Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 690/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 45
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 29 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 29 września 2015 r. nr [...].

Decyzja ta wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 4 lutego 2015 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii przeprowadził w zakładzie A. kontrolę, podczas której stwierdził następujące okoliczności: 1. na placu zakładu, w trakcie intensywnych opadów śniegu, poza pomieszczenie magazynowe wystawiono palety z gotowym produktem w słoikach (danie obiadowe i gołąbki); 2. wraz z tymi słoikami na plac zakładu poza magazyn wystawiono dwie palety z konserwą turystyczną w puszkach o masie 300 g (4950 sztuk), bez oznakowania, bez trwałego numeru partii i etykiety zbiorczej; 3. w pomieszczeniu wstępnej obróbki termicznej składowane było częściowo zamrożone mięso wieprzowe (200 kg) bez identyfikacji, nie rozpakowane z opakowań foliowych, umieszczone na stanowisku usuwania odpadów; troje pracowników nie potrafiło podać numeru partii mięsa ani czasu przebywania surowca w pomieszczeniu; 4. na hali produkcyjnej, obok linii produkcyjnej konserw w opakowaniach metalowych pozostawione były w niebieskich workach bez oznakowania na dwóch regałach rozmrażalniczych bloki rybne; 5. łuszcząca się farba na ścianie w pomieszczeniu hali produkcyjnej; silnie zabrudzony sufit i nadproże (obecne skropliny) w pomieszczeniu kutrowania farszów mięsnych; ubytek w łączeniu między posadzką a ścianą w chłodni; nieszczelność drzwi na rampie przyjęcia surowca; dziura w ścianie średnicy ok 3 – 4 cm, ok 1 m od podłogi na rampie przyjęcia surowca; 6. w chłodni przyprodukcyjnej składowany był surowiec do produkcji m.in. masowana wieprzowina wraz z gotowym produktem w opakowaniach - kurczak w galarecie oraz surowcem pochodzenia roślinnego; 7. w części produkcyjnej, na hali produkcji wyrobów garmażeryjnych zrobiono "biuro", w którym znajduje się duża ilość papieru, zeszytów i sprzętu elektronicznego; 8. w magazynie wyrobów gotowych pozostają konserwy mięsne nieoznakowane trwale (brak numeru partii oznakowującego indywidualnie każda puszkę); 9. Uchybienia w dokumentacji (handlowych dokumentach identyfikacyjnych) z przyjęcia surowca rybnego: dowód [...], stanowiący handlowy dokument identyfikacyjny - utworzony w dniu 12 stycznia 2015 r. na surowiec "łosoś wędzony" przyjęto w dniu 12 stycznia 2015 r. surowiec do zakładu a dokument HDI [...] na ten sam surowiec wystawiony w T. dzień później tj. z datą 13 stycznia 2015 r; HDI nr [...] - wystawiony w miejscowości K. 4 grudnia 2014 r. wskazuje jako adres wysyłającego dwa różne zakłady B. oraz Zakład Produkcyjny w K.; HDI nr [...] z dnia 21 października 2014 r. - uwagi jak powyżej oraz brak w dokumentacji zakładu dokumentu WZ nr [...], na który się powołano; HDI nr [...], etykieta do surowca z HDI nr [...], HDI nr [...] z przyklejoną etykietą, HDI nr [...] bez etykiety – nie wskazują daty produkcji/daty połowu/daty mrożenia, wskazanie terminu przydatności odwołuje się do etykiety; brak danych dotyczących środka transportu, nie wskazano wymaganej w czasie transportu temperatury, dokument przewidziany jest na sześć różnych rodzajów towaru i różne postacie surowca a jedynie pogrubiona i podkreślona trzcionka wskazuje na surowiec przewożony; HDI [...] z dnia 18 grudnia 2014 r. i dołączony do niego HDI z dnia 19 grudnia 2014 r. – oba zawierają ten sam surowiec dla łososia steki przy czym podano dwie równe daty przydatności a waga towaru różni się o 5 kg; HDI nr [...] (świadectwo jakości) oraz [...] – brak daty zamrożenia i brak terminu przydatności; 10. karty przyjęcia surowców rybnych zawierają błędy np. pozycja nr 194, 196 z karty strona 8 brak wskazania nr HDI. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr [...], który został przez podmiot kontrolowany podpisany i odebrany bez zastrzeżeń.

W rezultacie przeprowadzonej kontroli Powiatowy Lekarz Weterynarii , decyzją z dnia 24 lutego 2015 r., nałożył na A. karę pieniężną w wysokości 33 000 zł., jednakże decyzja ta została uchylona decyzją z dnia 20 kwietnia 2015 r. wydaną przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, który uznał, że organ I instancji powinien ustalić kary oddzielnie dla każdego ze stwierdzonych naruszeń, wskazując dopuszczalne granice kary i uzasadniając jej wymiar. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, decyzją z dnia 12 maja 2015 r., Powiatowy Lekarz Weterynarii, nałożył na A. łączną karę pieniężną w wysokości 33 000 zł., dzieląc stwierdzone naruszenia na dwie grupy: naruszenia wymienione w § 1 ust. 7 oraz w § 1 ust. 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Decyzja ta także została uchylona przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r. z uwagi na te same uchybienia.

Następnie Powiatowy Lekarz Weterynarii, decyzją z dnia 30 lipca 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2014 r., poz. 1577), nałożył na A. łączną karę pieniężną w wysokości 33 000 zł. w tym za: I. a) brak możliwości identyfikacji gotowego produktu – konserwy turystycznej, w puszkach, o masie 300 gr, wystawionych poza pomieszczenie magazynowe na plac zakładu wraz z innymi gotowymi produktami (dania obiadowe i gołąbki w słoikach) – kara w wysokości 10 000 zł.; b) brak możliwości identyfikacji częściowo zamrożonego mięsa wieprzowego, nie rozpakowanego z opakowań foliowych, składowanego w pomieszczeniu wstępnej obróbki termicznej, umieszczonego na stanowisku usuwania odpadów – kara w wysokości 6000 zł.; c) brak wskazania numerów handlowych dokumentów identyfikacyjnych w karcie przyjęcia surowców rybnych – kara w wysokości 6000 zł; II. a) zabrudzenia sufitu i nadproża w pomieszczeniu kutrowania farszów mięsnych, łuszczenia się farby na ścianie w pomieszczeniu hali produkcyjnej – kara w wysokości 5000 zł.; b) składowanie surowca do produkcji m.in. masowej wieprzowiny wraz z gotowym produktem w opakowaniach – Kurczak w galarecie oraz surowcem pochodzenia roślinnego – kara w wysokości 6000 zł. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wyjaśnił, że karę za brak możliwości identyfikacji gotowego produktu w puszkach – konserwy turystycznej, wystawionych na plac zakładu z innymi gotowymi produktami, wymierzył na podstawie § 1 ust. 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2010 r., nr 93, poz. 600) za niespełnienie warunków określonych w art. 4 pkt 3 lit b i w art. 5 rozporządzenia WE nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz. UE L 139 z 30 kwietnia 2004 r., str. 1 z późn. zm.). Wysokość kary organ ustalił poniżej 1/3 ustawowego zagrożenia wyjaśniając, że zauważone naruszenie świadczy o tym, że w kontrolowanym zakładzie opracowane na podstawie zasad HACCP procedury dotyczące instrukcji identyfikacji i identyfikowalności nie funkcjonują prawidłowo. Prawidłowy system identyfikowalności powinien zapewnić identyfikację surowców i produktów na każdym etapie produkcji i dystrybucji a identyfikowalność stanowi jeden z najważniejszych elementów każdego systemu zarządzania jakością i bezpieczeństwem żywności, ponieważ jest niezbędna do prowadzenia działań korekcyjnych i korygujących w przypadku wyprodukowania wyrobu niezgodnego. Ponadto, w ocenie organu, wystawienie produktów gotowych poza pomieszczenia magazynowe i narażenie ich na działanie czynników atmosferycznych (w trakcie kontroli padał śnieg), mogło w sposób znaczący wpłynąć na skrócenie deklarowanego przez producenta terminu przydatności do spożycia a także stwarzało ryzyko dla bezpieczeństwa produktu i zdrowia konsumenta, co przy uwzględnieniu wielkości zakwestionowanej partii produktu spowodowało zagrożenie dla zdrowia publicznego. Organ uwzględnił jednocześnie pojedynczość stwierdzonego uchybienia w zakresie identyfikacji produktu.

Dalej organ wyjaśnił, że karę za brak możliwości identyfikacji częściowo zamrożonego mięsa wieprzowego, nie rozpakowanego z opakowań foliowych, składowanego w pomieszczeniu wstępnej obróbki termicznej, umieszczonego na stanowisku usuwania odpadów, wymierzył na podstawie § 1 ust. 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. za niespełnienie warunków określonych w art. 4 pkt 3 lit b i w art. 5 rozporządzenia WE nr 852/2004. W ocenie organu ustalona za stwierdzone uchybienie kara w wysokości poniżej 1/5 ustawowego zagrożenia nie jest wygórowana i jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia. Zauważone uchybienie stwarzało bowiem, w ocenie organu, zagrożenie wprowadzenia do obrotu produktów wyprodukowanych z użyciem tego surowca mięsnego, dla których nieznana będzie jakość zdrowotna. Ponadto, powyższe naruszenie potwierdza, że opracowane na podstawie zasad HACCP procedury dotyczące instrukcji identyfikacji, na każdym etapie produkcji jak i procedury związane z usuwaniem ubocznych produktów zwierzęcych z pomieszczeń produkcyjnych zakładu nie funkcjonują w kontrolowanym zakładzie prawidłowo. Stwierdzone uchybienie podważa skuteczność i efektywność stosowanych przez zakład środków nadzoru i stwarza ryzyko dla bezpieczeństwa produktu a w konsekwencji dla zdrowia konsumenta i zdrowia publicznego. Ustalając wysokość kary, organ uwzględnił również pojedynczość stwierdzonego uchybienia w zakresie identyfikacji produktu.

Karę za brak wskazania numerów handlowych dokumentów identyfikacyjnych w karcie przyjęcia surowców rybnych organ wymierzył również na podstawie § 1 ust. 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. za niespełnienie warunków określonych w art. 4 pkt 3 lit b i w art. 5 rozporządzenia WE nr 852/2004. Organ uznał, że ustalenie tej kary w wysokości poniżej 1/5 ustawowego zagrożenia jest adekwatne do stwierdzonego naruszenia i wyjaśnił, że karty przyjęcia surowców rybnych w pozycji np. nr 194, 196 z karty strona 8 zawierają błędy pomimo weryfikacji przeprowadzonej przez pełnomocnika Zarządu ds. Systemów Zarządzania Jakością. Powyższe świadczy zaś o nieprawidłowym działaniu systemów i procedur monitorowania wszystkich dostawców środków spożywczych, jak również procedur identyfikacji surowców. Stwierdzona niezgodność nie zapewnia łatwego powiązania surowca ze stosowną dokumentacją i nie zapewnia pełnego monitorowania. Jednocześnie podważa skuteczność i efektywność stosowanych przez zakład środków nadzoru i stwarza ryzyko dla bezpieczeństwa produktu a w konsekwencji również dla zdrowia konsumenta. Wymierzając karę, organ uwzględnił stopień i zakres stwierdzonych uchybień dotyczących jednego z etapów "historii" surowca.

Karę za zabrudzenia sufitu i nadproża w pomieszczeniu kutrowania farszów mięsnych, łuszczenia się farby na ścianie w pomieszczeniu hali produkcyjnej organ wymierzył z kolei na podstawie § 1 ust. 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. za niespełnienie warunków określonych w załączniku II, rozdział II ust. 1 lit b oraz c a także w załączniku II, rozdział I ust. 1 rozporządzenia WE nr 852/2004. Ustalając wysokość kary jako zbliżoną do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, organ wyjaśnił, że stwierdzone uchybienie groziło zanieczyszczeniem surowca oraz strząsaniem cząstek brudu do żywności. Stan ten świadczy o nie podjęciu niezwłocznych działań zaradczych w celu zapobieżenia potencjalnemu zagrożeniu, co w niekorzystnym świetle przedstawia nie tylko skuteczność kontroli wewnętrznej ale także szybkość reakcji usunięcia powstałych uchybień i możliwość powstania zagrożenia o bardziej dalekosiężnych skutkach. Zaistniała sytuacja stwarza ryzyko dla bezpieczeństwa produktu a w konsekwencji dla zdrowia konsumenta. Organ uwzględnił jednocześnie pojedynczość stwierdzonego naruszenia oraz fakt, że zauważona niezgodność nie dotyczyła wszystkich pomieszczeń w zakładzie.

Karę za składowania surowca do produkcji m.in. masowej wieprzowiny wraz z gotowym produktem w opakowaniach – kurczak w galarecie oraz surowcem pochodzenia roślinnego organ wymierzył zaś na podstawie § 1 ust. 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. za niespełnienie warunków określonych w załączniku II w rozdziale I, II,V, IX lub XI rozporządzenia nr 852/2004. Jej wysokość organ ustalił poniżej 1/5 ustawowego zagrożenia, uznając, że jest ona adekwatna do stwierdzonego naruszenia. W ocenie organu bowiem, przechowywanie nieopakowanych surowców wraz z produktami gotowymi opakowanymi w opakowania transportowe może sprzyjać wzrostowi mikroorganizmów lub tworzeniu się toksyn a to może powodować, że żywność wyprodukowana z użyciem takiego surowca stanie się niezdatna do spożycia przez ludzi lub szkodliwa dla zdrowia. Warunki te zostały stworzone pomimo, że zakład posiada oddzielne pomieszczenia dla przechowywanego surowca i pomieszczenia oddzielne dla przetworzonego materiału. Ustalając wysokość kary, organ uwzględnił pojedynczość stwierdzonego uchybienia.

W ocenie Powiatowego Lekarza Weterynarii, nałożona na kontrolowaną Spółkę kara, biorąc pod uwagę wagę i zakres oraz wielkość wszystkich stwierdzonych naruszeń oraz ich rodzaj a także mając na uwadze stopień ich społecznej szkodliwości oraz stopień i wagę powstałego wskutek przedmiotowych uchybień i naruszeń zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego a w konsekwencji stworzonego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego, jest adekwatna i pozostaje w bezpośrednim związku z rozmiarem i wielkością prowadzonej przez kontrolowany zakład produkcji, która w 2014 r. wyniosła średnio 296 ton miesięcznie przetworzonego surowca mięsnego oraz 27 ton miesięcznie przetworzonego surowca rybnego.

Od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii odwołanie wniosła A., domagając się jej uchylenia, gdyż wszystkie procedury niezbędne dla osiągnięcia celów rozporządzenia 852/2004 były zachowane. Wystawienie wyrobu gotowego na zewnątrz magazynu miało charakter chwilowy i związane było z przygotowywaniem towaru do wysyłki i wynikającej z tego manipulacji towarem na magazynie, tak aby zrobić w nim miejsce dla towarów z dłuższą datą minimalnej trwałości. W trakcie kontroli miała miejsce awaria systemu i z tego powodu nie można było oznaczyć automatycznie towaru za pomocą dwóch etykiet zbiorczych. Magazynier, zgodnie z obowiązującymi w zakładzie procedurami, oznaczył jednakże partię produktów gotowych za pomocą ręcznie wypisanego oznaczenia. Kuriozalne jest zaś, w ocenie odwołującej się, wskazywanie, że ewentualne oddziaływanie czynników atmosferycznych w postaci padającego śniegu mogło w sposób znaczący wpłynąć na skrócenie deklarowanego terminu do spożycia produktu w postaci puszki z konserwą. Ponadto rozmrażanie surowca mięsnego w folii nie stwarza ryzyka jego zanieczyszczenia a wręcz przeciwnie, taki sposób rozmrażania pozwala uniknąć późniejszego rozerwania folii i wyklucza możliwość zanieczyszczenia wyrobu gotowego folia opakowaniową. Nieoznakowanie surowca mięsnego nie stwarzało zaś zagrożenia dla zdrowia i życia. Wszystkie surowce stosowane do produkcji w trakcie kontroli posiadały odpowiedni termin przydatności do spożycia. Brak podania numeracji handlowych dokumentów identyfikacyjnych w kartach przyjęcia surowców rybnych nie skutkuje naruszeniem procedur identyfikowalności, gdyż do identyfikacji surowców rybnych nie wykorzystuje się numeru handlowego dokumentu identyfikacyjnego na dany surowiec i nie każdy dostawca surowca rybnego nadaje numerację dla swoich HDI. Łuszczącą się farbę na ścianie stwierdzono wyłącznie przy wejściu do hali produkcyjnej. W strefie tej nie stoją zaś żadne surowce ani półprodukty stosowane do produkcji i w związku z tym nie ma tu możliwości zanieczyszczenia surowców i półproduktów. Z kolei, mycia ścian i sufitów dokonuje wyłącznie firma zewnętrzna. Pomieszczenie kutra było myte 6-7 grudnia 2014 r., następnie 21 – 22 lutego 2015 r. a kolejne mycie planowane jest na kwiecień. Ponadto, zabrudzony sufit i ściana nie zagrażały bezpośrednio produktowi, gdyż powierzchni te nie mają bezpośredniego kontaktu z żywnością. Chwilowa obecność nieopakowanych surowców w tym samym pomieszczeniu co produkty gotowe opakowane w opakowania transportowe nie stworzyło ryzyka zanieczyszczenia surowca. Co do zasady surowce i produkty gotowe w zakładzie przechowywane są w oddzielnych pomieszczeniach. Jednocześnie stwierdzone uchybienia nie były na tyle istotne aby uzasadniały obciążenie skarżącej karą pieniężną w wysokości 33 000 zł, przy czym rozdzielenie tej kwoty miało sztuczny charakter i dokonane zostało przez organ tylko po to, by uczynić zadość wymaganiom formalnym.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 30 lipca 2015 r. Organ odwoławczy uznał, że ustalenia faktyczne i prawne poczynione w sprawie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii są konkretne i prawdziwe, i zasługują na uwzględnienie. Wynikają one bowiem z protokołu – listy kontrolnej SPIWET nr [...], która została podpisana i odebrana bez żadnych zastrzeżeń przez odwołującą się jak również ze znajdujących się w aktach sprawy: notatki służbowej z dnia 5 lutego 2015 r. sporządzonej przez inspektora kontrolującego zakład oraz dokumentacji fotograficznej. Tak stwierdzone naruszenia były istotne i uzasadniały nałożenie kary. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji szczegółowo uzasadnił na czym polegały naruszenia i uchybienia w zakładzie, jakie przepisy rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady naruszały oraz w oparciu o jakie przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Organ I instancji wskazał także, jakie było zagrożenie normatywne karą oraz wymierzył kary, wyjaśniając ich wysokość i wskazując, jakie okoliczności i przesłanki uwzględnił. Ocenę i przedstawione przez organ I instancji uzasadnienie organ odwoławczy uznał za własne i podkreślił, że skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych i istotnych okoliczności, które mogłyby spowodować wymierzenie kar pieniężnych w wysokościach niższych niż zostały nałożone. Organ zauważył, że kary te zostały wymierzone przez organ I instancji w dolnych graniach zagrożenia normatywnego. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, organ wyjaśnił, że w zakresie utrzymania sufitu zastosowanie ma art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, zgodnie z którym podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze uczestniczące w którymkolwiek etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności po tych etapach, do których stosuje się ust. 1, przestrzegają ogólnych warunków higieny ustanowionych w załączniku II oraz art. 3 pkt 16 rozporządzenia WE nr 178/2002. Trudno zaś czynić organowi I instancji zarzut z powodu formalnie prawidłowo sporządzonej decyzji.

We wniesionej do Sądu skardze skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca zarzuciła, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj.: art. 4 ust. 3 lit b i c, przepisów wskazanych w załączniku II, rozdz. I ust. 1 i rozdz. II ust. 1 lit b, przepisów wskazanych w załączniku II, rozdz. XI ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych a także w wyniku błędnego zastosowania sankcji określonych w § 1 ust. 7 i ust. 8 Ministra Rolnictwa w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżąca przytoczyła tożsamą argumentację co w odwołaniu. Jednocześnie, skarżąca zarzuciła, że decyzja organu II instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Organ odwoławczy nie dokonał bowiem ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej a ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że podziela w całości jako konkretne i prawdziwe ustalenia faktyczne i prawne poczynione w niniejszej sprawie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Tym samym organ zaniechał przeprowadzenia własnego postępowania, w toku którego dokonałby oceny zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo wyjaśnił, że ponownie rozpoznał sprawę i przeprowadził własne postępowanie, którego ustalenia i wnioski pokrywały się z ustaleniami i wnioskami organu I instancji. Dlatego też podzielił je i przyjął za własne. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym a uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji zostało sporządzone w sposób prawidłowy i zgodny z treścią art. 107 § 3 kpa. W ocenie organu żadne z zarzucanych naruszeń prawa materialnego nie miało miejsca. Zastosowane zostały bowiem właściwe i obowiązujące w dacie orzekania normy prawne. Również przepisy § 1 ust. 7 i 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. zostały zastosowane prawidłowo a nałożone na ich podstawie kary wymierzone zostały adekwatnie do zaistniałych naruszeń oraz prawidłowo uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zarówno decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 29 września 2015 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 30 lipca 2015 r., są zgodne z prawem.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowił art. 26 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2014 r., poz. 1577), zgodnie z którym kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania:

– w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, lub

– określone w rozporządzeniu nr 853/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, lub

– weterynaryjne określone w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie,

- podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 4 lutego 2015 r. w zakładzie A. okoliczności, świadczą o naruszeniu wymagań określonych w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (DZ.U.UE.L. z 2004 r., nr 139, poz. 1).

Przede wszystkim uznać należy stwierdzone w trakcie kontroli okoliczności za bezsporne i faktycznie mające miejsce. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy protokół z kontroli nr [...] został sporządzony w obecności pracownika zakładu, który podpisał protokół bez uwag. Również w odwołaniu i skardze skarżąca nie kwestionowała prawidłowości poczynionych w toku kontroli ustaleń, lecz ich kwalifikację. Zgodnie z art. 19a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1482), przeprowadzenie kontroli ma na celu ustalenie stanu faktycznego i porównanie go ze stanem pożądanym, określonym w prawodawstwie weterynaryjnym oraz dokonanie oceny i podjęcie działań wynikających z ustaleń kontroli. Art. 19d ust. 1 pkt 6 tej ustawy wyjaśnia, że z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół kontroli zawierające pouczenie o prawie, sposobie i terminie wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli i złożenia wyjaśnień oraz o prawie odmowy podpisania protokołu kontroli. Art. 19e ust. 4 ustawy wyjaśnia, że podmiot kontrolowany może odmówić podpisania protokołu kontroli, składając w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania wyjaśnienie przyczyn odmowy podpisania. Z kolei, zgodnie z art. 19f powołanej ustawy ustalenia ujęte w protokole kontroli stanowią podstawę do podjęcia dalszych czynności, w tym dokonania ocen, sporządzenia wniosków, zaleceń pokontrolnych, wydania decyzji i sporządzenia informacji dla jednostek nadrzędnych, oraz do powiadomienia właściwego organu w przypadku popełnienia przestępstwa lub wykroczenia.

Nie budzi więc wątpliwości Sądu, że w dniu 4 lutego 2015 r. w zakładzie A. zaistniały następujące okoliczności: brak możliwości identyfikacji gotowego produktu – konserwy turystycznej, w ilości 4950 sztuk, w puszkach, o masie 300 gr, wystawionych poza pomieszczenie magazynowe na plac zakładu wraz z innymi gotowymi produktami (dania obiadowe i gołąbki w słoikach); brak możliwości identyfikacji częściowo zamrożonego mięsa wieprzowego, nie rozpakowanego z opakowań foliowych, składowanego w pomieszczeniu wstępnej obróbki termicznej, umieszczonego na stanowisku usuwania odpadów; brak wskazania numerów handlowych dokumentów identyfikacyjnych w karcie przyjęcia surowców rybnych; zabrudzenia sufitu i nadproża w pomieszczeniu kutrowania farszów mięsnych, łuszczenia się farby na ścianie w pomieszczeniu hali produkcyjnej; składowanie surowca do produkcji m.in. masowej wieprzowiny wraz z gotowym produktem w opakowaniach – kurczak w galarecie oraz surowcami pochodzenia roślinnego – pieczarki i marchew.

Przepisy rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych ustanawiają zaś ogólne zasady dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze w zakresie higieny środków spożywczych, a także szczegółowe wymagania dotyczące ogólnych wymogów higieny dla wszystkich podmiotów prowadzących takie przedsiębiorstwa, dotyczące w szczególności pomieszczeń żywnościowych, odpadów żywnościowych, czy środków spożywczych. Rozporządzenie ustanawia ogólne zasady higieny dla środków spożywczych oraz procedury służące weryfikacji zgodności z tymi zasadami. Rozporządzenie wskazuje, że podstawowym celem prawa żywnościowego jest dążenie do wysokiego poziomu ochrony życia i zdrowia ludzkiego. Celem rozporządzenia jest zaś ustalenie podstaw dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności, zdrowia publicznego i higienicznej produkcji żywności z uwzględnieniem, że bezpieczeństwo żywności musi być zapewnione w ramach całego łańcucha produkcji żywności tj. na każdym etapie przygotowania, produkcji, przetwarzania, pakowania, magazynowania i dystrybucji żywności. Rozporządzenie wyjaśnia, że realizując te cele podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze powinny ustanawiać i realizować programy i procedury dotyczące bezpieczeństwa żywności w oparciu o zasady HACCP tj. zasady analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli. Główna odpowiedzialność za bezpieczeństwo żywności spoczywa z kolei na podmiocie prowadzącym przedsiębiorstwo spożywcze. Art. 4 rozporządzenia stanowi, że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze prowadzące produkcję podstawową oraz te powiązane działania, które są wymienione w załączniku I, postępują zgodnie z ogólnymi przepisami dotyczącymi higieny ustanowionymi w Części A załącznika I oraz z wszelkimi szczególnymi wymaganiami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 (ust. 1). Podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze uczestniczące w którymkolwiek etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności po tych etapach, do których stosuje się ustęp 1, przestrzegają ogólnych wymogów higieny ustanowionych w załączniku II oraz wszelkich szczególnych wymogów przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr /2004 (ust. 2).

Art. 4 ust. 3 lit b rozporządzenia wskazuje, że podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze, gdzie właściwe, przyjmują następujące szczególne środki higieny: procedury niezbędne do osiągnięcia poziomów określonych do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia. W preambule rozporządzenia wyjaśniono zaś, że istotnym elementem w zapewnieniu bezpieczeństwa żywności jest możliwość śledzenia żywności oraz składników żywności w ramach łańcucha produkcji żywności. Tym samym producent zobowiązany jest do pełnej identyfikacji wytwarzanych i wytworzonych produktów. System HACCP jest instrumentem mającym pomóc podmiotom prowadzącym przedsiębiorstwa spożywcze w osiągnięciu wyższego standardu bezpieczeństwa żywności. Art. 5 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze opracowują, wykonują i utrzymują stałą procedurę lub procedury na podstawie zasad HACCP. Art. 5 ust. 2 wyjaśnia z kolei, że zasady HACCP obejmują następujące: a) określanie wszelkich zagrożeń, którym należy zapobiec, wyeliminować lub ograniczyć do akceptowalnych poziomów; b) określanie krytycznych punktów kontroli w działaniu lub działaniach, w których kontrola jest konieczna do zapobieżenia lub wyeliminowania zagrożenia lub do ograniczenia go do akceptowalnych poziomów; c) ustanowienie limitów w krytycznych punktach kontroli, które oddzielają poziom akceptowalny od nieakceptowalnego w celu zapobieżenia, wyeliminowania lub ograniczenia zidentyfikowanych zagrożeń; d) ustanowienie i wprowadzenie w życie skutecznych procedur monitorowania w krytycznych punktach kontroli; e) ustanowienie działań naprawczych, gdy monitoring wykazuje, że krytyczny punkt kontroli jest poza kontrolą; f) ustanowienie procedur, które powinny być regularnie wykonywane, w celu sprawdzenia, czy środki wyszczególnione w lit. a) - e) działają skutecznie; oraz g) ustanowienie dokumentów i archiwów proporcjonalnych do charakteru i rozmiaru przedsiębiorstwa spożywczego w celu wykazania skutecznego stosowania środków wyszczególnionych w lit. a) - f).

Z kolei, art. 45 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2010 r., nr 136, poz. 914 z późn. zm.), wskazuje, że środki spożywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane, a oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Natomiast, w art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego wyjaśniono, że handlowy dokument identyfikacyjny to dokument dołączony do partii wysyłkowej pozwalający zidentyfikować partię, wysyłającego i odbiorcę tej partii. W rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów świadectwa zdrowia oraz handlowego dokumentu identyfikacyjnego dla wprowadzanego na rynek mięsa i jego przetworów, mleka i przetworów mlecznych, miodu i jego przetworów, ryb, skorupiaków i mięczaków oraz ich przetworów a także dla produktów jajczarskich określono wzór handlowego dokumentu identyfikacyjnego dla mięsa niepoddanego rozbiorowi, mięsa poddanego rozbiorowi oraz dla przetworów mięsnych, mleka i przetworów mlecznych, miodu i jego przetworów, ryb, skorupiaków i mięczaków oraz ich przetworów, oraz dla produktów jajczarskich, wprowadzanych na rynek.

Brak możliwości identyfikacji gotowego produktu i częściowo zamrożonego mięsa (brak trwałych oznakowań, brak oznaczeń partii, brak etykiety zbiorczej) a także brak wskazania numerów handlowych dokumentów identyfikacyjnych w karcie przyjęcia surowców rybnych stanowi zatem naruszenie powyższych wymogów. Przy czym, w aktach sprawy brak jest dowodu, potwierdzającego twierdzenia skarżącej, że z uwagi na awarię systemu partia produktów gotowych została oznaczona za pomocą ręcznie wypisanego oznaczenia. Oznaczenia takiego nie stwierdzono przede wszystkim podczas przeprowadzonej kontroli na miejscu. Wobec przedstawionych powyżej rozważań, bez znaczenia dla dokonanej oceny, pozostaje również wskazywana przez skarżącą okoliczność, jakoby nie każdy dostawca surowca rybnego nadawał numerację dla swoich HDI. Wzór Handlowego Dokumentu Identyfikacyjnego wskazany w powołanym rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 czerwca 2003 r. wskazuje na obowiązek określenia w nim numeru tego dokumentu a zatem przyjmujący dostawę przedsiębiorca powinien zadbać o otrzymanie prawidłowo wypełnionego dokumentu identyfikacyjnego.

W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004, w rozdziale I ust. 1 wyjaśniono, że pomieszczenia żywnościowe muszą być utrzymywane w czystości i zachowane w dobrym stanie i kondycji technicznej. Ponadto, w rozdziale II ust. 1 tego załącznika wskazano, że w pomieszczeniach, w których się przygotowuje, poddaje obróbce lub przetwarza środki spożywcze (z wyjątkiem miejsc spożywania posiłków oraz pomieszczeń wymienionych w rozdziale III, ale włączając pomieszczenia zawarte w środkach transportu), projekt i wystrój muszą umożliwiać dobrą praktykę higieniczną żywności, w tym ochronę przed zanieczyszczeniem między oraz podczas działań. W szczególności: powierzchnie ścian muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz tam gdzie jest to konieczne, do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów oraz gładkiej powierzchni aż do wysokości odpowiedniej dla wykonywanych czynności, chyba że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie (lit. b); sufity (lub, w przypadku gdy nie ma sufitu, wewnętrzna powierzchnia dachu) i osprzęt napowietrzny muszą być zaprojektowane i wykończone w sposób uniemożliwiających gromadzenie się zanieczyszczeń oraz redukujący kondensację, wzrost niepożądanych pleśni oraz strząsanie cząstek (lit. c).

Stwierdzone w kontrolowanym zakładzie zabrudzenia sufitu i nadproża w pomieszczeniu kutrowania farszów mięsnych, łuszczenia się farby na ścianie w pomieszczeniu hali produkcyjnej (hala napełniania i zamykania konserw) stanowią naruszenia przytoczonej powyżej regulacji. Stwierdzone uchybienia wskazują bowiem, że powierzchnie ścian i sufitów nie są utrzymywane w dobrym stanie. Bez znaczenia dla tej oceny ma wskazywana przez skarżącą okoliczność, jakoby łuszcząca się farba na ścianie występowała tylko przy wejściu do hali produkcyjnej, gdzie nie ma żadnych surowców ani półproduktów stosowanych do produkcji a pomieszczenie kutra myte jest przez firmę zewnętrzną i stwierdzone w nim zabrudzenia również nie zagrażały bezpośrednio produktowi. Przede wszystkim jednakże błędny jest pogląd skarżącej, że wytyczne wynikające z cytowanych uregulowań wspólnotowych dotyczą jedynie projektowania i wystroju pomieszczeń zakładów produkcyjnych. Z całą bowiem pewnością wytyczne te dotyczą nie tylko etapu projektowania, ale obowiązują niezmiennie na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności, o czym wyraźnie przesądza art. 4 rozporządzenia nr 852/2004. Stanowisko takie przestawił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 268/13, w której skarżącą była również A.

W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004, w rozdziale IX ust. 5 wyjaśniono z kolei, że surowce, składniki, półprodukty i wyroby gotowe, które mogłyby sprzyjać wzrostowi chorobotwórczych mikroorganizmów lub tworzeniu się toksyn, muszą być przechowywane w temperaturach, które nie powodowałyby ryzyka dla zdrowia. Nie można naruszać łańcucha chłodniczego. Jednakże ograniczone okresy, kiedy temperatura nie jest kontrolowana, są dopuszczalne, aby przystosować się do zasad postępowania przyjętych w trakcie przygotowywania, transportu, magazynowania, wystawiania na sprzedaż i dostarczania żywności, pod warunkiem, że nie powoduje to ryzyka dla zdrowia. Przedsiębiorstwa sektora spożywczego produkujące, dokonujące obróbki lub pakujące przetworzone środki spożywcze muszą posiadać właściwe pomieszczenia, odpowiednio duże aby oddzielnie przechowywać surowce, oddzielnie przetworzony materiał oraz posiadać odpowiednią, oddzielną chłodnię.

Stwierdzone podczas kontroli składowanie surowca do produkcji wraz z gotowym produktem w opakowaniach jest naruszeniem przywołanej wyżej regulacji, a twierdzenia skarżącej, że nie naruszono w tej sytuacji łańcucha chłodniczego nie mogą odnieść skutku i podważyć dokonanej przez organy oceny tego rodzaju uchybienia.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że stwierdzone uchybienia stanowiły podstawę do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej. Jednoznaczna treść przepisów rozporządzenia (WE) nr 852/2004 oraz art. 26 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego dowodzi, że sam fakt stwierdzenia naruszenia przepisów tego rozporządzenia, zauważony w trakcie urzędowej kontroli, pociąga za sobą konsekwencje w postaci kary pieniężnej. W istocie wszelkie okoliczności dotyczące bądź to przyczyn, bądź to rozmiaru uchybienia, czy też ocena dokonana przez podmiot kontrolowany w zakresie przewidywanego skutku w postaci zagrożenia dla zdrowia, lub też zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia nie mają zaś wpływu na fakt zastosowania sankcji pieniężnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 171/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wymierzone przez Powiatowego Lekarza Weterynarii kary ustalone zostały w wysokości przewidzianej regulacją rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2010 r., nr 93, poz. 600). § 1 ust. 8 tego rozporządzenia określa wysokość kary pieniężnej od 1 000 zł do 33 000 zł – za niespełnienie wymagań określonych w art. 4 ust. 3 lub art. 5 rozporządzenia nr 852/2004 a § 1 ust. 7 określa wysokość kary pieniężnej od 2 000 zł do 33 000 zł – za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale I, II, V, IX lub XI. Organ nie wymierzył kar za stwierdzone uchybienia w sposób wygórowany. Wymierzone kary pozostają adekwatne do stwierdzonych uchybień w ramach racjonalnie uzasadnionej swobodnej oceny zaistniałej sytuacji faktycznej. Ustaloną wysokość kar organ uzasadnił w sposób wyczerpujący i logiczny. Orzekając o karze pieniężnej, organ uwzględnił takie okoliczności jak: zakres i powtarzalność stwierdzonych naruszeń oraz rodzaj uchybień, stopień społecznej szkodliwości oraz waga i stopień naruszeń dla zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego. Nadto dla wymiaru tych kar znaczenie miała skala produkcji w zakładzie, która w 2014 r. wynosiła średnio miesięcznie 296 ton przetworzonego surowca mięsnego oraz 27 ton przetworzonego surowca rybnego.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez orzekające w sprawie organy w toku przeprowadzonego postępowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Orzekające organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) a w toku postępowania podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Wyjaśnić w tym miejscu należy skarżącej, że odwołanie jest środkiem zaskarżenia decyzji wydanej przez organ I instancji, a zatem instytucją procesową, za pomocą której uprawnione podmioty mogą żądać weryfikacji rozstrzygnięć administracyjnych w celu ich kasacji lub reformacji. Skutkiem wniesienia odwołania jest ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej, przy czym organ odwoławczy jest również obowiązany ustosunkować się do treści rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji oraz zarzutów odwołania. Ponownie rozpatrując sprawę administracyjną organ odwoławczy nie orzeka jednakże tak, jakby decyzja nie istniała i nie zostało wniesione odwołanie (zob. A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, stan prawny na 2 luty 2016, LEX/el 2016). Dlatego też, zakres postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym nie jest tożsamy z zakresem postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji. Z przepisów art. 140 kpa, art. 138 § 2 kpa oraz art. 136 kpa wynika jednoznacznie, że nie powiela postępowania dowodowego, lecz opiera się na przeprowadzonych przez organ I instancji dowodach. Nadto jest uprawniony do przeprowadzenia jedynie uzupełniającego postępowania dowodowego, bowiem w sytuacji gdyby zaszła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie istotnym dla podjęcia rozstrzygnięcia, w szczególności zaś w całości, organ II instancji jest obowiązany jest uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu po raz kolejny postępowania, organ odwoławczy podzielił w całości dokonane przez organ I instancji ustalenia, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdził bowiem wyraźnie, że ocenę i przedstawione przez organ I instancji uzasadnienie, uznaje za własne, podkreślając przy tym, że skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych i istotnych okoliczności, które mogłyby spowodować wymierzenie kar pieniężnych w wysokościach niższych niż zostały nałożone.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę wniesioną w niniejszej sprawie oddalił.