Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2137/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.), asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2007 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2006 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) września 2006 r. Wojewoda (...) po rozpatrzeniu odwołania D. S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) lipca 2006 r. orzekającej o uchyleniu czynności materialno - technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały D.S. oraz małoletniej N. D. w lokalu nr (...) przy ul. (...).

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Zgodnie z art. 10 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 87, poz.960 ze zm.), osoba, która przebywa pod oznaczonym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia. Czynność zameldowania ma potwierdzić istniejący stan faktyczny, a więc dana osoba winna najpierw zamieszkać w danym lokalu, a następnie dokonać zameldowania w nim. W postępowaniu o uchylenie czynności materialno -technicznej zameldowania organ bada wyłącznie stan faktyczny istniejący w dniu dokonania czynności rejestracyjnej, tj. czy w dniu dokonania zameldowania osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczył zamieszkiwała w lokalu, w którym została zameldowana.

Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że D. S. nie zamieszkiwała w dacie zameldowania tj., 13 marca 1987 r., natomiast N. D. w dniu 5 stycznia 2005 r. w lokalu nr (...) przy ul. (...). Za takim stanowiskiem - zdaniem Wojewody (...) - przemawiają następujące dowody: wyjaśnienia M. S., Z. O. i J. S., jak również sąsiadów M. G., K. O. i K. P. Nadto istotnym dowodem zdaniem organu odwoławczego są umowy najmu mieszkań (najemcami byli rodzice skarżącej) z okresu kiedy D. S. została zameldowana

w lokalu przy ul. (...).

Wojewoda (...) wskazał ponadto, że skarżąca korzystając z ważnego zameldowania włamała się do przedmiotowego lokalu w dniu 24 czerwca 2005 r. wyłamując zamki w drzwiach. Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy dla (...) nakazał pozwanej (D. S.) opuszczenie i wydanie przedmiotowego lokalu.

Odnosząc się zameldowania małoletniej N. D. organ odwoławczy wskazał, że czynność zameldowania małoletniej dokonana została w oparciu o art. 14 § 2 ustawy ewidencyjnej, który stanowi, że zgłoszenie urodzenia dziecka dokonane we właściwym urzędzie stanu cywilnego zastępuje zameldowanie. Z akt sprawy natomiast wynika, że N. D. zameldowana została na podstawie w/w przepisu,

a zamieszkała w nim kilka miesięcy później.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody (...) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. S. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej jej decyzji Prezydenta W. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ pierwszej instancji naruszył zasadę praworządności oraz zasadę prawdy obiektywnej. Podniosła, że nie zostali przesłuchani świadkowie zgłoszeni przez nią, a ich zeznania miałyby kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącej organ naruszył art. 77 i 7 kpa poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o oddalenie skargi D. S.

i podtrzymał wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego,

a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia

będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy.

Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sytuację prawną skarżącej należy rozważyć na tle dokonanych ustaleń faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku Z. O. i M. S. z d.O. z dnia 18 kwietnia 2006 r. o wymeldowanie z lokalu nr (...) przy (...) D. S., która -jak wynika z treści wniosku w przedmiotowym lokalu nigdy nie przebywała, lecz zamieszkiwała wraz z rodzicami m.in przy ul. (...). Ze względu na treść uzasadnienia wniosku, treść załączonych do wniosku oświadczeń

i niekwestionowaną okoliczność, że D. S. mieszka w przedmiotowym lokalu od czerwca 2005 r. postępowanie dowodowe prowadzone było w kierunku uchylenia czynności materialno - technicznej zameldowania D. S.

Właścicielami przedmiotowego lokalu są wnioskodawcy (Z. O. i M. S. z d.O.) będący spadkobiercami E. O. poprzedniej właścicielki mieszkania.

W tym miejscu wskazać należy, że przy uchyleniu czynności materialno -technicznej bada się czy w dniu zameldowania osoba spełniała warunek dający podstawę do zameldowania , tzn. zamieszkiwała w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie - art.10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności

i dowodach osobistych (Dz.U. nr 87, poz.960 ze zm.). W/w artykuł stanowi, że osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia, zaś art. 47 ust. 2, iż organ gminy rozstrzyga o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art.10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 87, poz.960 ze zm.) w związku z art.47 w/w ustawy.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie organ administracji ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego.

Wskazać należy, że organ dokonał oceny materiału dowodowego zgodnie

z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Najważniejsze w tej sprawie dowody to przesłuchanie na okoliczność nie zamieszkiwania D. S. w przedmiotowym lokalu w dacie zameldowania - oprócz wnioskodawców -następujących świadków: M. G., najbliższej sąsiadki E. O., która stwierdziła, że D. S. nigdy w przedmiotowym lokalu nie zamieszkiwała, zaś cały czas mieszkała wraz z rodzicami. K. O. -również sąsiadka, mieszkająca przy ul. (...) od 1956 r. - oświadczyła, że D. S. nigdy nie mieszkała w lokalu przy ul. (...), a matka skarżącej wyprowadziła się z mieszkania mając kilkanaście lat.

Przesłuchany został w niniejszej sprawie również ojciec skarżącej, który wskazał, że w czasie dokonywania zameldowania w 1987 r. D. S. nie zamieszkiwała w tym lokalu. Od 1987 r. rodzina S. mieszkała w wynajętym mieszkaniu. Zaś od 1990 r. w lokalu przy ul. (...).

Potwierdzeniem tych okoliczności jest dołączona do akt sprawy umowa najmu z dnia 1 czerwca 1987 r., na mocy której rodzice skarżącej wynajmowali mieszkanie przy ul. (...) od czerwca 1987 r. Umowa ta była wielokrotnie przedłużana. Wcześniejsza umowa dotycząca wynajmowania mieszkania przy (...) datowana jest na czerwiec 1986 r.

Z zasad logiki i doświadczenia życiowego wynika, że dwuletnie dziecko zazwyczaj mieszka wraz z rodzicami i tę okoliczność rodzice skarżącej potwierdzają. Potwierdza ją również najbliższa rodzina np. brat matki skarżącej. W sprawie nie ma żadnego dowodu potwierdzającego, że skarżąca D. S. mieszkała w dacie zameldowania w mieszkaniu przy ul. (...). Na tę okoliczność

wskazuje tylko skarżąca oświadczając, że rodzice byli alkoholikami i wychowywała ją babcia. Jednakże na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym

w Warszawie w dniu 16 lutego 2007 r. podała, że babcia nie była ustanowiona dla niej jako rodzina zastępcza.

Decyzję uchylającą czynność materialno - techniczną zameldowania małoletniej N. D. również należy uznać za zasadną. Czynność zameldowania małoletniej została dokonana w oparciu o art. 14 § 2 ustawy ewidencyjnej, który stanowi, że zgłoszenie urodzenia dziecka dokonane we właściwym urzędzie stanu cywilnego zastępuje zameldowanie, jednakże pomimo zameldowania w przedmiotowym lokalu małoletniej, zamieszkała ona w nim kilka miesięcy później.

Odnosząc się do wskazanych w skardze zarzutów dotyczących nieprzesłuchania zgłoszonych przez skarżącą świadków to stwierdzić należy, że organ administracji wezwał ich wskazując termin przesłuchania. Zawiadomienia

o tym terminie zostały świadkom prawidłowo doręczone. Żaden z nich nie stawił się na przesłuchanie, nie wskazując jednocześnie organowi możliwości stawienia się w innym terminie. Błędne jest stanowisko skarżącej, że organ mógł zastosować wobec zgłoszonych przez nią świadków "kary grzywny lub środków przymusu"

w tym postępowaniu. Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału

w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Nie można bowiem założyć, że przy bierności strony cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach. Skoro skarżąca wywodziła z przeprowadzenia tego dowodu korzystne dla siebie skutki prawne winna bardziej zaangażować się w doprowadzenie do przesłuchania świadków.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszone zostały art. 7 i 77 kpa to stwierdzić należy, że badając pod tym kątem legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia w/w przepisów.

W niniejszej sprawie organy przestrzegały zasadę prawdy obiektywnej, podejmując wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanej w tej sprawie decyzji wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego.

Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.