Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1074/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 § 1 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 3 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 roku sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia prac budowlanych postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Ł. K. kwotę 500 (pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego w dniu 25 listopada 2014 roku, zaewidencjonowaną pod pozycją [...]. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia prac budowlanych.

Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 10 czerwca 2014 r. Ł. K. zgłosił roboty budowlane polegające na budowie ogrodzenia działki położonej przy ulicy A oznaczonej numerem ewidencyjnym 1565/1 w B..

Decyzją z dnia [...] Starosta [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2013 r., poz. 267) oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2013., poz. 1409), zgłosił sprzeciw dotyczący budowy ogrodzenia działki nr 1565/1. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta B. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta B. Nr [...] z dnia [...] działka o numerze ewidencyjnym 1565/1 położona jest w terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem 118KG, przeznaczona jest pod tereny komunikacji kołowej - droga krajowa Nr [...] (w tym pod obwodnicę [...]). Wobec tego budowa ogrodzenia jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Ł. K., twierdząc, że wszystkie działki wokół są ogrodzone, a w "nowym studium do planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B. (...) przebieg obwodnicy zaplanowany jest ponad 1000 mb w kierunku południowym od działki 1565/1" zatem prosi o zezwolenie na budowę ogrodzenia.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że na terenie, na którym znajduje się działka nr ewid. 1565/1, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta B. Nr [...] z dnia [...]. Działka przewidziana do ogrodzenia położona jest w terenie oznaczonym w planie symbolem 118 KG przeznaczonym pod drogę krajową Nr [...]. Stwierdził, że przepisy umożliwiają wykonanie przedmiotowych prac budowlanych po spełnieniu określonych przepisami warunków. Przepis art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych stanowi, że w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Zgodnie natomiast z ustępem 4 w pasie terenu, o którym mowa w ust. 2 mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi. Ich usuniecie w wypadku budowy drogi następuje na koszt właściciela bez odszkodowania. Powyższy przepis dopuszcza co prawda budowę w pasie drogowym przeznaczonym w planie pod budowę drogi do czasu jej wybudowania, jednak przepis art. 43 ustawy o drogach określa w ust. 1 odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni w jakich winny być usytuowane obiekty budowlane przy drogach. Z załączonego do zgłoszenia szkicu wynika natomiast, że zaprojektowane ogrodzenie usytuowane jest między dwoma drogami, w odległościach mniejszych niż wymagane tym przepisem. Zezwolenie na zmniejszenie odległości może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi. Organ odwoławczy wystąpił do inwestora o przedłożenie zgody zarządcy drogi na usytuowanie projektowanego ogrodzenia w odległości mniejszej niż określona przepisem art. 43 ust. 1 ustawy, jednak w określonym terminie inwestor nie przedłożył zgody zarządcy drogi. Należało zatem utrzymać sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nie z powodu niezgodności z planem lecz z powodu naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył Ł. K., wnosząc o "uchylenie w całości wszystkich decyzji organów I i II instancji oraz wszystkich innych rozstrzygnięć podjętych w przedmiotowej sprawie oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem zgromadzonego materiału dowodowego i moich wniosków". Wyjaśnił, że nie został pouczony o skutkach niedostarczenia zgody zarządcy drogi, poza tym ją uzyskał. Zarządca drogi wyraził zgodę na usytuowania ogrodzenia w odległości nie mniejszej niż 3m od krawędzi jezdni ze względu na zapewnienie odpowiedniej widoczności osobom wyjeżdżającym drogą gruntową zlokalizowaną przy jego działce na drogę powiatową nr [...] tj. ul. A. Uznał tak wyrażoną zgodę za krzywdzącą, gdyż wyjazd na drogę powiatową nr [...] i tak zasłaniają dwa słupy linii energetycznej NN.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 03 lutego 2015 r. skarżący reprezentowany przez swego pełnomocnika – ojca cofnął skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Z kolei jak stanowi przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie zachodzą okoliczności powodujące konieczność uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Wyrażenie woli skarżącego cofające skargę nie zmierza ani do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W tej sytuacji uznać należało cofnięcie skargi przez stronę skarżącą za dopuszczalne, co obligowało Sąd do umorzenia postępowania sądowego i zwrotu uiszczonego wpisu sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

a.bł.