Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 307/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2021 poz 423
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2022 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 lutego 2022 r. nr UP-97/2022 (020000/71/UP-6/2022-RED) w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 20 grudnia 2021 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr UP-97/2022 z dnia 08.02.2022r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych– dalej Prezes - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423 ze zm.), zwanej dalej "u.s.u.s." po rozpoznaniu odwołania S.K. – dalej strona, skarżąca - utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z 20.12.2021 r. nr [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność będącą jednocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie [...] zł, w tym na; a) ubezpieczenia społeczne - za okres 01/2021 r. - 07/2021 r. w łącznej kwocie [...]zł, w tym z tytułu; składek - [...]zł, odsetek - [...]zł, b) ubezpieczenie zdrowotne - za okres 01/2021 r. - 07/2021 r. w kwocie [...]zł z tytułu składek.

Stan sprawy jest następujący;

Strona zwróciła się z wnioskiem do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie należności z tytułu składek, w którym wskazała, że ze względu na pandemię i spadek obrotów była zmuszona zamknąć działalność. Podała, że na początku pandemii miała trzy włamania do sklepu i do dziś nic nie odzyskała. Zaznaczyła, że poszukuje pracy i aktualnie jest zarejestrowana w PUP, jednak z uwagi na niepłacenie składek nie ma prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazała że jest po rozwodzie, wynajmuje mieszkanie od osoby w podeszłym wieku w zamian za opiekę. Poinformowała również o problemach kardiologicznych oraz nadciśnieniu. Zaznaczyła, że oprócz zaległości wobec Zakładu posiada zaległości w spłacie czynszu oraz energii elektrycznej. Do wniosku dołączyła dokumenty mające potwierdzić informacje zawarte we wniosku.

ZUS Oddział w L. decyzją z dnia 20.12.2021r. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku .

Wskazał, iż z jego ustaleń wynika, że strona wyrejestrowała działalność gospodarczą 1 sierpnia 2021 r., a w okresie prowadzenia działalności gospodarczej nie wywiązała się z obowiązku opłacania składek.

Organ zauważył, iż strona jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku, aktualnie nie uzyskuje dochodów, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, wynajmuje mieszkanie od osoby w podeszłym wieku w zamian za opiekę i ponosi koszty leczenia w wysokości 100,00 zł, oprócz zadłużenia wobec Zakładu posiada zaległości w opłacaniu czynszu i faktury za energię elektryczną, zobowiązania w banku z miesięczną ratą w wysokości 150,00 zł. Jest właścicielem w części (54) nieruchomości położonej w L., ul. [...], posiada samochód marki Nissan z 2010 r.

Organ przywołał treść art. 28 ust. 3 i 3a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Zaznaczył, iż stosunku działalności strony nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne w związku z tym przesłanki, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4, 4b i 4c o u.s.u.s., nie zachodzą w stosunku do ww. zadłużenia.

Z przyczyn oczywistych w ocenie ZUS, nie ma również zastosowania art. 28 ust. 3 pkt 1 ustawy o u.s.u.s. Zadłużenie jest wyższe niż kwota kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym. Oznacza to, że przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt. 4a u.s.u.s również w tej sytuacji nie ma zastosowania.

Przywołując treść art. 24 ust. 2 u.s.u.s. stwierdził, iż zaległości figurujące na koncie strony nie zostały jeszcze objęte postępowaniem egzekucyjnym. Zakład nie wyczerpał możliwości przymusowego dochodzenia należności. Nie można zatem stwierdzić, aby okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 3, 5 lub 6 ustawy u.s.u.s., zaistniały w przypadku strony. Naczelnik Urzędu Skarbowego lub Komornik Sądowy nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Z ww. powodów w ocenie organu nie zachodzą wobec strony przesłanki pozwalające na stwierdzenie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Uniemożliwia to pozytywne rozpatrzenie wniosku na podstawie art. 28 ust. 3 u.s.u.s.

Dalej organ podał, iż z kolei umorzenie składek od należności z tytułu składek ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek pomimo braku ich całkowitej nieściągalności zostało określone w art. 28 ust. 3a u.s.u.s i wydanym na tej podstawie rozporządzeniu. Przywołał treść § 3 ust. 1 rozporządzenia i w odniesieniu do § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia stwierdził brak podstaw na podstawie posiadanych informacji możliwość umorzenia należności z uwagi na trudną sytuację finansową, która w przypadku konieczności opłacenia zadłużenia pozbawiłaby stronę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Przywołując okoliczności stanu faktycznego sprawy a dot. tego, iż strona zarejestrowana jest jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku prowadząca samodzielne gospodarstwo domowe z wynajmem mieszkania w zamian za opiekę i ponoszeniem kosztów leczenia w wysokości 100,00 zł przy zadłużeniu w opłacaniu czynszu i faktur za energię elektryczną i posiadaniu zobowiązania w banku z miesięczną ratą w wysokości 150,00 zł organ stwierdził, iż jednocześnie wskazała strona że nie uzyskuje żadnych dochodów, nie korzysta z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej, ani innych form wsparcia. Przy czym oczywistym jest, iż każdy człowiek posiada potrzeby, które z kolei generują koszty związane przykładowo z wyżywieniem, odzieżą, leczeniem czy zamieszkiwaniem a koszty te musi pokrywać - poprzez posiadanie środków finansowych lub rzeczowych, pozyskiwanych samodzielnie albo w skutek działania innych osób (np. pomoc rodziny).

Podkreślił także organ, że na strona dysponuje majątkiem ruchomym oraz jest współwłaścicielem majątku nieruchomego.

W ocenie Zakładu przedstawiona przez stronę sytuacja materialna jest niejednoznaczna. Brak kompletnego materiału dowodowego nie pozwala na dokonanie faktycznej oceny sytuacji materialnej. Trudna sytuacja materialna uniemożliwiająca spłatę długów, musi zostać udowodniona i mieć charakter trwały, a więc występować w dłuższym okresie czasu przy czym obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem przedstawienie pełnej i rzetelnej informacji o swojej sytuacji finansowej i majątkowej.

Dalej organ zauważył, iż przesłanka z § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. nie zachodzi w przypadku strony albowiem strona nie udowodniła że sytuacja, w jakiej się znajduje uzasadnia umorzenie należności z tytułu składek w oparciu o tę regulację.

W ocenie organu z dowodów przez stronę przedłożonych nie wynika by z uwagi na stan zdrowia była strona całkowicie wykluczona z możliwości wykonywania pracy i by z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny nie mogła osiągać dochodów niezbędnych do spłaty zadłużenia. W konsekwencji organ uznał iż przesłanka wskazana w § 3 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia również nie ma w sprawie zastosowania.

Podobnie ocenił brak przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Zaznaczył, iż jakkolwiek z powodu C0VID - 19 firma strony nie przynosiła dochodów jednakże nadzwyczajne okoliczności, jakimi są niewątpliwie skutki epidemii, nie stanowią samoistnej przesłanki do umorzenia należności w oparciu o zapisy § 3 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia.

Organ zaznaczył, iż zobowiązany jest uwzględnić aktualne możliwości płatnicze, ale także powinien mieć na względzie możliwość spłaty zadłużenia w przyszłości. Aktualnie zaś strona jest zarejestrowana w PUP, co świadczy o gotowości do podjęcia zatrudnienia.

Podsumowując zauważył, iż w sprawie strony brak podstaw do uwzględnienia wniosku gdyż strona nie udowodniła, że nie ma żadnej możliwości uregulowania należności z tytułu składek; akceptowanie stanu, w którym dopuszcza się niewywiązywanie się z obowiązku opłacania składek nie tylko godzi w prawa innych płatników lecz również narusza zasadę równego traktowania ubezpieczonych, strona może skorzystać z ulgi, w opłacaniu składek bez opłaty prolongacyjnej, tj. rozłożenie na raty należności z tytułu składek.

Końcowo podniósł, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie może jednoznacznie określić czy zachodzą przesłanki określone w rozporządzeniu które mogłyby skutkować umorzeniem zadłużenia.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy strona poinformowała, że decyzja organu jest krzywdząca, ponieważ stan zdrowia pogarsza się i jest w trakcie leczenia, nie ma prawa do zasiłku z Urzędu Pracy, a zobowiązania wobec banku w wysokości 150,00 zł miesięcznie oraz podstawowe potrzeby życiowe wraz z wyżywieniem i kosztami utrzymania pomagają zaspokoić synowie, gdzie synowie mają jednak swoje rodziny i zobowiązania.

Prezes nie uwzględnił wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i decyzją z dnia 08.02.2022r. utrzymał w mocy sporną decyzję podzielając przy tym na tle zaistniałego w sprawie stanu sprawy ocenę przesłanek określonych w art. 28 ust. 2 , ust. 3a u.s.u.s i § 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne .

W skardze strona podniosła, iż jej sytuacja finansowa i osobista jest bardzo trudna i nie stać jej obecnie na spłatę zadłużenia mimo, iż znalazła zatrudnienie.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż warunki materialne strony uległy zmianie gdyż znalazła zatrudnienie co w dłuższej perspektywie czasu pozwoli na spłatę zadłużenia .

Na rozprawie strona podniosła, iż obecnie już nie pracuje albowiem pracodawca zwolnił ją z powodu likwidacji placówki gdzie prowadził działalność handlową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej jako Ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 Ppsa).

Oceniając zaskarżoną decyzję, według podanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie jest ona prawidłowa, podobnie jak decyzja wydana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L.

Istota sporu w sprawie dotyczy oceny legalności decyzji w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność będąca płatnikiem tych składek.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił m.in.. art. 28 u.s.u.s. Zgodnie z tym przepisem należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a.

Ust. 3 Całkowita nieściągalność ma miejsce m.in. wówczas, gdy:

1. zobowiązany zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie,

2. sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 1228 ze zm.),

3. nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.),

4. nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym,

4a. wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,

4b. nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym,

4c. ogłoszono upadłość, o której mowa w części III w tytule V ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe,

5. Naczelnik Urzędu Skarbowego lub Komornik Sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję,

6. jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

W ocenie Sądu przy rozpoznawaniu wniosku strony w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek doszło do naruszenia przepisów art. 28 ust. 3, a w szczególności pkt 4a, 6 u.s.u.s. albowiem organ II instancji zaniechał samodzielnej oceny tej przesłanki całkowitej nieściągalności. W szczególności organ ten stwierdził, iż przesłanka opisana w art. 28 ust. 3 pkt 4a usus nie zachodzi gdyż wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kosztów upomnienia jednak nie podał jaka jest wysokość upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym wysokość nie opłaconej składki i nie zestawił tych dwu wartości, by ocenić przesłankę określoną w tym przepisie .

Podobnie nie dokonał oceny przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 6 gdyż nie wskazał na podstawie jakich okoliczności faktycznych przyjął, iż w sprawie jest oczywiste dla organu, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Zaznaczył jedynie w zakresie przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. nie można jednoznacznie stwierdzić, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne ponieważ przymusowe dochodzenie należności prowadzi Dyrektor Oddziału Zus w B. To wskazanie jednak w żaden sposób nie oznacza by organ dokonał wyczerpującej analizy stanu faktycznego w tym zakresie do obowiązującej normy prawa materialnego stanowiącej podstawę prawną wydanej decyzji . Stwierdzenie organu w tym zakresie jest dowolne, nie poparte jakąkolwiek argumentacją.

Obydwie podnoszone okoliczności muszą zostać wykazane przez organ. Jednak w aktach niniejszej sprawy brak jest także dowodów mogących potwierdzać twierdzenia organu. Taki sposób procedowania w sprawie oznacza, iż organy obu instancji, nie dołączając do akt dokumentów z których wywodzą skutek prawny dla strony dopuściły się w ten sposób naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie bowiem do art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast według art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd podziela pogląd wyrażony przez WSA w wyroku z 27 września 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 536/1 (publ.:www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że organ administracyjny wszystkie swoje twierdzenia o zdarzeniach prawnych istotnych w danej sprawie powinien wykazać poprzez załączenie do akt sprawy dokumentów obrazujących daną okoliczność. Sąd zauważa także, iż nie jest jego rzeczą uzupełnianie dowodów w sprawie, gdyż Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Jak stanowi art. 133 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż Sąd przy ocenie legalności aktu bierze pod uwagą materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodać należy, iż Sąd administracyjny nie ma obowiązku ustalania okoliczności sprawy.(por. wyrok NSA I OSK 1664/17z dnia 31 października 2017 r.) publ. LEX nr 2400692. Z przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. wynika bowiem nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09, LEX nr 594014, 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09, LEX nr 746707, 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 763/12, LEX nr 1219174).

Dalej zauważyć trzeba, iż Sąd w składzie obecnym nie podziela poglądu WSA w Warszawie z 15.12.2009r. sygn. akt V SA/WA 969/09, iż postępowanie egzekucyjne, które nadal jest w toku wyklucza zaistnienie przesłanki całkowitej nieściągalności. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę to organ administracyjny ma obowiązek samodzielnie ustalić przesłankę całkowitej nieściągalności (oczywistość, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne). W tym zakresie to ZUS ma obowiązek samodzielnie ocenić przesłankę całkowitej nieściągalności w nim opisaną, porównując spodziewane koszty egzekucji (obliczane w części w proporcji do egzekwowanych kwot) z posiadanymi informacjami o nadającym się do egzekucji majątku.

Jak już nadmieniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu II instancji brak jest jakiejkolwiek analizy i porównania ewentualnych kosztów postępowania egzekucyjnego i nadającego się do egzekucji majątku. W to miejsce organ odwoławczy stwierdził tylko, że postępowanie egzekucyjne jest w toku i nie można jednoznacznie stwierdzić czy w jego ramach nie uzyska się kwoty przekraczające wydatki egzekucyjne. Zaś organ I instancji stwierdził w sposób jedynie ogólny, iż kwota upomnienia ( przy czym jej nie podał) jest niższa niż zadłużenie .

Mając na uwadze postanowienia art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. zgodnie z którym całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego powinno prowadzić do jednoznacznego ustalenia, czy przesłanka przewidziana w tym przepisie wystąpiła, czy też nie wystąpiła. Organ nie może natomiast dojść do wniosku, że przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.us. nie zachodzi bo nie można stwierdzić czy w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Dyrektora Oddziału Zus w B. nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne .`

Niezależnie od wskazanych uchybień zaznaczenia także wymaga, iż organ I instancji wydając decyzję negatywnie rozstrzygającą wniosek strony z uwagi na brak istnienia przesłanek określonych zarówno w treści art. 28 u.s.u.s jak i w rozporządzeniu w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek strony stwierdził, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można jednoznacznie określić czy zachodzą przesłanki określone w rozporządzeniu które skutkowałyby umorzeniem zadłużenia. Takie stwierdzenie oznacza jednak, iż organ prowadząc postępowanie w sprawie nie dołożył należytych starań by zrealizować wymogi wynikające z przepisów k.p.a. mających w sprawie zastosowanie a to m.in. art. 7, art. 77 normujących zasady prawdy obiektywnej. Jedynie bowiem na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego możliwe jest ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym dla właściwego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę uwagi poczynione w treści uzasadnienia i uwzględni je ponownie oceniając wniosek strony o umorzenie zadłużenia z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność, w szczególności dokona wyczerpującej analizy, czy w sprawie zachodzą przesłanki określone zarówno w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. i w § 3 rozporządzenia da temu wyraz w treści wydanej decyzji załączając do akt dowody potwierdzające podnoszone przezeń twierdzenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku.