Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1388/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA M. Gorski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.R. na decyzję Wojewody w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 10 maja 2002r., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 2 i ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania Pani K.R. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 13 kwietnia 2000r. nr [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 stycznia 2000r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono:

Pani K.R. bezrobotnej bez prawa do zasiłku, zarejestrowanej w Powiatowym Urzędzie Pracy wyznaczono termin stawiennictwa w urzędzie na dzień 5 stycznia 2000r. W dniu tym Pani R. nie zgłosiła się do urzędu i w ciągu kolejnych 5 dni nie powiadomiła PUP o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa. Organ wskazał, iż bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu-pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy uzyskania informacji o możliwości zatrudnienia lub szkolenia.

Strona została poinformowana przez urząd o wyznaczonym terminie stawiennictwa na dzień 5 stycznia 2000r. w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy, w sposób prawidłowy bowiem potwierdziła przyjęcie go do wiadomości swoim podpisem,

Poza tym strona w dniu rejestracji została pouczona o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w powiatowym urzędzie pracy oraz o powiadamianiu urzędu o okolicznościach powodujących brak gotowości do pracy, a także o tym, iż w przypadku niestawiennictwa utraci status osoby bezrobotnej.

Strona nie poinformowała Powiatowego Urzędu Pracy w jakiejkolwiek formie o niemożliwości przybycia w dniu 5 stycznia 2000r. a także nie zgłosiła się w ciągu 5 dni od wyznaczonego terminu, aby poinformować o istotnej przyczynie niestawienia się. W złożonym w dniu 25 stycznia 2000r. oświadczeniu podała, że przeoczyła termin. Strona przyjęła do wiadomości o ciążących na niej obowiązkach bowiem potwierdziła swoim podpisem przyjęcie ich do wiadomości ( Nowe obowiązki bezrobotnego od dnia 01.0l.l997r.). W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, iż nie zachodzą przesłanki do usprawiedliwienia nieobecności strony w dniu 5 stycznia 2000r. i w tej sytuacji bezrobotna utraciła status osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, gdyż w ciągu 5 dni nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.

Na powyższą decyzję wniosła skargę K.R. wnosząc o jej uchylenie oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca w szczególności zarzuciła, iż w cytowanych przepisach nie ma mowy o utracie przez bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej zdniem5 stycznia 2000r. oraz błędną podstawę prawną decyzji Wojewody, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Kolejną kwestią, na którą należy zwrócić uwagę, jest fakt, iż ustawa z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) utraciła moc w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001). Jednak w świetle art. 146 nowej ustawy "sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych".

W świetle powyższego do rozpatrzenia niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( publikacja jak wyżej) Niniejsza sprawa na wniosek Wojewody rozpatrzona została w trybie uproszczonym. Organ II instancji w dniu 9 kwietnia 2004r. złożył taki wniosek, natomiast skarżąca nie wystąpiła z żądaniem przeprowadzenia rozprawy stąd też Sąd działając w oparciu o art. 119 § 1 pkt. 2 cytowanej ustawy rozpatrzył skargę na posiedzeniu niejawnym.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż ustalony przez Wojewodę, jak również przez organ pierwszej instancji, stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości.

Skarżąca własnoręcznym podpisem potwierdziła wyznaczenie stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B.w dniu 5 stycznia 2000r. W wyznaczonym terminie nie stawiła się i nie powiadomiła w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003r. Nr 58. poz. 514 z późn. zm.), skutkuje to pozbawieniem statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Przepis ten stanowi podstawę prawną zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ja decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta. Oba organy słusznie zastosowały ten przepis w rozpatrywanej sprawie.

Skarżąca zarzuciła, iż w żadnym przepisie nie wskazano, aby pozbawienie statusu bezrobotnego mogło nastąpić od dnia 5 stycznia 2000r. Jest to zarzut całkowicie chybiony, gdyż w powyżej zacytowanym przepisie wyraźnie ustawodawca określił, iż pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się. W rozpatrywanej sprawie dniem niestawienia się jest dzień 5 stycznia 2000r. stąd też od tego dnia liczone są 3 miesiące, o których mowa w cytowanym przepisie.

Na marginesie wskazać należy tylko, iż w sentencji zaskarżonej decyzji mowa jest o "utracie statusu osoby bezrobotnej"; natomiast w art. 13 ust. 3 pkt 5 cytowanej ustawy występuje termin "utrata statusu osoby bezrobotnej". W istocie oba terminy oznaczają to samo.

Dodać należy, że skarżąca potwierdziła własnym podpisem przyjęcie do wiadomości w dniu 31 stycznia 1997r. informacji zatytułowanej "Nowe obowiązki bezrobotnego od dnia 1 stycznia 1997r.", gdzie w punkcie 2 wyraźnie zostało napisane, iż niestawiennictwo w wyznaczonym przez PUP terminie i nie złożenie usprawiedliwienia w ciągu 5 dni, jeżeli wystąpiła uzasadniona przyczyna nieobecności, skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy.

Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja niezgodna jest z przepisami prawa, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -publikacja jak wyżej).