Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 218/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w sprawie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego do rozpoznania wniosku skarżącego M. J. z dnia 2 sierpnia 2013 r., nr [...] o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia odpisu tego wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

M. J. w piśmie z 2 sierpnia 2013 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego o udzielenie informacji publicznej poprzez podanie odpowiedzi na pytanie: "czy sędziowie Sądu Rejonowego , wyłączali się od rozpoznania spraw ze względu na negatywny stosunek sędziego do osoby, której sprawa dotyczy. Jeżeli tak, o podanie ilości takich wyłączeń na przestrzeni roku 2012".

W piśmie z 6 sierpnia 2013 r. Prezes Sądu Rejonowego wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni pod rygorem odmowy udzielenia żądanej informacji, że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że z uwagi na fakt nieposiadania odrębnego zbioru pozwalającego na uzyskanie żądanej informacji w inny sposób, zadośćuczynienie wnioskowi skutkuje koniecznością przejrzenia wszystkich akt znajdujących się w zasobach sądu we wskazanym okresie i wygenerowania oczekiwanej informacji. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca podał, że zmienia sposób zadośćuczynienie jego żądaniu i domaga się udzielenia mu niniejszej informacji publicznej przez udostępnienie mu do wglądu wszystkich akt w obecności pracownika sądu, a on w własnym zakresie ustali przyczyny, dla których dochodziło do wyłączenia danego sędziego od prowadzenia konkretnej sprawy.

Decyzją z 20 sierpnia 2013 r. [...] Prezes Sądu Rejonowego , na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198, ze zm.) odmówił M. J. udzielenia informacji żądanej wnioskiem z 2 sierpnia 2013 r., stwierdzając, że sąd nie jest w posiadaniu informacji, której domaga się wnioskodawca. Udzielenie pozytywnej odpowiedzi na wniosek możliwe byłoby dopiero po wytworzeniu takiej informacji w oparciu o dane zawarte w aktach sprawy, wokandach, repertoriach, co wiązałoby się z koniecznością przejrzenia akt spraw, które pozwalałyby na udzielenie żądanej informacji. W sądzie nie są prowadzone wykazy, zbiory dokumentów pozwalające na bezpośrednie uzyskanie żądanej informacji. Aby wytworzyć informację przetworzoną niezbędne jest poddanie posiadanych informacji analizie lub syntezie i wytworzenie w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji. Ponadto, zdaniem organu, brak jest na gruncie niniejszej sprawy okoliczności wskazujących na istnienie szczególnego interesu publicznego w udzieleniu wnioskodawcy żądanej informacji przetworzonej, gdyż zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W konsekwencji uznając, że wnioskodawca żądał informacji przetworzonej został on zobowiązany do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy udzielania żądanej informacji. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca nie wykazał, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, co skutkowało wydaniem wyżej opisanej decyzji.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. J. wniósł o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

a) art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez niewyjaśnienie sprawy i dokonanie ustaleń sprzecznych z żądaniem wnioskodawcy, albowiem wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji do wykazania szczególnie uzasadnionego interesu publicznego dla udzielenia informacji przetworzonej wyraźnie wskazał, że modyfikuje swoje stanowisko i żądanie udzielenia informacji publicznej w ten sposób, że domaga się udostępnienia do wglądu akt sprawy, a oczekiwaną informację wnioskodawca sam pozyska po przejrzeniu akt w obecności pracownika sądu,

b) art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym założeniu, że wnioskodawca, który w sytuacji gdy domaga się jedynie wglądu w dokumentację urzędową, co stanowi informację publiczną prostą, musi wykazywać szczególnie uzasadniony interes publiczny, gdy tymczasem nie ma już takiej potrzeby, gdyż wykazanie takiego interesu odnosi się wyłącznie do sytuacji gdy to organ samodzielnie musi przygotować taką informację przetworzoną, natomiast informacja którą z kolei pozyska i przetwarza sam wnioskodawca, i którą to wnioskodawca własnymi siłami ostatecznie wytworzy na skutek przejrzenia tejże dokumentacji urzędowej (tzw. informacja przetworzona) już nie wymaga wykazania tzw. szczególnie uzasadnionego interesu publicznego,

c) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego decyzji, co w konsekwencji spowodowało naruszenie art. 16 ust. 1 w związku art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ organ I instancji błędnie postąpił wydając decyzję administracyjną o odmowie udzielenia informacji publicznej przy założeniu, że wnioskodawca nie spełnił warunków opisanych w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Decyzją z 16 września 2013 roku nr [...] Prezes Sądu Okręgowego, po rozpoznaniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że żądana informacja dotycząca podania czy sędziowie Sądu Rejonowego wyłączali się od rozpoznania spraw ze względu na negatywny stosunek sędziego do osoby, której sprawa dotyczy za 2012, nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o dostępie do informacji publicznej, tak więc załatwienie tej sprawy nie wymagało wydania decyzji administracyjnej. Zdaniem organu odwoławczego, charakteru informacji publicznej nie mają wnioski w sprawach indywidualnych, wnioski będące postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie, wnioski dotyczące przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych, wnioski stanowiące ingerencję w działalność sądów, a także wnioski dotyczące dokumentów prywatnych. Informacja publiczna powinna mieć swój materialny odpowiednik, nie można bowiem zobowiązać do udzielenia informacji, która nie istnieje. Ocena czy decyzje sądu - sędziów były subiektywnym odczuciem, opierały się na przekonaniu, dotyczyły odbioru społecznego nie stanowią więc informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Ponownie rozpatrując niniejszy wniosek, Prezes Sądu Rejonowego w piśmie z 20 września 2013 r. poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji, organ I instancji odmówił udzielenia odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy.

M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z 2 sierpnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Zdaniem skarżącego, Prezes Sądu Rejonowego załatwiając przedmiotową sprawę rażąco naruszył:

1. art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 6 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez bezpodstawne uchylenie się od udzielenia żądanej informacji w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pytanie sformułowane we wniosku, w zakresie w którym organ ten wymijająco stwierdza, że żądana przez skarżącego informacja - treść dokumentu urzędowego odnośnie oświadczenie woli sędziego złożona na dokumencie urzędowym w przedmiocie jego wyłączenia od rozpoznania sprawy (art. 6 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nie jest informacją publiczną, mimo że żądane informacje są faktycznie informacją publiczną, gdyż dotyczą one jednego z podstawowych zadań publicznych państwa - prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości oraz funkcjonowania sądu w związku z pełnieniem oraz wykonywaniem przez funkcjonariuszy publicznych tj. sędziów swych funkcji związanych ze składanymi wnioskami o wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy;

2. art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez niewydanie decyzji administracyjnej, co uniemożliwiło skarżącemu złożenie odwołania oraz ponowną kontrolę instancyjną odnośnie prawidłowości działań Prezesa Sądu Rejonowego, która jest przewidziana normalnym tokiem postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego do rozpatrzenia wniosku z 2 sierpnia 2013 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa 3) zasądzenie od Prezesa Sądu Rejonowego na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z 20 września 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z 2 sierpnia 2012 r., w którym domagał się on udzielenie odpowiedzi na pytanie: czy sędziowie Sądu Rejonowego wyłączali się od rozpoznania spraw ze względu na negatywny stosunek sędziego do osoby, której sprawy, a jeżeli tak, to ile takich wyłączeń miało miejsce w roku 2012, zadanego w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm., zwanej dalej ustawą).

Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Bezczynność na gruncie cytowanej ustawy polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

Opisane okoliczności faktyczne nie są sporne. Skarżona bezczynność wynika z faktu, że w trybie przewidzianym w ustawie wnioskodawca nie uzyskał odpowiedzi na pytanie, lecz został poinformowany pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. W zaistniałych okolicznościach faktycznych jednak stanowisko organu należy ocenić jako błędne.

Brzmienie przepisów ustawy wskazuje, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej następuje w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 ustawy) i wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy, to jest zawierająca aktualną wiedzę o sprawach publicznych, po drugie, adresatem żądania udzielenia informacji na zasadach ustanowionych w ustawie musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 ustawy).

Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do szeroko rozumianych władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jak przyjmuje się w judykaturze, informacja publiczna co do zasady dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.

W art. 6 ust. 2 ustawy zawarta została legalna definicja dokumentu urzędowego, którym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W tym kontekście informacją publiczną będą zarówno orzeczenia sądów wydawane w przedmiocie wyłączenia sędziego jak i oświadczenia sędziów składane w tej kwestii (zob. też prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku: z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 185/13; z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 300/13, dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc oświadczenie sędziego składane do akt sprawy, dotyczące wyłączenia od rozpoznania sprawy, jest dokumentem urzędowym według definicji zawartej w art. 6 ust. 2 ustawy. Sędzia jest bowiem funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1967 r. - Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553 ze zm.) - art. 115 § 13 pkt 3, a oświadczenie o wyłączeniu składane jest do akt sprawy w ramach jego kompetencji i obowiązków, a zatem pozostaje w związku z wykonywaną funkcją publiczną.

W świetle powyższego, uznać należy, że wniosek skarżącego z 2 sierpnia 2013 r. w całości dotyczył udostępnienia informacji publicznej.

Wyłączenie sędziego w sprawach cywilnych, na jego żądanie lub na wniosek strony, normuje przepis art. 49 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296 ze zm.) stanowiący, że sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Podobne uregulowanie znajduje się w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. nr 89, poz. 555 ze zm.) w art. 41 § 1 stanowiącym, że sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.k. wyłączenie następuje na żądanie sędziego, z urzędu albo na wniosek strony. Przepisy te stosowane są odpowiednio w sprawach o wykroczenie, jak o tym mowa w art. 16 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenie (Dz. U. z 2013 r., poz. 395 ze zm.).

W konsekwencji przyjąć trzeba, że oświadczenie sędziego o wyłączenie od rozpoznania sprawy, oparte na możliwych wątpliwościach co do jego bezstronności, stanowi informację publiczną. Tak zresztą należy rozumieć treść wniosku skarżącego z 2 sierpnia 2013 r.

Podkreślenia przy tym wymaga, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U z 2002 r., nr 101, poz. 926 tekst jednolity ze zm.), gdyż w art. 5 ust. 2 ustawy wprost wskazano, że ograniczenia w dostępie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczą informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

Nie ulega również wątpliwości, że organy władzy sądowniczej zalicza się do organów władzy publicznej, które na mocy art. 4 ust. 1 ustawy są podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej. Zatem, co do zasady Prezes Sądu Rejonowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Oceniając zgłoszone żądanie trzeba więc uznać, że skarżący domaga się udostępnienia informacji publicznej, oczekując w istocie odpowiedzi na pytanie, w ilu sprawach (bez rozróżnienia ich charakteru, czy cywilnych czy karnych) w roku 2012 sędziowie składali oświadczenia o wyłączeniu w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, które mogą wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności. Prezes Sądu Rejonowego jako organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, w którego posiadaniu znajduje się żądana informacja, jest zobowiązany do jej udostępnienia.

Inną kwestią jest, że żądana we wniosku informacja publiczna ma niewątpliwie charakter informacji przetworzonej (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy), sąd bowiem nie prowadzi wykazów, ani nie ewidencjonuje oświadczeń w tym przedmiocie składanych przez sędziów. Zatem mimo tego, że oświadczenie takie złożone w konkretnej sprawie jest informacją prostą, to suma tych informacji, a więc wyszukanie we wszystkich sprawach prowadzonych w Sądzie Rejonowym w 2012 r., czy były składane przez sędziów oświadczenia o wyłączeniu staje się informacją przetworzoną. Tym samym żądanie takie wymaga poinformowania wnioskodawcy, że informacja publiczna, której udostępnienia się domaga jest informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tym celu należy wezwać wnioskodawcę do wykazania takiego interesu w określonym terminie. Niewykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego w sytuacji żądania informacji przetworzonej skutkuje wydaniem decyzji o odmowie jej udostępnienia, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy. Wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej umożliwi z kolei stronie wykorzystanie środków prawnych, łącznie z prawem wniesienia skargi, umożliwiających kontrolę wydanego rozstrzygnięcia merytorycznego.

W niniejszej sprawie zatem uznać należy, że organ pozostaje w bezczynności, co jest skutkiem błędnej oceny, że żądana przez skarżącego informacja nie jest informacją publiczną. Z tych przyczyn należało zobowiązać Prezesa Sądu Rejonowego do rozpoznania w terminie 14 dni niniejszego wniosku z 2 sierpnia 2013 r. oznaczonego przez organ symbolem [...], zgodnie z punktem pierwszym sentencji wyroku.

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając skargę na bezczynność za zasadną, na podstawie art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, że bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa (punkt drugi wyroku). Organ wprawdzie udzielił błędnej odpowiedzi na wniosek strony, lecz wynikało to z dostosowania się do oceny i wskazań wynikających z decyzji Prezesa Sądu Okręgowego z 16 września 2013 r., wydanej w następstwie rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji organu I instancji.

Rozpoznając sprawę organ powinien ponadto zwrócić uwagę, że udzielając odpowiedzi na pismo dotyczące wskazania interesu publicznego, M. J. wskazał, że żąda dostępu do wszystkich akt w obecności uprawnionego pracownika Sądu Rejonowego, w celu samodzielnego wyszukania informacji określonych w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013r. Zdaniem Sądu powyższego stanowiska nie można traktować jako zmiany żądania, w sensie dostępu do akt, gdyż skarżącemu nadal zależy na uzyskaniu informacji odnoszącej się do wyłączeń sędziów. Należy też wyjaśnić, że skarżący powołując się na ustawę, nie może oczekiwać dostępu do wszystkich bądź tylko niektórych akt sądowych. Takie żądanie nie ma bowiem charakteru informacji publicznej (por. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013r. o sygn. akt I OPS 7/13 oraz przywołane w niej orzecznictwo dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl)

Dodatkowo zauważyć trzeba, że w dniu 2 sierpnia 2013r. skarżący wystąpił do Prezesa Sądu Rejonowego z kilkunastoma wnioskami o udzielenie informacji publicznej, których treść jest zbliżona. Ponownie rozpoznając złożone wnioski organ powinien rozważyć, czy żądania w nich przedstawione w istocie się nie pokrywają i czy w konsekwencji wniosków tych nie należałoby rozpoznać łącznie.