Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 771/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 14 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2016 roku sprawy ze skargi Z. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku stałego - uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B, działająca z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy B – po rozpatrzeniu wniosku Z. S. z dnia "[...]" - odmówiła przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego na okres od dnia "[...]" do dnia "[...]" W uzasadnieniu podano, że w dniu "[...]". Z. S. złożyła wniosek o przyznanie zasiłku stałego za wskazany okres, podając że wyrokiem z dnia "[...]". Sąd Rejonowy w Olsztynie orzekł o jej umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i całkowitej niezdolności do pracy. Ustalono, że we wnioskowanym okresie strona nie złożyła wniosku o przyznanie zasiłku stałego oraz że jest osobą samotnie gospodarującą, niezdolną do pracy z powodu umiarkowanego stopnia niepełnosprawności okresowo do "[...]". Podniesiono, że decyzją z dnia "[...]". przyznano wnioskodawczyni pomoc społeczną w postaci zasiłku stałego w okresie od dnia "[...]" do dnia "[...]"., na podstawie wniosku złożonego w dniu "[...]", który był pierwszym wnioskiem o pomoc w tej formie. Wskazano, że od decyzji tej strona nie wniosła odwołania, a w związku z tym roszczenie jest bezprzedmiotowe. Wyjaśniono, że zgodnie z ustawą o pomocy społecznej przyznanie prawa do zasiłku stałego musi być zgodne z art. 37 ust. 1 pkt 1 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 art. 106 ust.1, ust. 3, ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 163 ze zm., dalej jako: u.p.s.) i nie wystarczy spełnienie przesłanki wynikającej z jednego artykułu. Powołano się na treść art. 106 ust. 3 u.p.s., który stanowi, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Podano, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 października 2015r. stwierdzono niezgodność z konstytucją art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, jednakże wskazano, że przepis ma moc obowiązującą do 31 grudnia 2016r. Podano także, że w okresie składania odwołania od decyzji Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności wnioskodawczyni nie została pozbawiona wsparcia organu pomocy, gdyż otrzymywała pomoc w formie zasiłku okresowego. Celem pomocy społecznej jest wsparcie osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialno-bytowej, lecz organ nie jest w stanie zapewnić wszelkich niezbędnych potrzeb. Wskazano, że jako osoba niepełnosprawna winna złożyć do Sądu wniosek o pomoc od pełnoletnich dzieci, które zgodnie z Kodeksem rodzinnym są zobowiązane udzielić pomocy, w tym także finansowej.

Od decyzji tej odwołała się Z. S., zarzucając naruszenie przepisów u.p.s. poprzez błędną ich wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania, poprzez niedokładne wyjaśnienie zaistniałego stanu faktycznego oraz wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zakwestionowała stanowisko organu, że winna złożyć odwołanie od decyzji z dnia "[...]"., gdyż decyzja ta dotyczyła zasiłku stałego z okres od "[...]", a przedmiotowa sprawa dotyczy zaś zasiłku stałego za okresu od dnia "[...]". do dnia "[...]" Podała, że spełnia kryteria wskazane w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, kwalifikujące do przyznania świadczenia pieniężnego w formie zasiłku stałego. Wyjaśniła, że w wyroku z dnia 28 października 2015r. Sąd Rejonowy w Olsztynie orzekł, że jej umiarkowany stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 6 czerwca 2014r., a organ nie odniósł się do tej okoliczności wskazując jedynie, że umiarkowany stopnień niepełnosprawności ustalono do dnia 30 maja 2017r. Po otrzymaniu opinia lekarzy sądowych o stopniu niezdolności do pracy na początku czerwca 2015r. udała się do organu pomocy w celu złożenia wniosku o uzyskanie świadczenia pieniężnego w formie zasiłku stałego, ale w organie poinformowano ja, że wniosek taki może złożyć dopiero po wydaniu wyroku przez Sąd w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności. Wniosek taki złożyła zatem dopiero w listopadzie 2015r., po otrzymaniu odpisu wyroku sądu. Okoliczności te wskazują, że strona działała z zaufaniem do organu, a postępowanie organu, wprowadzające ją w błąd, stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie uczestników do władzy publicznej, o którym mówi art. 8 k.p.a. Wyszukiwanie przez organ podstawy do nieprzyznania jej świadczenia, w sytuacji gdy zasiłek ten nie został jej przyznany w wyniku błędnej oceny stopnia niepełnosprawności (uznanej za błędną przez Sąd) stanowi podważenie zasady, o której mówi art. 8 k.p.a.

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że art. 106 ust. 3 u.p.s. dopuszcza możliwość przyznania świadczenia od miesiąca złożenia wniosku. Regulacja nie przewiduje odstępstw od tej zasady, w szczególności w sytuacjach, gdy toczą się postępowania sądowe o ustalenie stopnia niepełnosprawności, a co za tym idzie również określenia zdolności do podjęcia zatrudnienia. Skuteczne złożenie wniosku o przyznanie zasiłku stałego stało się możliwe z chwilą uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 28 października 2015r., którym zliczono wnioskodawczynię do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym, ustalając że stopień niepełnosprawności datuje się od dnia "[...]" Na tej podstawie w dniu "[...]" strona złożyła wniosek o przyznanie zasiłku stałego na okres począwszy od dnia "[...]", zaś organ pierwszej instancji decyzją z dnia "[...]". przyznał wnioskowany zasiłek. Z kolei w dniu "[...]". do organu pomocy wpłynął wniosek o przyznanie zasiłku stałego za okres wsteczny, tj. za okres od dnia 6 czerwca 2014r. do dnia 31 października 2015r. Wskazano, że w związku z treścią art. 106 ust. 3 u.p.s. aktualnie brak jest prawnej możliwości uwzględnienia tego wniosku, nawet w przypadku spełnienia przez wnioskującą przesłanek do przyznania jej zasiłku stałego w tamtym okresie. Przepis ten, mimo orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 października 2015r. (SK 19/14) o jego niezgodności z art. 67 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zachowuje swą moc obowiązującą do dnia 31 grudnia 2016r. Tym samym organy są obowiązane do jego stosowania.

Na powyższą decyzję skargę wniosła Z. S., zarzucając niewłaściwe rozpatrzenie odwołania przez Kolegium. Podała, że w Ośrodku została źle poinformowana o możliwości złożenia wniosku o przyznanie świadczenia nie wcześniej, jak po wydaniu wyroku przez Sąd o stopniu niepełnosprawności. Wskazała, że po otrzymaniu opinii lekarzy sądowych o stopniu niezdolności do pracy na początku czerwca 2015r. udała się do Ośrodka w celu złożenia wniosku. Zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie jej stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 6 czerwca 2014r. do dnia 30 maja 2017r., a organ pierwszej instancji uznał tylko końcową datę. W uzupełnieniu skargi podniosła, że nie zna się na przepisach prawa. Wskazała, że do Ośrodka zgłaszała się w lipcu 2014r. po uzyskaniu lekkiego stopnia niepełnosprawności, a także po otrzymaniu opinii biegłych sądowych, ale otrzymała informację, że musi dostarczyć prawomocny wyrok. W związku z tym nie rozumie, dlaczego musi ponosić skutki błędów lekarzy, czy tez pracowników opieki społecznej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca przyznania zasiłku stałego za okres poprzedzający złożenie wniosku o przyznanie zasiłku stałego, liczony od daty, od której ustalono istnienie niepełnosprawności. Wyjaśnić przy tym należy, że wprawdzie decyzją z dnia "[...]" przyznano skarżącej zasiłek stały na okres od "[...]". do dnia "[...]", lecz decyzja ta dotyczyła wniosku skarżącej z dnia "[...]", w którym żądała przyznania jej świadczenia od dnia "[...]". Wskazać także należy, że z akt sprawy wynika, że w okresie od czerwca 2014r. toczyło się postępowanie w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności, zakończone wyrokiem Sądu Rejowego w Olsztynie z dnia 28 października 2015r. (Sygn. akt IV U 129/15) o zaliczeniu skarżącej do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym od dnia "[...]". do "[...]". Organy orzekające w niniejszej sprawie odmówiły uwzględnienia wniosku, powołując się na treść art. 106 ust. 3 u.p.s. i wskazując że wprawdzie Trybunał Konstytucyjny stwierdził niekonstytucyjność tego przepisu, ale odroczył termin utraty mocy obowiązującej przepisu o dnia 31 grudnia 2016r.

Podnieść zatem należy, że zgodnie z art. 106 ust. 3 u.p.s. świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem. Jednakże wyrokiem z dnia 6 października 2015r. (sygn. akt SK 19/14) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 106 ust. 3 u.p.s. w zakresie, w jakim stanowi, że w wypadku wniosku o przyznanie zasiłku stałego osobie całkowicie niezdolnej do pracy, legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i nie mającej innych środków utrzymania, prawo do zasiłku ustala się począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek, jest niezgodny z art. 67 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu Trybunał przyznał, że nieprawidłowo skonstruowano tryb nabycia tych świadczeń - sposób jego kształtowania sprawia, ze może upłynąć długi okres od spełnienia przesłanek (niepełnosprawność i brak dochodu) do czasu realizacji prawa. Przyjmując, że świadczenia z pomocy społecznej przysługują po spełnieniu przesłanek, należy je przyznawać od chwili ich wystąpienia. Jeżeli osoba wystąpiła o stwierdzenie niepełnosprawności, a następnie ze względu na tę niepełnosprawność, powodującą brak środków utrzymania, występuje o zasiłek stały, świadczenie to powinno zostać jej przyznane od dnia stwierdzenia niepełnosprawności uniemożliwiającej podjęcie pracy (po stwierdzeniu, że niepełnosprawność jest źródłem braku dochodu). Przyznanie zasiłku stałego z datą późniejszą byłoby możliwe, gdyby organ stwierdził, że wystąpienie niepełnosprawności nie od razu łączyło się z brakiem środków utrzymania, a tylko z utratą dochodu z pracy. Przy czym w punkcie II powołanego wyroku Trybunał wskazał, że przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą z upływem 31 grudnia 2016r.

Zważyć zatem należy, że art. 190 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Zgodnie z ust. 3 art. 190 Konstytucji, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny - dwunastu miesięcy. W myśl art. 190 ust. 4 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.

Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2014r. (sygn. akt II OSK 2696/14, dostępny w Internecie) problematyka wpływu odroczenia mocy obowiązującej norm prawnych uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z ustawą zasadniczą na rozpoznawaną sprawę wywołała duże rozbieżności tak w orzecznictwie samego Trybunału, jak i Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale również w doktrynie. Na tym tle zarówno w literaturze przedmiotu, jak i judykaturze wykształciły się dwa zasadniczo przeciwne stanowiska. Pierwsze z nich, historycznie najstarsze, zakłada dalsze obowiązywanie normy prawnej do czasu upływu terminu wyznaczonego przez Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku i konieczność jej stosowania tak przez organy administracyjne jak i sądy. Sprowadza się ono zasadniczo do literalnego odczytania treści art. 190 ust. 3 Konstytucji RP i braku rozróżnienia pojęć obowiązywania danego przepisu oraz obowiązku jego stosowania. Drugie z kolei stanowisko, wykształcone głównie w orzecznictwie, podejmuje próbę odczytania przedmiotowej instytucji odroczenia skutków wyroku Trybunału w świetle konieczności maksymalnego zagwarantowania przestrzegania Konstytucji, praw jednostki, autonomii orzeczniczej sądów i wreszcie ekonomi procesowej. Szczegółowej analizy tego problemu oraz przeglądu wyrażanych na tle ww. poglądów w najnowszym orzecznictwie podjął się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 marca 2014r. sygn. akt I KZP 30/13 (OSNKW z 2014r., z. 5, poz. 36), który sam ostatecznie przyjął drugą koncepcję, stwierdzając między innymi, że Sąd może nie zastosować przepisu uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z ustawą zasadniczą, mimo że uchylenie jego mocy odroczono w czasie. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, iż akt normatywny uchylony (w całości lub w części) na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, niezależnie od odroczenia utraty jego mocy obowiązującej, traci cechę domniemania konstytucyjności. Wzruszenie tego domniemania następuje już z momentem ogłoszenia wyroku Trybunału na sali rozpraw (wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 27 kwietnia 2005r. sygn. akt P 1/05, OTK-A z 2005r., nr 4, poz. 42; z dnia 13 marca 2007r. sygn. akt K 8/07, OTK-A z 2007r., nr 3, poz. 26; z dnia 11 maja 2007r. sygn. akt K 2/07, OTK-A z 2007 r., nr 5, poz. 48). Z tą też chwilą nie ma już żadnych wątpliwości, że taki akt nie spełnia standardów konstytucyjnych. Po drugie, jak trafnie zauważył Sąd Najwyższy, na skutek orzeczenia o niekonstytucyjności aktu normatywnego następuje zmiana stanu prawnego (por. wyrok z dnia 23 stycznia 2007r. sygn. akt III PK 96/06, OSNP z 2008r., nr 5- 6, poz. 61). Sąd bowiem, rekonstruując podstawę rozstrzygnięcia, zobowiązany jest uwzględnić wszystkie normy obowiązujące w systemie prawnym, w tym te o charakterze konstytucyjnym i stosować w tym zakresie reguły kolizyjne – lex superior derogat legi inferiori. Nie ma wreszcie logicznych przesłanek, by kończyć postępowanie na podstawie "chwilowo" konstytucyjnych przepisów, a następnie wznawiać zakończone w ten sposób postępowania. Takie działanie sądów byłoby dysfunkcjonalne (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2006r. sygn. akt I PK 116/05, OSNP z 2006r., z. 23- 24, poz. 353 i z dnia 5 czerwca 2007r. sygn. akt I PK 6/07, OSNP 2008r., z. 15- 16, poz. 213 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006r. sygn. akt II OSK 1403/05; z dnia 9 marca 2010r. sygn. akt I FSK 105/09- orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Kolejnymi argumentami, na które należy zwrócić uwagę, a przemawiającymi za niestosowaniem przepisu, który utracił domniemanie konstytucyjności są: ochrona praw jednostki oraz ekonomia procesowa. Także odsyłanie w niektórych kategoriach spraw na drogę wznowienia postępowania byłoby sprzeczne z regułami demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej z uwagi na konieczność ochrony innych wartości konstytucyjnych (por. R. Hauser, J. Trzciński. Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyd. 2. Warszawa 2010 r., str. 52, 102).

Jak podniesiono w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego realizacja - także przez sądy - gwarancji konstytucyjnych - na gruncie istniejącego stanu normatywnego zakładającego przez określony czas obowiązywanie niekonstytucyjnego przepisu - stawia zarazem wyzwania i możliwości wyboru przez same sądy takiego środka proceduralnego, który najlepiej pozwoli na osiągnięcie efektu najbliższego nakazowi wykładni i stosowania prawa w zgodzie z Konstytucją (por. wyrok TK z dnia 27 października 2004r. sygn. akt SK 1/04, OTK-A z 2004 r., nr 9, poz. 96). Z tych też przyczyn trafnie dostrzeżono w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że sądy, dokonując wyboru odpowiedniego środka procesowego, zobowiązane są brać pod uwagę przedmiot regulacji objętej niekonstytucyjnym przepisem, przyczyny naruszenia i znaczenie wartości konstytucyjnych naruszonych takim przepisem, powody, dla których Trybunał odroczył termin utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu, a także okoliczności rozpoznawanej przez sąd sprawy i konsekwencje stosowania lub odmowy zastosowania konstytucyjnego przepisu (wyroki NSA z dnia 23 lutego 2006r. sygn. akt II OSK 1403/05; z dnia 17 listopada 2010r. sygn. akt I OSK 483/10; z dnia 29 kwietnia 2011r. sygn. akt I OSK 1070/10; z dnia 9 czerwca 2011r. sygn. akt I OSK 231/11; z dnia 25 czerwca 2012r. sygn. akt I FPS 4/12- CBOSA).

Zatem w niniejszej sprawie należy mieć na względzie okoliczność, że w powołanym orzeczeniu z dnia 6 października 2015r. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że w badanym - przepisie patrząc z perspektywy trybu przyznawania zasiłku stałego, ustawodawca stworzył lukę, która de facto pozbawia część osób niezdolnych do pracy i pozostających bez środków utrzymania, ustanowionego dla nich świadczenia. Uzasadniając konieczność odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów Trybunał podkreślił, że samo wyeliminowanie z u.p.s. normy, z której wynika moment przyznawania zasiłku stałego pewnej grupie osób niepełnosprawnych, samo w sobie nie zapewni stanu zgodności z konstytucją. Zdaniem Trybunału w tym zakresie niezbędna jest reakcja ustawodawcy, polegająca na zmodyfikowaniu daty, od której pewnej kategorii podmiotów ma być przyznany zasiłek stały i wkomponowaniu jej w tryb udzielania tego świadczenia. Z tych też przyczyn, wyznaczony termin do wprowadzenia stosownych zmian ustawowych należało uznać za adresowany przede wszystkim do ustawodawcy celem wprowadzenia stosownych zmian.

Mając na uwadze powyższe rozważania w niniejszej sprawie niezbędne jest ustalenie, czy okoliczności, jakie miał na względzie Trybunał Konstytucyjny przy wydawania wyroku, miały miejsce w odniesieniu do skarżącej. W związku z tym należy wyjaśnić, czy skarżąca - przed datą, od której ustalono istnienie niepełnosprawności, tj. przed dniem 6 czerwca 2014r. - posiadała źródło utrzymania, które utraciła w związku z tą niepełnosprawnością, czy też fakt zaistnienia niepełnosprawności nie miał wpływu na jej sytuację dochodową. Tylko bowiem w przypadku, gdyby utrata środków utrzymania była spowodowana niepełnosprawnością, należałoby uznać, że zasiłek stały przysługuje od daty stwierdzenia jej zaistnienia. W ocenie Sądu ustalenie tej okoliczności może nastąpić w trybie art. 136 k.p..a i dlatego uchylono jedynie zaskarżoną decyzję.

W związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.