Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1552/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71ust.1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2015 r. orzekającą o uznaniu z dniem [...] czerwca 2015 r. J. S. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

J. S. w dniu [...] czerwca 2015 r. został zarejestrowany po raz kolejny

w Urzędzie Pracy W. jako osoba bezrobotna.

Prezydent W. decyzją z [...] czerwca 2015 r., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b pow. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 k.p.a., orzekł o uznaniu J. S z dniem [...] czerwca 2015 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dokumentacja zgromadzona

w sprawie potwierdza, że w dniu rejestracji J. S. spełniał warunki do uznania go za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust.1 i 2 ww. ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, lub podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.

Od tej decyzji J. S. złożył odwołanie do Wojewody [...] domagając się jej zmiany i przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, uznania, że przystąpienie do programu "Interim Manager – zawód przyszłości" nie może powodować u niego strat z powodu braków w implementacji tego programu do przepisów prawnych obowiązującej w RP przez właściwą instytucję państwową; uznanie kwoty 1.600 zł, którą pobierał w czasie stażu w ramach programu "Interim Manager - zawód przyszłości", za kwotę odpowiadającą płacy minimalnej obowiązującej w gospodarce narodowej; uznanie, że przystąpienie do programu "Interim Menager - zawód przyszłości" jest równoznaczne z odprowadzaniem składek na Fundusz Pracy, w czasie odbywania stażu w ramach tego programu; uznanie faktu przystąpienia do programu "Interim Manager - zawód przyszłości" za równoznaczny z rejestracją jako osoba bezrobotna we właściwym Urzędzie Pracy.

Wojewoda [...] wskazaną na wstępie decyzją stwierdził, że stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku, ilekroć w ustawie jest mowa o: bezrobotnym "oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a - g lit. i, j, 1 oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...). Ponadto przywołał treść przepisu art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda [...] zaznaczył, że powołane wyżej przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W dalszej kolejności organ podał, że ustalił, iż suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na przestrzeni 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji J. S. w Urzędzie Pracy W., licząc od dnia 17 czerwca 2015 r. wstecz do dnia 17 grudnia 2013 r., jest krótsza niż 365 dni.

Wojewoda [...] wskazał, że J. S. od dnia 1 września 1998 r. do dnia 31 lipca 2013 r. był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie A. Następnie ww. od dnia [...] sierpnia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. przebywał na zasiłku chorobowym, a od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne. Następnie J. S. od dnia [...] października 2014 r. do dnia [...] stycznia 2015 r. odbywał staż, na podstawie zawartej w dniu [...] październnika 2014 r. umowy o zorganizowanie stażu zawodowego z firmą I. Sp. z o.o., w ramach projektu "Interim Manager - zawód przyszłości", w trakcie którego otrzymywał stypendium w wysokości 1600 zł brutto miesięcznie. Ponadto wykonywał on pracę na podstawie umowy autorskiej w dniach od 27 kwietnia 2015 r. do 29 kwietnia 2015 r. u pracodawcy B.

Zdaniem organu, do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych można było zaliczyć okres pobierania zasiłku chorobowego od dnia [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r., tj. 21 dni oraz okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r., tj. 180 dni, czyli łącznie 201 dni. Ponadto jak wynika z załączników dołączonych do wniosku o dokonanie rejestracji jako bezrobotny/poszukujący pracy oraz z wydruku danych z Systemu Syriusz Std. "Okresy Zaliczane – J. S.", J. S. świadczył usługi na podstawie umowy autorskiej od [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r., tj. 3 dni, które można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku pod warunkiem udokumentowania opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy.

Organ odwoławczy wskazał, że odstąpił od wezwania strony do dostarczenia zaświadczenia o podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, w związku z tym, że po ewentualnym udokumentowaniu powyższego, J. S. nie posiadałby wymaganych 365 dni uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, a jedynie 209 dni.

W ocenie Wojewody, do okresu uprawniającego do zasiłku nie można zaliczyć J. S. okresu zatrudnienia od dnia [...] września 1998 r. do dnia [...] lipca 2013 r., z uwagi na fakt, że okres ten wykracza poza badany okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania. Ponadto do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku nie można zaliczyć okresu odbywania stażu zawodowego od dnia [...] października 2014 r. do dnia [...] stycznia 2015 r., bowiem w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wskazano okresu odbywania stażu, jako okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku.

Wojewoda [...] stwierdził, że wymienione w art. 71 ust. 1 i 2 cyt. ustawy okresy stanowią katalog zamknięty i nie dają możliwości uznaniowego przyznania prawa do zasiłku. Dlatego organ nie może przyznać prawa do zasiłku osobie, która nie spełnia warunków wynikających z regulacji prawnych obowiązujących w tym przedmiocie. Decyzja o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie ma charakteru uznaniowego. Tymczasem J. S. nie spełnia przesłanki wynikającej z art. 71 ust. 1 i 2, tj. posiadania co najmniej 365 dni okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku.

Odnosząc się zaś do argumentu strony dotyczącego "uznania faktu przystąpienia do programu "Interim Manager - zawód przyszłości", za równoznaczny z rejestracją jako osoba bezrobotna we właściwym urzędzie pracy", Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z dnia 26 listopada 2012 r.) w celu dokonania rejestracji osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny wypełnia wniosek o dokonanie rejestracji za pośrednictwem formularza elektronicznego, dostępnego na stronie internetowej ministra właściwego do spraw pracy w Biuletynie Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw pracy lub za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej, o której mowa w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.). Stosownie zaś do treści § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba: 1) zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy i pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu w brzmieniu: "Świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczam, iż wszystkie podane przeze mnie w trakcie rejestracji dane są zgodne ze stanem faktycznym oraz zostałem pouczony o warunkach zachowania statusu bezrobotnego/poszukującego pracy"; 2) złożyła wniosek w trybie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 albo w ust. 2 pkt 2 - po opatrzeniu go i załączonych do wniosku zeskanowanych dokumentów oraz oświadczenia, o którym mowa w pkt 1, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, z zachowaniem zasad przewidzianych w przepisach o podpisie elektronicznym, podpisem potwierdzonym profilem zaufanym elektronicznej platformy usług administracji publicznej albo podpisem osobistym weryfikowanym za pomocą ważnego certyfikatu podpisu osobistego, o którym mowa w przepisach o dowodach osobistych.

Wojewoda wskazał, że J. S. w dniu [...] czerwca 2015 r. za pośrednictwem formularza elektronicznego systemu praca.gov.pl wypełnił wniosek o dokonanie rejestracji jako osoba bezrobotna i z tym dniem został zarejestrowany jako osoba bezrobotna.

Zdaniem organu zaś, samo przystąpienie do programu nie stanowi przesłanki do zarejestrowania i uznania za osobę bezrobotną, z dniem przystąpienia do wskazanego programu. Wojewoda [...] wskazał, że rejestracja w Urzędzie Pracy jest dobrowolna i to bezrobotny decyduje o terminie rejestracji, poprzez zgłoszenie się do właściwego urzędu pracy, jednakże data rejestracji ma wpływ na spełnienie warunków określonych w art. 71 ust. 1 i 2 cytowanej wyżej ustawy.

W tej sytuacji faktycznej i prawnej organ uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i nie może być zmieniona.

Decyzja powyższa stała się przedmiotem skargi J. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący domagał się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił:

1) niezgodność z prawem poprzez pominięcie przy rozpatrywaniu jego odwołania art. 5 kodeksu cywilnego, czyli zasad współżycia społecznego;

2) brak rozpoznania przez organ odwoławczy błędów popełnionych przez instytucje państwowe, m.in. Wojewódzki Urząd Pracy w W., przy wprowadzaniu na rynek polski programu "Interim Manager - zawód przyszłości".

Skarżący wniósł o:

1) uznanie faktu przystąpienia do programu "Interim Manager - zawód przyszłości" za równoznaczny z rejestracją jako osoba bezrobotna we właściwym Urzędzie Pracy;

2) uznanie kwoty 1 600 PLN, którą pobierał w czasie stażu w ramach programu "Interim Manager - zawód przyszłości" za kwotę odpowiadającą płacy minimalnej obowiązującej w gospodarce narodowej;

3) uznanie, że przystąpienie do programu "Interim Manager - zawód przyszłości" jest równoznaczne z odprowadzaniem za niego składek na Fundusz Pracy w czasie odbywania stażu w ramach tego programu;

4) uznanie, że spełnił warunki do zachowania prawa do zasiłku zgodnie z art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.);

5) połączenie skargi ze sprawą zawisłą pomiędzy nim a Wojewodą [...], a toczącą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygnaturą akt II SA/Wa 825/15;

6) uznanie, że z powodu błędów popełnionych przez właściwą instytucję państwową odpowiedzialną za implementację programu "Interim Manager - zawód przyszłości" do przepisów prawnych obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej została mu wyrządzona szkoda w rozumieniu art. 415 k.c. i przyznanie mu zasiłku dla bezrobotnych jako naprawienie tej szkody na mocy art. 415 k.c. w związku z art. 417 k.c.

W uzasadnieniu skargi J. S. rozwinął wyliczone wyżej zarzuty. Szczegółowo opisał przebieg swojej sytuacji zawodowej i wskazał, że Wojewoda [...], wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił zasad współżycia społecznego opisanych w art. 5 k.c. W decyzji zawarte są odniesienia do obowiązującego prawa jedynie wycinkowo, tj. do przepisów obowiązujących w zakresie przyznawania zasiłków dla osób bezrobotnych. Skarżący podniósł, że jego sytuacja względem przepisów obowiązujących w zakresie przyznawania zasiłków dla bezrobotnych, nie powstała z jego winy, błędu, czy też zaniechania. Jest skutkiem błędów popełnionych przez instytucję bądź instytucje państwowe, w tym Wojewódzki Urząd Pracy, przy wprowadzaniu na rynek polski programu "Interim Manager - zawód przyszłości" finansowanego przez Unię Europejską. Przy przystępowaniu do tego programu zażądano od skarżącego podpisania oświadczenia o braku zgłoszenia jako bezrobotny w momencie przystępowania do programu, jak również w czasie, kiedy będzie objęty tym programem. Zastosował się do tych warunków w dobrej wierze. Ma prawo oczekiwać, że programy wprowadzane na rynek polski przez instytucję państwową są dostosowane do przepisów prawnych obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący zaznaczył, że wskutek zaniedbania został pozbawiony prawa do otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych. W jego ocenie, organ odwoławczy nie zbadał działania instytucji państwowej wprowadzającej na rynek polski program "Interim Manager - zawód przyszłości" odnośnie dostosowania zasad obowiązujących uczestników programu do prawa polskiego.

Skarżący podkreślił, że przystępując do programu miał prawo przypuszczać, że nie zostanie pozbawiony jakichkolwiek praw.

Zdaniem skarżącego, Wojewoda [...] dopuścił się zaniechania. Nie podjął bowiem działań, do jakich jest zobowiązany jako organ odwoławczy. Samo powielenie działania Urzędu Pracy W. i decyzji wydanej w imieniu Prezydenta W. nie wyczerpuje obowiązku organu odwoławczego do całościowego rozpoznania sprawy i naprawienia szkody, jaka powstała u niego w wyniku działania instytucji państwowej wprowadzającej na rynek polski program "Interim Manager - zawód przyszłości".

J. S. uznał, że zgodnie z art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r., spełnił warunki do zachowania prawa do zasiłku. Wskazał, że proponowanie przystąpienia do programu "Interim Manager - zawód przyszłości" w celu pozbawienia uczestników tego programu prawa do zasiłku dla bezrobotnych byłoby naruszeniem zasad funkcjonowania demokratycznego państwa. Wskazuje, że nie oczekuje uznaniowego przyznania mu prawa do zasiłku, ale przestrzegania prawa. Skarżący wskazał, że w momencie przystąpienia do programu "Interim Manager - zawód przyszłości" żądano od niego podpisania oświadczenia, że nie jest zarejestrowany jako bezrobotny we właściwym Urzędzie Pracy. Oświadczenie takie podpisał i w związku z tym, nie zgłaszał się do Urzędu Pracy w celu rejestracji jako osoba bezrobotna. Podpisując oświadczenie o braku rejestracji w Urzędzie Pracy jako bezrobotny, podpisanie którego było warunkiem przystąpienia przez niego do programu "Interim Manager - zawód przyszłości", był przekonany, że zgłoszenie do programu nie pozbawi go żadnych praw, w tym prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto w momencie zgłoszenia do programu "Interim Manager - zawód przyszłości", pracownicy firmy C. informowali go, że przystępując do tego programu nie musi zgłaszać się jako osoba bezrobotna. Zdaniem skarżącego, błędem instytucji państwowej wprowadzającej program "Interim Manager - zawód przyszłości" na rynek polski jest również brak ewaluacji programu. Kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę w wysokości 1 600 PLN, zapisana w tym programie jako wysokość miesięcznego stypendium za staż otrzymywanego przez uczestników w ramach programu "Interim Manager - zawód przyszłości", będąca kwotą minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2013, przestała być kwotą minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2014. Spowodowało to w konsekwencji, że uczestnicy programu zostali pozbawieni wszelkich praw przysługujących osobie pobierającej minimalne wynagrodzenie obowiązujące na terenie Polski (m.in. prawa do zasiłku dla bezrobotnych). Instytucja państwowa wprowadzająca program "Interim Manager - zawód przyszłości" na rynek polski nie dostosowała również programu do prawa polskiego w zakresie odprowadzania składek na fundusz pracy. Kandydaci przystępujący do tego programu nie zostali pouczeni o konsekwencjach i ryzykach związanych z przystąpieniem do programu (np. utrata prawa do zasiłku dla bezrobotnych).

Reasumując skarżący uznał, że brak przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych nastąpił w wyniku błędu instytucji państwowej, wprowadzającej na rynek polski program "Interim Manager - zawód przyszłości".

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że po ponownej analizie obowiązujących przepisów prawa i zebranego materiału dowodowego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa we wskazanym przez skarżącego zakresie. Przedstawione w skardze zarzuty nie wnoszą nowych okoliczności zarówno natury merytorycznej, jak i formalnej. Kopie dokumentów dołączone do skargi, wskazują na nowe okresy, które mogą być zaliczone do okresu uprawniającego do zasiłku, jednakże nie mają wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie naruszała ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy okres odbywania przez skarżącego stażu w ramach programu "Interim Manager - zawód przyszłości", może zostać zaliczony do okresu 365 dni, o których mowa w przepisie art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149).

W myśl przepisu art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni

był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni;

wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę;

świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2;

opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę;

wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub kary odbywania pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę;

wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę;

opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia;

był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant;

był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się również okresy:

zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej lub służby wojskowej pełnionej w razie zgłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.);

urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynoszącą co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę;

świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do 3 lat (Dz. U. z 2013 r., poz. 1457);

pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej;

sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.).

Z przytoczonych uregulowań nie wynika, aby ustawodawca dopuścił możliwość zaliczenia do 365 dni, o jakich mowa ww. przepisie, okresu odbywania stażu. Brak wyszczególnienia w omawianej regulacji stażu, jako okresu możliwego do zaliczenia sprawiał zaś, że zaliczenie takie nie było dopuszczalne. Należy bowiem mieć na względzie to, że przepis art. 71 omawianej ustawy zawiera wyczerpujący katalog okresów, które mogą zostać uwzględnione i dodane do 365 dni. Jest więc to równoznaczne z faktem, iż inne okresy, nie są okresami wpływającymi na ustalenie długości wymaganego przez przepis art. 71 ww. ustawy okresu 365 dni. Tym samym konkluzje organu zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji, a dotyczące powyższej materii, jawiły się jako poprawne.

Wbrew wywodom skargi, nie zachodziła też możliwość potraktowania okresu odbywania przez stronę omawianego stażu, jako okresu równoznacznego z okresem zatrudnienia. Abstrahując już bowiem nawet od tego, czy staż spełnia kryteria identyfikujące pojęcie "zatrudnienie", to okolicznością oczywistą było to, że podczas odbywania takiego stażu strona winna osiągać co najmniej wynagrodzenie minimalne.

Przepis art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w pkt 1 lit. a wprost bowiem stanowi: "... osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy". Okolicznością niekwestionowaną w sprawie było zaś to, że wynagrodzenie otrzymywane przez skarżącego podczas odbywania stażu było niższe, od ustalonego wtedy przepisami prawa, minimalnego wynagrodzenia za pracę. To zaś przesądzało o tym, że okres stażu nie mógł być uznany przez organ za równoznaczny z zatrudnieniem, o jakim mowa w powyższej regulacji. W związku z tym bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawało też to, czy od wynagrodzenia otrzymywanego przez stronę w trakcie odbywania stażu, były odprowadzane składki na Fundusz Pracy, skoro wynagrodzenie to nie spełniało kryterium wysokości.

Za pozostającą w sprzeczności z przepisami prawa należało również potraktować sugestię skarżącego, aby przystąpienie przez niego do omawianego stażu potraktować jako równoznaczne ze zgłoszeniem do Urzędu Pracy, celem rejestracji w charakterze bezrobotnego. Należy bowiem mieć na względzie treść przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, zgodnie z którym bezrobotny, musi spełniać m.in. kryterium gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Skoro zaś skarżący przystąpił do stażu, to tym samym utracił zdolność do podjęcia innego zatrudnienia (jakie mógłby mu zaproponować Urząd Pracy) w pełnym wymiarze czasu pracy. Podjęcie takiego zatrudnienia byłoby to bowiem niemożliwe chociażby ze względów czasowych.

W ocenie tutejszego Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie także wniosek skargi, dokonania oceny całości sprawy przez pryzmat przepisu art. 5 k.c. Normy Kodeksu cywilnego znajdują bowiem wyłącznie zastosowanie w odniesieniu do relacji o charakterze cywilno-prawnym. Istotą takich relacji jest przecież m.in. założenie, iż ich strony mają równoważny status. Zgodnie bowiem z art. 1 k.c. ten akt prawny reguluje stosunki cywilno-prawne pomiędzy osobami fizycznymi i osobami prawnymi. Stąd więc brak jest możliwości stosowania przepisów Kodeksu cywilnego dla oceny regulacji innych, niż wynikających ze stosunków cywilno-prawnych, jak też do oceny regulacji pomiędzy innymi podmiotami niż osoby fizyczne i prawne.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny tutejszego Sądu były zaś relacje o charakterze administracyjno-prawnym i to pomiędzy osobą fizyczną a organem administracji publicznej. Stąd więc ani organ, ani Sąd administracyjny nie miały możliwości stosowania norm Kodeksu cywilnego przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy.

W związku z powyższym, za chybiony należało także uznać wniosek skargi wywodzony z normy art. 415 k.c. Jeśli zaś strona uważała, że wskutek działania organu administracji poniosła szkodę, winna wytoczyć stosowne powództwo odszkodowawcze przed sądem powszechnym.

Na marginesie wyjaśnić jeszcze należało skarżącemu, iż rozpoznając przedmiotową skargę, Sąd administracyjny był związany granicami sprawy. Sprawa niniejsza obejmowała zaś badanie zgodności z prawem decyzji o uznaniu strony za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Oznaczało to zaś tyle, że tutejszy Sąd mógł badać jedynie poprawność tego skarżonego rozstrzygnięcia organu. Poza zakresem badania pozostawała więc podnoszona w skardze kwestia poprawnej implementacji programu "Interim Manager - zawód przyszłości" do obowiązującego porządku prawnego. Ta materia pozostawała bowiem poza zakresem zaskarżenia.

Podkreślenia wymagało również to, iż sam fakt czynienia przez stronę pewnych założeń, nie przesądzał sam w sobie o naruszeniu przez organ przepisów omawianej ustawy. W szczególności o takim naruszeniu prawa przez organ nie świadczy bezpodstawne założenie poczynione przez skarżącego, iż przystąpienie przez niego do stażu i pobieranie z tego tytułu uposażenia, winno być traktowane jako równoznaczne z pozostawaniem przez stronę bez zatrudnienia. Organ działa bowiem wyłącznie na podstawie i w granicach przepisów prawa. Jeśli więc przepisy prawa nie dają organowi możliwości określonego działania, to brak podjęcia takich działań przez organ (czyli działań bezprawnych), nie może stanowić asumptu do czynienia organowi skutecznych zarzutów. Wręcz przeciwnie – takie zachowanie organu, który unika podejmowania działań bezprawnych, winno być oceniane ze wszech miar pozytywnie.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).