Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 231/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 95 poz 1  pkt 3 załącznika II
law: Rozporządzenie Rady (EWG)  NR 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie,  na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich.
article: art. 5 ust. 1, art. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Protokolant Barbara Urban po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi C. C. na decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w R. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w C. nr [...] z dnia [...]r., 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w R. kwotę 1537 (tysiąc pięćset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Komendant Placówki Straży Granicznej w C. nałożył na przedsiębiorcę C. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" z siedzibą w J., karę pieniężną w kwocie 8 000,- zł. za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Czeską bez wymaganej licencji, przewidzianej w art. 5 ust. 1 i art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.). Organ administracji ustalił, że strona w dniu [...] r. wykonywała międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy towaru, w postaci 6 208 sztuk płyt DVD z bajkami dla dzieci z czeskiej firmy B. z siedzibą w F. do polskiego nabywcy Wydawnictwa C w S., w ramach usługi transportowej świadczonej na rzecz polskiej firmy przewozowej pod nazwą D z siedzibą w D. Dokumentem potwierdzającym realizację przedmiotowego transportu towarowego przez stronę jest faktura VAT nr [...] z dnia [...] r. wystawiona przez polskiego usługobiorcę z siedzibą w D. Strona dokonywała tego przewozu samochodem ciężarowym marki [...] nr rejestr. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 7 490 kg i dopuszczalnej ładowności 3 150 kg. Kwalifikując stwierdzony stan faktyczny organ I instancji uznał, że polscy przedsiębiorcy, aby zostać uprawnionymi do wykonywania usług transportowych, muszą dostosować się do warunków ustalonych w ustawie o transporcie drogowym. Art. 5 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 tej ustawy nakazuje polskim przewoźnikom wykonującym przewozy międzynarodowe, legitymowanie się odpowiednią licencją na wykonywanie przewozów międzynarodowych. Wymóg licencji dotyczy wszystkich przewoźników uczestniczących w ruchu krajowymi i międzynarodowym, za wyjątkiem wykonujących przewóz drogowy pojazdami samochodowymi o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3, 5 t.

W odwołaniu C. C., powołując się na treść Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. U. UE.L. z 1992 r., Nr 95, poz. 1) zarzucił błędne zastosowanie w jego sprawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, bowiem punkt trzeci załącznika drugiego do powołanego rozporządzenia zwalnia z wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych przewozy dokonywane pojazdami silnikowymi, których dopuszczalna ładowność włącznie z ładownością przyczepy, nie przekracza 3,5 tony. Skoro zatem kontrolujący funkcjonariusze Straży Granicznej stwierdzili, że ładowność samochodu odwołującego wynosi 3 150 kg, to nie ulega wątpliwości, że na podstawie powołanego rozporządzenia jest zwolniony z wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych, a wszczęte postępowanie administracyjne powinno być umorzone.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w R. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji oraz podzielił przedstawione w niej ustalenia i wnioski. Organ odwoławczy stwierdził, że przytoczony przez stronę zapis punktu 3 załącznika II do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 nie zwalnia z licencji wspólnotowej a określa jedynie przewozy, które są zwolnione z wszelkich zezwoleń wspólnotowych oraz z innych zezwoleń przewozowych. Licencja wspólnotowa, która uprawnia do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy wszelkimi trasami, dla przewozów lub części przewozów realizowanych zarobkowo na terytorium Wspólnoty, oraz zezwolenie wspólnotowe, które może uprawniać przewoźnika drogowego do wykonywania określonego rodzaju transportu ze względu na jego szczególny charakter, to dwa różne dokumenty. Wyłączenie, o jakim mowa w załączniku dotyczy zatem przewozów, które ze względu na swój szczególny charakter są zwolnione z zezwoleń wspólnotowych i wszelkich innych zezwoleń przewozowych. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 w art. 3 ust. 2 określa, że licencja wspólnotowa wydawana jest przez Państwo Członkowskie każdemu przewoźnikowi wykonującemu zarobkowo przewóz drogowy, który prowadzi działalność w Państwie Członkowskim zgodnie z przepisami tego Państwa i jest uprawniony w tym Państwie do dopuszczenia do zawodu przewoźnika drogowego transportu drogowego rzeczy w celu wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego.

W związku z tym przedsiębiorca polski, prowadzący swoją działalność w Polsce, aby zostać uprawnionym do wykonywania usług w zakresie transportu drogowego musi spełniać wymogi oraz kryteria określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym, w szczególności warunek uzyskania odpowiedniej licencji określony w art. 5 ust. 1 i art. 12 ust. 2 tej samej ustawy. Powołując się na treść art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy uznał, że wykonywany przez odwołującego przewóz spełniał warunki międzynarodowego transportu drogowego. Nadto, w sprawie nie ma zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, wyłączający zastosowanie tej ustawy do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Słusznie zatem nałożono na odwołującego karę pieniężną określoną pod pozycją L.p. I.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, bowiem kontrolowany transport wykonywany był bez wymaganej licencji.

W skardze C. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz wstrzymanie jej wykonania. Powołał się na informację uzyskaną w Biurze Obsługi Transportu Międzynarodowego w W., że wykonywany przez niego przewóz samochodem o dopuszczalnej ładowności 3 150 kg nie wymaga licencji, gdyż jest zwolniony z tego obowiązku przez powołany wcześniej zapis Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92. Zaznaczył, że dyrektywy i przepisy unijne mają pierwszeństwo przed prawem krajowym, co wynika wprost z art. 91 ust. 2 w związku z art. 10 Konstytucji RP i art. 220 TWE w związku z art. 2 Traktatu akcesyjnego. Nadto, przedsiębiorca polski nie może być traktowany inaczej niż przewoźnicy innych krajów EWG i dlatego skarżący zwolniony jest z wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnioskował o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, że skoro zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepisy obowiązującej obecnie ustawy o transporcie drogowym, to korzysta również z domniemania zgodności z Konstytucją RP.

Wyrokiem z dnia 29 października 2007 r. w sprawie o sygn. IV SA/Gl 499/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w R. z [...] r. W uzasadnieniu wskazano, że skoro decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088 ze zm.), to rozważenia wymaga, czy ustawa ta w sprawie miała zastosowanie. Kwestią sporną jest bowiem konieczność dysponowania przez skarżącego licencją na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wówczas, gdy wykonywany przez niego przewóz dotyczy ładunku nie przekraczającego 3,5 t. Sąd podkreślił, że dla wyjaśnienia spornej kwestii istotne jest dokonanie analizy unormowań wspólnotowych zawartych w Rozporządzeniu Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. U. UE.L. z 1992 r., nr 95, poz. 1 oraz Dz.U. UE-sp. z 2007 r., nr 1, poz. 370), zwanym dalej Rozporządzeniem nr 881/92. Rozporządzenie to dotyczy przedsiębiorców, którym udzielono dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych poprzez wydanie licencji wspólnotowej. Sytuacja taka w sprawie nie ma miejsca. Strona wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, jednocześnie nie posiadając licencji o jakiej mowa w tej ustawie, nie posiadając równocześnie licencji wspólnotowej w rozumieniu Rozporządzenia Rady nr 881/92. Z tych względów organy nie badały czy skarżący spełnia warunki do korzystania z licencji wspólnotowej i czy korzysta z wyłączenia przewidzianego w pkt 3 załącznika II. Z racji posiadania siedziby w Polsce skarżący ma obowiązek dysponować odpowiednią licencją na wykonywanie przewozów z przekroczeniem granicy Polski, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym. Ustawodawca wspólnotowy zezwolił, aby przedsiębiorca działający w oparciu o przepisy prawa krajowego, był dopuszczony do rynku wspólnotowego pod warunkiem dysponowania stosowną licencją kraju pochodzenia. Nadto w sprawie nie znajduje zastosowania wyłączenie stosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym ze względu na masę całkowitą pojazdu, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy, albowiem masa całkowita pojazdu skarżącego przekracza 3,5 tony. Podkreślono, że przedsiębiorca polski prowadzący działalność w Polsce, aby być uprawnionym do wykonywani usług w zakresie transportu drogowego, musi spełniać wymogi i kryteria określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym, w szczególności warunek posiadania licencji. Jej brak uzasadnia nałożenie kary.

Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 588/08 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 października 2007 r. i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu uznano za trafny zarzut skargi, że dokonana przez Sąd I instancji wykładnia powołanych przepisów nie wskazuje jednoznacznie jaki jest zakres relacji prawa wspólnotowego z prawem krajowym (ustawą o transporcie drogowym) a w konsekwencji, czy nastąpiło prawidłowe niezastosowanie norm prawa wspólnotowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy zalecono sądowi I instancji dokonanie ponownej analizy wniesionej skargi. Wskazano na potrzebę rozważenia, jaki rodzaj przewozu był wykonywany przez skarżącego i jakie normy miały zastosowanie do tej sytuacji. Rozstrzygnięcie w tym zakresie wymaga rozważenia, jaką materię reguluje rozporządzenie Rady nr 881/92 a jakie kwestie zostały uregulowane w prawie krajowym. Fakt obowiązywania aktu prawa wspólnotowego nie oznacza, że ma on automatycznie zastosowanie w sprawie, wymagane jest rozważenie, jakie stosunki reguluje. Zobowiązano sąd I instancji do dokonania wykładni uregulowań prawnych, w tym wykładni przepisu pkt 3 załącznika II do rozporządzenia Rady. Wskazano, że ustawa o transporcie drogowym miała przygotować podstawy prawne i instytucjonalne do bezpośredniego stosowania rozporządzeń wspólnotowych przez odpowiednie zdefiniowanie w prawie krajowym stosownych pojęć prawnych.

Rozpoznając ponownie skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

Z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów pojazdami specjalizowanymi i pojazdami uniwersalnymi. Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przewozu (osób lub rzeczy), jest transportem drogowym w rozumieniu art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.). Jeżeli jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej, transport ma charakter transportu międzynarodowego. Tak też, prawidłowo w opinii Sądu, został zakwalifikowany przez organy administracji rozpatrywany przypadek. Wykonywanie transportu co do zasady wymaga uzyskania licencji, zgodnie z art. 5 ustawy o transporcie drogowym. Na wykonywanie transportu z przekroczeniem granicy Polski wymagana jest licencja na międzynarodowy transport drogowy, która jednocześnie uprawnia do wykonywania przewozów w transporcie krajowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym (art. 12 ust. 2 i 2a ustawy).

Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską przewiduje prowadzenie przez Państwa Członkowskie wspólnej polityki transportowej (art. 70), dotyczącej tak wspólnych reguł mających zastosowanie do transportu międzynarodowego wykonywanego z lub na terytorium Państwa Członkowskiego w tranzycie przez terytorium Państwa Członkowskiego (art. 71 ust. 1 Traktatu), jak i w odniesieniu do transportu wewnątrz wspólnoty (art. 75 ust. 1). W sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich obowiązuje Rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. (Dz. U. UE.L. z 1992 r., nr 95, poz. 1). Rozporządzenie, jako akt w porządku prawnym Wspólnoty, jest aktem generalnym, wiążącym we wszystkich swych częściach i co do zasady obowiązującym bezpośrednio, nie wymagającym wewnątrzpaństwowego aktu transformacji, chyba że zawiera taki warunek. W art. 15 rozporządzenia nr 881/92 postanowiono, że wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Regulacje nim wprowadzone nie wymagają wobec powyższego powielenia w prawie krajowym. Rozważenia zatem wymaga, czy rozporządzenie to ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Zgodnie z art. 1, rozporządzenie to stosuje się do międzynarodowego przewozu rzeczy w przejazdach dokonywanych na terytorium Wspólnoty. Przy czym międzynarodowy przewóz rzeczy oznacza każdy z przypadków wyliczonych w art. 2 rozporządzenia, w tym przejazd pojazdu, gdy miejsce wyjazdu i przyjazdu znajdują się w dwóch różnych Państwach Członkowskich, bez tranzytu przez terytorium innych Państw Członkowskich lub państw trzecich. Przejazd z Czech do Polski winien zatem zostać zakwalifikowany jako międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy dokonywany na terytorium Wspólnoty. Dostęp do rynku drogowych przewozów we wspólnocie (będących przewozami międzynarodowymi), oparty jest na kryteriach jakościowych, związanych z regułami dotyczącymi dopuszczenia do zawodu przewoźnika drogowego. W konsekwencji jest uzależniony od posiadania licencji. Przewóz międzynarodowy na rynku wspólnotowym wykonywany jest z zastrzeżeniem licencji wspólnotowej. Licencję taka wydają władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności (z czego wynika, że licencja wspólnotowa może być wydana tylko osobie prowadzącej działalność w którymś z Państw Członkowskich). Licencję taką władze Państwa Członkowskiego wydają każdemu przewoźnikowi, wykonującemu zarobkowo przewóz drogowy, który prowadzi działalność w państwie członkowskim, zgodnie z przepisami tego państwa i jest uprawniony w tym państwie, zgodnie z przepisami Wspólnoty i tego państwa, do dopuszczenia do zawodu przewoźnika (art. 5 ust. 2 rozporządzenia). Posłużenie się przez prawodawcę wspólnotowego terminem "przewoźnik" w art. 5 ust. 2 rozporządzenia sugeruje, że o licencję wspólnotową może ubiegać się tylko osoba będąca przewoźnikiem, co wobec definicji zawartej w art. 4 pkt 16 ustawy o transporcie drogowym oznacza, że licencję taką może uzyskać osoba, legitymująca się już licencją "krajową" na wykonywanie przewozów międzynarodowych. Wydaje się, że właśnie takie stanowisko w sprawie zajęły organy administracji. Koncepcja taka nie wydaje się uzasadniona.

W interpretacji prawa wspólnotowego nie należy przyjmować za dominującą metody językowej i opierać się na brzmieniu tekstu. Jak wskazano w art. 4 ust. 1 rozporządzenia, licencja wspólnotowa zastąpi dokument wydawany przez władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności w przypadku, gdy taki dokument istnieje, poświadczający, że przewoźnikowi udzielono dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy. Udzielenie dostępu do rynku odbywa się przez udzielenie licencji. W polskim krajowym porządku prawnym ustawa przewiduje udzielanie licencji na międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Jednocześnie, co przyznał na rozprawie w dniu 3 czerwca 2009 r. pełnomocnik organu, licencja udzielana polskim przewoźnikom jest licencją wspólnotową w rozumieniu rozporządzenia nr 881/92. Nie ma miejsca dublowanie licencji, licencja wydawana na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym jest licencją wspólnotową i udziela polskiemu przewoźnikowi dostępu do rynku wspólnotowego, zezwalając na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego w rozumieniu art. 2 rozporządzenia Rady. Wykonywanie zarobkowego przewozu z Czech do Polski jest międzynarodowym transportem drogowym rzeczy we Wspólnocie i wymaga licencji, udzielanej przez władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności, w tym przypadku Polski, w trybie regulowanym ustawą krajową. Regulacja krajowa znajduje jednak zastosowanie tylko o tyle, o ile przepisy rozporządzenia Rady nie wprowadzają własnych zasad.

Jak wskazano w tezie 14 części wstępnej rozporządzenia, w dacie jego ustanowienia obowiązywały zwolnienia niektórych przewozów od wszelkich systemów kontyngentów i zezwoleń przewozowych, w ramach nowej organizacji rynku wprowadzonej rozporządzeniem nr 881/92 zalecono utrzymać dla niektórych rodzajów przewozów, ze względu na ich szczególny charakter, system zwolnień z licencji i zezwoleń przewozowych. Zwolnienia takie przewidziano w załączniku nr II do rozporządzenia.

Charakterystyczne jest, że w pierwotnym brzmieniu tytuł tego załącznika dotyczył "przewozów, które zwolnione są z wszelkich zezwoleń wspólnotowych i innych zezwoleń przewozowych". W takim brzmieniu załącznik ten obowiązywał w dacie orzekania przez organy administracji, co uzasadnia wywody organu II instancji, dotyczące różnic między licencją i zezwoleniem. Rozporządzenie nr 881/92 zostało jednak sprostowane m. in. w ten sposób, że zmieniono tytuł załącznika nr II, wskazując, iż powinien on brzmieć "przewozy, które zwolnione są z wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych". Sprostowanie to, ogłoszone w Dz. U. UE.L. z 28 czerwca 2007 r., nr 166, poz. 30, weszło w życie z mocą od 10 kwietnia 1992 r. W dacie orzekania w kontrolowanej sprawie organy administracji nie mogły uwzględnić tej zmiany i odnieść się prawidłowo do zakresu stosowania zwolnień wymienionych w tym załączniku. Zwolnienia te dotyczą m. in. przewozów pojazdami silnikowymi o określonej masie całkowitej (do 6 ton) lub których dopuszczalny ładunek użyteczny nie przekracza 3,5 tony. W ocenie Sądu, ze względu na zasady interpretacji prawa wspólnotowego, nie ma podstaw do definiowania określenia "dopuszczalny ładunek użyteczny" w powiązaniu z definicjami legalnymi zawartymi w aktach prawa krajowego. Zwolnienie przewidziane w pkt 3 załącznika II bazuje na dwóch kryteriach: masy całkowitej pojazdu i dopuszczalego ładunku użytecznego. W opinii Sądu rozróżnia ono dwie wartości, które w polskim prawodawstwie określane są jako dopuszczalna masa całkowita i dopuszczalna ładowność (dopuszczalna, najwyższa masa ładunku przewożonego pojazdem). Dopuszczalny ładunek użyteczny winien być rozumiany jako maksymalna masa ładunku, jaka może być przewieziona danym pojazdem. W przypadku skarżącego wynosi ona, zgodnie z danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, 3.150kg, zatem nie przekracza 3,5 t. Oznacza to, że wykonywanie zarobkowego transportu drogowego w międzynarodowym przewozie rzeczy na rynku wspólnotowym nie zależy od posiadania licencji. Jest to zwolnienie ze względu na rodzaj (ładowność) pojazdu. Można wskazać, że kryterium tego rodzaju uzasadniające zwolnienie spod rygorów reglamentowania transportu drogowego, nie jest czymś wyjątkowym, zna go również ustawa o transporcie drogowym, przewidując odpowiednie wyłącznie w art. 3 ust. 1 pkt 2.

Dostęp do rynku wspólnotowego międzynarodowego transportu drogowego oparty jest na zasadzie równości, stąd nie można zaakceptować stanowiska organu, że przepisy rozporządzenia nr 881/92 mają zastosowanie do przewoźników zagranicznych. Oznaczałoby to stosowanie różnych rygorów dla przewoźników z różnych Państw Członkowskich.

Należy jednocześnie zaznaczyć, że zwolnienie od wymogu posiadania licencji wspólnotowej na wykonywanie transportu międzynarodowego na rynku wspólnotowym ze względu na rodzaj wykorzystywanego pojazdu nie oznacza, że przewozy takimi pojazdami nie podlegają żadnej reglamentacji. Posiadanie licencji na przewozy międzynarodowe, zgodnie z art. 12 ust. 2a ustawy o transporcie drogowym uprawnia także do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym. Brak wymogu posiadania takiej licencji na przewozy międzynarodowe na określonym rynku nie rodzi jednak równocześnie zwolnienia z rygoru posiadania licencji na przewozy krajowe. Kwestia ta nie była jednak przedmiotem ustaleń organów, nie ustalono, czy skarżący taką licencją się legitymuje, koncentrując się na problemie licencji na przewozy międzynarodowe. Kwestia ta pozostaje w korelacji z zasadami regulującymi dopuszczenie do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, określonymi w rozporządzeniu nr 881/92, zgodnie z którymi dopuszczenie dotyczy przewoźników (art. 3 ust. 2 rozporządzenia), zatem osób uprawnionych do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu.

Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 powołanej ustawy.