Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 128/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: umorzono postępowanie w sprawie bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 1, par. 1a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r., 2. stwierdza, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz J.K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

J. K. (dalej jako: skarżący) w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Burmistrza [...] w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy dnia 4 lutego 2015 r., wydał wyrok (sygn. akt II SA/Bd 1321/14) uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak sprawy: [...], w którego uzasadnieniu zobowiązał ww. organ do nadania sprawie dalszego biegu.

Skarżący oświadczył, że do dnia napisania skargi organ nie podjął żadnych kroków w przedmiotowej sprawie.

Z akt sprawy wynika, że we wniosku o dostęp do informacji publicznej zawartym w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r., wysłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżący zwrócił się do Burmistrza [...], w trybie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o podanie:

1. nazwy przedsiębiorcy (podatnika), któremu 9 decyzjami udzielono ulg na łączną kwotę 287.150 zł,

2. nazwy przedsiębiorcy (podatnika), któremu umorzono kwotę 12.465 zł,

3. nazwy przedsiębiorcy (podatnika), któremu odroczono termin zapłaty zaległości podatkowej bez wniosku podatnika na kwotę 52.813 zł,

4. nazwy przedsiębiorcy (podatnika), któremu umorzono zaległości podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za budowę wysypiska.

Skarżący wniósł, by informację (odpowiedź) pisemną przesłano jemu na wskazany adres poczty elektronicznej.

W odpowiedzi na ww. wniosek Burmistrz [...] w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. poinformował skarżącego, że dane w zakresie wykazów, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f i g ustawy o finansach publicznych, były podane do publicznej wiadomości przez ich wywieszenie i były udostępnione wnioskodawcy na jego wniosek. Dalej podał, że indywidualne dane podatników, poza wskazanym zakresem, są objęte tajemnicą skarbową i nie stanowią informacji publicznej.

W dniu [...] lutego 2014 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z [...] stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 32/14 zobowiązał Burmistrza [...] do załatwienia w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wniosku skarżącego z [...] stycznia 2013 r. Ponadto stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Dnia [...] sierpnia 2014 r. Burmistrz [...] , na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 i art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 i § 2 pkt 2-4 i art. 294 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), art. 1 ust. 1 i 2, art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), wydał decyzję nr [...] , którą odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 ust 1 i 2 u.d.i.p. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że udostępnienie żądanych w niniejszej sprawie informacji w zakresie imiennego wykazu podatników wiązałoby się z ujawnieniem danych osobowych objętych tajemnicą skarbową. Przedstawiona treść wniosku z [...] stycznia 2013 r. jednoznacznie wskazuje, że wnioskodawca oczekuje otrzymania jedynie danych identyfikujących konkretnych przedsiębiorców (podatników), co do których ma już informacje o udzielonych im ulgach/umorzeniach/odroczeniach. Skoro więc przedmiotem wniosku są w istocie dane osobowe konkretnych podatników i udostępnienie żądanej informacji polegałoby na podaniu wnioskodawcy imiennego wykazu podatników, to należy wskazać, że dane te są objęte tajemnicą skarbową i jako takie nie mogą podlegać udostępnieniu.

Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję organu II instancji wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. Wskazał, że oczekuje od Burmistrza jedynie danych identyfikujących wskazanych przedsiębiorców (podatników). W ocenie skarżącego, są to dane mieszczące się w zakresie wykazów, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f i g u.f.p. Skarżący podkreślił, że żądane przez niego dane dotyczą kwot zbiorczych umorzonych, odroczonych zaległości podatkowych należnych gminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1321/14 uznał, że powołanie się przez organy na tajemnicę skarbową było niezasadne i niezrozumiałe.

Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] stwierdzając, że organ naruszył art. 293 Ordynacji podatkowej błędnie uznając, że informacje, których żądał skarżący, stanowią tajemnicę skarbową. Z uwagi na brak skonkretyzowania treści wniosku skarżącego odnośnie okresu, którego on dotyczy, nie było możliwe skontrolowanie prawidłowości stanowiska organu I instancji odwołującego się do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Sąd zobowiązał organ, aby ponownie rozpoznając sprawę wezwał on skarżącego do sprecyzowania jego wniosku w zakresie okresu, którego podanie dotyczy i w zależności od treści udzielonej odpowiedzi nadał sprawie odpowiedni bieg.

Organ wezwał pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] skarżącego do sprecyzowania wniosku w zakresie okresu, którego on dotyczy.

Ponownie rozpatrując sprawę, mając na względzie wytyczne Sądu zawarte w wydanym wyroku z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1321/14, a także pismo skarżącego złożone w dniu [...] grudnia 2016 r., dotyczące okresu, którego dotyczy wniosek, Burmistrz [...] udzielił pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] informacji w żądanym zakresie o treści, że:

- ulgi w łącznej kwocie 287.150,00 zł. udzielono 9 decyzjami w spłacie zobowiązań podatkowych [...] w L.,

- decyzją umorzono kwotę 12.465,00 zł. w spłacie zobowiązań podatkowych [...] w L.,

- odroczono termin zapłaty zaległości podatkowej na kwotę 52.813,00 zł. [...] w L.,

- umorzenie podatku od budowli wysypiska nieczystości dotyczyło [...] w L.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że informacja publiczna została udzielona w żądnym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność organu zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie, stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie niewątpliwe jest, że Burmistrz [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądany zakres informacji jest informacją publiczną. Powyższe zostało przesądzone w orzeczeniach tut. Sądu, w tym w ostatnim wyroku z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1321/14, w którym zobowiązano organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] stycznia 2013 r., po uprzednim doprecyzowaniu przez niego okresu, którego wniosek dotyczy.

Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej następuje na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Zatem wobec treści wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2016 r. i wiążącego stanowiska zawartego w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1321/14, udzielenie informacji publicznej winno nastąpić niezwłocznie po przekazaniu organowi I instancji akt administracyjnych sprawy z odpisem prawomocnego wyroku. Stwierdzenie prawomocności wyroku nastąpiło z dniem 25 kwietnia 2015 r. O wykonanie prawomocnego wyroku skarżący zwrócił się do organu w piśmie z dnia 25 października 2016 r. Oznacza to, że organ przez rok od stwierdzenia prawomocności pozostał w bezczynności, nie wykonując prawomocnego wyroku Sądu. Organ rozpoznał wniosek skarżącego i udostępnił skarżącemu żądaną informację w piśmie z dnia 15 grudnia 2016 r., a więc po wniesieniu skargi do Sądu. Dlatego postępowanie sądowe w przedmiocie bezczynności w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej należało umorzyć, bowiem w dacie orzekania nie było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o informację publiczną, gdyż został on już rozpoznany (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63).

Udzielenie informacji przez organ po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność, nie powodowało, stosownie do art. 149 § 1.p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Umorzenie postępowania sądowego nie zwalnia Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi, w tym rozważenia, czy bezczynność, której dopuścił się organ miała miejsce z rażącym naruszaniem prawa.

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast stosownie do § 1a powyższego przepisu, Sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12, publ.: Lex nr 12188894).

Taki stan, w ocenie Sądu, wystąpił w niniejszej sprawie. Analizując czas od stwierdzenia prawomocności wyroku do rozpoznania wniosku skarżącego zgodnie ze wskazaniem zawartym w prawomocnym orzeczeniu należy stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ udzielił wnioskowanej informacji publicznej z naruszeniem terminów, o których mowa w art. 13 u.d.i.p. Przekroczenie to miało charakter znaczny, albowiem załatwienie sprawy nastąpiło po upływie ponad roku od stwierdzenia prawomocności wyroku zobowiązującego do rozpoznania wniosku.

W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.

O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 wskazanej ustawy.