Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 78/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Spółki z o.o. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1944/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] marca 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1944/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w toku rozpoznawania skargi A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, odmówił A. Sp. z o.o. w W. wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] marca 2017 r.

Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, natomiast wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji organu I instancji, którą w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) z [...] marca 2017 r., w której określono kwotę dotacji przypadającą do zwrotu.

Sąd I instancji stwierdził, że sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu aktów, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Jednak decyzja, o wstrzymanie wykonania której wniosła skarżąca, znajduje się poza granicami sprawy, rozumianej w sensie materialnym. O odrębności powyżej wskazanych aktów świadczy ich odmienność przedmiotowa. W ocenie WSA, sprawy te pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. poprzez wstrzymanie wykonania decyzji PARP, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że nie występują podstawy do wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja Prezesa PARP w przedmiocie zwrotu części dofinansowania mieści się w granicach tej samej sprawy administracyjnej, w której toczy się postępowanie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a zatem może być przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, co z kolei wywarło wpływ na wynik sprawy w postaci odmowy wstrzymania wykonania decyzji.

Skarżąca podniosła, że pojęcie "granic danej sprawy" zostało wąsko zinterpretowane przez Sąd. Wskazała, że w obu postępowaniach występuje ten sam podmiot, tj. A. Sp. z o.o. w W.. Ponadto, wniosek o wstrzymanie dot. tej samej decyzji, co do której skarżąca wniosła skargę w związku z odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem skarżącej, po wniesieniu skargi do sądu przedmiotem rozstrzygnięcia jest cała sprawa administracyjna. Wobec tego, błędne jest stanowisko Sądu, że decyzja PARP nie mieści się w granicach sprawy, bowiem wobec istnienia zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, decyzja tego organu może stanowić podstawę tytułu wykonawczego, który z kolei może być podstawą prowadzenia egzekucji w administracji.

Spółka wskazała, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji, w przypadku przeprowadzenia egzekucji, będzie wiązała się z koniecznością złożenia przez skarżącą wniosku o ogłoszenie upadłości, a skutki tego postępowania mogą okazać się dla niej nieodwracalne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. ).

W rozpoznawanej sprawie A. Sp. z o.o. w W. zaskarżyła do WSA postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z [...] sierpnia 2017 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa PARP z [...] marca 2017 r. Jednocześnie złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa PARP, jako wydanej w granicach tej samej sprawy co postanowienie Ministra.

Kwestią sporną na obecnym etapie postępowania jest to, czy decyzja Prezesa PARP została wydana w granicach tej samej sprawy co postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.

W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że możliwe jest wstrzymanie wszystkich aktów wydanych lub podjętych w granicach sprawy w znaczeniu materialnym. Oznacza to, że między aktami musi zachodzić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa (postanowienie NSA z 22 września 2017 r., sygn. akt II GZ 703/17). Pojęcie: "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 tej ustawy, które regulują zakres tej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. W orzecznictwie wskazuje się, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z tym zakresem art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte są zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (postanowienie NSA z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 894/16, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99).

O ile bezspornym jest na gruncie niniejszej sprawy, że między zaskarżonym postanowieniem a decyzją, o wstrzymanie wykonania której wniosła skarżąca, zachodzi tożsamość podmiotowa, o tyle nie można stwierdzić, że te dwa akty są tożsame przedmiotowo. Jak słusznie bowiem zauważył Sąd I instancji, decyzja określająca kwotę dotacji przypadającą do zwrotu i postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji zostały oparte na różnych przepisach prawa materialnego. Decyzja została wydana w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości w wydatkowaniu nieprawidłowości, a zaskarżone postanowienie jest skutkiem złożenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który jest chronologicznie powiązany z decyzją, ale nie jest oparty na tych samych przepisach, co decyzja. Wobec tego NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, że inny jest przedmiot tych aktów, co wyklucza możliwość wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, w sytuacji rozpoznawania przez sąd skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

Wobec powyższego zażalenie skarżącej okazało się być niezasadne. Nie mogły również zostać uznane za uzasadnione argumenty wskazujące na wystąpienie w stosunku do spółki przesłanek ochrony tymczasowej, skoro niemożliwe było zastosowanie tej instytucji w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.