Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 693/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Inne~Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 5 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska -Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Walkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2020 roku sprawy ze skargi Ł. D. na czynność Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie naboru na stanowisko urzędnicze oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest czynność Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie naboru na stanowisku urzędnicze.

Już na wstępie, dla przejrzystości niniejszego uzasadnienia, należy zaznaczyć, że o ile nigdy nie budziło wątpliwości, jaką czynność zamierzał zakwestionować przed Sądem skarżący Ł. D. (nabór na stanowisko urzędnicze na podstawie ogłoszenia o numerze referencyjnym [...] – por. k. 6 akt sądowych i 18 akt administracyjnych), to doszło do pewnych komplikacji procesowych w kontekście podmiotowego wskazania organu. Otóż Ł. D. w skardze oznaczył, jako "stronę przeciwną" [...] Urząd Wojewódzki w [...], niemniej w tytule i wstępnym zdaniu skargi zaznaczył, że skarży "czynność Wojewody. To spowodowało, że właśnie Wojewoda odpowiedział na skargę (k. 25-27 akt sądowych), a po wpłynięciu skargi do Sądu została ona formalnie zarejestrowana jako skarga na czynność Wojewody.

W trakcie pierwszej rozprawy sądowej w dniu [...] listopada 2019 r. pełnomocnik Wojewody motywując wniosek o odrzucenie skargi podkreśliła między innymi, że w konkursie, którego dotyczy sprawa, to nie Wojewoda, a Dyrektor Generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] podejmował czynności (gdyż do tego organu należało dokonywanie naboru) (k. 87-88 akt sądowych).

Na zarządzenie Sądu pełnomocnik Wojewody nadesłała akt powołania Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], statut [...] Urzędu Wojewódzkiego oraz regulamin organizacyjny Urzędu.

Zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Sąd – mając na uwadze art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") – poinformował skarżącego o rozbieżności dotyczącej oznaczenia organu w treści skargi w kontekście skarżonej czynności. Wezwał go zarazem do oświadczenia, przeciwko jakiemu organowi adresuje skargę (k. 179-180, 183 akt sądowych).

W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. Ł. D. wyjaśnił, że skarży czynność Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego, a w skardze dopuścił się omyłki (w domyśle: w zakresie oznaczenia organu – uw. Sądu).

Zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Sąd zarządził skorygować oznaczenie organu na "Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]". Poinformowano o tym fakcie Wojewodę jak i Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego, przy czym tego drugiego zobowiązano zarazem do nadesłania odpowiedzi na skargę (k. 188-194 akt sądowych).

Nawiązując do powyższego i wracając zarazem to aspektów merytorycznych sprawy wyjaśnić należy, że nie budzi wątpliwości, jaka czynność została zaskarżona. Nie budzi więc też wątpliwości, że od początku postępowania status organu, który występuje w sprawie jako strona, miał autor tej czynności, czyli Dyrektor Generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Wskazanie w skardze, iż dotyczy ona "czynności Wojewody (co spowodowało złożenie odpowiedzi na skargę przez ten właśnie organ i początkowo takową rejestrację sprawy w ewidencjach sądowych) było błędne, na co trafnie pełnomocnik Wojewody zwróciła uwagę w trakcie pierwszej rozprawy sądowej.

Warto podkreślić jednak, że Ł. D. skorygował swoją skargę, o czym Wojewodę i Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] poinformowano, a ten drugi miał możliwość ustosunkowania się do skargi, jak i też pełnomocnik Dyrektora Generalnego brał udział w rozprawie sądowej poprzedzającej wyrok – [...] lutego 2020 r.

Czynność Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], którą kwestionuje Ł. D., podjęta została w konkursie o numerze ogłoszenia [...] – na stanowisko inspektora ds. obsługi zbiorów kartotecznych i realizacji wniosków paszportowych w Wydziale Spraw Obywatelskich [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] (w Oddziale Paszportów). W konkursie, w pierwszym etapie obejmującym test wiedzy, wyłoniono 5 osób spośród 15 spełniających wymagania formalne udziału w konkursie. W drugim etapie konkursu obejmującym rozmowę kwalifikacyjną wyłoniono 2 osoby, lecz wśród nich nie znalazł się skarżący Ł. D.. Osoby te przedstawiono Dyrektorowi Generalnemu, który dokonał wyboru jednej z nich.

W skardze Ł. D. zarzucił naruszenie art. 29a ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (na datę czynności tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1559 ze zm., dalej "u.s.c."). Podniósł, że w konkursie o numerze ogłoszenia [...] złożył ofertę w terminie i załączył do niej dokument poświadczający niepełnosprawność. Zaznaczył dalej, że jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie niepełnosprawnej.

W odpowiedzi na skargę (złożonej po sprecyzowaniu skargi przez Ł. D. w zakresie wskazania skarżonego organu – o czym była mowa na wstępie niniejszego uzasadniania) Dyrektor Generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego wniósł o odrzucenie skargi (k. 195-199 akt sądowych) ewentualnie jej oddalenie.

Organ akcentował przede wszystkim, że zgodnie z art. 9 ust. 2 u.s.c. spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy. To z kolei skutkuje brakiem właściwości sądu administracyjnego, a skarga powinna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.").

Dyrektor Generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego podkreśli ponadto, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na "akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Jednak także do tej kategorii nie można zaliczyć skarżonej czynności. Na poparcie tej tezy przywołano obszernie orzecznictwo sądów administracyjnych.

Niezależnie w odpowiedzi na skargę zwrócono uwagę na fakt, że wymogiem formalnym skargi, jako środka zaskarżenia, jest oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. Skoro Ł. D. wskazał jako organ Wojewodę, mimo oczywistego stanu faktycznego o prawnego sprawy, to w takich warunkach skarga powinna być odrzucona. Zdaniem Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego korekty skargi ze strony skarżącego nie można było traktować jako korektę oczywistej omyłki, gdyż przez to doszło do zmiany podmiotowej w postępowaniu. Organ nadmienił wreszcie, że skarga została złożona pierwotnie na czynność Wojewody, a dopiero [...] grudnia 2019 r. sprecyzowano, że dotyczy ona czynności Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego. Skierowano ją zatem przeciwko temu drugiemu organowi 5 miesięcy po powzięciu informacji o wynikach skarżonego naboru, a więc należałoby przyjąć, że skargę wniesiono po terminie.

Odnosząc się do meritum skargi Dyrektor Generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego podkreślił natomiast, że jest ona niezasadna. Komisja rekrutacyjna wyłoniła bowiem z drugiego etapu 2 kandydatów, a Ł. D. nie znalazł się tym gronie. Nie przysługiwało mi zatem pierwszeństwo, o którym mowa w art. 29a u.s.c.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Przed wyjaśnieniem motywów wyroku konieczne jest odniesienie się do żądania odrzucenia skargi sformułowanego przez Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w odpowiedzi na skargę. Organ formułuje na poparcie tego żądania argumenty zarówno ściśle proceduralne jak i związane generalnie z zakresem kognicji sądu administracyjnego.

Gdy chodzi o kwestie proceduralne, to Dyrektor Generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego zwrócił uwagę na skutki pierwotnego oznaczenia organu jako Wojewody. W ocenie Dyrektora skarga powinna była być procedowana jako skierowana przeciwko Wojewodzie i jako taka odrzucona. Nie mogła natomiast ulec skorygowaniu, gdyż prowadziło to do istotnej zmiany podmiotowej. Organ zwrócił także uwagę na fakt, że wskazanie Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego jako organu nastąpiło w grudniu 2019 r., a więc zaadresowanie skargi przeciwko temu organowi nastąpiło, gdy upłynął termin do jej wniesienia.

Odnosząc się do powyższych okoliczności Sąd zaznacza, że wynikłe w toku postępowania okoliczności procesowe mają niestandardowy charakter. Sąd przyznaje co do zasady rację Dyrektorowi Generalnemu [...] Urzędu Wojewódzkiego, że oznaczenie organu jest elementem formalnym skargi (wynika to wprost z art. 57 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) oraz, że postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone jest w określonym, stałym układzie podmiotowym (art. 32 P.p.s.a.), który nie powinien zmieniać się w trakcie postępowania.

Specyfika przebiegu niniejszej sprawy wyraża się jednak w tym, że nie doszło w istocie do zmiany podmiotowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze wszystkimi tego konsekwencjami różnych płaszczyznach procesowych (np. wskazanej w odpowiedzi na skargę terminowości). O nieakceptowanej zmianie podmiotowej można byłoby twierdzić, gdyby przykładowo skargę złożono w Urzędzie Miasta [...] adresując ją przeciwko działaniu Prezydenta Miasta, natomiast po dłuższym okresie czasu skarżący żądałby, aby organem był Wojewoda. Przebieg niniejszego postępowania, jakkolwiek nie wolny od pewnych zawiłości, nie wpisuje się w taki schemat.

Otóż Ł. D. jednoznacznie wskazał czynność, którą kwestionuje, a która wyraża się w wyborze kandydatów w konkursie na stanowisko urzędnicze (numer referencyjny ogłoszenia [...]). Czynność ta została dokonana przez Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Skargę Ł. D. zaadresował do [...] Urzędu Wojewódzkiego, a więc urzędu, który jest właściwy owemu Dyrektorowi Generalnemu, jako siedziba i jako jednostka, w której realizuje swoje zadania. Skarga wpłynęła więc w terminie, do siedziby i do urzędu właściwego dla organu, którego działanie jest przedmiotem skargi.

W odpowiedzi na skargę organ akcentuje, że w skardze Wojewodę oznaczono jako organ. Był to faktycznie błąd skargi dotyczący jej warstwy treściowej (art. 57 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), jednakże w ocenie Sądu samo takie wskazanie nie czyniło jeszcze Wojewody stroną w rozumieniu procesowym zgodnie z art. 32 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stroną jest organ, którego działanie [...] jest przedmiotem skargi. Skoro więc przedmiotem skargi jest z całą pewnością konkretna czynność w konkursie naboru na stanowisko urzędnicze [...] w [...] Urzędzie Wojewódzkim dokonana przez Dyrektora Urzędu, to oznacza, że kwestionowane jest działanie tak właśnie określonego organu. To on zatem od momentu wniesienia skargi był i pozostał stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący z kolei, poinformowany przez Sąd o dostrzeżonej rozbieżności pomiędzy oznaczeniem organu a rzeczywistym autorem skarżonej czynności, skargę skorygował i było to skuteczne, gdyż przywróciło korelację pomiędzy przedmiotem zaskarżenia (bezspornym) i oznaczeniem organu będącego jego autorem. Również w toku postępowania sądowoadministracyjnego przywrócono stan prawidłowy, gdyż umożliwiono Dyrektorowi Generalnemu [...] Urzędu Wojewódzkiego złożenie odpowiedzi na skargę, co zadośćuczyniło wymogowi z art. 54 § 2 P.p.s.a., jak i zapewniono organowi czynny udział w rozprawie. Innymi słowy, co najważniejsze z punktu widzenia procesowego, zasadnicza część postępowania poprzedzająca wydanie wyroku została zrealizowana wobec właściwie oznaczonych stron i przy dopełnieniu niezbędnych wymogów.

Drugim zarzutem, który Dyrektor Generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego wysunął wobec skargi Ł. D., jest zarzut jej niedopuszczalności przedstawiony w kontekście braku kognicji sądu administracyjnego.

Odnosząc się do powyższego już na wstępie należy przyznać, że zagadnienie zaskarżalności czynności w urzędniczych procedurach naboru od lat budzi w orzecznictwie sądów administracyjnych kontrowersje, a składy orzekające przyjmują zróżnicowane poglądy. Sąd w obecnym składzie stoi na stanowisku, że procedury konkursowe, takie jak ta, w której brał udział Ł. D., powinny być objęte kontrolą przynajmniej w warstwie formalnej. Dopuszczalność takiej kontroli należy wywodzić z przepisów określających zakres kognicji sądu administracyjnego. W jednym ze stosunkowo niedawnych orzeczeń obszerną analizę zagadnień z tym związanych przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (prawomocny wyrok z dnia 9 września 2018 r., III SA/Łd 342/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd obecnie orzekający wyrażone tam poglądy w pełni podziela, stąd przywoła zaprezentowaną przez łódzki Sąd argumentację przyjmując ja jako swoją na potrzeby niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają między innymi w sprawach skarg na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego K.p.a.

W przepisie tym mowa jest o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej, innych niż decyzje i postanowienia wydawane w administracyjnych postępowaniach jurysdykcyjnych, co wskazuje, że chodzi o sprawy indywidualne, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, tyle tylko, że w sprawach tych nie orzeka się w takiej formie, lecz mogą być podejmowane akty lub czynności dotyczące konkretnych adresatów. Tak jak decyzja czy postanowienie administracyjne są kierowane do oznaczonych podmiotów, tak również akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., są kierowane przez organ administracji publicznej do oznaczonych podmiotów. Wolą ustawodawcy było więc objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego.

W uzasadnieniu uchwały składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 1997 r. OPK 1/97 (ONSA 1997, z. 4, poz. 149) wskazano, że ustawodawca coraz częściej odchodzi od kształtowania w drodze decyzji administracyjnej stosunków administracyjnoprawnych zachodzących między państwem (jego organami) a obywatelami i innymi podmiotami administrowanymi, na rzecz uprawnień i obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. Podmiot, którego uprawnienia lub obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ma zapewnioną ochronę na drodze sądowej, ponieważ może zaskarżyć takie akty i czynności organu administracji publicznej, do sądu administracyjnego, a także bezczynność organu w tych sprawach.

Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Jak już zaznaczono przedmiotem skargi Ł. D. uczynił czynność Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] dotyczącą wyboru kandydata w konkursie o numerze ogłoszenia [...] – na stanowisko inspektora ds. obsługi zbiorów kartotecznych i realizacji wniosków paszportowych w Wydziale Spraw Obywatelskich [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] (w Oddziale Paszportów).

Wskazać należy, że w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2003 r., II SA [...], jak i w postanowieniu z dnia [...] maja 2001 r., II SA [...] oraz w wyroku z dnia [...] lutego 2001 r., II SA [...] Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że rozstrzygnięcia wyników konkursu, w tym konkursu na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, są aktami stosowania prawa przez organ administracji i podlegają kognicji sądów administracyjnych. Konkurs poprzedza powstanie stosunku pracy i kończy się rozstrzygnięciem w postępowaniu konkursowym - ustaleniem jego wyników.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że czynności podejmowane w toku konkursu, na podstawie i w granicach prawa, przez organ administracji publicznej mają charakter władczych czynności publicznoprawnych, których adresatem są uczestnicy konkursu realizujący swoje własne uprawnienia do udziału w konkursie. Ogłoszenie konkursu i zgłoszenie w nim udziału przez określoną osobę nie jest źródłem powstania zobowiązaniowego stosunku prawnego pomiędzy uczestnikiem konkursu a organem administracji publicznej przeprowadzającym konkurs. Powstałe w związku z prowadzeniem konkursu stosunki prawne między uczestnikami konkursu a organem administracji publicznej nie są oparte na równości (równorzędności) podmiotów. Sytuacja prawna uczestników konkursu jest kształtowana w drodze jednostronnych władczych rozstrzygnięć podejmowanych przez organ administracji publicznej.

W świetle zatem orzecznictwa sądów administracyjnych postępowanie konkursowe, skoro jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej, to badanie zgodności z prawem wyników konkursu podlega kognicji sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2012 r., I OSK 857/12 i z dnia 31 sierpnia 2004 r., OSK 460/04, LEX nr 156420). Orzeczenia te wskazują na upoważnienie sądów administracyjnych do badania zgodności z prawem wyników konkursu.

Podkreślić należy, że kontroli sądu podlega samo postępowanie konkursowe, natomiast w sprawach związanych stricte z zatrudnieniem otwarta jest droga sądowa przed sądem powszechnym.

Powyższe prowadzi do wniosku, że postępowanie konkursowe, z którym mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, prowadzone na podstawie przepisów u.s.c. – zmierzające do wyłonienia kandydata na stanowisko pracy w służbie cywilnej – jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.s.c. korpus służby cywilnej tworzą pracownicy zatrudnieni na stanowiskach urzędniczych w urzędach wojewódzkich.

Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy Sąd nie podziela stanowiska Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że postępowanie rekrutacyjne mieści się w granicach czynności z zakresu prawa pracy, a w konsekwencji, że spory wynikające na tym tle rozstrzygać miałyby sądy pracy według art. 9 u.s.c. Sam fakt, iż postępowanie konkursowe prowadzone jest na podstawie ustawy, która stanowi pragmatykę pracowniczą zaliczoną do prawa pracy, a podejmowane w niej rozstrzygnięcia związane są ze stosunkiem pracy, nie przesądza o charakterze tego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2014 r., OSK 460/04, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Postępowanie konkursowe prowadzone jest w celu wyłonienia kandydata na dane stanowisko i jest zamkniętym etapem ustalającym wyniki konkursu. Kolejny zaś etap to powstanie określonego nowego stosunku pracy. Art. 9 u.s.c. stanowi, że w sprawach dotyczących stosunku pracy w służbie cywilnej, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy Prawa pracy, a spory o roszczenia ze stosunku pracy w służbie cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy. Tak więc przepis ten wyraźnie odnosi się do stosunku pracy. Natomiast jak wskazano wyżej, postępowanie konkursowe nie jest prowadzone w ramach stosunku pracy, a ma jedynie i dopiero doprowadzić do nawiązania takiego stosunku.

Powyższe stanowisko dotyczące administracyjnego charakteru postępowania konkursowego mającego na celu wyłonienie kandydata na stanowisko pracy w służbie cywilnej było prezentowane już w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie z dnia 13 grudnia 2000 r., II SA 1432/00; postanowienie z dnia 9 maja 2001 r., II SA 3381/00; wyrok z dnia 14 lutego 2001 r., II SA 2908/00 i wyrok z dnia 27 lutego 2002 r., II SA 2629/01).

Nie bez znaczenia dla szerszego kontekstu oceny charakteru prowadzonego postępowania konkursowego zmierzającego do wyłonienia kandydata na stanowisko pracy w służbie cywilnej jest też to, że służba te wypełnia zadania jako aparat wykonawczy organów administracji publicznej. Pożądanym jest, aby konkursy na stanowiska osób pełniących zadania w organach nie uchylały się od kontroli.

Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona przez Ł. D. informacja o wynikach konkursu na wolne stanowisko pracy w służbie cywilnej ma charakter czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Należy podkreślić, że informacja o wynikach naboru na wolne stanowisko pracy w służbie cywilnej nie pozostaje bez wpływu na sytuację osoby zainteresowanej, która w odpowiedzi na ogłoszenie konkursu wzięła w nim udział. Postępowanie konkursowe zakończone ustaleniem jego wyników w sposób prawnie wiążący wpływa na sytuację osoby uczestniczącej w tym konkursie. Wywołuje bowiem skutek prawny jaki wiąże się z wynikami konkursu, to jest możliwością objęcia określonego stanowiska.

Skoro przeprowadzenie konkursu przez organ administracji publicznej jest obowiązkiem wynikającym z ustawy o służbie cywilnej i konkurs ma być przeprowadzony w sposób określony prawem, to jednocześnie muszą istnieć gwarancje, które zapewnią wszystkim uczestnikom takiego konkursu równe szanse, bez dyskryminacji z jakiejkolwiek przyczyny oraz przeprowadzenia konkursu według prawnie określonych reguł. W przypadku naruszenia tych uprawnień czynnością organu administracji publicznej, przez naruszenie przepisów prawa określających przeprowadzenie konkursu, uczestnik konkursu ma prawo do ochrony sądowej.

Przechodząc natomiast do kontroli merytorycznej zaskarżonej przez Ł. D. czynności i procedury konkursowej, w ramach której tą czynność podjęto, to stwierdzić należy, że zarzuty skargi w tym zakresie są oczywiście bezzasadne. Procedura w konkursie o numerze ogłoszenia [...] – na stanowisko inspektora ds. obsługi zbiorów kartotecznych i realizacji wniosków paszportowych w Wydziale Spraw Obywatelskich [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] (w Oddziale Paszportów) została przeprowadzona w sposób czytelny i uporządkowany, a wszystkie kolejne etapy należycie udokumentowano. Sąd nie znajduje podstaw, aby do któregokolwiek elementu procedury wysunąć jakiekolwiek zastrzeżenia.

W badanym konkursie, w pierwszym etapie obejmującym test wiedzy wyłoniono 5 osób z 15 spełniających wymagania formalne udziału w konkursie. W drugim etapie konkursu obejmującym rozmowę kwalifikacyjną wyłoniono 2 osoby, lecz w grupie których nie znalazł się skarżący Ł. D.. Osoby te przedstawiono Dyrektorowi Generalnemu, który dokonał wyboru jednej z nich.

Mając na uwadze powyższe – co trafnie uwypukla organ w odpowiedzi na skargę – nie sposób uznać podniesionego w skardze, i jedynego zresztą, zarzutu naruszenia art. 29a ust. 2 u.s.c. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie niepełnosprawnej, "o ile znajduje się w gronie osób, o których mowa w ust. 1". Ł. D. w skardze nie przywołał tego ostatniego fragmentu przepisu. Tymczasem zwrócić należy uwagę, że nie znalazł się on w gronie 2 osób wyłonionych do przedstawienia Dyrektorowi Generalnemu [...] Urzędu Wojewódzkiego, stąd logicznie rozumując nie mógł być przez niego wybrany z powołaniem na regułę pierwszeństwa w zatrudnieniu osoby niepełnosprawnej wyrażoną w art. 29a ust. 2 u.s.c.

Mając to wszystko na uwadze Sąd, uznając zaskarżoną czynność Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] za prawidłową i zgodną z prawem, orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.