Wyrok NSA, sygn. akt FSK 1536/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 183, art. 219 par. 2, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 97 par. 1-2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk - Sadowski ( spr.), Sędziowie NSA Sylwester Marciniak, Antoni Hanusz, Protokolant Magdalena Gródecka, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej w Wydziale II skargi kasacyjnej Aleksandry M.-P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 marca 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3374/03 w sprawie ze skargi Aleksandry M.-P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 listopada 2003 r., (...) w przedmiocie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r., zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Aleksandry M.-P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 listopada 2003 r. w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r., zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę. Z akt sprawy wynika, iż powyższą skargę wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu w dniu 22 grudnia 2003 r. /data stempla pocztowego/. W dniu 2 lutego 2004 r. doręczono pełnomocnikowi Skarżącej wezwanie do uzupełnienia w terminie 7 dni braku skargi pod rygorem jej odrzucenia, poprzez uiszczenie opłaty sądowej w kwocie 10 zł. Wezwanie zawierało pouczenie, iż opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Pełnomocnik strony do pisma nadanego 5 lutego 2004 r. załączył znaczki opłaty sądowej opiewające na kwotę 10 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że Skarżąca nie wykonała zarządzenia Sądu i nie wniosła opłaty sądowej we właściwy sposób, wskazał na przepis art. 219 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zgodnie z którym opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Zdaniem Sądu, ustawa nie przewiduje natomiast możliwości uiszczenia opłaty sądowej w formie znaków opłaty sądowej załączonych do pisma procesowego. W związku z tym skargę odrzucono na podstawie art. 220 par. 3 w związku z art. 219 par. 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia Skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do "merytorycznego rozpoznania" przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z powodu naruszenia:

- art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo O ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./

- par. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /Dz.U. nr 117 poz. 563 ze zm./ w związku z art. 36 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.

Uzasadniając skargę kasacyjną stwierdzono, że błędne jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jakoby Skarżąca nie mogła uiścić w przedmiotowej sprawie wpisu od skargi w formie znaków opłaty sądowej. Skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona w dniu 22 grudnia 2003 r., pod rządami ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a zatem na podstawie 97 par. 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało zastosować par. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /wydanego na podstawie art. 36 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/. Powyższy przepis dopuszczał możliwość uiszczenia wpisu w kasie Naczelnego Sądu Administracyjnego albo na rachunek bankowy tego Sądu lub znakami opłaty sądowej. Powołując się na powyższą regulację prawną stwierdzono, że strona skarżąca miała prawo uiścić wpis od skargi w znakach opłaty sądowej, Sąd zaś błędnie stwierdził w postanowieniu, że wpis nie został uiszczony - został on bowiem uiszczony w przepisanej formie i terminie. Autor skargi kasacyjnej podniósł również, iż ani art. 58 par. 1, ani art. 220 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stanowią podstawy dla odrzucenia skargi, od której została uiszczona opłata sądowa w znakach sądowych wartości określonej przez Sąd. Przepis art. 220 par. 3 powołanej ustawy stanowi bowiem, że podlega odrzuceniu przez Sąd skarga, od której nie został uiszczony należny wpis, a w tej sprawie wpis został uiszczony. W przekonaniu strony skarżącej przepis ten nie uzależnia "przyjęcia" skargi od formy uiszczenia wpisu sądowego /w znakach opłaty sądowej, gotówką w kasie Sądu bądź na rachunek bankowy/.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej, i nie ulegającym sanacji. Zgodnie z art. 183 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, ma prawo badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej.

Skarga kasacyjna w rozpatrywanej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Przepis ten ma charakter materialny i odnosi się wyłącznie do spraw związanych z określeniem wysokości wpisu oraz innego rodzaju kosztów sądowych. Chroni on strony przed skutkami podwyższania tych kosztów z dniem 1 stycznia 2004 r., w toku postępowań sądowych. W przypadku przyjęcia, że przepis ten odnosi się również do kwestii proceduralnych, takich jak np. sposób uiszczenia wpisu, należałoby uznać, że w obecnym stanie prawnym wymienione sprawy rozpoznawane być powinny zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm. /por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 marca 2004 r., GZ 1/04, dotychczas nie publikowane; z dnia 22 marca 2004 r., FZ 20/04 - ONSAiWSA 2004 z. 1 poz. 5; z dnia 23 czerwca 2004 r., FZ 115/04, dotychczas nie publikowane/.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie to jednoznacznie rozstrzyga przepis art. 97 par. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiąc, że sprawy te podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści par. 2 art. 97 powołanej ustawy nie wynika, jakoby stanowił on wyjątek od normy prawnej zawartej w par. 1 tego artykułu. Jest to odrębna regulacja dotycząca jedynie omówionych wyżej zagadnień. Prawidłowo zatem ustalił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że w zakresie sposobu uiszczenia opłaty sądowej mają zastosowanie w sprawie m.in. przepisy art. 219 par. 2 zd. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które przewidują, że "opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu". W powołanym artykule określono dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej. Oznacza to, że opłaty tej nie można uiścić znakami opłaty sądowej. W takim przypadku znaki opłaty sądowej podlegają zwrotowi, zaś pismo podlegające opłacie /w rozpatrywanym przypadku skarga/ podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 par. 3 powołanej ustawy.

Nie można również zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, iż w przedstawionym stanie faktycznym Sąd nie był uprawniony do odrzucenia skargi kasacyjnej w oparciu o art. 220 par. 3 powołanej ustawy. Zgodnie bowiem z powyższym artykułem skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości uiszczenia wpisu w znakach opłaty sądowej /art. 219 par. 2 zd. 1/, a zatem przesłanie do Sądu znaczków opłaty sądowej nie można uznać za "należny wpis", nawet jeżeli nominalnie opiewały one na wskazaną w wezwaniu kwotę.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.