Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1496/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 4, art. 3, art. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 27 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2013 roku sprawy ze skargi M. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1496/12

Uzasadnienie

Pismem z dnia 30 sierpnia 2012 r. M. M. i J. M. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 w wysokości 22.901 zł.

Z akt sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia [...] roku Wójt Gminy Z. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia M. M. i J. M. wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 rok, od nieruchomości położonej w miejscowości D. S..

Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Wójt Gminy Z. ustalił podatnikom wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2011 w stosunku do nieruchomości położonej w miejscowości D. S., działki nr 64/1, 66, 67 i 68, Gmina Z. w kwocie 22.901,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż jak wynika z wypisu ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w Z., M. M. i J.M. są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości D. S., działki nr 64/1, 66, 67 i 68, Gmina Z., o łącznej powierzchni 77.275 m2 (7,7275 ha), z której to użytki rolne (grunty R V i R VI) zajmują powierzchnię 76.790 m2 (7,6790 ha), a nieużytki (grunty N) zajmują powierzchnię 485 m² (0,0485 ha). Zgodnie z zaświadczeniem z ewidencji działalności gospodarczej Gminy Miasta Z. (Prezydenta Miasta Z.) z dnia [...] roku, decyzją Marszałka Województwa Ł. z dnia [...] roku w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "D. S." oraz z aktu notarialnego z dnia 30 grudnia 2011 roku Rep. A Nr [...] r. i z protokołu kontroli podatkowej z dnia [...] roku – J.M. w 2011 roku na przedmiotowej nieruchomości prowadził działalność gospodarczą polegającą na wydobyciu kopalin, ze znajdujących się na niej złóż. Zgodnie natomiast z operatem ewidencyjnym zasobów złoża kruszywa naturalnego (piasku) "D. S." (str. 5 i 8 operatu) i analizy gospodarki złożem "D. S." sporządzonych przez geologa mgr K. G. zajęta pod działalność gospodarczą jest cała powierzchnia złoża tj. 63.321 m2 (6,3321 ha) użytków rolnych. Jednocześnie w/w nieruchomość gruntowa nie podlega podatkowi rolnemu z uwagi na przedmiotowe zwolnienie z tego podatku (art. 12 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - grunty R V i R VI).Na tej podstawie organ pierwszej instancji ustalił skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 rok we wskazanej wyżej wysokości.

Pismem z dnia [...] r. skarżący wnieśli odwołanie od decyzji Wójta Gminy Z., podnosząc zarzuty naruszenia zasad ogólnych ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "O.p.") zawartych w art. 120, art. 121 oraz art. 190 oraz naruszenia prawa materialnego w postaci art. 1a pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 4 i art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U z 2010 r. Nr 95, poz. 613, dalej."u.p.o.l"). W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących stwierdził, iż w niniejszej sprawie organy winny rozważyć, czy przepisy o podatku od nieruchomości mogą dotyczyć działalności polegającej na eksploatacji obszaru górniczego, argumentując, iż sytuacja, w której podatkiem od nieruchomości opodatkowuje się działki rolne byłaby możliwa jedynie w przypadku zmiany kwalifikacji przedmiotu opodatkowania. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, iż skarżący w realiach niniejszej sprawy eksploatowali nie grunt, o którym jest mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, ale przestrzeń w ramach obszaru górniczego. A zatem istota działań skarżących dokonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie dotyczy samego gruntu, a tego, co jest eksploatowane pod jego powierzchnią.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ podniósł stwierdził, iż zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l. "opodatkowaniu podatki 1.grunty; 2.budynki lub ich części; 3.budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Z kolei na podstawie przepisu art. 4 ust. 1 w/w ustawy "podstawę opodatkowania stanowi: 1. dla gruntów – powierzchnia, 2. dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3. dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego".

Ponadto zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 u.p.o.l. "podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, (...),

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2".

Jednocześnie zgodnie z przepisem art. 2 ust. 2 w/w ustawy o podatkach i opłatach lokalnych "opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarcza (...)".

Przy tak zakreślonych ramach prawnych Kolegium uznało, że brak było podstaw do uznania, że podatek od nieruchomości został ustalony niezgodnie z prawem. Organ zwrócił przy tym uwagę, że działki nr 64/1, 66, 67 i 68, zostały potraktowane jako działki rolne, ale zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i tym samym podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organ stwierdził również, że w niniejszej sprawie opodatkowaniu podlega grunt zajęty na eksploatowanie kruszywa naturalnego, niezależnie od tego, jaką przestrzeń w głąb ziemi ono zajmuje. Opodatkowaniu, wbrew twierdzeniom odwołania, nie podlegało przy tym wyrobisko górnicze. Opodatkowana została powierzchnia gruntu, należąca do skarżących, co nie stoi w sprzeczności z faktem, iż z gruntu tego były wydobywane kopaliny. Organ wskazał, że powierzchnia gruntów zajęta na kopalnię piasku, która stała się podstawą przyjętą do opodatkowania wynika z operatu ewidencyjnego zasobów złoża kruszywa naturalnego (piasku) "D. S." i z analizy gospodarki złożem "D. S." sporządzonych przez mgr K. G.. Także twierdzenie, iż jednorazowa" eksploatacja złoża 3 koparkami które strona posiadała to obszar jedynie ok. 700 m nie było poparte żadnym obiektywnym dowodem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję organu II instancji, skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika procesowego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucili:

1. - naruszenie zasad ogólnych z art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej,

2. - naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej,

3. - naruszenie art. 1a pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 4 , art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący w 2011 r. użytkowali nie grunt, o którym jest mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, a przestrzeń nazwaną "obszarem górniczym", a więc przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny. A zatem istota działalności skarżących dotyczyła tego, co znajduje się pod powierzchnią gruntu. Wskazano, że faktycznie eksploatowano jedynie powierzchnię 700 m², co wynika z zasięgu pracy wysięgników 3 użytkowanych do wydobycia piasku koparek, a zatem skoro faktycznie użytkowana była tylko taka powierzchnia gruntu należy zastanowić się nad słusznością opodatkowania 63.321 m² użytków rolnych należących do M i J. M.. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący stwierdzili, iż zgodnie z art. 46 § l kodeksu cywilnego przez nieruchomości rozumie się części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), ak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków. W ocenie skarżących wynika z tego jednoznacznie, że grunt to część powierzchni ziemskiej, a nie to, co się pod tą powierzchnią się znajduje. W realiach niniejszej sprawy, skoro powstałe wyrobisko górnicze nie jest kategorią zdefiniowaną przez ustawę o podatkach i opłatach lokalnych w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W głosie do protokołu złożonym na rozprawie w dniu 15 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżących powołał naruszenie art. 200 O.p. polegający na niezastosowaniu tego przepisu i przez to pozbawienie strony możliwości złożenia zastrzeżeń co do powierzchni wskazanej jako podstawa wymiaru podatku. Pełnomocnik stwierdził, że strona do tej pory nie wie, czy w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli uwzględniona została okoliczność braku faktycznej i prawnej możliwości prowadzenia eksploatacji kruszywa na obszarze wyrobiska, który na powierzchni odpowiada ci najmniej 10 tys. m² , co wynika z faktu, iż na przedmiotowej działce posadowionych jest 5 słupów energetycznych z liniami przesyłowymi, co wyklucza eksploatację kruszywa w ich obrębie. Dodatkowo pełnomocnik wskazał również, iż wyrobisko górnicze, jako teren poeksploatacyjny po zaprzestaniu prowadzenia na nim działalności wydobywczej nie może być uznany w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunt związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.; zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 - 150 p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2011 rok gruntów działek należących do M. i J. M., położonych w miejscowości D. S., Gmina Z., nr 64/1, 66, 67 i 68, sklasyfikowanych jako użytki rolne.

Na wstępie rozważań wskazać wypada, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości w myśl ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Otóż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. są nimi właściciele, posiadacze i użytkownicy wieczyści nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z ust. 2 omawianego przepisu wynika, że wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości są użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, chyba, że zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zgodnie z powyższym, aby stwierdzić, czy dany przedmiot opodatkowania podlega podatkowi od nieruchomości, trzeba w pierwszej kolejności ustalić, czy nie podlega on opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Istotne zatem – w przypadku gruntów – jest ustalenie, jak dany grunt został zaklasyfikowany. Jeśli w ewidencji gruntów i budynków grunt ujęto jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub jako lasy, to nieruchomość taka opodatkowana zostanie podatkiem odpowiednio rolnym, bądź też leśnym, nie zaś podatkiem od nieruchomości i to niezależnie od tego, czy wchodzi on w skład gospodarstwa rolnego, czy też nie. Niemniej, co ma doniosłe znaczenie w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepis art. 1 ustawy o podatku rolnym z dnia 15 listopada 1984 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) przewiduje wyjątek od tej zasady. Wyłączone z opodatkowania podatkiem rolnym są bowiem grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Analogiczne wyłączenie dotyczy gruntów leśnych (ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym, Dz. U. 2002 r., Nr 200, poz. 1682 ze zm.). Natomiast stosownie do art. 7 ust.1 pkt 10 u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

A zatem kluczowym z punktu widzenia wyboru sposobu opodatkowania jest dodatkowe ustalenie, czy grunt sklasyfikowany jako rolny (leśny) jest zajęty na potrzeby pozarolniczej działalności gospodarczej. Najogólniej rzecz ujmując, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami oraz jezior zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. pod pojęciem działalności gospodarczej na potrzeby podatku od nieruchomości należy rozumieć działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, obecnie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.). Stosownie do jej przepisów, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złoża, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Natomiast zgodnie z art. 1a ust.2 u.p.o.l., działalnością gospodarczą nie jest działalności rolnicza lub leśna oraz wynajem turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5. Wykonywanie innej niż wskazana w ust. 2 działalności uzasadniać będzie stwierdzenie, że będący przedsiębiorcą właściciel, posiadacz, czy użytkownik wieczysty nieruchomości, posiadane nieruchomości wykorzystuje na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Jeśli zatem ustalone zostanie, że owe grunty, budynki i budowle znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, kolejnym etapem będzie ustalenie, jaki jest charakter prowadzonej przez podatnika działalności. W przypadku ustalenia, że nie jest to działalność rolnicza lub leśna, to wówczas szeroko pojęte nieruchomości podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ze stawką właściwą dla przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym grunty rolne, leśne zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, to grunty na których wykonywane są czynności składające na ta działalność. Przez pojecie gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne na prowadzoną działalności gospodarczą należy rozumieć podjęcie przez przedsiębiorcę na tych gruncie działań zmierzający do osiągnięcia przychody. Podjęcie działań na tych gruntach polegających na ingerencji w grunt w taki sposób, że powodują one zmiany w gruncie uniemożliwiające jego wykorzystanie jako grunt rolny.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami prawa, ustaliły przedmiot opodatkowania i należycie ustaliły wymiar właściwego podatku. Jak trafnie wskazało to SKO zgodnie z treścią art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów. Oznacza to, że organ podatkowy w zakresie danych zawartych w tej ewidencji, jest nimi związany. Jeżeli więc, co jest niekwestionowane w niniejszej sprawie, w 2011 r. sporne grunty były ujawnione w ewidencji gruntów jako użytki rolne – "RV" i "RVI", to brak było podstaw do przyjęcia, że winny one zostać opodatkowane podatkiem innym niż zastosowany przez organy podatkowe podatek od nieruchomości przewidziany dla użytków rolnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Co istotne, niekwestionowaną w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, iż skarżący w 2011 r., jak wynika z wypisu ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w Z., byli współwłaścicielami nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości D. S., działki nr 64/1, 66, 67 i 68, Gmina Z., o łącznej powierzchni 77.275 m2 (7,7275 ha), z której to użytki rolne (grunty R V i R VI) zajmują powierzchnię 76.790 m2 (7,6790 ha), a nieużytki (grunty N) zajmują powierzchnię 485 m (0,0485 ha). Nadto w sprawie ustalono; na podstawie zaświadczenia z ewidencji działalności gospodarczej Gminy Miasta Z. (Prezydenta Miasta Z.) z dnia [...] roku, z decyzji Marszałka Województwa Ł. z dnia [...] roku w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "D. S.", aktu notarialnego z dnia [...] roku Rep. A Nr [...] r. i protokołu kontroli podatkowej z dnia [...] roku, iż J. M. w 2011 roku na przedmiotowej nieruchomości prowadził działalność gospodarczą polegającą na wydobyciu kopalin, ze znajdujących się na niej złóż. Poza tym organy podatkowe ustaliły, jak wynika z operatu ewidencyjnego zasobów złoża kruszywa naturalnego (piasku) "D. S. IV" (na str. 5 i 8 operatu) z Analizy gospodarki złożem "D. S. IV" sporządzonych przez geologa mgr K. G. zajęta pod działalność gospodarczą jest cała powierzchnia złoża tj. 63.321 m2 (6,3321 ha) użytków rolnych. Jednocześnie w/w nieruchomość gruntowa nie podlega podatkowi rolnemu z uwagi na przedmiotowe zwolnienie z tego podatku (art. 12 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - grunty R V i R VI).

Fakt wykorzystywania wymienionych działek do prowadzenia działalności gospodarczej jest w niniejszej sprawie niesporny. Sporna pozostaje natomiast wielkość powierzchni gruntów na tę działalność przeznaczonych. Skarżący twierdzą, ze z przyczyn technicznych (dotyczących gabarytów sprzętu, którym posługiwano się przy wydobyciu piasku) nie mogła być jednorazowo wykorzystywana powierzchnia niż 700 m². Zarzut ten w ocenie Sądu jest nieporozumieniem. Jest nim w również twierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do opodatkowania zaskarżoną decyzją tzw. "wyrobiska górniczego". Organy obu instancji słusznie odpierały ten zarzut.

Sąd stwierdza także, że ustalenie innej niż 63.321 m² powierzchni w świetle powyższych rozważań nie mogło wynikać z jakiejkolwiek odmiennej, niż zgodna z przepisami prawa okoliczności. Za gołosłowne uznać przy tym należy podnoszone przez skarżących twierdzenia, iż opalikowali oni teren, aby nie naruszyć praw własności sąsiadów, zwłaszcza wobec faktu, iż teren ten nie zajmuje całości nieruchomości podatników.

Sąd zwraca również uwagę, że to, czy dana część gruntu winna zostać opodatkowana podatkiem od nieruchomości, czy też rolnym nie wynika jedynie ze sposobu kwalifikacji gruntu. Ostatecznie o sposobie opodatkowania przesądza faktyczne wykorzystanie terenu (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 196/12, wyrok NSA z dnia 01.09.2011 r., sygn. akt II FSK 921/11).Zgodnie ze stanowiskiem SN wyrażonym w wyroku z dnia z dnia 27 października 1994 r. III AZP 5/94 (OSP 1995/11 poz.236), "przedsiębiorstwa górnicze, dla celów prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, posługują się gruntami zarówno wtedy, kiedy dopiero przygotowują je pod inwestycje, kiedy dokonują na nich odpowiednich inwestycji np. w zakresie budowy i urządzeń, kiedy przygotowane technicznie tereny już eksploatują i wreszcie wtedy, gdy realizują na nich obowiązkowe zadania eksploatacyjne. Nie ma podstaw, ażeby którykolwiek z tych etapów wykorzystania gruntu przez przedsiębiorstwo wydobywające kopaliny został potraktowany jak posiadanie gruntu bez związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wskazać należy, że tereny powstałe w wyniku działalności polegającej na wydobywaniu żwiru zlokalizowane na gruntach rolnych i leśnych stanowią grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, skoro prowadzone na tych gruntach działań o charakterze rekultywacyjnych, zmierzających do rolniczego lub leśnego kierunku zagospodarowania tych gruntów (tak jak w sprawie), jest ściśle związane z prowadzeniem przedmiotowej działalności gospodarczej".

W niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że w 2011 r. skarżący byli właścicielami opodatkowanego podatkiem od nieruchomości gruntu, a przedmiotem prowadzonej na nim działalności było wydobywanie kopalin, ze złoża kruszywa naturalnego (piasku), przy czym pod działalność gospodarczą zajęta była cała powierzchnia złoża, a więc 63.321 m². W tym stanie rzeczy organ podatkowy trafnie w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 rok.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa procesowego Sąd stwierdza, iż w toku prowadzonego postępowania podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy zebrany został w sposób wyczerpujący i wnikliwie rozpatrzony, co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób wyczerpujący ustosunkowało się do wszystkich okoliczności wynikłych w toku postępowania. W uzasadnieniu decyzji wskazało jakie okoliczności uwzględniło podejmując rozstrzygnięcie, a jakim i z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności.

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.

mak