Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 493/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2, art. 20, art. 22, art. 23, art. 37
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2010 roku sprawy ze skargi R.C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a., art. 7b ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł.utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku R. C. dotyczącego wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków dla nieruchomości oznaczonej numerem [...], położonej w gminie A., obręb S.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego.

R. C.wystąpił z wnioskiem o wprowadzenie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków dla nieruchomości oznaczonej numerem [...], położonej w gminie A, obręb S., poprzez ujawnienie jego osoby jako jedynego właściciela powyżej powołanej nieruchomości.

Starosta Z. decyzją z dnia [...]: 1) wprowadził zmianę w operacie ewidencji gruntów i budynków, obrębu Słowak gm.

Aleksandrów Łódzki, polegającą na ujawnieniu dwudziestu czterech osób jako współwłaścicieli, w równych częściach, nieruchomości oznaczonej w rejestrze gruntów numerem działki [...] 2) umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w zakresie ustalenia przebiegu granic pomiędzy działkami oznaczonymi numerami [...], położonymi w obrębie S. gm.A..

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R.C. Ł.i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. R. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 8 lutego 2005 r. Sygn. akt III SA/Łd 1026/04 uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Starosty w przedmiocie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków, obrębu S. gm. A, polegającej na ujawnieniu osób wymienionych w punkcie 1 tej decyzji. W pozostałej części Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał w mocy decyzję Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł..

Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...]uchylił decyzję Starosty Z. z dnia [...] w przedmiocie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków, obrębu S. gm. A., polegającej na ujawnieniu osób wymienionych w punkcie 1 tej decyzji i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym jej rozpatrzeniu.

Pismami z dnia 23 maja, 6 czerwca, 1 sierpnia, 26 września i 18 października 2005 roku R. C. powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lutego 2005 r. Sygn. akt III SA/Łd 1026/04 wniósł o ujawnienie go jako jedynego właściciela działki nr [...].

W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, iż R. C. jest ujawniony w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla obrębu S., gmina A jako właściciel sąsiedniej działki w stosunku do działki o nr [...], oznaczonej nr ewidencyjnym [...], którą nabył w drodze umowy darowizny od swojego ojca F. C., na podstawie aktu notarialnego [...]. Dla tej nieruchomości założono księgę wieczystą KW [...].

Natomiast dla działki o nr [...], o którą wnioskuje strona, w Sądzie Rejonowym w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzona jest księga hipoteczna Rep. [...] Z zawartych w powołanej księdze zapisów wynika, iż jednym z dwudziestu czterech współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości był Wł. C. – dziadek wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze Starosta Z. wezwał R. C. do przedłożenia postanowienia sądu o nabyciu praw do spadku po nieżyjącym W. C., bądź innych dokumentów, z których wynikałoby, iż posiada prawo do przedmiotowej działki. R. C. nie wykazał, iż posiada tytuł prawny do przedmiotowej działki. Natomiast z treści prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. I Wydział Cywilny z dnia [...]wynika, że spadek po zmarłym W. C. nabył F. C. – ojciec wnioskodawcy.

Starosta Z.decyzją z dnia [...] r. umorzył prowadzone postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ administracji powołał przepis art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego, bądź obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny podmiotu musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego oraz mieć ścisły związek z konkretnym stosunkiem prawno-administracyjnym występującym w danej sprawie. Brak podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego oznacza, że postępowanie to nie może się w ogóle toczyć, a co za tym idzie uznać je należy za bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 k.p.a.

Natomiast z treści przepisu § 46 ust. 1 w zw. z § 10 i § 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38 poz. 454) wynika, iż dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych: właścicieli nieruchomości; osób i jednostek, które władają tymi nieruchomościami; użytkowników wieczystych; jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd nieruchomościami; państwowych osób prawnych, którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie prawa własności lub innych praw rzeczowych; organów administracji publicznej, które gospodarują nieruchomościami wchodzącymi w skład nieruchomości Skarbu Państwa oraz gminnych, powiatowych i wojewódzkich zasobów nieruchomości; użytkowników gruntów państwowych i samorządowych; osób i jednostek organizacyjnych, które władają gruntami na podstawie umów dzierżawy.

W ocenie organu R. C.jako właścicielowi działki sąsiedniej nie przysługuje prawo żądania dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków, a zatem nie przysługuje mu przymiot strony tego postępowania. Stąd wszczęte z jego wniosku postępowanie podlega umorzeniu.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. C. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku poprzez pozostawienie błędnych danych ewidencyjnych sprzecznych z wpisem dokonanym w księdze wieczystej Kw [...] art. 2 zdanie 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 124 poz. 1361 ze zm.) poprzez niezastosowanie zasady, iż zapis w ewidencji gruntów stanowi odzwierciedlenie stanu prawnego uwidocznionego w księdze wieczystej; błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowej działki, a zatem nie jest stroną postępowania; przyjęcie, iż tytuł prawny do oznaczonej działki posiada F. C., oraz że działka nr [...] jest tożsama z nieruchomością, ujawnioną w księdze hipotecznej rep. hip. nr [...]

Skarżący podniósł, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa zapis w ewidencji gruntów winien stanowić odzwierciedlenie stanu prawnego uwidocznionego w księdze wieczystej. W ocenie strony ewidencja gruntów ma wyłącznie charakter techniczno-deklaratoryjny i przez dokonywanie w niej zmian nie można kreować lub korygować stanów prawnych wynikających z tytułów własności wpisanych w księgach wieczystych. Wskazał, że zgodnie z treścią księgi wieczystej Kw nr [...], aktu własności ziemi nr [...], aktu notarialnego rep. A nr [...] od 17 maja 1990 r. jest jedynym właścicielem całej nieruchomości położonej w gminie A, obręb S. składającej się z działek nr [...](które to działki aktualnie oznaczono jednym numerem [...]) i wyłączonej z nich działki nr [...] o łącznej powierzchni 3 ha 07 a. Zdaniem skarżącego działka nr [...] nie jest tożsama z działką ujawnioną w księdze hipotecznej rep. hip. nr [...]. Są to bowiem dwie różne działki, o innym położeniu oraz powierzchni. Przedmiotowa działka oznaczona nr [...] została formalnie wyodrębniona z działek nr [...] dopiero w roku 1998, o czym przesądzają znane organowi akta sprawy Sądu Rejonowego w Z. o sygn. [...]. Zgodnie z informacjami udzielonymi przez Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych oraz samego Starostę działka nr [...] nie posiada urządzonej odrębnej księgi wieczystej, z uwagi na fakt, iż jej powierzchnia nadal jest uwzględniona w księdze wieczystej Kw nr [...]. Powyższe w ocenie skarżącego świadczy, iż jest on jedynym właścicielem spornej działki, w związku z czym ustalenia poczynione przez Starostę, z których wynika, że nie ma interesu prawnego w niniejszej sprawie uważa za zupełnie nieusprawiedliwione i błędne. Stąd wnosi o zmianę zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...], Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym jest, że R. C. jest właścicielem nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...] (poprzednio oznaczonej numerami [...]) o powierzchni 2,7698 ha. Powierzchnia powołanej działki została ustalona w wyniku modernizacji ewidencji gruntów przeprowadzonej w roku 1996, przeprowadzonej i wykonanej w oparciu o dane archiwalne, tj. plan parcelacji majątku [...] z 1921 roku zawarty w księdze hipotecznej rep. hip. nr [...] Dla nieruchomości tej założono księgę wieczystą nr Kw [...], w której w dziale I opisano ją jako działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni ogólnej 3,07 ha. Powierzchnia taka działkom nr [...] przypisana została w roku 1965 w momencie zakładania ewidencji gruntów i budynków.

Natomiast działka nr [...] będąca przedmiotem wniosku skarżącego, stanowiąca drogę dojazdową ujawniona jest w ewidencji gruntów i budynków (tak w części opisowej jak i graficznej - na mapach) od czasu jej założenia, tj. od roku 1965 (poprzednio oznaczona nr [...]). Powołany w toku postępowania przez organ I instancji biegły - geodeta uprawniony P. W. w celu ustalania stanu prawnego działki nr [...] i gruntów do niej przylegających oraz aktualnego stanu władania gruntami w tym rejonie, w wydanej opinii stwierdził m.in., że dla obszaru objętego opracowaniem istnieje księga hipoteczna rep. hip. nr [...] . W trakcie badania tej księgi odnaleziona została mapa podziału części dóbr "[...] wykonana przez geometrę przysięgłego Z. B. w 1921 roku. Z rejestru znajdującego się w rep. hip. nr [...] wynika, że drogi wydzielone na ww. mapie stanowią działkę nr [...] o łącznej powierzchni 2 morgi 173 prętów kwadratowych, tj. 14 430 m2. Działka nr [...] składała się z pięciu dróg o numeracji od "a" do "e". Część działki [...], tj. działka [...] o powierzchni 2053 m2 posiadała lokalizację zbliżoną do działki nr [...] w aktualnie obowiązującej ewidencji gruntów. Współwłaścicielami działki nr [...] zgodnie z treścią aktu notarialnego z 1922 r. zostało dwudziestu czterech nabywców parceli powstałych z podziału części dóbr [...], w tym m.in. W. C., dziadek wnioskodawcy. Skarżący nie wykazał w żaden sposób przysługującego mu tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości.

Odnosząc się do kwestii wyłączenia przedmiotowej działki z działki o nr [...] organ wskazał, iż przeprowadzone w toku postępowania czynności w żaden sposób nie potwierdzają stanowiska skarżącego w tym zakresie. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających fakt wyłączenia działki nr [...] z jego nieruchomości, a powołane przez niego akta sprawy zawisłej w Sądzie Rejonowym w Z. o sygn. [...] dotyczą sprawy z powództwa M. R. przeciwko R. C. o ochronę naruszonego posiadania zakończonej wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2005 r.

W ocenie organu odwoławczego dokonane przez biegłego geodetę porównanie mapy parcelacyjnej wykonanej w 1921 r. z aktualną mapą ewidencji gruntów oraz szczegółowe badanie stanu prawnego nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie działki nr [...]jednoznacznie pozwalają stwierdzić, iż działka nr [...] odpowiada działce nr [...]posiadającej stan prawny uregulowany w repertorium hipotecznym nr [...]

Księga wieczysta Kw nr [...], na którą powołuje się skarżący prowadzona jest tylko i wyłącznie dla nieruchomości oznaczonej aktualnym numerem ewidencyjnym [...] (w księdze nieruchomość oznaczona jest poprzednimi numerami ewidencyjnymi działek nr [...]). Księga ta nie jest prowadzona dla działki nr [...]. Ponadto, jak wynika z opinii biegłego, podczas zakładania ewidencji gruntów dla wsi S. w 1965 r. popełniono błąd. W operacie założenia ewidencji gruntów zaewidencjonowanym pod nr [...] na stronie dotyczącej obliczenia powierzchni działek w kompleksie IV popełniono błąd w obliczeniu powierzchni działki nr [...], będącej obecnie częścią działki nr [...]należącej do R.C. Poprawnie obliczona powierzchnia działki (wg dokumentów zgromadzonych w tym operacie) wynosić powinna 2,07 ha, a nie jak przyjęto 2,29 ha (zatem łączna powierzchnia działek nr nr [...] wynosiłaby ok. 2,85 ha, a nie 3,07 ha).

Należało, więc stwierdzić, że R. C. nie posiada tytułu prawnego do działki nr [...], a co za tym idzie stosownie do treści art. 28 k.p.a. oraz § 46 ust. 1 w związku z § 10 i § 11 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie może być stroną niniejszego postępowania. Stąd zasadnym było umorzenie postępowania na podstawie art. 105 k.p.a.

W skardze na powyższą decyzję R.C. powtórzył zarzuty zawarte odwołaniu od decyzji z dnia [...] r. Podniósł ponadto zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 kpa. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na błędnym uznaniu, że działki o nr [...] są działkami tożsamymi, w konsekwencji czego odmówiono mu przymiotu strony postępowania administracyjnego. Uzasadniając skargę powielił argumentację przedstawioną w uzasadnieniu odwołania. Wskazał ponadto, iż organy administracji nigdy nie podjęły się ustalenia rzeczywistego położenia działki nr [...] oraz ustalenia jej właścicieli, a powołując się na "zbliżoną lokalizację" działek nr [...] uznały, iż są one tożsame. Odnosząc się do powołanej przez organy pomyłki rachunkowej powierzchni działek zaistniałej w roku 1965 podczas zakładania ewidencji gruntów, skarżący uznał ją za gołosłowne twierdzenie. Skarżący podał, że swoje uprawnienie do bycia stroną niniejszego postępowania wywodzi z faktu, iż działka o nr [...] została wyłączona z działki o nr [...], stanowiącej jego własność. Zasadność powyższego twierdzenia potwierdza wpis w księdze wieczystej o nr Kw [...]. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 12 lutego 2010 r. skarżący oświadczył, iż przeprowadzono postępowanie spadkowe po jego dziadku W. C.. Skarżący został zobowiązany przez Sąd do przedłożenia postanowienia sądu o nabyciu spadku. Obecni na rozprawie uczestnicy postępowania M. R. i K. L., właściciele działek przylegających do działki [...] oświadczyli, iż R.C. nie jest właścicielem spornej działki. Podnieśli, iż z działki tej korzystają wszyscy właściciele działek przyległych. Sporna działka stanowi bowiem drogę dojazdową do tych działek. Ponadto stwierdzili, że działka o nr [...] jest tożsama z działką [...].

W dniu 16 lutego 2010 r. do Sądu wpłynęła kserokopia postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. I Wydział Cywilny z dnia [...], z treści którego wynika, iż spadek po W.C. nabył w całości jego syn F. C.

Pismem procesowym z dnia 15 lutego 2010 r. pełnomocnik Ł.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. uzupełnił stanowisko organu, wskazując, że samo korzystanie z działki nr [...] w formie przejazdu, tym bardziej, że stanowi ona drogę, nie może być uznane za jej samoistne posiadanie w rozumieniu Kodeksu cywilnego, a więc takie jak władanie - nie skutkuje nabyciem przymiotu strony w postępowaniu o zmianę w ewidencji gruntów i budynków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zarazem przepis art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Według przepisu art. 134 § 2 powołanej ustawy Sąd nie może jednak wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja organu II instancji oparta została na przepisie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, która została oparta na art. 105 k.p.a.

Zgodnie z B. Adamiak J. Borkowski, KPA Komentarz, Wyd. 10, C.H. Beck 2000, komentarz do art. 105 - celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty, temu powinna służyć działalność orzecznicza administracji publicznej zmierzająca do konkretyzacji praw i obowiązków wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Ten cel nie zawsze może być osiągnięty z przyczyn różnego charakteru. Podobnie jak w procesie cywilnym, również w postępowaniu administracyjnym może nastąpić zastój postępowania chwilowy, powodujący jego zawieszenie, albo też zastój trwały i ostateczny wyrażający się w umorzeniu postępowania; umorzenie postępowania traktowane jest jako środek ostateczny, niweczący dotychczasowe wyniki postępowania.

Umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej, stanowiąc załatwienie sprawy w "inny sposób" w rozumieniu art. 104 § 2. Umorzenie postępowania następuje przez wydanie decyzji, która jest poddana kontroli w toku instancji oraz kontroli sądu administracyjnego. Przesłanki umorzenia postępowania powstają zawsze i tylko w konkretnej sprawie administracyjnej, dotyczącej indywidualnie oznaczonej osoby i nie mogą być rozpatrywane w oderwaniu od tej sprawy, po prostu poza nią nie mogą istnieć, bo samo pojęcie "bezprzedmiotowości postępowania" odnosi się do sprawy, w której ono się toczy.

Wyjaśnione zaś zostało w orzecznictwie NSA, że przewidziana przepisem art. 105 § 1 k.p.a. przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, jako podstawa decyzji umarzającej postępowanie, występuje wówczas gdy brak merytorycznych podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., III SA 2225/01 Biul. Skarb. 2003/6/25, wyrok z dnia 26 marca 1998, II SA 70/98 - Lex nr 43205).

W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte wnioskiem R.C. dotyczącym wpisania go do ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Z. jako właściciela działki nr [...], położonej w gminie A.

Jest niekwestionowane w sprawie, że wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów, podlega regułom postępowania administracyjnego. Przesłankę rozstrzygnięcia organu I i II instancji, stanowiło ustalenie, że skarżącemu nie służył przymiot strony tego konkretnego postępowania, gdyż nie miał interesu w jego inicjowaniu i uczestnictwie w tym postępowaniu. Taka przesłanka nie jest przesłanką merytoryczną do odmowy rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, gdyż organ nie kwestionuje, a wskazuje, że na żądanie podmiotu mającego przymiot strony postępowanie mogło być wszczęte i się toczyć. Z tego względu przyjęty sposób rozstrzygnięcia, naruszałby przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż przy przyjęciu braku przymiotu strony skarżącego, organ drugiej instancji w oparciu o część początkową przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. winien zaskarżoną decyzję uchylić i odmówić żądania wprowadzenia zmiany. Należy jednak wskazać, że zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd administracyjny wówczas może uchylić zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzone inne (poza dającym podstawę do wznowienia postępowania) naruszenie postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym następną płaszczyzną kontroli zaskarżonej decyzji jest ocena, czy przyjęcie przez organ braku przymiotu strony postępowania u skarżącego, ze względu na brak interesu prawnego jest uzasadnione.

Zawarta w przepisie art. 28 k.p.a. ustawowa definicja reguluje pojęcie strony postępowania administracyjnego, stanowiąc, iż stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zatem interes prawny lub obowiązek, którego dotyczy postępowanie administracyjne muszą mieć umocowanie w przepisach prawa materialnego. Przyjmuje się zatem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i w piśmiennictwie (por. B. Adamiak J. Borkowski, KPA, Komentarz, Wyd. 3, C.H. Beck 2009, komentarz do art. 28), że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. oznacza istnienie obiektywnej, rzeczywistej potrzeby ochrony prawnej, opartej na konkretnym przepisie prawa materialnego i dającej się zaspokoić przez wydanie decyzji czy innego aktu w postępowaniu administracyjnym. Nie kreuje interesu prawnego, a zatem nie czyni stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., samo już tylko subiektywne przekonanie danej osoby, że ma interes prawny, jeżeli nie jest to przekonanie oparte na obowiązującym przepisie prawa materialnego.

W niniejszej sprawie, kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wymaga wskazania regulacji dotyczących postępowania przed organami ewidencji gruntów.

Ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), w przepisie art. 2 pkt 8 definiuje ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jako jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Podmiotowy i przedmiotowy zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków określają przepisy art. 20 ustawy oraz wydane na podstawie jej art. 20 ust 4 rozporządzenia Rady Ministrów. W świetle art. 20 ust 1 pkt 1 ustawy, do informacji przedmiotowych dotyczących gruntów należą m.in. informacje o ich położeniu, granicach, powierzchni oraz oznaczeniach ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą te grunty. Zgodnie z przepisem art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, w ewidencji wykazuje się także; właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Zamieszczony w Rozdziale 10 ustawy zawierającym przepisy przejściowe i końcowe, art. 51 stanowi, że w ewidencji gruntów i budynków, założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela, do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się także osobę władającego.

Nośnikiem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów. Zarazem przepisy art. 23, 37 ust. 2 ustawy wskazują właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne jako podmioty obowiązane do przesyłania staroście (jako organowi prowadzącemu ewidencję gruntów - art. 22 ust. 1 ustawy) odpisów prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów. Również na właścicielach oraz - w oznaczonym ustawą zakresie (art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51) - na władających gruntami ciąży obowiązek zgłaszania wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, a na żądanie starosty osoby zgłaszające zmiany są obowiązane (art. 22 ust. 3) dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wydane zostało rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Przepisy powyższego rozporządzenia regulując zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz zasady wymiany danych ewidencyjnych, posługują się, kategorią aktualizacji operatu ewidencyjnego poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do danych ewidencyjnych. Przy czym aktualizacja nastąpić może z urzędu lub na wniosek (§ 45 ust 1, 46 ust 1). Zgodnie z postanowieniami § 46 ust. 2 pkt 2 podstawę wprowadzenia zmian stanowić może również zmiana wynikająca z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian ewidencyjnych.

W świetle powyższych uregulowań istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, na podstawie dokumentów powstałych w zasadzie poza postępowaniem ewidencyjnym (decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, aktów normatywnych), czy wytworzonych w toku postępowania ewidencyjnego w związku z obowiązkiem utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu prowadzącego ewidencję dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2). Z przepisu § 84 rozporządzenia wynika, że określone nim zasady aktualizacji mają zastosowanie do operatów ewidencyjnych założonych i prowadzonych przed jego wejściem w życie w takim zakresie, w jakim umożliwia tę aktualizację, system informatyczny obsługujący bazę danych ewidencyjnych.

Zawarty w Rozdziale 3 powołanego rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, regulującym prowadzenie ewidencji gruntów i budynków i wymianę danych ewidencyjnych, przepis § 46 ust. 1 stanowi, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek, osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Oznacza, to że postępowanie ewidencyjne w celu zmiany (aktualizacji) danych ewidencyjnych może być wszczęte, tylko na wniosek oznaczonego kręgu osób. Jest to regulacja zgodna z art. 20 ust.1 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, która w odniesieniu do podmiotów ewidencji (a więc podmiotów, o których rejestruje się dane), ogranicza się tylko do właścicieli, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - także do informacji o osobach fizycznych i prawnych, które władają tymi gruntami państwowymi i samorządowymi. Taka regulacja oznacza, że w ewidencji, na podstawie stosownego aktu (orzeczenia sądu, decyzji czy aktu notarialnego itp.) oznaczona działka figuruje już jako własność państwa lub samorządu, a tylko włada nią podmiot inny niż właściciel. Powołany § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że ewidencja obejmuje dane dotyczące właścicieli nieruchomości, a według ust. 2 w przypadku braku danych o właścicielu, dane osób i jednostek, które władają nieruchomościami. Przepis § 11 daje podstawę do wykazywania w ewidencji gruntów: użytkowników wieczystych gruntów; użytkowników gruntów państwowych i samorządowych; jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd nieruchomościami; państwowych osób prawnych, którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie prawa własności lub innych praw rzeczowych; organów administracji publicznej, które gospodarują zasobami nieruchomości Skarbu Państwa lub zasobami podmiotów samorządu terytorialnego. Uwidocznieniu podlegają także dane osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami na podstawie umów dzierżawy zawartych w trybie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Wzajemna relacja powołanych przepisów art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy i przepisów § 46 ust 1, § 10 ust. 1 pkt 1 pkt 2 i ust. 2, oraz § 11 ust. 1 pkt 1 i 2 prowadzi do wniosku, iż wskazanie kręgu podmiotów na wniosek, których możliwe jest wszczęcie postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji, zarazem wyznacza krąg podmiotów, które mogą mieć interes prawny uczestnictwa w postępowaniu ewidencyjnym.

W wyroku z dnia 15 kwietnia 2008 r., I OSK 666/07 (opubl: Legalis) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Okoliczność dopuszczenia przez organ administracji publicznej jakieś osoby do udziału w postępowaniu, czy nawet tylko doręczenia wydanej w sprawie decyzji, nie czyni jej automatycznie stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Dane ewidencyjne mają charakter informacyjno - techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Dla obywateli i organów państwowych moc wiążącą mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konturu granic, rodzaju użytków, itp.). Organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Stroną postępowania dotyczącego zmiany danych ewidencyjnych jest tylko właściciel, lub inne podmioty władające konkretną działką ewidencyjną. Przymiot strony nie przysługuje natomiast właścicielowi lub współwłaścicielom sąsiedniej nieruchomości.

Wobec powyższego, dla osób nie będących właścicielami lub innymi podmiotami wymienionymi w § 10 i 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, uczestniczenie w postępowaniu dotyczącym zmiany danych ewidencyjnych jest uzależnione od wykazania własnego, indywidualnego interesu prawnego.

W ocenie Sądu, na tle powyższego stanu prawnego, stanowisko Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł., że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony postępowania ewidencyjnego jest prawidłowe. Prawidłowość tego stanowiska potwierdza prawomocny wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 782/07 oddalający skargę R. C.w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacje ewidencji gruntów i budynków. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że skarżący jest właścicielem działki oznaczonej nr [...] (poprzednio oznaczonej nr [...]), objętej księgą wieczystą Kw [...]. W niniejszej sprawie organy wezwały skarżącego do przedłożenia dokumentu potwierdzającego, że jest on właścicielem działki nr [...]. Żaden z dokumentów przedstawionych przez skarżącego nie potwierdza, że jest on właścicielem działki oznaczonej nr [...]. Akt własności ziemi z dnia [...] r. wydany przez Naczelnika Powiatu w Ł. potwierdza fakt, że F. C. - ojciec skarżącego stał się z mocy prawa właścicielem nieruchomości (działek) oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...], położonych we wsi S., powiat ł., natomiast sporna działka, oznaczona obecnie nr [...], nie była objęta uwłaszczeniem. Przedmiotem darowizny z dnia [...] na rzecz R. C. są działki nr [...]. Stan prawny własności R. C. wyznacza treść aktu własności ziemi i umowa darowizny.

Zgodnie z treścią wypisu z rejestru gruntów w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Z. jako właściciel działki nr [...] ujawniony jest Skarb Państwa a jako władający Gmina A. Nieprzedstawienie przez skarżącego odpowiednich dokumentów będących podstawą do dokonania zmian w ewidencji gruntów poprzez wpisanie skarżącego jako właściciela działki nr [...], oświadczenie uczestników postępowania złożone na rozprawie przed Sądem Administracyjnym w dniu 12 lutego 2010 r., że działka nr [...], poprzednio oznaczona nr [...], wykorzystywana jest przez wszystkich właścicieli działek sąsiednich jako droga, potwierdza, że organy administracji prawidłowo przyjęły, iż skarżący nie jest właścicielem, ani współwłaścicielem działki nr [...].

R. C. nie był również wpisany do ewidencji gruntów i budynków, na podstawie art. 51 ustawy jako władający działką oznaczoną nr [...]. Na czas założenia ewidencji gruntów na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków, w roku 1965, obecna działka [...] oznaczona była numerem [...] i jako władający tą działką wpisane było Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Ł. Jak wyjaśnił organ, na czas założenia ewidencji gruntów organom prowadzącym ewidencję nie było znane, że istnieje archiwalna księga wieczysta rep. hip. [...]. Podczas modernizacji ewidencji gruntów w 1996 r. ustalono w oparciu o dane archiwalne, tj. plan parcelacji majątku [...] z 1921 r. zawarty w księdze hipotetycznej rep. Hip. nr [...], że obecna działka nr [...], odpowiadająca działce nr [...], zgodnie z mapą podziału części dóbr [...] z 1921 r., stanowi współwłasność właścicieli placów powstałych w wyniku parcelacji majątku ziemskiego, a nabytych aktem notarialnym z dnia 26 kwietnia 1922 r., w tym dziadka skarżącego W. C.

Podkreślić w tym miejscu należy, że poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Przepisy ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie dają podstaw prawnych do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień i obowiązków. Dokonanie zmian w operacie ewidencyjnym jest możliwe poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji a rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym gruntów, co wynika też z § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zawarte w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne regulacje prawne dotyczące ewidencji gruntów (art. 20 - art. 26) dotyczą naniesienia do ewidencji gruntów bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2007, I OSK 1716/06). Opubl: Legalis.

Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Ł. I Wydział Cywilny z dnia [...] spadek po W. C., zmarłym w dniu [...] r. w Z. gmina L., na podstawie testamentu notarialnego z dnia [...], nabył w całości jego syn F. C., ojciec skarżącego. Orzeczenie powyższe jest prawomocne i wykonalne z dniem 22 listopada 2008 r. Wobec powyższego, na dzień dzisiejszy stan prawny działki nr [...] nie jest uregulowany i brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący – R.C. jest jej właścicielem. Pochodny charakter zapisów w ewidencji przesądza o tym, że nie może organ administracji samodzielnie rozstrzygać o uprawnieniu danej osoby do gruntu. W postępowaniu dotyczącym wprowadzenia zmian w ewidencji, przymiot strony przysługuje właścicielom gruntu, a skarżący nie jest właścicielem działki nr [...].

Brak jest także, podstaw do przyjęcia, że skarżący włada działką nr [...] jak posiadacz samoistny w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego, skoro jest ona użytkowana przez mieszańców działek sąsiednich jako droga dojazdowa do ich posesji. To zaś przesądza, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony postępowania ewidencyjnego. Przy czym podkreślić należy, że żądaniem skarżącego było wpisanie go jako właściciela działki nr [...], a nie jako władającego.

Interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu ewidencyjnym, musi przekładać się na wynikającą z przepisów prawa materialnego - ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz z przepisów wydanych na jej podstawie, możność (uprawnienie) wpływania na treść danych podlegających wpisowi do ewidencji gruntów i budynków.

W niniejszej sprawie, nie można wskazać przepisu prawa materialnego, który w ustalonym stanie faktycznym dawałby skarżącemu takie uprawnienie w postępowaniu ewidencyjnym. Podnoszona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego okoliczność, że działka nr [...] została wydzielona z działki oznaczonej nr [...] nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i nie statuuje jego interesu prawnego w postępowaniu ewidencyjnym, gdyż wkracza w kwestię zasięgu prawa własności, która w tym postępowaniu nie podlega badaniu.

Wymiana danych ewidencyjnych, przez uwidocznienie w ewidencji gruntów, skarżącego jako właściciela działki nr [...] zamiast Skarbu Państwa, nie dotykała interesu prawnego osoby fizycznej, która ewentualnie korzystałby z tej działki ewidencyjnej. Źródłem ewentualnego uprawnienia do korzystania z takiej działki są stosunki cywilnoprawne, związane z obciążeniem nieruchomości, którego istnienie i zakres nie jest przedmiotem danych ewidencji gruntów.

Samo oznaczenie w ewidencji gruntów działki o nieuregulowanym stanie prawnym jako użytku drogowego nie przydaje tej działce charakteru drogi publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 Nr 19, poz. 115 ze zm.), a więc drogi, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem. Zaliczenie do drogi publicznej następuje w zależności od kategorii drogi publicznej (art. 2), następuje w drodze aktu Ministra (art. 5 ust. 2) lub uchwały właściwego organu (art. 6 ust. 2, art. 6a ust. 2, art. 7 ust. 2). Jednakże przedmiotem aktu o zaliczeniu do drogi publicznej, mogą być grunty stanowiące własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy (art. 2a ust.2). Ustawa zna także pojęcie dróg wewnętrznych, niezaliczonych do żadnej z kategorii dróg publicznych, których własność przysługuje właścicielowi terenu, na którym się znajdują (art. 8 ust. 1 i 2).

W niniejszej sprawie wprawdzie działka nr [...] nie jest drogą publiczną, traktowana jest jako droga wewnętrzna, co wynika z decyzji Wojewody Ł. z dnia [...] r., który odmówił nabycia z dniem [...] r. z mocy prawa przez Gminę A. własności nieruchomości zajętej pod drogę, położonej w obrębie S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 1553 m2, nie oznaczona to jednak, że stanowi własność prywatną R. C..

W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W tej sprawie organy i sąd związane były wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 8 lutego 2005 r., sygn. akt III SA/Łd 1026/04. W powyższym wyroku Sąd wskazał na treść art. 28 k.p.a. i stwierdził, że wniosek R. C. z dnia [...] r. będący podstawą wszczęcia niniejszego postępowania dotyczy wykreślenia z ewidencji gruntów Skarbu Państwa jako właściciela działki nr [...] oraz Gminy A.jako władającego tą działką i wpisania skarżącego jako właściciela działki nr [...]. Organy administracji ponownie prowadziły postępowanie mając na względzie powyższe żądanie skarżącego.

Wskazać też należy, że w toku trwającego kilka lat postępowania sytuacja faktyczna i prawna uległa istotnym zmianom. Wskutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 782/07 oddalającego skargę R. C. w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacje ewidencji gruntów i budynków, nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty skarżącego, że działka nr [...], której jest właścicielem ma inną powierzchnię niż wykazana w ewidencji gruntów i budynków, oraz że księga wieczysta - Kw [...] prowadzona dla działki nr [...] obejmuje również działkę oznaczoną nr [...] bowiem kwestie te nie mogły być przedmiotem ponownej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Ponadto organy administracji ponownie rozpoznając sprawę, po wyroku WSA z dnia 8 lutego 2005 r., uwzględniły sytuację ukształtowaną na skutek wydania przez Sąd Rejonowy w Ł. I Wydział Cywilny postanowienia z dnia .[...]Na mocy tego postanowienia spadek po W. C. nabył w całości jego syn F. C. - ojciec skarżącego. A zatem przy ponownym rozpoznaniu przez organy administracji sprawy, po wyroku WSA z dnia z dnia 8 lutego 2005 r., w sposób istotny uległ zmianie jej stan faktyczny i prawny.

Przepis art. 28 k.p.a. daje uprawnienie do złożenia wniosku (wystąpienia z żądaniem) do organu administracji tylko stronie, a więc osobie, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub gdy żąda ona od organu czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Powstaje zatem wątpliwość, czy ustalenia braku przymiotu strony w wyżej podanym znaczeniu, gdy wnioskodawca twierdzi, że ma interes prawny w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, powinno prowadzić do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 k.p.a., czy też organ ten stwierdzając w wyniku rozpoznania brak przymiotu strony u osoby występującej z żądaniem, powinien załatwić sprawę poprzez odmowę wprowadzenia żądanych zmian.

Przy przyjęciu drugiego ww. rozwiązania w niniejszej sprawie, zaskarżona decyzja organu odwoławczego powinna być oparta na tym samym art. 138 § 1 k.p.a., ale zamiast na pkt 1 tego artykułu, to na jego pkt 2, tj. rozstrzygnięcie uchylające zaskarżoną decyzję i odmawiające wprowadzenia żądanej zmiany w ewidencji gruntów przez podmiot nieuprawniony. Różnice między obiema koncepcjami rozstrzygnięcia sprowadzają się w zasadzie do zagadnień procesowych, które nie mają wpływu na zakres prawa do obrony strony. Zauważyć należy, że w uchwale z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999, z. 4, poz. 119, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy, Sąd miał na uwadze przepis art. 134 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zakazujący rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącego oraz okoliczność, że uchybienie co do sposobu rozstrzygnięcia nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa, a więc uchybienia skutkującego nieważność decyzji. Umorzenie postępowania przed organem I instancji znosi to postępowanie. Natomiast uchylenie decyzji I instancji i oddalenie żądania skarżącego przez organ odwoławczy, stwarzałoby dla niego skutki bardziej niekorzystne, stwarzając stan sprawy rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.