Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 111/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 a ust. 1, 11 f ust. 1,  art. 12 i 17
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2012 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. O. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych i pięćdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych i pięćdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. Haust. 1, art. 11f ust. 1, art. 12, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. nr 193 poz. 1194 z ze zm.), zwanej dalej "ustawą", oraz art. 104, art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 1 ust. 4 pkt 1 i art. 34 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 201 Or. Nr 26 poz. 133 ze zm.) oraz § 1 poz. 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 201 Or. Nr 8 poz. 52 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta [...] udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie Trasy [...]w [...], na odcinku od Obwodnicy Południowej Miasta [...] do Węzła [...] - zadanie I, w ramach przedsięwzięcia "Połączenie dróg krajowych - Trasa [...]". Jednocześnie Wojewoda [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren, zatwierdził projekt budowlany, udzielił zezwolenia na wykonanie przebudowy sieci uzbrojenia terenu i dróg innych kategorii, nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury wnieśli K.G.oraz E. S.. Ponadto odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] wniósł Zarząd ROD "[...]", reprezentowany przez J. No.. K.G. oraz E.S. w swoich odwołaniach z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2011 r. podnieśli, iż inwestor nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane działkami, stanowiącymi własność skarżących, w celu dokonania na nich przebudowy linii elektroenergetycznej.

W sprawie odwołania Zarządu ROD "[...]" Minister Infrastruktury wydał odrębne postanowienie z dnia [...]listopada 2011 r., znak: [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] po rozpatrzeniu odwołań E. S. i K.G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że wnioskiem z dnia 30 grudnia 2010 r., Prezydent Miasta [...], wystąpił do Wojewody [...], na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy, o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie Trasy [...] w [...], na odcinku od Obwodnicy Południowej Miasta [...] do Węzła [...] - zadanie I, w ramach przedsięwzięcia pn.: "Połączenie dróg krajowych - Trasa [...], Zadanie I. Odcinek Obwodnica Południowa [...] - Węzeł [...]". Jednocześnie inwestor wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia 19 stycznia 2011 r. uzupełnił wniosek o rozbiórkę budynku mieszkalnego, położonego na działkach nr [...] oraz nr [...]. Kolejnym pismem z dnia 15 lutego 2011 r. inwestor wskazał, które z nieruchomości lub ich części, znajdujące się w liniach rozgraniczających teren projektowanego pasa drogowego, mają stać się własnością Skarbu Państwa na podstawie niniejszej decyzji. Natomiast w stosunku do pozostałych nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, inwestor wykazał się prawem do dysponowania nimi na cele budowlane z tytułu posiadania do nich prawa własności lub innych tytułów prawnych.

Uznając, że zebrany materiał dowodowy w sprawie pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r. zezwolił na realizację inwestycji drogowej zgodnie z wnioskiem inwestora.

Organ odwoławczy analizując ponownie wniosek inwestora uznał, że zawiera on wszystkie elementy o których mowa w art. 11 d ustawy. Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11b ust. 1 ustawy, uzyskał opinie właściwych miejscowo zarządu województwa oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Ponadto do wniosku dołączono mapę w skali 1:1000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy w skali 1:1000 zawierające projekty podziału nieruchomości wraz ze zmianami w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, kompletny projekt budowlany. Organ odwoławczy ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...]września 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Do wniosku dołączono opinie właściwych organów, o których mowa w art. 11 d ust. 1 pkt 8 ustawy, oraz decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie udzielenia pozwolenia wodno-prawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz wznoszenia innych obiektów budowlanych, realizowanych w liniach rozgraniczających inwestycji, w granicach portu morskiego w [...].

Przystępując do analizy decyzji organu I instancji oraz prawidłowości postępowania przed tym organem Minister Infrastruktury wskazał, że Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a także w prawidłowy sposób powiadomił wszystkie strony postępowania o jego wszczęciu.

Organ odwoławczy uznał, że decyzja z dnia [...] marca 2011 r. czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 ustawy, gdyż zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja określa wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, linie rozgraniczające teren inwestycji (mapa w skali 1:1000 przedstawiająca proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu). Decyzją zatwierdzono podział nieruchomości oraz projekt budowlany (będący załącznikiem nr 3, stanowiącym integralną część decyzji). W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, jak również działki czasowo zajęte na okres realizacji inwestycji. Poza tym ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a także szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, jak również szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie.

W opinii organu odwoławczego przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji.

Odnosząc się do zarzutów K. G. i E. S. organ uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit e i g ustawy, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera, w razie potrzeby, ustalenia dotyczące obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz określa ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Wyłączone jest przy tym odesłanie do art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 201 Or. Nr 102, poz. 651 ze zm.), czyli nie ma potrzeby prowadzenia rokowań w celu umownego uregulowania kwestii lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej na prywatnych nieruchomościach. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi jednocześnie pozwolenie na rozpoczęcie robót budowlanych, także w zakresie przebudowy sieci uzbrojenia terenu, jako inwestycji powiązanej z budową nowej drogi publicznej. Konieczność przebudowy, w tym przypadku linii elektroenergetycznej, stanowi skutek kolizji z przebiegiem projektowanej drogi publicznej w danym miejscu. Inwestor drogi jest więc zobowiązany do przebudowy sieci elektroenergetycznej w zakresie, jaki wynika z kolizji z projektowaną drogą. Dla wykonania przebudowy sieci uzbrojenia terenu w zakresie powiązanym z nowoprojektowaną drogą publiczną, organ orzekający zobowiązany jest do ustalenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, które okażą się konieczne do zrealizowania przebudowy. Ograniczenie to może dotyczyć także tych nieruchomości, które są położone poza liniami rozgraniczającymi teren przeznaczony pod budowę nowej drogi, gdyż nieruchomości położone w terenie objętym tymi liniami stają się własnością określonego podmiotu publicznoprawnego (inwestora), z mocy prawa.

Organ dodatkowo wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, nie będąc upoważnionym do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. wniósł K. G.. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając, że została wydana przez nieistniejący organ administracji, na podstawie nieistniejącego upoważnienia, a ponadto, że dotyczy gruntu skarżącego, co do którego inwestor nie ma żadnych praw.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. Mając na względzie powyższe unormowania Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie Trasy [...] w [...], na odcinku od Obwodnicy Południowej Miasta [...] do Węzła [...] - zadanie 1, w ramach przedsięwzięcia "Połączenie dróg krajowych - Trasa [...]".

Na wstępie wskazać należy, że kontrolowaną decyzją organ rozstrzygał wiele kwestii związanych z realizacją opisanej w decyzji inwestycji - budowy Trasy [...] w [...], na odcinku od Obwodnicy Południowej Miasta [...] do Węzła [...] - zadanie I. Rozpoznając skargę Sąd oceniał zaskarżoną decyzję udzielającą pozwolenia na budowę drogi jedynie co do rozstrzygnięcia odnoszącego się do działek stanowiących własność skarżącego uznając, że nie posiada on interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji w tej części, która nie dotyczy jego nieruchomości. Oceniając zaskarżoną decyzję w omawianym zakresie stwierdzić należy, że podstawą prawną jej wydania były przepisy ustawy szczególnej. Art. 11i ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). A zatem - zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 11 i ustawy drogowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy.

Postępowanie w sprawie budowy Trasy [...] zostało przeprowadzone na podstawie przepisów zawartych w rozdziale 2a, art. 11 a-11 j ustawy. Analiza akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy obu instancji spełniły wszystkie wymogi zawarte w ww. przepisach. Inwestor uzyskał wymagane opinie: Zarządu Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r. i postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r., a nadto opinię Urzędu Morskiego w [...]i z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], opinię Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]października 2010 r., znak: [...] oraz opinię Polskich Kolei Państwowych S.A, Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] z dnia [...] września 2010 r., [...].

Do wniosku załączono mapę z proponowanym przebiegiem drogi, zaznaczeniem terenu dla obiektów budowlanych i istniejącym uzbrojeniem terenu, a także analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy z projektem podziału nieruchomości. Do wniosku o wydanie decyzji inwestor dołączył także kompletny projekt budowlany oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] września 2010 r. i decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2011 r. o pozwoleniu wodno-prawnym.

Organy obu instancji wydając zezwolenie na realizację inwestycji drogowej ustaliły, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego, rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.), a także decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a wniosek inwestora zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane ustawą.

Rozpatrując skargę K. G. Sąd nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Podniesione zarzuty dotyczą przede wszystkim naruszenia prawa własności i braku upoważnienia do wydania decyzji przez organ odwoławczy.

Skarżący wskazał, że wydana decyzja odnosi się do gruntu, co do którego inwestor nie posiada tytułu prawnego, gdyż nieruchomość skarżącego znajduje się poza liniami rozgraniczającymi inwestycji i działka ta nie przeszła na własność Skarbu Państwa. Podniósł również, że decyzja została wydana przez nieistniejący organ, gdyż w składzie Rady Ministrów nie ma już Ministra Infrastruktury, nie było więc możliwe wydanie decyzji z upoważnienia Ministra Infrastruktury.

Oceniając tak sformułowane zarzuty uznać należy je za bezzasadne. Wskazać należy, że na mocy § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2011 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 250, poz. 1503), Ministerstwo Infrastruktury, z dniem 18 listopada 2011 r., uległo przekształceniu w Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] listopada 2011 r., a więc przez organ właściwy, zgodnie z art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dotyczący naruszenia prawa własności gruntów należących do skarżącego. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem działki o nr [...] z obrębu [...] w [...]. Na mocy decyzji organu I instancji fragment tej działki zostanie czasowo zajęty celem wykonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Na części działki skarżącego zaplanowano bowiem przebudowę istniejącej linii energetycznej wysokiego napięcia w ramach planowanej inwestycji drogowej.

Zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit e ustawy, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w razie potrzeby ustalenia dotyczące obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji tych obowiązków. Wyłączone jest przy tym, jak wskazał organ w uzasadnieniu decyzji, odesłanie do art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami i nie ma potrzeby prowadzenia rokowań w celu umownego uregulowania kwestii lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej na prywatnych nieruchomościach. Ponadto decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi jednocześnie pozwolenie na rozpoczęcie robót budowlanych, także w zakresie przebudowy sieci uzbrojenia terenu, jako inwestycji powiązanej z budową nowej drogi publicznej. Konieczność przebudowy linii elektroenergetycznej stanowi skutek kolizji z przebiegiem projektowanej drogi publicznej w danym miejscu. Inwestor drogi publicznej jest więc nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do przebudowy sieci elektroenergetycznej w zakresie, jaki wynika z jej kolizji z projektowaną drogą publiczną. Dla zrealizowania obowiązków przebudowy sieci uzbrojenia terenu w zakresie powiązanym z nowoprojektowaną drogą publiczną organ orzekający zobowiązany jest do ustalenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, które okażą się konieczne do zajęcia dla zrealizowania tejże przebudowy. Ograniczenie to może dotyczyć także nieruchomości, które są położone poza liniami rozgraniczającymi teren przeznaczony pod budowę nowej drogi, gdyż nieruchomości położone w terenie objętym tymi liniami stają się bowiem własnością określonego podmiotu publicznoprawnego.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.) skargę oddalił.