Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 222/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1399/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 23 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Li. z dnia 10 grudnia 2015 r., określającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., na kwotę 660.456,00 zł. W uzasadnieniu wskazano, że w uzasadnieniu skargi nie wskazano żadnych argumentów, w świetle których można by przyjąć, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji po stronie wnioskodawczyni dojdzie do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zażaleniem z dnia 27 lutego 2017 r. Spółka wniosła o zmianę wydanego przez Sąd I instancji postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) polegające na braku zbadania i nieuwzględnieniu, że w sprawie zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji na bezpodstawnej odmowie wstrzymania jej wykonania. W uzasadnieniu podkreśliła, że spełniła przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności Spółce grozi znaczna szkoda w postaci przeniesienia prawa własności nieruchomości na skutek przeprowadzonej egzekucji, pomimo niezgodnej z prawem decyzji organu podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania pieniężnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

W celu zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. niezbędne jest wykazanie przez wnioskodawcę konkretnych okoliczności, które świadczą o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Co oznacza, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie spoczywa jedynie obowiązek uprawdopodobnienia, nie zaś udowodnienia wystąpienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (zob. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 543/13, publ. Lex nr 1310287). Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FZ 93/13, publ. Lex 1296480). W konsekwencji prawidłowo Sąd I instancji uznał, że Spółka nie wykazała żadnych okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a., tym samym słusznie odmówił wstrzymania wykonania decyzji SKO z dnia 21 września 2012 r.

Odnosząc się do argumentów zażalenia w zakresie możliwości zaistnienia szkody majątkowej trudnej do odwrócenia, tj. egzekucji z nieruchomości Skarżącej, na skutek wykonania zaskarżonej do WSA w Poznaniu decyzji podatkowej, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że przedstawione uzasadnienie jest spóźnione względem prowadzonego etapu postępowania, tj. postępowania odwoławczego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego w zakresie jego uzasadnienia, w sytuacji, gdy strona w zażaleniu przedstawia nowe argumenty (okoliczności), które nieznane były sądowi pierwszej instancji. Zażalenie jest jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach p.p.s.a. postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania. Tym samym prawidłowe jego skonstruowanie, które polega na nienaruszeniu istoty tego środka prawnego, sprowadza się do próby podważenia oceny dokonanej przez podmiot, który wydał dane postanowienie lub zarządzenie. Podniesienie zarzutu naruszenia prawa i argumentacja przemawiająca za oceną wnoszącego zażalenie, że owo naruszenie miało miejsce w jego sprawie, powinny zatem dotyczyć samego rozstrzygnięcia, na które wnosi się środek odwoławczy. Nie można podnosić w zażaleniu argumentów, które miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie, tj. zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego, oceniono, że wniosek o takiej, a nie innej treści nie może być spełniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów za wnioskiem w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Tym samym przekreślono by sens instytucji środka odwoławczego, co byłoby tożsame z naruszeniem przepisów p.p.s.a., konstytuujących ów środek (por. postanowienia NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II FZ 464/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji ponownie należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie zawarty w skardze Skarżącej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w ogóle uzasadniony. W rezultacie zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W związku z tym, że Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności, które uzasadniałyby ów wniosek, rozstrzygnięcie Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji