Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 171/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56, art. 54 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 240 par. 1 pkt 11, art. 243 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 11 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Spółka z o.o. w [...] (zwana dalej również Spółką) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 11 lutego 2013 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 12 grudnia 2012 r., nr [...], którą odmówiono Spółce wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r., nr [...], z uwagi na wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące tego postanowienia.

Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:

W dniu 10 listopada 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wydał decyzję nr [...], którą udzielił A Spółce z o.o. w [...] zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego.

Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 5 czerwca 2012 r., nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia A Spółka z o.o. w [...] przedmiotowego zezwolenia.

Na postanowienie z dnia 29 czerwca 2012 r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 439/12, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 czerwca 2012 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 5 czerwca 2012 r., natomiast postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 694/13, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Celnej w Opolu od ww. wyroku.

Wnioskiem z dnia 10 października 2012 r. (doprecyzowanym na wezwanie organu pierwszej instancji w piśmie z dnia 26 listopada 2012 r.), nadanym w placówce pocztowej 29 października 2012 r., Spółka wniosła o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 czerwca 2012 r., nr [...]. Jako przesłankę wznowienia wskazała art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. W uzasadnieniu wniosku Spółka, w nawiązaniu do wyroku TSUE, przedstawiła argumentację dotyczącą technicznego charakteru przepisów, tj. art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz mającego zastosowanie w sprawie art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i stwierdziła, że wobec braku notyfikacji tych przepisów organ winien odmówić ich zastosowania. W tej sytuacji wpływ wyroku TSUE na sprawę dotyczącą odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia Spółce zezwolenia jest niewątpliwy i uzasadniania wznowienie postępowania.

Decyzją z dnia 12 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu, działając na podstawie art. 243 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749), zwanej dalej Ordynacją podatkową, odmówił Spółce wznowienia postępowania z uwagi na wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące postanowienia z dnia 29 czerwca 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ zrelacjonował stan faktyczny sprawy, a następnie, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego stwierdził, że niedopuszczalne jest wszczęcie przez organ podatkowy postępowania wznowieniowego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy wszczęto już postępowanie sądowej kontroli tej decyzji. Tym samym, w celu uniknięcia dwutorowości postępowań: administracyjnego i sądowoadministracyjnego, należało odmówić wznowienia postępowania.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie i wznowienie postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa przez ich niewłaściwe zastosowanie. Uzasadniając swoje żądanie wskazała, że spełniła wszystkie przesłanki do wznowienia postępowania, którego podstawą jest wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. mający wpływ na wcześniejsze rozstrzygnięcie. Stwierdziła również, że podnoszona przez organ rzekoma "dwutorowość" jest całkowicie bezzasadna. Organ przede wszystkim powinien się kierować zasadą legalizmu oraz praworządności i w sytuacji spełnienia przesłanek wymienionych przez ustawodawcę powinien wznowić postępowanie. Tworzenie niczym nieuzasadnionych wykładni jednoznacznie brzmiących przepisów jest - zdaniem strony - niedopuszczalne i nie zasługuje na uwzględnienie. W zakresie powoływanych przez organ wyroków, Spółka odnotowała, że były one wydane w innym stanie prawnym i nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Natomiast dokonywana przez organ nadinterpretacja przepisów jest całkowicie niezgodna z duchem prawa. Przepisy jednoznacznie bowiem wskazują, jakie przesłanki mają być spełnione do wznowienia postępowania.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej w Opolu - decyzją z dnia 11 lutego 2013 r., opartą o przepis art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 170, art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie własne z dnia 12 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie stwierdził, że przesłanki wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną określa art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. wynika, że jeżeli w sprawie zachodzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, wtedy sąd zobligowany jest do uwzględnienia tej przesłanki podczas orzekania i w konsekwencji do wyeliminowania zaskarżonej decyzji, jako naruszającej prawo, z obrotu prawnego. W takiej sytuacji za niedozwolone należy uznać wznowienie postępowania podatkowego w oparciu o przesłankę naruszenia prawa z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem kwestia legalności zaskarżonego aktu, przy uwzględnieniu przesłanki wznowieniowej, jest oceniana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto organ argumentował, że niedopuszczalna jest dwutorowość postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznej decyzji podatkowej. Zakaz ten wynika z prawomocności materialnej, która dotyczy skutków rozstrzygnięcia ze względu na jego treść zawartą w orzeczeniu sądowym, o czym stanowi art. 170 P.p.s.a. Dalej, odwołując się do orzecznictwa organ stwierdził, że z mocy art. 170 P.p.s.a. niedopuszczalne jest wznowienie postępowania podatkowego (art. 243 Ordynacji podatkowej) w przypadku wcześniejszego złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej samej sprawie, jeżeli przesłanką wznowienia jest przyczyna zawarta w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, powiązana z naruszeniem prawa. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy organ odnotował, że WSA w Opolu wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r. uchylił postanowienie organu pierwszej i drugiej instancji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, uwzględniając wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. We wskazaniach do ponownego rozpatrzenia Sąd nakazał organom uwzględnienie zaleceń zawartych w wyroku TSUE. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Opolu, w przypadku uzyskania prawomocności wyroku Sądu z dnia 28 grudnia 2012 r. nie ma możliwości wszczęcia postępowania w sprawie. "Natomiast w przypadku oddalenia skargi przez Sąd, po ewentualnym wniesieniu skargi kasacyjnej, brak jest również możliwości wszczęcia administracyjnego postępowania wznowieniowego, z uwagi iż Sąd wydając wyrok w sprawie zobligowany byłby uwzględnić wyrok TSUE". Z tych przyczyn - zdaniem organu - niedopuszczalne jest wznowienie postępowania.

W skardze na powyższą decyzję A Spółka z o.o. w [...] wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie prawa z uwagi na to, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie mogą stanowić podstawy decyzji wydawanych przez organ administracji. Ustawa ta nie została bowiem notyfikowana Komisji Europejskiej, pomimo tego, że zawierała przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. Ograniczenia na rynku gier na automatach o niskich wygranych, które wynikają z tej ustawy, prowadzą do faktycznego "zamarcia" wewnątrzwspólnotowego obrotu tymi automatami z udziałem polskich przedsiębiorców. Ustawa o grach hazardowych ustanowiła zakaz urządzania gier na automatach poza kasynami gry, który w sposób znaczący ogranicza swobodny przepływ towarów. W następstwie tego doszło do naruszenia art. 34 i 36, 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Powołana ustawa została uchwalona w sposób niezgodny z unijnym prawem, co wynika z wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. W zakresie wpływu komentowanego wyroku TSUE na wydaną decyzję Spółka odwołała się do orzeczeń sądów administracyjnych, w których wyrażono pogląd, wedle którego ustawa o grach hazardowych jest wadliwa, ponieważ zawiera normy techniczne, które nie zostały notyfikowane. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że spełnione zostały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, gdyż orzeczenie TSUE stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Ponownie szeroko uzasadniała stanowisko o technicznym charakterze art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i skutkach braku notyfikacji tych przepisów. Natomiast polemizując z poglądem organu w zakresie braku podstaw do wznowienia postępowania, powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo, powołując się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt I SA/ Łd 744/07, stwierdziła, że zawisłość sprawy przed sądem administracyjnym nie stanowi o niedopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego (podatkowego) w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. Z przepisów Ordynacji podatkowej nie można bowiem wyprowadzić istnienia przesłanki negatywnej do wznowienia postępowania - zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, dotyczącej tej samej decyzji (postanowienia) ostatecznej, która miałaby być weryfikowana w nadzwyczajnym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, prezentując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie zaskarżonego aktu.

W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia 12 grudnia 2012 r. odpowiadają przepisom prawa.

W pierwszej kolejności odnotować trzeba, że przesłanki wznowienia postępowania określone zostały enumeratywnie w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę żądania wznowienia postępowania Spółka wskazała art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Stosownie zaś do art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej, który stanowił podstawę prawną wydanych rozstrzygnięć, organ odmawia wznowienia postępowania w drodze decyzji administracyjnej.

Sporne w niniejszej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem w przypadku, gdy na postanowienie to wniesiona została skarga do sądu administracyjnego i toczy się (na dzień orzekania przez organy) postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie kontroli jego legalności.

W ocenie skarżącej Spółki, w opisanej sytuacji nie ma przeszkód do wznowienia postępowania, natomiast organ zaprezentował stanowisko przeciwne.

Odnosząc się do przedstawionej kwestii wskazać należy na przepis art. 56 P.p.s.a., który stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Ratio legis tego przepisu zmierza do wyłączenia konkurencyjności wszystkich nadzwyczajnych postępowań administracyjnych z postępowaniem sądowoadministracyjnym. Zbieg bowiem uprawnień do weryfikowania ostatecznej decyzji w tych dwóch rodzajach postępowań (administracyjnym i sądowym) może wywołać niekorzystne skutki, tak ze względu na zasady ekonomiki działania organów państwa, jak i z uwagi na ochronę powagi rozstrzygnięć tych organów, ponieważ mógłby prowadzić do sytuacji zajmowania się tą samą sprawą i wydawania rozbieżnych orzeczeń przez organy administracji publicznej i sąd administracyjny. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że cyt. art. 56 P.p.s.a. (ani inny przepis prawa procesowego) nie zawiera natomiast żadnego postanowienia co do tego, czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wszczęcie przez organy administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, zarówno z urzędu, jak i w związku z wniesieniem nadzwyczajnego środka prawnego innego niż skarga do sądu administracyjnego. Trafnie podkreśla się jednak, że w celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznych decyzji, należy przyjąć, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2012, s. 449; A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2009, s. 188). Jak słusznie zauważył T. Woś (op. cit., s. 450), zakaz taki jest oczywisty w świetle art. 170 P.p.s.a., regulującego skutki prawomocności orzeczeń sądu administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Sformułowany w tym przepisie pozytywny skutek prawomocności orzeczeń sądowych wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej także z urzędu. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja czy postanowienie, niż orzeczenie sądu administracyjnego rozstrzygające skargę na ostateczną decyzję lub postanowienie. Również w orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowań nadzwyczajnych przed organem administracji publicznej i każda ingerencja organu administracji w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym - wykraczająca poza dyspozycję art. 54 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy - jest niedopuszczalna, jako godząca w określoną w art. 45 ust. 1 oraz w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zasadę prawa do sądu, ustanawiającą prawo podmiotowe do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez niezawisły sąd, oraz stanowiącą zakaz dla ustawodawcy zamykania drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 1470/06; wyrok NSA z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt I FSK 974/07, oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 305/13, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Go 249/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 257/12, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Takie stanowisko jest konsekwencją zastosowania wykładni funkcjonalnej i systemowej przytoczonych powyżej przepisów prawa.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, podzielając w pełni przytoczone wyżej poglądy, stwierdza, że organ prawidłowo odmówił skarżącej Spółce wznowienia postępowania. Jak wynika z akt sprawy, w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. 29 października 2012 r., zostało już skutecznie wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 29 czerwca 2012 r., nr [...], co do którego Spółka żądała wznowienia. W efekcie tego, organ stał się przeciwnikiem procesowym Spółki i utracił zasadniczo kompetencje do weryfikacji zaskarżonego postanowienia, poza przypadkiem, gdy w trybie autokontroli korzysta z wynikającego z art. 54 § 3 P.p.s.a. uprawnienia do władczego rozstrzygania w sprawie zawisłej przed sądem administracyjnym. W dniu orzekania przez organ w przedmiocie wznowienia postępowania, z uwagi na złożenie skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 28 grudnia 2012 r., toczyło się jeszcze postępowanie sądowoadministracyjne w drugiej instancji związane z oceną legalności postanowienia, objętego następnie wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego. Dopóki zatem nie zapadł prawomocny wyrok w sprawie ze skargi Spółki na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 29 czerwca 2012 r., nr [...], niedopuszczalne było - z przyczyn wywiedzionych wcześniej - wszczęcie żądanego przez Spółkę nadzwyczajnego trybu kontroli tego samego postanowienia. Wszczęcie i prowadzenie przez organ takiego trybu naruszałoby art. 54 § 3 i art. 56 P.p.s.a., a także podane wyżej przepisy rangi konstytucyjnej. Tym samym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Ponadto odnotować przyjdzie, że wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 439/12, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 czerwca 2012 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 5 czerwca 2012 r. Z kolei postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 694/13, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Celnej w Opolu od ww. wyroku, zatem Spółka pośrednio odniosła oczekiwany skutek, gdyż z obrotu prawnego wyeliminowane zostały akty odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego.

Odnosząc się natomiast do powołanego przez Spółkę orzeczenia WSA w Łodzi z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt I SA/ Łd 744/07, zauważyć należy, że zaprezentowany w nim pogląd, odmienny od wyrażonego przez tut. Sąd, jest odosobniony, nadto został krytycznie oceniony w piśmiennictwie (por. K. Sobieralski - glosa opublikowana w OSP z 2008 r. nr 12, poz. 134; T. Woś, op. cit., s. 450; A. Kabat, op. cit., s. 188).

W tych okolicznościach nie można więc zasadnie twierdzić, że wydane w sprawie decyzje wydano z naruszeniem prawa, które powodowałoby konieczność ich uchylenia.

Wyjaśnienia jeszcze wymaga, że zakwestionowane przez Spółkę decyzje rozstrzygają wyłącznie kwestie procesowe związane z dopuszczalnością wszczęcia postępowania, dlatego Sąd nie badał zasadności argumentacji dotyczącej technicznego charakteru wskazanych w skardze przepisów.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.