Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 583/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie : WSA Renata Czeluśniak WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi I. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Prezydent Miasta K. po rozpatrzeniu wniosku I.Ł. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa siedliska -zabudowy zagrodowej składającej się z budynku mieszkalnego jednorodzinnego i jednokondygnacyjnego budynku gospodarczego oraz zjazdu z drogi publicznej na działce nr [...] ,[...] obr.[...] przy ul. [...] w K. ". Jako podstawę prawną decyzji organ l instancji powołał art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, póz. 717z późn. zmianami), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, póz. 1071 z późniejszymi zmianami).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren objęty wnioskiem nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania, dlatego przeprowadzono postępowanie w trybie i na zasadach wynikających z art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przedmiotem wnioskowanego zamierzenia jest inwestycja obejmująca budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (pow. zabudowy 160 m2) oraz jednokondygnacyjnego budynku gospodarczego (pow. zabudowy 100 m2) na dz. nr [...] obr. [...] o pow. 0,5961 ha, którą inwestor określił mianem siedliska -zabudowy zagrodowej.

W uzasadnieniu decyzji rozważono, czy w przedmiotowym postępowaniu zachodzi sytuacja opisana w ust. 4 art. 61 ustawy, a więc czy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z wnioskowaną zabudową zagrodową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa w gminie. Ustalono, że gospodarstwo rolne wnioskodawczyni składa się z działek: nr [...] ,[...] obr. [...] o pow. 0,9593 ha, nr [...] obr. [...] o pow. 0,5961 ha oraz nr [...] obr. [...] położonej w miejscowości Z. w gminie K. dzierżawionej przez wnioskodawczynię w części o pow. O, 6000 ha. Łącznie wielkość gospodarstwa inwestora wynosi 2,155 ha i przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie Miejskiej K. , która wynosi 2,0076 ha. W dalszej kolejności wskazano, że koniecznym jest dla zastosowania normy art. 61 ust. 4 ustawy wykazanie, że wnioskowana zabudowa związana będzie z prowadzonym przez inwestora gospodarstwem rolnym. Stwierdzono, że nie budzi wątpliwości, że działka nr [...] , na której planowana jest inwestycja - zabudowa zagrodowa - stanowi grunt rolny i będzie stanowić całość gospodarczą z planowaną zabudową. Dalej stwierdzono, że działki nr [...] i [...] położone są w tej samej gminie (K. ) ale w znacznej odległości od działki na której planowane jest siedlisko, natomiast działka nr [...] położona jest w miejscowości Z. gmina K. powiat p. w odległości ponad 30 km, dzierżawiona przez inwestora jedynie w części. Zatem wątpliwe jest, że działki te stanowią lub będą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą. Wskazano, że działki z uwagi na ich usytuowanie w znacznej odległości nie mogą stanowić zorganizowanej całości.

Dalej wyjaśniono, że orzecznictwo odwołuje się do cywilistycznego rozumienia gospodarstwa jako pewnej całości produkcyjnej, co oznacza, że sama planowana zabudowa nie musi znajdować się na tym samym gruncie co reszta gospodarstwa, niemniej musi ono stanowić zorganizowaną całość. Organ l instancji podkreślił, iż w jego ocenie w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że wskazane przez inwestora nieruchomości stanowić będą zorganizowaną całość gospodarczą, a planowana zabudowa jest związana z prowadzoną na wskazanym terenie działalnością rolniczą. W świetle powyższego stwierdzono, iż brak jest podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji - zabudowy siedliskowej. Jednocześnie rozważono możliwość ustalenia warunków zabudowy w trybie art. 61 ust. 1 ustawy, jednak z uwagi na stwierdzenie braku przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy organ l instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła I.Ł. , wskazując na naruszenie art. 61 ust. 4 ustawy z uwagi na brak podstaw prawnych do niezastosowania przez organ l instancji tej normy mimo spełnienia przez nią przesłanek wymienionych w tym przepisie. Podkreślono, że planowana inwestycja stanowić będzie zabudowę siedliskową i pełnić będzie rolę służebną w ramach prowadzonego przez inwestora gospodarstwa rolnego. Aktualne orzecznictwo jednoznacznie przyjmuje, że grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego mogą być rozproszone, a w szczególności mogą być położone na terenach różnych gmin. Podkreślono, że wszystkie działki będące w posiadaniu I.Ł. .są ze sobą funkcjonalnie powiązane, co wynika z bezpośrednio przedłożonych do akt sprawy dokumentów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej sprawie inwestor wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej. Przepis art. 61 ust.4 u.p.z.p., podobnie jak sytuacje wskazane w ust. 2 i 3 stanowi wyjątek od ogólnej zasady realizacji inwestycji na obszarach, na których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego wyrażonej w ust. 1 art. 61 u.p.z.p. Wobec odrębności tej regulacji nie obowiązują wobec niej zasady ogólne wydawania decyzji o warunkach zabudowanych, zgodnie z którymi decyzja taka może być wydana każdemu, bez względu na posiadanie tytułu prawnego do danego terenu. W przypadku, o którym mowa w art. 61 ust.4 decyzja o warunkach zabudowy może być wydana jedynie osobie prowadzącej gospodarstwo rolne, którego częścią jest działka, na której ma być realizowana inwestycja w postaci budowy zagrodowej.

Inwestycja w postaci zabudowy zagrodowej korzysta więc ze swoistego uprzywilejowania. Korzystanie ze wskazanego w tym przepisie uprawienia możliwe jest w przypadku spełnienia warunków, do których należy posiadanie i prowadzenie

gospodarstwa rolnego, spełniającego cechę wskazaną w art. 61 ust.4 ustawy. Związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową- na co wskazywał organ l instancji - należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa jako pewnej całości produkcyjnej.

Z uwagi na brak definicji legalnej w ustawie kwestię definicji legalnej "zabudowy zagrodowej" rozstrzygnęło ukształtowane już orzecznictwo. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1969 r., III CZP 12/69, OSN 1970/3/39, za działkę siedliskową uważa się działkę pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego. Samo siedlisko nie jest jeszcze gospodarstwem rolnym, stanowi bowiem tylko zaplecze i bazę gospodarstwa rolnego (uchwala Sądu Najwyższego z 13 czerwca 1984 r., III CZP 22/84, OSN 1985, Nr 1, póz. 8).

W ślad za orzecznictwem Sądu Najwyższego przyjęło się, iż działka siedliskowa to wydzielony obszar gospodarstwa rolnego przeznaczony na utworzenie siedliska (dom mieszkalny, budynki inwentarskie i budowle rolnicze oraz podwórko) zabezpieczające działalność rolniczą. Działka siedliskowa może być wydzielona z jednej lub kilku działek ewidencyjnych wchodzących w skład danego gospodarstwa rolnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 30 stycznia 2009 r., sygn. SA/Lu 777/08). Aby więc można było przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy zastosować art. 61 ust.4 u.p.z.p., działka, na której rolnik zamierza realizować zabudowę siedliskową (zagrodową), stanowiącą zaplecze mieszkalno-gospodarcze gospodarstwa rolnego, winna stanowić część jego gospodarstwa rolnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że gospodarstwo rolne może mieć jedną działkę siedliskową, by mogła ona korzystać z przywileju wynikającego ze wskazanego wyżej przepisu.

Kolegium wskazało, iż wątpliwości w rozpoznawanej sprawie budzi fakt prowadzenia przez odwołującą gospodarstwa rolnego. Bezspornym bowiem jest, iż legitymuje się ona tytułem prawnym do gruntu, jednak ze złożonego przez nią pisemnego oświadczenia z dnia 29.02.2012 r. nie wynika, aby aktualnie gospodarstwo było przez nią prowadzone, albowiem strona wyjaśniając pisemnie okoliczności związane z posiadanym gospodarstwem rolnym używa co do zasady zwrotów w formie przyszłej tj. planujemy zasiew zbóż itp. Podkreślić należy, że decyzja o warunkach zabudowy w trybie art. 61 ust. 4 może być wydana jedynie osobie prowadzącej gospodarstwo rolne, czyli będącej rolnikiem.

Organ odwoławczy podzielił argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji przez organ l instancji, że posiadane przez odwołującą działki faktycznie nie będą stanowiły zorganizowanej całości. Kolegium stwierdziło, że nie sposób uznać, iż zabudowa zlokalizowana na działce nr [...] obr. [...] będzie służyła bezpośrednio działce nr [...] obr. [...] miejscowość Z. gmina K. powiat p. Odwołująca wprawdzie wskazuje, iż na działce położonej w miejscowości Z. planuje ona zasiew zbóż i warzyw, które po zbiorach będą przewożone trasą min. 30 - kilometrową do K.-O. i tam segregowane, a następnie przygotowane do sprzedaży. Zasady współżycia społecznego oraz doświadczenie życiowe wskazuje, iż taka argumentacja jest wątpliwa, tym bardziej, iż nie jest możliwym aby budynek gospodarczy o pow. 100 m2 stanowił wystarczająco duże zaplecze dla gospodarstwa rolnego o pow. 2,155 ha tym bardziej, że zgodnie z oświadczeniem odwołującej budynek gospodarczy ma służyć zarówno magazynowaniu sprzętu potrzebnego do prowadzenia gospodarstwa rolnego, jak również do przechowywania plonów: zbóż, warzyw itp.

W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, iż w rozpoznawanej sprawie nie jest możliwym ustalenie warunków zabudowy w trybie art. 61 ust. 4 u.p.z.p., a tym samym orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie I,Ł. , wnosząc o zmianę bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Prezydenta Miasta K.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa :

— art. 61 ust. 4 u.p.z.p. polegające na bezzasadnym przyjęciu, jakoby skarżąca nie prowadziła obecnie gospodarstwa rolnego, w sytuacji, gdy do akt sprawy przedłożone zostały dokumenty, wskazujące, iż plony z uprawy gruntów rolnych są uzyskiwane, a następnie sprzedawane,

— art. 61 ust. 4 u.p.z.p. polegające na błędnej wykładni tej normy prawnej wyrażającej się w przyjęciu, że znaczne odległości pomiędzy nieruchomością, objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a pozostałymi działkami wnioskodawczyni wyklucza prowadzenie zorganizowanej działalności rolniczej, w sytuacji gdy z gramatycznej wykładni przepisu art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika wyraźnie, że "sformułowanie: "w danej gminie" nie dotyczy pojęcia gospodarstwa rolnego inwestora. Gdyby intencją ustawodawcy było porównanie średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w konkretnej gminie z tą częścią gospodarstwa rolnego inwestora, która znajduje się na terenie tej gminy, z całą pewnością dałby temu wyraz w komentowanym przepisie.

— błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść, a polegał na bezpodstawnym uznaniu, że planowana inwestycja - z uwagi na jej rozproszony charakter - nie jest związana z prowadzonym przez wnioskodawczynię gospodarstwem rolnym, w sytuacji, gdy wszystkie grunty będące aktualnie w posiadaniu wnioskodawczyni są użytkowane w sposób jednolity rolniczo - co zostało potwierdzone złożonymi do akt sprawy dokumentami,

— naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., polegające na niezastosowaniu wskazanych w tym miejscu norm prawnych i w konsekwencji niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, przy jednoczesnym całkowicie dowolnym i nieuzasadnionym przyjęciu, jakoby skarżąca I.Ł. nie prowadziła obecnie gospodarstwa rolnego, co nota bene pozostaje w sprzeczności z treścią złożonych do akt sprawy dokumentów, w tym zwłaszcza rachunków, potwierdzających sprzedaż plonów, uzyskanych z uprawy gruntów rolnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 11 lipca 2013r. pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że I.Ł. nosiła przed zawarciem związku małżeńskiego w dniu 24 września 2011 r. nazwisko K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 póz 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla domu jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego określonych łącznie jako "budowa siedliska - zabudowa zagrodowa". Przypomnieć należy, że po myśli art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.J. Dz. U. z 2012 póz. 647 ze zm.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie natomiast z ust. 4 tego przepisu, przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Skarżąca jest uprawniona do skorzystania z tego wyjątkowego przepisu na tej podstawie, że posiadane przez nią gospodarstwo rolne związane z planowaną zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie Miasta K. Zdaniem Sądu odpowiedź na to pytanie jest negatywna.

W pierwszej kolejności wskazać należy na wykładnię celowościową przywołanego przepisu, którego zadaniem jest - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - umożliwienie rolnikom posiadającym relatywnie duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego na siedlisko tj. miejsce zamieszkania oraz bazę i zaplecze tego gospodarstwa. W sytuacji gdyby przepisu tego nie było, posadowienie zabudowań mieszkalnych i gospodarczych w obszarach rolnych, rzadko zabudowanych byłoby niemożliwe, ze względu na brak możliwości nawiązania do jakiejkolwiek zabudowy, w użytkowanej rolniczo okolicy. Wskazać też należy, że przepis ten ma na celu umożliwienie rolnikom zorganizowania sobie "miejsca pracy" które - ze względu na charakter działalności rolniczej - jest równocześnie związane z miejscem zamieszkania. Zgodzić się należy z organami obu instancji, że związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa jako pewnej całości produkcyjnej. Zgodnie z art. 553 Kodeksu Cywilnego, za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego

Dalej wskazać należy, że przepisy prawa nie zawierają definicji legalnej pojęcia "działki siedliskowej", ani "siedliska". Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1969 r., III CZP 12/69, OSN 1970/3/39, za działkę siedliskową uważa się działkę pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego, (uchwala Sądu Najwyższego z 13 czerwca 1984 r., III CZP 22/84, OSN 1985, Nr 1, póz. 8).

Skarżąca składając wniosek o ustalenie warunków zabudowy wskazała jako działki wchodzące w skład jej gospodarstwa rolnego: działkę nr [...] (na której planowana jest inwestycja) położoną w K. , która stanowi jej współwłasność (wraz z dwiema innymi osobami fizycznymi) oraz działkę nr [...] i [...] stanowiące własność W.W. , którą Skarżąca włada na podstawie umowy dzierżawy z dnia 17 marca 2011 r. Łączna powierzchnia tych nieruchomości to 1,5554 ha, podczas gdy średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w Gminie Miasta K. to 2, 0076 ha. W związku z powyższym organ l Instancji - Prezydent Miasta K. wezwał skarżącą pismem z dnia 1 grudnia 2011 r. do wyjaśnienia tej kwestii. W odpowiedzi Skarżąca za pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. przedstawiła umowę dzierżawy części działki nr [...] położonej w gminie K. (6000 mkw) zawartej na okres 5 lat z J. i B.Ł. . Wówczas powierzchnia gospodarstwa rolnego przekroczyła wymaganą średnią powierzchnię i wyniosła 2,1554 ha.

W ten sposób spełnienie ustawowego wymagania "przekraczania średniej wielkości gospodarstwa rolnego" nastąpiło za pomocą krótkoterminowej umowy dzierżawy części nieruchomości rolnej w miejscowości znacznie oddalonej od pozostałych nieruchomości i do samego miasta K. Gmina K. nie jest nawet gminą ościenną K. a nadto aby skomunikować obie części gospodarstwa rolnego należy przejechać przez całe miasto K.

Zdaniem Sądu niezwykle istotną okolicznością tej konkretnej sprawy jest fakt, że gospodarstwo rolne wskazane przez Skarżącą opiera się głównie na umowach dzierżawy. Skarżąca jest jedynie współwłaścicielką nieruchomości na której planuje inwestycję. Umowa dzierżawy jako stosunek obligacyjny z natury swojej tworzy stosunek prawny który łatwo rozwiązać. Tak też wynika z przedłożonych przez Skarżącą umów, które przewidują możliwość ich wcześniejszego wypowiedzenia. Siedlisko (zabudowa zagrodowa) ma być inwestycją trwałą, która po jej wybudowaniu będzie już w terenie istniała w sposób w czasie nieograniczony. Ma zatem służyć trwale prowadzonemu gospodarstwu rolnemu o stosunkowo dużej powierzchni. Trwałość tę trudno zaś wywieść z krótkoterminowych umów dzierżawy. Inna ocena sytuacji miałaby miejsce gdyby proporcja gruntów rolnych dzierżawionych i będących własnością skarżącej była odwrotna tj. w gospodarstwie tym przeważałyby grunty stanowiące własność. Oczywiście możliwe jest prowadzenie gospodarstw rolnych również w oparciu o grunty dzierżawione, jednakże uzyskanie warunków zabudowy dla zabudowy siedliskowej - zagrodowej ma służyć zorganizowaniu prawidłowej gospodarki rolnej, podczas gdy w niniejszej sprawie okoliczności świadczą raczej o sytuacji odwrotnej - to gospodarstwo rolne organizowane jest w celu możliwości zabudowy nieruchomości rolnej położonej w atrakcyjnych terenach K.

Z treści skargi zdaje się wynikać, że zdaniem Skarżącej kluczowym dowodem świadczącym o funkcjonalnym powiązaniu obu części gospodarstwa rolnego jest kopia faktury VAT z dnia 22 sierpnia 2012r. przedłożona do pisma z dnia 27 sierpnia 2012r. skierowanego do organu II instancji, wystawiona przez Firmę Handlowo -Produkcyjną A.G. i T.G. s.c. z siedzibą w S. , dotyczącą sprzedaży 4 ton pszenicy. Nie jest to zdaniem Sądu dowód na stwierdzenie funkcjonalnego związku zabudowy zagrodowej w K. z prowadzonym gospodarstwem rolnym w K. i w gminie K. Faktura ta świadczy jedynie o tym, że już po wydaniu decyzji przez organ l Instancji, Skarżąca dokonała sprzedaży w miejscowości S. (zatem niewątpliwie bliżej K. niż K. ) sprzedaży 4 ton pszenicy.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, brak było podstaw do przyjęcia, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budynkiem gospodarczym na działce nr [...] w K. , ma rzeczywiście związek z prowadzonym przez skarżącą gospodarstwem rolnym. Złożony przez skarżącą wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zaplecza gospodarczego w ramach zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym nie mógł być rozpatrzony z uwzględnieniem art. 61 ust. 4 u.p.z.p., a mógł być rozpatrzony jedynie w oparciu o art. 61 ust. 1 tej ustawy (w tym pkt 1), który z kolei nie doprowadził w zleconej przez organ l Instancji analizie urbanistycznej do ustalenia jakiegokolwiek sąsiedztwa a tym samym do ustalenia wymaganych parametrów planowanej zabudowy.

Nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 61 ust. 4 u.p.z.p. polegające na błędnej wykładni tej normy prawnej wyrażającej się w przyjęciu, że znaczne odległości pomiędzy nieruchomością, objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a pozostałymi działkami wnioskodawczyni wyklucza prowadzenie zorganizowanej działalności rolniczej, w sytuacji gdy z gramatycznej wykładni przepisu art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika wyraźnie, że "sformułowanie: "w danej gminie" nie dotyczy pojęcia gospodarstwa rolnego inwestora. Organy administracyjne nie wydały decyzji odmownej z tego względu, że powierzchnia gospodarstwa rolnego w Gminie Miasta K. jest niższa niż średnia, wymagana przepisem art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale z tego względu, że pomiędzy dwoma częściami tego gospodarstwa nie dopatrzyły się związku funkcjonalnego.

Kontrolowana decyzja odpowiada zdaniem Sądu prawu a skarga nie jest zasadna z przyczyn wyżej powołanych, dlatego na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.