Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 749/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 48, art. 49
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lutego 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. O. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania samowolnej budowy obiektu budowlanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego w S. wszczął z urzędu zawiadomieniem z [...] maja 2022r. postępowanie w sprawie legalności budowy drewnianego budynku na działce o numerze ewidencyjnym [...]w miejscowości P., gmina S. Postępowanie zostało wszczęte po kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2022r., która wykazała, że na ww. działce przy linii brzegowej jeziora S. znajduje się budynek drewniany z tarasem. Pismem z [...] czerwca 2022r. organ doprecyzował zawiadomienie o wszczęciu postępowania wskazaniem, że sporny budynek usytuowany jest na działce o numerze [...] w miejscowości P. i że pełni funkcję sauny. W trakcie postępowania przeprowadzone zostały oględziny obiektu z wpisaniem do protokołu z oględzin opisu budynku oraz jego wymiarów a także odległości posadowienia od granicy jeziora. Do akt postępowania włączony został wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w S. w sprawie o sygn. [...] z dnia [...] lipca 2022r. o uznaniu S. O. – inwestora obiektu – za winnego popełnienia wykroczenia z art. 93 pkt 13 Prawa budowlanego tj. wybudowania obiektu budowlanego pełniącego funkcję sauny bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W oparciu o tak zebrany materiał dowodowy organ instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2022r. powołując się na art. 48 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 4 i 5 ustawy Prawo budowlane orzekł o wstrzymaniu samowolnej budowy obiektu budowlanego – sauny na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości P., gmina S. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że sauna nie została wymieniona w przepisie art. 29 ustawy Prawo budowlane a zatem jej budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno – budowlanej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano na prawo zalegalizowania obiektu wybudowanego bez uzyskania pozwolenia na budowę oraz wymieniono ustawowe przesłanki legalizacji.

W zażaleniu na to postanowienie inwestor S. O., będący jednocześnie współwłaścicielem działki [...], zarzucił organowi I instancji niewłaściwe ustalenie charakteru obiektu a w konsekwencji niezgodne ze stanem faktycznym i błędne zakwalifikowanie go do budynku lub budowli wymagających uzyskania pozwolenia na budowę.

W postępowaniu zażaleniowym organ II instancji włączył do akt postępowania administracyjnego przepisy prawa miejscowego w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów letniskowych we wsi P., gmina S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w S. z [...] listopada 1997r. Nr XXV/118/967 oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa letniskowego położonych we wsi P., gmina S. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. z [...] kwietnia 2001r. a także uchwałę Rady Gminy S. z [...] grudnia 2013r. Nr XXIX/212/2013 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu S., gmina S. Włączono także do akt tekst Rozporządzenia Nr 19/05 Wojewody P. z [...]lutego 2005r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze S.", opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego Nr 54 z 2005r.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2022r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał na zasadę wynikającą z art. 28 Prawa budowlanego konieczności uzyskania pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem procesu inwestycyjnego. Podkreślił, że wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29 – 31 Prawa budowlanego poprzez enumeratywne wyliczenie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę oraz to, że niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia wyjątków od zasady. Organ nawiązał do legalnej definicji obiektu budowlanego oraz tymczasowego obiektu budowalnego stwierdzając, ze przykładowy katalog tymczasowych obiektów budowlanych zawarty w art. 3 pkt 5 Prawa budowalnego jest otwarty. Następnie opisał sporny obiekt (wyodrębniony konstrukcyjnie z przestrzeni poprzez ściany i zadaszenie, niezwiązany trwale z gruntem tj. postawiony na stalowej ramie, do której przymocowano koła oraz dyszel) i stwierdził, że wobec braku definicji obiektu typu "sauna" czy "mobilna sauna" najbardziej adekwatnym do niego pojęciem jest pojęcie "łaźnia", niemieszcząca się w definicji tymczasowego obiektu budowlanego. Wskazał, że wprawdzie budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie wymaga pozwolenia na budowę, to jednak wymaga zgłoszenia, którego w tym przypadku inwestor nie dokonał. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego o mobilności obiektu, organ stwierdził, że nawet przystosowanie obiektu do przemieszczania się po drogach jako przyczepa nie przesądza, że nie może być on uznawany za obiekt budowlany po ustawieniu go na gruncie, wykorzystywany do celów mieszkalnych czy rekreacyjnych. Podkreślił, że ze względu na gabaryty obiektu (3,9x 3.9m) oraz brak tablic rejestracyjnych nie mógłby się poruszać po drogach publicznych oraz zaakcentował, że nawet brak wyposażenia obiektu w media nie sprawia, że utracił cechy obiektu budowlanego. Organ II instancji nawiązał do stanowiska wyrażonego w wyroku WSA w Opolu w sprawie o sygn. I SA/Op 222/21, według którego budowa zewnętrznego SPA (przenośnej sauny lub balii fińskiej) nie została ujęta w art. 29 i 30 Prawa budowlanego jako wyłączona spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia. Podkreślił, że sporny obiekt został wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Podsumowując organ stwierdził, że wobec niemożności zakwalifikowania spornego obiektu do obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i braku takiego pozwolenia, zasadnym było zastosowanie procedury legalizacyjnej określonej w przepisach art. 48 – 49 Prawa budowlanego Organ wskazał też, że usytuowanie spornego obiektu jest niezgodne z § 4 pkt 7 Rozporządzenia Wojewody Podlaskiego z [...] lutego 2005r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze S." , który zakazuje lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów jezior, rzek i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej.

Mając powyższe na uwadze organ II instancji zaakceptował postanowienie organu I instancji jako merytorycznie prawidłowe oraz ocenił je jako prawidłowe od strony formalnej (zamieszczenia obowiązku informacji o o wniosku o legalizację i oraz o wysokości opłaty legalizacyjnej).

W skardze wniesionej do sądu administracyjnego inwestor S. O. wniósł o uchylenie postanowienia jako naruszającego przepisy art. 50 ust. 1 pkt 4, 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz przepis § 271 ust. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie albo stwierdzenie nieważności postanowienia. Zarzucił postanowieniu:

- naruszenie art. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że obiekt niezwiązany trwale z gruntem, posadowiony na metalowej ramie na kołach jest budynkiem w rozumieniu ustawy;

- naruszenie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiekt będący przedmiotem postępowania spełnia kryteria przewidziane dla obiektów wymienionych enumeratywnie w art. 29 ustawy a w konsekwencji błędne uznanie, że jego budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, wydawanej przez właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej;

- naruszenie art. 6, 7, 7b, 8, 9 i 11 K.p.a. poprzez naruszenie zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: zasady prawdy obiektywnej, zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, zasady udzielania informacji, zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Zdaniem skarżącego spornego obiektu nie można zakwalifikować ani jako budynku ani jako tymczasowego obiektu budowlanego. Stwierdził, że obiekt mobilny niepołączony trwale z gruntem i nie mający jakichkolwiek instalacji, nie odpowiada pojęciu budowli zdefiniowanemu w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i nie może też być uznany za tymczasowy obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego a jako taki nie wymaga pozwolenia na budowę bądź dokonania zgłoszenia.

W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w pierwszej kolejności wniósł o odrzucenie skargi jako złożonej po terminie (przy doręczeniu decyzji w dniu [...] września 2022r. i wniesieniu skargi w dniu [...] października 2022r.) a z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez sąd, ze skarga została wniesiona w terminie, o jej oddalenie jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;

Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa materialnego i została wydana po przeprowadzeniu w sposób prawidłowy postępowania administracyjnego.

Bezspornym jest, że kontrola służb organu nadzoru budowlanego – konkretnie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego w S., przeprowadzona w maju 2022r. a dotycząca sprawdzenia zagospodarowania brzegu jeziora S. na działce o numerze [...], wykazała, że na działce tej, blisko brzegu jeziora, został zlokalizowany obiekt budowlany, wyglądający jak budynek z tarasem. Stwierdzony stan zagospodarowania działki opisany został w protokole kontroli oraz udokumentowany na dwóch zdjęciach, dołączonych do protokołu. Organ nadzoru budowlanego skompletował dokumentację geodezyjną terenu inwestycji i sąsiedniego i po ustaleniu kręgu stron postępowania w oparciu o zapisy ewidencyjne, zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie legalności budowy, jak ujął "drewnianego budynku na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości P. gmina S.".

W trakcie postępowania organ przeprowadził oględziny przy udziale skarżącego, będącego inwestorem i właścicielem działki [...], w trakcie których także został sporządzony protokół, podpisany przez skarżącego, oraz sporządzono szkic i kolorową dokumentację fotograficzną obiektu. W protokole znalazł się opis obiektu, w którym stwierdzono, że jest to obiekt ustawiony na stalowej ramie, do której zamocowano koła oraz dyszel. Obiekt pełni funkcję sauny. Został zlokalizowany w odległości 3,4 metra od brzegu jeziora. Jest obiektem obitym deską szalunkową z dachem pokrytym blachą trapezową. Obiekt jest odsunięty na odległość 0,50- 1,0 metra od podestu. Zarówno podest, jak i pomost, zostały objęte odrębnym postępowaniem.

Skarżący nie okazał żadnych dokumentów potwierdzających legalność budowy obiektu natomiast zgłosił do protokołu swoje stanowisko, stwierdzające, że obiekt jest pojazdem – przyczepą, niezarejestrowanym, gdyż nie porusza się po drogach publicznych, ustawionym w tym miejscu cztery miesiące wcześniej.

Zdaniem składu orzekającego kwalifikacja spornego obiektu, dokonana przez organy obu instancji, jest prawidłowa i trafnie organy przyjęły, że usytuowanie obiektu opisanego w protokole z oględzin, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę.

W myśl art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć między innymi wykonywanie od podstaw (wykonanie od podstaw) obiektu budowlanego w określonym miejscu. Pod pojęciem obiektu budowlanego należy zaś rozumieć: budynek, budowlę i obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1ustawy). Budynkiem jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (art. 3 pkt 2). Jako obiekty małej architektury ustawa Prawo budowlane w wyliczeniu przykładowym wymienia natomiast niewielkie obiekty takie jak obiekty: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury; b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej; c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (art. 3 pkt 4). Budowlą zaś jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, przy czym ustawa Prawo budowlane wymienia przykładowe budowle, wskazując, że nie jest to zamknięty katalog budowli, w czym utwierdza wzmianka "w szczególności" zamieszczona przed przykładowym katalogiem budowli (vide: art. 3 pkt 3 ustawy).

Przy zakwalifikowaniu danego obiektu jako "obiektu małej architektury" ważne znaczenie pełni druga część art. 3 pkt 4 cyt. ustawy wskazująca charakter obiektów zaliczanych do tej kategorii. Podane przykłady obiektów małej architektury zostały podzielone wg funkcji na trzy kategorie. Pierwsza dotyczy obiektów kultu religijnego (a), druga architektury ogrodowej (b), a trzecia rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku (c). Konstrukcja przepisu pozwala zatem na określenie obiektów podobnych, które ze względu zarówno na niewielkie rozmiary, jak i podobne funkcje mogą być również zaliczone do tej kategorii. Sporny obiekt ma wymiary 3,9mx3,9m a więc nie jest obiektem bardzo małym i pełni funkcję sauny, czyli pomieszczenia zaliczonego do pomieszczeń higieniczno – sanitarnych (vide: § 76 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie)

Z przytoczonych regulacji wynika zatem, iż nie połączony trwale z gruntem i pozbawiony fundamentów obiekt, na pewno nie jest budynkiem, mimo, że kształtem przypomina budynek. Nie jest też obiektem małej architektury co nie oznacza, że został pozbawiony cech budowli i przestał podlegać reglamentacji Prawa budowlanego. Ustawa Prawo budowlane obejmuje reglamentacją także "tymczasowe obiekty budowlane", które definiuje jako obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe (vide: art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane" ). Sporny obiekt, zdaniem sądu, jest barakowozem przystosowanym do pełnienia funkcji mobilnej sauny.

Cechami odróżniającymi "obiekt budowlany" od "tymczasowego obiektu budowlanego" jest albo czas użytkowania obiektu albo trwałość jego związania z gruntem. Obiekt budowlany tymczasowy ma bądź krótką trwałość użytkowania (krótsza od trwałości technicznej) bądź nie jest trwale związany z gruntem. Ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "barakowozu" ale jest to bez znaczenia dla stosowania przepisów ustawy Prawo budowlane w odniesieniu do tego rodzaju obiektów. Zaniechanie przez ustawodawcę zdefiniowania jakiegoś pojęcia na użytek konkretnej ustawy oznacza dopuszczalność odwołania się do definicji języka potocznego. W języku potocznym przez "barakowóz" rozumie się "barak na kołach" a "barak" jest prowizorycznym budynkiem. Barakowóz jest zatem prowizorycznym budynkiem na kołach umożliwiających przesunięcie w terenie. Budynek charakteryzuje się między innymi wydzieleniem z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych tj. posiadaniem ścian, a także dachu i fundamentów. Barak na kołach jest zaś niezwiązanym z gruntem obiektem budowlanym posiadającym ściany i dach. Brak związania z gruntem (wyposażenie w koła) jest właśnie tym elementem, który przesądza o tymczasowości spornego obiektu budowlanego będącego prowizorycznym budynkiem pełniącym funkcję sauny.

Wbrew twierdzeniu skarżącego sporny obiekt budowlany nie jest przyczepą definiowaną ustawą Prawo o ruchu drogowym mimo wyposażenia w koła i zaczep umożliwiający połączenie z pojazdem. W świetle definicji "przyczepy" zawartej w słowniku pojęć ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2022r., poz. 988) przyczepą jest pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem (vide: art. pkt 50 ustawy prawo o ruchu drogowym), natomiast pojazdem jest środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane, z wyjątkiem urządzenia wspomagającego ruch (vide: art. 2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Przeznaczeniem spornego obiektu nie jest poruszanie się po drodze, gdyż musiałby spełniać warunki pozwalające na dopuszczenie go do ruchu. Dokumentem zaś stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego lub przyczepy jest dowód rejestracyjny lub pozwolenie czasowe. Trafnie zauważył organ nadzoru budowlanego, że umieszczenie obiektu przystosowanego do poruszania się po drodze ze względu na posiadanie kół oraz zaczepu holowniczego, na dłuższy czas na nieruchomości i wykorzystywanie go do celów mieszkalnych czy rekreacyjnych powoduje, ze obiekt podlega reżimowi Prawa budowlanego a funkcja transportowa obiektu staje się nieistotna. Trafnie też organ wskazał, nawiązując do stanowisk NSA, że nawet brak wyposażenia tego rodzaju obiektu w media, takie jak prąd czy woda oraz przemieszczanie go w obrębie działki, na której został usytuowany, nie sprawia, że z tego powodu utracił on cechy obiektu budowlanego.

Skład orzekający zgadza się w pełni z oceną organu nadzoru budowlanego, że sporny obiekt został wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych albowiem pojęcie "wyrób budowlany" oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, których właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. Obiekt jest obity deską szalunkową i pokryty blachą trapezową tj. dostępnymi materiałami budowlanymi.

O tym, czy tymczasowe obiekty budowlane podlegają reżimowi uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia, przesądza treść dalszych przepisów Prawa budowlanego. Zasadą Prawa budowlanego jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31 ustawy (vide: treść art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). W odniesieniu do tymczasowych obiektów budowlanych ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia budowlanego nie wymagają jedynie:

- tymczasowe obiekty budowlane, stanowiące wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniące jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowane na terenach przeznaczonych na ten cel (art. 29 ust. 2 pkt 22 Prawa budowlanego)

- obiekty przeznaczone do przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położone na terenie budowy oraz ustawione barakowozy używane przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych (art. 29 ust. 2 pkt 21 Prawa budowlanego)

Natomiast wyłącznie zgłoszeniu budowlanemu podlegają tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego)

Nie ulega wątpliwości, że sporny obiekt, stanowiący niezwiązany z gruntem prowizoryczny budynek, pełniący funkcję mobilnej sauny, nie należy do żadnej kategorii obiektów tymczasowych (poprzez brak związania z gruntem) wymienionych wyżej, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Na marginesie można tylko zauważyć, że ustawienie obiektu na nieruchomości nie zostało też poprzedzone zgłoszeniem.

Konsekwencją stwierdzenia, że obiekt budowlany został wzniesiony samowolnie stała się konieczność wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego albo jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Zarzuty skargi są nietrafne. Niezależnie bowiem od zauważonych różnic w kwalifikacji obiektu między organem I instancji a organem II instancji i nieco odmiennego spojrzenia na obiekt przez skład orzekający, konkluzja organów obu instancji o konieczności poprzedzenia wzniesienia obiektu pozwoleniem na budowę, jest jak najbardziej słuszna. Postanowienie objęte skargą nie naruszyło prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wyroki, na które powołuje się skarżący dotyczą odmiennych obiektów budowlanych niż objęty skargą (w sprawie II OSK 1099/05 tunelu foliowego, w sprawie I OSK 1579/19 namiotu pełniącego funkcję magazynu, w sprawach II SA/Gd 655/17 i II SA/Gd 656/19 tunelu foliowego – przykrycia namiotowego pełniącego funkcję szklarni). W orzecznictwie sądowym kwalifikacja mobilnych barakowozów, niezależnie do stopnia ich wyposażenia w instalacje czy media, jako obiektów budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, była jednomyślnie postrzegana. Także sauna będąca obiektem konstrukcji drewnianej, niepowiązanej trwale z gruntem, została potraktowana jako tymczasowy obiekt budowlany, którego wzniesienie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę (vide: wyrok WSA w Krakowie z 14.04.2022r. sygn. II SA/Kr 292/22). W postępowaniu nie zostały tez naruszone przepisy procedury administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi). Sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym zgodnie ze skierowaniem jej do rozpatrzenia w tym trybie z racji formy zaskarżonego rozstrzygnięcia tj. postanowienia (vide: art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)