Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 60/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. Ś. [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 1223/06 w zakresie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia w sprawie ze skargi K.Ś. [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 1223/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia przez K. Ś., prowadzącą działalność pod firmą [...], zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007 r.

W motywach rozstrzygnięcia wojewódzki sąd administracyjny stwierdził, iż skarżąca nie dołożyła należytej staranności procesowej, która pozwalałaby uznać, że nie zawiniła ona w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Podana przez nią we wniosku o przywrócenie terminu okoliczność, iż omyłkowo przesłała do Sądu zamiast zażalenia pełnomocnictwa procesowe, zdaniem Sądu nie dowodzi dołożenia przez skarżącą należytej staranności w dbałości o swoje interesy.

W zażaleniu na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia K.Ś. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż o swojej omyłce dowiedziała się już po upływie terminu do złożenia zażalenia, w chwili zwrócenia pełnomocnictw przez Sąd oraz wskazała na wynikające dla niej z tej omyłki skutki finansowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Stosownie do art. 87 § 2 p.p.s.a. na stronie domagającej się przywrócenia terminu ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

Przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu Sąd ocenia zatem czy strona uprawdopodobniła okoliczności, które powołała na usprawiedliwienie opóźnienia w dokonaniu czynności procesowej oraz czy okoliczności te są tego rodzaju, że nie można stronie przypisać winy za opóźnienie.

Mając na uwadze przyczyny, z powodu których skarżąca w niniejszej sprawie uchybiła terminowi do złożenia zażalenia, uznać należy, iż wojewódzki sąd administracyjny dokonał prawidłowej oceny co do istnienia winy po stronie skarżącej w uchybieniu temu terminowi.

Przesłanka braku winy wiąże się bowiem z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć jako kryterium obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie SN z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt II CZ 103/05). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia powstało z przyczyn, które nie sposób uznać za niezawinione.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.