Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 50/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26, art. 27, art. 28 ust. 1 i 2, art. 4 pkt 11
journal: Dz.U. 1995 nr 16 poz 78
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jacek Czaja, Protokolant Asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntów z rolniczego użytkowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania W. W. uchyliło decyzję Starosty L. z dnia [...]., znak: [...] i umorzyło postępowanie I instancji.

Wskazaną decyzją organ I instancji: 1) odmówił wydania decyzji zakazującej użytkowania niezgodnie z przeznaczeniem działki nr [...] położonej w Nasutowie 2) odmówił wydania decyzji, o których mowa w art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych 3) odmówił powołania biegłych w celu wydania opinii dotyczącej przeznaczenia działki nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] 4) odmówił przeprowadzenia na działce nr [...] czynności kontrolnych, o których mowa w art. 26 i 27 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie zostało wszczęte w związku z pismem W. W. z dnia 6 grudnia 2013r., w którym wskazywał on na ostateczną decyzję Starosty L. znak. [...] z dnia [...] zmienioną następnie w dniu [...]. Decyzją tą zezwolono A. D. Ł. na trwałe wyłączenie z rolniczego użytkowania gruntu rolnego o pow. 0,500 ha w klasie bonitacyjnej R-IIIb, stanowiącego część działki nr [...] o pow. 0,0383 ha oraz [...] o pow. 0,0117 ha, położonych we wsi N., gmina [...] z przeznaczeniem pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażu z wiatą (co wynika z k.4 akt admin.).

W. W. jest natomiast właścicielem sąsiedniej działki nr [...] utwardzonej i wykorzystywanej jako droga dojazdowa do działek objętych nr [...] i nr [...], czemu się on sprzeciwia. W jego przekonaniu, na skutek decyzji o wyłączeniu, zmieniono faktycznie przeznaczenie jego działki rolnej nr [...] bez wymaganej – jego zdaniem – decyzji o jej wyłączeniu z użytkowania rolniczego.

W związku z tym w piśmie z dnia 6 grudnia 2013r., wniósł on o przeprowadzenie postępowania w sprawie wyłączenia niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także o wydanie decyzji zakazującej użytkowania gruntów działki nr [...] niezgodnie z przeznaczeniem.

W. W. złożył również w dniu 6 grudnia 2013r. odrębny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]., a następnie o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji pismem zwanym "Zażaleniem na bezczynność" z dnia 21 czerwca 2014r.

Postanowieniem z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, a postanowieniem z dnia [...] Starosta L. odmówił wznowienia postępowania; w uzasadnieniach tych postanowień organy wskazały na brak przymiotu strony W. W..

Następnie w wyniku rozpatrzenia zażalenia W. W. z dnia 11 lipca 2014r. na bezczynność organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało trzy postanowienia:

1) z dnia [...] znak: [...], w którym podzieliło stanowisko organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania oraz za nieuzasadnione uznało żądanie przeprowadzenia postępowania w sprawie niezgodnego z prawem wyłączenia z użytkowania rolniczego gruntu działki nr [...] (k.4);

2) z dnia [...], którym uwzględniło zażalenie w zakresie żądania wydania decyzji zakazującej użytkowania działki nr [...] niezgodnie z jej przeznaczeniem (k.1 akt admin.);

3) z dnia [...]. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty L. z dnia [...]. o odmowie wznowienia.

W tej sytuacji, Starosta L. mając na uwadze postanowienie Kolegium zobowiązujące organ do załatwienia wniosku W. W. z dnia 6 grudnia 2013r. w przedmiocie wydania decyzji zakazującej użytkowania działki nr [...] niezgodnie z jej przeznaczeniem oraz uwzględniając pismo W. W. z dnia 24 lipca 2014r. (k.6 akt amin.), nazwane "Ponowienie wniosku" oraz zawarte w nim dodatkowo żądania: 1) zawiadomienia wszystkich stron w sprawie zgodnie z art. 61 § 4 kpa, 2) powołania na podstawie art. 84 § 1 kpa biegłych w celu przeprowadzenia dowodu polegającego na wzajemnym pokryciu mapy ewidencyjnej z mapą planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla działki nr [...] w celu ustalenia przeznaczenia tej działki, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 3) przeprowadzenia czynności kontrolnych, o których mowa w art. 26 i art. 27 tej ustawy; 4) wydania decyzji, o których mowa w art. 28 ust. 1 i 2 tej ustawy i skierowanie jej do sprawców wyłączenia tj. do [...] i A. Ł. - przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a następnie wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...]

Odmawiając uwzględnienia żądań W. W. organ stwierdził, że w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] Nr [...] (Dz.Urz. Woj. L. . Nr [...], poz.1007) rolne przeznaczenie działki nr [...] nie budzi wątpliwości, toteż zbędna jest opinia biegłego w tym celu. Działka ta leży bowiem w terenie zabudowy zagrodowej (MR) oraz upraw polowych (RP), a jednocześnie dla działki tej właściwy organ nie wydał zgody, o której mowa w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych na zmianę jej przeznaczenia na cele nierolnicze. Rolne przeznaczenie tej działki zostało ponadto potwierdzone na wniosek W. W. decyzją Starosty L. z dnia [...] (k.15 akt admin.).

Organ ustalił również, że prawo korzystania przez D. i A. Ł. z drogi dojazdowej – działki nr [...] wynika z aktu notarialnego z dnia 13 grudnia 2002r., Rep. A Nr [...] (k.43 akt admin.), w którym T. B. - W. i W. W. jako właściciele działki [...] ustanowili na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] służebność przejazdu i przechodu na całej długości działki nr [...]; podobnie w akcie notarialnym z dnia 22 października 1999r., Rep. A Nr [...] (k. 41 akt amin.) ustanowili taką służebność dla każdoczesnego właściciela działki nr [...]. Skoro więc prawa korzystania z działki nr [...] przez właścicieli działek nr [...] i nr [...] wynika ze wskazanych aktów notarialnych, to bezcelowe jest przeprowadzenie kontroli tych działek.

Odnosząc się natomiast do żądania wydania wobec D. i A. Ł. decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych tj. decyzji ustalającej podwyższone opłaty za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej niezgodnie z przepisami, organ I instancji stwierdził, że decyzja na podstawie tego przepisu może być wydana wyłącznie w stosunku do osób, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2 tej ustawy, a więc wyłącznie do właścicieli działki podlegającej wyłączeniu. Nie można zatem wydać decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy skierowanej do D. i A. Ł., którzy nie są właścicielami działki nr [...].

Organ I instancji podniósł również, że ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie przewiduje wydania decyzji zakazującej użytkowania gruntu, a zatem w związku z brakiem podstawy prawnej, należało odmówić wydania decyzji zakazującej użytkowania działki nr [...].

Odwołanie od tej decyzji wniósł W. W., podtrzymując i raz jeszcze argumentując obszernie swoje żądania zawarte w pismach z dnia 6 grudnia 2013.r i 24 czerwca 2014r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło tych argumentów, uchylając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa zaskarżoną decyzję i umarzając postępowanie organu I instancji ze względu na brak podstaw prawnych do uwzględnienia żądań W. W..

Kolegium stwierdziło w szczególności, że ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie przewiduje wydania decyzji zakazującej użytkowania gruntu – należało zatem odmówić wszczęcia postępowania zgodnie z art. 61 a § 1 kpa – skoro jednak zostało ono wszczęte, na obecnym etapie podlega ono umorzeniu jako bezprzedmiotowe.

W obszernej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie W. W. domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji.

Skarżący przedstawiając obszernie przebieg postępowania zarzucił naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego poprzez nieuzasadnione umorzenie postępowania, a także prawa materialnego tj. przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich niewłaściwą wykładnię pomijającą, że realizacja na działkach nr [...] i [...] inwestycji niezwiązanych z produkcją rolną spowodowała faktycznie wyłączenie z rolniczego użytkowania działki nr [...], a zatem organ powinien był jednoznacznie ustalić czy wyłączenie nie powinno obejmować również działki nr [...].

Zdaniem skarżącego, niezbędne było zatem ustalenie przez organ przeznaczenia tej działki w planie miejscowym i powołanie w tym celu biegłego na podstawie art. 84 § 1 kpa, ustalenie czy była wydana decyzja zezwalająca na dokonanie wyłączenia z użytkowania rolniczego tej działki. Zdaniem skarżącego wydanie takiej decyzji nie byłoby w ogóle możliwe z uwagi na to, że dla tej działki nie wyrażono w planie miejscowym zgody na przeznaczenie inne niż rolne. Z tego względu organ powinien więc przeprowadzić kontrolę na podstawie art. 26 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a następnie nałożyć na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 tej ustawy na właścicieli działek nr [...] i nr [...] podwyższoną opłatę za faktyczne (bez wymaganej decyzji) wyłączenie działki nr [...] z użytkowania rolniczego. Zdaniem skarżącego obszar wyłączanego z użytkowania rolniczego gruntu w każdym wypadku obejmuje bowiem nie tylko teren zgodny z obrysem budynku, ale też teren niezbędny dla istnienia budynku i urządzeń z nim związanych, a więc także dojazd do drogi publicznej. Decyzja o wyłączeniu wydana dla właścicieli działek nr [...] i nr [...] powinna więc obejmować również działkę nr [...].

Zdaniem skarżącego, umorzenie postępowania jako wydanego bez podstaw prawnych jest niezrozumiałe, skoro skarżący wprost wskazał przepisy tj. art. 84 § 1 kpa, art. 26 i 27 oraz art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, które organ powinien zastosować.

Skarżący zarzucił również, że w postępowaniu pominięto jego żonę, będącą współwłaścicielką działki nr [...] - T. B. – W. i użytkowników tej działki, w szczególności nie skierowano do nich decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 7 października 2015r. skarżący cofnął żądanie w zakresie wydania decyzji zakazującej użytkowania niezgodnie z przeznaczeniem, podtrzymał natomiast pozostałe zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Rację ma bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądań skarżącego zawartych w pismach z dnia 6 grudnia 2013r. i z dnia 24 lipca 2014r.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący w istocie kwestionuje decyzję z dnia [...] zmienioną decyzją z dnia [...]. zezwalającą A. i i D. Ł. na trwałe wyłączenie z rolniczego użytkowania gruntu rolnego części działki nr [...] oraz działki nr [...] z przeznaczeniem pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażu z wiatą. W konsekwencji bowiem tej decyzji na tych działkach zrealizowano inwestycję i w związku z tym właściciele tych działek korzystają z drogi dojazdowej na działce skarżącego nr [...], z czym on się nie zgadza podnosząc, że działka ta ma charakter rolny i nie może być wykorzystywana na cele nierolnicze jako droga. Inwestorzy powinni – jego zdaniem – uzyskać zezwolenie na wyłączenie z rolnego użytkowania również działki nr [...] (co powinno nastąpić – ich zdaniem - w decyzji z dnia 1 lipca 2003r.), a jeśli zezwolenia takiego nie uzyskali, organ powinien przeprowadzić czynności kontrolne na podstawie art. 26 i 27 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 909), zwanej dalej "ustawą" i wydać decyzję na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy nakładającą na nich podwyższone opłaty za dokonanie wyłączenia gruntu z produkcji rolnej bez wymaganego pozwolenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Pozwolenie na nierolnicze wykorzystywanie działek nr [...] i nr [...] wynika ze wskazanej decyzji z dnia [...] zmienionej decyzją z dnia [...] Obecnie skarżący może kwestionować wadliwość tego wyłączenia, polegającą – jego zdaniem - na pominięciu w tej decyzji działki nr [...], wyłącznie w postępowaniach nadzwyczajnych (m.in. o wznowienie, stwierdzenie nieważności) - jest to bowiem decyzja ostateczna i obecnie organ nie może zmieniać jej treści w zwykłym trybie.

Jednocześnie za prawidłowe należy uznać stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że brak jest podstawy prawnej do wydania odrębnej decyzji zakazującej użytkowania niezgodnie z rolniczym przeznaczeniem działki nr [...], ustawa nie przewiduje bowiem w ogóle takiej decyzji. Z tego względu i mając na uwadze, że skarżący w piśmie z dnia 7 października 2015r. (k.76) cofnął żądanie wydania takiej decyzji, organ odwoławczy prawidłowo umorzył postępowanie w tym zakresie.

Rację ma również organ, że nie było podstaw prawnych do wydania decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy skierowanej – zgodnie z żądaniem skarżącego - do właścicieli działek nr [...] i nr [...], a w konsekwencji nie było uzasadnione dokonanie poprzedzających tę decyzję czynności kontrolnych na podstawie art. 26 i 27 ustawy oraz dopuszczenie biegłego na podstawie art. 84 § 1 kpa.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy – w razie stwierdzenia, że grunty zostały wyłączone z produkcji niezgodnie z przepisami niniejszej ustawy, sprawcy wyłączenia ustala się opłatę w wysokości dwukrotnej należności. Przez wyłączenie gruntów z produkcji należy rozumieć natomiast – zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy – rozpoczęcie, innego niż rolnicze lub leśne, użytkowania gruntów.

Prawidłowo organ wskazał, że decyzja na podstawie tego przepisu może być skierowana wyłącznie do właściciela gruntu podlegającego wyłączeniu, albo do innych podmiotów posiadających prawo do nieruchomości, a nie do osób trzecich, pomimo że art. 28 ust. 1 posługuje się pojęciem "sprawcy wyłączenia", które nie zostało w ustawie zdefiniowane.

Decyzja ta nie może być w szczególności skierowana do osób wykonujących uprawnienia wynikające ze służebności przechodu i przejazdu, a tylko takie przysługują właścicielom działki nr [...] i nr [...] na podstawie aktu notarialnego z dnia 13 grudnia 2002r. (k.43 akt admin.).

Jak wskazano wyżej, przez wyłączenie gruntów z produkcji należy rozumieć "rozpoczęcie, innego niż rolnicze lub leśne, użytkowania gruntów". Wyłączenie dotyczy więc użytkowania gruntu, a nie jakiegokolwiek korzystania z gruntu. Brak w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych legalnej definicji użytkowania, brak również podstaw do przyjęcia, że chodzi w tym przepisie o "użytkowanie", o którym mowa w art. 252 – 284 Kodeksu cywilnego, skoro w przepisach tych mowa jest o użytkowaniu jako ograniczonym prawie rzeczowym, ustanawianym i szczegółowo określonym ustawowo.

Dokonując wykładni pojęcia "użytkowania" należy zatem odwołać się do definicji słownikowych. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN użytkowanie to korzystanie, korzystanie w sposób racjonalny, przynoszący jak największy pożytek, a synonimy tego pojęcia to eksploatowanie, zajmowanie.

W świetle powyższego użytkowanie gruntów rolnych (lub leśnych) to korzystanie z nich, czerpanie maksymalnych pożytków, eksploatowanie, zajmowanie tych gruntów. Użytkowanie wiąże się więc z możliwością zajmowania nieruchomości i korzystania z niej w nieograniczonym czasie, na stałe.

Taka sytuacja nie zachodzi natomiast w przypadku wykonywania prawa służebności przejazdu bądź przechodu (drogi koniecznej).

Zgodnie bowiem z art. 285 § 1 k.c. - nieruchomość można obciążyć na rzecz właściciela innej nieruchomości (nieruchomości władnącej) prawem, którego treść polega bądź na tym, że właściciel nieruchomości władnącej może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, bądź na tym, że właściciel nieruchomości obciążonej zostaje ograniczony w możności dokonywania w stosunku do niej określonych działań, bądź też na tym, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie wolno wykonywać określonych uprawnień, które mu względem nieruchomości władnącej przysługują na podstawie przepisów o treści i wykonywaniu własności (służebność gruntowa). § 2. Służebność gruntowa może mieć jedynie na celu zwiększenie użyteczności nieruchomości władnącej lub jej oznaczonej części.

Szczególnym przykładem służebności gruntowej jest służebność drogi koniecznej. Zgodnie z art. 145 § 1 k.c. - jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej lub do należących do tej nieruchomości budynków gospodarskich, właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej (droga konieczna). § 2. Przeprowadzenie drogi koniecznej nastąpi z uwzględnieniem potrzeb nieruchomości niemającej dostępu do drogi publicznej oraz z najmniejszym obciążeniem gruntów, przez które droga ma prowadzić. Jeżeli potrzeba ustanowienia drogi jest następstwem sprzedaży gruntu lub innej czynności prawnej, a między interesowanymi nie dojdzie do porozumienia, sąd zarządzi, o ile to jest możliwe, przeprowadzenie drogi przez grunty, które były przedmiotem tej czynności prawnej. § 3. Przeprowadzenie drogi koniecznej powinno uwzględniać interes społeczno-gospodarczy.

W świetle powołanych przepisów służebność drogi koniecznej polega więc na korzystaniu z nieruchomości wyłącznie w ściśle ograniczonym zakresie i z jak najmniejszym obciążeniem gruntów, przez które ma ona przebiegać.

Z tego względu wykonywanie uprawnień przejazdu i przechodu w ramach wykonywania służebności drogi koniecznej nie może być traktowane jako użytkowanie w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy, a w konsekwencji osoby wykonujące takie uprawnienie nie mogą dopuścić się wyłączenia gruntów z produkcji i nie może być do nich skierowana decyzja na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy, bowiem nie można ich uznać za "sprawców wyłączenia", o których mowa w tym przepisie.

Należy więc przyjąć, że w razie obciążenia gruntu rolnego służebnością drogi koniecznej, podmiotem użytkującym - w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy - ten grunt, jest właściciel nieruchomości obciążonej, a nie nieruchomości władnącej, a więc w niniejszej sprawie skarżący. Zatem tylko do właściciela nieruchomości obciążonej mogłaby być ewentualnie skierowana decyzja na podstawie art. 28 ust 1 ustawy, o ile zostałoby ustalone, że na skutek ustanowienia służebności gruntowej nastąpiło wyłączenie gruntu z produkcji w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy – nie w każdym bowiem przypadku ustanowienie służebności drogi koniecznej na gruncie rolnym powoduje zmianę przeznaczenia takiego gruntu.

Skoro więc żądanie skarżącego dotyczące wydania w stosunku do właścicieli działki nr [...] i nr [...] nie było uzasadnione, bowiem decyzja taka mogłaby być skierowana wyłącznie do niego, jako posiadającego prawo własności umożliwiające mu korzystanie z tej działki w niemal nieograniczonym zakresie, zgodna z interesem skarżącego była również odmowa przeprowadzenia czynności kontrolnych na podstawie art. 26 i 27 ustawy oraz odmowa przeprowadzenie opinii biegłego w celu potwierdzenia, że należąca do skarżącego działka nr [...] ma charakter rolny. Jak bowiem wyżej wskazano, czynności te organ podejmuje w ramach postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie decyzji na podstawie art. 28 ustawy, a ta mogłaby być skierowana wyłącznie do skarżącego.

O ile natomiast skarżący kwestionuje bezprawne – jego zdaniem - dokonanie na jego działce przez właścicieli sąsiednich działek utwardzenia, ma prawo wystąpić z odrębnym żądaniem do właściwych organów nadzoru budowlanego, a jeśli jest niezadowolony z działalności organów, ma również prawo zarzucać to również w odrębnym postępowaniu przed właściwymi organami nadzorczymi, ma również możliwość ewentualnego zniesienia służebności, jaką samą ustanowił aktem notarialnym.

Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art.26, 27, 28 ustawy oraz przepisów postępowania w zakresie umorzenia postępowania są więc niezasadne. Prawidłowo bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że z uwagi na brak przesłanek do wydania decyzji w trybie art. 28 ustawy skierowanej do właścicieli działek nr [...] i [...] nie było również podstaw do przeprowadzania czynności kontrolnych i innych czynności dowodowych, których domagał się skarżący, dlatego postępowanie podlegało umorzeniu.

Nie stanowi przy tym wadliwości skutkującej uchyleniem zaskarżonej decyzji to, że decyzja ta nie została doręczona T. B. – W. , będącej współwłaścicielką działki nr [...]. T. B. –W. brała udział w postępowaniu przed organem I instancji, a także jako uczestniczka postępowania brała udział w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie podnosiła jednak zarzutu pozbawienia jej możliwości udziału w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Mimo więc, że organ ten pominął ją w tym postępowaniu, wadliwość ta nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa procesowego i materialnego, a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).