Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1857/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-04-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 w zw z art.160
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Cieloch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi K. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 października 2009 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok po rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Skarżący K. J. działający przez pełnomocnika złożył w dniu 3 grudnia 2009 roku (potwierdzenie nadania na kopercie) skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 października 2009 roku nr [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok .

Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi w dniu 2 listopada 2009 roku

( dowód doręczenia k.424 akt administracyjnych).

Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 31 grudnia 2009 roku pełnomocnik skarżącego został wezwany o dołączenie pełnomocnictwa w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 stycznia 2010 roku.

Pełnomocnictwo procesowe zostało nadane do tut. Sądu w placówce pocztowej w dniu 22 stycznia 2010 roku.

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 roku Sąd odrzucił skargę. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 5.03.2010 roku.

W dniu 15 marca 2010 roku ( data nadania na kopercie) skarżący K.J. osobiście złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na w/w decyzję. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że o wydaniu w sprawie decyzji dowiedział się od swojego pełnomocnika, który zapewniał ,że została sporządzona i złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponadto wskazał ,że od września 2004 roku przebywa w zakładzie karnym i nie miał możliwości zweryfikowania działań pełnomocnika. Z powodu ustanowienia pełnomocnika nie sporządzał także skargi osobiście. Dopiero w dniu 8 marca 2010 roku dowiedział się telefonicznie ,że skarga dostała odrzucona .

Skarżący powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. postanowienie NSA z dnia 7 stycznia 2009 roku I OZ 938/08 ) wskazał ,że jego zdaniem nie ponosi on winy w uchybieniu terminu, ponieważ nie tylko nie miał możliwości przejrzenia akt sprawy, ale również kontrolowania prawidłowości wniesienia środków odwoławczych. Są to obiektywne okoliczności wprost wskazujące na brak winy po jego stronie . W związku z powyższym jego zdaniem pozostawał on w uzasadnionym i usprawiedliwionym błędzie co do możliwości złożenia środka odwoławczego . Zatem skoro przepisy regulujące przywrócenie terminu nie nakładają obowiązku udowodnienia a tylko uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu to przedstawione powyżej przesłanki uzasadniają przywrócenie terminu.

Skarżący wskazał także ,że osobną kwestią jest fakt ,że z powodu błędu swojego pełnomocnika został pozbawiony prawa do zbadania sprawy przez Sąd.

W pozostałym zakresie skarżący wyjaśnił przyczynę braku możliwości złożenia pełnomocnictwa w wyznaczonym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 p.p.s.a. warunkami przywrócenia uchybionego terminu są: złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, czyli niespełnienie chociażby jednej z nich powoduje, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony.

Z powyższych przesłanek wynika ,że w pierwszej kolejności Sąd bada ,czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie. Przyjmując zatem ,że w dniu 8 marca 2010 roku skarżący dowiedział o wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi należało uznać ,że wniosek nadany w dniu 15 marca 2010 r został wniesiony w przepisanym terminie.

Dodatkowo z powyższych przesłanek wynika ,iż dla skutecznego przywrócenia uchybionego terminu wymagane jest m.in. uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek należy zauważyć, iż wbrew twierdzeniom skarżącego nie wystąpiło uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić, jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W sytuacji zaś kiedy w imieniu strony działał profesjonalny pełnomocnik - co miało miejsce w niniejszej sprawie - dokonywane w imieniu mocodawcy czynności procesowe obciążają stronę. Występujący zaś w imieniu skarżącego adwokat , (któremu pełnomocnictwo zostało udzielone, a którego w zakreślonym terminie nie przedłożył ) obowiązany jest do dołożenia należytej staranności przy podejmowaniu czynności procesowych, w tym z wywiązania się obowiązków dotyczących składania pism w terminie jak i ich wymogów formalnych . Tym bardziej, że udzielone w niniejszej sprawie adwokatowi przez skarżącego pełnomocnictwo ma charakter ogólny. Zatem niewątpliwie obejmuje wywiązanie się przez profesjonalnego pełnomocnika z obowiązku należytego złożenia skargi do Sądu tym bardziej ,że ten sam pełnomocnik reprezentował skarżącego przed organami podatkowymi. Stąd też niedołożenie przez adwokata w imieniu strony należytej staranności przy wnoszeniu skargi - a tak należy potraktować niezłożenie skargi w terminie jak i uzupełnienie pełnomocnictwa po terminie - obciążają stronę. Zważywszy bowiem, że tym bardziej od profesjonalnego pełnomocnika zasadnym jest wymaganie precyzyjnego stosowania się do treści przepisów regulujących sposób postępowania przed sądami administracyjnymi. Sąd w pełni bowiem podzielił pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2008 roku I OZ 402/08 w którym podniesiono, że osoba działająca przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy. Skarżącego obciąża zatem odpowiedzialność związana z wyborem jednostki, której zlecił pomoc prawną, a skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań obciążają mocodawcę.

W tej sytuacji należy uznać ,iż wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogą stanowić potwierdzenia braku winy strony w uchybieniu terminu do złożenia skargi i brak jest przesłanki do przywrócenia terminu.

Zatem brak spełnienia warunku uprawdopodobnienia braku winy powoduje, że Sąd odstąpił od rozważenia spełnienia pozostałych przesłanek przywrócenia terminu. Dla przywrócenia terminu wymagane jest bowiem, aby były one spełnione łącznie. Brak spełnienia choćby jednej z nich zawsze skutkuje koniecznością wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, dlatego na podstawie art. 86 §1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia .