Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 734/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 63 par. 3, art. 64 par. 2, art. 127 par. 1, art. 128
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Po 734/15

Uzasadnienie

Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 03.2015 r. na podstawie art. 138 § 1, w związku z art. 7 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 ze zm.).po rozpatrzeniu odwołania Pana K. J. z dnia 20.08.2014 od decyzji Dyrektora Przedszkola, z dnia [...].08.2014 znak: [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej Pani M. B. J. oraz Postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2015 roku Sygn. Akt I O W 186/14 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości .

W uzasadnieniu podano, że decyzją Dyrektora Przedszkola z dnia [...] sierpnia 2014 roku odmówiono K. J. udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym jego wnioskiem dotyczącym nauczyciela Pani M. B. J. w następującym zakresie: od kiedy była zatrudniona w przedszkolu lub innej placówce oświatowej na terenie Gminy i na jakim stanowisku, na jakiej podstawie została urlopowana i na jaki okres, kiedy faktycznie zakończyła bezpłatny urlop, kiedy i na jakiej podstawie została przeniesiona do Szkoły Podstawowej w S., komu, przez kogo i kiedy została przekazana jej teczka akt osobowych.

Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18.12.2014 r. w sprawie Sygn. I OW 186/14 wskazał Wójta Gminy jako organ właściwy do rozpoznania odwołania K. J. od decyzji Dyrektora przedszkola z dnia [...].08.2014 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy udostępnienia żądanej informacji Wójt Gminy wyjaśnił, że Pani M. B. J. pełniła funkcję dyrektora Przedszkola od dnia 05 października 1992 roku do dnia 31 sierpnia 2012 roku. Po tym okresie przestała pełnić funkcję publiczną została nauczycielem Przedszkola. Zatem zgodnie z zapisami art. 63 Karty Nauczyciela była w tym okresie funkcjonariuszem publicznym, korzystającym z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. 1997.88.553 ze zm.). Pani M. B. J. w okresie przeniesienia do Szkoły Podstawowej w S. była nauczycielem, dlatego korzystała z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych, nie pełniła natomiast funkcji publicznej. Dane dotyczące nauczycieli nie stanowią w rozumieniu powyższego informacji publicznej. Zatem wniosek Pana K. J. o udostępnienie informacji publicznej nie może być pozytywnie rozpatrzony, gdyż dotyczy nauczyciela.

Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego złożył K. J. domagając się uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej decyzji oraz zwrotu kosztów postępowania. Skarżący szeroko z powołaniem na liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne argumentował trafności swojego żądania .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoja argumentację

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.).

W ocenie sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji Wójta Gminy doszło do rażącego naruszenia przepisów procesowych, co w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skutkować winno stwierdzeniem jego nieważności. Powołany przepis zobowiązuje sąd administracyjny do stwierdzenia nieważności aktu, jeżeli zachodzi którakolwiek z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. W niniejszej sprawie przyczyna taka opisana została w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż zaskarżona decyzja Wójta wydana została w następstwie merytorycznego rozpoznania odwołania, które obarczone było istotnym brakiem formalnym, wyłączającym skuteczność prawną tego pisma.

Znajdujący się w aktach administracyjnych oryginał odwołania opatrzony datą 19.08.2014 r. został bowiem złożony bez własnoręcznego podpisu.

Należy w tym miejscu wskazać, że wymóg podpisania odwołania wynika wyraźnie z art. 63 § 3 k.p.a., który stanowi, iż podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Z powołanego przepisu wynika, że przez podpisanie odwołania należy rozumieć umieszczenie własnoręczne podpisu przez daną osobę pod treścią takiego dokumentu.

Pismo, nie zawierające ustawowych wymogów uznania go za odwołanie nie może być traktowane jako odwołanie i w istocie nie wszczyna postępowania odwoławczego. Obowiązkiem organu odwoławczego w takiej sytuacji było wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. osoby wskazanej w nagłówku odwołania do uzupełnienia braków formalnych podania poprzez jego podpisanie.

W judykaturze i doktrynie utrwalone zostało stanowisko, że podpis to napisany lub uwierzytelniony znak ręczny. Warunkuje on bowiem fakt pochodzenia żądania od osoby określonej jako wnosząca podanie. Odwołanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 k.p.a. wymogów, nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a , a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podobnie ugruntowane jest już stanowisko, iż brak podpisu strony na odwołaniu należy uznać za brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięcie uniemożliwi nadanie odwołaniu dalszego biegu.

W tej sytuacji stwierdzić należy, że decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie odwołania zawierającego uchybienie formalne w postaci braku podpisu strony jest nieważna z przyczyn rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) (por. wyrok WSA w Poznaniu z 4 lutego 2010 r. sygn. IV SA/Po 308/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 510/13; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 215/12; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 829/11; wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1866/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na względzie ustalenie powyższe, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., rozpoznanie niepodpisanego odwołania powoduje nieważność zaskarżonej decyzji Wójta Gminy z dnia [...].03.2015 r. jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa.

Ustalenie z kolei, że decyzja jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa, czyni bezprzedmiotowym obowiązek odniesienia się do poszczególnych zarzutów skargi. Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu z powodu rażącego naruszenia prawa powoduje bowiem powrót sprawy do tego etapu administracyjnego postępowania, w ramach którego organ będzie zobligowany do wezwania wnoszącego pismo do usunięcia braku formalnego odwołania, co - jeśli nastąpi - będzie stanowiło podstawę do rozpatrzenia odwołania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a

.