Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1889/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. staż. Magdalena Bąba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi J. P. i W. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. P. kwotę 500 zł (pięćset) oraz na rzecz skarżącego W. S. kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. P. i W. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., którą nałożono na J. M. i spółkę "[...]" Sp. z o.o. obowiązek wykonania robót budowlanych zgodnie ze szczegółowymi wytycznymi zawartymi w części opisowej i rysunkowej "Dokumentacji powykonawczej" tom II z października 2011 r. stanowiącej integralną część decyzji w terminie 24 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z lokalami użytkowymi w suterenie, adaptacji i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na hotel z restauracją na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] przy ul. [...] i ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją z dnia [...] września 2007 r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] października 2008 r., Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z lokalami użytkowymi w suterenie, adaptacji i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na hotel z restauracją na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] przy ul. [...] i ul. [...] w [...].

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2007 r. a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy tę decyzję.

Po wstrzymaniu robót budowlanych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego budynku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. została poddana kontroli sądowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1042/10 oddalił skargę na tę decyzję.

Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 25 maja 2012 r. II OSK skargę K 408/11 oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż Sad pierwszej instancji zasadnie zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, uchylającego decyzję organu pierwszej instancji z tego powodu, że nałożenie na inwestora obowiązku przedstawienia projektu zamiennego adaptacji i rozbudowy przedmiotowego budynku na gruncie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, powinno zostać związane z uprzednim rozważeniem nałożenia na inwestora obowiązku wykonania konkretnych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych już robót do stanu zgodnego z prawem, których realizacja mogłaby skutkować wykonaniem takiego projektu, zwłaszcza, że organ pierwszej instancji posiadał wiedzę na temat niezgodności realizowanej inwestycji z przepisami prawa.

Z akt wynika, że postanowieniem Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. inwestor – J. M. uzyskał zgodę na odstępstwo od obowiązujących przepisów określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie umożliwiające wykonanie na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] ściany bez otworów okiennych i drzwiowych planowanego budynku mieszkalno-usługowego bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nr ewid. [...], pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.

W dalszym toku prowadzone było przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] postępowanie w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, organ wydawał kolejne decyzje, które organ odwoławczy uchylał a sprawę przekazywał do ponownego rozpatrzenia. Ostatnią z nich, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. uchylił decyzję PINB z dnia [...] września 2012 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, wskazując, że organ ten przyjął bez dogłębnej analizy ustalenia i wnioski wynikające z przedłożonej w dniu 16 listopada 2011 r. przez inwestora dokumentacji powykonawczej przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku i adaptacji na funkcję hotelową z restauracją oraz budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na przedmiotowych działkach, nie poddając jej ocenie zgodności ze stanem faktycznym, zgodności z uzyskaną przez inwestora decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, W szczególności wskazał na konieczność wyjaśnienia: (1) usytuowania budynku w odległościach mniejszych niż określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazując, że zaproponowane przez projektanta rozwiązanie nie pozwoli doprowadzić obiektu do stanu zgodnego z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia; (2) wysokości budynku i ilości wykonanych kondygnacji, stwierdzając, że poddasze w przedmiotowym obiekcie nie spełnia kryteriów poddasza, a zatem powinno być liczone jako kolejna kondygnacja; (3) czy inwestor zrealizował zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy dwa odrębne budynki, czy jeden.

W dniu 13 lutego 2013 r. inwestor przedłożył PINB dokumentację powykonawczą przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego i adaptacji na funkcję hotelową z restauracją oraz budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na przedmiotowych działkach z października 2011 r., sporządzoną przez osoby uprawnione, z wnioskiem o dołączenie jako dowód do akt sprawy, którą organ postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. dopuścił jako dowód w sprawie na podstawie art. 75 § 1 k.p.a.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wydał decyzję w dniu [...] kwietnia 2013 r., którą nałożono na J. M. i spółkę "[...]" Sp. z o.o. obowiązek wykonania robót budowlanych zgodnie ze szczegółowymi wytycznymi zawartymi w części opisowej i rysunkowej "Dokumentacji powykonawczej" tom II z października 2011 r. stanowiącej integralną część decyzji w terminie 24 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z lokalami użytkowymi w suterenie, adaptacji i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na hotel z restauracją na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] przy ul. [...] i ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] w toku prowadzonego postępowania uwzględnił zalecenia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. i wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości jego zastrzeżenia.

Po analizie materiału dowodowego podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], że wykonanie robót budowlanych szczegółowo przedstawionych w formie opisowej i rysunkowej w tomie II złożonej "Dokumentacji powykonawczej" umożliwi doprowadzenie przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem, zasadnym więc było wydanie przez organ pierwszej instancji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane decyzji nakazującej wykonanie określonych robót celem doprowadzenia wykonania robót do stanu zgodnego z prawem.

Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. P. i W. S., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych i prawnych przyjętych za podstawę wydania decyzji oraz rażące naruszenie przepisów k.p.a. Skarżący zarzucili również, że strona zgłosiła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody i wnioski, które nie tylko nie zostały uwzględnione, ale pozostawione bez merytorycznej odpowiedzi; wskazali w tym zakresie na opinię rzeczoznawcy budowlanego – W. K., która odnosi się do dokumentacji w zakresie sposobu i zakresu wykonania robót naprawczych.

W uzupełnieniu skargi w piśmie z dnia 15 października 2013 r. skarżący zarzucili, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a wykonanie decyzji skutkowałoby wysoce negatywnymi dla skarżących konsekwencjami, wyrażającymi się znaczna utratą wartości użytkowej ich nieruchomości spowodowaną m. in. trwałym zacienieniem zabudowań i realnym zalewaniem wodami opadowymi posesji.

W odwiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1984/13 oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. P. oraz W. S..

W skardze kasacyjnej J. P. zarzucił naruszenie przepisów postępowania w zakresie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez niezastosowanie tego przepisu, pomimo podstaw do stwierdzenia w świetle materiału dowodowego, że naruszony został § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sytuacji braku ustalenia rzeczywistej odległości budynku od granicy z sąsiednią działką, a także, wobec błędnej wykładni § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie pojęcia kondygnacji,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo:

- braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy przez organ nadzoru budowlanego, braku analizy prawnej w kwestiach podnoszonych przez skarżącego oraz braku odniesienia się do zarzutu skarżącego wskazanego w odwołaniu, a dotyczącego braku ustalenia rzeczywistej odległości budynku od granicy z sąsiednią działką,

- braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, braku analizy prawnej w kwestiach podnoszonych przez skarżącego, poprzez pominięcie przy ocenie materiału dowodowego opinii rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. W. K., która odnosi się do dokumentacji w zakresie sposobu i zakresu wykonania robót naprawczych autorstwa mgr inż. arch. J. K. i mgr inż. S. S.,

- braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, braku analizy prawnej w kwestiach podnoszonych przez skarżącego w zakresie wejścia w życie, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze kasacyjnej W. S. zarzucił:

I) naruszenie przepisów postępowania w zakresie :

1) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a., polegające na nierozpoznaniu sprawy w jej granicach i pominięciu zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, w szczególności przez niedokonanie wnikliwej i szczegółowej analizy zaskarżonej decyzji pod kątem nieważności,

2) art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 Prawo budowlane, polegające na niestwierdzeniu nieważności decyzji organu drugiej instancji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy decyzja PINB z dnia [...] kwietnia 2013 r. nakładająca na inwestora obowiązek wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji przy ul. [...] i ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z prawem została wydana po upływie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, co miało miejsce 30 października 2009 r.,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit, c p.p.s.a. w zw. z art. art. 7, 77 § 1 i 2, 78 i 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, mimo oczywistych nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, a polegających nierozważeniu przez organ w sposób wszechstronny materiału dowodowego oraz pominięciu zgłoszonych przez skarżącego oraz uczestnika J. P.dowodów, w szczególności dowodu z przedstawionego przez nich orzeczenia technicznego, który miał istotne znaczenie dla sprawy,

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego polegające na nieuchyleniu zaskarżonych decyzji, mimo ich wydania z naruszeniem prawa materialnego polegającym na niezastosowaniu art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego i niezbadaniu przez organy nadzoru budowlanego obu instancji zgodności legalizowanej inwestycji z postanowieniami obowiązującego na obszarze, na którym się ona znajduje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę [...] w dniu [...] listopada 2010 r.

II) naruszenie prawa materialnego w zakresie:

1) § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że poddasze użytkowe budynku posiadające skośne ściany zewnętrzne zmniejszające jego powierzchnię użytkową, nie stanowi kondygnacji budynku, podczas gdy zgodnie z definicją kondygnacji zawartej ww. przepisie za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a definicja ta nie przewiduje rozróżnienia na "pełną" i "niepełną" kondygnację w zależności od jej powierzchni,

2) § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zaproponowany przez inwestora i przyjęty przez organ sposób przebudowy wystającej ponad powierzchnię gruntu hali garażowej, poprzez wykonanie nowego stropu skośnie wchodzącego pod powierzchnię ziemi, pozwoli na zachowanie wymaganego przez § 12 ust. 1 odstępu od granicy działki,

3) § 12 ust. 1 w zw. z § 13 w zw. z § 57 w zw. z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez ich niezastosowanie i nie zbadanie czy inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego z lokalami użytkowymi w suterenie oraz na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na hotel z restauracją, połączonych wspólną ścianą z zastosowaniem dylatacji od poziomu -1 do +3, spełnia wymagania odnośnie odstępów pomiędzy budynkami, a w szczególności, czy brak wolnej przestrzeni pomiędzy nimi jest zgodny z przepisami rozporządzenia oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i czy nie wpłynie negatywnie na naturalne oświetlenie działek sąsiadujących, w szczególności działki nr [...] należącej do skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skarg kasacyjnych wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2233/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in. że podnoszone w obu skargach kasacyjnych zarzuty naruszeń przepisów postępowania prowadzące do niedokładnego wyjaśnienia przez organ nadzoru budowlanego okoliczności sprawy, braku analizy prawnej w kwestiach podnoszonych przez skarżących okazały się usprawiedliwione. Sąd Wojewódzki przyjmując jako "słuszne" oceny organów administracji nie ustosunkował się do zarzutów skarżących kasacyjnie i nie dokonał własnej oceny kwestionowanych zagadnień. Nie jest powinnością sądu administracyjnego rozstrzyganie o słuszności, czy niesłuszności zajętego przez organy stanowiska w sprawie, gdyż ma on dokonać kontroli zgodności z prawem podejmowanych przez organy działań i czynności zarówno w aspekcie procesowym jak i materialnoprawnym.

Nie można też odmówić zasadności przywołania jako podstaw kasacyjnych zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. art. 6, 7, 77 § 1 i 2, 78 i 107 § 1 i 3 k.p.a., i w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, ponieważ organy administracji nie przeprowadziły rzetelnego postępowania pozwalającego na ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący zwrócili uwagę na to, że organy nadzoru budowlanego wyznaczyły zakres postępowania polegającego na podjęciu czynności zmierzających do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w oparciu o dokument przygotowany przez architekta będącego autorem unieważnionego projektu budowlanego. Strony skarżące kasacyjnie załączyły też ocenę tego materiału, w którym podkreślono, że może on budzić zastrzeżenia, gdyż wyrażane w nim oceny mogą być subiektywne. Nie kwestionując jednak możliwości wykorzystania takiego materiału i jego wartości, ocenić należy, że do organów nadzoru budowlanego należało w takiej sytuacji szczególnie wnikliwe odniesienie się do zastrzeżeń zgłaszanych wobec dokumentacji powykonawczej przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku i adaptacji na funkcję hotelową z restauracją oraz budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, zwłaszcza jeśli uwzględnić, iż w poprzedniej fazie sprawy organ II instancji uchylał decyzję odnoszącą się do tego samego materiału wskazując, że organ I instancji przyjął bez dogłębnej analizy ustalenia i wnioski wynikające z przedłożonej w dniu 16 listopada 2011 r. przez inwestora dokumentacji.

Ta sama dokumentacja, nieznacznie tylko uzupełniona, była przedmiotem ponownych analiz przed wydaniem zaskarżonej decyzji, w tym przypadku organ I instancji również nie odniósł się do argumentów zawartych w pismach strony skarżącej kasacyjnie, pomimo że zgłaszane tam zastrzeżenia dotyczyły istoty podejmowanych działań, a organ II instancji bez uzasadnienia uznał, że pisma te pozostają bez znaczenia dla sprawy.

Powinnością Sądu Wojewódzkiego było zatem dostrzec to, że organ bezkrytyczne przyjął stanowisko inwestora nie odnosząc się do argumentów strony przeciwnej. Ograniczając się do konstatacji, iż organy nadzoru budowlanego słusznie przyjęły argumenty inwestora Sąd Wojewódzki po pierwsze nie ocenił, czy dopuszczalne jest "przerobienie" na kondygnację poddasza użytkowego, przez wykonanie pokrycia dachowego ścian zewnętrznych tej kondygnacji, po drugie nie poddał ocenie skutków obniżenia poziomu stropu garażu, przez jego skośne umieszczenie względem gruntu bez oceny czy i w jakim zakresie wpłynie to na "odsunięcie" od granicy z działką sąsiednią oraz zmniejszenie powierzchni zabudowy. Wreszcie, nie oceniono, a nawet nie odniesiono się do twierdzeń skarżących, że wobec unieważnienia pozwolenia na budowę, i podjęcia postępowania przez organy nadzoru, powinny mieć zastosowanie przepisy planu zagospodarowania przestrzennego, które weszły w życie w toku sprawy, o czym sygnalizowali skarżący w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. Odpowiedzi na to ostanie pytanie nie udzielono też w decyzji kontrolowanej przez Sąd Wojewódzki, jednocześnie Sąd ten nie odniósł się do ww. zagadnienia, co czyni usprawiedliwionymi ww. zarzuty kasacyjnej.

NSA nie podzielił natomiast zarzutu co do naruszenia terminu do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem,

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.).

Ponadto, co wymaga podkreślenia, przedmiotowa sprawa nakazania rozbiórki budynku garażowo-gospodarczego była już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2011 r.(sygn. akt VII SA/Wa 2358/10) - uchylając i przekazując temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, w swoim wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2233/14 zawarł ocenę prawną.

W myśl art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie oraz decyzji organu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracji nie przeprowadziły rzetelnego postępowania pozwalającego na ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, czym dopuszczono się naruszenia art. 6, 7, 77 § 1 i 2, 78 i 107 § 1 i 3 k.p.a. Nie odniosły się do zastrzeżeń zgłaszanych wobec dokumentacji powykonawczej przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku i adaptacji na funkcję hotelową z restauracją oraz budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, zwłaszcza jeśli uwzględnić, iż w poprzedniej fazie sprawy organ II instancji uchylał decyzję odnoszącą się do tego samego materiału wskazując, że organ I instancji przyjął bez dogłębnej analizy ustalenia i wnioski wynikające z przedłożonej w dniu 16 listopada 2011 r. przez inwestora dokumentacji.

Jak zauważył NSA, ta sama dokumentacja, nieznacznie tylko uzupełniona, była przedmiotem ponownych analiz przed wydaniem zaskarżonej decyzji w tym przypadku organ I instancji również nie odniósł się do argumentów zawartych w pismach strony skarżącej kasacyjnie, pomimo że zgłaszane tam zastrzeżenia dotyczyły istoty podejmowanych działań, a organ II instancji bez uzasadnienia uznał, że pisma te pozostają bez znaczenia dla sprawy.

NSA zarzucił organom, że bezkrytyczne przyjęto stanowisko inwestora nie odnosząc się do argumentów strony przeciwnej.

Wbrew twierdzeniu skarżących, przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego daje możliwość prowadzenia postępowania naprawczego w stosunku do inwestycji, co do której zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania robót budowlanych (po wycofaniu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę). Działania naprawcze przewidziane m.in. w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego mają bowiem na celu doprowadzenie robót budowanych do stanu zgodnego z prawem. Zatem uruchamiając omawianą procedurę naprawczą organ winien stwierdzić, że doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem będzie możliwe. Jak wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych – celem postępowania legalizacyjnego jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem (vide wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., II OSK 155/11- treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Co do przepisów, jakie należy stosować przy doprowadzeniu do stanu zgodnego z prawem, stanowisko sądów administracyjnych pozostaje zgodne co do obowiązku badania zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym (w tym z planem zagospodarowania przestrzennego) obowiązującymi w dniu wydawania decyzji legalizacyjnej.

Ponownie rozpatrując sprawę organ ponownie oceni, czy i jakie roboty budowlane należy wykonać w celu doprowadzenia spornej inwestycji do stanu zgodnego z prawem mając na względzie powyższe uwagi Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceni zebrany w sprawie materiał dowodowy, odniesie się do twierdzeń skarżących, w tym wynikających z przedłożonej oceny technicznej, swoje stanowisko uzasadni stosownie do wymogów wskazanych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Stawiając organom zarzut naruszenia wskazanych przepisów procesowych Sąd, co wyraźnie chce podkreślić, nie przesądza o treści rozstrzygnięcia, wydanego w ponownym postępowaniu naprawczym.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Jednocześnie rozstrzygając o zwrocie kosztów postępowania Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 200 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a.