Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 525/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 134 w zw. z art. 40 par. 2 i art. 109 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że decyzja, o której mowa w pkt. 1 nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej A. S.A. z siedzibą w P. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki A. S.A. z siedzibą w P. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania stronie skarżącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi krajowej) ul. L. w rej. ul. O. w celu umieszczenia obiektu reklamowego – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] marca 2007 r. do Zarządu Dróg Miejskich w W. (dalej także ZDM) wpłynął wniosek skarżącej spółki, w którym strona zwróciła się z prośbą o wydanie decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogi (drogi krajowej) ul. L. w rej. ul. O. w celu umieszczenia dwustronnego nośnika reklamowego o łącznej powierzchni reklamowej 34,22 m2, począwszy od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] grudnia 2008 r.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. Zarząd Dróg Miejskich w [...] poinformował skarżącą spółkę, iż w najbliższym terminie zostanie wydana decyzja odmowna w sprawie zajęcia pasa drogowego. Jednocześnie ZDM ostrzegł stronę o ryzyku nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, a także poinformował skarżącą o przysługujących jej na podstawie przepisu art. 10 k.p.a. prawach strony.

W dniu 24 kwietnia 2007 r. radca prawny G. F., jako pełnomocnik skarżącej spółki - złożył do akt sprawy stosowne pełnomocnictwo, dokonując jednocześnie czynności zapoznania się z aktami sprawy administracyjnej (vide: protokół z dnia [...] kwietnia 2007 r. – k. 10 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], Prezydent W. – działając na podstawie art. 19 ust. 5 oraz art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. – odmówił skarżącej spółce wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi krajowej) ul. L. w rej. ul. O. w celu umieszczenia obiektu reklamowego.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. wskazał, iż rozpatrując sprawę wydania kolejnej decyzji w oparciu o przepis art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, jako organ I instancji wziął pod uwagę fakty powszechnie znane dotyczące utrzymywania się przyrostu natężenia ruchu drogowego na sieci ulic w W. (o 6 – 7% w skali rocznej) oraz stałej tendencji wzrostu liczby wypadków drogowych (o 8,8% pomiędzy 2004 r. a 2005 r.). Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji powołał się na: "Białą Księgę – Europejską politykę transportową w horyzoncie do 2010 r. ..." opublikowaną w 2001 r. przez Komisję Europejską, a także na założenia przyjętego przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r. Krajowego Programu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 - 2007 - 2013 GAMBIT 2005, w tym m. in. na wymóg potraktowania działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, jako jednego z najważniejszych priorytetów polityki transportowej państwa. Ponadto organ I instancji uwzględnił następujące dokumenty: wyniki badań natężenia ruchu w porannym i popołudniowym szczycie (poj./godz.) opracowane przez B. S.A.; opinię w sprawie zagrożeń kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg w W., opracowaną przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów - Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego; szczegółowy plan sytuacyjny reklamy załączony do wniosku strony oraz charakterystykę reklamy i jej powierzchnię, a także wziął pod uwagę fakt powszechnie znany jakim jest dopuszczalny limit prędkości na odcinku drogi, przy którym zlokalizowana jest reklama. Organ powołał się także na pismo Ministra Transportu z dnia [...] października 2006 r. oraz pismo Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji z dnia [...] września 2006 r. W świetle tych materiałów, a w szczególności opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów organ I instancji ustalił, iż reklamy umieszczone w pasach dróg stanowią szczególne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Reklama powoduje bowiem dekoncentrację kierowców w postaci fiksacji, tj. stanu chwilowego zatrzymania wzroku w jednym punkcie. Organ wskazał, iż czas fiksacji mieści się z reguły w granicach 0,2 – 1,5 sekundy. W tym czasie, kiedy oko kierowcy "spoczywa" na reklamie, pojazd - poruszający się z prędkością 50 km/h - przejeżdża bez kontroli od 2,8 m do 20,8 m, a następnie drogę do jego całkowitego zatrzymania – 30,9 m (łącznie do 51,7 m). Ponadto organ wskazał, iż badania przeprowadzone w USA wykazały, że w 10 – 30 % wszystkich wypadków drogowych czynnik rozproszenia uwagi kierowcy jest jednym z powodów ich zaistnienia; przyczyną ok. 1/3 z tych wypadków były wizualne bodźce zewnętrzne – głównie przydrożne reklamy. Powyższe badania wykazały również wprost proporcjonalny wzrost liczby wypadków drogowych do liczby reklam przypadających na kilometr drogi. Średni wskaźnik wypadkowości dla odcinków drogi z przydrożnymi billboardami był o 40,9% wyższy niż dla odcinków bez reklam. W ocenie organu I instancji zebrane w sprawie dowody potwierdzają okoliczność, że wnioskowana reklama, adresowana jest do kierujących pojazdami. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Prezydent W. uznał, że wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowej reklamy jest niemożliwa. W sprawie nie zachodzi bowiem przesłanka umożliwiająca wyrażenie zgody na lokalizację reklamy, o której mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Organ wskazał, iż przepis ten dopuszcza lokalizowanie tego rodzaju obiektów jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, zaś naczelną zasadą wynikającą z art. 39 ust. 1 cyt. ustawy jest generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zdaniem organu, z powyższych przepisów jednoznacznie wynika zakaz lokalizowania w pasie drogowym urządzeń i obiektów, wprowadzony przez ustawodawcę w celu ochrony pasa drogowego i zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Organ stwierdził, iż warunkiem odstąpienia od tego zakazu jest wystąpienie w konkretnej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku, który w niniejszej sprawie nie zachodzi, co daje podstawę do odmowy udzielenia stronie skarżącej zezwolenia za zajęcie pasa drogowego.

Decyzja organu I instancji doręczona została bezpośrednio stronie skarżącej (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 13 akt administracyjnych).

Od powyższej decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego - odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Strona skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania – zarzuciła naruszenie:

- art. 38 ust. 1 – poprzez niezastosowanie oraz art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych – poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie,

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. – niewłaściwe przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym oparcie się na opinii L. K., która znajduje się w aktach w niepodpisanej przez autora kopii,

- art. 40 § 2 k.p.a. – poprzez doręczenie decyzji bezpośrednio skarżącej z pominięciem pełnomocnika radcy prawnego G. F., którego pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy,

- art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca, wskazując na szereg istotnych uchybień popełnionych przez organ I instancji, zarzuciła przede wszystkim niewłaściwe zastosowanie przez Prezydenta W. przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zamiast przepisu art. 38 ust. 1 tej ustawy odnoszącego się do istniejących już w pasie drogowym obiektów, a także nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla wyniku sprawy kwestii.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] - działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy w/w decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2007 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy – powołując się na przepisy art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - stwierdził, iż zezwolenie, w drodze wyjątku, na umieszenie w pasie drogowym obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, musi być spowodowane takimi względami, które powodują, że uzasadnione staje się odstąpienie od ochrony dobra nadrzędnego, tj. bezpieczeństwa ruchu drogowego. Według organu II instancji z akt sprawy nie wynika, że w przedmiotowej sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek, co nie dawało możliwości wydania decyzji zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowym obiektu wnioskowanego przez stronę. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] organ I instancji szczególnie obszernie odniósł się do zagadnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a także opisał szczegółowo negatywny wpływ reklam na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W ocenie organu odwoławczego wywód zawarty w uzasadnieniu decyzji organu I instancji jest rzetelny i nie budzi zastrzeżeń. SKO stwierdziło ponadto, ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. - że istotnie z akt sprawy wynika, iż decyzja została wysłana bezpośrednio do strony zamiast do pełnomocnika, co stanowi naruszenie wspomnianego przepisu k.p.a. Organ uznał jednakże, iż uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania, gdyż to pełnomocnik złożył odwołanie od decyzji organu I instancji w ustawowym terminie.

Decyzja organu odwoławczego doręczona została pełnomocnikowi strony skarżącej.

W dniu [...] lutego 2008 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego – działając za pośrednictwem organu - zaskarżyła w/w decyzję SKO w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła organom naruszenie:

- art. 40 ust. 2 pkt 3 i 4 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych – poprzez błędną wykładnię w szczególności pojęć "umieszczenie", "zajęcie" oraz "usytuowanie",

- art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych - poprzez jego niezastosowanie oraz art. 39 ust. 3 cyt. ustawy – poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie,

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i niewskazanie w konsekwencji przez organy obu instancji, że nośnik reklamowy skarżącej powoduje zagrożenie i utrudnienia w ruchu drogowym i zakłóca wykonywanie zadań przez zarządcę drogi,

- art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżąca spółka zarzuciła, iż organy błędnie zastosowały art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, gdyż zastosowanie powinien mieć art. 38 ust. 1 cyt. ustawy, który dotyczy obiektów i urządzeń już istniejących w pasie drogowym, m.in. reklam. Zdaniem strony organy obu instancji winny badać, czy nośnik skarżącej spółki powoduje zagrożenie i utrudnienie ruchu drogowego lub czy nie zakłóca wykonywania zadań zarządu drogi. Jeżeli nie zachodzą te negatywne przesłanki, to - według skarżącej – stosownie do art. 38 ustawy o drogach publicznych nośnik ten może pozostać w pasie drogowym pod warunkiem uzyskania decyzji w trybie art. 40 cyt. ustawy i uiszczenia stosownej opłaty za zajęcie pasa drogowego. W tej sytuacji skarżąca uznała, iż pomimo braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie stwierdzenia, czy nośnik powoduje zagrożenie i utrudnienie ruchu drogowego i nie zakłóca wykonywania zadań zarządu drogi, SKO stwierdziło, że takie przesłanki istnieją, nie wskazując, co powoduje te zagrożenia i utrudnienia ruchu drogowego. Stawiając zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. stwierdzono, że organ administracji w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego kopiując uzasadnienie z innej decyzji. Strona podtrzymała ponadto dotychczasowe zarzuty dotyczące zarówno opinii L. K., jak i innych powołanych przez organy dokumentów. Skarżąca uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. – stwierdziła, iż organ II instancji jedynie pobieżne ustosunkował się do zarzutu naruszenia art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, a także w ogóle nie odniósł się do zarzutów dotyczących opinii L. K. Ponadto skarżąca spółka zarzuciła organom obu instancji, iż całkowicie pominęły, jako dowód w sprawie, decyzje administracyjne wydane w latach 2003-2006 r., które świadczą o tym, że wcześniej spełnione były wszelkie przesłanki materialnoprawne do wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod reklamę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki A. S.A. z siedzibą w P. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w sposób rażący narusza przepisy postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 134 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. i 109 § 1 k.p.a.

Na wstępie należy wskazać, iż strona, zgodnie z art. 32 k.p.a., może działać przez pełnomocnika, o ustanowieniu którego organ administracyjny powinien być powiadomiony. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym. Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. doręczenie decyzji następuje z zachowaniem zasad doręczania pism organu uregulowanych w art. 39 – 49 k.p.a. i tylko w przypadku zachowania tych reguł doręczenie jest skuteczne.

Zgodnie z przepisem art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona postępowania administracyjnego ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

W literaturze przyjmuje się zgodnie, iż w przypadku ustanowienia przez stronę pełnomocnika doręczenie jest bezskuteczne w przypadku, gdy pismo zostało doręczone z pominięciem pełnomocnika strony (tak m.in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II i cyt. tam piśmiennictwo). Podobne stanowisko wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 810/05 (LEX nr 236469).

Należy wyraźnie wskazać, iż w orzeczeniu z dnia 9 września 1993 r. (sygn. akt III ARN 45/93, OSNCP 1994, Nr 5, poz. 112) Sąd Najwyższy stwierdził, że przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczenia wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie.

Z kolei w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2000 r. (sygn. akt III RN 157/99, OSN 2001, Nr 3, poz. 61) Sąd Najwyższy wskazał, że termin do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało one doręczone stronie.

Zdaniem Sądu uznać należy, iż pismo nie zostanie doręczone prawidłowo i w konsekwencji nie nastąpią skutki prawne doręczenia pisma, jeżeli nie zostało ono doręczone pełnomocnikowi strony, nawet jeżeli zostało ono doręczone stronie (tak również: P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 133 i cyt. tam orzecznictwo).

Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ w drodze postanowienia stwierdza niedopuszczalność odwołania.

Niedopuszczalność odwołania może wynikać m. in. z przyczyn przedmiotowych. Odwołanie przysługuje od decyzji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Dzieje się tak wówczas, gdy została ona wydana, a nie została prawidłowo doręczona lub ogłoszona.

Wydanie decyzji odwoławczej przed doręczeniem decyzji organu I instancji uznaje się za rażące naruszenie prawa (vide: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 733).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] maja 2007 r. nie weszła do obrotu prawnego. Jak wynika z protokołu z dnia [...] kwietnia 2007 r., w tym dniu do akt sprawy zostało złożone pełnomocnictwo przez radcę prawnego G. F. Od tej daty przyjąć zatem należy, że strona skarżąca działa za pośrednictwem swego pełnomocnika. Jest to okoliczność niesporna między stronami.

Ignorując tę okoliczność organ I instancji - wbrew jednoznacznej dyspozycji przepisu art. 40 § 2 k.p.a. - doręczył decyzję stronie, a nie ustanowionemu pełnomocnikowi. Decyzja ta nie weszła zatem do obrotu prawnego, albowiem takie doręczenie nie było skuteczne pod względem prawnym. Tym samym nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania, a odwołanie z dnia [...] czerwca 2007 r. zostało wniesione przed prawidłowym doręczeniem decyzji.

W tym stanie faktycznym uznać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało uprawnień do wystąpienia w charakterze organu odwoławczego i rozpoznania odwołania, a czyniąc to, rażąco naruszyło prawo.

Zwrócić należy uwagę, że strona skarżąca w odwołaniu podnosiła, iż decyzja organu I instancji nie została doręczona w sposób prawidłowy jej pełnomocnikowi. SKO winno zatem przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania odwołania zbadać tę kwestię i wskazując, że decyzja pierwszoinstancyjna nie weszła do obrotu prawnego na skutek wadliwości jej doręczenia, stwierdzić niedopuszczalność odwołania na podstawie przepisu art. 134 k.p.a.

Zdaniem Sądu należy wyraźnie stwierdzić, iż wskazane wyżej uchybienia przepisów postępowania administracyjnego mają charakter rażących, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem treść decyzji organu odwoławczego pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią jednoznacznych przepisów prawa. W konsekwencji uznać należy, że powołane naruszenia w sposób ewidentny kolidują z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli ustali, że są one dotknięte jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach.

W doktrynie wyraźnie wskazuje się, że sąd administracyjny obowiązany jest w takiej sytuacji stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia nie badając wpływu tej wady na treść zaskarżonej decyzji lub postanowienia (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 459). W tej sytuacji uznać należy, iż stwierdzenie wad będących przyczynami stwierdzenia nieważności decyzji skutkować powinno uwzględnieniem skargi niezależnie od tego, czy dane naruszenie prawa ma wpływ na wynik sprawy, albowiem uregulowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ma na względzie ochronę obiektywnego porządku prawnego (tak również: J. P. Tarno /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2006, s. 309-310).

W konsekwencji Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy, z uwagi na rażący charakter wskazanych naruszeń organu, nie należało badać ewentualnego ich wpływu na wynik sprawy, lecz stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

W tym stanie rzeczy należy wskazać, że na tym etapie postępowania przedwczesne jest odnoszenie się przez Sąd do merytorycznych zarzutów skargi.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał w oparciu o dyspozycję art. 152 p.p.s.a.

Orzekając ponadto o zwrocie kosztów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działał na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).