Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 612/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Pomoc publiczna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67b par. 1 pkt 2 w zw. z art. 67a par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Budowlanego "[...]" A. spółka jawna z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ulgi w spłacie należności pieniężnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] sierpnia 2019r., (uzupełnionym w dniach: 19, 22 i 26 sierpnia 2019r.) Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]"[...] Spółka Jawna (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona"), wystąpiła do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. o rozłożenie na 4 raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług (VAT) za kwartały: IV/2017r., I-IV/2018r. w łącznej kwocie [...] zł oraz o umorzenie odsetek za zwłokę od ww. zaległości w kwocie [...] zł. W przypadku odmowy umorzenia Strona wniosła o rozłożenie na raty ww. zaległości wraz z odsetkami za zwłokę.

1. Decyzją z [...] września 2019r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. (dalej" "Naczelnik US’, "NUS" lub "organ I instancji"): rozłożył na 4 raty zapłatę zaległości w podatku od towarów i usług za kwartały: IV/2017r., I-IV/2018r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...] zł oraz opłatą prolongacyjną w łącznej kwocie [...] zł, w ramach pomocy de minimis oraz odmówił umorzenia odsetek za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł za kwartały IV/2017r,, I-IV/ 2018r. w łącznej kwocie [...]zł.

2. W odwołaniu od tej decyzji, w części dotyczącej odmowy umorzenia odsetek za zwłokę w kwocie [...] zł Skarżąca nie podzieliła stanowiska organu I instancji, w tym zarzuciła organowi, że nie odniósł się do meritum sprawy pomijając kwestie dwuletniej bezczynności Krajowej Informacji Skarbowej na złożony przez Spółkę wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego i jej wpływu na naliczenie odsetek podatkowych.

3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy", "DIAS", "Dyrektor IAS") zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzja z [...] czerwca 2020r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika US, gdyż nie znalazł podstaw do jego zmiany. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał m.in. przepisy art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019r., poz. 900 ze zm.; dalej: "Op").

Następnie zauważył, w świetle treści tych przepisów, że w niniejszej sprawie Skarżąca wystąpiła z wnioskiem, ubiegając się o pomoc publiczną w ramach zasady de minimis (roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych), której zasady przyznawania określone zostały w treści Rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 18.12.2013r. Nr 1407/2013 w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352/1 z 24.12.2013r.; dalej: "rozporządzenie"). Rozporządzenie to określa warunki dopuszczalności pomocy, udzielanej przez państwo członkowskie, do których należą nie prowadzenie działalności w wymienionych w rozporządzeniu sektorach, nie przekroczenie progu wsparcia 200.000 euro, lub 100.000 euro w sektorze transportu drogowego towarów, w okresie trzech lat podatkowych. Wskazał, że z ustaleń wynikało, że Strona w okresie ostatnich trzech lat budżetowych otrzymała pomoc de minimis w wysokości [...]euro co wskazuje, że wnioskowana przez Spółkę kwota pomocy w formie umorzenia odsetek za zwłokę w kwocie [...] zł, w przeliczeniu według wskaźnika EDB, nie przekracza progu dopuszczalności pomocy de minimis, stanowiącego równowartości 200.000 euro. W związku z powyższym, ulga w spłacie zobowiązania podatkowego w ramach pomocy de minimis była dopuszczalna.

Po ustaleniu, że podatnik spełnia wszystkie, określone w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej warunki dopuszczalności wnioskowanego przeznaczenia pomocy publicznej, zdaniem organu odwoławczego w realiach niniejszej sprawy niezbędna była ocena czy podatnik spełnia określone w art. 67a § 1 pkt 3 Op przesłanki zastosowania wymienionych w tym przepisie ulg. Dodał, że stwierdzenie dopuszczalności pomocy de minimis nie oznacza automatycznie zgody na zastosowanie ulgi, gdyż podstawą do jej udzielenia są przepisy krajowe (art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej) wskazujące na przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. A zatem uwzględnienie wniosku podatnika ma charakter uznaniowy i wymaga jego rozważenia z uwzględnieniem ww. przesłanek. Pogląd taki, zdaniem DIAS zgodnie prezentowany jest również w orzecznictwie sądowym.

Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie ustalono okoliczności i przyczyny powstania zobowiązania podatkowego Spółki, jak również zbadał i poddał ocenie aktualną sytuację ekonomiczno-finansową Strony (zob. str. 6 – 7 decyzji organu odwoławczego).

Dokonana analiza pozwoliła następnie sformułować wniosek, że sytuacja Spółki jest stabilna, i pomimo wykazanej straty za 01-06/2019 r., nie uniemożliwia zapłaty przedmiotowych odsetek za zwłokę w kwocie [...] zł, szczególnie, że decyzją Naczelnika US zostały rozłożone na raty, łącznie z zaległością podatkową i zapłacone w ustalonych terminach płatności. A zatem sytuacja finansowa nie wskazuje na występowanie ważnego interesu w zakresie umorzenia odsetek za zwłokę.

Podobnie, pozostała argumentacja zawarta we wniosku Spółki nie pozwalała na jego uwzględnienie, choć niewątpliwie jak wskazał organ odwoławczy brak wydania interpretacji przez Krajową Informację Skarbową w ustawowym terminie był uchybieniem organów podatkowych, które mogło mieć wpływ na powstanie przedmiotowych odsetek za zwłokę i może świadczyć o występowaniu interesu publicznego w powyższej sprawie (przedmiotowe zaległości podatkowe powstały na skutek wystawienia faktur korygujących i złożonych korekt deklaracji zgodnie z interpretacją indywidualną wydaną przez Krajową Informację Skarbową). Niemniej jednak, z uwagi na treść art. 14o Op Strona w tym przypadku winna zastosować się do własnego stanowiska zajętego we wniosku o interpretację, czyli wystawić faktury ze stawką 23 % bez możliwości zastosowania odwrotnego obciążenia. Tym samym, brak zastosowania się do własnego stanowiska przez Spółkę nie może być uznany za uzasadniający wystąpienie interesu publicznego.

W konsekwencji, pomimo stwierdzenia występowania w sprawie interesu publicznego, przejawiającego się w nieterminowym (ponad 2 letnim) udzieleniu odpowiedzi przez KIS na wniosek o interpretację indywidualną, Dyrektor IAS nie uznał za zasadne umorzenia przedmiotowych odsetek za zwłokę, na podstawie treści art. 67a § 1 Op.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, występując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego pełnomocnik Skarżącej postawiła zarzuty naruszenia przepisów:

1. prawa materialnego, tj.:

- art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie Skarżącej umorzenia zaległości podatkowych, mimo że jej sytuacja uzasadnia umorzenie wobec niej odsetek z uwagi na ważny interes podatnika i ważny interes publiczny;

2. przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, w sytuacji gdy winna ona zostać zmieniona z uwagi na w ważny interes podatnika i ważny interes publiczny,

- art. 191 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez dokonanie oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych z przekroczeniem wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów, przez dokonanie tej oceny w sposób nielogiczny, tendencyjny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i uznanie, że sytuacja finansowa, nie wskazuje na wstępowanie ważnego interesu społecznego w zakresie umorzenia odsetek z zwłokę, w sytuacji gdzie z księgi przychodów i rozchodów Spółki za miesiące 1-06/2019 r. jasno wynika, że Spółka ma znaczy deficyt.

W odpowiedzi na skargę, DIAS wystąpił o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej "ppsa") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Stosownie zaś do treści art. 134 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Spór w sprawie dotyczy zasadniczo kwestii odmowy Stronie przyznania ulgi, objętej jej wnioskiem z 9 sierpnia 2019r. w części dotyczącej odmowy umorzenia odsetek za zwłokę w łącznej kwocie [...] zł z powodu przyjęcia przez organy podatkowe, że w sprawie nie wystąpiły podstawy do jej udzielenia z powodu braku spełnienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Zauważyć trzeba, że choć zaskarżono decyzję w całości, to trzeba mieć na uwadze, że wniosek Spółki został częściowo uwzględniony, to znaczy przyznano jej w części wnioskowana ulgę i decyzją Naczelnika US rozłożono na raty sporne zaległości podatkowe w podatku VAT za kwartały IV/2017r., I – IV 2018r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...] zł. Skarżąca zakwestionowała natomiast bezzasadną w jej ocenie odmowę umorzenia tych odsetek.

Organy podatkowe natomiast przyjęły, że w tej części wniosek Spółki nie zasługiwał na uwzględnienie z powodu braku spełnienia ww. przesłanek i wskazały, że sytuacja finansowa Spółki jest stabilna, nie wystąpiły szczególne okoliczności przemawiające za zastosowaniem ulgi. A za takie w szczególności nie można uznać przyczynienie się organu (KIS) do niewydania z wniosku Spółki interpretacji indywidualnej w ustawowym terminie, i faktu, że przedmiotowe zaległości powstały w związku z wystawieniem przez Spółkę faktur korygujących i złożonych korekt deklaracji zgodnie z tą interpretacją).

Bezsporne w sprawie jest, że Skarżąca spełniła określone w odrębnych przepisach warunki dopuszczalności zastosowania przedmiotowej ulgi w ramach pomocy de minimis, o którą wystąpiła.

Podstawę materialnoprawną wydanych w tej sprawie decyzji były przepisy art. 67a § 1 pkt 3 Op, zgodnie z którym, organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną oraz art. 67b § 1 pkt 2 Op, zgodnie z którym organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowych opiera się przy tym na tzw. uznaniu administracyjnym.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, na tle wskazanych powyżej regulacji prawnych podziela poglądy prawne zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2011 r., sygn. Akt II FSK 243/10 (dostępny w internecie pod adresem: http://cbois.nsa.gov.pl), że przepisy art. 67a i art. 67b Op są ze sobą powiązane w taki sposób, że przepis art. 67b ustawy powinien być stosowany łącznie z jej art. 67a Op, a więc przy uwzględnieniu zarówno form udzielanych ulg podatkowych jak i przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, przewidzianych w art. 67a Op. Organ podatkowy nie może zatem udzielić ulgi podatkowej osobie prowadzącej działalność gospodarczą, o ile nie zachodzą łącznie przesłanki udzielenia takiej ulgi określone w przepisach art. 67a i art. 67b. Brak którejkolwiek z tych przesłanek uniemożliwia udzielenie wnioskowanej ulgi. Uzupełnieniem tego jest stanowisko, że w razie stwierdzenia przez organ podatkowy w postępowaniu, że nie ma podstaw do udzielenia ulgi, ponieważ nie przemawia za tym "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", traci sens ustalanie czy ulga jest dopuszczalną pomocą publiczną. Ulgi tej i tak nie można już udzielić, a przez to nie znajdują zastosowania przepisy regulujące pomoc publiczną.

Stosowanie ulg w ramach decyzji uznaniowych stanowi zatem odstępstwo od powszechności opodatkowania, przewidziane jednak przez ustawodawcę w treści art. 67a § 1 Op, w wypadku zaistnienia ściśle określonych przesłanek, tj.: ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Każdy z tych warunków samodzielnie, albo też oba łącznie mogą stanowić podstawę umorzenia zobowiązania podatkowego. Zakres uznania administracyjnego nie jest jednak uprawnieniem nieograniczonym. W przeciwnym bowiem wypadku mogłoby to oznaczać dowolność, a nawet samowolność organu przy rozstrzyganiu określonych spraw. Przede wszystkim nie jest oparte o kryterium uznania ustalenie istnienia przesłanek z art. 67a § 1 ustawy Op. Użycie przez ustawodawcę ogólnych zwrotów: "ważny interes podatnika", "interes publiczny" stwarza konieczność dokonania przez organ szerokiej oceny różnych wartości, w tym również systemu ocen mieszczących się poza systemem prawa podatkowego, a nawet pozaprawnych (np. zasad etyki, współżycia społecznego, rachunku ekonomicznego i in.). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że kontroli nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2002 r., sygn. akt: III SA 830/00; wyrok WSA w Gliwicach z 15 lipca 2010 r., sygn. akt: I SA/GL 906/10, wyrok NSA z 31 października 2012 r. sygn. akt: II FSK 510/11). Również w piśmiennictwie wskazuje się, że ocenie może podlegać legalność działania organu podatkowego, a nie zasadność i celowość odmowy (por. J. Kotecki - Odmowa umorzenia zaległości podatkowej - uznaniowość decyzji organów podatkowych, Doradca podatkowy, t. 2, 2000/3/58). Kontrolą sądu objęta zatem będzie ta część postępowania administracyjnego, która odnosi się do ustalenia przez organy podatkowe faktu istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi przewidzianej w art. 67a § 1 Op. Organ podatkowy obowiązany jest nie tylko do ustalania, czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 67a § 1 Op., lecz także obowiązany jest – w przypadku uznania, że spełniona jest przesłanka "ważnego interesu podatnika" - do wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem strony. Jedynie w takim wypadku podatnik może mieć pewność, że organ w sposób należyty zbadał wszystkie okoliczności sprawy i zdefiniował sytuację, w jakiej się znalazł, w kontekście przesłanek wymienionych w analizowanym przepisie.

Pojęcia: ważny interes podatnika lub interes publiczny są pojęciami niedookreślonymi, których konkretyzacja jest dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy. Użyty w ww. przepisie spójnik "lub" oznacza, że wymienione przesłanki mają charakter równorzędny. Należy podkreślić, że decyzje podejmowane przez organy podatkowe na podstawie art. 67a § 1 Op, w związku z art. 67b § 1 pkt 2 mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że decyzja w tym zakresie pozostawiona została swobodnemu uznaniu organu podatkowego. Ustalenie nawet przez organ, że istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający zastosowanie ulgi, stanowi jedynie konieczną przesłankę do rozważenia takiej możliwości, ale nie zobowiązuje organu do wydania decyzji pozytywnej dla podatnika. To do organu podatkowego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia, przy czym w sytuacji odmowy organ powinien w sposób szczegółowy, wnikliwy, oparty o zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz logiczny uzasadnić dlaczego nie załatwił sprawy zgodnie wnioskiem strony (art. 210 § 4 Op.). Nie powinno budzić wątpliwości, że ocena ta musi odnosić się do aktualnej sytuacji podatnika, t.j. sytuacji istniejącej w dniu wydania decyzji. Przyznana organom podatkowym swoboda w rozstrzygnięciu nie oznacza zatem dowolności.

Kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli i sposobu postępowania podatnika (np. klęski żywiołowe, zdarzenia losowe) uniemożliwiające mu wywiązanie się z ciążących na nim względem skarbu Państwa obowiązków, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia (rozłożenia na raty) zaległości podatkowej, o której mowa w art. 67a § 1 Op, nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia (rozłożenia na raty) zaległości podatkowej. Przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek (rozłożenie na raty) uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 29 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 173/09). Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa (por. wyrok WSA w Gdańsku z 11 maja 2010 r., sygn. akt: I SA/Gd 120/10).

Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze podkreśla się, że w świetle przyjętej w Ordynacji podatkowej konstrukcji uznania administracyjnego organ podatkowy jest skrępowany w zakresie przesłanek przyznania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany co do rozstrzygnięcia w razie stwierdzenia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Należy przy tym zaakceptować pogląd, że ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do analizowanego przepisu jest uznanie wyjątkowości przyznawania wszelkich ulg podatkowych jako odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania (por. wyroki NSA z 18 grudnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 117/08; z 15 listopada 2011 r., sygn. akt: II FSK 910/10; z 18 kwietnia 2012 r. oraz: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010 r.s. 378 i nast.). Taka konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że nawet w razie wystąpienia wskazanych wyżej przesłanek, do organu podatkowego należy wybór sposobu rozstrzygnięcia wniosku. Nie oznacza to po ich stronie dowolności ale zobowiązuje do wnikliwego rozważenia wszelkich okoliczności, zwłaszcza wskazanych przez stronę dla uzasadnienia wniosku. Takie uregulowanie wywiera wpływ na zakres sądowoadministracyjnej kontroli legalności decyzji, wykonywanej według kryteriów określonych w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 ppsa). W przypadku kontroli decyzji wydanej w warunkach uznania administracyjnego, jak w niniejszej sprawie, Sąd nie może natomiast rozstrzygać o słuszności czy celowości umorzenia zaległości. Sąd nie jest władny wkraczać w sferę samego uznania organów podatkowych. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że rola Sądu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do zbadania poprawności przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania, jak również oceny wypływających z tego postępowania konkluzji.

Mając na względzie powyższe dyrektywy Sąd uznał, że organy podatkowe rozpatrujące przedmiotowy wniosek podatnika o udzielenie ulgi podatkowej - pomocy de minimis sprostały przywołanemu wyżej obowiązkowi i rozważyły wszystkie przesłanki dla przyznania lub odmowy wnioskowanej ulgi podatkowej o jakich mowa w przepisach art. 67a i 67b § 1 Op.

Przypomnienia jedynie wymaga, że jak Sąd wskazał na wstępie w sprawie nie jest kwestionowana okoliczność, że przedsiębiorca ("Skarżąca") spełnił warunki pomocy de minimis, określone w wymienionym wyżej rozporządzeniu unijnym. A zatem ocenie podlega wyłącznie kwestia wystąpienia w sprawie przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, przemawiających za uwzględnieniem wnioskowanej przez Spółkę ulgi (umorzenie odsetek od zaległości podatkowych).

Spółka podnosiła, że przyczyną powstania przedmiotowych zaległości jest fakt niewydania w ustawowym terminie interpretacji indywidualnej na jej wniosek, i w konsekwencji błędne rozliczenie Strony w podatku VAT (z zastosowaniem błędnej stawki tego podatku). Znaczna zwłoka w udzieleniu interpretacji - jak słusznie wywiódł DIAS- jest niewątpliwie uchybieniem organów podatkowych mogącym mieć wpływ na powstanie odsetek, o których umorzenie wystąpiła Spółka i może świadczyć o występowaniu interesu publicznego w niniejszej sprawie. Niemniej jednak Sąd podzielił stanowisko organów w sprawie, że powyższa okoliczność nie przemawia za udzieleniem wnioskowanej ulgi. Wskazać bowiem należy, że w świetle treści art. 14o § 1 Op w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie (art. 14o § 1 Op). Przepisy art. 14e i art. 14i § 2 stosuje się odpowiednio (§ 2). Zatem Spółka od początku mogła stosować się do swojego stanowiska przedstawionego we wniosku o interpretację, co nie zrodziłoby skutków w postaci zwłoki w zapłacie zobowiązań podatkowych. Fakt, że jej kontrahent domagał się wystawiania faktur z podatkiem VAT obliczonym w inny sposób, do czego w świetle przepisów podatkowych nie miał prawa, bo to przede wszystkim wystawca faktury decyduje o jej treści, nie mógł decydować o treści obowiązków podatkowych Skarżącej. Jeśli te działania kontrahenta uznać za zawinione wyrządzenie szkody, to Spółka może rozważać p[oszukiwanie odpowiedzialności kontrahenta na drodze cywilnoprawnej. Fakt, że uległa niesłusznym oczekiwaniom silniejszego kontrahenta, nie może stanowić podstawy dochodzenia od niej ulg w spłacie zobowiązań podatkowych.

W interpretacji indywidualnej Spółka przedstawiła stanowisko, że prawidłowym działaniem było wystawienie faktur z zastosowaniem stawki 23% VAT i brak możliwości zastosowania odwrotnego obciążenia. Tym samym, przez wzgląd na wyżej wymieniony przepis przewidujący instytucję tzw. interpretacji milczącej Skarżąca winna zastosować własne stanowisko w sprawie. Opieszałość organu podatkowego (DKIS) i wydanie tej interpretacji z przekroczeniem terminu ustawowego, tj. po ponad 2 latach choć może stanowić o przesłance interesu publicznego, to jednak jest niewystarczająca do uznania, że w tej sytuacji ulga winna zostać przyznana. Organy podatkowe dokonały bowiem oceny całokształtu okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie, w tym zanalizowały aktualną sytuację finansową Spółki, a ocenę tej sytuacji Sąd w pełni podziela i zgadza się z wnioskiem, że nie jest ona na tyle zła, że uniemożliwia zapłatę przedmiotowych odsetek w kwocie [...] zł, szczególnie gdy decyzją organu I instancji udzielono już ulgi w tym zakresie poprzez rozłożenie zaległości podatkowych wraz z odsetkami na raty za wskazane kwartały.

W całokształcie sprawy Sąd stwierdza, że nie przekroczono granic uznania administracyjnego, materiał dowodowy jest kompletny (art. 121, art. 122, art. 187 § 1 Op), a jego ocena nie nosi cech dowolności i odpowiada treści art. 191 Op. Uzasadnienie rozstrzygnięć wyczerpuje natomiast dyspozycję art. 210 § 4 Op. Tym samym stwierdzić należy, że w sprawie nie wystąpiła konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, a skarga nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.

Z tych wszystkich względów Sąd, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z treścią art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zmianami), na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku i oddalił skargę.