Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 494/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-04-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi E. N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 8 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

E. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 8 sierpnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Wyrokiem z dnia 13 września 2018 r. skarga została oddalona.

W dniu 21 grudnia 2018 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) skarżąca -działając przez pełnomocnika adwokata A. R. - wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 grudnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej z dnia 21 grudnia 2018 r., poprzez:

- nadesłanie pełnomocnictwa procesowego obejmującego w sposób jednoznaczny upoważnienie do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zaznaczono, że przedłożone pełnomocnictwo obejmuje umocowanie do reprezentowania skarżącej tylko w sprawie przed WSA);

- złożenie, stosownie do art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w 2 egzemplarzach wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy;

- nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej lub jednego egzemplarza jego kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem.

Jednocześnie w tej samej przesyłce, działając na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 grudnia 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

Przesyłka zawierające powyższe wezwania – zawarte w pismach z dnia 31 grudnia 2018 r. - wróciła do Sądu z adnotacją, że była dwukrotnie awizowana, pierwszy raz w dniu 11 stycznia 2019 r., a drugi raz w dniu 22 stycznia 2019 r., o czym - jak wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzeniu odbioru przesyłki – zawiadomienie pozostawiono w drzwiach adresata. Przesyłka nie została odebrana przez adresata. Na podstawie zarządzenia Sędziego z dnia 4 lutego 2019 r. (k. 120 akt sąd.) pozostawiono ją w aktach ze skutkiem doręczenia w dniu 25 stycznia 2019 r.

W dniu 12 lutego 2019 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W załączeniu przesłał uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa, dwa egzemplarze pisma z informacją, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz odpis skargi kasacyjnej.

Pełnomocnik w uzasadnieniu wniosku podał, że w dniu 5 lutego 2019 r. skontaktował się telefonicznie z sekretariatem Sądu i uzyskał informację, że pismem z dnia 31 grudnia 2018 r. Sąd wezwał go do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Pełnomocnik stwierdził, że w styczniu 2019 r. nie otrzymał żadnej informacji o kierowanej do niego korespondencji sądowej, nie pozostawiono awiza w skrzynce pocztowej, a prawdopodobna przyczyną tego był fakt, że obsługujący [...] we [...] listonosz od grudnia 2018 r. przebywa na zwolnieniu. Pomimo tego, że na parterze budynku znajdują się skrzynki pocztowe przypisane do każdego lokalu, pełnomocnik nie odnotował pozostawienia żadnego awiza w miesiącu styczniu. Z informacji, jakie uzyskał, pozostali najemcy również zgłaszali problemy z prawidłowym dostarczaniem korespondencji. Zaniepokojony tą sytuacją raz w tygodniu pytał w placówce pocztowej o ewentualna korespondencję, na dowód, czego jak wskazał we wniosku, przedkłada oświadczenie wraz z potwierdzeniem zgłoszenia reklamacji. Pełnomocnik ponadto stwierdził, że w dniu 25 stycznia 2019 r. odebrał w placówce pocztowej pozostawioną korespondencję, o której wiedzę pozyskał w trakcie nadawania przesyłki poleconej, ale nie zawierała ona listu z WSA w Opolu, pomimo, że w tym okresie list powinien być w placówce pocztowej, skoro jego zwrotu nastąpił w dniu 29 lutego 2019 r.

Do wniosku pełnomocnik dołączył kserokopię oświadczenia firmy A Sp. z o.o., że w styczniu oraz w lutym 2019 r. zostały ujawnione problemy z prawidłowym dostarczaniem korespondencji przez Pocztę Polską w budynku przy [...], [...] [...] oraz, że w dniu 4 lutego 2019 r. została zgłoszona reklamacja drogą elektroniczną, której treść stanowi załącznik do oświadczenia. Reklamacja, przesłana Poczcie Polskiej S.A. drogą elektroniczną, została złożona w kserokopii. Reklamację tę wystosowała do Poczty Polskiej, w imieniu firmy A Sp. z o.o., która zajmuje się wynajmowaniem powierzchni biurowych, A. S., administratorka. Administratorka wskazała, że w dniu 4 lutego 2019 r. najemca zgłosił jej, że przesyłka adresowana do niego została opisana formułą "adresat nieznany". Jest to niemożliwe, gdyż budynek jest czynny 24 godziny na dobę. Na parterze jest ochrona, która zna wszystkich najemców i zawsze pomaga każdej pracownicy/pracownikowi dostarczającym listy. Administratorka podniosła, że często zdarzało się przed 4 lutego 2019 r., że nie było pracownika poczty przez kilka dni, a "jest to niemożliwe przy tak dużej ilości najemców", jakimi są kancelarie, firmy finansowe, bank. Administratorka "dzwoniła w dniu 4 lutego 2019 r. na infolinię i jak zawsze była miło potraktowana, otrzymała telefon do placówki pocztowej na [...] do kierownika, ale tam nikt nie odebrał". Zwróciła się do Poczty z prośbą o rozwiązanie problemu, tłumacząc, że najemcy tracą cierpliwość i nie chce by powodem wypowiedzenia umowy najmu było niewłaściwe wykonywanie pracy przez Pocztę Polską. Pełnomocnik przesłał tez kopię dwóch awizowanych do niego przesyłek od Komornika Sądowego z [...] wraz z dotyczącymi ich wydrukami ze śledzenia przesyłek doręczanych przez Pocztę Polską.

W związku z wyjaśnieniami pełnomocnika skarżącej odnośnie nieprawidłowego awizowania przesyłki zawierającej wezwania Sądu o uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej i uiszczenia wpisu sądowego od tej skargi (w tym miejscu przychodzi dodać, że pełnomocnik nie wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej), na zarządzenie Sądu z dnia 4 marca 2019 r. zwrócono się do Poczty Polskiej S.A. z reklamacją tejże przesyłki. W załączniku do reklamacji Sąd uzasadniającej jej wysłanie wskazał, że "adresat przesyłki oświadczył, że w styczniu 2019 r. nie otrzymał żadnej przesyłki z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ani awiza, a interwencja w Urzędzie Pocztowym [...] nie odniosła skutku. Adresat zaznaczył też, że na parterze budynku są skrzynki pocztowe przypisane do każdego wynajmowanego lokalu, a obiekt z reklamacji administratorki budynku wynika, że obiekt jest czynny i chroniony 24 godziny na dobę, a osoby z ochrony przebywają na parterze budynku". Sąd zwrócił tez uwagę, że prosi o szczególnie staranne rozpatrzenie reklamacji, gdyż jej wynik rodzi poważne skutki procesowe dla stron postępowania.

Pismem z dnia 20 marca 2019 r. Poczta Polska S.A. - Biuro Wsparcia Klientów udzieliło odpowiedzi dotyczącej przesyłki skierowanej do pełnomocnika skarżącej. Na podstawie śledzenia przesyłek i wyjaśnień właściwego pracownika (doręczyciela), stwierdzono, iż przedmiotowa przesyłka została awizowana w dniu 11 stycznia 2019 r z uwagi na niezastanie osoby uprawnionej do jej odbioru. Sporządzone zawiadomienie doręczający pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej, pod adresem A. R., [...], [...] [...]. Powtórne zawiadomienie zostało doręczone po upływie 7 dniowego terminu zalegania przesyłki w dniu 21 stycznia 2019 r. w opisany powyżej sposób. W konsekwencji z uwagi na brak podjęcia wymienionej przesyłki w ustawowym terminie jej zalegania, w dniu 29 stycznia 2019 r. została zwrócona do nadawcy z adnotacją "nie podjęta w terminie". Poczta Polska uznała reklamację przesyłki za nieuzasadnioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 85 P.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 P.p.s.a.). We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2).

Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie przesłanki określone w powyżej przywołanych przepisach, zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu do złożenia skargi uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 20 października 2004 r. sygn. akt IV SA/Gl 647/04, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, tak jak dalsze niżej cytowane orzeczenia sądów administracyjnych). Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W niniejszej sprawie bezsprzeczną jest okoliczność, iż wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej zostało pełnomocnikowi skarżącej prawidłowo doręczone w dniu 25 stycznia 2019 r. na adres wskazany w skardze kasacyjnej (A. R., [...], [...] [...]).

Z akt sprawy sądowej wynika, że przesyłka zawierająca opisane wezwania z dnia 31 grudnia 2018 r. ([...]) została nadana przez Sąd 2 stycznia 2019 r. w placówce pocztowej Opole 6. Zgodnie z adnotacją na kopercie, przesyłkę awizowano we [...] po raz pierwszy w dniu 11 stycznia 2019 r., powtórne awizo miało miejsce w dniu 22 stycznia 2019 r. W dniu 29 stycznia 2019 r. przesyłkę zwrócono do adresata, jako niepodjętą w terminie. Na przekazanym do biura podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zwrotnym poświadczeniu odbioru dołączonym do koperty, w której przesłano odpisy wezwania, pracownik poczty zakreślił informację, że przesyłki nie doręczono, pozostawiono ją w placówce pocztowej, o czym 11 stycznia 2019 r. r. umieszczono zawiadomienie.

Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2019 r. przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną z dniem 25 stycznia 2019 r. w trybie zastępczym określonym w art. 73 P.p.s.a. W razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 73 § 1 P.p.s.a. (art. 73 § 4 P.p.s.a.), co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, stanowiące rodzaj fikcji prawnej, stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej.

Bezspornym jest także fakt, iż braki formalne skargi kasacyjnej zostały usunięte w dniu 12 lutego 2019 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) przy wniosku inicjującym niniejsze postępowanie. Nie został natomiast uiszczony wpis sądowy od skargi kasacyjnej, ani też nie został przez stronę skarżącą złożony wniosek o przywrócenie terminu do jego uiszczenia.

W świetle przywołanych wyżej przepisów prawa ustalenia wymaga po pierwsze kwestia, czy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, został złożony w ustawowym terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy przyjęciu, tak jak to wyjaśnił pełnomocnik skarżącej, iż przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 5 lutego 2019 r., kiedy telefonicznie kontaktował się z sekretariatem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i uzyskał informację na temat wezwania go do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej - można przyjąć, iż składając wniosek 12 lutego 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), pełnomocnik dochował 7 dniowego terminu.

Należy w tym miejscu zauważyć, że piśmiennictwie trafnie przyjmuje się, iż "Fakt spóźnienia musi wyraźnie wynikać z treści wniosku. Sąd nie ma prawa domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej, a nie w innej dacie. Jeżeli z okoliczności faktycznych sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 został zachowany, sąd wyda rozstrzygniecie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a." (tak: B. Dauter [w:] B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komenatrz, Zakamycze 2005 r., wyd. I, s. 222).

Należy podkreślić przy tym, że pełnomocnik strony nie wyjaśnił, dlaczego dopiero w dniu 5 lutego 2019 r., a nie wcześniej skontaktował się z sekretariatem WSA w Opolu. Niemniej ta okoliczność sama w sobie nie jest rozstrzygająca.

Przyjmując za prawdziwe oświadczenia pełnomocnika strony co do daty 5 luty 2019 r. należało rozstrzygnąć, czy niedochowanie ustawowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej było wynikiem braku staranności pełnomocnika skarżącej, a w konsekwencji czy uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił tej okoliczności. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, iż pełnomocnik usiłuje obalić domniemanie doręczenia przesyłki. Jednak, aby skutecznie tego dokonać musi wykazać wadliwość doręczenia. W niniejszym przypadku wadliwość ta – zdaniem pełnomocnika - polegała na tym, że nie doręczono mu ani przesyłki, ani żadnego z dwóch tzw. awizowań, czyli informacji o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej.

W ocenie Sądu niniejsze twierdzenia pełnomocnika nie znajdują poparcia w aktach sprawy, ani też nie zostały uprawdopodobnione. Zwrotne poświadczenie odbioru wezwań Sądu z 31 grudnia 2018 r. oraz koperty, w której znajdowała się przesyłka – dołączone do akt – zostały prawidłowo opisane przez listonosza, zawierają wszystkie niezbędne elementy określone w art. 73 P.p.s.a. Ponadto wszystkie czynności listonosza zostały utrwalone w bazie internetowej Poczty Polskiej tzw. aplikacji pt. "śledzenie przesyłek" (którą włączono do akt sprawy). Wynika z niej wprost, że sporna przesyłka została nadana w dniu 2 stycznia 2019 r. pierwsze awizo nastąpiło 11 stycznia 2019 r. (przesyłka do odbioru w placówce UP [...]), drugie awizo miało miejsce 21 stycznia 2019 r. (przesyłka do odbioru w placówce [...]) po czym nastąpił zwrot do nadawcy w dniu 29 stycznia 2019 r.

Sąd miał przy ocenie na uwadze poglądy wyrażone w orzecznictwie sądowym, w szczególności w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II FZ 516/18, w którym Sąd ten w sposób precyzyjny wskazał, jakie należy poczynić ustalenia w celu dokonania oceny, czy strona wnioskująca o przywrócenie terminu, ponosi winę za to uchybienie, czy też nie.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia, zaznaczono, że "(...) w świetle okoliczności podniesionej przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu, Sąd I instancji powinien wpierw rozstrzygnąć kwestię prawidłowości doręczenia spornej przesyłki. Z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529 ze zm.) wynika, że w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej, prawo wniesienia reklamacji przysługuje – co do zasady – nadawcy. Adresat może reklamację złożyć tylko wówczas, gdy nadawca zrzeknie się na jego rzecz prawa dochodzenia roszczeń albo gdy przesyłka pocztowa lub kwota pieniężna określona w przekazie pocztowym zostanie doręczona adresatowi. Podzielić należy pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2016 r., w sprawie III BP 8/15 (publ. LEX nr 2044477), że jeżeli strona podnosi, że nie dotarła do niej wiadomość o pozostawionym przez doręczyciela zawiadomieniu z przyczyn od niej niezależnych (niezawinionych), to właściwym środkiem obrony jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wobec podniesienia przez skarżącą okoliczności niezawiadomienia jej o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej powinien tę okoliczność wyjaśnić, składając u operatora pocztowego stosowną reklamację, do czego jest wyłączenie uprawniony i tym samym jednoznacznie ustalić okoliczność związaną z ewentualnym brakiem winy strony w uchybieniu terminu. Strona nie miała bowiem prawnej możliwości podważenia skuteczności doręczenia przesyłki w takim trybie. Podniesienie tej okoliczności we wniosku o przywrócenie terminu powinno zatem skutkować wyjaśnieniem kwestii doręczenia przedmiotowego wezwania przez Sąd I instancji pomimo dysponowania prawidłowo opisaną przesyłką rejestrowaną. Istotny dla zawinienia strony jest bowiem fakt prawidłowego lub nieprawidłowego awizowania przesyłki, który może zostać wyjaśniony wyłącznie w postępowaniu reklamacyjnym u operatora pocztowego, a które to może zostać zainicjowane wyłącznie przez nadawcę. W postępowaniu reklamacyjnym z uwagi na zastrzeżenia podnoszone przez skarżącą Sąd I instancji powinien wyjaśnić okoliczności związane z miejscem, w którym były pozostawiane awiza, gdyż według twierdzeń strony na budynku oraz przy mieszkaniu, w którym zamieszkuje nie została zainstalowana pocztowa skrzynka oddawcza. Ponadto wyjaśnienia wymagają w postępowaniu reklamacyjnym twierdzenia doręczyciela, który według skarżącej zaprzeczył, aby awizował przesyłkę dla strony. Przy ponownej ocenie wniosku strony obowiązkiem Sądu I instancji będzie odniesienie się do wszystkich podnoszonych w nim okoliczności i dopiero w oparciu o ich całościową analizę, w tym z uwzględnieniem odpowiedzi udzielonej przez operatora pocztowego, wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi."

Podzielając słuszność zaprezentowanego poglądu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wystąpił do oddawczej placówki pocztowej we [...], z reklamacją doręczenia przesyłki zawierającej wezwania o braki formalne skargi kasacyjnej i o uiszczenie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, w celu zweryfikowania twierdzeń pełnomocnika skarżącej, co do nieprawidłowości postępowania przy doręczaniu tej przesyłki przez pocztę.

W wyniku rozpatrzenia reklamacji - w opisanym wyżej piśmie z dnia 20 marca 2019 r. Poczta Polska S.A.- Biuro Wsparcia Klientów, odpowiedziała, że doręczyciel pocztowy postępował z awizowana przesyłką w sposób prawidłowy.

Ponadto przychodzi stwierdzić, że pełnomocnik, jako argument za przywróceniem terminu, podał, że w dniu 25 stycznia 2019 r. przy okazji nadawania przesyłki poleconej w placówce pocztowej, dowiedział się o przeznaczonej dla niego korespondencji i ją odebrał. Nie było wśród niej jednak listu poleconego z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, pomimo, że w tym okresie list ten powinien oczekiwać na odbiór w placówce pocztowej. Argumentu tego jednakże w żaden sposób nie uprawdopodobnił, np. poprzez przedstawienie dowodu nadawania w tym dniu listów poleconych, czy też odbioru jakiejś korespondencji. Trzeba, więc stwierdzić, że Sąd nie ma podstaw do kwestionowania odpowiedzi Poczty Polskiej S.A., otrzymanej w wyniku reklamacji, a która przeczy twierdzeniom pełnomocnika skarżącej.

W tej materii również istnieje ugruntowane i słuszne w ocenie Sądu orzecznictwo sądowe (przykładowo postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II OZ 815/18 i z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt II FZ 513/18). W orzeczeniach tych wyjaśniono, że obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie gołosłownego oświadczenia stron, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 § 4 P.p.s.a. W każdej, bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że nie miała miejsca próba doręczenia przesyłki.

W podobny sposób wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 533/18, oceniając, że uznanie jedynie gołosłownych twierdzeń strony, co do nieprawidłowości doręczenia przesyłki, pozbawiłoby całkowicie sens istnienia instytucji doręczenia zastępczego.

Dlatego Sąd przyjął, iż okoliczności podnoszone przez pełnomocnika skarżącej we wniosku o przywrócenie terminu, nie mogą stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Nie sposób uznać, aby działania listonosza w doręczeniu przedmiotowej przesyłki były nieprawidłowe i jako takie stanowiły przeszkodę do terminowego wykonania wezwania o braki formalne i wpis.

Mając na uwadze powołane okoliczności faktyczne i prawne sprawy, Sąd uznał, iż nie wystąpiły przesłanki uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.