Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 93/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi W. K. P. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. 1. oddala skargę, 2. nakazuje ściągnąć od skarżącego W. K. P. na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku kwotę 1.500 zł (słownie: jeden tysiąc pięćset złotych) tytułem uzupełnienia brakującego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

I SA/Bk 93/12

UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] stycznia 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy wydaną po dwukrotnym rozpoznaniu sprawy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] listopada 2011 r.,

nr [...], w przedmiocie określenia Panu W. K. P. (dalej również jako "Skarżacy) kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc, a także kwot podatku do zapłaty za poszczególne miesiące 2007 r.

W toku postępowania organy skarbowe ustaliły, że w roku 2007 r. Skarżący miał zarejestrowaną działalność gospodarczą pod firmą S. S., której przedmiotem był handel węglem oraz dodatkowo świadczenie usług polegających na budowie, modernizacji i rozbudowie suszarni do produktów sypkich oraz usług wyrównania i utwardzania placu. Jednak firma S. S. nie dysponowała w tym czasie żadnymi maszynami, urządzeniami i nieruchomościami, a pomieszczenia biurowe oraz plac do magazynowania towarów Skarżący podnajmował. Przez cały 2007 r. firma Skarżącego wystawiła tylko 11 faktur VAT sprzedaży i 1 fakturę VAT korygującą, z czego 8 (i faktura korygująca) zostało wystawionych spółce M. i spółce M. Z uwagi na nieobecność Skarżącego w kraju jego działalność w pełnym zakresie prowadził w 2007 r. pełnomocnik J. S., będący jednocześnie prezesem zarządu Spółki M.. Ponadto, w 2007 r. W. P. będąc właścicielem S. S. posiadał 998 z 1.000 udziałów w Spółce M.

Na podstawie zebranych w toku postępowania kontrolnego dowodów ustalono, że Skarżący:

– zawyżył podatek naliczony w miesiącach: czerwiec, wrzesień, październik, listopad

i grudzień 2007 r., bowiem zaewidencjonował faktury VAT wystawionych przez Spółkę M., dokumentujące czynności, które nie zostały wykonane;

– zaniżył podatek należny za styczeń 2007 r., na skutek nieuzasadnionego wystawienia faktury korygującej wartość towaru sprzedanego w 2006 r. powiązanej Spółce M.;

– zawyżył podatek należny w miesiącach: czerwiec, wrzesień i grudzień 2007 r., gdyż wystawił faktury VAT na rzecz Spółki M., które to faktury dokumentują czynności, które nie zostały dokonane.

Zawyżenie podatku naliczonego związane było między innymi z ujęciem

w rozliczeniu podatku 5 faktur wystawionych przez Spółkę M. w okresie

od września do grudnia 2007 r., dokumentujących zakup przez firmę Skarżącego usługi wynajmu ładowarki i sortownika oraz usługi transportowej. Organy ustaliły jednak, że stan magazynowy węgla oraz obrót nim przez Skarżącego nie uzasadniał zakupu tych usług. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika Skarżącego, że usługa wynajmu ładowarki dotyczyła również świadczonych usług wyrównania i utwardzania placu w C. B., organy wskazały, że Skarżący nie miał możliwości technicznych i nie dysponował pracownikami, którzy mogliby realizować takie prace. W konsekwencji organy uznały, że wystawione przez Spółkę M. faktury dotyczące wynajmu usług ładowarki i sortownika, a także usługi transportowej, dokumentują czynności, które nie zostały wykonane, a Skarżącemu nie przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego z tych faktur.

Organy ustaliły też, że Skarżący niezasadnie odliczył podatek naliczony VAT zawarty w 4 fakturach VAT, wystawionych przez Spółkę M., dokumentujących zakup elementów suszami np. elektrycznej nagrzewnicy, dmuchawy, rekuperatora, a także usługi wykonania niektórych elementów suszami, na przykład komina wlotu powietrza, systemu taśmociągów wewnątrz komory suszarniczej. W tym samym roku firma Skarżącego dokonała "odsprzedaży" kompleksu suszarni, jej modernizacji i rozbudowy Spółce M. W związku z tym, że firma Skarżącego nie posiadała żadnych maszyn i urządzeń, a z zeznań zatrudnionego pracownika wynika, iż nie uczestniczył on w pracach związanych z modernizacją lub rozbudową suszarni, organy uznały, że firma Skarżącego nie nabywała towarów i usług udokumentowanych fakturami wystawionymi przez Spółkę M. Z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że prace przy budowie suszami dokonane były od początku do końca przez Spółkę M. Dlatego wystawione przez tą Spółkę faktury sprzedaży na rzecz firmy Skarżącego organy uznał za "puste".

Organy zakwestionowały też prawo Skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez Spółkę M. z 31 grudnia 2007 r., dokumentującej zakup linii do produkcji brykietu. Organy stwierdziły, że firma Skarżącego w momencie "nabycia" ww. linii nie posiadała żadnych pomieszczeń do prowadzenia produkcji brykietów węglowych, nie zawarła również umów najmu lub dzierżawy pomieszczeń, w których taka produkcja mogłaby być prowadzona. Z protokołów przesłuchań wszystkich pracowników wynika, że

w grudniu 2007 r. w firmie Skarżącego nikt nie świadczył pracy. Żaden

z przesłuchanych świadków nie potwierdził też transakcji kupna-sprzedaży linii do produkcji brykietu między ww. przedsiębiorcami.

W odniesieniu do powyższych ustaleń organy uznały, że faktury VAT wystawione przez Spółkę M. za: usługi wynajmu ładowarki i sortownika, usługi transportowe, towary i usługi związane z suszarnią, a także linię do produkcji brykietu, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury, stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., w dalszej części powoływanej w skrócie "u.p.t.u."). Zawyżenie podatku naliczonego w poszczególnych miesiącach wyniosło: za czerwiec 2007 r. - 21.560,00 zł, za wrzesień 2007 r. - 24.222,00 zł, za październik 2007 r. - 6.292,00 zł, za listopad

2007 r. - 1 .936,00 zł, za grudzień 2007 r. - 38.932,00 zł.

Odnośnie do stwierdzonego zaniżenia podatku należnego o kwotę 43.472 zł, organy ustaliły, że firma Skarżącego niezasadnie wystawiła korektę faktury, dotyczącą towaru sprzedanego w 2006 r. spółce M. Jak z wynika z zapisów w niej dokonanych - dokumentuje ona reklamację jakościową węgla kamiennego niesortowanego. Organ ustalił, że węgiel będący przedmiotem obrotu został zaimportowany z Rosji przez Spółkę M., a następnie odsprzedany

29 listopada 2006r. firmie PHU M. jako węgiel kamienny w cenie 401.64 zł

za tonę. Następnie w dacie 15 grudnia 2006 r. przedmiotowy towar został odsprzedany firmie Skarżącego w cenie 405 zł za tonę jako węgiel energetyczny.

W dniu 27 grudnia 2006 r. ponownie go sprzedano Spółce M. jako węgiel energetyczny w cenie 407 zł za tonę. Organy podkreśliły, że w terminie jednego miesiąca węgiel został odsprzedany w łańcuchu kilku podmiotów, by końcowo trafić do pierwotnego nabywcy, tj. Spółki M. Poza tym w dokumentacji Skarżącego brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o podejmowaniu prób reklamowania jakości węgla. Skarżący korygując podatek należny wynikający

z faktury korygującej VAT naruszył tym samym art. 29 ust. 4 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u.

Z kolei zawyżenie podatku należnego: w czerwcu 2007 r. o kwotę 28.160,00 zł, w we wrześniu 2007 r. o kwotę 26.356,00 zł oraz w grudniu 2007 r. o kwotę 56.320,00 zł, nastąpiło w związku z wystawieniem przez podatnika faktur na rzecz Spółki M, które nie dokumentują rzeczywistej odsprzedaży: kompleksu suszarni, usług modernizacji i rozbudowy suszarni, usług wyrównywania i utwardzania powierzchni. Organy stwierdziły jednak, że powyższe nie zwalnia Podatnika z obowiązku zapłaty podatku wynikającego z wystawionych przez niego "pustych" faktur, co wynika z art. 108 ust. 1 u.p.t.u.

W złożonej do Sądu skardze pełnomocnik Pana W. K. P. wniósł o uchylenie wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej

w B. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 29 ust. 4, art. 88 ust. 3a, art. 99 ust. 12, art. 103 ust. 1, art. 108 ust. 1 u.p.t.u.,

- art. 122, art. 187 §1, art. 191 oraz art. 199a § 1 i 3 o.p.

W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącego podniósł, że Dyrektor Izby Skarbowej bezpodstawnie uznał, że otrzymane od M. sp. z o.o. faktury

za wynajem ładowarki, a także za usługę transportową dokumentują czynności, które nie zostały wykonane. Stwierdził, że zarówno sprzedaż węgla, jak i prace związane

z utwardzaniem placu rzeczywiście miały miejsce i brak jakichkolwiek podstaw do ich kwestionowania.

Zdaniem pełnomocnika strony, Dyrektor Izby Skarbowej bezpodstawnie też uznał, że otrzymane od M. sp. z o.o. faktury związane z wykonaniem suszarni dokumentują czynności, które nie zostały wykonane. O wykonaniu suszarni świadczy jej późniejsza sprzedaż firmie M. sp. z o o. Ponadto, Dyrektor Izby Skarbowej bezpodstawnie uznał, że otrzymana od M. sp. z o.o. faktura dokumentująca zakup linii do produkcji brykietów dokumentuje czynność, która nie została wykonana, gdyż w roku następnym została ona sprzedana. W ocenie pełnomocnika Skarżącego, uznanie przez organy podatku naliczonego wykazanego w tych fakturach za podatek niepodlegający odliczeniu stanowi naruszenie art. 88 ust. 3a u.p.t.u.

W skardze podniesiono, że Dyrektor Izby Skarbowej bezpodstawnie uznał,

że wystawiona dla M. sp. z o.o. faktura korygująca dokumentująca obniżkę ceny sprzedaży węgla (dotycząca transakcji z 29 grudnia 2006 r.) na skutek reklamacji jakościowej złożonej przez nabywcę, stanowi zaniżenie podatku należnego za styczeń 2007 r. Przyczyny uwzględnienia tej reklamacji zostały obszernie wyjaśnione w trakcie postępowania kontrolnego. Dyrektor Izby Skarbowej nie podał zaś w uzasadnieniu decyzji żadnych merytorycznych przesłanek odrzucenia wyjaśnień złożonych przez kontrolowanego, ograniczając się do konstatacji, iż jest to transakcja między podmiotami powiązanymi, co stanowi naruszenie art. 29 ust. 4 u.p.t.u.

W ocenie strony skarżącej bezpodstawne jest założenie rozbieżności między brzmieniem oświadczeń woli złożonych przez strony czynności a zgodnym zamiarem stron i celem czynności, co stanowi naruszenie art. 199a § 1 o.p. W przypadku powzięcia takiego podejrzenia organ winien był skorzystać z dyspozycji przepisu

art. 199a § 3 o.p.

Pełnomocnik strony podniósł, że zaakceptowanie przez organ odwoławczy wydania decyzji bez zaznajomienia się z wyjaśnieniami Skarżącego, na skutek wyznaczenia terminu stawiennictwa w okresie, gdy nie przebywał on już w Polsce, stanowi naruszenie art. 122 o.p. Ponadto zaakceptowanie przez organ odwoławczy faktu wydania decyzji przez organ I instancji z pominięciem zastrzeżeń do protokołu kontroli stanowi naruszenie art. 187 §1 i art. 191 o.p.

Zdaniem pełnomocnika organy bezzasadnie uznały też, że z tytułu wystawionych dla M. sp. z o. o. faktur na Skarżącym spoczywa obowiązek zapłaty wynikającego z tych faktur podatku za czerwiec, wrzesień i grudzień 2007 r. Faktury te zostały przez podatnika ujęte w sporządzonych przez niego deklaracjach VAT 7, a ich skorygowanie przez Dyrektora UKS stanowi naruszenie art. 99 ust. 12 u.p.t.u. Nawet w sytuacji, gdyby dokumenty te zostały uznane za tzw. "puste faktury", podatek w nich wykazany nie podlegałby zapłacie. Dyspozycja zawarta w art. 108 u.p.t.u. nie dotyczy bowiem takich sytuacji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W ocenie Sądu organy skarbowe miały podstawy do stwierdzenia, że w 2007 roku firma Skarżącego – S. S. nie dokonywała zakwestionowanych

w zaskarżonej decyzji transakcji ze Spółką M.

Z uzasadnienia decyzji, jak też z akt administracyjnych wynika, że w roku 2007 w firmie Skarżącego były zatrudnione trzy osoby – pani A. M. jako księgowa, która w okresie od czerwca do grudnia 2007 r. przebywała na urlopie macierzyńskim, pan G. S., który był zatrudniony na pół etatu jako specjalista ds. handlu, przy czym od 16 listopada 2007 r. przebywał on na zwolnieniu lekarskim i pani A. Ł., zatrudniona tylko przez pierwszy miesiąc

2007 r. na stanowisku zastępcy ds. handlu zagranicznego. Z wyjaśnień pana G. S. wynika, że w roku 2007 nie miał przydzielonych konkretnych obowiązków do wykonywania, a poza zatrudnieniem w S. S. pracował

w Spółce M., gdzie - jak stwierdził - praca pochłaniała cały etat. Dla S. S. w roku 2007 załatwiał drobne sprawy na polecenie p. S., typu przyłączenie telefonu (k. 25/27 akt administracyjnych). Z kolei z protokołu przesłuchania p. A. M. wynika, że w firmie Skarżącego "nic się nie działo", "był tylko handel węglem i faktury z M.", których nie rozumiała. Ponadto, zatrudniony w 2007 roku w Spółce M. pan T. M. zeznał, że nie ma wiedzy na temat usług wynajmu ładowarek i sortowników przez M. dla S. S. Stwierdził też, że prace za pomocą ładowarki były wykonywane przez pracowników M. (k. 68/7 akt administracyjnych).

Słusznie organy zwróciły uwagę na powiązania o charakterze osobowym

i kapitałowym, istnienie pomiędzy firmą Skarżącego a Spółką M..

Z zebranych w sprawie dowodów wynika, że firmą S. S., jaki i Spółką M. zarządzała w istocie jedna osoba - Pan J. S. Był on upoważniony do prowadzenia przedsiębiorstwa Skarżącego i jednocześnie pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki M. Okoliczność ta ułatwiła wystawienie między tymi firmami faktur, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Brak jest jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia dla tego, aby Spółka M. posiadając sprzęt i zatrudnione osoby, przy pomocy których możliwe było wykonanie prac wyrównywania i utwardzania placu, zlecała te prace firmie Skarżącego, a następnie dokonywała odkupienia tych usług. Tym bardziej, że jak już wcześniej wskazano, przedsiębiorstwo Skarżącego nie posiadało ani osób, które mogłyby takie prace wykonać, ani środków koniecznych do wykonania tych prac. Tym samym brak jest uzasadnienia dla obciążenia firmy S. S. kosztami wynajmu ładowarki i sortownika, a także usługi transportowej, która, jak wyjaśniono

w piśmie z 29 kwietnia 2010 r. służyła do prac związanych z wyrównaniem

i utwardzaniem placu wykonanych na rzecz Spółki M. Słusznie organy zwróciły uwagę na niezasadność wynajmu przez S. S. ładowarki

i sortownika dla celów prac przy węglu, gdyż faktury z tym związane były wystawiane w datach 20 września, 31 października, 5 listopada i 31 grudnia 2007 roku, podczas gdy podmiot ten dokonał zakupu większej ilości węgla jedynie 29 września 2007 r.

i w tym samym dniu węgiel ten został odsprzedany. Strona skarżąca nie potrafiła wskazać logiki dokonywanych obciążeń z tytułu najmu przez nią urządzeń (sortownika i ładowarki) ze stanem magazynowym węgla. Znamienna jest również zmiana wyjaśnień w tym zakresie na przestrzeni toczącego się postępowania, wskazująca na to, że strona Skarżąca dostosowywała je do stanu prowadzonej sprawy i ustalonych w niej okoliczności. Takie stwierdzenie dodatkowo uzasadnia okoliczność, że świadek wskazany w piśmie strony skarżącej z 18 kwietnia 2011 r. jako osoba uczestnicząca w omawianych pracach zeznał, że nie jest mu nic wiadomo na temat takich usług. Strona skarżąca nie podjęła natomiast wysiłku wskazania innych osób, które mogłyby potwierdzić okoliczność wykonywania przedmiotowych prac. W konsekwencji ustalenie, że usługi te nie były wykonywane, czyniło niemożliwym zaakceptowanie skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych od Spółki M.

W ocenie Sądu, organy miały też podstawy do zakwestionowania transakcji pomiędzy Skarżącym a Spółką M. związanych z modernizacją i rozbudową suszarni. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy prawidłowo uznały, że firma Skarżącego nie mogła wykonywać czynności zestawiania elementów suszarni, gdyż, jak już wskazywano, nie dysponowała pracownikami, którzy mogliby się tym zajmować. Słusznie też, zdaniem Sądu, organy uznały za niewiarygodne twierdzenia co do udziału w tych pracach samego Skarżącego. Z zeznań świadków wynika bowiem jednoznacznie, że przebywał

on w Polsce sporadycznie. Pełnomocnik Skarżącego nie wykazał zaś, aby twierdzenia świadków były nieprawdziwe, zaś poziom skomplikowania przedsięwzięcia konstrukcji suszarni – jak wynika z akt sprawy – nie pozwala przyjąć, że przebywając sporadycznie w Polsce Skarżący mógł własnoręcznie je przeprowadzić. Dodatkowo świadek S. zeznał, że nic mu nie wiadomo na temat wykonywania prac modernizacyjnych przez S.S. na rzecz M., ani kto mógłby takie czynności wykonywać. Wreszcie z wyjaśnień dokonanych w toku postępowania kontrolnego przez Pana S. wynika, że firma S.S. wykorzystując sprzęt i siłę roboczą M. wybrała elementy do konstrukcji suszarni i zestawiła je w całości wg własnego projektu. Słusznie organy stwierdziły, że w ten sposób Spółka M. zapłaciła Skarżącemu za usługi, które wykonała przez swoich pracowników i przy pomocy własnego sprzętu. Dlatego zasadnie organy zakwestionowały faktury związane

z modernizacją i rozbudową suszarni i związane z tym rozliczenia podatku VAT.

Zdaniem Sądu, organy zasadnie zakwestionowały też transakcje polegające na zakupie przez S. S. do Spółki M. linii do produkcji brykietu. Organy zwróciły uwagę na kompletną rozbieżność w wyjaśnieniach odnośnie celu tej transakcji, przy czym znamienne jest, że zmiana stanowiska nastąpiła po zapoznaniu z protokołem kontroli. Ponadto fakt, że w marcu 2008 roku linia ta została ponownie sprzedana Spółce M. w sposób oczywisty wskazuje, że w istocie wystawiane pomiędzy tymi powiązanymi podmiotami faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Podkreślić przy tym należy, że poza formułowaniem nowych linii obrony, pełnomocnik Skarżącego nie przedstawiał przekonujących dowodów. Słusznie więc organy uznały faktury wystawione na okoliczność tych transakcji za "puste".

Organy miały też rację kwestionując korektę faktury z 29 grudnia 2006 r., dotyczącą sprzedaży węgla przez S. S. na rzecz Spółki M. Jak wynika z akt sprawy, węgiel został zakupiony w grudniu 2006 roku. W 2007 roku dokonano korekty, powołując się na reklamację towaru. Słusznie jednak organy zauważyły, że w tym czasie przedmiotowy węgiel trzykrotnie zmieniał właściciela,

by ostatecznie ponownie wrócić do Spółki M. Ponadto Skarżący nie był

w stanie przedstawić dowodów na okoliczność rzeczonej reklamacji węgla. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że w tej sytuacji nie została spełniona przesłanka

z art. 29 ust. 4 u.p.t.u., który pozwala zmniejszyć obrót m.in. o kwotę wynikającą

z dokonanych korekt faktur.

Niezasadny jest zarzut zgłoszony w toku rozprawy, dotyczący braku włączenia w poczet materiału dowodowego dowodów zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki M. Jak wynika bowiem z akt sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. włączył do akt postępowania część dokumentów z kontroli przeprowadzonej

w spółce M., w tym między innymi "dokumentację podatkową transakcji

z podmiotami powiązanymi w 2007 r." (załącznik nr 2 do protokołu kontroli przeprowadzonej w M. Sp. z o.o. w B.

Odnosząc się natomiast do zarzutu braku przesłuchania Skarżącego oraz jego pełnomocnika - Pana J. S., to należy wskazać, że organ kilkakrotnie podejmował próby ustalenia miejsca zamieszkania Pana P.i, w tym za pośrednictwem Pana S. (k. 59 akt administracyjnych). Wysyłał też wezwania na znany organowi adres krajowy (k. 57/2, k. 60). Próby te były jednak nieskuteczne. Z adnotacji sporządzonej 8 września 2010 r. wynika, że pracownicy UKS podejmowali też próby doręczenia zawiadomienia o przesłuchaniu świadka

w siedzibie firmy – prywatnym domu, który był zamknięty, w związku z czym zawiadomienie zostało wysłane pocztą (k. 34 akt sprawy administracyjnej). Organ wzywał też Pana S. do osobistego stawiennictwa (k. 64 akt sprawy administracyjnej). Pomimo licznych wezwań zarówno Skarżący, jak i jego pełnomocnik nie podjęli w tym zakresie współpracy z organami celem wyjaśnienia sprawy. W tej sytuacji czynienie organom zarzutu naruszenia art. 122 o.p. jest bezpodstawne.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 199a o.p. należy wskazać,

że z przepisu tego wynika, iż przesłanką wystąpienia do sądu powszechnego jest stwierdzenie wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe. Ocena, czy w konkretnej sprawie istnieją wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, należy do organu podatkowego. W doktrynie wyrażony został pogląd, że chodzi tu o wątpliwości wynikające ze zgromadzonych dowodów. Są to wątpliwości, które istnieją, pomimo że organ podatkowy zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, który następnie poddał ocenie. Dopiero wówczas można dokonać weryfikacji materiału dowodowego pod kątem stwierdzenia konieczności wystąpienia do sądu powszechnego (P. Pietrasz [w:] R. Dowgier, L. Etel,

C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 199a, opubl. w LEX 2011). W przypadku braku wątpliwości organ podatkowy nie jest zobowiązany występować do sądu powszechnego. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy skarbowe, w ramach przyznanych im kompetencji

do swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, prawidłowo oceniły,

że w sprawie nie zachodzi potrzeba występowania do sądu powszechnego w trybie art. 199a §3 o.p.

W konkluzji należy stwierdzić, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny

w niniejszej sprawie. Konsekwencją prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy jest zastosowanie wskazanych przez organy w decyzji przepisów prawa materialnego. Bezpodstawne są zarzuty skargi, co do naruszenia tych przepisów. Posłużenie się przez podatnika tzw. "pustą" fakturą pozbawia go prawa do obniżenia podatku należnego o wynikający z tej faktury podatek naliczony - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. Z kolei wystawienie "pustej" faktury rodzi obowiązek zapłaty wynikającego z niej podatku – art. 108 ust. 1 u.p.t.u.

W związku z tym, że w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, skarga została oddalona, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). O ściągnięciu

od Skarżącego brakującego wpisu, Sąd orzekł na podstawie art. 223 § 2 tej ustawy, a także § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Zaskarżona w tej sprawie decyzja dotyczy należności pieniężnej, a zatem od skargi powinien być uiszczony wpis stosunkowy, który - stosownie do podanej przez pełnomocnika Skarżącego wartości przedmiotu zaskarżenia - wynosi 2000 zł. Biorąc pod uwagę dokonany wpis w wysokości 500 zł (k. 23 akt sądowych), do ściągnięcia od Skarżącego pozostaje kwota 1500 zł.