Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 495/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 113
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej: 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2011 r. 2) zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz S. L. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., działając na podstawie art. 113 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a Kpa, utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2011 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmawiającej wydania S. L. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości 6 egzemplarzy.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, co następuje:

Decyzję odmowną z dnia [...] sierpnia 2011 r. organ I instancji uzasadnił istnieniem po stronie S. L. obawy wskazanej w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co nastąpiło wobec ustalenia, iż S. L. został skazany prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w T. za czyny z art. 178a § 1 Kk i art. 244 Kk, a zatem nie jest on osobą dającą rękojmię posiadania i używania broni zgodnie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Następnie postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. organ ten, wskazując na treść art. 113 § 1 Kpa, dokonał sprostowania zawartej w uzasadnieniu powyższej decyzji oczywistej omyłki pisarskiej, polegającej na wpisaniu na stronie 6 w wersie 13-15 sformułowania w brzmieniu: "(...) jak też opinię Komendanta Powiatowego Policji w S. o stronie, jako osoby nie dającej rękojmi zgodnego z prawem wykorzystania broni (...)", wskazując, iż w tym miejscu winno znajdować się sformułowanie w brzmieniu: "(...) pomimo pozytywnej opinii o stronie w miejscu jej zamieszkania, co potwierdza opinia o stronie uzyskana z Komendy Powiatowej Policji w S. (...)".

W zażaleniu na to postanowienie S. L. podniósł, iż sprostowanie może dotyczyć jedynie omyłki drobnej, oczywistej, która widoczna jest na pierwszy rzut oka. Omyłka nie może dotyczyć całego zdania oraz sfery ustaleń.

Rozpatrując zażalenie, Komendant Główny Policji uznał, iż dokonanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. sprostowania dotyczy oczywistej omyłki pisarskiej i nie ma ono wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie, zwłaszcza, iż w innych fragmentach uzasadnienia decyzji organ I instancji dwukrotnie podkreślał, iż nie podważa pozytywnej opinii o stronie w jej miejscu zamieszkania, wydanej przez Komendanta Powiatowego Policji w S. Ponadto pozytywną opinię o stronie potwierdza znajdujący się w aktach sprawy dokument, sporządzony przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w S.. Komendant Główny Policji wskazał nadto, iż w poprzedniej decyzji, uchylonej przez organ II instancji, Komendant Wojewódzki Policji w B. popełnił tę samą omyłkę pisarską, wytkniętą przez organ II instancji.

Postanowienie Komendanta Głównego Policji stało się przedmiotem skargi S. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący domagał się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucał naruszenie art. 113 Kpa, polegające na błędnym uznaniu, iż przedmiot sprostowania mieścił się w pojęciu oczywistej omyłki pisarskiej, gdy tymczasem dotyczył on części rozstrzygnięcia merytorycznego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Badana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jeżeli przedmiotem sprostowania są mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie prawa, to takie sprostowanie stanowi nadużycie tej instytucji, naruszenie art. 113 Kpa.

Trafnie zatem wskazuje skarżący, iż przedmiot sprostowania uzasadnienia decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. dotyczył sfery ustaleń dokonanych przez organ I instancji, dotyczących opinii lokalnych organów Policji o S. L. w miejscu jego zamieszkania.

Pierwotnemu brzmieniu powyższego ustalenia przeczy opinia o stronie sporządzona przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w S., znajdująca się w aktach sprawy oraz zawarte w innych fragmentach uzasadniania tejże decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. dwukrotne stwierdzenie organu I instancji, iż nie podważa pozytywnej opinii o stronie w jej miejscu zamieszkania, wydanej przez Komendanta Powiatowego Policji w S.

Rzucające się sprzeczności sprostowanego fragmentu uzasadnienia decyzji z innymi ustaleniami organu w tej materii są zatem oczywiste. Oczywistym z tenoru uzasadnienia decyzji organu I instancji jest także to, iż nie opinia lokalnych organów Policji o skarżącym legła u podstaw wydania przedmiotowej decyzji, ale uznanie administracyjne, oparte na fakcie dwukrotnego prawomocnego skazania skarżącego przez Sąd Rejonowy w T. za czyny określone w art. 178a § 1 Kk i art. 244 Kk.

Jednakże wychodząc z procesowego rygoryzmu, uznać należy, iż przedmiotowa omyłka nie nadawała się do sprostowania w trybie przewidzianym w treści art. 113 Kpa, a zatem użycie przez organ I instancji tej instytucji prawa procesowego stanowiło jej nadużycie, co powinien dostrzec organ II instancji, mimo iż wcześniej, co zasadnie przyznaje w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, sam zwracał organowi I instancji na oczywistą sprzeczność przedmiotowego sformułowania w porównaniu z materiałem sprawy i innymi stwierdzeniami organu zawartymi w uzasadnieniu jego decyzji.

Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie prawa.

W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z takim oczywiście mylnym ustaleniem faktycznym organu, zawartym w części uzasadnienia decyzji, co do opinii jaką posiada skarżący w miejscu zamieszkania. Nadto, co wynika z innych fragmentów uzasadnienia tej decyzji, ocena organu w tym przedmiocie jest inna.

Zatem sfera będąca przedmiotem sprostowania dotyczy części ustaleń faktycznych i nie jest tu istotne – dla oceny prawidłowości zastosowania instytucji sprostowania – czy ustalenia te (nawet mylne) mają wpływ na treść powziętej decyzji. Istotne jest tu to, że sprostowanie nie może dotyczyć oceny faktów, ustaleń faktycznych organu.

Za takim rygorystycznym ujmowaniem instytucji sprostowania opowiada się zarówno doktryna, jak i praktyka (porównaj: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2012, s. 458-460, zwłaszcza teza 5, s. 459).

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152, a w zakresie kosztów na zasadzie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.