Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1175/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
journal: Dz.U. 2003 nr 84 poz 777
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 maja 2003 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom Agencji  Bezpieczeństwa Wewnętrznego na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu

SENTENCJA

Dnia 12 stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Firma A na Uchwałę nr Vll/120/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 13 lutego 2019r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rejon ulic Podłużnej i Pylnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 września 2021 r. Firma A wniosła skargę na Uchwałę nr VII/120/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 13 lutego 2019r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rejon ulic Podłużnej i Pylnej w części, tj. § 7 ust. 10 Uchwały oraz § 7 ust. 2 Uchwały w związku z § 7 ust. 1 pkt 3 lit. a Uchwały i związku z § 23 ust. 3 pkt 6 in fine (dot. zwrotu w strefie lokalizacji dominanty) Uchwały, § 24 ust. 3 pkt 5 (dot. zwrotu: w strefie lokalizacji dominanty) Uchwały, § 28 ust. 2 pkt 4 (dot. zwrotu: w strefie lokalizacji dominanty) Uchwały, § 30 ust. 2 pkt 4 (dot. zwrotu: w strefie lokalizacji dominanty) Uchwały.

Zaskarżonej uchwale strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP (Dz.U. Nr 78 póz. 483 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. póz. 741 ze zm., dalej "u.p.z.p.") oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. póz. 777, dalej "ustawą o wspieraniu rozwoju" lub "Megaustawa")

poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i : a/ wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. póz. 1990 ze zm., dalej "u.g.n."), praktycznie na całym terenie objętym planem miejscowym; b/ ustalenia nieostrych, uznaniowych pojęć odnoszących się do zasad lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej służących świadczeniu usług telekomunikacyjnych w technologii mobilnej, m.in. anten;

2. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części Uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowania praktycznie na całym terenie obowiązywania Uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

3. art. 46 ust. 1-2 Megaustawy w zw. z art. 113 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r.

-Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2021 r., póz. 576, dalej "P.t.") oraz art. 4 i art.

15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. l pkt l ustawy z dnia 17 lutego

2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j.

Dz.U. z 2021 r., póz. 670, dalej "ustawa o informatyzacji") poprzez przekroczenie

władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem

rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym Uchwałą,

jak również przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady

neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich

zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej

(dalej "Prezes UKE");

4. art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2,

art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. — Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U.

z 2021 r., póz. 162, dalej "P.p.") w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. poprzez ich niezastosowanie

i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie nieostrych i uznaniowych

ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej

na obszarze objętym Uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci

telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej

świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem Skarżącej

możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją

na rynku usług telekomunikacyjnych.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o stwierdzenie na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. póz. 2325 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") nieważności Uchwały w zaskarżonej części oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko strona skarżąca podniosła, iż jako przedsiębiorca telekomuniukacyjny swoją legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wywodzi z art. 50 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 27) P.t. i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n.

Skarżąca wskazała, iż treść skarżonej części Uchwały stanowi:

§ 7 ust. 10 Uchwały

W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej -infrastruktury telekomunikacji (w tym telefonii komórkowej), obowiązują zasady:

1) zakaz:

a) przesłaniania głównych osi widokowych, głównych punktów widokowych i głównych ciągów widokowych, oznaczonych na rysunku planu;

b) lokalizacji anten w terenach zabudowy:

mieszkaniowej jednorodzinnej: MN.1 - MN.33,

mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej: MN/U.1 - MN/U.14,

usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi z

zakresu usług oświaty: Uo.1;

2) dopuszczenie lokalizacji anten w terenach: Ui.1, U. 1 i R. 4, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. a.

§ 7 ust. 2 Uchwały

Ustala się i oznacza na rysunku planu strefy lokalizacji dominanty, dla których obowiązują zasady określone w ust. 1, pkt 3, lit. a oraz w ustaleniach szczegółowych.

§ 7 ust. 1 pkt 3 lit. a Uchwały

Zasady sytuowania obiektów budowlanych na działce budowlanej: dopuszcza się

możliwość lokalizacji maksymalnie jednej dominanty w każdej ze stref lokalizacji

dominanty

§23 ust. 3 pkt 6 in fine Uchwały

W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się:

dopuszczenie lokalizacji dominanty o maksymalnej wysokości zabudowy: 11 m, w

terenach: MN/U. 7 - MN/U.10, w strefie lokalizacji dominanty.

§ 24 ust. 3 pkt 5 Uchwały

W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się:

dopuszczenie lokalizacji dominanty w strefie lokalizacji dominanty, o maksymalnej

wysokości zabudowy: 11 m.

§ 28 ust. 2 pkt 4 Uchwały

W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się:

dopuszczenie lokalizacji dominanty w strefie lokalizacji dominanty, o maksymalnej

wysokości zabudowy: 20 m.

§ 30 ust. 2 pkt 4 Uchwały

W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się: (...) dopuszczenie lokalizacji dominanty w strefie lokalizacji dominanty, o maksymalnej

wysokości zabudowy: 16 m.

Skarżąca wskazała, iż art. 46 ust. 1 Megaustawy wyłącza możliwość wprowadzania w planach zakazów uniemożliwiających lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podobnie jak i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie takiej inwestycji, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Przedmiotowe zakazy lub rozwiązania, są prawnie dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeżeli istnieje konkretny przepis prawa, który je wprowadza. Innymi słowy, omawiany przepis statuuje preferencje planistyczne dla inwestycji telekomunikacyjnych na terenach objętych mzpz, czyli ogranicza władztwo planistyczne gminy w zakresie w jakim kształtuje ona zasady lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W konsekwencji w mpzp nie można ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W ocenie skarżącej kwestionowany § 7 ust. 10 Uchwały określający zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i kształtowania zabudowy co do lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jest niezgodny z prawem, bowiem zakazuje lokalizacji anten w terenach zabudowy MN.1-MN.33 oraz MN/U.1 - MN/U.14 oraz Uo.1, pomimo, że inwestycje te są zgodne z przepisami odrębnymi, a dopuszcza lokalizację anten w terenach Ui1, U.1 i R.4, z tym, że nie mogą one przesłaniać głównych osi widokowych, głównych punktów widokowych oraz głównych ciągów widokowych. Jednocześnie mpzp nakazuje, aby anteny lokalizowane w tych terenach były lokalizowane jedynie w strefach lokalizacji dominanty, zaznaczonych na rysunku mpzp (dla terenu Ui.1 jest to dach budynku, podobnie dla terenu U.1). Dodatkowo Uchwała w zaskarżonej części wprowadza rozwiązanie, zgodnie z którym w strefie lokalizacji dominanty można zlokalizować maksymalnie jedną dominantę (czyli niemającą oparcia w prawie, w szczególności w art. 46 Megustawy i naruszającą równość wobec prawa zasadę "kto pierwszy ten lepszy"). W praktyce zatem stacje bazowe telefonii komórkowej można umieścić jedynie na dachach dwóch budynków, ale tylko pod warunkiem, że nie ma tam już innej dominanty.

Za zupełnie chybione – zdaniem skarżącej -należy uznać postanowienie planu dopuszczające lokalizację anten w terenie R.4 tj. na obszarze o przeznaczeniu rolnym, na którym w rzeczywistości uprawiane są rośliny zgodnie z jego przeznaczeniem. De facto taki stan eliminuje możliwość zlokalizowania na tym terenie jakiejkolwiek infrastruktury telekomunikacyjnej, a wnioski te nie wymagają wiedzy specjalistycznej, wystarczy samo doświadczenie życiowe. Dodatkowo, nawet gdyby przyjąć hipotetycznie, że istnieje możliwość techniczna i technologiczna wykorzystania tego terenu pod lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej dla usług świadczonych w technologii mobilnej, to po pierwsze na takie jego wykorzystanie musi się zgodzić właściciel gruntu, a po drugie przedmiotowa infrastruktura nie może przesłaniać głównych osi widokowych, głównych punktów widokowych i głównych ciągów widokowych, oznaczonych na rysunku planu.

W zakresie, w jakim § 7 ust. 2 Uchwały ustala i oznacza na rysunku strefy lokalizacji dominanty, dla których obowiązują zasady określone w ust. 1 pkt 3 lit. a oraz w ustaleniach szczegółowych, jest niezgodny z prawem (w szczególności z art. 46 ust, 1 Megaustawy), bowiem w praktyce zakazuje lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej niemal na całym terenie Uchwały. Na rysunku mpzp oznaczono pięć stref lokalizacji dominanty, z czego dwie są położne na terenach MN.U/3, MN/U.7 oraz MN/U.8, na których i tak obowiązuje zakaz lokalizacji anten (a bez anten nie jest w ogóle możliwa łączność w ramach sieci telekomunikacyjnej, a tym samym zapewnienie pokrycia zasięgiem sieci komórkowej jakiegokolwiek terenu). W konsekwencji regulacja § 7 ust. 2 Uchwały, w zakresie w jakim § 7 ust.1 pkt 3 lit. a, § 23 ust. 3 pkt 6 in fine, § 24 ust. 3 pkt 5, § 28 ust. 2 pkt 4, § 30 ust. 2 pkt 4 Uchwały dopuszcza możliwość lokalizacji maksymalnie jednej dominanty w każdej ze stref lokalizacji dominanty nie tylko narusza art. 46 ust. 1 Megaustawy, ale także zasady prawidłowej i rzetelnej legislacji. Jak już wskazano powyżej, na trzech z pięciu ustalonych na rysunku mpzp stref lokalizacji dominanty wprowadzono zakaz lokalizacji anten, tym samym wyłączając te tereny spod wykorzystania dla celów łączności publicznej w technologii mobilnej. Co więcej, na każdym z tych terenów wprowadzono ograniczenia wysokości dominanty do wskazanej maksymalnej wysokości zabudowy. Samo w sobie ograniczenie dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalne art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, o ile w okolicznościach danej sprawy nie stanowi zakazu pośredniego realizacji inwestycji w sieć mobilną. Zakaz pośredni zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów jest niedopuszczalny i stanowi naruszenie art. 46 ust. 1 Megaustawy.

Na terenie U. 1 dopuszczalna wysokość zabudowy w strefie lokalizacji dominanty to 20 m, przy czym na tym obszarze znajduje się już budynek Uniwersytetu Rolniczego. Tym samym, w praktyce maksymalna wysokość 20 m nie odnosi się do samej dominanty, bowiem musi uwzględniać wysokość istniejącej zabudowy, co eliminuje wykorzystanie budynku do zlokalizowania na nim dominaty. Z kolei na terenie Ui.1 w strefie lokalizacji dominanty znajduje się budynek Instytutu [...]. Budynek ma dwie kondygnacje oraz górującą nad nim kopułę, stąd też organicznie wysokości dominant do 16 m, eliminuje w praktyce możliwość ich lokalizowania.

Władztwo planistyczne to nic innego jak kompetencje gminy do władczego kreowania zasad polityki przestrzennej, ustalania sposobów zagospodarowania i przeznaczania terenów gminnych. Mpzp, tak jak każdy akt prawa miejscowego, powinien spełniać zasady prawidłowej i rzetelnej legislacji. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą istotne naruszenie zasad jego sporządzania, w tym zasady prawidłowej legislacji wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, skutkuje jego nieważnością i taka powinna być orzeczona przez tutejszy Sąd co do Uchwały w zaskarżonej części (tak np.: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2020 r. - sygn. akt II OSK 447/18, wyrok NSA z dnia 20 października 2020 r. - sygn. akt II OSK 1989/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 lutego 2020 r. - sygn. akt II SA/Kr 1481/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2020 r. - sygn. akt II SA/Kr 1476/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2020 r. - sygn. akt II SA/Kr 1480/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2020 r. - sygn. akt II SA/Kr 1485/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lutego 2020 r. - sygn. akt II SA/Kr 1518/19, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2019 r. - sygn. akt IV SA/Po 747/19).

Powyżej przytoczone orzeczenia kwestionują prawidłowość ustanawiania przez organ uchwałodawczy gminy ograniczeń w możliwości lokalizowania na terenie objętym tymże planem stacji bazowych telefonii komórkowej, w tym m in. poprzez nieostre, niezdefiniowane pojęcie "dominanty". Uchwała w zaskarżonej części posługuje się co prawda pojęciem dominanty, które zostało w niej zdefiniowane, ale uznać należy, że definicja dominanty zapisana w Uchwale w zasadzie nie spełnia wymagań stawianych definicji, gdyż z jej treści nie można wywnioskować czym jest, a czym nie jest dominanta. Tego typu definicje w zasadzie powielają potoczne rozumienie jakiegoś określenia i dają niemal nieograniczone możliwości interpretacyjne. Rolą definicji legalnej wprowadzonej w danym akcie prawnym nie jest stwarzanie przestrzeni do uznaniowego traktowania przedmiotu tej definicji, a ujęcie w konkretne, obiektywne i transparentne ramy językowe danego pojęcia. Niewątpliwie definicja dominanty w Uchwale nie wypełnia stawianych jej wymagań legislacyjnych. Co istotne przedmiotowa definicja odnosi się tylko i wyłącznie do inwestycji z zakresu telekomunikacji, a nie do jakichkolwiek innych inwestycji, które mogą potencjalnie być lokalizowane na obszarze objętym planem i mogą taką dominantę stanowić. Innymi słowy można odnieść wrażenie, że wprowadzenie definicji dominanty jest dedykowane jedynie inwestycjom w sieci mobilnych i jedynie w celu wprowadzenia ograniczenia w lokalizowaniu urządzeń telekomunikacyjnych.

Niezależnie od użycia pojęcia "dominanta" plan posługuje się także nieostrymi, niesprecyzowanymi i niezdefiniowanymi pojęciami "strefa lokalizacji dominanty" (przy czym w samej treści Uchwały jest to zwrot pisany kursywą), "lokalizacja anteny". Takie wieloznaczne, nieprawne pojęcia w istocie uzależniają możliwość zlokalizowania niezbędnej infrastruktury od uznania organów administracji, a w konsekwencji w sposób rażący naruszają art. 46 ust. 1 Megaustawy w zw. z art. 2, art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Prawo ma być stanowione racjonalnie, gdyż legislacja nieracjonalna nie może być uznana za "przyzwoitą", choćby spełniała wszelkie formalne wymagania (np. wyr. TK z dnia 12 września 2005 r., sygn. SK.13/05, OTK ZU nr 8/A/2005, póz. 91, s. 1078, wyr. TK z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt P 2/03, OTK Seria A 2004 nr 5, póz. 39; wyr. TK z dnia 4 stycznia 2004 r., sygn. akt K 14/03, OTK Seria A 2004 nr 1, póz. 1 ). Racjonalnie stanowione prawo powinno być jasne, precyzyjne, w szczególności w zakresie określania praw i obowiązków adresatów oraz zrozumiałe i jednoznaczne dla każdego. Każdą normę prawną tworzyć należy poprawnie zarówno z punktu widzenia językowego, jak i logicznego, w przeciwnym wypadku dochodzić będzie do nieprawidłowych interpretacji, nadmiarowych znaczeń, a przez to do nadużyć przy egzekwowaniu prawa.

Uchwała w zaskarżonej części powoduje także zdaniem skarżącej bezprawne ograniczenie Skarżącej w możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej. Jest to regulacja niedopuszczalna na gruncie przepisów rangi konstytucyjnej oraz ustawowej, w tym art. 113 ust. 3 pkt 5 P.t. oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 P.p. w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. Potwierdził to np. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 978/20, wskazując, że: "Zatem wprowadzając uznaniowe ograniczenia w lokalizowaniu stacji bazowych telefonii komórkowej, z jednoczesnym dopuszczeniem usług rozwoju usług telekomunikacyjnych stacjonarnych, gminny uchwałodawca dopuścił się faworyzowania przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi za pomocą sieci kablowych i podziemnych, do czego nie miał prawa".

Nie chodzi tu jedynie o sprzeczności z Megaustawą, ale także z zasadą neutralności technologicznej i usługowej, obowiązującą w telekomunikacji na poziomie europejskim, implementowaną w P.t. (art. 2 ust. 5 w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 P.t), oraz narzuconą do przestrzegania przez podmioty publiczne, a więc także Gminę Kraków (art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1ustawy o informatyzacji). Rozwój telekomunikacji jako takiej na terenie Unii Europejskiej opiera się na zasadzie neutralności technologicznej, zakazującej państwom członkowskim narzucania lub dyskryminacji jakichkolwiek technologii stosowanych przy wykonywaniu prawa. Zasada neutralności technologicznej jest podstawowym narzędziem stworzenia i utrzymania równoprawnej konkurencji pomiędzy przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi oraz zapewniania dostępu użytkowników końcowych do ich usług. Tymczasem Uchwała w zaskarżonej części zawiera regulacje naruszające powyższe, bowiem zakazy lub rozwiązania dotyczące inwestycji celu publicznego zakresu łączności publicznej odnoszą się wyłącznie do infrastruktury lub sieci służących świadczeniu usług w technologii mobilnej.

Zdaniem skarżącej, nie można wymagać, aby stacja bazowa w postaci antenowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami i osprzętem tworzyła harmonijną całość z otoczeniem, w tym nie wpływała na panoramę i osie widokowe. Aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje takie jak komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Uchwała w zaskarżonej części eliminuje lokalizowanie na jej terenie stacji bazowych telefonii komórkowej, tak, aby możliwe było ich poprawne działanie zgodnie z przeznaczeniem, gdyż zakazuje lokalizowania anten, w tym nie wyłącza spod tego zakazu budynków.

Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie może być ograniczona istniejącym stanem zabudowy danego obszaru, zawsze bądź prawie zawsze będzie odbiegać od sposobu zabudowy albo od otaczającej ją przyrody czy ukształtowania terenu, zarówno co do wysokości, jak i kształtu lub koloru. Dlatego też stacje bazowe podobnie jak inne urządzenia miejskiej infrastruktury technicznej są widoczne na tle zabudowy, panoramy czy osi widokowych. Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej, z uwagi na swoje społeczne znaczenie, korzysta z preferencji inwestycyjnych, służąc przede wszystkim realizacji celu publicznego ponad ochronę ładu przestrzennego czy innych wartości estetycznych.

Uchwała w zaskarżonej części narusza w ocenie skarżącej przepisy prawa powszechnie obowiązujące wskazane w zarzutach skargi. Wprowadzone rozwiązania co do lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej, wykładane zarówno przez pryzmat poszczególnych zapisów, jak i całościowo zostały uchwalone wbrew: 1. zakazowi z art. 46 ust. 1 Megaustawy w zw. z art. z art. 1 ust. 2 pkt 10) u.p.z.p. wprowadzania ograniczeń bezpośrednich i pośrednich co do lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów u.g.n. praktycznie na całym terenie objętym Uchwałą; 2. nakazowi prawidłowej legislacji, która ma zastosowanie także do aktów prawa miejscowego; 3. konstytucyjnej zasadzie równości i braku dyskryminacji przy prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym wbrew zakazowi ograniczenia swobody działalności gospodarczej przez akt inny niż ustawa.

W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska Kraków wniosła o oddalenie skargi. Wstępnie organ wskazał, iż Plan miejscowy "Rejon ul. Podłużnej i Pylnej" był już poddany kontroli sądowoadministracyjnej. Wyrokiem z dnia 12 września 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt II SA/Kr 401/19) po rozpoznaniu sprawy ze skarg na uchwałę Nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon ulic Podłużnej i Pylnej" stwierdził nieważność części graficznej zaskarżonej uchwały - co do działki nr [...], w zakresie obszaru oznaczonego symbolem ZP.8 oraz w części tekstowej planu w zakresie §8 ust. 16 oraz §37.

Organ zakwestionował sposób wykazania przez spółkę naruszenia interesu prawnego w kwestionowaniu zapisów uchwały, w szczególności w kontekście aktualnie obowiązujących przepisów prawa regulujących realizację inwestycji z zakresu łączności publicznej. Od 25 października 2019 r., (na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2019 r. póz. 1815) obowiązuje przepis art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym "nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi." Z treści skarg nie wynika, w jaki sposób, w kontekście obowiązujących przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz postanowień skarżonych planów miejscowych, następuje ograniczenie lub uniemożliwienie prowadzenia działalności przez skarżącą.

Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie zakazów i dopuszczenia lokalizacji anten, oraz wprowadzonej generalnej zasady lokalizacji maksymalnie jednej dominanty oraz posłużenia się nieostrymi w sformułowaniu ustaleń planu pojęciami takimi jak "dominanta", "strefa lokalizacji dominanty" czy "lokalizacja anteny" organ wskazał, iż skarżone zapisy uchwały mają na celu ochronę krajobrazu. Rozwijając powyższe podniesiono, iż część obszaru objętego planem miejscowym znajduje się w granicach Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, natomiast pozostała część w otulinie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, obszar objęty planem miejscowym znajduje się częściowo w

zasięgu powiązań widokowych pomiędzy obiektami

fortecznymi, na części obszaru znajdują się parki rzeczne i siedliska

chronione, na rysunku planu zostały wyznaczone panoramy i osie

widokowe.

Mając zatem na względzie walory krajobrazowe i architektoniczne wprowadzono w skarżonym planie zapisy mające na celu ochronę walorów estetycznych krajobrazu między innymi poprzez sformułowanie zasad dotyczących infrastruktury technicznej wpływającej na percepcję krajobrazu stanowiące, że w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacji dopuszcza się lokalizację anten wyłącznie w terenach: Ui.1, U.1 i R.4, z zastrzeżeniem, że nie będą

one przesłaniały głównych osi widokowych, głównych punktów

widokowych i głównych ciągów widokowych, oznaczonych na

rysunku planu (§ 7 ust. 9). W toku prac planistycznych zachowano

wartościową przestrzennie dominantę Instytutu [...] wskazano

miejsca, w których możliwe jest lokalizowanie nowych dominant

architektonicznych. Z kolei dopuszczenie lokalizacji anten w terenach o symbolach: Ui.1, U.1 i R.4 uzasadnione jest chęcią ochrony i kształtowania walorów krajobrazowych i architektonicznych poprzez: wskazanie na dodatkowych warunków zagospodarowania określonych przepisami odrębnymi, w tym Rozporządzeniem

Nr 81/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października

2006 r. w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku

Krajobrazowego; dokonanie gradacji intensywności zabudowy w sposób

dążący do jej zmniejszenia w dalszym sąsiedztwie rzeki

Rudawy i Potoku Olszanickiego; wyznaczenie terenów wolnych od zabudowy oraz terenów z wysokim wskaźnikiem terenu biologicznie czynnego na

części przedpola Wzgórza Sowińca, zachowując zgodność

z wytycznymi kierunkowymi Studium; ochronę obserwacji bliskich i dalekich widoków i panoram oraz wyznaczenie głównych ciągów i głównych punktów

widokowych oraz głównych osi widokowych, wytyczenie przebiegu trasy rowerowej łączącej Młynówkę Królewską z Lasem Wolskim; oznaczenie i zachowanie przebiegu powiązań widokowych pomiędzy obiektami fortecznymi, zgodnie z wytycznymi

Studium, oznaczenie szlaku dawnej Twierdzy Kraków, zgodnie z wytycznymi Studium, objęcie ochroną planistyczną obiektu ujętego w gminnej

ewidencji zabytków (na rysunku planu oraz w § 10 i 27), nakazanie ochrony drzew wskazanych do zachowania w zagospodarowaniu terenu oraz zachowanie i tworzenie szpalerów drzew w wybranych miejscach na obszarze planu, wyznaczenie na rysunku planu "strefy lokalizacji dominanty" ze szczególnym uwzględnieniem obszaru ochrony krajobrazu warownego - typu B, wskazanego w Studium.

Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących posługiwania się

w skarżonych zapisach uchwały pojęciami wieloznacznymi i uznaniowymi, organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami § 8 ust. 1

rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (t.j. Dz.U. z 2016 r. póz.

283), w ustawie należy posługiwać się poprawnymi wyrażeniami

językowymi (określeniami) w ich podstawowym i powszechnie

przyjętym znaczeniu. Zatem w sytuacji, gdy dane pojęcie nie zostało

zdefiniowane w treści aktu prawnego, należy je rozumieć zgodnie z

regułami interpretacyjnymi języka polskiego. W ocenie organu , nie można także zgodzić się ze stroną skarżącą, że zapisy §7 ust. 10 pkt 1 lit. a skarżonej uchwały zostały sformułowane w sposób niezrozumiały i budzący wątpliwości interpretacyjne. Skarżony zapis stanowi jasny i klarowny zakaz lokalizacji anten w terenach

zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu MN.1 - MN.33,

w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej o

symbolu MN/U.1 - MN/U.14, w terenach zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi z zakresu usług oświaty o symbolu Uo.1. Wprowadzony zakaz należy uznać w ocenie organu za zgodny z treścią art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, gdyż z jego treści nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach.

Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących wprowadzenia

nieprecyzyjnej definicji dominanty, organ zaznaczył, że zgodnie z

§4 pkt 27 uchwały poprzez dominantę należy rozumieć "obiekt

budowlany, który ze względu na gabaryty lub formę architektoniczną

wyróżnia się w stosunku do otaczającej przestrzeni". Ponadto na

rysunku planu, jak i w uchwale, zostały precyzyjnie zaznaczone

strefy lokalizacji dominanty oraz ich maksymalna wysokość. Strefa

lokalizacji dominanty usytuowane są na zamknięciach widokowych,

lub jako akcenty wskazujące lokalizację przestrzeni publicznych z uwagi na wzbogacenie walorów kompozycyjnych projektowanych

układów urbanistycznych i jako punkty charakterystyczne

pozwalające w sposób naturalny odnalezienia się w przestrzeni

zabudowy podmiejskiej. Definicję dominanty należy uznać za precyzyjną i spełniającą wytyczne określone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt. II OSK 447/18, zgodnie z którym "organ planistyczny gminy realizuje swoje uprawnienie i obowiązek do określenia wysokości zabudowy jednostką metryczną z określeniem od jakiego punktu do jakiego punktu wysokość ta powinna być liczona, a nie poprzez przyjęcie pojęcia dominanta. (..) Aby określić wysokość, należy określić dwa punkty w przestrzeni - zarówno punkt położony u podstawy jak i na górze pomiaru. Wskazanie tych punktów jest koniecznym elementem podania wysokości zabudowy. Sprecyzowanie w planie sposobu obliczania wysokości zabudowy może mieć istotne znaczenie dla realizacji celu art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w związku z art. 1 ust. 1 tej ustawy. Podanie sposobu obliczania wysokości zabudowy, ma na celu jednolite sprecyzowanie tej wysokości" . Zarzuty skarżącej spółki należy zatem uznać za pozbawione podstaw.

Nie można - w ocenie organu - także zgodzić się ze stanowiskiem Strony skarżącej, że uznaniowy charakter mają zapisy §7 ust. 10 pkt 1 lit. 1 uchwały, na podstawie których został wprowadzony zakaz przesłaniania głównych osi widokowych, głównych punktów widokowych i głównych ciągów widokowych, oznaczonych na rysunku planu. Ciągi widokowe oraz główne punkty widokowe zostały na rysunku planu zaznaczone w rejonie ul Podłużnej, ul. Wiosennej, ul. Józefa Becka wzdłuż projektowanej drogi KDD.16, projektowanych ciągów pieszych KDX.4, KDX.5, KDX.10 z uwagi na analizy porównawcze stanu istniejącego, wykazanego w sporządzonych na potrzeby planu miejscowego inwentaryzacji oraz opracowania ekofizjograficznego. W skarżonym planie zostały zawarte zapisy nakazujące uwzględnienie istniejących ciągów oraz punktów widokowych przy określaniu lokalizacji anten wolnostojących oraz zainstalowanych na budynkach. Powyższe zapisy planu należy uznać także za zgodne z polityką architektoniczną miasta określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, w zakresie kierunków zmian w strukturze przestrzennej dla kształtowania i skali architektury które wskazują obszar planu jako teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną skoncentrowaną wokół tradycyjnego układu osiedleńczego wsi

Olszanica oraz utrzymanie istniejącej zieleni nieurządzonej. Należy zatem stwierdzić, że zapisy § 7 ust. 10 pkt 1 lit. a uchwały są sformułowane precyzyjnie i co najważniejsze, są spójne z załącznikiem graficznym do uchwały (rysunkiem planu), gdyż punkty widokowe w terenie usług Ui.1 oraz ciąg widokowy wzdłuż terenu zieleni urządzonej ZP.15 ze względu na swoją lokalizację zgodnie z ukształtowaniem terenu na wzniesieniach zapewniają wgląd w dalsze panoramy widokowe.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, że zapisy

skarżonego planu są sprzeczne z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010

r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z

2019 r. póz. 2410 ze zm. - dalej ustawa szerokopasmowa), gdyż w

praktyce uniemożliwiają realizację inwestycji z zakresu łączności

publicznej, organ podkreślił, że są one bezpodstawne. Ograniczenia

w zakresie lokalizacji tych obiektów, mające na celu ochronę walorów

przyrodniczych i kompozycyjnych przestrzeni, są jak najbardziej

dozwolone, nie naruszają art. 46 ustawy szerokopasmowej oraz mieszczą się w zakresie tzw. ,,władztwa planistycznego gminy", określonego w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r. póz. 741 ze zm.). Ponadto, na takie sformułowanie wymogów dotyczących lokalizacji stacji telefonii komórkowych, uwzględniających walory środowiskowe i przyrodnicze, miały wpływ wytyczne zawarte w Podręczniku dla urbanistów (stan sierpień 2011 r.) w związku z wejściem w życie tzw. "ustawy szerokopasmowej", stanowiące

materiał Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Zgodnie z nimi, (str. 36 Poradnika) "art. 46 ust. 1 ustawy szerokopasmowej nie może być rozumiany w taki sposób, że wykluczone jest, by postanowienia planu uniemożliwiały lokalizowanie każdej, o dowolnych cechach inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, np. każdego masztu antenowego jaki chciałby zrealizować dowolny inwestor". Ponadto, zalecenia zawarte na str.67-68 Poradnika zawierały wyraźne zalecenia, na podstawie których "W miejscowym planie zagospodarowani przestrzennego można wprowadzić zapisy odnoszące się do maskowania infrastruktury telekomunikacyjnej. Warto w tym miejscu wskazać, iż urządzenia, czy obiekty telekomunikacyjne nie muszą szpecić krajobrazu bądź miejskiego rynku, bo można je w różny sposób zamaskować i wkomponowywać w istniejący krajobraz. Jest wiele przykładów takich rozwiązań, które można zastosować i na polskim gruncie. Stacje bazowe są maskowane jako drzewa, pomniki czy słupy ogłoszeniowe. Taki obiekt można świetnie ukryć na kościele, kamienicy czy nawet w parku narodowym. Zresztą i w Polsce mamy pierwsze przykłady pokazujące techniki maskowania. W planie miejscowym można wprowadzić postanowienie, że stacja bazowa ma być wkomponowana w krajobraz. Co ważne, można określić też sposób maskowania. Należy na przykład wskazać, że stacja ma przypominać drzewo, pomnik czy komin." W związku z powyższym - ze względu na konieczność ochrony walorów widokowych obszaru - w ustaleniach planu zawarto stosowny nakaz, sformułowany według wskazań specjalistów. Analiza przepisów ustawy szerokopasmowej, w kontekście ustalenia zasad lokalizacji stacji telefonii komórkowych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, była przedmiotem analizy sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt. II SA/Gd 541/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że ,,1. Sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności. 2. Przepis art. 46 ust. 1 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie może być rozumiany jako nakaz takiego tworzenia prawa miejscowego, aby zawsze odpowiadało intencjom inwestycyjnym przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Przeciwnie, regulacja ta musi być odczytywana łącznie z celami i zadaniami planowania przestrzennego oraz samodzielnością gminy w tym zakresie, w konsekwencji czego za dopuszczalne należy uznawać pośrednie ograniczanie w planie miejsca lokalizacji, rodzaju urządzenia łączności publicznej czy jego parametrów z uwagi na inne istotne dobra i wartości podlegające ochronie z punktu widzenia u.p.z.p. i innych ustaw. 3. Przepis art. 46 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych należy rozumieć w ten sposób, że plan miejscowy nie może całkowicie uniemożliwiać realizacji wszystkich inwestycji z zakresu łączności publicznej." Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt. II OSK 3131/18, stwierdził, że: ,,Plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać

pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich

rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń

z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń

z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia

gospodarowania przestrzenią." Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt. IV SA/Po 739/19 "Z treści art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Omany gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach". 25. W związku z powyższym, zarzuty naruszenia przepisów rangi konstytucyjnej, przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2019 r. póz. 2460 ze zm.) oraz przepisów regulujących działalność gospodarczą prowadzoną przez skarżącą, w zakresie sformułowania ustaleń planistycznych dotyczących zasad lokalizacji stacji telefonii komórkowych na obszarze objętym ustaleniami skarżonego planu, należy uznać - w ocenie organu - za pozbawione podstaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocenia legalności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulic Podłużnej i Pylnej" w zakresie zapisów dotyczących ograniczeń lokalizowania urządzeń telekomunikacyjnych w obszarze objętym zapisami tego planu.

Zgodnie z dyspozycją art. 101ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W ocenie sądu skarżący jako przedsiębiorca telekomunikacyjny realizujący stacje bazowe telefonii komórkowej, także w obszarze objętym zapisami przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego wykazał naruszenie swojego interesu prawnego, zapisy planu bowiem w sposób istotny wpływają na możliwości zainwestowania urządzeń tego typu na obszarze objętym jego zapisami.

Oceniając poprawność proceduralną procesu uchwalenia przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulic Podłużnej i Pylnej" wskazać należy, iż był on już przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie sygn. akt II SA/Kr 401/19. Wówczas Sąd nie dopatrzył się naruszeń proceduralnych, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę po pierwsze podziela to stanowisko, a po wtóre jest związany na zasadzie art. 153 ppsa tymi ustaleniami.

Przechodząc do merytorycznej oceny skargi, w ocenie Sądu jest ona niezasadna. Zgodnie z dyspozycją art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2410 z późn. zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odczytując literalnie ten przepis należało by uznać, iż prawodawca lokalny jest pozbawiony instrumentów pozwalających mu formułować przepisy prawa miejscowego w zakresie jakichkolwiek ograniczeń dotyczących lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych. W ocenie sądu stanowisko takie jest jednak nieuprawnione. W uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej tą regulację (Sejm RP VI kadencji, Nr druku 2546) wskazano, iż w art. 46 przyjęto zasadę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Wskazano również, że przepis ten ma stanowić punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa.

Sam ustawodawca wskazuje zatem, cel regulacji zamieszczonej w art. 46 ust 1 w/w ustawy. Chodzi w nim o wykluczenie zakazów i ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej przez zapisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z tym zastrzeżeniem, że zakazy te i ograniczenia nie są związane z ochroną nadrzędnych wartości jakimi są bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo porządku publicznego, ochrona środowiska, przyrody, zdrowia ale też ochrona zabytków. Prawodawca lokalny może więc w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzać ograniczenia lub zakazy, także w zakresie lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych jeżeli jest to niezbędne do ochrony między innymi zabytku lub obszaru o w którym zabytki występują. W tym też zakresie ograniczenia i zakazy, o ile nie naruszają zasad sporządzania planu miejscowego nie mogą być uznane za nielegalne.

Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r. II OSK 3131/18 z treści art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy obiektami infrastruktury telekomunikacyjnej, a inwestor na podstawie wymienionego przepisu nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na takie inwestycje. Organy gminy mogą więc w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało regulacją ustawy z dnia 7 maja 2010 r. jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone w zakresie decydowania o lokalizacji i warunkach budowy stacji bazowych telefonii komórkowej. Wskazuje się przy tym, że art. 46 ust. 1 i ust. 2 zostałby naruszony, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiała przedsiębiorcę telekomunikacyjnego jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych na całym terenie objętym planem. W sposób jednolity przyjmuje się interpretację omawianego przepisu, zgodnie z którą plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 30 czerwca 2020 r. II SA/Lu 703/19 orzekł, iż z treści art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r. II OSK 1508/17, wyroki WSA z Gdańska z dnia 22 marca 2017 r. II SA/Gd 27/17, WSA z Łodzi dnia 17 października 2019 r. II SA/Łd 320/19, WSA z Warszawy z dnia 4 czerwca 2019 r. VII SA/Wa 2666/18, WSA z Wrocławia z dnia 14 lutego 2019 r.II SA/Wr 747/18; WSA z Gliwic z dnia 25 lipca 2018 r. II SA/Gl 406/18).

Pogląd prawny zaprezentowany wyżej w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Sąd uznał także, iż co do zasady argumentacja organu wskazująca na fakt, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulic Podłużnej i Pylnej " dotyczy obszaru o szczególnych walorach krajobrazowych i architektonicznych dlatego też, jako prawodawca lokalny miał podstawy by ingerować w kształt i możliwości jego zainwestowania, także w zakresie lokalizacji tam urządzeń telekomunikacyjnych celem ochrony tak obszaru o dużym walorze krajobrazowym i architektonicznym. Nie jest celowym powtarzanie argumentacji zwartej w odpowiedzi na skargę - przedstawionej wyżej, ale wskazać należy, że jest ona jak najbardziej trafna, a Sąd podziela ją w pełni. W ocenie Sądu organ nie naruszył przepisu art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Za organem podzielić należy pogląd, iż ciągi i osie widokowe zostały na rysunku planu wyznaczone pomiędzy obiektami fortecznymi , co wynikało z zleceń zawartych wytycznych studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa a wyznaczenie tych osi widokowych uwarunkowane jest faktem lokalizacji w tych obszarach obiektów o dużych walorach krajobrazowych i architektonicznych. Zapisy zamieszczone w skarżonych jednostkach, w zakresie w jakim odnoszą się do wskazań, że anteny, maszty stacji bazowych oraz innych urządzeń technicznych z zakresu łączności publicznej w zakresie ich lokalizacji i kształtowania winny odbywać się z uwzględnieniem ciągów i osi widokowych a także, że anteny lokalizowane na budynkach nie mogą stanowić przesłony ciągów i osi widokowych wyznaczonych na rysunku planu, w ocenie Sądu z przyczyn o których mowa wyżej, a także z uwagi na fakt, że są spójne z rysunkiem planu ocenić należy jako w pełni legalne.

Odnosząc się natomiast do zarzutu wprowadzenia

nieprecyzyjnej definicji dominanty, wskazać należy, iż w ocenie Sądu jest to w przypadku skarżonego planu zarzut niezasadny. Po pierwsze sama skarżona uchwała w §4 pkt 27 zawiera definicję dominanty, przez którą należy rozumieć "obiekt budowlany, który ze względu na gabaryty lub formę architektoniczną wyróżnia się w stosunku do otaczającej przestrzeni". Co więcej na rysunku planu, jak i w uchwale, zostały precyzyjnie zaznaczone

strefy lokalizacji dominanty oraz co ważne ich maksymalna wysokość. Tak określona definicja dominanty jest wystarczająco precyzyjną i spełniającą wytyczne określone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt. II OSK 447/18, na który powołuje się organ, a zgodnie z którym "organ planistyczny gminy realizuje swoje uprawnienie i obowiązek do określenia wysokości zabudowy jednostką metryczną z określeniem od jakiego punktu do jakiego punktu wysokość ta powinna być liczona, a nie poprzez przyjęcie pojęcia dominanta. (..) Aby określić wysokość, należy określić dwa punkty w przestrzeni - zarówno punkt położony u podstawy jak i na górze pomiaru. Wskazanie tych punktów jest koniecznym elementem podania wysokości zabudowy. Sprecyzowanie w planie sposobu obliczania wysokości zabudowy może mieć istotne znaczenie dla realizacji celu art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w związku z art. 1 ust. 1 tej ustawy. Podanie sposobu obliczania wysokości zabudowy, ma na celu jednolite sprecyzowanie tej wysokości" .

W przedmiocie zaś użycia w skarżonej uchwale innych zdaniem skarżącej nieostrych pojęć typu "strefa lokalizacji dominanty" to jest to w ocenie Sądu również zarzut niezasadny. Po pierwsze plan stanowi część opisowa(literalna) i graficzne, które czytane jako całość nie nastręczają wątpliwości interpretacyjnych. Nadto trudno oczekiwać by w akcie prawa stanowionego , w tym przypadku miejscowego każde użyte w nim słowo było dodatkowo definiowane. Po trzecie wreszcie zgodzić się należy z organem, iż w sytuacji, gdy dane pojęcie nie zostało

zdefiniowane w treści aktu prawnego, należy je rozumieć zgodnie z

regułami interpretacyjnymi języka polskiego, co wynika z treści rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. W sprawie zasad techniki prawodawczej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz.283).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.