Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 303/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-04-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy oprocentowania nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2012, 2013, 2014 postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 10 marca 2017 r. skarżąca B. M. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz z dokumentów źródłowych przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego (dodatkowego oświadczenia z dnia 2 kwietnia 2017 r., PIT-40A za 2016, harmonogramu spłat kredytu, wyciągów z rachunku bankowego za 2016 r. oraz za okres od 1 lutego 2017 r. do 8 marca 2017 r., faktur za olej opałowy, usługi telekomunikacyjne, usługi kominiarskie, wodę i odprowadzanie ścieków, potwierdzeń zapłaty za energię elektryczną, decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2017 r., dowodu zawarcia ubezpieczenia) wynika, że wnioskodawczyni prowadzi sama gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury krajowej w kwocie 107,23 zł oraz emerytury zagranicznej w aktualnej wysokości 375 EUR (do 1 marca 2017 r. świadczenie to wynosiło 415,17 EUR, jednakże aktualnie uległo obniżeniu), co łącznie stanowi kwotę około 1697 zł. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności (saldo jej rachunku bankowego na dzień 8 marca 2017 r. było ujemne i wynosiło -1.733,31 zł), papierów wartościowych, innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada zaś zadłużenie względem banku z tytułu udzielonego kredytu w aktualnej wysokości 14.397,99 zł (zgodnie z przedłożonym harmonogramem). Miesięczna rata powyższego kredytu stanowi kwotę 315,12 zł, nadto do stałych wydatków ponoszonych przez wnioskodawczynię zaliczyć należy opłaty za media w średniej miesięcznej wysokości 1.019 zł.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

Za taką oceną przemawia w szczególności wysokość dochodu, którym dysponuje wnioskodawczyni, w stosunku do wysokości jej stałych zobowiązań, oraz brak jakichkolwiek oszczędności.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.