Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 561/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Janusz Kasprzycki / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2006 r. sprawy ze skarg M. P., J. P. i K. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących M. P., J. P. i K. P. kwoty po 10 /dziesięć / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2002 r. znak:[...], na podstawie art. 37 ust. 1 pkt. 1, oraz art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm., zwanej dalej - Prawo budowlane z 1974 r.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, zwanej dalej - Prawo budowlane z 1994 r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t.

z 2000 r., Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. Zm, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał M. P. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego branży cukierniczej (oznaczonego jako nr 1) zlokalizowanego na działce nr ewid. 55 położonej przy ul. D. w O.

W uzasadnieniu tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w O. wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wiosek M. P., który wnioskował o legalizację samowolnie wybudowanych pawilonów nr 1 i nr 3. Pawilony zostały wybudowane przed 1995 r., przez poprzednich użytkowników. Do wniosku o zalegalizowanie w/w obiektów handlowych dołączono opinię techniczną dotyczącą wszystkich trzech pawilonów.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. w dniu [...] 2001 r. przeprowadził oględziny w sprawie przedmiotowych obiektów. W wyniku dokonanych oględzin stwierdzono, że pawilon handlowy będący przedmiotem niniejszej decyzji oznaczony Nr 3 , usytuowany jest na działce nr ew. 55 położonej przy ulicy D., w jej południowo-zachodnim narożu oraz częściowo na działce nr ew. 45 o nieuregulowanym stanie prawnym, będącej we władaniu Skarbu Państwa a także w części na działce nr ew. 54 przylegających do ulicy S. w O.

Pawilon handlowy oznaczony jako nr 1 o wymiarach zewnętrznych

5,90 x 3,55m. i wysokości 2,30 m. wykonany został w konstrukcji stalowej . Ściany opierzone blachą stalową profilowaną, z dachem jedno spadowym o konstrukcji stalowej kryty również blachą. Pawilon nr 1 posadowiony został na płycie betonowej

i wyposażony jest jedynie w energię elektryczną poprowadzoną przyłączem napowietrznym.

Zgodnie z oświadczeniem wniesionym przez Pana M. P., przedmiotowy obiekt posadowiony został w obecnym miejscu lokalizacji w 1991 r.

Uczestnicząca w oględzinach przedstawicielka Urzędu Miasta - Wydziału Mienia Komunalnego D. P. oświadczyła, że "w sprawie lokalizacji obiektów Urząd Miasta wypowie się na piśmie w najbliższym czasie".

Biorąc pod uwagę, że legalizacja obiektów wybudowanych przed dniem [...] 1995 r. - tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 199 r. uzależniona jest od zgodności ich usytuowania z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z tego też powodu organ I instancji pismem z dnia 8 sierpnia 2001 r. zwrócił się do Urzędu Miasta w O. - Wydziału Rozwoju Miasta o przedstawienie informacji na temat obecnie obowiązującego zapisu planu dla terenu, na którym usytuowane są wszystkie trzy pawilony będące własnością M. P., jak również, czy lokalizacja przedmiotowych pawilonów zgodna była

z ustaleniami planu obowiązującego w dacie ich budowy..

W dniu [...] 2001 r. Wydział Rozwoju Miasta Urzędu Miasta

w O. przedstawił dokumenty, o które występował organ I instancji.

Zgodnie z przedstawioną informacją opartą o zapis z aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w O. "działka nr ew. 55 w części od ulicy [...] znajduje się w jednostce E4 MN , pozostała część działki oraz działka nr 99 znajdują się w jednostce strukturalnej "E7 ZP".

W myśl ustaleń planu obowiązujących dla jednostki strukturalnej "E7 ZP " teren istniejących łąk, enklaw lasu oraz zieleń na stromej skarpie przeznaczony jest do adaptacji i do zagospodarowania ciągami widokowo - spacerowymi poniżej skarpy i tarasowo na skarpie z tarasem widokowym zlokalizowanym przy ul. [...] obsadzonymi zielenią wysoką.

Plan ustala: - uporządkowanie i zagospodarowanie terenów zieleni parkowej na stoku i na terenie łąk - pod kątem uzyskania terenów spacerowe - wypoczynkowych i rekreacyjnych z podkreśleniem walorów krajobrazowych. Tarasowo poprowadzone ciągi piesze z tarasem widokowym zlokalizowanym na stoku przy ulicy [...]".

Ponadto działka nr ewid. 55 przylega południowo -zachodnią częścią do drogi oznaczonej "O 31 KL" - ulica [...] - istniejąca ulica lokalna obsługuje teren handlu i usług oraz przyległe tereny mieszkaniowe. Przekrój poprzeczny 1x2 pasy ruchu na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...], szerokość w liniach rozgraniczających wynosi 25 m,, odległość linii zabudowy od krawędzi jezdni wynosi 15 m."

Zgodnie zaś z poprzednio obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta O. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] 1992 r. ogłoszonego w Dz. Urz. Nr 11 póz. 115 z dnia [...] 1992 r. oraz uchwałą Rady Miejskiej w O. Nr [...] z dnia [...] 1994r. w sprawie aktualizacji planu w zakresie komunikacji ogłoszonego w Dz. Urz. Woj. Nr 12 póz. 137 z dnia [...] 1994r., który jest kontynuacją miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego O., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] 1977 r. ogłoszonej

w Dz. Urz. Woj. Rady Narod. Nr 6/77 póz. 36 z dnia [...] 1977 r. przedmiotowa działka położona jest w ciągu komunikacyjnym ulic znaczonych symbolami:

"O7 KZ 2/2 - istniejący fragment ulicy [...] i ulicy [...] stanowiący fragment ulicy zbiorczej dwujezdniowej po dwa pasy ruchu, obsługującej centrum miasta w układzie N-S".

"O8 KZ % - projektowany odcinek trasy N-S łączący ul. [...] z ul. [...] o parametrach ulicy zbiorczej".

"O29 KL- O31 KL - istniejące ulice , O29 KL - ul. [...], O31 KL -ul. [...], obsługujące tereny usług i handlu".

Do informacji o przeznaczeniu terenu włączono również uwierzytelnioną kserokopię ustaleń do planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O. - zatwierdzonego uchwałą Nr [...] oraz kserokopię rysunku planu, z których wynika, że teren ten nie był przeznaczony pod zabudowę.

W dniu [...] 2001 r. Wydział Mienia Komunalnego Urzędu Miasta jako strona postępowania przekazał informację z której wynika, że "lokalizacja pawilonów oznaczonych umownie jako nr l, 2, 3 nie narusza przysługującego Gminie O. prawa własności do działek nr 56/2 i nr 100 , graniczących z gruntami Pana M. P.".

Jednocześnie w/w wydział stwierdził, że "lokalizacja pawilonów jest niezgodna z obowiązującym planem zagospodarowania dzielnicy [...] m. O.".

Biorąc pod uwagę iż pawilon usytuowany został samowolnie , na terenie który nie dopuszczał takiej budowy, nie znajdując podstaw do legalizacji pawilonu handlowego branży cukierniczej - tak jak i dwóch pozostałych pawilonów, decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2001 r. orzeczono o jego rozbiórce.

Decyzja ta została jednak w trybie odwoławczym uchylona decyzją z dnia [...] 2002 r., znak: [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a sprawa przekazana do powtórnego rozpatrzenia.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego, po zawiadomieniu stron o toczącym się postępowaniu wpłynął wniosek J. w sprawie "prolongowania terminu do ustosunkowania się do zebranych w sprawie dowodów i materiałów".

Jakkolwiek tutejszy inspektorat do w/w wniosku ustosunkował się pozytywnie, to jednak do chwili obecnej żadna ze stron z zebranymi materiałami nie zapoznała się.

Ponadto w toku ponownego postępowania dokonano szczegółowej analizy planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego dla miasta O. obowiązującego w czasie budowy przedmiotowego pawilonu.

Powyższe działanie miało na celu zbadania podstawowego warunku możliwości legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie.

Skoro przedmiotowy pawilon zlokalizowany został w 1991 roku, zatem niezbędne jest ustosunkowanie się do zapisów planu ogólnego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] 1977 r. ogłoszony w Dzienniku Urzędowym WRN Nr [...] z dnia [...] 1977 r. póz. 36 oraz zmian dokonanych w 1984 roku. W/w plan miejscowy obejmował podział miasta na jednostki bilansowe, zgodnie z którym część miasta , na której usytuowana jest działka nr ew. 55 oznaczona została literą " A" tj. Śródmieście-Centrum-centrum administracyjne i handlowo - usługowe oraz budownictwo mieszkaniowe o wysokiej intensywności.

Zgodnie z kserokopią rysunku w/w planu działka nr ew. 55 istnieje na terenie oznaczonym "A40 ZP - zieleń izolacyjna".

Ponadto południowa część działki nr 55 usytuowana jest w ciągu komunikacyjnym ulicy oznaczonej symbolem "O 14 KN III - ulica ruchu normalnego klasy III w liniach rozgraniczających 30 m. jezdnia dwukierunkowa szerokości lOm. do skrzyżowania z 036-KN III, natomiast część północna działki w ciągu komunikacyjnym ulicy oznaczonej symbolem "O15-KN II - ulica główna, szkieletowa w relacji N-S biegnąca po śladach istniejących ulic [...], [...], projektowaną estakadą, ul.[...], [...] i dalej w kierunku [...] w nowym przebiegu. Szerokość linii rozgraniczających 40m. 2 jezdnie l-kierunkowe, rozdzielone pasem zieleni. Skrzyżowania jak O 13 - KN II."

Z powyższych zapisów wynika, że obowiązujący wówczas plan nie dopuszczał lokalizacji żadnego obiektu budowlanego.

Zgodnie z załącznikiem do zarządzenia Nr [...] Wojewody K. z dnia

[...] 1984r. (Dz. Urz. Woj. Nr [...] poz. [...] ) zmieniono ustalenia przytoczonego wyżej planu, lecz . zmiany te nie dotyczyły samego terenu , na którym usytuowana jest działka nr 55 .

W zmienionym zapisie dla jednostki strukturalnej A20-UH usytuowanej na południe od terenu będącego własnością Panów P. dotychczasowe oznaczenie "hala targowa z placem targowym oraz pawilon wystawowo - handlowy usług motoryzacyjnych" zastąpiono "targowisko ogólnomiejskie . Przewidywana lokalizacja "Domu Rzemiosła".

Dla obiektów wybudowanych samowolnie przed 1 stycznia 1995 r. - a takim jest pawilon branży cukierniczej, ustawodawca, stworzył możliwość uzyskania pozwolenia na użytkowanie tych obiektów.

Podstawowym warunkiem, jaki winien być spełniony, aby na obiekt uzyskać pozwolenie na użytkowanie , winny być zachowane przepisy obowiązujące w okresie budowy. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 24.10.1974r. obowiązującej w okresie budowy przedmiotowego pawilonu "obiekty budowlane mogą być budowane na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym".

Biorąc pod uwagę całość zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. stwierdził, że działka nr ew. 55 zgodnie z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w okresie budowy oraz obecnie obowiązującego, znajdowała się w terenie, który nie dopuszczał lokalizacji pawilonu handlowego, oznaczonego umownie jako nr 1.

Przypadek powyższy podlega więc przepisom art. 37 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., w myśl którego "obiekty budowlane lub ich części, będące

w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegaj ą przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się w terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę."

Powyższe ustalenia poczynione przez organ I instancji, potwierdzone zostały również przez Urząd Miasta O.- Wydział Rozwoju Miasta. Pismem z dnia [...] 2001 r w/w organ poinformował, iż zmiana do Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego O. z 1977 r., obowiązująca od 1985 roku nie umożliwiła sytuowania pawilonów handlowych na działce nr ew. 55 położonej przy ulicy [...].

Odpowiadając z kolei na zapytanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., czy powołana przez M. P. decyzja lokalizacyjna z dnia [...] 1990 r., znak: [...] w sprawie I etapu rozbudowy targowiska miejskiego obejmowała działkę nr ewid. 55 , Wydział Rozwoju Miasta Urzędu Miasta O. stwierdził, że w/w decyzja nie została odnaleziona w archiwum Urzędu Miejskiego.

Mając na uwadze powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w O. orzekł jak w sentencji decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: M.P. , K. P. i J. P. Odwołujący zarzucili, że organ administracyjny wydając decyzję w dniu [...] 2002 r. nie wyjaśnił stanu faktycznego w sposób wyczerpujący. Naruszone zostały przepisy art. 7, 8 i 9 k.p.a. Organ administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę nie prowadził jej w sposób obiektywny bowiem na działkach ościennych do działki 55 od strony zachodniej i wschodniej oraz działkach Nr 99 i 100 nadal prowadzona jest działalność handlowa w sposób nieuporządkowany w pawilonach handlowych o podobnej konstrukcji i charakterze jak na działce użytkowej przez M. P. Odwołujący podali również, że została powołana błędna podstawa prawna w decyzji a mianowicie art. 37 ust. 1 pkt. 1 Prawo budowlane z 1974 r. i art. 103 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r.

w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie legalizacji pawilonów Nr 1 i Nr 3 zostało wniesione już w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Decyzja

o rozbiórce winna zostać podjęta w świetle obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. na podstawie art. 48 tej ustawy. Natomiast przepis art. 37, ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. ma zastosowanie tylko w przypadkach określonych w przepisie art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego, który określa sytuację w których nie ma zastosowania przepis art. 48 ustawy, a mianowicie do obiektów, których budowa została zakończona i co do których zostało rozpoczęte postępowanie przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane i nie zostało zakończone należy stosować odpowiednio przepisy dotychczasowe.

Z uzasadnienia decyzji wynika natomiast, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte w związku z wnioskiem M. P. o zalegalizowaniu postawionych pawilonów handlowych Nr 1 i Nr 3 zlokalizowanych przy ul. [...] i [...] w roku 2001, przy czym w uzasadnieniu decyzji jest błędnie podana lokalizacja pawilonu z podaniem jego numeru niezgodną z sentencją decyzji. Wniosek M. P. dotyczył zalegalizowania istniejącego stanu rzeczy - natomiast organ administracyjny w trybie nadzoru budowlanego powołując się w uzasadnieniu decyzji na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - wydał decyzję o rozbiórce uznając, że legalizacja usytuowania obiektów handlowych nie jest możliwa w przypadku niezgodności funkcji terenów na których są położne pawilony nr 1 i 3, stwierdzono, że lokalizacja pawilonów jest niezgodna z obowiązującym planem zagospodarowania dzielnicy [...] miasta O. - przywołując liczne Uchwały Rady Miejskiej Miasta O. oraz symbole miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego aktualnie obowiązującego przed zlokalizowaniem tych pawilonów w roku 1991 na działce Nr 55. Odwołując podają, że zgodnie z załącznikiem do Zarządzenia Nr [...] Wojewody K. z dnia [...] 1984 r. (Dz. Urz. Woj. Nr [...] , poz.[...]) plan ten został zmieniony na Targowisko Ogólnomiejskie z wyłączeniem działki Nr 55 z tym, że z wielu przytoczonych symboli odnoszących się do całego terenu zlokalizowanego przy ul. [...],[...] j tzw. [...] nie wynika wprost, że obiekty zostały wybudowane niezgodnie z funkcją tego terenu. K. P. podniósł także, że pawilon nr 1 nie jest związany z gruntem trwale, a więc jest to według jego oceny zabudowa tymczasowa.

Decyzją z dnia [...] 2003 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że decyzja z dnia [...] 2002 r. nakazująca rozbiórkę samowolnie wykonanego pawilonu branży cukierniczej została wydana po analizie zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. zarówno w dacie budowy oraz wszystkich zmian, które w tym zakresie miały miejsce.

Podstawą do wydania tej decyzji były ustalenia były ustalenia Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego O., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] 1977 r., ogłoszoną w Dz. Urzęd. WRN Nr [...] z dnia [...] 1977 r., poz. [...] wraz ze zmianą dokonaną w 1984 r., zgodnie z załącznikiem do zarządzenia Nr [...] Wojewody z [...] 1984 r. (Dz. Urzęd. Woj. Nr [...], poz. [...]), które obowiązywały w dacie budowy pawilonu.

Obowiązujący wówczas plan nie dopuszczał lokalizacji żadnego obiektu kubaturowego.

Takiej lokalizacji nie dopuszczają również i zmiany do w/w planu ogólnego, zatwierdzone uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] 1992 r., ogłoszoną w Dz. Urzęd. Woj. Nr. poz. [...] z dnia [...] 1992 r. oraz uchwałą Rady Miejskiej w O. Nr [...] z dnia [...] 1994 r. w sprawie aktualizacji planu w zakresie komunikacji, ogłoszoną w Dz. Urzęd. Woj. Nr [...] , poz. [...] z [...] 1994 r.

Ponadto, zgodnie z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] w O., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] 1994 r., ogłoszonym w Dz. Urzęd. Woj. Nr [...] poz. [...] z dnia [...] 1994 r. zapisy ustaleń tego planu dla działek nr 55 i nr 99 nie dopuszczają sytuowania pawilonów.

W związku z powyższym organ I instancji zasadnie nakazał M. P. rozbiórkę przedmiotowego pawilonu.

Decyzja ta została wydana po wnikliwej analizie zapisów planu i zmian do niego.

Organ II instancji wyjaśnił również, że w myśl art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przedmiotowy pawilon handlowy został samowolnie wybudowany w 1991 r., zatem w stosunku do niego mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W związku z powyższym nie ma tu również zastosowania art. 49 ustawy Prawo budowlane z 1994r., który może dotyczyć obiektów wybudowanych po dacie 1 stycznia 1995 r., nie naruszających ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego.

Skargi na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w K. wnieśli: M. P., J. P. oraz K. P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucili organom administracji, że dokonały błędnej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez ustalenie, że pawilony nr 1 i nr 3 położone przy ul. [...] w O. na działce nr 55 postawione zostały w latach 1991 - 1992 bez żadnych uzgodnień w zakresie ich lokalizacji z ówczesnymi organami nadzoru budowlanego. Organy administracji zdaniem skarżących naruszyły również przepisy prawa materialnego a to art. 49 § 1, który stanowi, że nie można nakazać rozbiórki obiektu budowlanego, jeżeli od jego wybudowania minęło 5 lat, a w przypadku obu użytkowanych obiektów, to zostały one nabyte w 1997 r. przez skarżących a wybudowane w latach 1991 -1992. Skarżący podkreślili po raz kolejny, że organy administracji błędnie powołały podstawę prawną swoich decyzji bowiem art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa Budowlanego z 1974 r. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.

Skarżący M. P. dodatkowo podał, że pawilon nr 1 został posadowiony na terenie, na którym do 1999 r. nie stosuje się procedur lokalizacyjnych w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Praktyka umieszczania pawilonów w obrębie Targowiska Miejskiego w O. bez udzielenia wskazań lokalizacyjnych indywidualnym inwestorom ma miejsce do chwili obecnej i jest realizacją zasady, że wskazania lokalizacyjne, lokalizacje i pozwolenia na budowę otrzymuje jedynie zbiorowy inwestor, gospodarz terenu (dyrektor targowiska). Indywidualni inwestorzy ustawiają swoje pawilony

w miejscu wskazanym przez dyrektora targowiska. Realizacja pawilonu nr 1 nastąpiła w oparciu o tę zasadę i praktykę. Skarżący podał również, że pawilon nr 1 został posadowiony przed dniem 1 stycznia 1995 r., na terenie gdzie do lokalizacji ich nie wymagano i nie wydawano indywidualnych pozwoleń na budowę, traktując pawilony handlowe, stragany jako obiekty tymczasowe w związku z tym nie można ich traktować jako przejawu samowoli budowlanej.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.

w odpowiedzi na skargi wniósł o och oddalenie w całości, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 28 stycznia 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o Ustroju Sądów Administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U.

z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Dlatego też właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Skargi zasługują na uwzględnienie.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy kompetentny organ wydał ją w zgodzie z przepisami prawa materialnego i procesowego.

W rozpatrywanej sprawie materialnoprawną podstawą orzekania organy nadzoru budowlanego uczyniły art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r.

Organ nadzoru budowlanego I instancji zajął stanowisko, że przedmiotowy obiekt - pawilon handlowy nr 1 - został wzniesiony przed 1 stycznia 1995 r. tj. przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Skoro tak, to mając na względzie treść art. 103 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. uznał, że w niniejszym przypadku zastosowanie winien mieć art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. normujący wybudowanie obiektów bez pozwolenia na budowę i stwarzający możliwość ich legalizacji, gdy nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki tak zrealizowanych obiektów budowlanych.

Owszem art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. miałby zastosowanie

w niniejszej sprawie, gdyby ponad wszelką wątpliwość organy w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej i to ponownie przeprowadzanym, ustaliły, że przedmiotowy pawilon nr 1 został rzeczywiście wzniesiony przed 1 stycznia 1995 r.

Okoliczności istotne dla treści rozstrzygnięcia organy administracji powinny ustalać na podstawie przewidzianych przepisami postępowania administracyjnego dowodów. Zobowiązują je do tego postanowienia art. 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a.

Tymczasem organ I instancji, co zaakceptował bezkrytycznie organ II instancji, oparł się jedynie na oświadczeniu skarżącego M. P. złożonym do protokołu z oględzin z dnia [...] 2001 r. W żaden jednak sposób ustalenie daty jego realizacji nie można uznać za wystarczające bez zweryfikowania tej okoliczności

w drodze dostępnych środków dowodowych przewidzianych przepisami k.p.a., tym bardziej, że skarżący M. P. nie realizował tego obiektu, lecz nabył go od poprzednich użytkowników.

Ponadto z rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji wynika, że nakazem rozbiórki objęty został obiekt nr 1 - pawilon handlowy branży cukierniczej.

W uzasadnieniu natomiast tej decyzji organ I instancji przedstawia ustalenia lokalizacji obiektu w odniesieniu do pawilonu handlowego nr 3, a nie nr 1, co do którego wyrzekł w decyzji rozbiórkowej. Istnieje zatem sprzeczność pomiędzy treścią uzasadnienia, a treścią rozstrzygnięcia w decyzji organu I instancji. Tym samym nie można uznać za prawidłowych dokonanych przez organ I instancji ustaleń dopuszczalności realizacji tego rodzaju obiektów na terenach objętych wskazanymi przez organ planami zagospodarowania przestrzennego bez jednoznacznego ustalenia, którego obiektu niniejsze postępowanie dotyczy i na których to działkach się on znajduje. Uchybień tych nie dostrzegł organ odwoławczy, który podzielił stanowisko organu I instancji.

Doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania: art. 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpatrzeniu tej sprawy rzeczą organów będzie dokonanie ustaleń wyżej wskazanych istotnych dla treści rozstrzygnięcia kwestii.

Gdyby w ponownym rozpatrzeniu tej sprawy okazało się, że ustalenia organów nadzoru budowlanego doprowadziłoby je do stanowiska, że zastosowanie miałby przepis art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., a zapisy obowiązującego

w dniu realizacji przedmiotowego obiektu planu nie pozwalają na jego istnienie, co skutkuje orzeczeniem nakazu rozbiórki, to nie należy zapominać o treści art. 38 Prawa budowlanego z 1974 r., który stanowi, że nakaz rozbiórki na swój koszt jest zobowiązany dokonać inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Potwierdzenie w postępowaniu wyjaśniającym okoliczności znajdujących się

w dokumentach akt niniejszej sprawy, że postępowanie to dotyczy pawilonu nr 1 branży cukierniczej, a ten znajduje się jedynie na działce nr 55 będzie się wiązało

z koniecznością wzięcia pod uwagę przy nakładaniu stosownego obowiązku treści wspomnianego co dopiero art. 38 z uwzględnieniem, że działka ta, jak wynika z akt sprawy, jest we współwłasności kilku podmiotów.

W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Treść art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.) nakazywało orzeczenie jak w punkcie II sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono natomiast, w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97

§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.).