Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1617/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Powołane przepisy: article: art. 239 pkt 1 lit. b, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia 1. oddalić wniosek w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla A. K. radcę prawnego.


UZASADNIENIE

Na podstawie oświadczeń złożonych przez A. K. w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje.

Skarżący jest osobą niepełnosprawną, nie uzyskuje żadnych dochodów.

W gospodarstwie domowym pozostaje z żoną. Dochód we wspólnym gospodarstwie domowym wynosi miesięcznie 400 zł i uzyskiwany jest przez żonę skarżącego, z tytułu najmu lokalu znajdującego się w domu w [...]. Żona żadnego innego dochodu nie uzyskuje. Majątek stanowi dom o powierzchni 150 m2 oraz działka o powierzchni 856 m2, na której dom jest posadowiony. Skarżący oraz jego małżonka nie mają żadnych oszczędności oraz innych nieruchomości. Zgodnie z oświadczeniem strony, pomoc w utrzymaniu, w tym zapewnieniu środków na opłatę rachunków wnioskodawca uzyskuje od rodziny. Na podstawie kserokopii zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2010 (PIT-36) ustalono, że dochód skarżącego i jego żony w 2010 r. wyniósł 6.921 zł.

W odniesieniu do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wnioskodawca nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność organu

lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Na mocy powołanego przepisu skarżący z mocy prawa zwolniony jest zatem od ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania (przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i Naczelnym Sądem Administracyjnym).

Z tego względu, na podstawie art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw.

z art. 239 pkt 1 lit. b P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia.

Odnosząc się do wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika wskazać należy, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 P.p.s.a.).

Wnioskodawca wykazał, że spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika,

że sytuacja materialna strony jest trudna i nie pozwala na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Miesięczny dochód w wysokości 400 zł, jakim dysponuje

2-osobowa rodzina nie pozwala ponieść pełnych kosztów postępowania,

bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla wnioskodawcy i rodziny. Skarżący

oraz jego żona nie mają żadnych oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone

na poniesienie kosztów ustanowienia radcy prawnego z wyboru, zaś przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski.

Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.