Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1269/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 182 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

IIOSK1269/07 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 177/07 w zakresie odrzucenia skargi M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...]listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2006 r. oraz zasądził zwrot pełnej kwoty wpisu od przedmiotowej skargi.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, Sąd pierwszej instancji wskazał, że M. R. wezwana pismem Sądu z dnia 7 lutego 2007 r. do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie jej odpisów, nie wykonała wskazanego wezwaniem obowiązku, w zakreślonym terminie, co uniemożliwiło nadanie dalszego biegu jej pismu w świetle art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) i skutkowało wydaniem skarżonego postanowienia na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 232 § 1 pkt 1 lit. a tejże ustawy.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła M. R., zaskarżając je w całości i opierając swoją skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, tj. uznanie, że strona postępowania została wezwana do uzupełnienia dodatkowych

odpisów skargi, a pomimo wezwania do uzupełnienia odpisów skargi (którego

faktycznie nie otrzymała), braków tych nie uzupełniła,

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, że pozostałe strony

postępowania zostały pozbawione możliwości zajęcia stanowiska w sprawie, a tym

samym obrony swoich praw, w sytuacji gdy faktycznie przekazane przez skarżącą

odpisy gwarantowały stronie przeciwnej postępowania, tj. SKO (a dodatkowo

również wnioskodawcy w sprawie warunków "rozbudowy") ww. prawa, natomiast

uczestnicy postępowania administracyjnego - sąsiedzi nieruchomości sąsiednich

(poza nieruchomością skarżącej), którzy otrzymali zaskarżoną decyzję SKO, nie

zgłosili interesu prawnego w sprawie i praw tych pozbawieni nie zostali. Zaskarżona

decyzja oraz skarga skarżącej w żaden sposób nie naruszają praw właścicieli działek

sąsiednich, przede wszystkich ze względu na odległość od granicy działek, a

ochrony praw pozbawiona została jedynie skarżąca wskutek wydania zaskarżonego

postanowienia, co umknęło uwadze Sądu,

3. art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo że zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2007 r. Przewodniczący Wydziału IV WSA wskazał jedynie na konieczność wezwania strony do uiszczenia wpisu sądowego, co wynika również bezpośrednio z treści pisma z dnia 7 lutego 2007 r., o którym mowa w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,

4. art. 133 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd działa na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na treściach sprzecznych z przesłanymi strome dokumentami.

W uzasadnieniu powyższych zarzutów strona skarżąca wskazała, iż wbrew stanowisku Sądu rozpatrującego sprawę, nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi a jedynie pismo zobowiązujące ją do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. Zdaniem strony mylna ocena stanu faktycznego stała się podstawą do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nadto strona skarżąca podniosła, iż ilość przekazanych odpisów skargi umożliwiała zajęcie stanowiska w sprawie przez pozostałe strony postępowania.

Wskazując na przytoczone wyżej zarzuty kasacji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia przez Sąd art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. Według ostatniego z wymienionych przepisów jeżeli pismo wskutek braków formalnych nie może otrzymać prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

Z dokumentacji powyższej sprawy wynika, że zarówno pismo przewodnie załączone do zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, jak też i wezwanie do nadesłania brakujących odpisów skargi sporządzone zostały w dniu 7 lutego 2007 r., i doręczone stronie wraz z pouczeniem w jednej przesyłce, na co wskazuje również zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się aktach sprawy.

Jak wynika z powyższego skarżąca była wezwana do usunięcia stwierdzonych braków w sposób prawidłowy, a także i pouczona o konsekwencjach niedopełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie zasługuje na uwzględnienie również kolejny z przedstawionych zarzutów odnoszący się do art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem Sąd I instancji nie dopuścił się żadnych uchybień temu przepisowi i prawidłowo przedstawił swoje stanowisko opierając się na okolicznościach wynikających z akt sprawy.

Podobnie również Sąd I instancji nie dopuścił się uchybienia dyspozycji wskazanej w przepisie art. 133 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, iż autor kasacji prawdopodobnie miał na uwadze regulację zawarta w art. 134 p.p.s.a. Nie zmienia to jednak tego, iż zarzut ten jest nietrafny albowiem strona skarżąca nie podważyła skutecznie ustalonych przez Sąd I instancji okoliczności sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.