Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 23/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. G. na bezczynność "T" S.A w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S.A w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek R. G. z wniosku z dnia 21 stycznia 2013 r.; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza "T" S.A w K. grzywnę w kwocie 500 zł ( pięćset złotych); IV. zasądza od "T" S.A w K. na rzecz skarżącego R. G. kwotę 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. R. G. wniósł skargę na bezczynność "T" S.A. w K. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na jego wniosek z dnia 21 stycznia 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej w skrócie u.d.i.p.) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy.

Uzasadniając wniesioną skargę, skarżący wskazał na obowiązek stosowania przez Spółkę, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Skarżący podniósł, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe i miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego. Sformułowanie to oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Skarżący podkreślił, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji.

W dalszej kolejności skarżący odniósł się do kwestii dopuszczalności niniejszej skargi w świetle art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (skarżący wskazał tu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05) bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Na końcu skarżący podkreślił, że w wezwaniu z dnia 21 stycznia 2013 r. wystąpili do "T" S.A. w K. m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych na jego działce.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący otrzymał pismo z dnia 26 lutego 2013 r. znak: [...], w którym Spółka stwierdziła, że nie jest zobowiązana do stasowania ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący wskazał, że w toku postępowania zwrócił się do Spółki z ponownym wnioskiem o udostępnienie dokumentacji dotyczącej linii energetycznych znajdującej się na jego działce.

W odpowiedzi otrzymał pismo z dnia 30 kwietnia 2013 r., w którym Spółka odmówiła udostępnienia powyższych informacji, a nawet dokładnego oznaczenia decyzji tak, aby możliwe było ich poszukiwanie w stosowanych archiwach państwowych i samorządowych. Skarżący podniósł, że odmowa udzielenie informacji jest sprzeczna z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, że zobowiązanymi do udostepnienia informacji publicznej są oprócz władz państwowych również inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

W ocenie skarżącego żądanie nie budzi wątpliwości, że żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy.

W odpowiedzi na skargę "T" S.A. w K. wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej.

Spółka podniosła, że treść wniosku skarżącego uniemożliwia udostępnienie informacji albowiem nie jest sprecyzowany sposób udostępnienia informacji oraz wniosek ten nie precyzuje jakich konkretnie (data wydania, sygnatura, nazwa organu) dokumentów wnioskodawca żąda.

Nadto Spółka stwierdziła, że przedsiębiorstwo energetyczne jakim jest "T" S.A. nie jest organem, czy też podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 punkty od 1 do 4 u.d.i.p. Odnośnie podmiotów o jakich mowa pkt 5 ww. przepisu (tj. podmioty reprezentujące inne osoby tub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów) Spółka wskazała, że nie jest osobą prawną, w której Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W spółce 99,51 % akcji posiada "T" S.A, z siedzibą w K., a 0,49 % akcji pozostali akcjonariusze. Z kolei w Spółce "T" S.A. Skarb Państwa posiada jedynie 30,06% akcji (informacja powszechnie dostępna na stronach internetowych Spółek). Spółka nie gospodaruje majątkiem Skarbu Państwa, czy też mieniem komunalnym. Posiadany majątek to majątek prywatnej osoby prawnej jaką jest "T" S.A. Wystąpienie skarżącego dotyczy zatem prywatnego majątku przedsiębiorstwa Spółki, a zatem uznać należy, że sprawa ta nie dotyczy "sprawy publicznej", a więc nie rodzi obowiązku udzielania informacji w tym przedmiocie, w reżimie komentowanej ustawy.

Dalej Spółka wskazała, że z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej bezwzględnie wynika, że udostępnieniu podlegają, tylko informacje publiczne. Spośród informacji dotyczących podmiotów innych niż władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne, a zatem organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz innych osób i jednostek organizacyjnych, charakter informacji publicznej należy przypisać jedynie tym, które odnoszą się do wskazanej w art. 61 Konstytucji RP publicznej sfery ich działalności, a więc wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Zdaniem Spółki w przedmiotowej sprawie informacje, których udostępnienia domaga się skarżący z całą stanowczością nie spełniają żadnego ze wskazanych powyżej kryteriów. Decyzje uzyskiwane na potrzeby realizacji procesów inwestycyjnych związanych z budową infrastruktury elektroenergetycznej nie dotyczą publicznej sfery działalności spółki "T" S.A., ich posiadanie przez Spółkę, która nie jest ich wytwórcą nie należy ani do wykonywania zadań publicznych, ani też gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W ocenie Spółki dla powstania obowiązku udostępnienia konkretnej informacji niezbędne jest nie tylko wykazanie, iż podmiot od którego strona skarżąca żąda informacji jest podmiotem wykonującym zadania publiczne (na co powołuje się strona skarżąca w uzasadnieniu skargi), ale niezbędne jest także aby żądana informacja była informacją publiczną w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p., a jak wyżej wykazano informacja, której udostępnienia domaga się skarżący nie ma takiego charakteru.

Strona przeciwna do skarżącej podniosła, iż "T" S.A. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie dystrybucji energii elektrycznej. Działalność prowadzona przez "T" SA, jako przedsiębiorstwo energetyczne, może być wprawdzie uważana za realizację celów użyteczności publicznej i możliwe jest ewentualne uznanie Spółki za tak zwane przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, jednakże, okoliczność, że dany podmiot prowadzi działalność, która może być zaliczona do sfery usług użyteczności publicznej, nie przesądza jeszcze o zasadności traktowania tego podmiotu, jako realizującego zadania publiczne. Aby stwierdzenie takie było uzasadnione niezbędne byłoby ustalenie, że dana działalność mieści się w zakresie zadań, których realizacja może być zaliczona do sfery szeroko rozumianych zadań państwowych (lub samorządowych), a nadto powierzona została temu podmiotowi przez władzę państwową (lub samorządową). Zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy Prawo energetyczne przedsiębiorstwem energetycznym jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. Przedsiębiorstwo energetyczne jest zatem przede wszystkim uczestnikiem rynku, prowadzącym działalność gospodarczą (przedsiębiorcą). Działalność ta wykonywana jest na własny rachunek i przy użyciu własnych środków technicznych i finansowych w celu jej prowadzenia, a także w warunkach konkurencji. Oczywistym jest, że niektóre rodzaje działalności wymagają interwencji, nadzoru lub kontroli państwa, która przejawia się w reglamentacji ze strony organów administracji publicznej w formie koncesji, zezwoleń, zgłoszeń, czy też ustawowo określonych ograniczeń. Okoliczność, że określona działalność gospodarcza wymaga uzyskania koncesji, zezwolenia lub jest w inny sposób działalnością regulowaną, nie oznacza jednak, że mamy do czynienia z działalnością polegającą na realizacji zadań publicznych.

W ocenie Spółki, przedsiębiorstwo energetyczne nie jest też podmiotem realizującym zadania władzy publicznej. Dla poparcia tej tezy Spółka wskazała na fakt, że zagadnienia związane z polityką energetyczną uregulowane są w Rozdziale III Prawa energetycznego, podczas gdy zagadnienia związane z działalnością przedsiębiorstw energetycznych co do zasady w Rozdziale II tej ustawy "Dostarczanie paliw i energii". Wynika z tego, że ustawodawca odróżnia zakresy działalności gospodarczej w sektorze energetycznym od zasad związanych z polityką energetyczną państwa. Z faktu działalności regulacyjnej państwa na rynku energetycznym, realizowanej w szczególności za pośrednictwem Prezesa URE nie można wywodzić wniosku o powierzaniu zadań publicznych przedsiębiorstwom energetycznym.

Podsumowując Spółka stwierdziła, że informacje których udostępnienia domaga się skarżący nie są informacjami publicznymi, a "T" S.A. nie jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu przedmiotowej ustawy. Poza wszystkim Spółka zaznaczyła, że decyzje, których udostępnienia domaga się skarżący wydane zostały przez organ administracji publicznej i mogą zostać uzyskane od tego organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność.

Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżący wnioskiem z dnia 21 stycznia 2013 r. zwrócił się do "T" S.A. w K. o udostępnienie kserokopii decyzji oraz innych dokumentów, na podstawie których na nieruchomości skarżącego została posadowiona infrastruktura elektroenergetyczna oraz nastąpiła jej przebudowa, jeżeli taka miała miejsce.

W odpowiedzi na powyższy wniosek "T" S.A. w piśmie datowanym na 26 lutego 2013 r. stwierdził, że Spółka nie jest podmiotem do którego mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo o dostępie do informacji publicznej. Spółka stanęła na stanowisku, że żądane przez skarżącego dokumenty mają na celu jedynie realizację interesu prywatnego, zmierzają bowiem do ustalenia ryzyka procesowego, z jakim powinny się liczyć osoby domagające się wynagrodzenia z tytułu ustalenia ryzyka służebności przesyłu czy też wynagrodzenia za bezumowne korzystanie. Spółka podkreśliła nadto, że nie jest organem który wydaje decyzje stanowiące podstawę lokalizacji urządzeń elektroenergetycznych, lecz wyłącznie ich adresatem.

W piśmie z dnia 25 marca 2013 r. skarżący ponowił swój wniosek o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury energetycznej znajdującej się na jego nieruchomości.

Odpowiadając na powyższe pismo, Spółka w piśmie z dnia 30 kwietnia 2013 r. poinformowała, że nie udostępni żądanej dokumentacji. Podkreśliła, że tego typu dokumenty okazuje wyłącznie na wezwanie stosownych organów.

Przystępując do rozpoznania przedmiotowej sprawy wskazać należy, że kwestia, czy żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych - była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i została przesądzona w wyroku tego Sądu dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Nadto znajduje także potwierdzenie w licznym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13).

Należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010).

Z uwagi na powyższe uznać należy, iż przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu powyżej przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność, nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych.

Tym samym uznać należy, "T’ S.A. jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ponieważ kwestią sporną w niniejszej sprawie była zarówno ocena, czy spółka prawa handlowego, w tym wypadku "T" S.A. ma obowiązek udzielenia żądanej informacji publicznej, jak również czy żądana przez skarżących informacja ma charakter informacji publicznej należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 ustawy. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2).

Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11).

Nie ulega wątpliwości, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy czy też przebudowy infrastruktury gazowej są dokumentami, w posiadaniu których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot, a zatem stanowią przedmiot informacji publicznej.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Go 595/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011).

Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że pogląd Spółki wyrażony w odpowiedzi na skargę, iż nie jest ona podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, jest błędny.

Spółka nie ma również racji twierdząc, że żądanie udostępnienia wskazanych przez skarżącego dokumentów nie może być oceniane w oparciu o przepisy u.d.i.p., albowiem dokumenty te wiążą się z ustaleniem ryzyka procesowego z jakim powinny się liczyć osoby domagające się wynagrodzenia z tytułu ustalenia służebności, czy też wynagrodzenia za bezumowne korzystanie.

W myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p podmiot rozpatrujący wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest upoważniony do badania interesu prawnego ani nawet faktycznego wnioskodawcy. Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. nie może być zatem odmienna w zależności od tego, kto będzie się ubiegać o jej udostępnienie.

"T" S.A. jako podmiot wykonujący zadania publiczne, zobowiązany był zatem do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 21 stycznia 2013r. o udostępnienie informacji publicznej w formie przewidzianej w przedmiotowej ustawie. Oznacza to, że spółka powinna była albo udzielić informacji publicznej i udostępnić kserokopie decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy sieci energetycznych na nieruchomości skarżącego albo wydać decyzję o odmowie udzielnie informacji, bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu spółki – udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma.

Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 64/13 w sytuacji, gdy organ (podmiot zobowiązany) nie posiada żądanych informacji, również zobowiązany jest do załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jeżeli podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie dysponuje daną informacją, powinien zawiadomić o tym wnoszącego, nie ma natomiast obowiązku wydania decyzji. Powyższe wynika z faktu, że forma decyzji została przewidziana przez ustawodawcę wyłącznie dla rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji, względnie o umorzeniu postępowania, zaś w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanych informacji, to nie może odmówić ich udzielenia, albowiem pojęcie odmowy zakłada istnienie po stronie odmawiającego elementu wolicjonalnego, sprowadzającego się do tego, że ma on możliwość zadośćuczynienia prośbie, acz tego nie czyni.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi zaś, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Wniosek R. G. z dnia 21 stycznia 2013 r. Spółka otrzymała w dniu 29 stycznia 2013 r. i nie zrealizowała go aż do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie. Tym samym Spółka przekroczyła terminy udostępnienia informacji o jakich mowa w ww. art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. W tym miejscu należy podkreślić, iż dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013r., sygn. akt I SAB/Wa 451/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2012r., sygn. akt II SAB/Kr 130/10, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16.05.2013r. II SAB/Łd 29/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21.01.2013r. sygn. akt II SAB/Kr 185/12).

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności należy stwierdzić, że "T" S.A. dopuścił się bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 21 stycznia 2013 r. Z uwagi na powyższe Sąd w pkt I wyroku zobowiązał Spółkę do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku R. G. z dnia 21 stycznia 2013 r.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a Sąd ma obowiązek ustalenia czy bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, niezależnie od tego, czy w dacie wyrokowania organ pozostawał w bezczynności.

Sąd, oceniając brak aktywności "T" S.A. w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł do przekonania, że bezczynność Spółki nosi cechy rażącego naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/10). Stanowisko powyższe należy odpowiednio odnieść do postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie Spółka nie podjęła żadnej czynności ukierunkowanej na merytoryczne zakończenie postępowania. Bezczynność spółki trwa już ponad rok.

Nadto podkreślić należy, że "T" S.A. w K. był podmiotem, któremu zarzucano bezczynność w udzieleniu informacji publicznej w wielu sprawach rozpoznawanych już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W wydanych wyrokach Sąd przesądził, iż żądanie wskazania wszelkich decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji. Budowy czy też późniejszej modernizacji linii elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomościach skarżących jest żądaniem udzielenia informacji publicznej. W takiej więc sytuacji fakt nierozpoznania wniosku skarżącego również świadczy o tym, że skarżona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z tego też względu, Sąd na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. z urzędu nałożył na Spółkę "T" S.A. w K. grzywnę w wysokości 500 złotych o czym orzekł w pkt III wyroku. Wymierzając grzywnę Sąd wziął pod uwagę stopień naruszenia prawa powstały w związku z bezczynnością Spółki. Sąd stoi na dominującym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisku, że wymierzenie grzywny w takiej sytuacji nie tylko pełni funkcję represyjną, ale ma ono także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., sygn. I OZ 328/12, z dnia 27 września 2011 r., sygn. II GZ 431/11).

O kosztach postępowania orzeczono w pkt IV wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzając od "T" S.A. w K. na rzecz skarżących kwotę 357 zł, Sąd wliczył w nią koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł, kwotę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz opłatę skarbową za pełnomocnictwo procesowe w łącznej wysokości 17 zł.