Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2496/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64e § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 188 pkt 1, art. 193
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 233 § 1
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
article: art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 102 poz 643
law: Ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA del. Danuta Małysz, Protokolant Marta Sarnowiec-Cisłak, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 września 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 553/10 w sprawie ze skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 25 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie kosztów egzekucyjnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 553/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 25 czerwca 2008 r. w przedmiocie kosztów egzekucyjnych.

W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. prowadził wobec A. G. egzekucję administracyjną na podstawie dwóch tytułów wykonawczych, wystawionych przez Ministra Finansów na wniosek obcego państwa, tj. Republiki Federalnej Niemiec. Tytuły te obejmowały należności pieniężne: koszty egzekucyjne należne obcemu państwu oraz podatek od wynagrodzenia. Pismem z dnia 3 września 2007 r. Minister Finansów poinformował o wycofaniu przez wierzyciela wniosku o prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego w związku z zawarciem przez niego ugody z Urzędem Finansowym w R., podpisanej w dniu 11 lipca 2007 r.

W dniu 14 grudnia 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., działając na wniosek zobowiązanego, wydał postanowienie, w którym ustalił wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w toku prowadzonej egzekucji w kwocie 50.817,70 zł. Stosownie do art. 64 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), organ – obok opłaty manipulacyjnej - naliczył opłaty w związku z zastosowaniem środków egzekucyjnych w postaci: zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zajęcia ruchomości.

Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia 25 czerwca 2008 r. uchylił rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego i orzekł o obciążeniu zobowiązanego kosztami egzekucyjnymi w niższej kwocie (50.556,26 zł). Organ odwoławczy, wskazując na art. 64c § 5 zd. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uznał za bezpodstawne naliczenie opłat za czynności egzekucyjne związane z realizacją tytułu wykonawczego dotyczącego kosztów egzekucyjnych należnych państwu obcemu.

W skardze do sądu administracyjnego A. G. zarzucił naruszenie art. 64c i art. 64e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 463/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. Sąd argumentował, że w rozpatrywanym przypadku organy zaniechały ustalenia okoliczności istotnych dla prawidłowego naliczenia kosztów egzekucyjnych. Nie wyjaśniły one bowiem, czy należności państwa obcego podlegały egzekucji na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie ustaliły kto jest podmiotem zobowiązanym, nie dokonały oceny prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych przez Ministra Finansów, i nie sprawdziły, czy egzekucja została prawidłowo wszczęta i prowadzona.

Na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej w S., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 168/09, uchylił powyższe orzeczenie. Zdaniem Sądu kasacyjnego, Sąd pierwszej instancji wyszedł poza granice sprawy rozpatrując kwestie związane z dopuszczalnością prowadzenia egzekucji, mimo iż przedmiotem niniejszej sprawy było obciążenie zobowiązanego kosztami egzekucyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie – po ponownym rozpoznaniu sprawy – w zaskarżonym obecnie wyroku z dnia 23 września 2010 r. uznał skargę strony za nieuzasadnioną. W motywach rozstrzygnięcia skład orzekający przytoczył treść art. 64 § 1 - § 3 i § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwracając uwagę, że w toku postępowania egzekucyjnego strona nie wnosiła zarzutów, zaś przed wycofaniem tytułów wykonawczych przez Ministra Finansów (w związku z zawarciem ugody przez zobowiązanego z wierzycielem), organ dokonał czynności egzekucyjnych, za które prawidłowo naliczył opłaty, obciążając skarżącego kosztami egzekucyjnymi.

Ponadto Sąd podkreślił, że w świetle art. 64 § 8 powołanej ustawy, zapłata egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych nie zwalnia od obowiązku uiszczenia opłaty manipulacyjnej oraz opłat za czynności egzekucyjne i wydatków egzekucyjnych.

W przekonaniu Sądu, w sprawie nie zaistniały także przesłanki wynikające z art. 64c § 3 cytowanej ustawy, gdyż nie stwierdzono, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem.

Odnosząc się do przywołanego w skardze wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 maja 2005 r., sygn. akt P 6/04 skład orzekający zauważył, że odnosi się on do zasad pobierania opłaty stosunkowej na podstawie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, a zatem nie może mieć wpływu na niniejsze postępowanie, którego przedmiotem są koszty egzekucji administracyjnej.

Ustosunkowując się zaś do argumentacji strony, że w rozpatrywanej sprawie za umorzeniem powstałych kosztów egzekucyjnych przemawiał ważny interes publiczny, Sąd wyjaśnił, iż przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest wysokość kosztów i obciążenie nimi zobowiązanego.

W skardze kasacyjnej A. G. wniósł o:

1) uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania,

2) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

a przed rozpoznaniem sprawy co do istoty,

3) wystąpienie, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem, czy przepisy art. 64, art. 64c i art. 64e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji są zgodne z art. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

ewentualnie:

4) odroczenie rozpoznania sprawy i przedstawienie zagadnienia prawnego w zakresie zgodności przepisów art. 64, art. 64c i art. 64e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z art. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zarzucono:

1) naruszenie art. 64, art. 64c i art. 64e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że znajdują one zastosowanie i nie stoją w sprzeczności z art. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

2) naruszenie art. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie pomimo możliwości i tym samym dokonanie wykładni art. 64, art. 64c i art. 64e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pozostającej w sprzeczności ze wskazanymi przepisami Konstytucji,

3) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewystarczająco wszechstronnym rozważeniu zebranego materiału dowodowego i wszystkich okoliczności mających wpływ na ocenę zasadności obciążenia skarżącego kosztami postępowania egzekucyjnego i w konsekwencji uznanie, że sam fakt dokonania czynności egzekucyjnych jest wystarczający do obciążenia skarżącego kosztami, a ugoda z wierzycielem i cofnięcie przez wierzyciela wniosku o prowadzenie egzekucji nie ma wpływu na koszty egzekucji i nie może zwalniać od ich zapłaty.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona, odwołując się do argumentacji zawartej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 maja 2005 r., sygn. akt P 6/04, wywodziła, że w demokratycznym państwie prawa niedopuszczalna jest sytuacja, gdy za uczynienie przez dany podmiot zadość swojemu obowiązkowi, miałaby spotykać ów podmiot swego rodzaju kara. Skoro bowiem dłużnik na każdym etapie postępowania egzekucyjnego ma być motywowany do samodzielnego zaspokojenia wierzyciela, to nie można uznać, że owo samodzielne zaspokojenie w żaden sposób nie zmieni jego sytuacji i będzie on musiał ponieść koszty identyczne, jak w sytuacji, gdyby nie uczynił zadość swojemu obowiązkowi, a do zaspokojenia wierzyciela doszłoby tylko i wyłącznie dzięki trudom organu egzekucyjnego. Byłoby to w istocie zaprzeczenie podstawowym celom, jakie ma spełniać postępowanie egzekucyjne, niezależnie od tego, czy jest to postępowanie sądowe czy administracyjne.

Mając powyższe na względzie skarżący stanął na stanowisku, że obciążenie zobowiązanego opłatą egzekucyjną, w sytuacji, gdy dobrowolnie porozumiał się on z wierzycielem w celu ugodowego zaspokojenia wierzytelności, a organ egzekucyjny nie wyegzekwował świadczenia od zobowiązanego, stoi w sposób ewidentny w sprzeczności z regułą demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej.

Autor skargi kasacyjnej podniósł ponadto, że obowiązek spoczywający na skarżącym wobec Urzędu Finansowego w Niemczech był zobowiązaniem solidarnym H. i A. G., wspólników spółki cywilnej. Zdaniem strony, oznaczało to, że wspólnicy ci powinni być również obciążeni kosztami egzekucyjnymi solidarnie.

Skarżący zaznaczył także, że mimo iż w sprawie zachodzą podstawy do umorzenia kosztów egzekucyjnych, to jednak ani organy, ani Sąd w żaden sposób nie odniosły się do tej kwestii.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie, w związku z treścią zarzutów skargi kasacyjnej i jej uzasadnienia, zauważyć należy, iż zgodnie z art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Przy tym, jak wynika z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w skardze kasacyjnej winno być zawarte, między innymi, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, zaś - stosownie do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - podstawami, na których skarga kasacyjna może być oparta, są: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego winien być uzasadniony przez wskazanie, w kontekście przedstawionego przez sąd rozumienia danego przepisu, dlaczego taka jego wykładnia jest wadliwa i jaka jest jego prawidłowa interpretacja, uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego należy wykazać, że ustalony w sprawie /przyjęty przez sąd/ stan sprawy odpowiada hipotezie normy prawnej, jeżeli sąd bezzasadnie uznał, że dany przepis nie miał zastosowania lub - jeżeli zarzut dotyczy zastosowania przepisu – że stan faktyczny przyjęty przez sąd nie wyczerpuje hipotezy normy prawnej, gdy zaś podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania należy w uzasadnieniu wyjaśnić, jaki konkretnie przepis i w jaki dokładnie sposób został przez sąd naruszony oraz wykazać, że uchybienie to mogło mieć taki wpływ na wynik sprawy, że gdyby go nie popełniono, to rozstrzygnięcie mogłoby być inne.

Nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji w sprawie niniejszej z urzędu nie stwierdzono.

Jeśli natomiast chodzi o zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej, to w pierwszej kolejności podnieść należy, że wskazanych w niej przepisów art. 64, art. 64c i art. 64e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji sąd administracyjny nie stosuje, nie jest bowiem organem uprawnionym do prowadzenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego /por.: art. 1 pkt 2, art. 1a pkt 7, art. 19, art. 20, a także art. 23 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji/. Rolą sądu administracyjnego jest natomiast kontrola działalności administracji publicznej, w tym organów prowadzących administracyjne postępowanie egzekucyjne, pod względem zgodności z prawem i stosowanie w związku z tym środków przewidzianych przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /por.: art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Przy tym, jeśli w wyniku sprawowanej kontroli zgodności z prawem postanowienia, w tym wydanego w toku administracyjnego postępowania egzekucyjnego, wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że nie narusza ono prawa, to wniesioną na to postanowienie skargę oddala /por.: art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, gdy zaś w jego ocenie postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1-3 i § 2 – uchyla je lub stwierdza jego nieważność na podstawie odpowiedniego spośród tych przepisów. Formułując zarzut naruszenia wskazanych wyżej przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji autor skargi kasacyjnej nie uwzględnił przedstawionej istoty kompetencji orzeczniczych sądów administracyjnych. Nawet jednak przy przyjęciu, z uwzględnieniem uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.10.2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, że w istocie zarzucane jest zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 64, art. 64c i art. 64e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 2 oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez oddalenie skargi na skutek błędnej oceny, że zaskarżone postanowienie nie narusza wymienionych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pomimo ich sprzeczności z Konstytucją, to i tak zarzut ten nie mógłby być uznany za uzasadniony.

Przypominając, że zgodnie z art. 183 § 1 w związku z art. 176 i art. 174 pkt 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi granice rozpoznania sprawy w postępowaniu kasacyjnym wyznaczają, co do zasady, podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, w podstawie kasacyjnej musi być zaś wskazany konkretny przepis prawa naruszony, zdaniem autora skargi kasacyjnej, przez sąd pierwszej instancji wraz ze sposobem jego naruszenia lub przedstawieniem skutków tego naruszenia dla wyniku sprawy, zauważyć należy, iż art. 64 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji składa się /i składał się w dacie wydania postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych/ z 10 jednostek redakcyjnych – paragrafów, z których dwie zawierają jeszcze rozbicie na dalsze jednostki redakcyjne – punkty, a art. 64c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – z 12 takich jednostek. Przy tym, chociaż wszystkie te przepisy zawierają regulacje dotyczące kosztów egzekucyjnych /por.: art. 64c § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz tytuł Rozdziału 6 w Dziale I ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji/, to jednak normują bardzo różne ich aspekty – poczynając od wysokości opłat za dokonane czynności egzekucyjne i opłaty manipulacyjnej /art. 64 § 1 pkt 1-14 i § 6/, zasad obliczania opłat za czynności egzekucyjne /art. 64 § 3-5 i 7/, zasad powstawania obowiązku uiszczania tych opłat /art. 64 § 2, 8-10/, a kończąc na zasadach obciążania tymi kosztami zobowiązanego lub wierzyciela /art. 64c § 1-4/, trybie ich ściągania /art. 64c § 5 i 6/, trybie ujawniania ich wysokości wobec stron /art. 64 § 7 i 8/, wreszcie wskazaniu zasad, zgodnie z którymi środki z tytułu kosztów egzekucyjnych przypadają na rzecz konkretnego organu egzekucyjnego /art. 64c § 9-11/. Do niektórych z tych przepisów odwoływał się sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, inne zaś w ogóle nie były przedmiotem jego rozważań co do ich wykładni lub możliwości zastosowania przez organ egzekucyjny w niniejszej sprawie. W tej sytuacji stwierdzić należy, że brak w omawianym zakresie precyzyjnego wskazania w skardze kasacyjnej konkretnego przepisu, który miałby zostać naruszony przez sąd pierwszej instancji, uniemożliwia wyznaczenie granic skargi kasacyjnej, a tym samym merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutów dotyczących art. 64 i art. 64c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, również w ich kontekście konstytucyjnym.

Co do zarzutu naruszenia art. 64e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowiącego, iż organ egzekucyjny może umorzyć postępowanie w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne, to nie mógł on być uwzględniony nie dlatego nawet, że autor skargi kasacyjnej nie podjął nawet próby uzasadnienia, w jaki sposób norma ta może naruszać art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ale z tego powodu, że powołany przepis nie miał w sprawie zastosowania. Już z argumentacji przedstawionej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 167/09, wynika, że granice niniejszej sprawy wyznacza jej przedmiot – obciążające zobowiązanego koszty egzekucyjne w określonej wysokości. Istnienie prawnej możliwości umorzenia przez organ egzekucyjny kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64e § 1–4a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie należy do przedmiotu niniejszej sprawy, co zostało trafnie i jednoznacznie podkreślone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku /str. 20 powołanego uzasadnienia/.

Wobec powyższego nie mógł zostać uwzględniony wniosek o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem o treści zaproponowanej w skardze kasacyjnej. W sytuacji, gdy z art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i z art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wynika, że sąd może wystąpić z pytaniem prawnym co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, o ile od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem, okoliczność, że zarzuty kasacyjne zostały sformułowane w sposób uniemożliwiający merytoryczną ocenę ich zasadności lub dotyczą przepisu, który w sprawie nie mógł mieć zastosowania, pozbawia sąd uprawnień do skorzystania z możliwości prawnej przewidzianej w powołanych przepisach.

Sąd rozstrzygający sprawę niniejszą nie mógł także przedstawić składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego w zakresie zgodności przepisów art. 64, art. 64c i art. 64e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z przepisami art. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie tylko dlatego, że z art. 187 w związku z art. 267 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi również wynika, że sąd może przedstawić zagadnienie prawne składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, o ile rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest istotne dla wyniku sprawy, ale przede wszystkim dlatego, że rozstrzyganie o zgodności ustaw z Konstytucją należy do Trybunału Konstytucyjnego /por.: art. 188 pkt 1 Konstytucji i art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym/.

Oczywiście nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Drugi z tych przepisów stanowi wprawdzie, iż sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, z § 5 powołanego artykułu wynika zaś, iż do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, znajduje zatem zastosowanie w takiej sytuacji również art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Jednakże w sprawie niniejszej sąd pierwszej instancji nie korzystał z możliwości prawnej przewidzianej w art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i rozstrzygał sprawę wyłącznie na podstawie akt sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy tym, ze względu na treść powołanych wyżej regulacji procesowych, sąd pierwszej instancji nie mógłby ich naruszyć w sposób opisany w skardze kasacyjnej, tj. przez niewystarczająco wszechstronne rozważenie zebranego materiału dowodowego i wszystkich okoliczności mających wpływ na ocenę zasadności obciążenia zobowiązanego kosztami postępowania egzekucyjnego. Jeśli, zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji oddalił skargę przy dokonaniu wadliwej oceny, że nie narusza prawa zastosowany w sprawie przez organy ją rozpatrujące sposób zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym wysnute na jego podstawie wnioski, winien był postawić zarzut naruszenia art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z mającymi w sprawie zastosowanie przepisami postępowania regulującymi kwestie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, wskazując w jego uzasadnieniu, w jaki konkretnie sposób dany przepis postępowania został naruszony, dlaczego ocena sądu dotycząca zastosowania tego przepisu jest wadliwa i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to naruszenie prawa. Jeżeli zaś intencją autora skargi kasacyjnej było kwestionowanie wnikliwości prawnych rozważań sądu pierwszej instancji ujawnionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a dotyczących ustaleń stanu faktycznego sprawy, to właściwym byłoby postawienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wraz ze wskazaniem w uzasadnieniu tego zarzutu, w odniesieniu do jakich konkretnie elementów /aspektów/ sprawy stanowisko sądu nie zostało przedstawione lub jest niedostatecznie jasne.

Wobec powyższego, skoro skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw należało ją oddalić na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ i pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych praz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm./.