Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1175/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Halina Jakubiec Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Wojewody z dnia 29 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r, poz. 674 ze zm.), orzekł o utracie przez K. R. od dnia 13 kwietnia 2014 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że K. R. wyczerpała okres pobierania zasiłku przewidziany ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. R., która podniosła, że jest osobą w wieku przedemerytalnym objętym ochroną, co powoduje, że w związku z tym ma problemy ze znalezieniem pracy. Nadto z uwagi na swoje schorzenia i ograniczenia nie każdą pracę może przyjąć. Odwołująca się podkreśliła, że jest osobą samotną z orzeczonym stopniem niepełnosprawności, a jej sytuacja finansowa z powodu braku zatrudnienia jest krytyczna. W okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych Urząd Pracy nie znalazł dla niej oferty pracy.

Wojewoda decyzją z dnia 29 maja 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy decyzję organu l instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że dnia 5 kwietnia 2013 r. K. R. została uznana za osobę bezrobotną. Na podstawie przedstawionych w dniu rejestracji dokumentów organ l instancji ustalił, że przysługuje jej zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku, na okres 12 miesięcy. W związku z tym 12 kwietnia 2013 r. wydano decyzję orzekającą o przyznaniu K. R. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 13 kwietnia 2013 r. na okres 12 miesięcy. Wojewoda podkreślił, że zasiłek dla bezrobotnych został K. R. przyznany na okres 12 miesięcy i jest to maksymalny okres zasiłku, jaki przewidział ustawodawca dla osób, które utraciły zatrudnienie. Skoro zaś z dniem 13 kwietnia 2014 r. upłynął okres, za jaki zasiłek dla bezrobotnych był należny, Wojewoda zobowiązany był do wydania orzeczenia o utracie przez K. R. prawa do zasiłku od dnia 13 kwietnia 2014 r.

K. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia 29 maja 2014r. Skarżąca opisała swoją trudną sytuację materialną i problemy ze znalezieniem zatrudnienia z uwagi na wiek i orzeczony stopień niepełnosprawności. Zarzuciła, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie rozwiązują jej problemów. Dzieci mają swoje rodziny, które muszą utrzymać i pomoc z ich strony jest ograniczona do przekazywania skarżącej kwot 100-200 złotych, nie w każdym miesiącu. Skarżąca podkreśla, że po ponad 30 latach nieprzerwanej pracy odsyłanie jej po pomoc do opieki społecznej i do dzieci jest upokarzające. Do skargi załączono orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności UM z dnia 7 maja 2013r., z którego wynika, że skarżąca została zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 19 listopada 2014r. skarżąca oświadczyła, że od października br. korzysta z pomocy MOPS w formie zasiłków celowych na żywność, raz otrzymała zasiłek na uregulowanie opłaty za gaz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Niesporne jest w sprawie, że Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2013 r. znak [...] (w aktach adm.), przyznał skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku, na okres 12 miesięcy. Wysokość przyznanego zasiłku, oraz okres jego pobierania wynikały z przepisu art. 72 ust. 3 i ust. 6, oraz z art. 73 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 2013.674). Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt.2 lit. b tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie przyznania skarżącej prawa do zasiłku, okres pobierania zasiłku wynosi 12 miesięcy dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia, oraz posiadających co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidywały - w dacie przyznania prawa do zasiłku, ani w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, dłuższego niż określony w art. 73 ust. 1 pkt. 2 okresu pobierania zasiłku. Okres ten w przypadku skarżącej wynikał z wieku oraz ze stażu pracy.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Wojewoda powołał przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść tego przepisu w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 maja 2014r. Ustawa z dnia 14 marca 2014r o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2014.598) zmieniła brzmienie art. 73 ust. 1 w ten sposób, że w pkt. 1) zamiast określenia "6 miesięcy" użyto określenia "180 dni", natomiast w pkt. 2) zamiast określenia "12 miesięcy" użyto określenia "365 dni". Ustawa ta weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia ( z wyjątkami określonymi art. 31), czyli w dniu 26 maja 2014r., a więc zmiana obowiązywała już w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Uchybienie powyższe nie ma jednak znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, skoro skarżąca wyczerpała maksymalny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, wynikający z przepisów ustawy oraz z ostatecznej decyzji przyznającej prawo do tego świadczenia. Skarżąca, nie zarzucając w skardze naruszenia konkretnych przepisów prawa, kwestionuje treść tych przepisów. Zdaniem skarżącej regulacja ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie uwzględnia sytuacji osób, które utraciły zatrudnienie i mają poważne problemy z jego uzyskaniem z uwagi na wiek i stan zdrowia. Wskazać zatem trzeba, że decyzja o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest decyzją związaną a nie uznaniową - organ orzekając w tym przedmiocie nie ma podstaw w obowiązujących przepisach, aby uzależniać treść rozstrzygnięcia od indywidualnej sytuacji zdrowotnej i życiowej osoby, która utraciła zatrudnienie a następnie wyczerpała okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują dłużej trwających okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych ani innych form pomocy finansowej dla osób, które wyczerpały okres pobierania zasiłku. Także sąd administracyjny nie ma możliwości przyznania jakiegokolwiek świadczenia w przypadku zaistnienia szczególnej, aprobowanej w świetle zasad współżycia społecznego sytuacji lub zaistnienia uzasadnionych racji strony. Wynika to z faktu, że sąd administracyjny z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 1, oraz art. 3 p.p.s.a., w zakresie określonym w ustawach, sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, która polega na badaniu zgodności zaskarżonych aktów i czynności z prawem.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa i nie jest dotknięta wadami, które powodowałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.