Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 272/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędziowie Jan Grabowski (spr.) NSA Jan Kacprzak Protokolant Jakub Janicki po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. D. - P.P.U.H. "D." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 657/06 w sprawie ze skargi T. D. - P.P.U.H. "D." na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 657/06 oddalił skargę T. D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 listopada 2005 r., Nr Sp. [...], w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. W dniu 30 kwietnia 1998 roku Janusz K., W. B., Jerzy K. i M. S. złożyli wniosek do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy pod tytułem "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia". Zastrzeżenie ochronne dotyczyło konstrukcji nośnej mebli do siedzenia utworzonej z obwodowej ramy siedziskowo-oparciowej wykonanej z metalowego kształtownika o przekroju zamkniętym i poprzeczki dzielącej część siedziskową i oparciową, znamienną tym, że rama opleciona jest taśmą z tworzywa sztucznego wzdłuż i w poprzek ramy, tworząc wypełnienie ramy w postaci siatki, przy czym końcówki taśmy połączone są ze sobą trwale, korzystnie za pomocą zgrzewania.

Decyzją z dnia 25 listopada 2003 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej udzielił na rzecz wnioskodawców prawa ochronnego nr 60631 na wzór użytkowy pod tytułem "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" rozpoczynającego się w dniu 30 kwietnia 1998 roku.

Od powyższej decyzji pełnomocnik T. D. wniósł pismem z dnia 4 października 2004 r. sprzeciw, powołując się na art. 94 ust. 1 i art. 25 ust. 2 w związku z art. 100 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej p.w.p. Podniósł brak nowości w zarejestrowanym wzorze użytkowym, ponieważ przedmiotowe rozwiązanie jest powszechnie znane i stosowane w branży meblarskiej i opublikowane między innymi w podręczniku dla szkół zawodowych Stanisława Dzięgielewskiego.

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia 3 listopada 2005 roku po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr Ru-60631 udzielonego na rzecz Janusza K., W. B., Jerzego K. i M. S., na skutek sprzeciwu wniesionego przez T. D. na podstawie art. 255 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119 poz. 1117 ze zm.), oraz art. 77 i art. 11 w związku z art. 82 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm.), dalej u.o.w., w związku z art. 315 ust. 1 i 3 p.w.p oddalił wniosek.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż w orzecznictwie i piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym dla wykazania braku nowości konieczne jest przeciwstawienie danemu rozwiązaniu konkretnego rozwiązania o identycznych w istocie cechach. Należy więc przeciwstawić rozwiązanie, w którym cechy techniczne występują w tym samym powiązaniu lub w tej samej funkcji co w rozwiązaniu chronionym. Nie wystarczy, zdaniem organu, dowieść, że poszczególne istotne elementy danego rozwiązania są znane z kilku odrębnych rozwiązań zaliczonych do stanu techniki. Danemu rozwiązaniu trzeba przeciwstawić konkretne wcześniejsze rozwiązanie tego samego problemu. W oparciu o więcej niż jedno rozwiązanie (kilka wcześniejszych rozwiązań) można dowodzić braku nieoczywistości rozwiązania, a nie braku nowości rozwiązania.

W związku z podniesiony zarzutem, że zakres przedmiotowy spornego wzoru użytkowego jest ujęty tak szeroko, iż obejmuje wszystko co jest znane, organ zauważył, że zgodnie z treścią art. 68 ust. 1 w związku z art. 82 i art. 77 u.o.w. w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym RP o unieważnienie udzielonego prawa ochronnego na wzór użytkowy mogą być stawiane takie zarzuty jak: przedmiot prawa ochronnego w ogóle nie jest jakimkolwiek rozwiązaniem (bo niczego nie rozwiązuje), nie jest rozwiązaniem o charakterze technicznym, nie jest rozwiązaniem nowym, nie jest rozwiązaniem użytecznym, jest rozwiązaniem nie mieszczącym się w kręgu przedmiotów określonych w art. 77 u.o.w. (bo nie dotyczy przedmiotu o trwałej postaci).

Zdaniem organu, kwestia wąskiego lub szerokiego określenia przedmiotowego zakresu rozwiązania w zastrzeżeniu ochronnym jest kwestią wyboru przez zgłaszającego rozwiązanie do ochrony. Musi się on jednak liczyć z tym, że przy zbyt szerokim ujęciu zakresu roszczeń istnieje niebezpieczeństwo łatwego podważenia takiego zakresu w postępowaniu zgłoszeniowym przed Urzędem Patentowym RP.

W skardze z dnia 16 marca 2006 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 3 listopada 2005 r. T. D. wniósł o uchylenie skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę T. D. na powyższą decyzję stwierdził, że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego z dnia 3 listopada 2005 r., z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji, nie narusza prawa.

Sąd I instancji wskazał, że ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej w art. 315 ust. 1 wyraża zasadę, w myśl której zdolność rejestrową wzorów użytkowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 22 sierpnia 2001 r., ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. Przepisami stanowiącymi podstawę do oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru użytkowego są zatem przepisy ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości.

Zgodnie z art. 77 ustawy o wynalazczości wzorem użytkowym podlegającym ochronie jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Przesłanką zdolności ochronnej wzoru użytkowego jest cecha nowości wzoru. Art. 11 tej ustawy stanowi, że rozwiązanie uważa się za nowe, jeśli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, nie zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania, w szczególności przez publikacje, jawne stosowanie lub wystawienie na wystawie publicznej.

Sąd I instancji podniósł, że sprzeciw oparty został na zarzucie braku nowości przedmiotowego wzoru. Zdaniem Sądu wszystkie dowody złożone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego zmierzały do wykazania, że przedmiotowy wzór nie ma cech nowości w rozumieniu art. 11 u.o.w.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył ponadto, że w toku całego postępowania administracyjnego nie padły inne zarzuty w kontekście art. 77 u.o.w. Urząd Patentowy działający w trybie postępowania spornego związany jest rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania (art. 256 p.w.p.). Zasada ta obowiązywała także na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego (§11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 1993 r. w sprawie postępowania spornego i odwoławczego oraz opłat związanych z ochroną wynalazków i wzorów użytkowych - Dz. U. Nr 36 poz. 160 ze zm.). Rygory procedury administracyjnej oznaczają, że urząd, orzekając w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru użytkowego, które wszczynane są tylko na wniosek (art. 68 u.o.w.), związany jest granicami wniosku, czyli orzeka w zakresie żądania wnioskodawcy. Zakres postępowania, które w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy może być wszczęte tylko na wniosek (sprzeciw), jest również wyznaczony przez zakres żądania wnioskodawcy. Sąd wskazał, że zasada ta w postępowaniu w tych sprawach jest tym istotniejsza, że ma ono charakter sporny, a więc cechuje się kontradyktoryjnością. Strony tocząc spór, przytaczają argumenty na poparcie swojego stanowiska, a zakres żądania wnioskodawcy wyznacza zakres sprawy. Wykraczanie poza zakres żądania wnioskodawcy w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji narusza interes uprawnionego. Sąd wskazał ponadto, iż w doktrynie przyjmuje się, że nawet jeśli zgodnie z przepisami procedury administracyjnej postępowanie, które wymaga wniosku strony, może być wszczęte z urzędu, możliwość ta ma charakter zupełnie wyjątkowy. Stosownie do art. 61 § 2 kpa organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony, ale jest obowiązany uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody, postępowanie umorzyć. Zdaniem Sądu "opiekuńcza" ingerencja organów administracji publicznej nie może służyć realizacji interesu publicznego i nie powinna być stosowana w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego, w których z natury rzeczy taka "opieka" nie jest wnioskodawcy potrzebna.

Sąd I instancji stwierdził, że na organie spoczywał ustawowy obowiązek rozpatrzenia i ustosunkowania się do podniesionych w sprzeciwie zarzutów i ten obowiązek organ, zdaniem Sądu, wypełnił zgodnie zobowiązującymi przepisami prawa. Wskazał również, iż zarzuty podniesione w skardze, które nie były eksponowane w toku postępowania przed Urzędem Patentowym nie mogły skutkować uchyleniem decyzji.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego zgłoszonego w postępowaniu spornym, Sąd stwierdził, że Urząd Patentowy słusznie uznał, iż skarżący nie wykazał braku nowości spornego wzoru. Dowody przedłożone przez skarżącego przed Urzędem Patentowym RP mające na celu wykazanie braku nowości wzoru użytkowego "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr Ru-60631 nie wykazały, w ocenie Sądu, braku nowości przedmiotowego wzoru użytkowego oraz jego jawnego stosowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że skarżący brak nowości przedmiotowego wzoru użytkowego wywodzi w oparciu o informacje zawarte w wielu publikacjach, a nie w oparciu o jedno konkretne rozwiązanie, przy czym żadna z przeciwstawionych publikacji nie zawiera rozwiązania, charakteryzującego się takim zespołem cech jak wzór użytkowy objęty spornym prawem ochronnym nr Ru-60631. Istotą stworzonego wzoru jest nowe i twórcze połączenie znanych już elementów konstrukcyjnych i technicznych w zupełnie nowe i użyteczne rozwiązanie. Dlatego argumentacja, że poszczególne, pojedyncze elementy zastosowane we wzorze Ru 60631 były znane i stosowane już wcześniej jest zdaniem Sądu bezpodstawna, gdyż stworzony szkielet - stelaż siedziska tworzy integralną, użyteczną, samodzielną i nową konstrukcję.

Zgodnie z art. 80 ust. 3 u.o.w. zakres przedmiotowy prawa ochronnego na wzór użytkowy określają zastrzeżenia ochronne. Z powyższego wynika, że zakres przedmiotowy określony jest przez całość zastrzeżenia ochronnego tj. zarówno przez część przedznamienną jak i część znamienną zastrzeżenia, przy czym część przedznamienną definiuje przedmiot znany ze stanu techniki, a cześć znamienna określa cechy nowe przedmiotu zdefiniowanego w części przedznamiennej zastrzeżenia. Jest więc zrozumiałe, że obie części zastrzeżenia ochronnego określają przedmiot jako całość i obie części muszą być brane pod uwagę przy ocenie zakresu rozwiązania.

Sąd uznał za nietrafny zarzut, iż przedmiot według spornego wzoru użytkowego nie mieści się w kręgu przedmiotów mogących być chronionymi jako wzór użytkowy, ponieważ łączenie końców taśm za pomocą zgrzewania wskazuje na sposób, co nie może być przedmiotem wzoru użytkowego, podobnie jak i rodzaj materiału, z którego wykonane są taśmy.

Połączenie taśm przez zgrzewanie to zdaniem Sądu cecha konstrukcyjna, a nie sposób postępowania (sposób technologiczny). Sposób jest definiowany przez wskazanie czynności, wykonywanych w określonej kolejności, określonych warunkach i z reguły za pomocą określonych środków technicznych. Sposób jest, więc procesem odbywającym się (wykonywanym) w określonym czasie. Nie ma też żadnych przeszkód prawnych, żeby rodzaj materiału, z którego wykonany jest przedmiot, albo element składowy przedmiotu, był cechą znamienną wzoru użytkowego. Materiał jest typowym środkiem konstrukcyjnym i rodzaj materiału może stanowić cechę znamienną wzoru użytkowego. Z tym, że w przypadku wynalazku zastąpienie jednego rodzaju materiału innym materiałem jest często dla znawcy danej dziedziny techniki oczywiste. Od wzoru użytkowego, jak już zaznaczono wcześniej, nie jest wymagana nieoczywistość rozwiązania, a zastosowanie we wzorze użytkowym określonego rodzaju materiału ma istotne znaczenie z punktu widzenia użyteczności wzoru użytkowego i nie jest bez znaczenia z punktu widzenia potencjalnego nabywcy.

Sąd ustosunkował się też do zarzutu, że zakres przedmiotowy spornego wzoru użytkowego jest ujęty tak szeroko, że obejmuje wszystko co jest znane. Zdaniem Sądu tak sformułowany zarzut przez profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu spornym, w świetle art. 68 ust. 1 w związku z art. 82 i 77 ustawy, nie odpowiadał kryteriom określonym w powyższych przepisach. Zauważył również, że kwestia wąskiego lub szerokiego określenia przedmiotowego zakresu rozwiązania w zastrzeżeniu ochronnym jest kwestią wyboru zgłaszającego wzór do ochrony, który musi się liczyć z tym, że przy zbyt szerokim ujęciu zakresu rozwiązania istnieje realne niebezpieczeństwo łatwego wskazania w postępowaniu spornym, rozwiązania znanego wcześniej, które podważyłoby nowość przedmiotowego wzoru.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że Urząd Patentowy naruszył dyspozycję art. 7, 9, 77, 80 i 107 kpa. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie Urząd Patentowy nie dopuścił się naruszenia tych reguł procesowych, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym świadczy przede wszystkim uzasadnienie jego decyzji oraz przebieg postępowania spornego. Sąd nie dopatrzył się, by organ nie zgromadził wyczerpująco dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów oraz by ich nie rozpatrzył. W toku postępowania organ wzywał strony do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez składanie nowych dowodów. Organ dokładnie wyjaśniając stan faktyczny nie naruszył tym samym zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w treści art. 7 kpa. Zebrał i ocenił w sposób wszechstronny i prawidłowy całokształt materiału dowodowego zgodnie z wymogami wskazanymi w dyspozycji art. 77 § 1 i 80 k.p.a., nie wychodząc poza granice zasady swobodnej oceny dowodów, oparł się na dowodach zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego, dokonał ich wszechstronnej oceny, analizując znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy, działał przy tym zgodnie z prawidłami logiki. Ponadto Sąd uznał, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd zauważył, że organ nie odniósł się wprawdzie do dowodów z oświadczenia M. O. z dnia 11 marca 2006 roku i firmy I. z dnia 14 marca 2006 roku, zaznaczył jednak, że skarżący dopiero w skardze wnioskował o dopuszczenie tych dowodów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Oddalenie tego wniosku Sąd uzasadnił tym, że dopuszczenie tych dowodów sprowadzało się do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadzała.

W ocenie Sądu nie do zaakceptowania jest także stanowisko skarżącego dotyczące obrazy art. 9 kpa. Powyższy artykuł faktycznie nakłada na organy administracji państwowej obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków oraz udzielania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w toku całego postępowania tj. od wszczęcia do jego zakończenia decyzją. Jednak obowiązki informacyjne ciążące na organie administracji nie mogą być utożsamiane z obowiązkiem świadczenia pomocy prawnej, udzielania porad prawnych bądź instruowania stron o wyborze optymalnego sposobu postępowania, co w konsekwencji czyniłoby z organu pełnomocnika strony. Sąd wskazał, iż z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że nadal istnieje po stronie obywateli powinność, co najmniej podstawowej orientacji w przepisach prawnych regulujących niektóre sfery życia gospodarczego. Tak więc osoba przystępująca do prowadzenia działalności gospodarczej powinna być zorientowana w przepisach prawnych regulujących tą działalność w stopniu wystarczającym do poprawnego prowadzenia tej działalności, a tym bardziej osoba z długoletnim doświadczeniem zawodowym, jakimi niewątpliwie jest skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999 r., sygn. akt III RN 12/99, OSNP 2000/10/375, i wskazał, że obowiązek należytego oraz wyczerpującego informowania stron przez organ administracyjny o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących wpływać na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (art. 9 kpa) nie zwalnia przedsiębiorcy prowadzącego profesjonalną działalność gospodarczą z obowiązku znajomości przepisów prawnych i dołożenia należytej staranności w zakresie jej prowadzenia. W konkluzji Sąd I instancji uznał, że w toku całego postępowania nie została naruszona zasada udzielania informacji, o której mowa w art. 9 kpa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. WSA podkreślił również, iż skarżący przez cały okres trwania postępowania spornego był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, co zapewniało mu fachową pomoc prawną.

Od powyższego wyroku T. D. wniósł skargę kasacyjną i zaskarżając ten wyrok w całości zarzucił, że został on wydany z:

Naruszeniem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej p.u.s.a., poprzez zaniechanie rozpoznania zasadniczych zarzutów skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP, w następstwie czego decyzja ta nie została poddana kontroli pod względem jej zgodności z prawem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

Naruszeniem art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, pomimo naruszenia przez Urząd Patentowy RP art. 77 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm.) oraz art. 7, 9, 77, 80 i 107 kpa., mającego wpływ na wynik sprawy i uzasadniającego uchylenie decyzji Urzędu Patentowego RP przez Sąd I instancji.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący wniósł o:

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

zasądzenie od Urzędu Patentowego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się do zarzutów zawartych w skardze.

Skarżący podniósł, iż WSA zajął stanowisko dotyczące nowości wzoru, pominął natomiast zarzut tyczący braku spełnienia przez wzór Ru-60631 kryterium rozwiązania o trwałej postaci oraz kryterium użyteczności. Nie rozpatrzył też zarzutu, iż Urząd Patentowy nie ustalił istoty wzoru użytkowego Ru-60631. Skarżący podkreślił, że Urząd Patentowy za istotę wzoru użytkowego błędnie uznał cechy, które nie dotyczą ukształtowania przestrzennego wzoru, lecz rodzaj materiału, z którego wykonana jest taśma oplatająca ramę siedziskowo-oparciową oraz sposób połączenia końcówek taśmy. Zdaniem skarżącego organ błędnie przyjął, iż istotną cechą tego wzoru jest rodzaj użytego w nim materiału (tworzywo sztuczne), gdy zgodnie z poglądem orzecznictwa i piśmiennictwa nowość wzoru użytkowego nie może wynikać z nowości zastosowanych w nim materiałów, jak też sposobu wytwarzania poszczególnych jego elementów, a Sąd nie odniósł się do orzecznictwa Sądu Najwyższego i poglądów piśmiennictwa, na które powoływał się w skardze skarżący.

Skarżący podniósł ponadto, że Sąd I instancji nie uwzględnił przytaczanych na okoliczność braku cechy nowości dowodów, w szczególności oświadczenia M. O. i pisma z dnia 29 listopada 2004 r. Sąd nie podzielił także zarzutu skarżącego, że organ naruszył art. 9 kpa przez wprowadzenie skarżącego w błąd przez błędną sugestię, iż może on podważyć prawo ochronne do wzoru użytkowego Ru-60631 wyłącznie przez przedstawienie dowodów na używanie w tym wzorze taśmy, której końce połączone zostały ze sobą przy pomocy zgrzewania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej - p.p.s.a./ skargę kasacyjną można oprzeć zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/ jak też na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/. Precyzyjne wskazanie podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie ma istotne znaczenie dla wyniku postępowania kasacyjnego, gdyż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sad Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a więc wskazane w niej podstawy wyznaczają obszar kontroli zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji. Sąd bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania (jej przesłanki wymienia art. 183 § 2 p.p.s.a.), która jednak w rozpatrywanej sprawie nie wchodzi w rachubę.

Autor skargi powinien wskazać konkretne, naruszone przez Sąd I instancji przepisy prawa materialnego i procesowego. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego strona skarżąca powinna wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być ich prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie. Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, podać - na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozpatrywana skarga kasacyjna nie spełnia do końca przedstawionych wyżej wymagań. Za bezzasadny należy uznać sformułowany w pkt I petitum skargi zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a., gdyż wymienione przepisy - ze względu na ich treść i charakter - trudno zaliczyć do wskazanych w art. 174 p.p.s.a. przepisów, czy to prawa materialnego czy postępowania, których naruszenie przez Sąd I instancji mogłoby stanowić podstawę zarzutów skargi kasacyjnej. Art. 1 p.u.s.a. jest ogólną normą prawa ustrojowego określającą zakres i kryteria kontroli administracji sprawowanej przez sądy administracyjne, natomiast art. 3 § 2 p.p.s.a. jest typowym przepisem kompetencyjnym, określającej zakres właściwości rzeczowej tych sądów. Zarzut, jakoby Wojewódzki Sąd Administracyjny nie poddał kontroli decyzji Urzędu Patentowego pod kątem widzenia jej zgodności z prawem, jest całkowicie bezpodstawny i nie znajduje żadnego potwierdzenia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

W pkt II petitum skargi kasacyjnej strona skarżąca zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez Urząd Patentowy - zdaniem strony skarżącej - art. 77 u.o.w., a także art. 7, 9, 77, 80 i 107 k.p.a. Naruszenia przepisów art.151 i art. 145 § 1 p.p.s.a. skarżący upatruje w uznaniu przez Sąd I instancji decyzji Urzędu Patentowego za zgodną z prawem w sytuacji, gdy stan faktyczny będący podstawą udzielenia prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy nie został należycie wyjaśniony. Zarzut ten mógłby zostać uwzględniony - jak wskazano wyżej - jedynie w przypadku wskazania przez stronę skarżącą, na czym konkretnie polegało naruszenie przez Sąd I instancji wymienionych przepisów oraz wykazania istotnego wpływu zarzuconego naruszenia na wynik sprawy. Tego jednak strona skarżąca nie uczyniła, ograniczając się do polemiki z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Urząd Patentowy w zakresie postępowania o udzielenie prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy, jak również w postępowaniu spornym przed Urzędem wszczętym w wyniku sprzeciwu skarżącego.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał wskazany wyżej zarzut za bezzasadny. Sąd I instancji wyjaśnił bowiem z jakich przyczyn uznał zarzuty zawarte w skardze za bezzasadne, szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu wyroku stan faktyczny sprawy prezentując stanowiska stron i istotę sporu w sprawie. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz uzasadnił ja w sposób prawidłowy szczegółowo odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, który podkreślił związanie Urzędu Patentowego w postępowaniu spornym zakresem żądania wnioskodawcy, na którym spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek stanowiących podstawę do unieważnienia prawa z rejestracji. Urząd Patentowy badał powyższe przesłanki i swoje stanowisko w tym zakresie szczegółowo uzasadnił w zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również pogląd, że prawidłowość dokumentacji zgłoszeniowej, która stanowiła podstawę udzielenia prawa ochronnego na wzór użytkowy, a której dotyczyła większość zarzutów podnoszonych w skardze oraz skardze kasacyjnej, nie może być oceniana przez sąd w postępowaniu sądowo administracyjnym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.