Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1693/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron, asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżona decyzje oraz poprzedzającą ja decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...]; II. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz A. B. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005r. - na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2005r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] listopada 1962r.

Decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] listopada 1962r. zmieniono częściowo:

1) decyzję Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] listopada 1951r. nakazującą z zajętej przez Skarb Państwa na cele reformy rolnej nieruchomości [...] ks. gr. gm. kat. J., wydzielenie i zwrot prawnym spadkobiercom - po zmarłym P. M. - części nieruchomości o łącznej pow. 9.1129 ha wraz z zabudowaniami - na podstawie § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 1950r. w sprawie wykonania ustawy o zniesieniu sankcji oraz ograniczeń w stosunku do obywateli, którzy zgłosili swą przynależność do narodowości niemieckiej (Dz.U. nr 32, poz. 294) - z uwagi na fakt, iż mimo zajęcia tej nieruchomości przez Skarb Państwa majątek ów znajdował się w dniu 22 lipca 1950r. w posiadaniu właściciela - w ten sposób, że nakazano zwrot części nieruchomości o łącznej powierzchni 10.4411 ha;

2) orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] grudnia 1956r. w sprawie przejęcia na własność Skarbu Państwa pozostałej części nieruchomości wyżej opisanej, o pow. 13.7580 ha wraz z zabudowaniami - na podstawie art. 1 pkt 4, art. 3 i art. 5 dekretu z dnia 28 listopada 1945r. o przejęciu niektórych nieruchomości na cele reformy rolnej i osadnictwa (Dz.U. nr 57, poz. 321) - w ten sposób, że przejęciu podlegała część nieruchomości o łącznej powierzchni 12.4388 ha.

Organ rozpatrując sprawę ponownie, tj. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2004r., sygn. akt IV SA 2109/03, stwierdził, iż przedmiotowe gospodarstwo rolne ujawniono w księdze wieczystej jako stanowiące własność Państwa, na podstawie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w K. z dnia 3 grudnia 1947r., stwierdzającego jego przejęcie na podstawie art. 2 ust. 1 lit. b dekretu z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Następnie wskazał, iż Z. B. i J. M. zostali zrehabilitowani na mocy postanowienia Sądu Grodzkiego w B. z dnia [...] lipca 1946r. i przez to nakazano zwolnienie ich majątku spadkowego spod zajęcia, dozoru i zarządu. Przedmiotowe rozstrzygnięcie dało możliwość ubiegania się o zwrot przejętego majątku (czego odzwierciedleniem są wyżej opisane decyzje).

Przepis art. 1 dekretu z dnia 28 listopada 1945r. o przejęciu niektórych nieruchomości na cele reformy rolnej i osadnictwa stanowił, iż na cele reformy rolnej oraz osadnictwa mogły być przejmowane m. in. nieruchomości ziemskie niepodpadające pod działanie dekretu z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, a mianowicie wszelkie nieruchomości ziemskie, które w toku przeprowadzenia reformy rolnej zostały w terminie do dnia 1 sierpnia 1945r. faktycznie rozparcelowane. Znajdujący się w aktach sprawy akt nadania potwierdza, że grunty tego gospodarstwa zostały faktycznie rozparcelowane do dnia 1 sierpnia 1945r. i otrzymała je osadniczka B. G..

Nadto - zdaniem organu - prawidłowość podjętych decyzji potwierdzają także dokumenty opisane w decyzji z dnia [...] lutego 2005r., mianowicie pismo z dnia 28 marca 1949r. skierowane do Urzędu Ziemskiego w B. przez B. G., w którym zgłasza rezygnację z przydzielonej jej w drodze reformy rolnej działki o pow. 9,43 ha, notatka z dnia 27 marca 1950r. sporządzona w Starostwie Powiatowym w B., w której B. G. oświadcza ponownie, że "zrzeka się przydzielonego jej aktem nadania gospodarstwa rolnego składającego się z budynków mieszkalno-gospodarczych i gruntów o obszarze 9.43 ha położonych w J., ponieważ nie może podołać na gospodarstwie".

Dodatkowo organ nadmienił, że w związku z dokonywaniem szeregu czynności faktycznych i prawnych związanych z przenoszeniem własności gruntów nadanych z reformy rolnej, finalizowanie tych działań następowało niekiedy po wielu latach.

Ostatecznie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, że nie zachodzą przyczyny, które pozwalałyby przyjąć, iż przejęcie na rzecz Skarbu Państwa części przedmiotowego gospodarstwa o pow. 12.4388 ha na podstawie art. 1 ust. 4 dekretu z 28 listopada 1945r. nastąpiło z naruszeniem prawa, dlatego wniosku skarżącego nie uwzględnił.

A. B. w skardze na powyższą decyzję wniósł o uchylenie tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2005r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. Podniósł, iż nieruchomość przejęta przez Skarb Państwa na cele reformy rolnej, a nie zwrócona do dnia dzisiejszego, to 9.6568 ha wraz z zabudowaniami. W ocenie skarżącego organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, przede wszystkim nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Po raz kolejny nie odniósł się do argumentów skarżącego i ogólnikowo wskazał, że brak jest podstaw do uwzględnienia jego wniosku. Wątpliwości podniesione przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w dalszym ciągu pozostawił bez wyjaśnienia. Ograniczył się do lapidarnego stwierdzenia, że grunty gospodarstwa zostały rozparcelowane do dnia 1 sierpnia 1945r. i lakonicznego uzasadnienia tej kwestii. Wskazane przez niego dowody, na potwierdzenie powyższej okoliczności - zdaniem skarżącego - jej nie potwierdzają. Oznacza to, iż organ nie wykazał, że nieruchomość została rozparcelowana przed 1 sierpnia 1945r. Skarżący przyznał, że 9.43 ha zostało przydzielone B. G., lecz z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika wcale, aby nastąpiło to przed 1 sierpnia 1945r. Przeciwnie, przedmiotowa nieruchomość była w posiadaniu rodziny P. M., a później Z. B., do 1947r. Jeszcze w 1947r. B. G. była wzywana do Powiatowego Urzędu Miejskiego w B. celem zawarcia umowy dzierżawnej. Dopiero w późniejszym okresie otrzymała nadział ziemi na pow. 9.43 ha z majątku P. M., ale akt nadania ziemi nie jest opatrzony datą.

Skarżący podniósł także, iż organ w dalszym ciągu ograniczył się do rozważenia ewentualnego stwierdzenia nieważności tylko jednej decyzji, tj. z dnia [...] listopada 1962r. Natomiast on konsekwentnie żąda stwierdzenia nieważności również rozstrzygnięć poprzedzających tą decyzję.

Podkreślił, iż na powyższą okoliczność i wyjaśnienie kwestii spełnienia przesłanki z art. 1 ust. 4 dekretu z dnia 25 listopada 1945r. o przejęciu niektórych nieruchomości ziemskich na cele reformy rolnej i osadnictwa odnośnie spornego majątku, zwrócił już uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 czerwca 2004r., jednak Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie zastosował się do jego wskazań, czym naruszył art. 153 P.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak - na podstawie art. 134 P.p.s.a. - związanym zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, uznając iż zostały wydane z naruszeniem prawa.

Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy zaskarżona decyzja została wydana, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2004r., sygn. akt IV SA 2109/03, którym uchylono decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2003r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2002r. odmawiającą stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji. Oznacza to, iż organ rozpoznając sprawę po wyroku uchylającym ww decyzje - stosownie do art. 153 P.p.s.a. - był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tymże orzeczeniu Sądu.

W powołanym wyroku Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja i ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a szereg twierdzeń nie znalazło uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. W tej sytuacji Sąd wskazał, iż organ - przy ponownym rozpoznaniu sprawy - winien m.in.:

1) zakreślić wyraźnie przedmiot wniosku o stwierdzenie nieważności, ze względu na wielość orzeczeń i decyzji, które wskazał skarżący;

2) wyjaśnić, tak aby nie pozostawiała wątpliwości, kwestię spełnienia przesłanki z art. 1 ust. 4 dekretu z dnia 28 listopada 1945r. o przejęciu niektórych nieruchomości ziemskich na cele reformy rolnej i osadnictwa. W tym zakresie prawidłowo sformułować uzasadnienie faktyczne decyzji, gdyż nie zostały w nim wskazane dowody, na podstawie których organ się oparł, uznając fakty za udowodnione.

W ocenie Sądu - w składzie orzekającym w niniejszej sprawie - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą dopuścił się naruszenia art. 153 P.p.s.a. Nie zastosował się do oceny prawnej i ww wskazań Sądu co do dalszego postępowania, które miały na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja narusza zasady ogólne postępowania, jak i zasady postępowania dowodowego. Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej, unormowanej w art. 7 K.p.a., której realizacji służy m.in. przepis art. 77 § 1 K.p.a., wynika iż obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym dokonanie analizy wszystkich dowodów, mającej znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Zaś - stosownie do art. 80 K.p.a. (zasady swobodnej oceny dowodów) - ocenienie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Skarżący we wniosku z dnia 30 sierpnia 1995r. zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (aktualna nazwa) o stwierdzenie nieważności "decyzji" administracyjnych, wymieniając dalej decyzję Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] listopada 1951r., orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] grudnia 1956r., decyzję Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] listopada 1962r. oraz spowodowanie wykonania postanowienia Sądu Grodzkiego w B. z dnia [...] lipca 1946r., sygn. akt [...] i [...]. Następnie żądanie to poszerzył we wniosku z dnia 27 września 2002r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zwanym przez niego "odwołaniem", o kolejne akty, tj. o orzeczenie Prezydium Komisji Ziemskiej w B. z dnia [...] lutego 1954r. (na mocy której uzyskał zwrot parceli o pow. 0,0090 m-) i decyzję Naczelnika Gminy w J. z dnia [...] października 1972r. (na mocy której uzyskał zwrot nieruchomości o pow. 2. 7768 ha). Również kwestię zakresu żądania poruszył w kolejnym wniosku z dnia 14 marca 2005r. o ponowne rozpoznanie sprawy, tj. złożonym już po wydaniu decyzji - po wyroku Sądu Administracyjnego uchylającym poprzednie decyzje.

Organ, niezależnie od powyższego, w dalszym ciągu ograniczył swoje rozstrzygnięcie do decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] listopada 1962r., jako że decyzją z dnia [...] lutego 2005r. odmówił skarżącemu stwierdzenia jej nieważności. Nie wziął nawet pod uwagę - co zauważył już Sąd przy poprzednim rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy - iż przedmiotowa decyzja zmieniła w części dwie inne decyzje opisywane wyżej w stanie sprawy. Jak również nie rozważył faktycznych intencji skarżącego przewijających się w całym toku postępowania. W tym względzie pominął milczeniem treść jednego z ostatnich pism skarżącego z dnia 20 grudnia 2004r. - stanowiącego odpowiedź na pismo organu z dnia 25 listopada 2004r. w przedmiocie sprecyzowania żądań w związku z wielością decyzji administracyjnych wydanych w sprawie w latach 1951-1972r. - w którym skarżący pisze, że chodzi mu o uzyskanie "zwrotu" spornej nieruchomości o pow. 9.6569 ha oraz domu nr [...], jako że nieruchomość o pow. 13.2269 ha została właścicielowi zwrócona. Sformułowanie zawarte w wymienionym piśmie mogłoby sugerować, iż stronie chodzi m. in. o część nieruchomości, której przejęcie nastąpiło na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] grudnia 1956r., zmienionym częściowo decyzją [...] listopada 1962r. Co oznaczałoby, iż skarżący zdaje sobie sprawę, że odzyskanie tej części nieruchomości nie jest możliwe bez poddania kontroli w trybie nadzwyczajnym także decyzji z [...] grudnia 1956r. W tej sytuacji - jak wskazał Sąd w wyroku z 8 czerwca 2004r. - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi powinien poddać również ocenie rozstrzygnięcie z dnia [...] listopada 1956r. (z przesądzeniem o tym czy miało charakter decyzji), które poprzedziło wydanie wymienionej decyzji, jako że było poddane kontroli na skutek odwołania wniesionego przez Z. B.. Powyższe oczywiście nie oznacza, że ocena wyjaśnień skarżącego nie należała do organu. Zatem organ, jeżeli uznał owo wyjaśnienie za zbyt ogólnikowe i w dalszym ciągu miał wątpliwości co do zakresu żądania, winien był ponownie zwrócić się do skarżącego o jednoznaczne wskazanie aktów, których stwierdzenia nieważności żąda. Natomiast niedopuszczalnym jest ograniczenie postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego do oceny w trybie nieważnościowym tylko decyzji z dnia [...] listopada 1962r.

W ocenie Sądu ponownie nie została wyjaśniona prawidłowość ustaleń faktycznych w kwestii rozparcelowania spornej części nieruchomości ziemskiej przed 1 sierpnia 1945r.

Na cele reformy rolnej oraz osadnictwa - jak stanowił art. 1 ust. 4 dekretu z dnia 28 listopada 1945r. o przejęciu niektórych nieruchomości na cele reformy rolnej i osadnictwa (Dz.U. nr 57, poz. 321) - mogły być przejmowane nieruchomości ziemskie niepodpadające pod działanie dekretu z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, które w toku przeprowadzenia reformy rolnej zostały w terminie do dnia 1 sierpnia 1945r. faktycznie rozparcelowane.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na potwierdzenie, iż w przypadku spornej części majątku niniejsza przesłanka została spełniona, powołał się na:

- akt nadania ziemi, mocą którego B. G. otrzymała nadział ziemi o pow. 9.42 ha z majątku P. M. wraz z budynkiem o nr [...] i stodołą,

- pismo B. G. z dnia 28 marca 1949r., skierowane do Urzędu Ziemskiego w B., w którym "zgłasza rezygnację z przydzielonej jej w drodze reformy rolnej [...] ziemi o obszarze 9.42 ha, będącej poprzednio własnością P. M., zam. w J. nr [...]",

- notatkę z dnia 27 marca 1950r., ze stawiennictwa B. G. przed Starostą Powiatowym w B., podczas którego oświadczyła, iż "zrzeka się przydzielonego aktem nadania gospodarstwa rolnego [...] o obszarze 9.43 ha, położonego w J. nr [...], ponieważ nie może podołać pracy w gospodarstwie".

Dodatkowo nadmienił, że w związku z dokonywaniem szeregu czynności faktycznych i prawnych związanych z przenoszeniem własności gruntów nadanych z reformy rolnej, finalizowanie tych działań następowało niekiedy po wielu latach.

Organ poza lakonicznym stwierdzeniem, że wymienione dowody potwierdzają, iż grunty gospodarstwa zostały faktycznie rozparcelowane do dnia 1 sierpnia 1945r., w żaden inny sposób nie uzasadnił postawionej tezy. Oznacza to, iż nie dokonał prawidłowej oceny wymienionych dowodów. Powołując się na akt nadania ziemi, w ogóle nie odniósł się do tak istotnej okoliczności jak brak daty jego wydania. Okoliczność ta zaś ma miarodajne znaczenie dla oceny prawidłowości ustaleń faktycznych sprawy na dzień wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności żąda skarżący. Nie wyjaśnił dlaczego właśnie ten dokument (pomimo wskazanego braku) - jego zdaniem - potwierdza sporną okoliczność rozparcelowania majątku P. M. przed 1 sierpnia 1945r.

Odnośnie innych dowodów w postaci dokumentów, na które Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi powołał się w decyzji z dnia [...] lutego 2005r., to należy zaznaczyć iż dotyczą stanów prawnych zaistniałych po 1 sierpnia 1945r. Zatem - w ocenie Sądu - bez dokonania ich oceny zgodnie z regułami dowodowymi, również nie można na ich podstawie przesądzić kwestii faktycznego rozparcelowania przedmiotowego gospodarstwa przed powołaną datą.

Z powyższego wynika, iż organ opierając się na tych trzech wymienionych dowodach, nie ocenił innych dowodów, w tym również dowodów na które powoływał się skarżący (i wywodził zupełnie przeciwstawne twierdzenia), co oznacza że nie dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Twierdzenie organu - zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - że "w związku z dokonywaniem szeregu czynności faktycznych i prawnych związanych z przenoszeniem własności gruntów nadanych z reformy rolnej, finalizowanie tych działań następowało niekiedy po wielu latach", ze względu na zbytnią ogólnikowość tego sformułowania, również wymaga głębszego wyjaśnienia. Jak słusznie podniósł skarżący, nie wiadomo o finalizowaniu jakich działań chodziło organowi.

Przedstawione działanie organu odwoławczego oprócz naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. stanowi także naruszenie kolejnej z zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady przekonania z art. 11 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stronie przesłanek rozstrzygnięcia. Największe znaczenie dla realizacji tej zasady ma właściwe uzasadnienie decyzji administracyjnej, które winno być tak zredagowane, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możności zaakceptować zasadność przesłanek, faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi winien uwzględnić podniesienie wyżej okoliczności, w pełni stosując się do warunkujących prawidłowość postępowania administracyjnego przepisów i zasad. W szczególności, po wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, dążąc do ustalenia prawdy materialnej, w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów, według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania winien ocenić wartość poszczególnych środków dowodowych i podjęte stanowisko prawidłowo uzasadnić, wskazując dowody na których się oparł i dowody którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W świetle powyższego Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art., 77 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania sądowego, na które złożył się wpis od skargi w wysokości 200 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).