Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1268/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1, art. 174, art. 184, art. 193, art. 204 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Marian Wolanin (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Opola od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II SAB/Op 42/17 w sprawie ze skargi B. Cz. na bezczynność Prezydenta Miasta Opola w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia i przechowania pojazdu I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Prezydenta Miasta Opola na rzecz B. Cz. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt II SAB/Op 42/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu skargi B. C. na bezczynność Prezydenta Miasta Opola w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia i przechowania pojazdu: 1) zobowiązał Prezydenta Miasta Opola do wydania aktu w sprawie wniosku B. C. z dnia [...] grudnia 2010 r. - w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem, 2) stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzył Prezydentowi Miasta Opola grzywnę w wysokości 500 złotych, 4) przyznał od Prezydenta Miasta Opola na rzecz B. C. sumę pieniężną w wysokości 1000 złotych, 5) zasądził od Prezydenta Miasta Opola na rzecz skarżącego 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku Prezydent Miasta Opola zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przekazanie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w O. zawiadomienia skarżącego – B. C. z dnia [...] grudnia 2010 r. Staroście O. postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. było dopuszczalne i skutkowało obowiązkiem prowadzenia dalszego postępowania przez organ oraz wydania aktu w zakresie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu;

- art. 35, art. 36, art. 61 § 1 i art. 65 § 1 kpa przez uznanie, że:

- w sprawie mają zastosowanie art. 35 i art. 36 kpa,

- pismo skarżącego z dnia [...] grudnia 2010 r. skierowane do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w O. jest podaniem w rozumieniu art. 61 § 1 kpa, oraz że mogło być przekazane Staroście O., a następnie Prezydentowi Miasta Opola, w trybie art. 65 § 1 kpa.

W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 149 ust. 1 pkt. 1, art. 149 § 1a, 149 § 2, 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) - dalej ppsa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnych ustaleniach faktycznych, tj. ustaleniu, że Prezydent Miasta Opola był zobowiązany do wydania aktu w zakresie ustalenia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów w związku z zawiadomieniem skarżącego B. C. z dnia [...] grudnia 2010 r., skierowanym do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w O. i przekazanym Staroście O. w Opolu postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., a Prezydentowi Miasta Opola przez Starostę O., oraz że pozostawał w bezczynności w stosunku do B. C., gdy w rzeczywistości nie pozostawał z nim w żadnej relacji prawnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono treść art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw i wskazano, że przepis ten nie uprawniał Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego do przekazania postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. Staroście O. sprawy. Skoro własność pojazdu przeszła na Skarb Państwa przed dniem 4 września 2010 r., przed wejściem w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, to nie można było uznać, że sprawa przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu nie została zakończona, oraz że podlegała umorzeniu i przekazaniu innemu organowi. Takie stanowisko nie miało prawnego uzasadnienia. W konsekwencji nieuprawnione było stwierdzenie, że Prezydent Miasta Opola był zobowiązany do dalszego prowadzenia postępowania i wydania aktu w zakresie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu. Skoro sprawa o zwrot wydatków oraz wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu kpa - nie mogły mieć zastosowania w sprawie: art. 35, art. 36, art. 61 § 1 i art. 65 § 1 kpa.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegało na błędnych ustaleniach faktycznych Sądu pierwszej instancji i wynikającym z tego naruszeniu art. 149 ust. 1 pkt. 1, art. 149 § 1a, art. 149 § 2 i art. 154 § 1 ppsa. Sąd bezpodstawnie uznał, że Prezydent Miasta Opola na podstawie zawiadomienia skarżącego z dnia [...] grudnia 2010 r. był zobowiązany do wydania mu, jako dozorcy pojazdu, aktu w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu, bowiem Prezydent Miasta Opola nie pozostawał w relacji prawnej ze skarżącym. Jakkolwiek organ egzekucyjny może przyznać na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, zgodnie z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to jednak brak żądania skarżącego w tym zakresie skierowanego do organu powoduje, iż postępowanie w tym przedmiocie nie jest wszczęte. Zawiadomienie skarżącego z dnia [...] grudnia 2010 r. nie zawiera żądania zwrotu należności za holowanie i parking pojazdu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie podnosząc argumenty mające wskazywać na niezasadność zgłoszonych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Sąd pierwszej instancji nie stosował art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Wskazał jedynie, że przepis ten ma charakter intertemporalny. Z tego względu nie mógł naruszyć tego przepisu, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, jak zarzucono w skardze kasacyjnej, skoro nie został przez Sąd zastosowany.

Również zarzut naruszenia art. 35, art. 36, art. 61 § 1 i art. 65 § 1 kpa, jako przepisów prawa materialnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący kasacyjnie wskazał bowiem, że naruszenie tych przepisów jest konsekwencją naruszenia art. 12 powołanej wyżej ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. i jednocześnie, że sprawa o zwrot wydatków oraz wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu kpa. Sąd pierwszej instancji nie stosował jednak powołanego art. 12, a skarżący kasacyjnie nie wykazał błędu w wykładni bądź niewłaściwego zastosowania innych przepisów prawa materialnego, z których Sąd wywiódł administracyjnoprawny charakter rozpatrywanej sprawy, dlatego powołany wyżej zarzut kasacyjny okazał się niezasadny.

Także zarzut naruszenia, wskazanych w skardze kasacyjnej, przepisów postępowania nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ skarżący kasacyjnie uzasadnił go jedynie stwierdzeniem, że nie pozostawał w relacji prawnej ze skarżącym do Sądu pierwszej instancji. Nie podważył zatem oceny prawnej Sądu, która legła u podstaw zastosowania przez Sąd tych przepisów. Zamieszczona zaś w skardze kasacyjnej uwaga dotycząca art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma znaczenia w sprawie, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepis ten został powołany jedynie w ramach cytatu treści jednego z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa.