Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 993/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par 3, art. 58 par 1 pkt 3 i par 3 w zw. z art. 46 par 1 pkt 4 I art. 37 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2004 r., po wznowieniu postępowania. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2004 r., po wznowieniu postępowania.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 września 2016 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, nadesłanie pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu przed tutejszym Sądem, a także do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł, informując jednocześnie, że niewykonanie tych wezwań w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi.

Wezwania zawierały prawidłowe pouczenia o skutkach nieuzupełnienia przedmiotowych braków formalnych skargi oraz nieuiszczenia opłaty w terminie.

Powyższe wezwania zostały przesłane przesyłką poleconą na adres pełnomocnika wskazany w skardze. Przesyłka pocztowa została zwrócona przez urząd pocztowy do tut. Sądu dnia 19 października 2016 r. z adnotacją o niepodjęciu jej w terminie. Zgodnie z art. 73 § 4 w zw. z § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd uznał przesyłkę za skutecznie doręczoną w dniu 17 października 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei z art. 230 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis. Nieuiszczenie w wyznaczonym terminie wpisu stanowi podstawę do odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Nadto skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego musi spełniać wymogi przewidziane w treści art. 57 § 1 P.p.s.a. Każde pismo strony (w tym również i skarga) powinno zawierać, między innymi, podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, przy czym radca prawny może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących jego umocowanie (art. 37 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a.). Sąd odrzuca postanowieniem skargę, gdy nieuzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi przesłano listem poleconym, na adres wskazany w skardze. Przesyłka ta została uznana za skutecznie doręczoną w trybie wynikającym z art. 73 § 4 w zw. z § 1 p.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przepisem, w razie niemożliwości doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie pocztowym, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a). W przypadku nieodebrania przesyłki pocztowej, doręczenie uważa się za dokonane skutecznie w ostatnim dniu terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a. Skutek doręczenia w takiej sytuacji powstaje z mocy prawa. Sąd w tym zakresie nie musi podjąć żadnych dodatkowych czynności, w celu potwierdzenia doręczenia. W niniejszej sprawie doręczenie nastąpiło dnia 17 października 2016 r., ponieważ pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej (tzw. awizo), jak wynika z adnotacji na kopercie zwróconej przesyłki, miało miejsce dnia 3 października 2016 r., a adresat przesyłki (pełnomocnik skarżącej) nie odebrał w terminie.

W konsekwencji, w niniejszej sprawie termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego, upłynął skarżącej dnia 24 października 2016 r. (poniedziałek). Jednakże pełnomocnik strony skarżącej w zakreślonym terminie wpisu sądowego nie uiścił, nie uzupełnił także braków formalnych skargi, co stanowi obligatoryjną podstawę do odrzucenia skargi przez Sąd.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 i art. 37 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.