Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 695/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.39, art.40 ust.1 i 3, art.42, art.46 ust.2 i 3
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art.7, 8, 77 par.1, 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.35 ust.3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art.145 par.1 pkt.1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec -sprawozdawca, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2005 r. sprawy ze skargi J.F. na decyzję z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...]r. znak [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz J.F. kwotę 500 (pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania G.F., J.F., A.F. i I.S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2005 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania odwołującym się pozwolenia na budowę dotyczącego rozbudowy o salę sprzedaży istniejącego kiosku na działce nr [...] przy ul. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podał, że podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę kiosku było uzasadnione i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

Zgodnie z w/w przepisem, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W omawianym wypadku organ I instancji działając w myśl art. 12 § 1 kpa, odstąpił od trybu określonego w art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, z uwagi na niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami planu.

Organ orzekający potwierdził także wskazane przez organ I instancji nieprawidłowości odnośnie przedłożonego projektu budowlanego rozbudowy kiosku. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało zapewnić dla obiektów usługowych 1 miejsce parkingowe na każde 20 m2 powierzchni użytkowej usług w granicach działki lub w zespole zabudowy stanowiącym jedno zadanie inwestycyjne. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, projekt zagospodarowania działki powinien obejmować m.in. układ komunikacyjny oraz stosownie do potrzeb, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o warunkach przyłączenia m.in. do dróg lądowych (art. 34 ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy).

Z przedłożonego projektu zagospodarowania działki nie wynika, którędy będzie się odbywał dojazd do budynku i gdzie są zapewnione miejsca parkingowe. Ponadto organ II instancji podnosi, iż inwestorki składając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powołały się na umowę dzierżawy z dnia 12 października 2004 r. zawartą pomiędzy nimi, a Gminą – właścicielem działki nr [...] Jak wynika z tej umowy wydzierżawiona została powierzchnia około 50 m2 przedmiotowej działki, z przeznaczeniem pod rozbudowę istniejącego pawilonu. Powyższa umowa rozstrzyga zatem tylko o terenie pod budynkiem. Natomiast nie zawiera żadnych ustaleń odnośnie dojazdu czy parkingów do planowanej inwestycji. Ponadto jak zapisano w paragrafie 5 pkt 2 w/w umowy, dzierżawca nie ma prawa budować żadnych budynków i innych urządzeń na dzierżawionym gruncie, bez pisemnej zgody wydzierżawiającego. Zdaniem organu orzekającego – w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego, że Gmina wyraziła zgodę na rozbudowę istniejącego kiosku. W przedłożonym projekcie budowlanym stwierdzono również inne uchybienia. Mianowicie nie posiada on wymaganych opinii i uzgodnień, a ponadto został sporządzony przez osobę nie posiadającą wymaganych uprawnień budowlanych w branży architektonicznej. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, odstąpił on od trybu przewidzianego w art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, czyli od wydania postanowienia wzywającego inwestora w określonym terminie do usunięcia wskazanych nieprawidłowości, ze względu na niezgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na tym terenie.

W skardze J.F. wnosi o uchylenie decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2005 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na rozbudowę sali sprzedaży istniejącego kiosku na działce nr [...] przy ul. [...]

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że brak jest podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na rozbudowę z uwagi na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zapis o przeznaczeniu gruntu pod obiekty towarzyszące funkcji podstawowej nie wyklucza rozbudowy kiosku z tymczasowym przeznaczeniem zagwarantowanym umową dzierżawy z właścicielem. Ponadto na przedmiotowej działce istnieją już poza kioskiem skarżącej, dwa inne podobne kubaturowe obiekty.

Co do zarzutu, że brak jest w projekcie zagospodarowania działki układu komunikacyjnego – skarżąca podkreśla, że to właśnie Prezydent Miasta oświadczył, że zgodnie z decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, obsługa komunikacyjna, piesza i kołowa kiosku przy ul. [...] winna odbywać się wyłącznie poprzez istniejący układ komunikacyjny osiedla. Tym samym i rozbudowany kiosk będzie miał zapewnioną komunikację.

Ponadto Prezydent Miasta wyraził zgodę na zajęcie gruntu pod budowę dojścia pieszego do kiosku od istniejącego układu komunikacyjnego osiedla. W tym układzie komunikacyjnym istnieje zatoka mogąca obsłużyć dwa pojazdy i w tym celu jest cały czas wykorzystywana. Bezzasadny jest zdaniem skarżącej zarzut, że w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego, że Gmina wyraziła zgodę na rozbudowę istniejącego kiosku. Umowa dzierżawy stanowi, że Gmina wydzierżawia nieruchomość właśnie w tym celu. Skarżąca podkreśla, że posiada także prawomocną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 2003 r. na realizację drugiego kiosku usługowo-handlowego w tym samym miejscu, lecz z uwagi na koszty chciałaby jedynie rozbudować istniejący kiosk. Zgadza się natomiast z zarzutem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że projekt nie zawiera opinii i uzgodnień, jak również nie został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia w branży architektonicznej. Jednakże uchybienia te inwestorzy usunęliby, gdyby umożliwiono im to zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosi o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 kpa organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W sprawie niniejszej organy obu instancji prowadząc postępowanie administracyjne naruszyły tą zasadę. W uzasadnieniach wydanych przez siebie decyzji powołują się na niezgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to plan uchwalony w dniu 26 września 2002 r. (uchwała Rady Miejskiej Nr [...]). Przedmiotowa inwestycja projektowana jest na terenie oznaczonym na planie symbolem UP tj. terenie usług publicznych, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod obiekty: oświaty, kultury, ochrony zdrowia i opieki społecznej, administracji publicznej i gospodarczej, finansów i ubezpieczeń, kultu religijnego, centr wystawienniczych, targów, inkubatorów przedsiębiorczości i innych usług publicznych wraz z programem komplementarnym, jak też towarzyszącym funkcji podstawowej.

Zgodnie z zapisem § 31 ust. 3 pkt 2 tego planu na tym terenie istnieje możliwość wymiany, rozbudowy, przebudowy i zmiany sposobu użytkowania istniejących obiektów pod warunkiem zachowania podstawowego przeznaczenia terenu.

Na podstawie art. 104 kpa i art. 39, 40 ust. 1 i 3, art. 42, 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz właśnie wyżej powołanej uchwały Rady Miejskiej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono skarżącej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji kiosku usługowo-handlowego oraz przyłączy: energetycznego i wodociągowo-kanalizacyjnego – położonego na działce nr [...] przy ul. [...](wide decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]lutego 2003 r. – s. 1 akt sądowoadministracyjnych).

Organ I instancji wydając powyższą decyzję powołał w jej treści zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczący terenu usług publicznych.

Podkreślenia wymaga fakt, że z decyzji tej wynika konieczność zachowania odległości między istniejącym kioskiem a obiektem dla którego ustalono warunki zabudowy – minimum 1,50 m, zaś obsługa komunikacyjna musi być zapewniona wyłącznie od istniejącego układu ulicznego.

Zatem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy konieczne będzie przeanalizowanie przez organ orzekający tych okoliczności.

Co do zarzutu, że zapis § 31 ust. 4 pkt 2 planu zagospodarowania wprawdzie dopuszcza możliwość wzbogacenia w uzasadnionych przypadkach programu podstawowego o usługi komercyjne, jednak nie ma to zastosowania w tej sprawie – należy uznać, iż organ orzekający nie ocenił wnikliwie całokształtu materiału dowodowego. Z umowy dzierżawy zawartej między skarżącą i uczestnikami, a właścicielem nieruchomości wynika, iż umowa ta obowiązuje do 30 listopada 2007 r. Ponadto została ona zawarta pod warunkiem rozwiązującym, którym jest niezbędność wydzierżawionego gruntu pod inwestycje miejskie.

Z umowy tej wynika również, iż wydzierżawiający oddaje w dzierżawę grunt będący własnością miasta z przeznaczeniem pod rozbudowę istniejącego pawilonu, przy czym dzierżawca jest zobowiązany do realizacji tego obiektu zgodnie z pozwoleniem na budowę (§ 1 ust. 1, § 2 ust. 1 ustawy). Należy zatem uznać, że właściciel gruntu wyraża w tej formie zgodę na wykonanie na jego nieruchomości robót budowlanych. W przypadku gdyby organ uznał, że nie jest to wystarczające aby dysponować nieruchomością na cele budowlane, powinien postanowieniem zobowiązać inwestora do przedłożenia stosownego dokumentu.

Rozważenia wymaga także kwestia dojazdu i parkingów dla planowanej inwestycji podnoszona w uzasadnieniach organu obu instancji. Z pisma Urzędu Miasta Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej z dnia 24 września 2003 r. kierowanego do G.F. i I.F. wynika bowiem, iż obsługa komunikacyjna piesza i kołowa kiosku przy ul. [...]winna się odbywać wyłącznie poprzez istniejący układ komunikacyjny osiedla.

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w wyroku.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 wyżej powołanej ustawy.