Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 1462/96
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1998-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Ochrona środowiska
Powołane przepisy: article: par. 3 pkt 8 lit. "l"
journal: Dz.U. 1995 nr 52 poz. 284
law: Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko.
article: art. 40
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 140
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Teza: Zawarcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanowienia o dopuszczeniu do realizacji inwestycji nieuciążliwych dla otoczenia powoduje, że na terenie objętym takim postanowieniem nie mogą być lokalizowane inwestycje wymienione w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowiska /Dz.U. nr 52 poz. 284/.

TEZY

Zawarcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanowienia o dopuszczeniu do realizacji inwestycji nieuciążliwych dla otoczenia powoduje, że na terenie objętym takim postanowieniem nie mogą być lokalizowane inwestycje wymienione w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowiska /Dz.U. nr 52 poz. 284/.


UZASADNIENIE

Spółdzielnia Mieszkaniowa w S. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 19 lipca 1996 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 23 maja 1996 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji paliw A. z innymi elementami zagospodarowania terenu na działkach nr geod. (...) między ul. J. i S. w S.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, co następuje:

Wnioskiem z dnia 19.03.1996 r. A. Sp. z o.o. ul. H. w W. zwróciła się do Urzędu Miejskiego w S. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w S. położonego przy ul. S. róg J. nr ewid. działek: (...) w granicach oznaczonych literami ABCD na załączonej do wniosku mapie, dla inwestycji: stacja paliw A. z funkcją - magazynowanie i dystrybucja paliw płynnych i konfekcjonowanych olejów smarowych. Charakterystyczne dane dotyczące zagospodarowania terenu zostały przedstawione w załączonym projekcie. Ponadto do wniosku została dołączona ocena oddziaływania na środowisko projektowanej stacji paliw A. w S. przy ul. S. wykonana przez Zespół Badań i Ochrony Środowiska E. Sp. z o.o. W. Oddział w W.

W związku z powyższym Architekt Miejski w S. wszczął w dniu 21.03.1996 r. postępowanie w sprawie, zwracając się następnie w dniu 20.03.1996 r. na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/ do Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz Wojewody S. o wyrażenie uzgodnień w tej sprawie.

Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w S. wydał w dniu 17.04.1996 r. postanowienie, w którym uzgodnił wniosek pozytywnie z następującymi zastrzeżeniami m.in.:

1/ zachować min. odległości:

- 50 m od projektowanej stacji paliw do budynków mieszkalnych, produkcji żywności, zakładów wychowawczo-oświatowych, przychodni zdrowia,

- 30 m do innych budynków użyteczności publicznej nie związanych bezpośrednio z działalnością stacji,

2/ zachować odległość min. 30 m od dystrybutorów i wylotów rur wydechowych zbiorników benzyn do otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń żywieniowych związanych z działalnością stacji i 15 m od punktów sprzedaży żywności,

3/ w stosunku do innych obiektów i urządzeń stosować wymogi zawarte w Dz.U. 1992 nr 92 poz. 460,

4/ uwzględnić emisję nadmiaru gazów węglowodorowych poprzez rury oddechowe zbiorników benzyn, a odciąganych w systemie URS, przewidzieć dodatkowe rozwiązania techniczne zmniejszające zasięg uciążliwego oddziaływania oparów węglowodorowych,

5/ zapotrzebowania w wodę bieżącą z wodociągu miejskiego,

6/ odprowadzenie ścieków technologicznych i deszczowych po podczyszczeniu do kanalizacji miejskiej,

7/ uzgodnić odbiór odpadów technologicznych, w tym separatora olejów z zakładem utylizacyjnym,

8/ przewidzieć dodatkowe rozwiązania techniczne zmniejszające oddziaływanie hałasu na obiekty mieszkalne, powstającego na stacji,

9/ projekt budowlany przedłożyć do uzgodnienia pod względem higieniczno-zdrowotnym w branżach technologia - budnictwo-architektura, instalacje sanitarne.

Również działający z upoważnienia Wojewody Dyrektor Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w S. uzgodnił wniosek A. Sp. z o.o. pozytywnie.

Po zapoznaniu się z postanowieniami Urzędu Wojewódzkiego w S. z dnia 21.05.1996 r. i Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 17.04.1996 r. oraz z oceną oddziaływania na środowisko - opracowaną przez zespół rzeczoznawców Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa - E. Sp. z o.o. oraz realizując ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia 25.06.1992 r. /ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa S., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S. Naczelnik Wydziału Architektury Urzędu Miejskiego w S./, wydał w dniu 23.05.1996 r. decyzję ustalającą dla A. Sp. z o.o. w W., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działek położonych w S. przy ul. S. róg J., na których przewidywana jest lokalizacja stacji paliw i innych z tym związanych elementów zagospodarowania terenu: budynek usługowy ze sklepem, zapleczem socjalnym, sanitariatami dla podróżnych, wiata nad dystrybutorami, śmietnik, parking na 10 stanowisk. Decyzja ta przewiduje również zieleń izolacyjną oraz szereg szczegółowych danych dotyczących położenia terenu, warunków wynikających z ustaleń planu, przepisów szczególnych oraz w zakresie infrastruktury technicznej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające inwestycję, a także okres ważności decyzji.

Decyzję powyższą zaskarżyła Spółdzielnia Mieszkaniowa w S. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem odwołującej się Spółdzielni zaskarżona decyzja rażąco narusza obowiązujące prawo i wypełnia dyspozycję art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/, gdyż jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zamierzona działalność na przedmiotowym terenie będzie niewątpliwie bardzo uciążliwa dla otoczenia. Zdaniem Spółdzielni postępowanie organu I instancji prowadzi wprost do obejścia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów ww. ustawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje:

Zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/, który stanowi, że decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi.

Na podstawie art. 40 ust. 5 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej wydał w dniu 13 maja 1995 r. rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko /Dz.U. nr 52 poz. 284/. Z rozporządzenia tego wynika, że stacja paliw płynnych została zaliczona do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska /par. 3 pkt 8 lit. "l" cyt. rozporządzenia/, stąd też w niniejszej sprawie są wymagane oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w ww. rozporządzeniu. Inwestycja ta wymaga również wcześniejszych uzgodnień z wojewodą i właściwym państwowym terenowym inspektorem sanitarnym, gdyż jest inwestycją mogącą pogorszyć stan środowiska.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy inwestor do wniosku załączył ocenę oddziaływania na środowisko projektowanej stacji paliw A. Sp. z o.o. przy ul. S., sporządzoną przez Zespół Badań i Ochrony Środowiska E. Sp. z o.o.

Celem opracowania było określenie oddziaływania projektowanej stacji paliw na poszczególne elementy środowiska przy przyjętym przez inwestora rozwiązaniu technologicznym i lokalizacyjnym. W ocenie uwzględniono takie elementy środowiska jak: środowisko gruntowo-wodne, powietrze atmosferyczne i klimat akustyczny oraz określono sposób korzystania ze środowiska w zakresie gospodarki wodno-ściekowej w aspekcie obowiązujących norm i przepisów. Uwzględniono zagrożenia wynikające z budowy, eksploatacji i likwidacji stacji paliw oraz skutki potencjalnych sytuacji awaryjnych. Z oceny wynika, że projektowana inwestycja nie będzie miała ujemnego wpływu na środowisko oraz budowa stacji nie pogorszy walorów estetycznych otoczenia.

Również Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w S. uzgodnił ww. wniosek A. Sp. z o.o. pozytywnie. Zamieszczenie natomiast w postanowieniu PTIS w S. z dnia 17.04.1996 r. zapisu o zachowaniu minimalnych odległości, tj. 50 m do budynków mieszkalnych, 30 m do innych budynków użyteczności publicznej, 30 m od dystrybutorów i wylotów rur wydechowych zbiorników benzyn do otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń żywieniowych związanych z działalnością stacji oraz innych zastrzeżeń wynika z rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 10 poz. 46/. Spełnienie tych wymogów wynika z konieczności zachowania warunków zapewniających ochronę zdrowia ludzi.

Zabezpieczenie zaś uzasadnionych interesów osób trzecich /mieszkańcy bloków/ obejmujące np. ochronę przed hałasem, należy do organu nadzoru budowlanego na etapie budowy stacji paliw A.

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna spełniać wymogi zawarte w art. 40 ust. 1 ustawy, tj. winna być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 42 ustawy i jest zgodna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S. uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej z dnia 25 czerwca 1992 r. /Dz.Urz. Woj. S. nr 4 poz. 85/. Zgodnie bowiem z dołączonymi do akt sprawy wyrysem, tekstem i oznaczeniami do ww. planu działki Nr (...) położone są w S. przy ul. S. róg J. znajdują się w strefie mieszkaniowo-usługowej M-U koncentrującej zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem wszystkich rodzajów usług i produkcji nieuciążliwych dla otoczenia. W ramach tej strefy plan wyznacza rejony o różnej intensywności zabudowy i obszary, w których należy dążyć do lokalizacji obiektów użyteczności publicznej i obsługi ludności. W strefie tej obszar strefy funkcjonalnej IIM1-U uściśla pojęcie zabudowy intensywnej obejmującą zabudowę wielorodzinną intensywną - wysokość zabudowy powyżej 4 kondygnacji. W świetle tych zapisów zarzut Spółdzielni Mieszkaniowej, że decyzja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie znajduje potwierdzenia.

Jak wynika natomiast z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, kiedy zamierzenie inwestora nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, właściwy organ jest zobowiązany wydać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Szczegółowe zaś zabezpieczenie interesów osób trzecich nie mieści się w granicach decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż należy to do elementów pozwolenia na budowę i może być rozpatrywany przez organ nadzoru budowlanego na etapie wydawania pozwolenia na budowę.

W skardze na ww. decyzję Spółdzielnia Mieszkaniowa w S. podniosła, co następuje:

Zdaniem strony skarżącej decyzje organów obu instancji naruszają obowiązujące prawo. Spółdzielnia Mieszkaniowa w S. podtrzymuje swoje zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności należy zwrócić uwagę, że zaskarżona decyzja narusza art. 40 ust. 1 w związku z art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/. Plan zagospodarowania przestrzennego przedmiotowego terenu przewiduje, że działki, na których inwestor zamierza budować ten obiekt są położone w obszarze strefy oznaczonej symbolem IIM-U, tj. w strefie mieszkaniowo-usługowej o zabudowie intensywnej obejmującej zabudowę wielorodzinną intensywną o wysokości powyżej czterech kondygnacji. Dopuszcza się tu lokalizację usług i produkcji nieuciążliwej dla otoczenia. Zamierzona działalność na przedmiotowej działce będzie bardzo uciążliwa dla otoczenia, szczególnie dla mieszkańców okolicznych budynków. Z treści zaskarżonej decyzji I instancji wynika, iż organ wydający decyzję ma świadomość uciążliwości inwestycji, bowiem nakazuje inwestorowi zastosowanie "możliwych środków technicznych" do wyeliminowania uciążliwości tej inwestycji mogącej wpływać ujemnie na otoczenie. Zdaniem skarżącej lokalizacja stacji paliw w strefie intensywnej zabudowy budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego narusza uzasadnione interesy mieszkańców Spółdzielni Mieszkaniowej. Zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie zwrócił należytej uwagi na fakt, że plan przestrzenny nie pozwala na lokalizację w tej strefie obiektów poniżej czterech kondygnacji, i zabudowie innej niż intensywna, a ponadto strefa ta winna być pod szczególnym nadzorem architektonicznym, gdyż z planu przestrzennego wynika, iż jest to pierzeja ulicy objęta koniecznością starannego kształtowania zabudowy. Planowany obiekt nie spełnia ww. wymogów planu, a więc cytowany wyżej art. 40 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym nie został wypełniony.

Ponadto w zaskarżonych decyzjach oba organy nie odniosły się do uciążliwości związanych z hałasem, a przecież PTIS w S. w postanowieniu z dnia 17.04.1996 r. zwrócił uwagę na fakt, iż poza przedstawioną oceną oddziaływania na środowisko należy przewidzieć dodatkowe rozwiązanie techniczne zmniejszające oddziaływanie hałasu powstającego na stacji na okoliczne obiekty mieszkalne. Zabezpieczenie interesów osób trzecich /mieszkańców bloków/ w zakresie ochrony przed hałasem, winno być zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym spełnione na etapie przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, a nie jak twierdzi organ drugiej instancji na etapie budowy stacji. Mieszkańcy muszą mieć pewność, że organ wydający decyzję, w ich imieniu sprawdził, że taka uciążliwość nie występuje.

W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie stwierdzając, iż skarga nie zawiera żadnych nowych argumentów i okoliczności mogących mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uwzględnia postanowienia obowiązującego planu miejscowego i opinii uzyskanych na etapie wydawania tej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu powinna spełniać wymogi określone w art. 40 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a więc powinna być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla danego terenu w dacie wydania decyzji.

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 powyższej ustawy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dokonywane jest ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu.

W myśl art. 140 Kc korzystanie przez właściciela z rzeczy /nieruchomości/ zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem jego prawa jest możliwe w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw w szczególności należy ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, w świetle której działalność wpływająca na sposób zagospodarowania przestrzennego oraz wykorzystania gruntów może być podjęta tylko wówczas, gdy jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.

Poza sporem pozostaje okoliczność, iż teren, na którym przewiduje się realizację przedmiotowej inwestycji, w obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S. uchwalonym uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w S. z dnia 25 czerwca 1992 r. /Dz.Urz. Woj. S. nr 4 poz. 85/ znajduje się w strefie mieszkaniowo-usługowej M-U koncentrującej zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem wszelkich rodzajów usług i produkcji nieuciążliwych dla otoczenia, jak też obszarze strefy funkcjonalnej IIM1-U uściślającej pojęcie zabudowy intensywnej w ten sposób, iż chodzi tu o zabudowę wielorodzinną intensywną o wysokości zabudowy powyżej 4 kondygnacji.

Przy niekwestionowanej treści powyższej normy prawnej jaką jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - organy administracji obu instancji przyjęły, iż usytuowanie stacji paliw na powyższym terenie nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego posługując się jako argumentem wnioskami wynikającymi z oceny oddziaływania na środowisko projektowanej stacji paliw sporządzonej przez Zespół Badań i Ochrony Środowiska E. Sp. z o.o. przy uwzględnieniu, iż rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko /Dz.U. nr 52 poz. 284/ do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska w par. 3 pkt 8 lit. "l" zalicza stacje paliw płynnych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, iż z ww. oceny wynika, że projektowana inwestycja nie będzie miała ujemnego wpływu na środowisko. Dla oceny zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowej inwestycji według organów orzekających miały również znaczenie pozytywne stanowiska wyrażone przez Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz Urząd Wojewódzki w S.

Strona skarżąca natomiast nie godząc się z powyższym stanowiskiem wyraża przekonanie, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podkreślając, iż stacja paliw to z natury rzeczy inwestycja niosąca z sobą dla sąsiadującego z tą inwestycją terenu znaczne uciążliwości. W skardze podniesiono, co na rozprawie przed Sądem pełnomocnik strony skarżącej dodatkowo podkreślił, iż świadomość uciążliwości przedmiotowej inwestycji miał zarówno Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny uzgadniając wniosek pozytywnie z pewnymi zastrzeżeniami, np. co do konieczności zachowania odpowiedniej odległości stacji paliw od budynków mieszkalnych, a także zastosowania odpowiednich rozwiązań technicznych zmniejszających zasięg uciążliwego oddziaływania oparów węglowodorowych czy hałasu na obiekty mieszkalne. Fakt ten dostrzegł również organ pierwszej instancji przewidując w pkt 6 decyzji określającym wymagania dotyczące interesu osób trzecich, obowiązek zastosowania "możliwych środków technicznych" w celu wyeliminowania elementów uciążliwości inwestycji mogących wpływać ujemnie na otoczenie "- teren usług nieuciążliwych dla otoczenia". Jednocześnie powołując się na ocenę oddziaływania na środowisko organ pierwszej instancji stwierdził, iż z oceny tej wynika, że inwestycja nie będzie "obiektem uciążliwym dla środowiska, a jej oddziaływanie ograniczone zostanie do zasięgu działki".

Analizując powyższy stan faktyczny należało odpowiedzieć na pytanie, czy przedstawiona wyżej treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określająca dany teren jako obszar zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej intensywnej o wysokości powyżej 4 kondygnacji z "dopuszczeniem wszelkich rodzajów usług i produkcji nieuciążliwych dla otoczenia" umożliwia takie stosowanie tego planu, jak to uznano w zaskarżonej decyzji, to jest, iż na tym terenie może być realizowana inwestycja, która wprawdzie jest ujęta w cyt. rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r., a więc może pogorszyć stan środowiska, jednakże wydana dla potrzeb sprawy ocena oddziaływania na środowisko podaje, iż w istocie nie będzie ona obiektem uciążliwym dla środowiska, zaś jej oddziaływanie ograniczy się do zasięgu nieruchomości należącej do inwestora.

Aby odpowiedzieć na to pytanie należy zważyć, co następuje:

Ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego /art. 2 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawarty w przepisach ogólnych ww. ustawy zawierających wskazówki, jakimi należy kierować się przy stosowaniu tej ustawy/. Ustalenia zaś miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości /art. 33 cyt. ustawy/.

W omawianym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dany teren został przeznaczony pod realizację wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej. Jako wskazanie co do zasad zagospodarowania terenu należy zaliczyć postanowienie planu co do realizacji zabudowy wielorodzinnej intensywnej o wysokości powyżej 4 kondygnacji. Te kwestie zresztą, jak się wydaje, nie budzą w sprawie wątpliwości.

Zasadnicza wątpliwość wystąpiła natomiast co do możliwości stosowania postanowienia planu dopuszczającego na terenie intensywnej zabudowy mieszkaniowej, realizację inwestycji o charakterze usług i produkcji nieuciążliwej dla otoczenia, sąsiadujących z obiektami mieszkalnymi.

Czy zatem zastrzeżenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczące dopuszczenia zabudowy usługowej i produkcyjnej nieuciążliwej dla otoczenia generalnie eliminuje możliwość lokalizowania na tym terenie wszelkich inwestycji, które zostały wymienione w cyt. rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. jako szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogące pogorszyć stan środowiska, czy też w razie zawarcia w ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko wniosków, z których wynika, że oddziaływanie określonej inwestycji ograniczy się do zasięgu nieruchomości inwestora, to pomimo ujęcia inwestycji w ww. rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r., istnieje możliwość stwierdzenia, że inwestycja jest nieuciążliwa i w związku z tym uznania zlokalizowania jej na określonym terenie jako zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skład Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekający w niniejszej sprawie opowiedział się zdecydowanie za takim poglądem, iż zawarcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanowienia o dopuszczeniu do realizacji inwestycji nieuciążliwych dla otoczenia powoduje, że na terenie objętym takim postanowieniem nie mogą być lokalizowane inwestycje wymienione w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko /Dz.U. nr 52 poz. 284/.

Za takim stanowiskiem przemawiają w szczególności wyniki postępowania administracyjnego przeprowadzonego w niniejszej sprawie.

Wprawdzie ocena oddziaływania na środowisko, stanowiąca materiał dowodowy w sprawie wskazuje na to, iż oddziaływanie przedmiotowej inwestycji zostanie ograniczone do działki inwestora, to jednak już z treści postanowienia Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 17 kwietnia 1996 r., przytoczonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wynika, np. iż istnieje poważne zagrożenie wiążące się z funkcjonowaniem stacji paliw dla obiektów mieszkalnych sąsiadujących z tą stacją paliwa, a zwłaszcza hałasem i emisją gazów węglowodorowych.

Ponadto uciążliwość każdego obiektu budowlanego powinna się w zasadzie zamykać w granicach nieruchomości inwestora, a w związku z tym stwierdzenie zawarte w ocenie oddziaływania na środowisko, że oddziaływanie przedmiotowej inwestycji ograniczy się do działki inwestora nie zmienia charakteru danej inwestycji jako uciążliwej dla środowiska.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 55 ust. 1 cyt. ustawy.