Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1250/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 176 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Ol 179/19 w sprawie ze skargi T.C. na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty należności oraz umorzenia odsetek z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektów unijnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T.C. na rzecz Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2019 r. oddalił skargę T. C. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...]w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w postaci rozłożenia należności głównej na raty oraz umorzenia odsetek z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektu.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] października 2018 r. Zarząd Województwa [...] pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym W. i M. na lata 2007-2013 (dalej: "IZ"), po rozpoznaniu wniosku T. C.(dalej: "strona", "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 31 lipca 2018 r. odmawiającą stronie udzielenia ulgi w postaci rozłożenia należności głównej na raty oraz umorzenia w całości kwoty odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych z tytułu zwrotu środków określonych w ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia 9 września 2013 r.

Wyżej wskazaną decyzją z dnia [...] września 2013 r., IZ utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2013 r., zobowiązującą stronę prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą PPU [...] z siedzibą w L., do zwrotu środków w kwocie 204 728,99 zł wraz z należnymi odsetkami, określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu, przeznaczonych na realizację projektu pn. Dywersyfikacja działalności PPU [...] poprzez budowę profesjonalnego zakładu fryzjerskiego i odnowy biologicznej, realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie z dnia [...] grudnia 2010 r. ze zmianami.

Ze względu na brak zapłaty należności wynikającej z decyzji z dnia [...] września 2013 r., postępowanie egzekucyjne zostało skierowane do majątku osobistego strony oraz jej majątku wspólnego wraz z małżonkiem M. C. W związku ze śmiercią małżonka strony w dniu [...] września 2016 r., Sąd Rejonowy w lławie postanowieniem z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt I Ns 444/17, uchylił akt poświadczenia dziedziczenia z dnia 7 października 2016 r., Rep. A nr [...] i stwierdził nabycie spadku po zmarłym przez stronę w 1/3 części oraz przez dwóch synów strony, każdy w 1/3 części.

Wnioskiem z dnia 21 marca 2018 r., sprecyzowanym - na żądanie organu – pismem z dnia 27 czerwca 2018 r., strona wystąpiła o umorzenie w całości odsetek i rozłożenie należności głównej na raty w wysokości 400 zł miesięcznie. Zaznaczyła, że dochody oraz stan zdrowia uniemożliwiają jej spłatę w wyższej wysokości. Podkreśliła, że sytuacja, w której się znalazła i stawiane zarzuty są niesłuszne, czego dowodem są dwie opinie biegłych dotyczące analizy projektu i realizacji umowy oraz postanowienie Prokuratury o umorzeniu śledztwa. Zaznaczyła, że wraz z dziećmi spłaca wiele zobowiązań, m.in. kredyty zaciągnięte w W. S.A., które dzięki porozumieniu spłaca w realnych kwotach.

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., IZ odmówiła stronie udzielenia wnioskowanej ulgi. Organ nie stwierdził sytuacji nadzwyczajnej, losowej, niezależnej od postępowania strony. Zdaniem organu, nie została wypełniona przesłanka ważnego interesu podatnika ani przesłanka interesu publicznego, czyli przesłanki warunkujące umorzenie zobowiązania. Nie stwierdzi także zaistnienia przesłanek uzasadniających rozłożenie na raty płatności należności, tj. uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych, w tym możliwości płatniczych zobowiązanego. Ponadto organ przyjął, iż nie doszło do zmiany sytuacji finansowej z powodu śmierci małżonka.

Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, IZ zaznaczyła, że należności, o których rozłożenie na raty oraz umorzenie wnioskowała strona, stanowią stosownie do art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2017 r. poz. 2077 ze zm., dalej: "ufp") niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym.

W toku postępowania ustalono, iż stałe miesięczne wydatki strony wynoszą łącznie ok. 2060 zł. Strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, otrzymuje świadczenie rentowe z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w kwocie 750 zł netto. Ponadto strona wskazała, że posiada zobowiązania z tytułu kredytów i pożyczek, co, do których przedstawiła kserokopie dokumentacji kredytowych w postaci harmonogramu spłat kredytów oraz zawiadomień o wysokości rat.

Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że strona posiada liczne zobowiązania: trzy z tytułu zaciągniętych kredytów w bankach - łączna kwota pozostała do spłaty wynosi 459.174 zł, a także pięć z tytułu pożyczek zaciągniętych w [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O. (dalej: "WMARR S.A.") - na dzień 22 sierpnia 2018r. na łączną kwotę 1.419.459,35 zł. Skarżąca wraz z synami zawarła ugodę z WMARR S.A. obejmującą częściową spłatę zadłużenia z tytułu ww. pożyczek. Wysokość rat wynosi 1.200 zł miesięcznie na poczet każdej z pożyczki. Dodatkowo stwierdzono, że wpłaty dokonywane były regularnie, niektóre z niewielkimi opóźnieniami.

Organ ustalił, że miesięczne wydatki znacznie przekraczają wykazaną przez stronę kwotę miesięcznych przychodów - co oznacza, że strona nie ujawniła przed organem wszystkich źródeł przychodów.

Strona w toku postępowania przedłożyła zaświadczenie o braku zaległości podatkowych oraz zaświadczenie o niezaleganiu w płaceniu składek m.in. na ubezpieczenie społeczne. Po analizie złożonych przez wnioskodawczynię zeznań podatkowych PIT 36 o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty za lata 2014-2017, organ stwierdził, że koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej strony opiewały na znaczne kwoty i przewyższały uzyskany przychód. Skutkiem powyższego była strata w roku podatkowym kształtująca się na średnim poziomie 118.844,89 zł.

Organ uznał, że strona od roku 2014 z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ponosiła straty, bez widocznej poprawy swojej kondycji finansowej/materialnej.

W ramach posiadanego majątku strona wskazała polisę na wypadek śmierci opiewającą na kwotę 60.000 zł oraz nieruchomości: dwa domy mieszkalne o łącznej powierzchni 250,50 m2; budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 287 m2; budynki gospodarcze o powierzchni 647 m2.

Z oświadczenia o stanie majątkowym wynikało, że wnioskodawczyni nie posiada gotówki lub innych środków zgromadzonych na rachunkach bankowych, udziałów w spółkach, lokat, akcji, obligacji, wartościowego sprzętu, środków transportu.

Strona przedłożyła również dokumentację medyczną choroby zwyrodnieniowej stawów kolanowych. Jednakże powyższa informacja nie miała wpływu na wynik sprawy, gdyż strona nie wskazała, w jaki sposób stan zdrowia, wpływa na jej kondycję finansową.

Zdaniem organu, strona nie posiada dochodów, z których byłaby w stanie spłacać zadeklarowane raty zobowiązania. Natomiast deklaracja córki dotycząca pomocy przy spłacie rat nie wpływa na zmianę sytuacji finansowej strony i nie stanowi podstawy do rozłożenia na raty należności głównej i umorzenia w całości odsetek. Stanowi zdarzenie przyszłe i niepewne, a organ rozpoznając sprawę bada aktualny stan finansowy strony. Organ nie może wydać decyzji o rozłożeniu na raty zobowiązania na podstawie deklaracji osoby trzeciej o ewentualnej pomocy przy spłacie zobowiązania, gdy z dokumentacji wynika, że strona nie będzie w stanie spłacać zaproponowanych rat z powodu braku dochodów.

W ocenie organu, w stosunku do strony nie wystąpiła nadzwyczajna sytuacja losowa, niezależna od jej postępowania. W przypadku strony, doszło do naruszenia prawa skutkującego rozwiązaniem umowy o dofinansowanie, czego konsekwencją było nałożenie obowiązku zwrotu otrzymanego dofinansowania wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.

Zdaniem IZ, okoliczność, że wnioskodawczyni jest niewypłacalna i nie jest w stanie spłacać swoich zobowiązań, nie przesądza o konieczności udzielenia zawnioskowanej ulgi. Również kwestia przejęcia części zadłużenia przez członków rodziny zobowiązanej, a w konsekwencji zmniejszenie zadłużenia po stronie zobowiązanej, nie są argumentem dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o umorzenie należności z tytułu zwrotu dotacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca wniosła: o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i uwzględnienie jej wniosku, ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga podlega oddaleniu.

Sąd I instancji stwierdza, że organ prawidłowo przeanalizował sytuację skarżącej w kontekście przesłanek umorzenia, określonych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) upf i przekonująco uzasadnił powody, jakie legły u podstaw odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi. Ustalenia organu, jak również wywiedzione wnioski nie uchybiły przepisom prawa procesowego ani materialnego.

Oceniając okoliczności wskazane we wniosku i przedstawione na ich poparcie dowody organ zasadnie stwierdził, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskowanej ulgi. W ocenie WSA, stanowisko to znajduje potwierdzenie w zgromadzonym prawidłowo przez organ materiale dowodowym, który został należycie oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, co potwierdzają uzasadnienia wydanych decyzji. Z ich treści wynika, że organ przeprowadził szczegółową analizę sytuacji rodzinnej, materialno-finansowej i zdrowotnej skarżącej, poddając ocenie wszelkie argumenty i dowody mające znaczenie w sprawie, na które powoływała się skarżąca. Organ, bazując na informacjach podanych przez skarżącą, w tym zeznań podatkowych PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty za lata 2014-2017, wydruku za lata 2015-2017 oraz z ostatnich trzech miesięcy z księgi przychodów i rozchodów, ustalił źródła utrzymania skarżącej i ponoszone przez nią miesięczne koszty. Uwzględnił więc, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i uzyskuje miesięczny dochód z tytułu świadczenia rentowego w kwocie 750 zł netto. Ponadto ustalił, że miesięczne koszty utrzymania skarżącej wynoszą ok. 2.060 zł. Strona posiada liczne zobowiązania z tytułu zaciągniętych kredytów bankowych oraz zobowiązania wobec WMARR S.A. Z tytułu ww. zobowiązań łączna kwota miesięcznych rat wyniosła ok. 6.000 zł.

WSA wskazał, że dokonując analizy sytuacji finansowej skarżącej organ zasadnie uznał, że miesięczne wydatki skarżącej znacznie przekraczają wykazaną przez stronę kwotę miesięcznych przychodów. Skarżąca nie ujawniła, zatem przed organem wszystkich źródeł przychodów. W konsekwencji uznać należy, że przedstawiona przez skarżącą sytuacja finansowa jest niewiarygodna. Jeżeli skarżąca domagała się zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległych należności, to powinna złożyć pełne, jasne i dokładne dane o swojej sytuacji finansowej. Nie jest, bowiem w interesie publicznym, udzielanie ulg osobom, które nie są wiarygodne wobec organów administracyjnych, które stoją na straży praworządności.

Według Sądu I instancji lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozostawia również wątpliwości, że rozważając okoliczności sprawy organ wziął pod uwagę stan zdrowia skarżącej. W tym zakresie poddano ocenie przedstawione przez stronę dowody wskazujące, że cierpi na chorobę zwyrodnieniową stawów kolanowych. Jednakże, w świetle oferowanych przez stronę dowodów i argumentacji podnoszonej we wniosku nie sposób odmówić racji stanowisku organu, że skarżąca nie wykazałaby choroba, na którą cierpi wpłynęła na jej kondycję finansową.

WSA podziela również argumentację organów, że nie wystąpiły przesłanki określone w art.64 ust.1 pkt 2 lit.b) ufp, czyli uzasadnione względy społeczne lub gospodarcze, które uzasadniałyby rozłożenie na raty należności głównej.

Zdaniem Sądu I instancji na akceptację zasługuje stanowisko organu, że w świetle zebranego materiału dowodowego skarżąca nie posiada dochodów, z których byłaby w stanie spłacać zadeklarowane raty. Natomiast organ nie może wydać decyzji o rozłożeniu na raty w oparciu o deklarację córki skarżącej, że będzie pomagała przy ich spłacie. Organ wydaje decyzję w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili wydania decyzji, a nie w oparciu o zdarzenia warunkowe, przyszłe i niepewne. Wydając taką decyzję, organ powinien uwzględnić efektywną możliwość realizacji zobowiązań, w tym posiadanie środków na ich spłatę.

W ocenie WSA zasadnie również organ przyjął, że nie wpływa na pozytywne rozpatrzenie sprawy okoliczność podpisania z WMARR S.A. porozumienia na spłatę zadłużenia, a także fakt, że spłaty zadłużenia wobec tej instytucji podjęli się synowie skarżącej. W kontekście aktualnej sytuacji finansowej skarżącej, przejęcie części zadłużenia przez członków rodziny, a w konsekwencji zmniejszenie jej zadłużenia, nie uzasadnia przyznania ulgi. Ponadto, w przypadku posiadania długów, z pierwszeństwa w spłacie powinny korzystać długi wobec budżetu państwa/jednostki samorządu terytorialnego, a niezaciągnięte na podstawie własnych decyzji zobowiązania wobec banków czy innych wierzycieli.

Reasumując Sąd I instancji stwierdza, że IZ prawidłowo, tj. w sposób logiczny, spójny, w nawiązaniu do ustalonych prawidłowo okoliczności sprawy, uzasadniła odmowę zastosowania wnioskowanych przez skarżącą ulg. Wbrew zarzutom skargi organ w prawidłowy sposób ustalił stan faktyczny i uwzględnił stan zdrowotny, sytuację ekonomiczną oraz rodzinną skarżącej, wskazując, z jakich powodów wydał zaskarżoną decyzję negatywną dla strony. Prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające z uwzględnieniem reguł w nim obowiązujących, w szczególności z poszanowaniem art. 7, art. 11, art. 77 i art. 80 kpa. Organ ustosunkował się do wszystkich okoliczności faktycznych, argumentów i dowodów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania, a także ocenił zebrany materiał dowodowy w sposób kompletny, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z tych przyczyn faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez udzielenie T. C. ulgi w postaci rozłożenia należności głównej na raty oraz umorzenia w całości kwoty odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektu pn. Dywersyfikacja działalności PPU [...] poprzez budowę profesjonalnego zakładu fryzjerskiego i odnowy biologicznej realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie [...] z 29.12.2010 r. ze zm. Współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego- środków określonych w ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia 09.09.2013, z ostrożności procesowej, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 64 ust. 1 pkt 2 ufp w odniesieniu do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w szczególności w odniesieniu do możliwości płatniczych zobowiązanej T. C. oraz jej ważnego interesu i sytuacji rodzinnej, materialno-finansowej i zdrowotnej.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty mające świadczyć o trafności zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również podstaw do odrzucenia skargi oraz umorzenia postępowania przed Sądem I instancji, co obligowałoby do wydania postanowienia w trybie art. 189 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu pierwszej instancji, a więc zarzuty w niej formułowane powinny być kierowane do tego sądu. Z kolei związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, o czym była mowa wyżej, sprawia, że zakres kontroli instancyjnej jest wyznaczany przez samego autora skargi kasacyjnej przez podniesienie zarzutu naruszenia prawa materialnego czy przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, od początku, a jedynie w granicach podniesionych zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że nie może on uzupełniać, rozszerzać ani poszukiwać nowych zarzutów kasacyjnych, jak też przedstawiać, niejako za stronę, argumentacji służącej uzasadnieniu tych zarzutów. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać uzasadnienie podstaw kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie wykładni przepisów prawa, odmiennej niż przyjął sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, ewentualnie wskazanie, na czym polega niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa, a dodatkowo, w odniesieniu do naruszeń procesowych - uzasadnienie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to zostałoby podjęte rozstrzygnięcie o odmiennej treści.

Stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę podniesionych w niej zarzutów.

Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego.

Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Powszechnie za błędną wykładnię prawa uznaje się mylne rozumienie konkretnego przepisu prawa. Stąd, sformułowanie zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego wymaga od strony wykazania, na czym polega wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji treści kwestionowanego przepisu oraz wskazania jak należy odczytywać ten przepis. Natomiast podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie, strona powinna wskazać, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006 r., sygn. akt I OSK 459/06).

Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów. Przede wszystkim zarzut kasacyjny nie został należycie uzasadniony, co niewątpliwie stanowi wadę konstrukcyjną skargi kasacyjnej. Zarzucając błędną wykładnię przepisu art. 64 ust. 1 pkt 2 ufp skarżąca winien wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem skarżącego kasacyjnie, prawidłowa. Uzasadnienie złożonej skargi kasacyjnej tego wymogu nie spełnia. Dlatego należy przypomnieć, że stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów i ich uzasadnienia. Autor skargi kasacyjnej wyznacza, bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi, więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone.

Odnosząc się jednak do zarzutu naruszenia art. 64 ust. 1 pkt 2 ufp wskazać należy, że z treści jego uzasadnienia wynika, iż faktycznie skarżąca kwestionuje ustalenia faktyczne dokonane przez organ, a zaakceptowane przez Sąd I instancji. Stwierdza, bowiem w nim, że organ i WSA pominął kluczową sprawę, a mianowicie fakt pomagania matce T. C. przez prowadzących działalność gospodarczą synów oraz przez córkę E. M. Zwrócono także uwagą na stan zdrowia skarżącej i fakt, że posiada rentę rolniczą z KRUS z tytułu niezdolności do pracy.

Wskazać w tym miejscu należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 178/13, LEX nr 1501745). Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że na drodze podnoszenia zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie można podważać wadliwości w zakresie ustalania stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 601/09, LEX nr 586418, wyrok NSA z dnia 31 marca 2004 r., OSK 59/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 10.; wyrok NSA z dnia 13 października 2004 r., FSK 548/04, LEX 147685.; wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 67; wyrok WNSA z dnia 21 lutego 2005 r., GSK 1045/04, LEX nr 187142; wyrok NSA z dnia 3 marca 2005 r., GSK 974/04, LEX nr 186875; wyrok NSA z dnia 3 września 2008 r., II GSK 293/08, niepubl.). Niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może, bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 654/12, LEX nr 1487732).

Wobec braku wskazania w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych kwestionujących ustalenia faktyczne należy uznać, że stan faktyczny ustalony przez organy i zaaprobowany przez Sąd I instancji, nie został podważony. Zgodzić, zatem należy się ze stwierdzeniem WSA, że organ prawidłowo przeanalizował sytuację skarżącej w kontekście przesłanek umorzenia, określonych w art. 64 ust. 1 pkt 2. Organ ustosunkował się do wszystkich okoliczności faktycznych, argumentów i dowodów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania, a także ocenił zebrany materiał dowodowy w sposób kompletny, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, skoro zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej nie może być uznany za usprawiedliwiony z wyżej wskazanych powodów, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.