Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1422/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art.46a ust.1 pkt.1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art.153 par.1 pkt.7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Asesor WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Protokolant –asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2004 r. sprawy ze skargi A. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA I Lu 1422 I 03

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dni [...] sierpnia 2003 r., działając z urzędu na mocy art. 157 k.p.a., art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. i w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2003 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji fermy norek do 50 DJP na działce o numerze geodezyjnym 223, położonej w miejscowości P.

Tytułem uzasadnienia organ wskazywał na ustalenie, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne miałoby podlegać lokalizacji na tej części działki numer 223, która stanowi teren łąk i pastwisk o symbolu M 36 RZ oraz teren upraw polowych bez prawa zabudowy o przypisanym symbolu M 56 RP. Następnie, stosownie do treści § 9 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenach użytków rolnych oznaczonych symbolami RP, RZ, RO obowiązuje zakaz przeznaczania ich na cele inne niż rolnicze lub leśne z zakazem realizacji obiektów kubaturowych. W konsekwencji wnioskowana inwestycja narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wyczerpuje unormowanie art. 46a ust. 1 pkt 1 powoływanej na wstępie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili A. i M. małżonkowie S., podnosząc w nim, iż ferma zlokalizowana będzie na terenach oznaczonych symbolami M 9 MR i M 56 RP, wskazując na § 8 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczającego na wskazanych obszarach realizację w ramach funkcji uzupełniającej usług dla ludności i produkcji rolniczej, a nie pogarszających stanu środowiska, których uciążliwość nie przekroczy granic działki inwestora. Akcentowali okoliczność rozmiaru inwestycji, wolnej od rygorów statuowanych rozporządzeniem z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdy nadto § 9 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza sytuowanie ferm hodowlanych na terenach oznaczonych symbolem RP.

W wyniku rozpoznania środka odwoławczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2003 r. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2003 r. Powzięte rozstrzygnięcie oparło na twierdzeniu samych wnioskodawców, a znajdujące poparcie w świetle już uzyskanego pozwolenia na budowę, że inwestycja przez nich podejmowana podlega lokalizacji na części działki o numerze geodezyjnym 223, jaka przypisana jest przeznaczeniu oznaczonym symbolami M 9 MR oraz M 56 RP. Ich treść musi być wykładana w pierwszej kolejności z uwzględnieniem zapisów § 28 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącego konkretnie wsi P.,o charakterze regulacji szczególnej w stosunku do statuowanej postanowieniami § 8 i § 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określającymi zasady polityki przestrzennej. Odpowiednie stosowanie tych ogólnych unormowań oznacza zasadność odwołania się do nich jedynie przy braku przepisów szczególnych. Stąd zważywszy zakaz zabudowy przewidziany powoływanym § 28 , organ rozstrzygający uznał za zasadne stanowisko o nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod wnioskowaną inwestycję, jako sprzecznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w świetle art.

156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 46a ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Na powyższe skargę złożyli A. i M. małżonkowie S., domagając się stwierdzenia nieważności zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją

poprzedzającej, wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ewentualnie ich uchylenia, każdorazowo z zasądzeniem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zarzucili organowi rozstrzygającemu naruszenie w sposób rażący § 8.1, § 9.4, § 28 zd. 1 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadzące do błędnego zastosowania art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 46a powoływanej w sprawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu prezentowali stanowisko, iż nie sposób odczytywać § 28 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z pominięciem zapisów

rozdziału II badanego planu, gdy rażącym naruszeniem prawa jest przez organ prowadzona wykładnia, przesądzająca wzajemny stosunek między regulacją zawartą w § 28 a tymi stanowionymi mocą § 8 i § 9 miejscowego planu, jako przepisu szczególnego do unormowań ogólnych. Na wadliwość przyjętego w tej kwestii toku argumentacji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zdaniem skarżących wskazuje też gramatyczne brzmienie rozważanych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując ocenę prawną przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Akcentowało stanowisko, iż podzielenie wywodów skarżących prowadziłoby do naruszenia normy § 28 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącej zakaz zabudowy na terenie objętym wnioskowaną inwestycją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co

następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie jej zgodności z prawem, gdy badane decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w toku instancji legitymują się przymiotem legalności.

Prawidłowo organ rozstrzygający przesądza, iż wnioskowana inwestycja w postaci fermy norek, co do zasady pozostaje w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o randze norm prawnych, gdy jej lokalizację odnosić do terenu we wsi P. o przeznaczeniu oznaczonym symbolami: M 9 MR oraz M 56 RP. Rozstrzygające znaczenie należy w pierwszej kolejności przypisać unormowaniom zawartym w § 28 planu miejscowego, określającym planowane przeznaczenie gruntów położonych na terenie tej konkretnie wsi, jednoznacznie wykluczającym dopuszczalność sytuowania zabudowy na terenach o przypisanym symbolu RP i to w pełnym przedmiotowo zakresie.

Natomiast w odniesieniu do obszaru oznaczonego symbolem MR, omawiany § 28 przewiduje dopuszczalność zabudowy zagrodowej, jednorodzinnej pod nieuciążliwe

usługi dla ludności oraz nie pogarszające stanu środowiska usługi dla obsługi rolnictwa, gdy wnioskowana inwestycja nie podlega zakwalifikowaniu do żadnej z wymienionych kategorii.

Dopiero w kontekście powołanych zapisów miejscowego planu konkretnie dla wsi P. obowiązującego, przy uwzględnieniu dyktowanych nimi ograniczeń, zakazów, wynikających wprost z ich literalnego brzmienia, podlegają odpowiedniemu stosowaniu ustalenia rozdziału drugiego, normującego obowiązujące zasady polityki przestrzennej.

W tym miejscu należy jednoznacznie stwierdzić, iż zasady polityki przestrzennej, sformułowane w rozdziale drugim miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą zasadnie podlegać wykładni w oderwaniu od postanowień odnoszących się do konkretnych miejscowości, a tym bardziej wbrew tym ostatnim. Zasady polityki przestrzennej określają ogół reguł planistycznych wyznaczających wskazania dla zrealizowania przyjętego przez władze Gminy sposobu zagospodarowania terenu położonego w jej granicach, przyjmując za podstawę wymóg zrównoważonego rozwoju. Ich odpowiednie stosowanie oznacza charakter subsydiarny przy wykładni postanowień odnoszących się do poszczególnych wsi, zawartych w rozdziale trzecim, konkretyzującym przeznaczenie poszczególnych, mniejszych obszarów, a zatem mogą znaleźć jurydyczną rację przy braku regulacji wyspecyfikowanej dla danej miejscowości.

W sprawie niniejszej, gdy na gruncie § 28 miejscowego planu zagospodarowania rozważać obszar M 9 MR, wnioskowana inwestycja nie stanowi ani zagrodowej, ani usługowej, będąc hodowlaną, to jest o zupełnie odmiennej kategorii. Dopiero w tym kontekście, gdy wykładać treść § 8 ust. 1 planu, należy stwierdzić także jej sprzeczność z tam unormowanym przeznaczeniem dopuszczającym funkcję uzupełniającą w postaci usług dla ludności i produkcji rolniczej, a nie zaś prowadzenia produkcji rolniczej, jak to błędnie odczytują skarżący.

W dalszej kolejności, gdy rozważać obszar zawarty w granicach przyporządkowanych symbolowi M 56 RP, wprost jest on objęty zakazem zabudowy, jak to stanowi rozstrzygający § 28 planu. W tych okolicznościach, ostatnio wskazany teren upraw polowych mógłby podlegać rozważeniu jako przeznaczony pod fermę hodowlaną, ale jedynie gdy jej urządzenie nie będzie realizowało pojęcia zabudowy, na co wskazuje właśnie odpowiednie stosowanie § 9 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania, w związku z art. 39 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, powoływanej już wyżej.

Konkludując, argumenty strony skarżącej podlegają ocenie, jako pozbawione jurydycznej racji, oparte na błędnej interpretacji zapisów miejscowego planu

zagospodarowania z naruszeniem reguł jej dokonywania, dyktowanych wewnętrzną systematyką tego aktu prawa miejscowego, gdy organ rozstrzygający prawidłowo zastosował dyspozycję art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a to wobec uregulowania przechodniego zawartego w art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wreszcie w związku z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.

Z tych względów skarga, jako niezasadna podlegała oddaleniu, a to na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

.