Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 73/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu JG od postanowienia referendarza sądowego z dnia 5 września 2016 r. II SAB/Rz 73/16 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi JG na bezczynność Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - p o s t a n a w i a - utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy


UZASADNIENIE

We wniesionej skardze JG zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając zgłoszone żądanie wskazał na niski dochód uzyskiwany z tytułu umowy o dzieło, który na dodatek nie jest stały. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący zaznaczył, że opieka nad niepełnosprawną ruchowo matką uniemożliwia mu podjęcie pracy na pełny etat, dlatego uzyskuje dochód z tytułu umowy o dzieło w wysokości 1092 zł. Z kolei jego matka pobiera rentę rodzinną w kwocie 1600 zł. Skarżący jest właścicielem samochodu osobowego, którym dojeżdża do pracy, czego koszt to 400 zł miesięcznie. Rodzina mieszka w domu o pow. 90 m2 stanowiącym własność matki skarżącego. Wydatki stałe wnioskodawcy to: 530 zł – rata kredytu zaciągniętego na konieczny remont dachu, 300 zł – rata innego kredytu, 300 zł – leczenie skarżącego i jego matki, 400 zł – wyżywienie, 100 zł – media, 100 zł - środki czystości.

Postanowieniem z dnia 5 września 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy wskazując, że nie wykazał on, aby nie był w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przedłożonego oświadczenia wnioskodawcy wynika bowiem, że jego średnie miesięczne wydatki to kwota ok. 2130 zł, natomiast uzyskiwany dochód oscyluje wokół kwoty 2692 zł. W ocenie referendarza oznacza to, że po pokryciu wszystkich ponoszonych przez stronę wydatków pozostaje do jej dyspozycji kwota ok. 560 zł, która jest wystarczająca do poniesienia kosztów sądowych. Skarżący wskazał ponadto, że spłaca dwa kredyty, jednakże wyjawił cel jedynie jednego z nich, co również budzi wątpliwości odnośnie do jego rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia JG zarzucił błędne uznanie, że w swoim wniosku nie wykazał konieczności udzielenia mu żądanego wsparcia, gdyż obecnie nie wykonuje umowy o dzieło, z której otrzymywał miesięczny dochód w wysokości 1 099 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 § 3 Ppsa). W myśl zatem art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa jego obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu analiza wniosku skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on niemożność poniesienia kosztów postępowania a zatem zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy w pełni zasadnie odmówił przyznania jej wnioskowanego wsparcia.

Na wstępie należy wskazać, jakie koszty sądowe w niniejszej sprawie zobowiązana jest uiścić skarżący. Wpis od skargi na bezczynność organu wynosi 100 zł. Pozostałe opłaty mogą, lecz nie muszą, pojawić się na dalszych etapach postępowania (opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł za odpis wyroku z uzasadnieniem sporządzanym na wniosek w przypadku oddalenia skargi oraz wpis od ewentualnej skargi kasacyjnej, również w wysokości 100 zł).

W tym stanie rzeczy nie sposób przyjąć, że JG wykazał, aby nie był w stanie ponieść opłaty w wysokości 100 zł tytułem wpisu od skargi, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Słusznie zatem referendarz sądowy zauważył, że już z samego zestawienia deklarowanych na dzień złożenia wniosku wydatków oraz przychodów rodziny wynika, że skarżący dysponuje kwotą wystarczającą do uiszczenia wpisu. Za uzasadnioną wątpliwość co do sytuacji materialno-bytowej skarżącego Sąd, podobnie jak referendarz, uznał również niewyjawienie przez wnioskodawcę celu, na jaki został zaciągnięty przez niego drugi kredyt. Mając zatem na uwadze, że w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania istnienia przesłanek do uwzględnienia żądania, referendarz sądowy prawidłowo odmówił przyznania mu prawa pomocy.

Oceny Sądu nie zmienia podniesiony w sprzeciwie argument o "obecnie nie wykonywaniu" umowy o dzieło, a zatem o utracie dochodu. Wnioskodawca nie wykazał, ani nie uprawdopodobnił, aby jego twierdzenie znajdowało potwierdzenie w rzeczywistości. W szczególności nie okazał treści umowy o dzieło, nie nadesłał kopii rachunków bankowych, jak również nie wykazał okoliczności, w związku z którymi obecnie już nie pracuje. Ponadto Sąd zauważa, że we wniesionym sprzeciwie nie podjął nawet próby rozwiania wątpliwości zaznacoznych przez referendarza.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, Sąd utrzymał zaskarżone postanowienie referendarza sądowego w mocy.