Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1776/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1- 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 § 2, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 26, art. 24, art. 25, art. 89 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia "(...)" grudnia 2018 r. nr Sp. "(...)"w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej też jako "organ" lub "UP RP") decyzją z [...] grudnia 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 89 ust. 1 oraz art. 24 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r. poz. 776 ze zm.; dalej jako "p.w.p.") oraz art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.- Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 roku, poz. 1360, dalej tez jak "k.p.c.") w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako "Wnioskodawca" lub "Uczestnik") o unieważnienie patentu na wynalazek pt.: "Sposób umieszczenia nurnika w zaworze elektromagnetycznym", udzielonego na rzecz K. Ł.(dalej też jako "Skarżący" lub "Uprawniony"), unieważnił patent na ww. wynalazek oraz przyznał Uczestnikowi od Skarżącego kwotę 4520,47 złotych zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Sam sporny patent został udzielony na wynalazek o zakresie wskazanym w treści zastrzeżenia patentowego, tj.: "Sposób umieszczenia nurnika w zaworze elektromagnetycznym znamienny tym, że między korpus cewki (6), a nurnik zaworu (5) dodatkowo zamontowano tulejkę (4) z materiału zmniejszającego tarcie, przy czym tulejka może być pełna i/lub niepełna tworząca w przekroju okrąg nie zamknięty." W skrócie opisu wskazano, że rozwiązanie to niweluje problem tarcia nurnika o ściany obudowy.

Uczestnik postępowania, jako podstawę prawną swego wniosku wskazał art. 24, art. 25 ust. 1 i 2 oraz art. 26 ust. 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej. W odpowiedzi na wniosek o unieważnienie spornego patentu Uprawniony uznał wniosek za bezzasadny. Nie zgodził się z zarzutami wnioskodawcy, że udzielenie patentu nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 24 w związku z art. 25 i art. 26 ustawy p.w.p.

W toku postępowania Uczestnik przedstawił między innymi dokument w postaci wybranych stron z publikacji Elektromagnete Kallenbach/Eick/Quendt wraz z tłumaczeniem (opisany w skarżonej decyzji jako dowód D84), na okoliczność niespełnienia przez sporny wynalazek warunku poziomu wynalazczego, wymaganego przepisem art. 26 ust. 1 p.w.p.

Organ, w oparciu o ten dokument, uznał w swej decyzji z dnia [...] grudnia 2018 roku, że pouczenie techniczne w nim zawarte jest dla znawcy wystarczające, aby na podstawie tego dowodu, kierując się doborem inżynierskim, odtworzyć sporny wynalazek bez własnego wkładu wynalazczego. Organ wskazał, że problem techniczny, który rozwiązuje sporny wynalazek polega na poprawie właściwości mechanicznych zaworu elektromagnetycznego poprzez zmniejszenie wpływu tarcia ślizgowego na współpracujące ze sobą elementy. Wobec powyższego problem techniczny, który w dacie zgłoszenia rozwiązywałby znawca, dotyczy wprowadzenia takiej modyfikacji w budowie zaworu elektromagnetycznego, która w rezultacie zmniejszałaby tarcie pomiędzy przesuwającym się względem korpusu cewki nurnikiem a korpusem. Rozwiązania powyżej sformułowanego problemu technicznego znawca szukałby w najbliższym stanie techniki, w odniesieniu do którego jest on definiowany.

Badając poziom wynalazczy spornego rozwiązania organ stwierdził, że najbliższy stan techniki wyznacza publikacja pt. "Elektromagnesy" autorstwa Kallenbach/Eick/Quendt z roku 1994 (dowód D84), a więc przed datą zgłoszenia spornego wynalazku. W publikacji tej został ujawniony przekrój poprzeczny elektromagnesu nurnikowego (rysunek 10.23), na którym oznaczono takie elementy konstrukcyjne jak: obudowa, zwora oraz rura tłoczna. W treści zaś została ujawniona informacja, że istotnym czynnikiem wpływającym na zmianę parametrów pracy elektromagnesu nurnikowego jest zmniejszenie tarcia mechanicznego powodowanego przez prowadnicę zwory (czyli rurę tłoczną). Zgodnie z ujawnieniem, problem zmniejszenia tarcia mechanicznego w elektromagnesie nurnikowym można uzyskać poprzez zastosowanie tulei zespolonych z tworzywa polimerowego PTFE, składających się ze stalowego grzbietu z powłoką z brązu, na którą naniesiona jest warstwa poślizgowa z PTFE. W publikacji tej ujawniono ponadto, że tuleje z powłoką PTFE sprawdziły się lepiej niż klasyczne materiały ślizgowe takie jak stal i mosiądz, lub stal i brąz.

Zdaniem UP RP zarówno rysunek przedstawiający przekrój poprzeczny nurnika jak i informacje dotyczące właściwości fizycznych materiałów użytych w konstrukcjach tego rodzaju, wskazane w treści dowodu oznaczonego, jako D84 zawierają na tyle szczegółowe cechy techniczne urządzenia jakim jest elektromagnes nurnikowy, że znawca uznałby, że obecność tych cech jest wystarczająca do przeprowadzenia sposobu określonego w spornym wynalazku. Znawca rozwiązujący problem techniczny uznałby, zatem sporne rozwiązanie za oczywiste mogąc posłużyć się wyłącznie ogólną wiedzą z dziedziny oraz pouczeniami wynikającymi ze stanu techniki. W ocenie organu pouczenie techniczne zawarte w dowodzie D84 jest dla znawcy wystarczające, aby na podstawie tego dowodu, kierując się doborem inżynierskim, odtworzyć sporny wynalazek bez własnego wkładu wynalazczego, zwłaszcza, że sporny wynalazek nie odnosi się ani do budowy nurnika, ani do budowy zaworu, jako takiego, ale pośrednio do ich konstrukcji poprzez czynność zamontowania elementu zmniejszającego tarcie pomiędzy współpracującymi elementami. Otóż znawca, po zapoznaniu się z ujawnieniem z dowodu D84, zamontuje w zaworze elektromagnetycznym tulejkę z materiału zmniejszającego tarcie biorąc pod uwagę fakt, iż elementem zaworu elektromagnetycznego jest elektromagnes nurnikowy, którego standardowa budowa jest znana ze stanu techniki. Znawca odtworzy zatem sporne rozwiązanie bazując jedynie na ogólnej wiedzy z dziedziny oraz stanie techniki, zwłaszcza, że treść zastrzeżenia oraz opis spornego wynalazku nie określają, ani nie ujawniają, z wyłączeniem czynności dodatkowego zamontowania tulejki z materiału zmniejszającego tarcie, żadnych, szczególnych cech technicznych wyróżniających konstrukcję nurnika i zaworu elektromagnetycznego ze stanu techniki. Reasumując, zdaniem UP RP, w świetle złożonego przez wnioskodawcę dowodu D84, sporne rozwiązanie jest oczywiste dla znawcy, co skutkuje brakiem poziomu wynalazczego.

Jednocześnie, uwzględniając zarzut z art. 26 ust. 1 p.w.p., organ wyjaśnił, że nie badał już podnoszonego przez Uczestnika zarzutu braku nowości spornego wynalazku. Uzdaniem organu uznanie zasadności zarzutu braku poziomu wynalazczego pozwala bowiem na załatwienie sprawy w całości, tj. unieważnienie patentu.

W skardze na wskazaną na wstępie decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] grudnia 2018 r., nr [...]Skarżący zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 24, art. 25, art. 26, art. 89 p.w.p. poprzez błędne uznanie, że wynalazkowi brak poziomu wynalazczego, ze względu na wykorzystanie do rozwiązania problemu technicznego, sposobu ujawnionego przed dniem zgłoszenia wynalazku przez skarżącego a tym samym, że w sprawie zachodzą przesłanki do unieważnienia patentu,

2. naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej też jako "k.p.a.") poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, poprzez przyjęcie że rozwiązanie problemu technicznego przez skarżącego, zostało już wcześniej ujawnione, czego ma dowodzić rozwiązanie przedstawione w dowodzie D84, czego skutkiem było uznanie, że wynalazkowi skarżącego brak jest poziomu wynalazczego, i że w sprawie zachodzą przesłanki do unieważnienia patentu.

Wobec tak postawionych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji UP RP i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W ocenie Skarżącego uszło uwadze Urzędu Patentowego RP, że istota rozwiązania problemu technicznego - występowania tarcia pomiędzy obudową wnętrza cewki (wnętrza korpusu cewki, wnętrza prowadnicy zwory, wnętrza rury tłocznej), przyjętego przez Skarżącego jest zupełnie inna od sposobu zaprezentowanego w dowodzie D84. Mianowicie Skarżący w swoim rozwiązaniu, zamiast zmniejszać współczynnik tarcia elementów współpracujących (korpusu cewki i nurnika), poprzez naniesienie na jeden z nich warstwy poślizgowej (wytworzenia obudowy wewnętrznej cewki z materiału kompozytowego, trójwarstwowego), pomiędzy wewnętrzny korpus cewki a współpracujący z nim bezpośrednio nurnik zamontował tulejkę z materiału zmniejszającego tarcie. Dlatego też Skarżący uważa, że zaproponowane przez niego rozwiązanie jest w swej istocie zasadniczo różne od rozwiązania wskazanego w D84. W skardze podkreślono, że przyjęcie przez Urząd Patentowy RP, iż Skarżący zastosował w swoim wynalazku rozwiązanie znane, ujawnione w publikacji "Elektromagnesy", powołanej jako D84, nastąpiło wbrew temu co wynika ze wskazanego dowodu.

W odpowiedzi na skargę UP RP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z kolei w piśmie z dnia 29 listopada 2019 roku Uczestnik wniósł o oddalenie skargi, jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2018 roku nr [...] nie narusza przepisów prawa.

Należy zgodzić się bowiem z oceną organu dokonaną w zakresie zaistnienia w sprawie podstawy do unieważnienia patentu na wynalazek "Sposób umieszczenia nurnika w zaworze elektromagnetycznym", w oparciu o przepis art. 89 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 p.w.p. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Organ uznał, że przedłożone przez wnioskodawcę materiały dowodowe w postaci publikacji pt. "Elektromagnesy" autorstwa Kallenbach/Eick/Quendt z roku 1994 (opisany w decyzji jako dowód D84) dowodzą braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku.

Jednocześnie, z uwagi na stwierdzenie, że brak poziomu wynalazczego stanowi samodzielną przesłankę unieważnienia patentu, organ odstąpił od zbadania podnoszonego w sprawie przez Uczestnika zarzutu braku nowości spornego wynalazku.

Otóż definicja patentu zawarta w art. 24 p.w.p. stanowi, iż patenty są udzielane na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania, bez względu na dziedzinę techniki. Rozwiązania nie uważa się za nowe, jeśli jest częścią stanu techniki (art. 25 ust. 1 p.w.p.). Przy merytorycznej ocenie nowości rozwiązania konieczne jest uwzględnienie w zasadzie całego stanu techniki. Stan techniki został zdefiniowany w ust. 2 i 3 art. 25 tej ustawy w sposób następujący: przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób. Za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie.

Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 1 p.w.p. wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki, przy czym według ust. 2 tego przepisu, przy ocenie poziomu wynalazczego nie uwzględnia się zgłoszeń, o których mowa w art. 25 ust. 3 ustawy p.w.p. (wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnionych do wiadomości powszechnej).

Nie sposób zatem nie zauważyć, że wprowadzając kryterium aktualnie poziomu wynalazczego (a poprzednio pod rządami ustawy o wynalazczości nieoczywistości rozwiązania), ustawodawca posłużył się określeniem nieostrym i ustawowo niezdefiniowanym. O ile bowiem kryterium nowości zostało wprost zdefiniowane w art. 25 p.w.p., to kryterium poziomu wynalazczego, nie miało i nie ma swej definicji ustawowej. W tej sytuacji, ocena spełnienia bądź niespełnienia przesłanki nieostrej, jest niewątpliwe oceną, która z natury rzeczy musi brać pod uwagę specyfikę konkretnego zgłoszenia. Jak wyżej wskazano, wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli nie wynika on dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki. Oznacza to, że nawet znawca w danej dziedzinie nie będzie mógł odtworzyć tego wynalazku bez dokonań twórczych, w sposób zawodowo rutynowy dojść do zastrzeganego rozwiązania. Za rozwiązanie oczywiste uważa się z kolei rutynowe dostosowanie znanego rozwiązania do danych warunków, proste wykorzystanie znanej zasady dla osiągnięcia oczywistego w świetle tej zasady celu, proste zastąpienie znanych środków technicznych w znanym rozwiązaniu ich ekwiwalentami, proste skojarzenie kilku znanych rozwiązań, itp. Sposób uwzględnienia stanu techniki polega na wybraniu jednego dokumentu najbliższego rozwiązaniu przedmiotowemu (lub kilku dokumentów, gdy przedmiotowe rozwiązanie ma charakter agregatu kilku rozwiązań cząstkowych) i rozpatrzenia nieoczywistości przedmiotowego rozwiązania w stosunku do tego dokumentu lub dokumentów.

W przedmiotowej sprawie w istocie relewantny stan techniki wyznaczony został przez organ w oparciu o jedną publikację, czyli "Elektromagnesy" autorstwa Kallenbach/Eick/Quendt z roku 1994 (dowód D84). Nadmienić należy, że niespornym w sprawie jest okoliczność, iż publikacja ta miała miejsce jeszcze przed datą złożenia przez Skarżącego podania o udzielenie patentu (czyli 20 lipca 2009 roku).

Zdaniem Sądu właściwie został w sprawie wyznaczony stan techniki w oparciu o powyższą publikacje. Ujawniono w niej bowiem z jednej strony przekrój poprzeczny elektromagnesu nurnikowego (czyli rysunek 10.23), na którym oznaczono takie elementy konstrukcyjne jak: obudowa, zwora oraz rura tłoczna. Z drugiej natomiast już w treści publikacji została ujawniona informacja, że istotnym czynnikiem wpływającym na zmianę parametrów pracy elektromagnesu nurnikowego jest zmniejszenie tarcia mechanicznego powodowanego przez prowadnicę zwory (czyli rurę tłoczną). Zgodnie z zamieszczoną w tej publikacji informacją, problem zmniejszenia tarcia mechanicznego w elektromagnesie nurnikowym można uzyskać poprzez zastosowanie tulei zespolonych z tworzywa polimerowego PTFE, składających się ze stalowego grzbietu z powłoką z brązu, na którą naniesiona jest warstwa poślizgowa z PTFE. W publikacji tej ujawniono ponadto, że tuleje z powłoką PTFE sprawdziły się lepiej niż klasyczne materiały ślizgowe takie jak stal i mosiądz, lub stal i brąz. W konsekwencji, w ocenie Sądu, organ, analizując powyższe dane, prawidłowo doszedł do wniosku, że zarówno rysunek przedstawiający przekrój poprzeczny nurnika jak i informacje dotyczące właściwości fizycznych materiałów użytych w konstrukcjach tego rodzaju, zawierają na tyle szczegółowe cechy techniczne urządzenia, jakim jest elektromagnes nurnikowy, że dla znawcy obecność tych cech jest wystarczająca do przeprowadzenia sposobu określonego w spornym wynalazku, aby zmniejszyć tarcie mechaniczne. A taki też był cel zgłoszenia do ochrony patentowej spornego rozwiązania, skoro w skrócie opisu wyjaśniono, że zaproponowane przez Skarżącego rozwiązanie niweluje problem tarcia nurnika o ściany obudowy. W ocenie Sądu organ właściwie zatem zdefiniował w zaskarżonej decyzji problem techniczny, który rozwiązuje sporny wynalazek, czyli poprawę właściwości mechanicznych zaworu elektromagnetycznego poprzez zmniejszenie wpływu tarcia ślizgowego na współpracujące ze sobą elementy.

Skarżący, negując stanowisko organu, podkreśla, że istota rozwiązania problemu technicznego - występowania tarcia pomiędzy obudową wnętrza cewki (wnętrza korpusu cewki, wnętrza prowadnicy zwory, wnętrza rury tłocznej), przyjętego przez niego w spornym wynalazku jest zupełnie inna od sposobu zaprezentowanego w wymienionej powyżej publikacji - "Elektromagnesy" autorstwa Kallenbach/Eick/Quendt z roku 1994. Skarżący podkreślił, że w swym wynalazku, zamiast zmniejszać współczynnik tarcia elementów współpracujących (korpusu cewki i nurnika), poprzez naniesienie na jeden z nich warstwy poślizgowej (wytworzenia obudowy wewnętrznej cewki z materiału kompozytowego, trójwarstwowego), pomiędzy wewnętrzny korpus cewki a współpracujący z nim bezpośrednio nurnik zamontował tulejkę.

W ocenie Sądu jednakże zarzut ten w istocie sprowadza się do próby wykazania przez Skarżącego nowości spornego patentu, właśnie z uwagi na występujące różnice pomiędzy nim a rozwiązaniem opisanym w publikacji "Elektromagnesy". Tymczasem opis ten wskazuje jedynie na stan techniki, w oparciu o który, znawca, przy przeciętnej wiedzy właściwej dla danej dziedziny techniki – tu budowy elektromagnesu, chcąc wyeliminować problem tarcia nurnika o ściany obudowy cewki, zamontuje w zaworze elektromagnetycznym po prostu tulejkę z materiału zmniejszającego tarcie. Sąd podziela w pełni stanowisko organu, że tak zdefiniowany znawca dokona tego, z jednej strony mając na względzie właśnie pouczenie techniczne zawarte we wspomnianej publikacji (opisany powyżej rysunek oraz przytoczoną treść publikacji), a z drugiej kierując się ogólną wiedzą z dziedziny techniki.

I tu jest sedno problemu występującego w sprawie a nie w kwestii dokładnego odwzorowania, bądź też nie, przez opatentowany wynalazek już funkcjonującego rozwiązania. Nie ma tu zatem żadnego znaczenia, czy przesłuchiwany w charakterze świadka Pan P. S. spotkał się z dokładnie takim sposobem montażu tulejki we wtryskiwaczach (co Skarżący akcentował w swej wypowiedzi na rozprawie). Organ, w ogóle nie zajmował się bowiem kwestią nowości spornego rozwiązania w rozumieniu art. 25 ust. 1 p.w.p., w tym poprzez porównanie go z opisem ujętym w publikacji.

W konsekwencji zarzuty sformułowane w skardze, skupiające się na różnicach pomiędzy opisem ujętym w publikacji "Elektromagnesy" autorstwa Kallenbach/Eick/Quendt z roku 1994 a opatentowanym przez Skarżącego wynalazkiem, nie podważają w istocie argumentacji organu, odnośnie braku możliwości przypisania rozwiązaniu opatentowanemu przez Skarżącego, poziomu wynalazczego. W skardze nie jest kwestionowany ani przyjęty przez organ stan techniki, problem techniczny rozwiązywany przez wynalazek Skarżącego, czy też sposób zdefiniowania znawcy na gruncie tej konkretnej dziedziny związanej z patentem, jaką są elektromagnesy a Sąd również nie dopatrzył się tu błędów w argumentacji organu. Mając na uwadze argumentację skargi jeszcze raz podkreślić należy, że odmiennie, niż przy badaniu nowości, argumentów przeciwko nieoczywistości wynalazku poszukiwać można więc nie tylko poprzez przeciwstawienie mu konkretnych znanych rozwiązań, lecz przy uwzględnieniu całego stanu techniki. W wyniku takich badań może okazać się, że rozwiązanie jest nowe, lecz mimo to wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki, na który składają się informacje mogące być przeciwstawione projektowi zgłoszonemu celem opatentowania, bądź wynalazkowi już opatentowanemu. Metodą zmierzającą do ustalenia, czy wynalazek spełnia kryterium nieoczywistości, jest ustalenie najbliższego stanu techniki, jako jednej lub kilku publikacji, na tle których specjalista najłatwiej doszedłby do wynalazku. Następnie formułuje się problem techniczny, poprzez określenie cech zastrzeganego wynalazku, które nie występują w najbliższym stanie techniki. Zabieg ten pozwala na ocenę postępu technicznego wnoszonego przez wynalazek. W rezultacie, w wyniku powyższych ustaleń, zmierza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy specjalista znający najbliższy stan techniki, przy rozpatrywaniu problemu technicznego zastosowanego w wynalazku miałby możliwość bez dokonań twórczych, w sposób zawodowy i rutynowy, dojść do zastrzeganego rozwiązania.

Zdaniem Sądu, organ, w świetle prawidłowo przyjętego stanu techniki i właściwe zdefiniowanego znawcy, zasadnie uznał, że znawca taki, jeżeli dążyłby do osiągnięcia rezultatu w postaci zmniejszenia tarcia pomiędzy przesuwającym się względem korpusu cewki nurnikiem a korpusem, doszedłby do sposobu rozwiązania tego problemu technicznego analogicznego z ujawnionym w spornym zgłoszeniu. Tym samym rozwiązanie Skarżącego nie spełnia kryterium z art. 26 ust. 1 p.w.p., gdyż nie posiada poziomu wynalazczego.

Z kolei zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 p.w.p. patent może zostać unieważniony w całości lub w części na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione warunki wymagane do jego uzyskania.

W konsekwencji Sąd uznał, że materiał dowodowy w sprawie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało wskazanie faktów, które Urząd Patentowy uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, a uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.