Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 710/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2,3,8,39
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 3, art. 8 ust. 1, art. 39 oraz art. 106 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r. (Dz.U. z 2013r. poz. 182 ze zm., zwanej dalej ustawą) i art. 104 K.p.a. odmówił stronie zasiłku celowego na dofinansowanie do opłat za energię elektryczną. Organ stwierdził, że w związku z wnioskiem strony z dnia 27 grudnia 2013r. wszczęto postępowanie administracyjne. W jego trakcie ustalono, że dochód strony wynosi 529 zł i nie przekracza kryterium dochodowego określonego w ustawie o pomocy społecznej, ponadto występują okoliczności wymienione w art. 7 cytowanej ustawy. Jednocześnie zgłoszona we wniosku potrzeba jest niezbędną w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Jednakże jej przyznanie nie jest możliwe, bowiem organ dokonał wszczęcia postępowania w sprawie przyznania zasiłku okresowego i strona w odpowiedzi z dnia 10 kwietnia 2014r. na zawiadomienie o jego wszczęciu podała, że nie składa wniosku o przyznanie zasiłku okresowego. Tym samym nie wykorzystuje posiadanych możliwości i uprawnień w celu poprawy swojej sytuacji, w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy. Prezydent wskazał także na ograniczone środki finansowe MOPS i dużą liczbę osób oczekujących wsparcia, które powodują konieczność miarkowania przyznawania pomocy i brak możliwości zaspokojenia wszystkich zgłaszanych potrzeb i w pełnej wysokości. Ponadto zaznaczono, że wnioskodawca otrzymuje zasiłek stały w kwocie 529 zł oraz zasiłek celowy na zakup leków. W ocenie organu pomoc społeczna nie może być traktowana jako stałe źródło dochodu, gdyż zasiłek celowy nie jest przyznawany na pokrywanie comiesięcznych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą, lecz ma charakter pomocy doraźnej. Podkreślił również, że zasiłek celowy na opłaty za energię, który wypłacono stronie w styczniu 2014r. został przyznany decyzją z [...]r., bowiem Ośrodek dysponował większymi środkami finansowymi. W styczniu i lutym 2013r. przeznaczono na ten cel odpowiednio 10.965,27 zł i 8.782,71 zł, natomiast w styczniu i lutym 2014r. 2.683,28 i 2.744,40 zł. Organ wskazał, że wnioskodawca na podstawie art. 3 ust. 3 i art. 50 ustawy otrzymuje pomoc w formie nieodpłatnych usług pobytu w DDPS, których koszt wynosi 721 zł miesięcznie. W ramach usług strona ma zapewnione wyżywienie (obiad i śniadanie) przez 5 dni w tygodniu oraz prowiant na sobotę. Odrębną decyzją przyznano mu także zasiłek w kwocie 200 zł na zakup leków. Prezydent zaznaczył, że wnioskodawca posiada możliwość poprawy swej trudnej sytuacji życiowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy, poprzez wystąpienie z powództwem o alimenty od swych pełnoletnich córek. Jednocześnie zaznaczono, że strona zamieszkuje w lokalu bez tytułu prawnego, który posiada dużą powierzchnię. W związku z tym pracownik socjalny może sporządzić pismo do Urzędu Miasta K. o przydział lokalu socjalnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji W.G. podniósł, iż uzyskiwany przez niego dochód w wysokości 541 zł jest niewystarczający na pokrycie wszystkich jego wydatków w tym na zakup żywności i środków czystości. Zdaniem odwołującego spełnia on wszystkie przesłanki do otrzymania wnioskowanego zasiłku, bowiem odrębnymi decyzjami z [...] r. przyznano mu świadczenia z pomocy społecznej na inne cele. W ocenie strony organ I instancji nie uwzględnił art. 7 K.p.a stanowiącego dyrektywę wydania decyzji uznaniowej zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. Stwierdził także, że organ powołał się na brak wystarczających środków bez wskazania jakiegokolwiek dowodu dla uprawdopodobnienia tego stanowiska. Zakwestionował stanowisko organu, że wnioskowana pomoc nie jest mu niezbędna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że stosownie do art. 39 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów, napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 ustawy). Organ odwoławczy zauważył, że W.G. otrzymuje zasiłek stały w kwocie 529 zł oraz pomoc w formie nieodpłatnych usług w DDPS, w którym koszt pobytu wynosi 721 zł. Nadto otrzymuje zasiłek celowy na dofinansowanie do zakupu leków w kwocie 200 zł na okres od lutego do maja 2014r. w wysokości wyższej niż limit wynikający z polityki świadczeń. Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Ograniczone możliwości finansowe budżetu Państwa są faktem powszechnie wiadomym. Nadto Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji w zakresie sytuacji strony i wskazało, że zgodnie z założeniami pomocy społecznej wyrażonymi w art. 2, art. 3, art. 4 i art. 7 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia i możliwości. Pomoc społeczna nie ma więc z założenia służyć pełnemu zaspokajaniu potrzeb podopiecznych. Zgodnie z wolą ustawodawcy ocena warunków i możliwości udzielenia określonego rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń, stosownie do okoliczności konkretnej sprawy, należy do organu administracji, któremu w tym zakresie pozostawiono określony zakres swobody, który w rozpatrywanej sprawie został zachowany. Pomoc społeczna nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób o nią się ubiegających, jak również udzielać wszelkich świadczeń w oczekiwanej i wnioskowanej przez te osoby wysokości. Organ odwoławczy podkreślił, że uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości jaką uzna za zasadną. Istotnym bowiem w tej sprawie jest fakt, że uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter jedynie subsydiarny, co oznacza, że uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Wobec tego osoba wnioskująca o przyznanie pomocy zobligowana jest w pierwszej kolejności do samodzielnego podejmowania działań zmierzających do przezwyciężenia we własnym zakresie swoich problemów, a dopiero gdy nie jest w stanie tego dokonać, może jej zostać przyznana pomoc w określonej postaci.

Ustawa o pomocy społecznej ustanawia zasadę indywidualizacji i fakultatywności świadczeń z pomocy społecznej. Oznacza to z jednej strony indywidualne rozpoznanie zgłaszanych żądań, z drugiej zaś dostosowywanie rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do indywidualnych właściwości świadczeniobiorcy. Zasada fakultatywności polega na niemożności domagania się przez osoby i rodziny świadczenia z pomocy społecznej na dowolny cel, w określonym przez wnioskującego rodzaju, formie i rozmiarze.

Kolegium podzieliło ustalenia organu dotyczące tego, że wnioskowane potrzeby stanowią potrzeby niezbędne w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy, jednakże środki Ośrodka uniemożliwiają zaspokojenie niezbędnych potrzeb strony. Jednocześnie organ odwoławczy podzielił wątpliwości organu I instancji dotyczącego tego, że brak zgody na zamianę mieszkania implikuje pozbawienie prawa do dodatku mieszkaniowego oraz dodatku energetycznego. Nadto wskazał, że strona w miarę możliwości finansowych Ośrodka została objęta niezbędną formą pomocy, tj. w postaci zasiłku stałego i zasiłku celowego na leki oraz nieodpłatnych usług w Dziennym Domu Pomocy Społecznej .

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.G. stwierdził, że Kolegium naruszyło art. 2, art. 3, art. 4, art. 7 oraz art. 39 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędną jej interpretację oraz art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego z naruszeniem tych przepisów, co mogło mieć wpływ na treść ostatecznego rozstrzygnięcia.

Skarżący uzasadniając swoje stanowisko podał, że organ podejmując decyzję uznaniową ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003 r. II SA 2486/01). Organ winien również wnikliwie i wyczerpująco uzasadnić przesłanki, którymi kierował się stosując bądź odmawiając stosowania w konkretnym przypadku korzystnego dla strony rozwiązania.

Skarżący podniósł, że w przypadku wydania decyzji uznaniowych na organach administracji publicznej ciąży bezwzględny obowiązek przeprowadzenia postępowania odpowiadającego regułom określonym w art. 7, art. 10 art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Właściwie przeprowadzone postępowanie dowodowe i prawidłowo skonstruowane uzasadnienie decyzji mają również ważne znaczenie z punktu widzenia zadośćuczynienia kodeksowym zasadom pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.) oraz przekonywania (art. 11 K.p.a.).

Podniósł, że w trakcie postępowania administracyjnego nie zapewniono skarżącemu jako stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto organy winny wykazać jakimi środkami dysponowały w dacie wydania decyzji, ile osób taką pomoc otrzymało i w jakiej wysokości. Skarżący powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 23 września 2005r., sygn. akt SA/Wa 1533/04, zgodnie z którym uzasadnienie decyzji uznaniowej organu winno precyzyjnie wykazać zarówno możliwości finansowe organu (między innymi ilość przeznaczonych na ten cel środków pieniężnych i ilość osób zainteresowanych uzyskaniem takiego zasiłku), jak również sytuację osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia. Przyjmując inną optykę należałoby uznać, że organy administracji publicznej przy wydawaniu decyzji mogą kierować się dowolnością i arbitralnością.

Zdaniem skarżącego dofinansowanie do zakupu energii elektrycznej jest uzasadnione, bowiem samodzielnie nie jest on w stanie ponieść tych kosztów po opłaceniu wszystkich koniecznych wydatków, a ten zakup jest niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania osoby niepełnosprawnej. Podobne stanowisko zostało zawarte w orzeczeniu WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. II SA/Ol 964/08, w którym Sąd stwierdził, że istotą zasiłku celowego jest zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej umożliwiającej życie w warunkach odpowiadających godności człowieka występującej u osoby ubiegającej się o pomoc.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W dodatkowym piśmie z dnia 22 lutego 2015r., ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik skarżącego zarzucił Kolegium naruszenie art. 7 pkt 5 i 6, art. 8 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej jak też art. 7 w zw. z art. 10 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 136 K.p.a.

W ocenie pełnomocnika organ nie wziął pod uwagę twierdzeń zawartych w odwołaniu. Ponadto organ odwoławczy nie ustalił, jakimi środkami Prezydent Miasta K. dysponował w skali miesiąca na potrzeby związane z zasiłkami celowymi, w szczególności jaka jest średnia wysokość udzielanych zasiłków na jednego uprawnionego. Jedynym powodem odmowy przyznania pomocy było stwierdzenie, że skarżący otrzymuje świadczenia powyżej kwoty limitu wynikającego z polityki świadczeń bez wskazania, jakie limity obowiązywały organ I instancji na dzień wydania decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2013r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne mogą w razie uznania kontrolowanego aktu, za nielegalny w rozumieniu w/w przepisów, uchylić ten akt lub stwierdzić jego nieważność. Zgodnie zaś z art.134 § 1 tej ustawy, rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.

Kontrolowana decyzja wydana została na gruncie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej. Po myśli art. 39 ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Z brzmienia wskazanego przepisu ("może przyznać") wynika, że nawet spełnienie wymagań formalnych do otrzymania zasiłku celowego (spełnienie kryterium dochodowego oraz co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 7 ustawy) nie stwarza po stronie wnioskodawcy roszczenia o prawo do jego przyznania.

Rola sądu administracyjnego, jako kontrolera decyzji opartych na konstrukcji uznania administracyjnego jest odmienna, niż w przypadku związania organu treścią normy prawa materialnego. Organowi przypisana została bowiem swoboda decyzyjna, a wybór rozwiązania sprawy nie może zostać mu narzucony. Kontrola sądu administracyjnego, w przypadku uznania administracyjnego, nie obejmuje zatem kwestii słuszności wyboru rozstrzygnięcia. Ogranicza się natomiast do oceny sposobu ustalenia treści kryteriów indywidualizujących, sposobu ich wykorzystania w rekonstrukcji normy z przepisu i zbudowania treści decyzji, a także sposobu uzasadnienia przez organ administracyjny powyższych działań i towarzyszących im rozumowań, a w przypadku pojawienia się kryteriów mogących ze sobą pozostawać w kolizji – sposobu i wyniku wyważenia pozostających w kolizji wartości z punktu widzenia ich znaczenia dla treści decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2012r. sygn. akt I OSK 1389/12, z dnia 14 grudnia 2010r. sygn. I OSK 1279/10 publ. w internetowej bazie orzeczeń).

Uznanie administracyjne cechuje się między innymi tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności zgłoszonych żądań. W przypadku zasiłków celowych organ działając w ramach przyznanej mu władzy dyskrecjonalnej zobowiązany jest uwzględniać, że istotą tej formy wsparcia finansowego jest umożliwienie potrzebującym podmiotom życia w warunkach odpowiadających godności człowieka poprzez zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej, a sytuacja wnioskującego oceniana być powinna każdorazowo, jako indywidualny przypadek.

Z drugiej strony obowiązkiem organu jest rozważenie interesu publicznego przejawiającego się tu jako obowiązek właściwego rozdzielenia posiadanych środków, tak by zrealizować wsparcie dla wszystkich potrzebujących. Wynika z tego, że odmowa przyznania pełnej, czy też częściowej pomocy społecznej wymaga wykazania, że ilość posiadanych środków finansowych gminy nie pozwala na zaspokojenie interesu indywidualnego wnioskodawcy. Przypomnieć tu jednak trzeba, że zgodnie z przyjętym w judykaturze stanowiskiem organ nie jest zobowiązany do precyzyjnego określania możliwości finansowych gminy, a badanie tej kwestii wykracza poza kompetencje sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010r. sygn. akt I OSK 116/10 publ. CBOSA).

W ocenie Sądu w toku postępowania administracyjnego zebrano wyczerpująco materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty, a nadto prawidłowo go oceniono, uzasadniając przy tym w sposób przekonywujący zajęte stanowisko.

Jak wynika z akt administracyjnych, W.G. zamieszkuje samotnie, a jedynym jego dochodem jest zasiłek stały w kwocie 529 zł, który nie przekraczał kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej wynoszący 542 zł. Jednocześnie stwierdzono występowanie okoliczności wymienionej w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, co uzasadniałoby przyznanie zasiłku celowego na podstawie art. 39 tej ustawy.

Jedną z przyczyn odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia było powołanie się na interes publiczny utożsamiony z ograniczonymi środkami finansowymi oraz znaczną liczbą osób oczekujących wsparcia Ośrodka Pomocy Społecznej. Sąd podziela zasadność takiej argumentacji, przywołanej w treści decyzji pierwszoinstancyjnej oraz zaakceptowanej w zaskarżonej decyzji.

Nie można natomiast zgodzić się z zarzutami przedstawionymi w skardze oraz piśmie pełnomocnika z 22 lutego 2015r. dotyczącymi konieczności precyzyjnego wskazania środków pozostających do dyspozycji organu (ilości środków w danym okresie, liczby osób ubiegających się o świadczenie, średnia wysokość zasiłków celowych udzielanych w skali miesiąca itd.). Sąd podziela pogląd dominujący w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że nie jest konieczne precyzyjne wskazanie, w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie zasiłku celowego, możliwości finansowych organu pomocy społecznej, gdyż taki obowiązek nie wynika z art. 3 ust. 4, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, czy też z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2011r. sygn. akt IV SA/Wr 483/11, wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011r. sygn. akt I OSK 107/110). Oczywistym jest, że organy administracji działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i jest ograniczona. Zatem tylko w tak wyznaczonych granicach muszą i mogą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Z uwagi zaś na szczupłość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych są upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń, które to świadczenia muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Na tę okoliczność wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/2006, z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07).

Jako drugą z przyczyn uzasadniających odmowę pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego wskazał organ fakt regularnego wsparcia jakie otrzymuje skarżący z Ośrodka Pomocy Społecznej. W.G. posiada zasiłek stały, zasiłek celowy na leki w kwocie 200 zł oraz nieodpłatne usługi w DDPS, których koszt wynosi 721 zł miesięcznie. Otrzymał także zasiłki na energię elektryczną w styczniu i lutym 2013r. oraz 2014r. Zdaniem Sądu całościowa ocena sytuacji skarżącego wskazuje na wypełnianie przez organy pomocy społecznej wobec skarżącego dyrektywy wynikającej z art. 3 ust. 1 ustawy, zgodnie z którą pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka.

Trzecią z przyczyn uzasadniających odmowę przyznania skarżącemu wnioskowanego zasiłku celowego było uznanie postawy skarżącego jako odpowiadającej przesłankom, o których mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Przypomnieć tu trzeba, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W tej sytuacji brak złożenia przez stronę wniosku o przyznanie zasiłku okresowego, pomimo działań podejmowanych przez organ w tym zakresie, należy ocenić jako brak wykorzystania posiadanych możliwości i uprawnień w celu poprawy swojej sytuacji życiowej. Ponadto bezczynność skarżącego w zakresie zamiany zajmowanego lokalu o dużej powierzchni na mniejszy wyklucza możliwość otrzymania dodatku mieszkaniowego i tym samym polepszenia trudnej sytuacji życiowej. W ten sam sposób należy ocenić zaniechanie skorzystania z przysługujących skarżącemu uprawnień do wystąpienia o alimenty w stosunku do osób zobowiązanych.

Odnosząc się do zarzutu niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 K.p.a. stanowiącego dyrektywę wydawania decyzji uznaniowej zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela wypada stwierdzić, że ten przepis ma na celu przede wszystkim wyważanie interesu publicznego i interesu indywidualnego przy podejmowaniu rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że wskazana zasada nakazuje respektowanie interesu indywidualnego do granic jego kolizji z interesem publicznym. Dla ustalania tego, co leży w interesie publicznym w przypadku podejmowania decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego należy sięgnąć do norm określających cele pomocy społecznej zawartych w art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy o pomocy społecznej. Nie jest więc tak, że każda osoba spełniająca warunki do przyznania pomocy społecznej tę pomoc musi uzyskać w żądanej wysokości i na każdy cel (vide wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2014r. sygn. akt IV SA/Gl 724/13). Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się możliwościach pomocy społecznej. Z unormowania tego wynika, że nie każda niezbędna potrzeba zgłoszona przez osobę potrzebującą będzie zaspokojona albowiem uzależnione to będzie od posiadanych przez te organy środków.

Skarżący podniósł także zarzut pozbawienia prawa czynnego udziału w postępowaniu uzasadniając go poprzez zacytowanie wyroku NSA z 13 lutego 1986r. o sygn. akt II SA 2015/85, w którym stwierdzono między innymi, że organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest pouczyć strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia w sprawie. Zdaniem Sądu zarzut naruszenia obowiązków wynikających z art. 10 K.p.a. jest zasadny jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że uniemożliwiło to jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, przekazanie niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy informacji czy zawnioskowania istotnych dowodów. W uzasadnieniu skargi skarżący nie wskazał żadnych konkretnych argumentów, które mogłyby uzasadniać konieczność przeprowadzenia określonych czynności i to czynności wymagających jego osobistego udziału.

Reasumując Sąd stwierdził, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, nie naruszyły przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze i piśmie pełnomocnika oraz prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o pomocy społecznej, a wydając zaskarżoną decyzję nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

Z tego powodu, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.