Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 595/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-01-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] znak [...] w przedmiocie odmowy czasowego wycofania z ruchu samochodu osobowego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy a.l.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 595/17

Uzasadnienie

B. R. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] w przedmiocie odmowy czasowego wycofania z ruchu samochodu osobowego.

W toku postępowania złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinny, majątku i dochodach, skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Jest właścicielem mieszkania o powierzchni 60,54 m2. Zgodnie z oświadczeniem skarżący wraz z żoną otrzymują świadczenia emerytalne w łącznej kwocie 4.181,28 zł netto. Skarżący wykazał także fakt posiadania oszczędności w łącznej kwocie 11.897 zł. Podniósł także, że ponosi bieżące koszty utrzymania, które bardzo szczegółowo wymienił w załączniku do formularza, wyliczjąc je na kwotę 4.492,67 zł. Nadmienił, że środki zgormadzone na rachunkach bankowych zamierza przeznaczyć na operację zaćmy i koszty opieki w niepublicznym zakładzie opieki zdrowotnej.

Referendarz Sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tym samym wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona występująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana uprawdopodobnić, że spełnia kryteria przyznania pomocy. Oznacza to, że jest zobowiązana wykazać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że nie jest w stanie ponieść takich kosztów. Zauważyć przy tym należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W niniejszej sprawie istotne dla podejmowanego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że skarżący oraz jego zona osiągają stałe dochody z tytułu świadczeń emerytalnych w wysokości 4.181,28 zł miesięcznie. Co istotne skarżący wykazał także fakt posiadania oszczędności w kwocie 11.897 zł.

W tym zakresie podnieść należy, iż w sytuacji uzyskiwania w gospodarstwie domowym wskazanych dochodów oraz posiadania oszczędności skarżący nie może zasłaniać się argumentem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (przesłanka z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) – por. m.in. orzeczenia NSA z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II OZ 985/07, z dnia 1 października 2010 r., sygn. akt I OZ 730/10; z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1231/10. Nie może tego zmienić fakt, iż skarżący zamierza przeznaczyć te środki na koszty leczenia w niepublicznej placówce zdrowia. Jak wielokrotnie wskazywał już Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając sprawy z zakresu prawa pomocy, to do decyzji strony należy, czy wobec posiadania wolnych środków finansowych przeznaczy one je na koszty sądowe, czy tez zdecyduje na przeniesienie ich na swoje prywatne wydatki. Nie może być jedna tak, że w sytuacji posiadania wolnych środków finansowych skarżący żąda poniesienie kosztów prowadzonego postepowania przez Skarb Państwa, a sam posiadane środki spożytkuje na własne cele, niezależnie czego one dotyczą.

Przedmiotowe okoliczności – wysokość osiąganych dochodów oraz posiadane oszczędności – w zestawieniu z wysokością kosztów postepowania na tym etapie postępowania, pozwalają na przyjęcie, że skarżący jest w stanie ponieść koszty sądowe, jak i ewentualne koszty zastępstwa procesowego w sprawie.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.

a.l.