Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1047/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 13b i art. 13f
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Monika Krywow, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2023 r. sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 9 czerwca 2022 r. nr SKO.VIII/422/166/2022 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 9 czerwca 2022 r., nr SKO.VIII/422/166/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej − działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej K.p.a.) oraz art. 15 § 1, art. 33 § 1, § 2 pkt 1 oraz art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479; dalej: u.p.e.a.), a także art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13f ust. 1-2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1376; dalej u.d.p.) − po rozpoznaniu zażalenia B. C. (dalej: zobowiązany lub skarżący) na postanowienie Prezydenta Miasta B. z 12 kwietnia 2022 r., nr [...], którym oddalono zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny.

Prezydent Miasta B. (będący wierzycielem i organem egzekucyjnym) wystawił w dniu 20 lipca 2021 r. tytuł wykonawczy nr TW/SPP/2590/2021 wobec zobowiązanego, dotyczący egzekucji należności pieniężnej z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego na drodze publicznej, w strefie płatnego parkowania (SPP) w B..

W piśmie z 9 grudnia 2021 r. zobowiązany wniósł zarzuty, uzupełnione pismem z 25 stycznia 2022 r., wskazując na wygaśnięcie obowiązku w całości - zgodnie z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. oraz brak wymagalności obowiązku z powodu wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b - zgodnie z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c ustawy.

Organ I instancji postanowieniem z 12 kwietnia 2022 r. oddalił zarzut.

Wyjaśnił, że zobowiązany nie posiadał ważnego biletu uprawniającego do postoju pojazdu marki Toyota o nr rej [...], w dniu 20 stycznia 2021 r. W czasie prowadzonej o godzinie 12:05 kontroli został z mocy prawa obciążony obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 50 zł. Z posiadanych przez MZD dokumentów wynika, że bilet parkingowy został zakupiony dopiero po upływie 15 minut od czasu przeprowadzenia przez kontrolera kontroli, zatem opłata nie została uregulowana niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu. Przyznał, że po otrzymaniu przez zobowiązanego wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej, prowadzona była korespondencja, w której wyjaśniał on, że posiadana przez niego karta płatnicza [...] nie była akceptowana w zainstalowanych parkometrach i dlatego nie mógł dokonać opłaty za postój pojazdu. W odpowiedzi organ podał, że użytkownikom strefy płatnego parkowania umożliwiono różne możliwości uiszczenia opłaty, np. przy użyciu bilonu, systemu płatności BLIK oraz aplikacji mobilnych i wyłącznie od woli osób zamierzających korzystać z miejsc postojowych w SPP zależy wybór sposobu uiszczenia opłaty. W związku z faktem, że zobowiązany nie uiścił opłaty za postój pojazdu 20 stycznia 2021 r., co skutkowało skierowaniem sprawy do postępowania windykacyjnego. Organ powołał art. 40d ust. 2 u.d.p.

W zażaleniu na ww. postanowienie zobowiązany zaznaczył, że powodem niezapłacenia bezpośrednio po zaparkowaniu pojazdu był wadliwie działający parkomat, który nie obsługiwał karty bankowej, którą zamierzał zapłacić za postój w chwili zaparkowania. Podkreślił, że w toku postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta przyznał, że parkomat nie miał odpowiedniego certyfikatu do płacenia kartą [...] i dopiero po kilku miesiącach właściwa certyfikacja została przeprowadzona. Wyjaśnił, że w dniu 20 stycznia 2021 r. zaparkował samochód pod Urzędem Skarbowym w B. w celu złożenia terminowych dokumentów i odbycia umówionej rozmowy z pracownikiem urzędu, zatem nie mógł poświęcić więcej czasu na dokonanie opłaty niż czas, który sobie na ten cel zaplanował.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów zażalenia.

Powołało się art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p. oraz § 12 uchwały nr V1II/101/2015 Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 26 maja 2015 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze miasta Bielska-Białej (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z dnia 29 maja 2015 r., poz. 2927). Wskazało, że za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdów na oznakowanych płatnych miejscach postojowych pobierana jest opłata dodatkowa w wysokości 50 zł, której sposób pobierania określa regulamin poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta Bielska - Białej (SPP), stanowiący załącznik nr 2 do uchwały. Kolegium odwołało się także do art. 15 § 1 i art. 33 § 1 i § 2 u.p.e.a.

W odniesieniu do treści zażalenia, powtórzono, że w celu umożliwienia kierowcom wywiązania się z obowiązku uiszczenia opłaty za postój pojazdu, istnieją, oprócz użycia karty płatniczej, różne sposoby jej realizacji, np. bilon, system płatności BLIK czy aplikacja mobilna. Brak możliwości uregulowania opłaty w jednej z wymienionych form nie zwalnia z obowiązku jej uregulowania przy użyciu pozostałych form. Problemy związane z wnoszeniem należności za postój przy użyciu karty płatniczej, nie zwalniają z ustawowego obowiązku uregulowania opłaty za postój za pomocą innych form przewidzianych form płatności.

Zaznaczono także, że nie istnieje żaden przepis prawa, który nakładałby na zarządców SPP obowiązek certyfikacji wszystkich istniejących kart płatniczych w urządzeniach służących do poboru opłat. Ponadto żaden z przepisów prawa nie zobowiązuje do parkowania pojazdu w SPP oraz do uiszczania opłaty poprzez wykupienie biletu wyłącznie przy pomocy określonych kart płatniczych. Z materiału dowodowego oraz z przeprowadzonego postępowania wynika, że zobowiązany w żaden sposób nie wykazał, iż w stosunku do niego nie powstał obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej, gdyż sam fakt zajmowania miejsca postojowego w strefie płatnego parkowania bez opłaty skutkuje obowiązkiem zapłaty opłaty dodatkowej. Bezspornie strona nie posiadała ważnego biletu parkingowego uprawniającego do postoju pojazdu nr rej [...] w dniu 20 stycznia 2021 r., o godzinie 12:05 na ul. [...] w B..

W skardze zobowiązany zarzucił organowi nieuwzględnienie jego dowodów, argumentów oraz tłumaczeń związanych z nieuiszczeniem opłaty parkingowej w dniu 20 stycznia 2021 r., bezpośrednio po zaparkowaniu pojazdu, a nade wszystko to że:

1) nie ustosunkowało się do stanowiska w sprawie uiszczenia przeze mnie opłaty w tym dniu za przedmiotowe parkowanie i uznania, że opłata została wniesiona w trybie niezwłocznym - nie rozpoznano indywidualnych okoliczności trybu niezwłoczności dokonania opłaty,

2) faktu nie obsługiwania karty płatniczej przez system parkomatów w B. choć tą kartą płacił wszędzie i zawsze bez żadnych problemów i mojego faktycznego tłumaczenia, że parkując samochód zakładałem, że po zaparkowaniu opłacę postój bezpośrednio po zaparkowaniu oraz do faktu, że:

a) parkomat nie odnotował w systemie bankowym mojej próby operacji płatniczej,

b) MZD w B. zażądał ode mnie dowodu na dokonanie próby płatności w parkomacie, choć sam parkomat dowodu z nieudanych prób płatności nie wydawał,

c) parkując samochód miał prawo do założenia, że przedmiotową kartą zapłacę za postój i od razu i udam się na umówione telefonicznie spotkanie do Urzędu Skarbowego, pod którym znajdował się parking i nie miał obowiązku przewidzieć dodatkowego czasu na zorganizowanie sobie alternatywnych środków płatniczych natychmiast po zaparkowaniu pojazdu,

d) dokonując próby płatności w parkomacie mając pewność posiadanych środków płatniczych na koncie, oraz braku jakiejkolwiek zrozumiałej informacji oraz żadnej informacji zwrotnej w postaci trwałego potwierdzenia o przyczynie niepowodzenia próby zapłaty - miał prawo i uznał, że parkomat nie jest sprawny technicznie (w tym kontekście podaję, że system sprzedaży biletów MZK w B. w biletomacie taką trwałą informację wydaje),

e) dokonano certyfikacji karty [...], choć Prezydent Miasta uznał w swym piśmie, że obowiązek taki nie istnieje - to po co taką certyfikację przeprowadził.

Zaznaczył, że dokonał zapłaty za postój pojazdu niezwłocznie po przywiezieniu mu środków. Ponadto na parkometrach zamieszczono informację, że można płacić kartą i nie przewidziano żadnych wyłączeń. Podkreślił, że klient nie może być karany za awarię urządzenia lub systemu.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej P.p.s.a.) – podlegało postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie wierzyciela i organu egzekucyjnego uznające za nieuzasadniony zarzut skarżącego na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z 20 lipca 2021 r.

Przedmiotem sporu jest ustalenie zasadności obciążenia skarżącego opłatą dodatkową w wysokości 50 zł, za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania w B., w dniu 20 stycznia 2021 r. samochodem marki Toyota o nr rej. [...]. Skarżący, nie podważając okoliczności parkowania w ww. dniu oraz obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie akcentował, że nie miał możliwości jej uiszczenia, bowiem parkometr nie przyjmował opłaty dokonywanej przez niego kartą bankomatową [...]. Nie jest również sporne to, że skarżący uiścił należną opłatę za postój, lecz dokonał tego już po przeprowadzonej kontroli przez uprawnionego pracownika Miejskiego Zarządu Dróg w B..

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym pogląd prawny, że podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w ustawie, to jest obecnie w art. 33 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie (§ 4 ww. przepisu).

Skarżący w piśmie z 9 grudnia 2021 r., stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a. podniósł, że podstawą jego zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej są: wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części (pkt 5) oraz brak wymagalności obowiązku (pkt 6 lit. c).

Okoliczności powodujące wygaśnięcie obowiązku są zróżnicowane. Tytułem przykładu należy przywołać przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące wygaśnięcia zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 59 § 1 tej ustawy zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek: np. zapłaty, pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta, potrącenia, zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku, zaniechania poboru, umorzenia zaległości czy przedawnienia.

Natomiast wnosząc zarzut braku wymagalności obowiązku, skarżący zanegował twierdzenie wierzyciela o istnieniu wymagalnego obowiązku. Przez wymagalność należy rozumieć zaś taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie właśnie ze względu na istnienie innej przyczyny niż wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej.

Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Zgodnie z art. 13b ust. 3 u.d.p. strefę tę ustala rady gminy (rada miasta), co też w tym przypadku (w odniesieniu do analizowanego okresu) zostało dokonane uchwałą Nr VIII/101/2015 Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 26 maja 2015 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze miasta Bielska-Białej (Dz. Urz. Województwa Śląskiego z dnia 29 maja 2015 r., poz. 2927 ze zm., dalej Uchwała Rady Miasta).

Przy tym w myśl art. 13b ust. 1 u.d.p. opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.p., pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Wreszcie, jak stanowi art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową.

Konsekwencją powyższych regulacji jest uznanie, że obowiązek uiszczenia zarówno opłaty za postój pojazdu samochodowego na drodze publicznej w wyznaczonym miejscu w strefie płatnego parkowania, jak i opłaty dodatkowej jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Obowiązek taki powinien być zatem wykonany niezwłocznie po zaistnieniu zdarzenia, z wystąpieniem którego ustawa wiąże jego powstanie. W tym zakresie nie jest przewidziane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2012 r., II GSK 1859/11; z 16 stycznia 2014 r., II GSK 1816/12; z 22 czerwca 2017 r., II GSK 2783/15, dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc nie przeprowadza się odrębnego postępowania administracyjnego ani nie podejmuje czynności wyjaśniających, które poprzedzałyby rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Możliwość dochodzenia swych racji korzystający z drogi publicznej ma więc dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie odpowiedniego zarzutu w sprawie prowadzenia tej egzekucji (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2017 r., II GSK 4350/16).

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa. tj. z ww. przepisów u.d.p. i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej akt prawa miejscowego obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, które je ustanowił.

W orzecznictwie dotyczącym przepisu art. 13 u.d.p. przyjmuje się domniemanie, że osobą korzystającą z drogi jest co do zasady właściciel pojazdu, jako osoba nim władająca i dysponująca. Jak wyżej wskazano nie jest sporny fakt parkowania przez skarżącego w wyżej opisanych okolicznościach, a jedynie to, że zainstalowany w parkomatach program nie obsługiwał karty bankomatowej, którą się posługiwał. Skarżący wielokrotnie podnosił, że czynił kilkakrotne próby dokonania zapłaty, lecz bezskutecznie. Natomiast konieczność wizyty w Urzędzie Skarbowym uniemożliwiła mu podjęcie dalszych (innych) czynności w celu dokonania zapłaty.

Sąd nie neguje twierdzeń skarżącego podkreśla jednak, że istotne w sprawie są przepisy regulujące kwestie poboru opłaty dodatkowej, jak też możliwości odstąpienia od jej pobierania, czego domaga się skarżący. Wymieniony wyżej przepis art. 13f ust. 1 u.d.p. obliguje organ do poboru opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania, poprzez użycie zwrotu "pobiera się opłatę dodatkową". Zgodnie zaś z art. 13f ust. 2 u.p.d. rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

Zgodnie z zawartą w tym przepisie delegacją ustawową konkretyzację omawianej powinności reguluje § 12 uchwały Rady Miasta, zgodnie z którym za nieuiszczenie opłaty, o której mowa w § 5 pobierana będzie opłata dodatkowa w wysokości 50 zł. Przepis § 5 reguluje wysokość opłat za postój. Natomiast stanowiący Załącznik nr 2 do uchwały "Regulamin poboru opłat w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta B. (SPP)" w § 6 reguluje sposób pobierania tej opłaty.

Obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek ten winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej).

Podsumowując, użycie przez ustawodawcę sformułowania "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa (ex lege) i jest to pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyroki NSA: z 9 maja 2019 r., I GSK 41/19; z 18 listopada 2020 r., I GSK 495/18; z 29 czerwca 2020 r., I GSK 2116/19; z 14 grudnia 2017 r., II GSK 4350/16; z 9 marca 2017 r., II GSK 1683/15, z 12 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2152/11; z 27 marca 2019 r., I GSK 1042/18 a także z 19 stycznia 2021 r., I GSK 558/20).

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotu rozstrzyganej sprawy oraz zarzutów skargi, stwierdzić należy, że w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Za takim rozumieniem wskazanych przepisów ustawy o drogach publicznych przemawia założenie racjonalności prawodawcy, wykładnia logiczna i celowościowa, przy czym istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji, prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu). Sama opłata dodatkowa nie jest też karą (mandatem), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt III SA/Po 419/17, Lex nr 2383383, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 138/15, Lex nr 1935857).

Z tego względu argumentację skarżącego skupiającą się na "trudnościach w dokonaniu zapłaty" – z wyżej podanych powodów – należy uznać za nieistotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Natomiast wykazywane przez skarżącego niedogodności mogą stanowić uzasadnienie dla ewentualnego wniosku o umorzenie omawianej należności.

Z wyżej wskazanych względów Sąd stanął na stanowisku, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienia wierzyciela nie naruszają ani przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Wykazana legalność zaskarżonego postanowienia, o odmowie uwzględnienia zarzutów zobowiązanego na prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania opłaty dodatkowej za pozostawianie pojazdu w strefie płatnego parkowania, nakazywała oddalić skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.