Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 161/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 135 ust. 2.
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "B. C." Spółki z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2176/11 w zakresie zawieszenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w sprawie ze skargi "B. C." Spółki z o.o. w K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie dotyczącym miejsca prowadzenia salonu gier na automatach postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 lutego 2012 r. o sygnaturze VI SA/Wa 2176/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zawiesił postępowanie w sprawie skargi "B. C." Spółki z o.o. w K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r., w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie dotyczącym miejsca prowadzenia salonu gier na automatach.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja Ministra Finansów, utrzymująca w mocy decyzję tego organu o odmowie zmiany decyzji z dnia 27 sierpnia 2008 r., udzielającej zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach została wydana między innymi w oparciu o art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygnaturze II SA/Po 549/10 zadał Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją, jej art. 2, przepisu art. 135 ust. 2 powołanej ustawy o grach hazardowych. W ocenie Sądu I instancji rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależeć będzie od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym, albowiem zakwestionowany przepis stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów. W przypadku zaś stwierdzenia przez Trybunał niezgodności art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z Konstytucją, orzeczenie to stanowić będzie przesłankę wznowieniową tak w postępowaniu administracyjnym jak i sądowoadministracyjnym. Wobec powyższego istniała, w ocenie Sądu I instancji, konieczność zawieszenia postępowania w oparciu o art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zażaleniem Spółka "B. C." zaskarżyła powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego podniesiono naruszenie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych.

W uzasadnieniu wskazano, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny stanu faktycznego sprawy administracyjnej skutkujące zastosowaniem art. 135 ust. 2 powołanej ustawy o grach hazardowych. Przedmiotem żądania Spółki, tak w postępowaniu administracyjnym jak i w postępowaniu przed Sądem jest wyłącznie zmiana treści decyzji administracyjnej wydanej przez Ministra Finansów, a nie zmiana miejsca prowadzenia działalności. Na powyższe żądanie nie miała, w ocenie Skarżącej, wpływu błędna kwalifikacja żądania strony jakiej dokonał organ. Wskazano, że podstawa żądania Spółki wywiedziona została z innego przepisu prawa materialnego niż art. 135 ust. 2 powołanej ustawy. Zdaniem Skarżącej powołany przepis nie mógł mieć w ogóle w niniejszej sprawie zastosowania, albowiem wniosku Spółki o zmianę zezwolenia nie można było potraktować jako wniosku o zmianę miejsca urządzania gier. Wskazano również, że w zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu sprawie w sposób bezpośredni chodziło o zastosowanie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, co uzasadniało konieczność zawieszenia postępowania w tamtej sprawie. W niniejszej sprawie, mimo zastosowania przedmiotowego przepisu przez organ, brak było jakichkolwiek podstaw do jego stosowania.

W odpowiedzi na zażalenie Minister Finansów, podniósł, że z prezentowanym stanowiskiem Spółki nie można się zgodzić. W ocenie organu kwalifikacja żądania Skarżącej poczyniona przez Ministra Finansów w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, jednoznacznie wskazuje na zastosowanie w sprawie między innymi art. 135 ust. 2 ustawy. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że zawieszenie postępowania w sprawie jest bezprzedmiotowe. Zdaniem organu, zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie jest jednak niezasadne, albowiem zastosowany art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie narusza art. 2 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wynika z treści powołanego przepisu sąd w przypadku wystąpienia okoliczności, o której w nim mowa, tak zwanej przyczyny prejudycjalnej, może postępowanie sądowoadministracyjne zawiesić. Zatem tylko od uznania sądu zależy, czy w przypadku wystąpienia przesłanki wymienionej w art. 125 § 1 powołanej ustawy, zawiesi postępowanie czy będzie je prowadził w dalszym ciągu.

W niniejszej sprawie, zarówno zaskarżona decyzja Ministra Finansów z dnia 12 września 2011 r. jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia 16 czerwca 2011 r., wskazują na art. 135 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych, jako jednej z podstaw wydanych rozstrzygnięć. Treść uzasadnień decyzji również wskazuje, że organ przy rozpoznawaniu wniosku Spółki stosował wskazany przepis dokonując oceny żądania Strony. Wobec przedstawienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (postępowanie w sprawie o sygnaturze II SA/Po 549/10) pytania prawnego Trybunałowo Konstytucyjnemu odnośnie zgodności z art. 2 Konstytucji, przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zgodzić się należy z oceną jakiej dokonał Sąd I instancji co do wpływu rozstrzygnięcia kwestii stanowiących przedmiot pytań na wynik tej sprawy. Okoliczność ta przesądza o prawidłowości zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zauważyć również należy, wbrew stanowisku wyrażonemu w zażaleniu, że ocena prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przez organ art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, będzie przedmiotem rozpoznania w postępowaniu głównym, tj. postępowaniu wywołanym skargą Spółki, dotyczącym kontroli prawidłowości zastosowania prawa przez organ przy wydawaniu decyzji. Oznacza to, że dokonywanie takiej oceny na etapie postępowania wpadkowego, dotyczącego zawieszenia postępowania w sprawie, byłoby o tyle przedwczesne co niedopuszczalne z przyczyn opisanych powyżej.

Odnosząc się do oceny jakiej dokonał organ w odpowiedzi na zażalenie, dotyczącej zgodności art. 135 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji, stwierdzić należy, że pozostaje ona bez wpływu na zasadność zawieszenia przez Sąd I instancji postępowania w niniejszej sprawie. Do oceny zgodności przepisów obowiązującego prawa krajowego z przepisami Konstytucji powołany jest Trybunał Konstytucyjny. To jego orzeczenia mieć będą wpływ na stosowanie aktów normatywnych w przypadku stwierdzenia ich zgodności lub niezgodności z ustawą zasadniczą. W sytuacji powzięcia przez sąd wątpliwości co do konstytucyjności aktu prawnego lub jego przepisu, mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i wystąpienie w związku z tym z pytaniem prawnym do Trybunału, czyni jakiekolwiek wywody organu w tym zakresie jedynie informacyjnymi dla sądu, co do kierunku interpretacji tych przepisów przez organ.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.