Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 811/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1, 6, 7, art. 124b ust. 3, art. 128 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 6, 8, 11
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 107 par. 1, art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 49 par. 1
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 lutego 2017 r. sprawy ze skargi R. B. i B. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z [...] czerwca 2016 r. na podstawie art. 6 pkt 2, art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2015 roku poz. 1774 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016 roku poz. 23), po rozpatrzeniu wniosku spółki Firmy A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w P. orzekł :

Ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb [...] M. , jednostka ewidencyjna [...] W. (W), zapisanej w prowadzonej, przez Sąd Rejonowy w S. , księdze wieczystej nr [...] jako współwłasność P. R. i B. B., poprzez zezwolenie wnioskodawcy Firma A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w P., na założenie i przeprowadzenie na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej jednotorowej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV Pniewy-Wronki na linię dwutorową. Ograniczenie korzystania z nieruchomości nastąpi w następującym zakresie:

powierzchnia zajęta przez pas ograniczenia wynosi [...] m2, długość projektowanej trasy linii wynosi [...] m (po osi linii), szerokość pasa ograniczenia dla linii wynosi 9,8 m; na działce projektowana jest lokalizacja dwóch słupów.

Przebieg linii i słupów przez opisaną nieruchomość został określony na mapie stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu przedstawionoprzebieg postępowania, wskazując, że [...] lutego 2016 roku do organu wpłynął wniosek spółki Firma A Spółka z o.o., o wydanie, przez Starostę S. w trybie art. 124 ust, 1 i 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej współwłasność P. R. i B. B., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb [...] M. , jednostka ewidencyjna [...] W. (W), zapisanej w prowadzonej, przez Sąd Rejonowy w S., księdze wieczystej nr [...] [...], poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV Pniewy-Wronki oraz o udostępnienie nieruchomości dla czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń w celu utrzymania prawidłowej eksploatacji linii. Wnioskowano również o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności.

Wnioskodawca podał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości będzie polegało na zezwoleniu inwestorowi na wejście na teren nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej jednotorowej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV relacji Pniewy-Wronki na linię dwutorową. W związku z realizacją inwestycji ograniczenie korzystania z nieruchomości nastąpi w następującym zakresie:

powierzchnia zajęta przez pas ograniczenia wynosi [...] m2, długość projektowanej trasy linii wynosi [...] m (po osi linii), szerokość pasa ograniczenia dla linii wynosi 9,8 m; na działce projektowana jest lokalizacja dwóch słupów.

Do wniosku dołączono ostateczną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz korespondencję prowadzoną ze współwłaścicielami nieruchomości, dotyczącą prób uzyskania tytułu prawnego do gruntu.

Działka będąca przedmiotem wniosku objęta jest ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W., nr [...], z dnia [...] lipca 2015 roku, o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie sieci elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji GPZ Pniewy

GPZ Wronki, na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], 31 oraz na części działek o numerach ewidencyjnych [...] [...] położonych w obrębie M., gmina W.. Od powyższej decyzji zostało wniesione odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., które decyzją znak: [...], z dnia [...] grudnia 2015 roku, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę niniejsza decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest ostateczna.

Na podstawie badania treści księgi wieczystej Nr [...] [...] stwierdzono, że współwłaścicielami działki nr [...], położonej w M. , są P. R. i B. B. na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Działka ta nie jest ujawniona w księdze wieczystej, przypisana jest tylko powierzchnią. Fakt ten potwierdza załączony do wniosku wyciąg z wykazu zmian danych ewidencyjnych, sporządzony przez uprawnionego geodetę A. R..

Jak wynika z załączonej do wniosku dokumentacji inwestor prowadził rokowania ze współwłaścicielami nieruchomości, jednak zakończyły się one wynikiem negatywnym i nie doszło do udostępnienia nieruchomości.

Dalej Organ przytoczył treść przepisów art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że "Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego."

Zgodnie z art. 124 ust. 2 i 3 tejże ustawy "Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań."

Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu przysługuje odszkodowanie za powstałe szkody (art. 124 ust. 4).

Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości.

Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej (art. 124 ust. 6).

Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki (art. 124 ust. 7).

Na wstępie rozważań prawnych organ wskazał , że ograniczenie prawa własności, w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ma nastąpić zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu - zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Oznacza to, że ingerencja w prawo własności nieruchomości może mieć miejsce po uprzednim zlokalizowaniu celu publicznego w postaci budowy urządzeń przesyłowych na określonych nieruchomościach w drodze planu lub decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.

Jak wskazano już powyżej działki nr [...] i [...], położone w M. , objęte są ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W., nr [...], z dnia [...] lipca 2015 roku, o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie sieci elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji GPZ Pniewy - GPZ Wronki. Bez wątpienia opisana powyżej inwestycja jest inwestycją celu publicznego określonego w art. 6 pkt 2 cyt. ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m. in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zakres i sposób ograniczenia, które zostały określone w sentencji niniejszej decyzji, wynikają wprost z decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przebieg inwestycji w niniejszej decyzji został precyzyjnie określony w oparciu o decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ podziela stanowisko wyrażone w wyrokach: WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 grudnia 2007 roku, sygn. akt II SA/Go 579/07 oraz WSA w Opolu z dnia 28 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II SA/Op 543/08, że w celu uniknięcia wątpliwości wskazane byłoby załączenie do decyzji mapy ewidencyjnej z naniesieniem przebiegu urządzeń. Mając powyższe na uwadze do niniejszej decyzji załączono fragment mapy, obejmujący działkę nr [...], z naniesionym przebiegiem napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV i pasem ograniczenia.

W niniejszej sprawie wnioskodawcą jest spółka Firma A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w P., która jest operatorem sieci przesyłowej, zobowiązanym na podstawie art. 9c ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku poz. 1059 ze zm.) do zapewnienia energii osobom fizycznym - mieszkańcom województwa w. jak i funkcjonującym podmiotom publicznym i gospodarczym oraz tym pragnącym dopiero zlokalizować swe inwestycje w tym obszarze.

Mając powyższe na uwadze, organ uznał, że spółka Firma A Spółka z o.o jako przedsiębiorstwo przesyłowe, jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem do odpowiedniego starosty o wydanie decyzji w oparciu o art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Kolejną kwestią, do wyjaśnienia której zobowiązany jest organ w sprawie uzyskania zezwolenia na zajęcie nieruchomości, są rokowania, które powinny poprzedzać wystąpienie z wnioskiem na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten wprost wymaga, aby udzielenie zezwolenia poprzedzone było rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, które mają na celu uzyskanie zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na wykonanie określonych prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, a do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Dokumenty te świadczyć mają o wykonaniu ustawowego wymogu przeprowadzenia rokowań i dzięki temu umożliwiają wydanie decyzji o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości. Chociaż w ustawie o gospodarce nieruchomościami brak bliższego określenia, co należy rozumieć przez rokowania, to przyjmuje się zgodnie, że chodzi o wszelkie dopuszczalne prawem czynności i działania zmierzające do zawarcia umowy.

Z wniosku i załączonej do niego korespondencji dotyczącej rokowań w sprawie uzyskania praw do terenu na potrzeby realizacji inwestycji wynika, że inwestor rozpoczął negocjacje w maju 2014 roku. Rokowania w sprawie udostępnienia nieruchomości trwały do lutego 2015 roku i zakończyły się wynikiem negatywnym.

W wyniku analizy dokumentacji z przeprowadzonych rokowań stwierdzono, że podczas negocjacji poprzedzających wszczęcie niniejszego postępowania strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Tym samym, co już wskazano powyżej, rokowania należy uznać za zakończone wynikiem negatywnym.

W tym miejscu wskazać należy, że wszystkie czynności inwestora przed wszczęciem postępowania administracyjnego, w trybie art. 124 cyt. ustawy o gospodarce nieruchomościami, mają charakter cywilnoprawny. Obowiązkiem organu wszczynającego postępowanie o zajęcie nieruchomości jest zbadanie, czy wniesienie wniosku, w trybie art. 124, przez przedsiębiorcę przesyłowego poprzedzone było w ogóle rokowaniami dotyczącymi uzyskania, takiego czy innego tytułu do nieruchomości w celu przeprowadzenia inwestycji oraz czy rokowania te zakończyły się wynikiem negatywnym.

Za spełniony tym samym należy uznać ustawowy warunek poprzedzenia wystąpienia przez inwestora z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przeprowadzeniem rokowań ze współwłaścicielami nieruchomości.

W związku z tym, że udzielanie zezwolenia, o jakim mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowi przewidziane przez ustawodawcę ograniczenie konstytucyjnej zasady ochrony własności, wynikającej z art. 21 oraz art, 64 ust. 2 Konstytucji RP, przed wydaniem decyzji ingerującej w prawo własności należy ze szczególną starannością zbadać możliwe, jak najmniej obciążające nieruchomość zlokalizowanie inwestycji, by ustrzec się zarzutu nadmiernej ochrony interesu publicznego i nieprzestrzegania wartości konstytucyjnych, w tym wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady sprawiedliwości społecznej (por. wyrok WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 526/13 z dnia 6 lutego 2014 roku).

Biorąc powyższe pod uwagę organ dokonał analizy przebiegu dwutorowej linii napowietrznej 110 kV przez działkę będącą przedmiotem wniosku, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Nadto, w dniu [...] marca 2016 roku, przeprowadzono oględziny działki nr [...], położonej w M. .

W wyniku przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że działka we wnioskowanym pasie ograniczenia jest użytkowana rolniczo.

Analiza zakresu i sposobu usytuowania urządzeń na przedmiotowej nieruchomości, określonych w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz oględziny nieruchomości pozwalają, zdaniem tut. organu, uznać za udowodnione, że zaproponowany przez wnioskodawcę przebieg linii, jak i szerokość pasa ograniczenia, stanowi minimalne, niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości.

Inwestor realizując cel publiczny zobowiązany jest ściśle przestrzegać założeń określonych w niniejszej decyzji. Na inwestorze ciąży ustawowy obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac, o których mowa w sentencji decyzji. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe lub powoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi nieruchomości przysługuje odszkodowanie (art, 124 ust. 4 i art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Ustalenie odszkodowania następuje w drodze odrębnej decyzji (art. 129 ust. 5).

Przywracanie do stanu poprzedniego odnosi się do stanu, który istniał przed rozpoczęciem robót budowlanych i uległ zmianie na skutek tych robót, a nie obejmuje tych zmian, które nie są skutkiem tych robót, ani tych, które są skutkiem działań właściciela lub użytkownika wieczystego bądź osób trzecich, chyba że wynikają one z zawartej umowy. Z oczywistych przyczyn przywrócenie w pełni do stanu poprzedniego nie jest możliwe, gdyż na gruncie pozostają wybudowane przewody i urządzenia.

Zgodnie z cyt. pow. art. 124 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ostateczna decyzja, ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, stanowi podstawę do dokonania, na wniosek starosty, wpisu w księdze wieczystej.

Podkreślić w tym miejscu należy, że przedmiotem wpisu może być tylko to, co jest przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji. Ujawnienie w księdze wieczystej rozstrzygnięcia niniejszej decyzji zapobiega powoływaniu się przez nowego właściciela lub użytkownika wieczystego na brak podstaw do zajmowania nieruchomości w przypadku jej sprzedaży po wydaniu decyzji zezwalającej na zajęcie. Nadto z decyzji zezwalającej wynika też m. in. skutek w postaci pozbawienia właściciela lub użytkownika wieczystego uprawnień eksmisyjnych, o których mowa w art. 222 k.c., wobec podmiotu, któremu udzielono zgody na zajęcie.

Biorąc pod uwagę, że określona niniejszą decyzją ingerencja w prawo własności ma charakter wywłaszczeniowy, pismem znak: [...], z dnia [...] marca 2016 roku, tutejszy organ wezwał strony postępowania na rozprawę administracyjną.

W wyznaczonej na dzień [...] marca 2016 roku rozprawie administracyjnej uczestniczyli: Pan R. B. - współwłaściciel nieruchomości oraz pełnomocnik spółki Firma A Spółka zo.o. - P. M. Rzepka (przedkładając pełnomocnictwo z dnia [...] lutego 2014 roku).

Pan R. B. oświadczył, że sprzeciwia się wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Jednocześnie domaga się umożliwienia zapoznania się z nowymi dowodami w sprawie, dotyczącymi stanu technicznego przedmiotowej linii i zwrócił uwagę, że wskazany przez wnioskodawcę pas o szerokości 9,8 m jest jego zdaniem za mały, gdyż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który był sporządzony również na wniosek spółki Firma A Sp. z o.o., określono pas o szerokości 40 m. W tym miejscu współwłaściciel nieruchomości zapytał pełnomocnika wnioskodawcy o możliwość budowy linii kablowej zamiast linii napowietrznej i zawnioskował o powołanie niezależnego biegłego, który ustali pas niezbędny do wykonania prac związanych z przebudową przedmiotowej linii.

Odpowiadając na powyższe P. M. R. oświadczył, że wniosek dotyczący powołania biegłego pozostaje poza przedmiotem niniejszej sprawy, gdyż wnioskodawca określił we wniosku szerokość pasa ograniczenia w wysokości 9,8 m, co jego zdaniem, jako przedstawiciela wnioskodawcy z wieloletnim doświadczeniem, jest wystarczające do przeprowadzenia prac związanych z modernizacją tejże linii.

Odnosząc się do kwestii podnoszonych, przez współwłaściciela nieruchomośc, dotyczących niezgodności wnioskowanego pasa ograniczenia z planem miejscowym organ uznał, że przedmiotowe działki, w zakresie wniosku inicjującego niniejsze postępowanie, objęte są decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pomijając rodzaj dokumentu planistycznego dopuszczającego lokalizację inwestycji zarzuty dotyczące szerokości wnioskowanego pasa ograniczenia uznać należy za nietrafne. Jak już wskazano wcześniej organ rozstrzygając w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości bada zgodność ograniczenia z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto w związku z tym, że jest to decyzja ingerująca w prawo własności, lokalizacja inwestycji powinna jak najmniej obciążać nieruchomość. Tak więc wnioskowany pas ograniczenia o szerokości 9,8 m, mieści się w pasie ustalonym w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a więc jest zgodny z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z tym, że postępowanie dotyczy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i jest inicjowane wnioskiem inwestora, który posiada wieloletnie doświadczenie w tego typu pracach, zdaniem organu nie ma potrzeby powoływać biegłego, który określi pas ograniczenia. Zdaniem inwestora wnioskowany pas ograniczenia o szerokości 9,8 m jest wystarczający do przeprowadzenia inwestycji, a organ orzekający w niniejszej w sprawie jest związany wnioskiem, a więc nie może zwiększyć pasa ograniczenia.

Reasumując organ podał, że przed wydaniem niniejszej decyzji organ rozważył wnikliwie zarówno interes inwestora jak i słuszny interes współwłaścicieli nieruchomości, których prawo do części nieruchomości, bez ich zgody, ma zostać ograniczone i stwierdził, że wniosek inwestora zasługuje na uwzględnienie, bowiem spełnia przestanki zawarte w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc ograniczenie stanowi realizację inwestycji celu publicznego, jest ono zgodne z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w wyniku uprzednich rokowań nie doszło do uzyskania zgody współwłaścicieli.

Przedmiotowa decyzja, wydana w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zastępuje zgodę współwłaścicieli na przeprowadzenie inwestycji na ich nieruchomości.

Odnosząc się do wniosku w części dotyczącej udostępnienia nieruchomości, zgodnie z art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dla czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń w celu utrzymania prawidłowej eksploatacji linii organ informuje, że przepis ten stanowi tylko kolejną jednostkę zamieszczoną w ramach jednego artykułu, tj. art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co świadczy, że tworzy pewną całość z poprzedzającymi go ustępami. Tak więc nie stanowi podstawy do wydania osobnej decyzji, nie może być stosowany w oderwaniu od sformalizowanego postępowania. Dlatego uznać należy, że "prawo wstępu" jest pochodną uprzedniego zezwolenia na zakładanie urządzenia, wynikającą z wydanej decyzji. Starosta, wydając decyzję, o której mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zezwala jednocześnie, na ingerencję z art. 124 ust. 6 (por. Grzegorz Matusik "Własność urządzeń przesyłowych a prawa do gruntu", wyd. LexisNexis, Warszawa 2013).

Ponadto organ informuje, że rozpatrzenie wniosku w części dotyczącej wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadania tejże decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpi, stosownie do dyspozycji art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i zostanie wydana odrębna decyzja w tej sprawie.

Jednocześnie organ poucza, że stosownie do treści art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami osobie, której prawo własności zostało naruszone przysługuje odszkodowanie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli R. i B. B. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wskazując na naruszenie :

- art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak zawarcia w treści zaskarżonej decyzji wszystkich niezbędnych elementów rozstrzygnięcia ij. pominięcie określenia zakresu czasowego:

- art. 8 k.p.a. poprzez działanie, które nie pogłębia zaufania do organów administracji publicznej, w szczególności poprzez nie wyjaśnienie ir sposób dokładny stanu faktycznego:

- art.7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy:

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego i oparcie swoich twierdzeń wyłącznie na twierdzeniach przedstawionych we wniosku;

- art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie dowolnej oceny dowodów.

Wojewoda. W. decyzją z [...].08.2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył istotne ustalenia stanu faktycznego wyjaśniając, że przedmiotem postępowania jest część nieruchomości zlokalizowanej w M. oznaczonej jako działka nr [...]. arkusz mapy [...]. obręb 00 11 M. , objętej księgą wieczystą KW nr [...] jako współwłasność p. R. B. i p. B. B.. Przedmiotowa działka we wnioskowanym pasie ograniczenia jest niezabudowana i stanowi grunt orny, przebiega przez nie linia elektroenergetyczna 110 kV relacji Pniewy- Wronki. W związku z modernizacją linii ma ona zostać przebudowana, na ww. nieruchomości projektowana jest lokalizacja dwóch słupów.

Decyzją nr [...] z [...] lipca 2015 r. znak [...] Burmistrz Miasta i Gminy W. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie sieci elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji GPZ Pniewy GPZ Wronki, na nieruchomościach oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...]. [...]. [...]. [...] oraz na części działek o numerach ewidencyjnych [...]. [...] arkusz mapy [...] obręb M..

Inwestor Firma A sp. z o.o. zamierza zrealizować na przedmiotowej nieruchomości przedsięwzięcie polegające na założeniu i przeprowadzeniu na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. Spółka Firma A zamierza w miejscu istniejącej linii elektroenergetycznej 110 kV Pniewy-Wronki. postawić nową linie elektroenergetyczną. Przedmiotowe przedsięwzięcie związane jest z realizacją zadania : "Modernizacja linii 110 kV Pniewy-Wronki". Celem planowanej inwestycji jest poprawa jakości zasilania i funkcjonowania obecnej linii, która jest w złym stanie technicznym.

W okresie od maja 2014 r. do lutego 2015 r. spółka Firma A oraz współwłaściciele nieruchomości, prowadzili rokowania w sprawie ustanowienia na nieruchomości odpłatnej służebności przesyłu. Z przebiegu korespondencji pomiędzy spółką Firma A , a współwłaścicielami nieruchomości, wynika, iż strony w trakcie rokowań postawiły sobie wzajemnie takie warunki, które uznały za niemożliwe do przyjęcia. Zatem zaistniała przesłanka do wszczęcia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm., zwanej dalej "u.g.n.").

Podaniem z [...] lutego 2016 r., spółka Firma A wniosła o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. w celu umożliwienia założenia i przeprowadzenia na części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], objętej księgą wieczystą [...] przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej jednotorowej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV Pniewy-Wronki.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda W. podał, że stanowiący podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy art. 124 ust. 1 /u.g.n. upoważnia właściwego miejscowo starostę do władczego rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości, aby inwestor realizujący cel publiczny mógł uzyskać tytuł prawny do władania konkretną nieruchomością na cele budowlane. Powyższa instytucja ma umożliwić wybudowanie określonych przewodów, ciągów, obiektów lub urządzeń infrastruktury technicznej realizujących cel publiczny, które po ich wybudowaniu pozostaną na nieruchomości jako odrębny od gruntu przedmiot własności, bez konieczności odebrania prawa własności nieruchomości podmiotowi, któremu prawo to przysługuje. Decyzja ta wydawana jest po to, aby możliwe było zrealizowanie określonego zamierzenia inwestycyjnego, stanowiącego cel publiczny w rozumieniu u.g.n. l

Decyzja ta stanowi także tytuł prawny do nieruchomości, który umożliwia inwestorowi legalne działania podejmowane na cudzym gruncie, a związane z realizacją określonego zamierzenia inwestycyjnego. Konsekwencją wydania takiej decyzji jest to, że dana nieruchomość nie tylko doznaje trwałego ograniczenia, koniecznego dla spełnienia celów publicznych, lecz powoduje także powstanie po stronie inwestora obowiązku odszkodowawczego, o jakim mowa w art. 124 ust. 4 w zw. z art. 128 ust. 4 u.g.n.

Charakter tego zezwolenia bywa w literaturze różnie oceniany - jako rodzaj ograniczonego prawa rzeczowego, jako rodzaj administracyjnego ograniczenia prawa własności znajdującego podstawę w art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380 ze zm.), bądź jako ograniczenia, które "odpowiadają w istocie służebności gruntowej" lub ograniczenie, które "zbliża się treściowo do służebności przesyłu". (Ewa Bończak-Kucharczyk, Komentarz do art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, LEX, 2013). Niemniej, w praktyce wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powoduje powstanie trwałego tytułu prawnego dla podmiotu realizującego określone zamierzenie inwestycyjne do nieruchomości należących do osoby prywatnej, w określonym w decyzji zakresie, a to z uwagi na brzmienie art. 124 ust. 6 u.g.n. Wskazany przepis nakłada bowiem na właściciela ograniczonej w sposobie korzystania nieruchomości, obowiązek jej późniejszego udostępnienia inwestorowi w celu wykonania czynności polegających na konserwacji lub usunięciu awarii urządzeń posadowionych zgodnie z decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Ze względu na trwałość skutków jakie wywiera decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania - które najtrafniej przyrównać można do tzw. "publicznej służebności przesyłu" - aspektem istotnym takiej sprawy administracyjnej jest określenie szerokości pasa gruntu, który podlega ograniczeniu, tj. fragmentu powierzchni ziemskiej, z którego inwestor może bez naruszania praw osób trzecich korzystać.

Zasadnicze przesłanki warunkujące możliwość wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości określa wprost art. 124 ust. 1 u.g.n. Są nimi:

a. zgodność zaplanowanego zamierzenia z planem miejscowym lub istniejącą w obrocie prawnym decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego;

b. brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego na przeprowadzenie inwestycji.

Wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., możliwe jest wyłącznie w odniesieniu do inwestycji celu publicznego, która polega na założeniu i przeprowadzeniu np. urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. W zakresie pojęcia "założenia i przeprowadzenia" urządzeń sieci energetycznych należy rozumieć czynności polegające na ich budowie - względnie przebudowie. Nie jest natomiast możliwe trwałe ograniczenie sposobu korzystania z określonej nieruchomości dla inwestycji polegającej wyłącznie na remoncie, usuwaniu awarii lub konserwacji danego urządzenia energetycznego, albowiem w stosunku do takich czynności istnieje odrębna instytucja prawna przewidziana wart. 124b u.g.n. - tj. zobowiązanie do udostępnienia nieruchomości na okres nieprzekraczający 6 miesięcy. Z tegoż względu na organie administracji publicznej rozpatrującym podanie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości spoczywa obowiązek weryfikacji, czy aby na pewno zaplanowane przez inwestora przedsięwzięcie polega na przeprowadzeniu założeniu urządzeń sieci energetycznych, a nie jest np. remontem. W powyższym celu można posłużyć się definicję legalną tych pojęć - wykładnią systemową sięgając do art. 3 pkt 6, 7a, 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, zwanej dalej "prawo budowlane").

W myśl art. 3 pkt 6 prawa budowlanego, poprzez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 7a ww. ustawy, przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Remontem w ujęciu art. 3 pkt 8 prawa budowlanego są zaś roboty budowlane zmierzające do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu budowlanego - nawet przy zastosowaniu innych materiałów niż użytych pierwotnie. Oznacza to zatem, iż jeśli zaplanowane przedsięwzięcie inwestora polega wyłącznie na np. wymianie przewodów roboczych - a nie np. zwiększeniu ilości przewodów, słupów - to taka inwestycja stanowi remont istniejącej linii napowietrznej, gdyż polega na odtworzeniu jej stanu pierwotnego i nie mieści się ona w obrębie znaczenia jakie przypisuje się "założeniu i przeprowadzeniu" sieci energetycznych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na następujące, konieczne elementy decyzji wydawanej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n.:

- "W wydawanej, na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, decyzji zakres ograniczenia prawa własności lub użytkowania wieczystego musi być ściśle określony, co oznacza, że musi ona wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość (...)" (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 31 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Go 579/07, orzeczenia.nsa.gov.pl);

- "Uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga by przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum." (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 3 grudnia 2009 i\, sygn. akt II SA/Ol 927/09, orzeczenia.nsa.gov.pl);

- Z brzmienia art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że decyzja prócz wskazania podmiotu któremu udziela się zezwolenia, rodzaju zamierzonej do zrealizowania inwestycji oraz przedmiotu czasowego zajęcia (czyli wskazanie nieruchomości'), powinna określać ponadto terytorialny zakres zajęcia, na który zezwolono. w powiązaniu z warunkami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (czyli wskazywać jakiego obszaru nieruchomości ograniczenie dotyczy) (...)". (wyrok WSA w Olsztynie z 18 kwietnia 2013 i\, sygn. akt II SA/Ol 144/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nadto, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych ze względu na powinność organu, który "obowiązany jest dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości", to "dokonanie analizy przez organ wydający decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości przez właściciela musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczynuznał, iż w sprawie ziściły się przesłanki uprawniające do wydania przez Starostę S. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość stanowiącą współwłasność p. R. B. i p. B. B., przewodów i urządzeń składających się na linię WN 110 kV relacji Pniewy-Wronki, a służących do dystrybucji energii elektrycznej.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy zauważa, iż zaplanowana inwestycja mieści się w hipotezie normy prawnej zakodowanej w art.124 ust. 1 U.g.n., a to dlatego, iż polega ona na założeniu i przeprowadzeniu urządzeń i przewodów linii WN 110 kV. Istota zaplanowanego przedsięwzięcia polega bowiem na tym, iż nastąpi całkowity demontaż istniejącej linii wysokiego napięcia, a następnie budowa w jej miejsce nowej linii wysokiego napięcia. Przedmiotowa inwestycja polega de facto na założeniu nowych urządzeń przesyłowych w miejscu dotychczas istniejących. Istniejąca linia elektroenergetyczna zostanie zdemontowana, a w jej miejsce powstanie nowa linia.

Kolejną przesłanką, uprawniającą do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., jest fakt zgodności z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Działka będąca przedmiotem niniejszego postępowania objęta jest ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego .Załączniki graficzne do ww. decyzji w sposób ścisły określają jaki jest przebieg linii elektroenergetycznej.

Warunkiem ustawowym, który musi zostać spełniony, aby możliwe było wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., jest przeprowadzenie przez inwestora rokowań z właścicielem nieruchomości. W orzecznictwie kształtuje się pogląd, iż pod pojęciem rokowań należy rozumieć taką sytuację, gdy "strony przedstawiły sobie propozycje które umożliwiałyby zawarcie porozumienia" jak też, że "strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia" Zdaniem Wojewody w niniejszej sprawie warunek przeprowadzenia rokowań, został spełniony. Organ odwoławczy, mając na względzie powyżej nakreślony stan faktyczny sprawy podaje, iż rokowania miały miejsce, gdyż inwestor (działający poprzez swoich pełnomocników w postaci pracowników spółki Firma B G. S.A.) zaproponował ostatecznie współwłaścicielom p. R. B. i p. B. B. kwotę [...]zł w zamian za uzyskanie zgody na zajęcie nieruchomości, a wyrażoną poprzez ustanowienie służebności przesyłu. Brak porozumienia wynikał natomiast z tego. że odwołujący oczekiwali kwoty [...]zł. która okazała się nie do przyjęcia przez spółkę Firma A , zatem strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia.

Ograniczając sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. organy administracji mają obowiązek zbadać czy zostało spełnione kryterium tzw. ,,jak najmniejszej uciążliwości". Zaproponowany przez spółkę Firma A przebieg inwestycji jest najmniej uciążliwy. Godzi się zauważyć, iż na obszarze nieruchomości istnieje obecnie jednotorowa napowietrzna linia wysokiego napięcia 110 kV relacji Pniewy-Wronki. Przedmiotowa linia ma zostać zdemontowana, zaś w jej miejscu pojawić się ma nowy obiekt o parametrach zbliżonych. Linia przebiegać będzie m.in. przez część działki nr [...]. Zaproponowany we wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przebieg linii jest zgodny z ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Wojewody wnioskowany przebieg linii wysokiego napięcia odznacza się najmniejszą możliwą uciążliwością dla współwłaścicieli, gdyż przebieg linii się nie zmieni, a to oznacza, iż de facto współwłaściciele nie odczują żadnej różnicy w zakresie oddziaływania na ich prawo własności obiektu planowanego, w stosunku do już istniejącego. Na terenie oznaczonym na mapie przedstawiającej zakres ograniczenia (załącznik do decyzji organu I instancji) przebudowana zostanie istniejąca linia WN 110 kV. Uprawnienie spółki Firma A wynikające z niniejszej decyzji, ograniczone jest wyłącznie do tej części powierzchni ziemskiej.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na to, iż obszar ograniczonego korzystania z nieruchomości odznacza się szerokością 9,8 metra. Postępowanie o ograniczenie sposobu korzystania inicjuje inwestor, który wskazuje obszar pasa ograniczenia. Inwestor żąda ograniczenia określonego pasa nieruchomości, określając go jako minimalny obszar nieruchomości konieczny dla posadowienia urządzeń przesyłowych i ich późniejszej obsługi. Spółka Firma A określiła obszar zajęcia na potrzeby przedmiotowej inwestycji. Wojewoda, nie dostrzega powodów, ani możliwości badania czy obszar ten nie powinien być większy, czy też mniejszy. Wojewoda zauważa, iż analiza dotychczasowego orzecznictwa sądowoadministracyjnego pokazuje, iż problem prawny ustalenia obszaru tzw. pasa służebności w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie jest badany przez pryzmat obowiązków ciążących na organie w myśl art. 7 k.p.a. Nie jest rzeczą organu administracji modyfikacja wartości i parametrów objętych wnioskiem, a tylko ich ocena względem dyspozycji art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. Skoro pas o szerokości 9,8 m jest wystarczający do budowy urządzeń infrastrukturalnych, a ponadto mieści się w granicach wyznaczonych przez decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego to należy dać wiarę tym ustaleniom, zaś organ nie może odmówić wnioskodawcy wydania decyzji administracyjnej przy kumulatywnym spełnieniu wszystkich przesłanek wyartykułowanych w przepisach art. 124 u.g.n.

Nie przystaje również do przedmiotowego postępowania argumentacja skarżących, zgodnie z którą, organ winien mieć na względzie przepis § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lal ego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. z 2003 r. Nr 47, poz. 401). gdyż zagadnienia związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych w zakresie instalacji i urządzeń elektroenergetycznych, nie mieszczą się w granicach postępowania prowadzonego w trybie art. 124 u.g.n.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 §1 kpa uznano, że jest chybiony. Przede wszystkim żadna z jednostek redakcyjnych przepisu art. 124 u.g.n, nie mówi ani o konieczności, ani też o kompetencji do określenia ram czasowych ograniczenia, sposobu korzystania z nieruchomości. Skoro ustawodawca nie przyznał organom administracji w ramach przywołanego przepisu kompetencji do nakreślenia ram czasowych, co ma miejsce chociażby w art. 124b ust. 3 u.g.n., to domniemywanie takiego uprawnienia przez organ administracji stanowiłoby naruszenia prawa, a rozstrzygniecie, jako wydane bez podstawy prawnej, byłoby obarczone wadą kwalifikowaną.. Organ, administracji nie jest przeto uprawniony do określenia zakresu ograniczenia władztwa nad nieruchomością poprzez narzucenie inwestorowi ram czasowych na wykonanie prac inwestycyjnych. Artykuł 124 ust. 1 u.g.n. nie formułuje obowiązku określenia, w wydanej na jego podstawie decyzji, kolejności prac, czy też szczegółowego określenia ich harmonogramu. Kwestia ta nie mieści się w granicach sprawy dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Cały proces technologiczny prowadzonej inwestycji pozostaje poza. decyzją, o której mowa jest w powyższym przepisie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22.02. 2012 r.. sygn. Akt I OSK. 357/11 LEX nr 1136695). Przywołany przez skarżących obowiązek wskazania ram czasowych nie znajduje uzasadnionych podstaw w orzecznictwie, a przywołane przezeń orzeczenia można zaliczyć do osobliwych i Wojewoda nie podziela przedstawionej w ich ramach argumentacji. Wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n, decyzja, stanowi trwały administracyjnoprawny tytuł do władania nieruchomością w celach przesyłowych, który skuteczny jest wobec każdoczesnego właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości. Dokonując oceny orzeczenia organu pierwszej instancji przez pryzmat podnoszonych w odwołaniu zarzutów, Wojewoda nic dopatrzył się również uchybienia art, 7. 8. 77 § 1 i 80 k.p.a., gdyż organ I instancji w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrał materiał dowodowy i właściwie go rozpatrzył, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy k.p.a.

Dalej Wojewoda W. argumentował, że w myśl przepisu art. 124 ust. 4 u.g.n. na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów urządzeń. Jeżeli zaś przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe lub powoduje nadmierne trudności lub koszty , stosuje się art. 128 ust. 4 c y to w a n ej ustawy, który stanowi, że za szkody i straty przysługuje odszkodowanie. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, a jeśli wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 124 u.g.n. zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Kwestia odszkodowania za przedmiotowe ograniczenie własności (wywłaszczenie) powinna być - zgodnie z art. 128 ust. 1 i 4 w zw. z art. 129 ust. 5 u.g.n. - rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu.

Decyzja ostateczna stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej (art. 124 ust. 7 u.g.n.).

Konkludując, za chybione w ocenie organu II instancji, uznać należy zarzuty formułowane w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. znak [...] Wobec faktu, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji określa nieruchomość będącą przedmiotem postępowania i jej współwłaścicieli, precyzuje realizowany w ramach planowanej inwestycji cel publiczny, charakteryzuje prawo podlegające ograniczeniu oraz wskazuje zakres w jakim to ograniczenie następuje i podmiot na rzecz którego jest wydawana, to uznać należy, że zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a tym samym zasługuje na aprobatę Wojewody, która znajduje swój wyraz w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Na powyższą decyzję skargę do sądu złożyli R. i B. B. domagając się uchylenia decyzji w całości.

Skarżący zarzucili naruszenie art. 107 §1 kpa w zw. z art. 124 ust.1 i ust.4 ustawy z [...].08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez nie zawarcie w treści decyzji wszystkich niezbędnych elementów rozstrzygnięcia tj. pominięcie określenia i zakresu czasowego i faktycznego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, art. 77 i art.80 kpa poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i przyjęcie dowolnej oceny dowodów. I art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że zawarte w nim zezwolenie na zakładanie przewodów dotyczy również przebudowy już istniejących urządzeń energetycznych .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.z 2016 poz.1066.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145

§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz.718.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów.

Dokonując oceny zasadności skargi w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie,

Materialnoprawną podstawę dla wydanej decyzji jest przepis art. 124 ust.1 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami. ( Dz.U. z 2015 poz.1774 ze zm )

Zgodnie z tym unormowaniem Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przepis ten upoważnia starostę do władczego rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości, aby inwestor realizujący cel publiczny mógł uzyskać czasowy tytuł prawny do władania konkretną nieruchomością na cele budowlane, po to by wybudować określone przewody, ciągi, obiekty lub urządzenia infrastruktury technicznej realizujące cel publiczny, które po ich wybudowaniu pozostaną na nieruchomości jako odrębny od gruntu przedmiot własności (art. 49 § 1 k.c.), w sytuacji braku możliwości zawarcia umowy, na podstawie której podmiot wykonujący inwestycję uzyskałby uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), bez konieczności odebrania prawa własności nieruchomości (użytkowania wieczystego) podmiotowi, któremu prawo to przysługuje, Decyzja ta wydawana jest po to, aby zrealizować określone zamierzenie inwestycyjne, stanowiące cel publiczny

Artykuł 124 u.g.n. ma charakter uregulowania szczególnego, które – tak jak pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące ograniczania bądź pozbawiania praw do nieruchomości dla celów publicznych – musi być interpretowane dosłownie. W związku z tym niedopuszczalne jest formułowanie jakichkolwiek innych przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie (por. wyrok NSA z dnia [...] lipca 2008 r., I OSK [...], LEX nr 483193). Omawiany przepis zastrzega dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Są to: brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie robót budowlanych, udokumentowanej przeprowadzonymi rokowaniami oraz inwestycja musi być zgodna z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Te tylko okoliczności mogą mieć wpływ na pozytywne rozpatrzenie wniosku.

Cytowany przepis wskazuje przy tym na treści, o jakich organ orzekający winien rozstrzygnąć w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Z brzmienia art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że omawiana decyzja prócz wskazania podmiotu któremu udziela się zezwolenia, rodzaju zamierzonej do zrealizowania inwestycji oraz przedmiotu czasowego zajęcia (czyli wskazanie nieruchomości), powinna określać ponadto terytorialny zakres zajęcia, na który zezwolono, w powiązaniu z warunkami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (czyli wskazywać jakiego obszaru nieruchomości ograniczenie dotyczy) (por. Komentarz Ustawa o gospodarce nieruchomościami dr Jacek Jaworski, Arkadiusz Prusaczyk, Adam Tułodziecki, Marian Wolanin, wyd. C.H. Beck, 2011, str. 909.

W orzecznictwie sądów administracyjnych szczególnie eksponowany jest obowiązek rozstrzygnięcia w decyzji wydawanej w trybie art. 124 u.g.n. o zakresie ograniczenia prawa korzystania przez właściciela z nieruchomości poprzez uwzględnienie przebiegu inwestycji ustalonej w decyzji lokalizacyjnej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 września 2012r. sygn. akt II SA/Bd 576/12).

W okolicznościach tej sprawy poza sporem jest iż decyzja lokalizacyjna z [...] lipca 2015 r. jest ostateczna .

Sąd w całości podziela argumenty organów administracji, o skutecznie przeprowadzonym procesie rokowań, który jednak nie doprowadził do wzajemnych uzgodnień ponieważ strony przedstawiły wzajemnie takie oczekiwania, że nie było możliwości ich zaakceptowania ze względu na znaczne rozbieżności co do proponowanych i oczekiwanych kwot.

W tym miejscu należy podkreślić, że rokowania stanowią instrument pozwalający stronom na ustalenie dobrowolnie sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości. Zarówno art. 124 ust. 1 u.g.n., jak i art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wymagają jednak osiągnięcia kompromisu, a jedynie podjęcie działań, które mogą, ale nie muszą zakończyć się takim porozumieniem. Z tej perspektywy wymóg, o jakim mowa w powołanych przepisach, jest spełniony zarówno wtedy, gdy właściciel nieruchomości odmówi podjęcia negocjacji, jak i wtedy, gdy warunki proponowane przez uczestników rokowań są obustronnie niezadowalające, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisu art. 107 §1 kpa w zw. z art. 124 ust.1 i ust.4 u.o.g.n. jak . ponieważ decyzja organu odwoławczego w sposób precyzyjny i dokładny zawiera wszystkie konieczne elementy została wydana na podstawie zgromadzonych i omówionych dowodów. Wojewoda wyraźnie wskazał dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, jak i dowody, którym odmówił wiarygodności. Organ odwoławczy powołał się w szczególności na pisma złożone przez inwestora oraz założone przez niego mapy. Ponadto trafnie w ocenie Sądu Wojewoda uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jest kompletny i wystarcza w świetle art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. do wydania rozstrzygnięcia. Ocena dowodów zgromadzonych w aktach sprawy również nie budzi zdaniem Sądu większych wątpliwości.

Należy bowiem zgodzić się ze stanowiskiem organ II instancji, w świetle którego art. 124 ust. 1 u.g.n. abstrahuje zupełnie od wyznaczenia ram czasowych w postaci terminu wygaśnięcia rozważanego zezwolenia bądź też terminu rozpoczęcia lub zakończenia prowadzonych prac. Konkluzję tę dodatkowo wzmacnia porównanie powołanego przepis z art. 124b ust. 3 u.g.n., w którym kryterium czasu zostaje wyraźnie wprowadzone przez ustawodawcę. Co więcej, ograniczenie czasowe rozstrzygnięcia z art. 124 ust. 1 u.g.n. byłoby trudne do uzasadnienia z perspektywy sensu takiego orzeczenia. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma bowiem na celu zapewnienie inwestorowi możliwości modernizacji infrastruktury, także na przyszłość. Znajduje to swoje odzwierciedlenie w art. 124 ust. 6 u.g.n., zgodnie z którym właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Obowiązek ten podlega zarazem egzekucji administracyjnej.

Przekonujące zdaniem Sądu okazały się dodatkowo argumenty prezentowane przez inwestora. Specyfika inwestycji infrastrukturalnych związana jest na ogół z faktem, że urządzenia te są zorganizowane w określoną sieć. Modernizacja linii elektroenergetycznej dokonuje się zatem na określonym odcinku danej trasy, wobec czego nierzadko konieczne jest uzyskanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości dla wielu działek. Jednocześnie nie można z góry określić, kiedy proces ten się zakończy. Część właścicieli nieruchomości może bowiem zaakceptować od razu propozycję zgłoszoną w trakcie rokowań. Inni właściciele mogą natomiast podejmować próby blokowania takiej inwestycji.

Podsumowując organy obu instancji dokonał prawidłowych i wystarczających ustaleń z zakresu stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowej wykładni art. 124 u.o.g.n.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi i na zasadzie art. 151 p.p.s.a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.