Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2450/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek (spr.), sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") decyzją z [...] września 2019 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2018 r., nr [...] w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r., Nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda") decyzją z [...] czerwca 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]

1) umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta") z [...] października 2015 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę innowacyjnego toru do bezstykowego zasilania ekologicznych pojazdów, budynku warsztatowo - magazynowego, wraz z instalacjami wewnętrznymi, zewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej z przydomową biologiczną oczyszczalnią ścieków, wiz nn, oświetleniowej linii i zasilania indukcyjnego, utwardzenia terenu, w tym parkingu na 11 miejsc postojowych na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gmina S.) oraz decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...], znak: [...] (zmieniającej ww. decyzję Starosty z [...] października 2015 r. i zatwierdzającej projekt budowlany zamienny obejmujący zmianę projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego poprzez budowę Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy z innowacyjną jezdnią do bezstykowego zasilania ekologicznych pojazdów w skład którego wchodzą: tor, budynek dydaktyczno-szkoleniowy, utwardzenia, 11 miejsc postojowych, zjazd publiczny z drogi wewnętrznej oraz pozostałą niezbędna infrastrukturą na działkach nr ewid. [...] i [...] obr. [...], gmina S.),

2) odmówił, stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], zmieniającej ww. decyzję Starosty nr [...], oraz zatwierdzającej projekt budowlany zamienny obejmujący wykonanie tymczasowego zasilania w energię elektryczną poprzez agregat prądotwórczy dla potrzeb Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy na działkach nr ewid. [...] i [...] obr. [...] gm. S.

Od punktu drugiego powyższej decyzji Wojewody z [...] czerwca 2018 r. Prokurator wniósł odwołanie.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy GINB powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że w przypadku, gdy strona jednoznacznie w odwołaniu wskazuje, że zaskarża decyzję pierwszoinstancyjną w określonej części, to organ drugiej instancji nie może wykroczyć poza tak wyznaczone granice kompetencji organu odwoławczego. W konsekwencji organ II instancji nie może poddać kontroli niezaskarżonej części decyzji organu I instancji i ponownie rozpatrzyć sprawę także w zakresie rozstrzygniętym niezaskarżoną częścią orzeczenia. Podkreślił, że złożenie odwołania od części decyzji jest możliwe wyłącznie jeżeli decyzja zawiera wyodrębnione, samodzielne rozstrzygnięcia i jeżeli skarżona część nie wpływa na treść pozostałych rozstrzygnięć nią objętych, mogących samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2014 r., sygn. akt l OSK 872/13, wyrok NSA z 8 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2180/14).

Z powyższego wynika, że możliwość wniesienia odwołania od części decyzji uwarunkowana jest wystąpieniem podzielności zaskarżonej decyzji. W ocenie GINB, taka sytuacja ma miejsce w analizowanej sprawie. Decyzja Wojewody z [...] czerwca 2018 r., zawiera dwa wyodrębnione rozstrzygnięcia (dotyczące odrębnych decyzji) mogące samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym.

Dalej organ odwoławczy po przedstawieniu specyfiki postępowania nieważnościowego wskazał, że postępowanie w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę wszczynane jest w sprawie nowej w stosunku do rozstrzygniętej wcześniej decyzją o pozwoleniu na budowę i ograniczone merytorycznie tylko do zakresu dokonywanej zmiany projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ przywołał treść art. 36a ust. 1 i ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), i wskazał, że projekt budowlany zamienny zatwierdzony kontrolowaną decyzją Starosty z [...] sierpnia 2016 r., przewiduje wykonanie zasilania tymczasowego, z agregatu prądotwórczego o mocy 24kW, i napięciu zasilania 230/400V. Agregat prądotwórczy będzie umieszczony w kontenerze wygłuszającym-emisja hałasu nie przekracza wartości 60dB, z odległości 7m. Przewiduje się, że agregat będzie pracował w trybie ciągłym w okresie czynnej eksploatacji ośrodka. Charakterystyka pracy agregatu nie powoduje zanieczyszczenia środowiska otoczenia ośrodka Doskonalenia Jazdy (zob. proj. bud. zamienny tymczasowego zasilania z agregatu prądotwórczego dla potrzeb Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy, pkt. 4 opis techniczny ppkt. 4,1. tymczasowy układ zasilania str. 4). Pozostałe ustalenia wynikające z ww. decyzji Starosty [...] nr [...], nie uległy zmianie.

Organ powołując się na treść art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 tej ustawy wskazał, że inwestor – E. Sp. z o.o. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działkami nr [...] i [...]) na cele budowlane.

Zatem, w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art, 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego.

Przywołując treść art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, organ wskazał, że działki nr [...] i [...], na których zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były zakresem obowiązywania Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w S. z [...] października 2009 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego we wsiach K. i Z. w gminie S. [...]. Wyjaśnił, że sporna inwestycja przewidziana na ww. działkach położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem 2PBS.

Zgodnie z treścią § 19 ust. 1 i 2 miejscowego planu, przeznaczenie podstawowe terenów oznaczonych symbolami od 1PBS do 3PBS to tereny zabudowy przemysłowej, baz, składów i magazynów oraz usług. Jako przeznaczenie dopuszczalne miejscowy plan przewiduje obiekty i urządzenia towarzyszące; obiekty dla prowadzenia handlu hurtowego i detalicznego; parkingi i drogi dojazdowe wewnętrzne; urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych (stacje transformatorowe, przepompownie ścieków itp.).

Ponadto w myśl § 16 ust 1 pkt 2 tegoż planu, dopuszczalne jest wyposażenie terenów w sieci infrastruktury technicznej innych mediów oraz w indywidualne systemy i urządzenia infrastruktury technicznej ograniczone do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów, pod warunkiem zachowania pozostałych ustaleń planu oraz interesów osób trzecich.

W ocenie GINB objęty projektem budowlanym zamiennym agregat prądotwórczy stanowi indywidualny system i urządzenie infrastruktury technicznej do obsługi inwestycji podstawowej w zakresie zasilania w energię elektryczną. Oznacza to, że sporne przedsięwzięcie objęte decyzją Starosty z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], nie narusza, a zwłaszcza nie narusza w sposób rażący postanowień miejscowego planu.

Mając na uwadze zarzut Prokuratora wskazujący na konieczność przeprowadzenia w analizowanej sprawie postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko GINB wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja (tj. przewidziany zakres zmian) objęta kontrolowaną decyzją Starosty z [...] sierpnia 2016 r., nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dla których wymagana jest decyzja środowiskowa. Nie oddziaływuje on również na środowisko w sposób wymagający przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Stąd też zarzut Prokuratora w powyższym zakresie GINB uznał za chybiony.

Tym samym organ ocenił, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego.

Opisany zakres inwestycji objętej kontrolowaną decyzją Starosty z [...] sierpnia 2016 r., także nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego.

W świetle powyższego, GINB uznał, że bez wpływu na treść decyzji pozostaje zarzut naruszenia art. 7 oraz 80 k.p.a. poprzez wykroczenie przy rozpoznawaniu sprawy poza zasadę swobodnej oceny całokształtu materiału dowodowego i dowolnym, błędnym przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] sierpnia 2016 r.

Skargę na powyższą decyzję GINB z [...] września 2019 r. złożył Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] (dalej: "skarżący") wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił :

- rażące naruszenie przez GINB art. 7 kpa, art. 80 k.p.a., poprzez wykroczenie przy rozpoznawaniu sprawy poza zasadę swobodnej oceny całokształtu materiału dowodowego, dowolnym i błędnym przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej, przy bezzasadnym pominięciu okoliczności wskazujących na jej wadliwość, poprzez zaaprobowanie poglądu Wojewody o prawidłowym zatwierdzeniu przez Starostę projektu budowlanego i udzielnie inwestorowi pozwolenia na budowę, pomimo zachodzących warunków do uprzedniego przeprowadzenia postępowania w zakresie dokonania oceny przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko oraz sprzeczność usytuowania toru z planem zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia zarzutu, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację zawartą w zarzucie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu w całości.

Sąd kontrolował w niniejszej sprawie zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2019 r. znak [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2018 r., Nr [...], który po rozpatrzeniu sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]:

1) umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności

- decyzji Starosty [...] z [...] października 2015 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę innowacyjnego toru do bezstykowego zasilania ekologicznych pojazdów, budynku warsztatowo - magazynowego, wraz z instalacjami wewnętrznymi, zewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej z przydomową biologiczną oczyszczalnią ścieków, wiz nn, oświetleniowej linii i zasilania indukcyjnego, utwardzenia terenu, w tym parkingu na 11 miejsc postojowych na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gmina S.)

- oraz decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2016 r., Nr [...], znak: [...], zmieniającej ww. decyzję Starosty [...] z [...] października 2015 r., Nr [...], znak; [...] i zatwierdzającej projekt budowlany zamienny obejmujący zmianę projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego poprzez budowę Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy z innowacyjną jezdnią do bezstykowego zasilania ekologicznych pojazdów w skład którego wchodzą: tor, budynek dydaktyczno-szkoleniowy, utwardzenia, 11 miejsc postojowych, zjazd publiczny z drogi wewnętrznej oraz pozostałą niezbędna infrastrukturą na działkach nr ewid. [...] i [...] obr. [...], gmina S.),

2) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r., Nr [...], zmieniającej ww. decyzję Starosty [...] Nr [...], oraz zatwierdzającej projekt budowlany zamienny obejmujący wykonanie tymczasowego zasilania w energię elektryczną poprzez agregat prądotwórczy dla potrzeb Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy na działkach nr ewid. [...] i [...] obr. [...] gm. S.

Wskazać trzeba, że postępowanie wszczęto na wniosek Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], również Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] wniósł odwołanie, tyle że jedynie od punktu drugiego powyższej decyzji organu wojewódzkiego z [...] czerwca 2018 r. Nr [...]. W takim też zakresie organ odwoławczy kontrolował zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące i przyjmuje za własne. Zarzut skargi nie mógł wpłynąć na sądową ocenę zaskarżonej decyzji.

Kontrolując decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r., Nr [...] we wskazanym wyżej zakresie organ nadzoru niewadliwie uznał, iż nie jest ona dotknięta żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., stąd też odmowa stwierdzenie nieważności tej decyzji była prawidłowa.

Na wstępie wskazać należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan prawny i faktyczny z daty wydanego rozstrzygnięcia. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, w której organ nie orzeka, co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W związku z tym w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Specyfiką działania w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. jest bowiem to, że organ staje wobec kwestii czysto prawnych, które powinny być rozstrzygane według reguł kasacji. W świetle tych reguł, kasacja nie pogłębia ani rozszerza faktycznej perspektywy sprawy, lecz ma do czynienia z pewną zupełnie ograniczoną ilością uchybień, immanentnie tkwiących w samym materiale sprawy (zob. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 2014, s. 651-651). Postępowanie to różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, w którym organ orzeka co do istoty, bowiem w tym postępowaniu organ bada tylko, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.; w tym postępowaniu – nadzorczym – organ rozpoznaje sprawę w oparciu o zamknięty materiał dowodowy – według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania kwestionowanej decyzji. Rozważania organu dotyczące instytucji nieważności są prawidłowe, nie ma zatem potrzeby by je powtarzać.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przedstawił charakterystykę nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego jakim jest postępowanie nieważnościowe przewidziane w art. 156 i nast. k.p.a. Słusznie wskazał, że możliwość stwierdzenia nieważności decyzji jest wyjątkiem, od przewidzianej w art. 16 § 1 k.p.a., reguły poszanowania trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej.

Z kolei przesłanka rażącego naruszenia prawa ma charakter ocenny. Zarazem jest ona podstawą daleko idącej ingerencji w regułę trwałości decyzji administracyjnej, a tym samym w zasadę pewności prawa i zasadę zaufania obywatela do państwa. Uzasadnieniem przyjętej w art. 156 k.p.a. konstrukcji stwierdzenia nieważności decyzji, a tym samym eliminowania wadliwej decyzji z obrotu jest, wynikająca z art. 7 Konstytucji, zasada praworządności. Zasada praworządności uzasadnia taki skutek, mimo że rozwiązanie prawne prowadzi też w praktyce do skutków negatywnych dla obywatela.

Analizowana i przedmiotowa w niniejszej sprawie konstrukcja prawna - wada rażącego naruszenia prawa, wymaga szczególnie starannego wyważenia dóbr - ochrony praworządności oraz konstytucyjnie gwarantowanych praw obywateli. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wskazywał, że zasada zaufania w stosunkach między obywatelem a państwem przejawia się m.in. w takim stosowaniu prawa, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela i aby mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, iż nie naraża się na prawne skutki, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i działań oraz w przekonaniu, że jego działania podejmowane pod rządami obowiązującego prawa i wszelkie związane z nimi następstwa będą także i później uznane przez porządek prawny. Za przykład takiej pułapki uznał regulację pozostawiającą organowi kompetencję w zakresie wzruszania prawomocnych decyzji. Możliwość taka powinna mieć charakter wyjątkowy, obwarowany ściśle określonymi przesłankami. Nieostrość przesłanki rażącego naruszenia prawa często, mimo obszernego na tym tle orzecznictwa, sprawia istotne trudności w jej interpretacji. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.02.2020 r. VII SA/Wa 2049/19, publ: internetowa baza orzeczeń sądów administracyjnych CBOIS).

Sąd podziela jednak ustalenia organu co do wad zaskarżonej części decyzji kontrolowanej w niniejszym pozwoleniu nieważnościowym i ocenę, że nie mają one znamion rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Jak spójnie przedstawia tę kwestię orzecznictwo sądowe i judykatura - prawidłowa i wyczerpująca interpretacja przesłanki rażącego naruszenia prawa powinna uwzględniać zaistnienie łącznie trzech przesłanek: oczywistości naruszenia prawa, charakteru przepisu, który został naruszony, oraz racji ekonomicznych lub gospodarczych - skutków, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił i uzasadnił, że w okolicznościach tej konkretnej inwestycji, jej charakteru i zagospodarowania działek sąsiednich, stwierdzone naruszenia prawa nie wywołują skutków niemożliwych do zaakceptowania.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego niewadliwie i rzetelnie odniósł się do przepisów prawa budowlanego przywołując ich treść na dzień wydania kontrolowanej decyzji. Wskazał bowiem, że inwestor – E. Sp. z o.o. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działkami nr [...] i [...]) na cele budowlane. Nadto, działki te, na których zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były zakresem obowiązywania Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w S. z [...] października 2009 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego we wsiach K. i Z. w gminie S. [...]. Nie ulega wątpliwości, że sporna inwestycja przewidziana na tych działkach położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem 2PBS. Zgodnie zaś z treścią tegoż planu (§ 19), przeznaczenie podstawowe terenów oznaczonych symbolami od 1PBS do 3PBS to tereny zabudowy przemysłowej, baz, składów i magazynów oraz usług. Jako przeznaczenie dopuszczalne ww. miejscowy plan przewiduje obiekty i urządzenia towarzyszące; obiekty dla prowadzenia handlu hurtowego i detalicznego; parkingi i drogi dojazdowe wewnętrzne; urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych (stacje transformatorowe, przepompownie ścieków itp.). Ponadto, dopuszczalne jest wyposażenie terenów w sieci infrastruktury technicznej innych mediów oraz w indywidualne systemy i urządzenia infrastruktury technicznej ograniczone do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów, pod warunkiem zachowania pozostałych ustaleń planu oraz interesów osób trzecich. Za organem wskazać trzeba, że objęty projektem budowlanym zamiennym agregat prądotwórczy stanowi indywidualny system i urządzenie infrastruktury technicznej do obsługi inwestycji podstawowej w zakresie zasilania w energię elektryczną.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu GINB dokonał prawidłowej analizy wskazując, że sporne przedsięwzięcie objęte ww. decyzją Starosty z [...] sierpnia 2016 r., nie narusza, a w szczególności nie narusza w sposób rażący postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ niewadliwie odniósł się również do zarzutu skarżącego wskazującego na konieczność przeprowadzenia w analizowanej sprawie postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko i wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja (tj. przewidziany zakres zmian) objęta kontrolowaną decyzją Starosty, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagana jest decyzja środowiskowa, ani też nie oddziaływuje na środowisko w sposób wymagający przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko.

Analizując badaną sprawę pod kątem prawidłowości ustaleń organów poczynionych w powyższej kwestii należy podkreślić, że wnioski skarżącego co do kwalifikacji przedsięwzięcia w świetle § 3 ust. 1 pkt 55 lit. a) tiret drugie rozporządzenia 9 listopada 2010 r., nie znajdują oparcia w aktach sprawy. Powyższy przepis stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa usługowa inna niż wymieniona w pkt 54, w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry, obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą:

a) objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

– 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy

– 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,

przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia;

Tymczasem projektem budowlanym zamiennym objęte zostało wykonanie tymczasowego zasilania w energię elektryczną poprzez agregat prądotwórczy, który sam w sobie nie stanowi obiektu sportowego. Jest on wprawdzie indywidulanym systemem i urządzeniem infrastruktury technicznej do obsługi inwestycji podstawowej tj. innowacyjnego toru do bezstykowego zasilania ekologicznych pojazdów, jednak (jak wynika z uzasadnienia decyzji Wojewody) dla tej podstawowej inwestycji Burmistrz [...] decyzją z [...] lipca 2015 r. orzekł o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

Jakkolwiek w aktach sprawy nie ma dokumentacji dotyczącej podstawowej inwestycji, to z pisma inwestora z 14 maja 2018 r. wynika, że w ramach postępowania o wydanie decyzji zezwalającej na budowę inwestor przedłożył stanowisko Burmistrza [...] z [...] grudnia 2015 r., zgodnie z którym planowana inwestycja nie została zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko ze względu na niespełnienie warunków obszarowych, tj. 4 ha, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. a) tiret drugie rozporządzenia 9 listopada 2010 r. Skarżący we wniesionym sprzeciwie także odwołując się do ww. pisma Burmistrza [...] wskazuje, że przyjęta przez organy powierzchnia zabudowy ustalona została na 39.733 m2. W tym samy sprzeciwie skarżący potwierdza, że działki nr [...] i [...] obręb [...], gmina S., na których zrealizowano inwestycję są ogrodzone.

Nie sposób zdaniem Sądu w kontekście spełnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa przyjąć za skarżącym, że w rozpoznawanej sprawie powierzchnia zabudowy nie ogranicza się wyłącznie do terenu ogrodzonego, zajętego pod obiekty budowlane i należy do niej zaliczyć teren faktycznie nie zajęty na potrzeby ośrodka doskonalenia techniki jazdy.

Skarżący w żaden sposób nie podważył zatem stanowiska organu odwoławczego, że inwestycja objęta kontrolowaną decyzją Starosty, nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. stąd też zarzut w powyższym zakresie należało uznać za chybiony.

Sąd aprobuje także ocenę GINB o niezasadności zarzutu skargi wskazującego na wykroczenie przy rozpoznawaniu sprawy poza zasadę swobodnej oceny całokształtu materiału dowodowego, dowolnym i błędnym przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji. Fakt, że skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu nie oznacza, że GINB złamał zasadę swobodnej oceny materiału dowodowego.

W analizowanym przypadku nie doszło zatem do rażącego naruszenia przepisów Prawa budowlanego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3; art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3, a także art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego.

Podsumowując należy stwierdzić, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r., i prawidłowo ocenił, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzut skargi nie znajduje oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie będąc związany zarzutami skargi nie dostrzegł naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Kierując się powyższą argumentacją Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) orzekł jak w sentencji.