Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 330/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. Spółka z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. [...] Sp.j. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r., znak [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku usługowo biurowego z warsztatem i lakiernią o powierzchnię o funkcji usługowo – biurowej (usługi nieuciążliwe, rozbudowa m.in. magazynu, strefę obsługi klienta z poczekalnią i część szkoleniową) na działkach o nr. geod. [...] (obręb 3) położonych przy ulicy Z. w B. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną orzekło o uchyleniu decyzji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ I instancji ustalił, że teren na którym inwestor zamierza zlokalizować wnioskowaną inwestycję położony jest na obszarze objętym uchwałą intencyjną Rady Miejskiej w B. [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla A. w B. (rejon ulic A. i Z.). W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] Prezydent Miasta B. na podstawie art. 62 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. zawiesił prowadzone postępowanie dotyczące wyżej wymienionej inwestycji na okres 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku tj. od dnia 14 listopada 2014 r. Jednakże z uwagi na to, że plan miejscowy nie został do dnia zwieszenia postępowania uchwalony organ I instancji podjął z urzędu postępowanie w sprawie ww. inwestycji. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika, że ustawowe wymogi o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione, jednakże całość zebranego materiału dowodowego wskazuje, że brak jest możliwości wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji wnioskowanej przez inwestora.

Na analizowanym obszarze planowana jest szeroka zmiana układu komunikacyjnego. Jest to inwestycja celu publicznego i planowany przebieg dróg ograniczy lub wręcz uniemożliwi wykonanie zabudowy objętej wnioskiem inwestora. Jednocześnie kształt

i powierzchnia działek objętych inwestycją uniemożliwiają ominięcie tych działek przy planowanym układzie komunikacyjnym. Wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora może narazić gminę na wysokie koszty ekonomiczne i społeczne. Uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego przewidziane jest na początek 2015 roku.

Uwzględniając odwołanie inwestora i uchylając zaskarżoną decyzję organu i instancji, organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem art. 61 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro wymogi przewidziane powyższym artykułem zostały spełnione to nie jest możliwe oparcie odmownej decyzji z uwagi nieodległą perspektywę uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Te okoliczność rozwiązuje zapis z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przewidując możliwość wygaszania wydanych decyzji.

Nie jest też możliwe oparcie odmownej decyzji ze względu na sprzeczność

z interesem publicznym w postaci urządzania zmienionego układu komunikacyjnego. Podstawa odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy mógłby być tylko precyzyjnie wskazany interes publiczny z podaniem postawy prawnej z której on wynika. W ocenie Kolegium, przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie dają pierwszeństwa ani interesowi publicznemu a ni interesowi indywidualnemu. Nie można zatem z góry przyjmować, że ustalenie warunków zabudowy spowoduje naruszenie interesu publicznego

w postaci urządzenia nowego ładu komunikacyjnego.

Podstawowy argument decyzji odmownej powstrzymania zabudowy nie dającej się pogodzić z projektowanym układem komunikacyjnym jest niezasadny. Dokonując analizy

z punktu widzenia spełnienia zasad dobrego sąsiedztwa, można się oprzeć tylko na zabudowie istniejącej a nie projektowanej i w tym kierunku powinny zmierzać ustalenia organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję wniosło M. Sp. z o.o. zarzucając:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, iż brak zgodności zamierzeń inwestycyjnych spółki jawnej K. [...] odnośnie zabudowy działki nr geod. [...] i [...] z projektem układu drogowego w graniach obszaru od ul. Z. do ul. S. w B. zawartym w planie zagospodarowania przestrzennego, którego uchwalenie planowane jest na rok 2015 nie może stanowić o odmowie ustalenia warunków zabudowy ze względu na ważny interes publiczny,

- uchybienie przepisom postępowania a mianowicie naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy inwestycji na działkach o nr. geod. [...] i [...] położonych przy ul. Z. w B., podczas gdy nie było ku temu przesłanek albowiem decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zarzuty podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia.

Zarzut naruszenia prawa materialnego art. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest oczywiście nieuzasadniony. Przepis ten nakazujący organowi respektowanie wskazanych w nim wartości przy stanowieniu aktów planowania miejscowego oraz ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania nie może stanowić samodzielnej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania. Uwzględnić je należy tylko w takim zakresie w jakim przewidują to przepisy szczególne (por. wyrok WSA

w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2013 roku – II SA/Gl 93/13). Naruszenie interesu publicznego, który skarżąca upatruje w sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego skarżącej

z projektowanym układem komunikacyjnym obejmującym także obszar działek inwestora nie mógł być podstawa odmowy wydania przedmiotowej inwestycji jak trafnie uznał organ odwoławczy. W takiej bowiem sytuacji przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przewidują dwa rozwiązania. Art. 62 ustawy daje możliwość zawieszenia postępowania na okres 9 miesięcy w sytuacji gdy zostały podjęte prace zmierzające do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego i z tej możliwości organ i instancji skorzystał. W okresie zawieszenia miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został uchwalony

w związku z czym postępowanie w sprawie zostało podjęte. Z kolei w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy przewidziano instytucję wygaśnięcia decyzji jeżeli dla terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji i tylko takie rozwiązania przewidziane prawem winny być stosowane w przedmiotowej sprawie.

Nie doszło także do naruszenia art. 138 pkt 2 kpa.

Oceniając spełnienie wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy organ odwoławczy dopatrzył się sprzeczności w ustaleniach dotyczących powiązań komunikacyjnych nieruchomości z istniejącym układem drogowym i konieczności dokonania w tym zakresie ponownej analizy, jak też analizy spełnienia przez inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa, która to przesłanka nie została rozpatrzona przez organ i instancji. W tych warunkach organ odwoławczy nie mógł uzupełnić materiału dowodowego i orzekać merytorycznie, naruszyłby bowiem zasadę dwuinstancyjności. Zasadnie, zatem organ uchylił decyzje organu i instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak wskazano powyżej wbrew stanowisku skarżącej decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa co uzasadniało jej uchylenie zgodnie z art. 138 pkt 2 kpa.

Skarga podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.