Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1330/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 24 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi G. Z. i S. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, powoływany dalej jako GDDKiA, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] uchylił własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] i uzgodnił projekt decyzji Wójta Gminy O. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej z częścią biurowo-socjalną na działce nr [...] w miejscowości G.

Wskazane postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wójt Gminy O. wystąpił do GDDKiA o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej z częścią biurowo-socjalną, wiatą i wagą samochodową, na działce nr [...] we wsi G., gm. O.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. GDDKiA nie uzgodnił projektu ww. decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że projekt decyzji przewiduje obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji istniejącym zjazdem z drogi krajowej nr [...]. Obecnie zjazd na działkę nr [...] jest zjazdem o charakterze indywidualnym, natomiast w przypadku powstania planowanej inwestycji byłby to zjazd o charakterze publicznym. Istniejący zjazd indywidualny nie spełnia parametrów zjazdu publicznego. Organ przywołał treść § 113 ust. 7 pkt 1 w zw. z § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich sytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), zgodnie z którym zjazd publiczny nie może być sytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Jak podniósł organ, zjazd na działkę nr [...] sytuowany jest na wprost skrzyżowania z drogą gminną, a więc w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem do GDDKiA wystąpili B. i Z. T. (właściciele działki nr [...]) wskazując, że prowadzą działalność gospodarczą polegającą na recyklingu złomu metali. Środki transportu jakimi dysponują stanowi ciągnik siodłowy Scania + naczepa wywrotka. W 2009 r. roczny obrót w zakresie odzyskiwania metali nie przekraczał 66 MG, co wskazuje, że dojazd do działki odbywał się będzie sporadycznie, nie pogarszając warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym odcinku drogi. Ponadto parametry

Sygn. akt IV SA/Wa 1330/10

obecnego zjazdu w pełni zabezpieczają bezpieczny zjazd na działkę nr [...], a droga gminna w obrębie której usytuowany jest zjazd posiada długość 2,3 km i służy głównie jako dojazd do posesji.

Po rozpatrzeniu wniesionego środka zaskarżenia, GDDKiA podzielając ww. argumentację, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. uchylił własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. i uzgodnił projekt decyzji Wójta Gminy O. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej z częścią biurowo-socjalną na działce nr [...] w miejscowości G.

Skargi na postanowienie GDDKiA z dnia [...] czerwca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli G. Z. i S. K..

G. Z. wskazując na rozmiar planowanej inwestycji, poddała w wątpliwość przyjęte przez organ założenie, że dojazd do działki nr [...] będzie miał charakter sporadyczny i nie pogorszy przez to warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym odcinku drogi krajowej nr [...]. Skarżąca podniosła ponadto, że ruch z działki nr [...] odbywał się będzie nie poprzez drogę gminną, ale bezpośrednio na drogę krajową nr [...].

Identyczne zarzuty w skardze na postanowienie GDDKiA z dnia [...] czerwca 2010 r. podniósł również S. K..

W odpowiedzi na wniesione skargi GDDKiA podtrzymał stanowisko zajęte w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2010 r. i wniósł o ich oddalenie. Organ podniósł, że zjazd na działkę nr [...] jest wprawdzie usytuowany w obrębie skrzyżowania, lecz posiada dostępność z jednego kierunku. Taka organizacja ruchu spowoduje, ze dojazd do działki nie wpłynie w znaczący sposób na pogorszenie warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu na przedmiotowym odcinku drogi krajowej.

W piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2010 r. G. Z. i S. K. podtrzymali dotychczasowe zarzuty oraz dodatkowo wskazali, że zjazd na działkę [...] jest za wąski i nawet przed planowaną inwestycją nie zapewnia bezpieczeństwa dla uczestników ruchu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30

Sygn. akt IV SA/Wa 1330/10

sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jak stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżone postanowienie musiało zostać wyeliminowane z porządku prawnego. Z jego treści wynika, że uchylenie postanowienia I instancji z dnia [...] czerwca 2010 miało miejsce wyłącznie dlatego, że inwestorzy złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w którym podali, że dysponują tylko 1 środkiem transportu, roczny obrót w zakresie odzyskiwania metali w ubiegłym roku 2009 nie przekraczał 66 Mg, zatem dojazd do działki będzie odbywał się sporadycznie, nie pogarszając warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym odcinku drogi.

Tymczasem skarżący w swej skardze zaprzeczają wszelkim informacjom, pochodzącym od inwestorów, wskazują na rozmiar planowanej inwestycji, poddają w wątpliwość przyjęte przez organ założenie, że dojazd do działki nr [...] będzie miał charakter sporadyczny i nie pogorszy warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym odcinku drogi krajowej nr [...]. Ponadto podnieśli, że ruch z działki nr [...] odbywał się będzie nie poprzez drogę gminną, ale bezpośrednio na drogę krajową nr [...] oraz dodatkowo wskazali, że zjazd na działkę [...] jest za wąski i nawet przed planowaną inwestycją nie zapewnia bezpieczeństwa dla uczestników ruchu.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak jest jakiegokolwiek materiału dowodowego, który uprawniałby organ administracji do wydania dwóch przeciwnej treści postanowień, bez dokonania rzetelnej analizy obowiązujących w sprawie przepisów w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy.

Zgodnie z przepisem § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), zwanego dalej rozporządzeniem, zjazd publiczny jest to określony przez zarządcę drogi zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego.

Przedmiotem uzgodnienia dokonywanego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o

Sygn. akt IV SA/Wa 1330/10

drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.) jest możliwość skomunikowania nowego obiektu (budowy hali magazynowej z częścią biurowo-socjalną, wiatą i wagą samochodową). Przepis § 55 ust. 3 i 4 rozporządzenia odnoszą się bowiem do obiektów, a nie do działek, na których te obiekty są lub mają być zlokalizowane. Skoro zaś planowany obiekt ma mieć charakter magazynowo-handlowy, skomunikowanie działki, na której będzie zrealizowany, z drogą publiczną, powinno mieć charakter zjazdu publicznego. W § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia unormowany jest podział zjazdów na dwie kategorie: zjazdy indywidualne i zjazdy publiczne, przy czym przyporządkowanie danego zjazdu do jednej z powyższych kategorii zależy od rodzaju obiektu planowanego na działce objętej wnioskiem.

Jeśli na działce ma być prowadzona działalność gospodarcza, w tym magazynowo- handlowa, to w świetle § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, zjazd obsługujący tę nieruchomość musi być zjazdem publicznym.

Ustalenie więc w postanowieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2010 r. skomunikowania nowego obiektu poprzez istniejący zjazd, który nie ma charakteru publicznego, lecz indywidualny, stanowi naruszenie § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.

Zatem uchylenie postanowienia własnego i wydanie postanowienia z dnia [...].06.2010 przez GDDKiA, tylko z przyczyn niewielkiego rocznego obrotu inwestorów, nie może mieć miejsca. O uzgodnieniu inwestycji decyduje bowiem spełnienie przez zjazd przesłanek z cytowanych wyżej przepisów, a nie rodzaj środków transportu, którymi dysponuje inwestor ani tym bardziej osiągany przez niego roczny obrót w zakresie odzyskiwania metali.

Drugą równie istotną wadą zaskarżonego postanowienia jest wydanie go i podpisanie przez tę samą osobę, która wydała postanowienie l-instancyjne. Zarówno postanowienie z dnia [...].06.2010 (I instancji) jak postanowienie z dnia [...].06.2010, wydane po ponownym rozpoznaniu sprawy, podpisała ta sama osoba- Z. G., [...], działający z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

Osoba ta była wyłączona od ponownego rozpoznawania sprawy, której orzekała w I instancji. W myśl art. 24 § 1 pkt 5) k.p.a. Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji.

NSA stoi na stanowisku, że wydanie decyzji przez tę samą (...) osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszej decyzji, stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1

Sygn. akt IV SA/Wa 1330/10

pkt 5 k.p.a. (wyrok NSA z z dnia 23 czerwca 2010 r., I OSK 36/10, LEX nr 595359). Stosownie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2010 r. (III SA/Wr 865/09, Wspólnota 2010/12/26), załatwienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powinno być podjęte przez osobę, która nie brała udziału przy wydawaniu wcześniejszej decyzji. Rozpatrując raz jeszcze wniosek strony, organ powinien też rozważyć merytoryczne zarzuty podniesione w skardze, dając temu wyraz w uzasadnieniu podjętej na nowo decyzji.

Wskazana wadliwość zaskarżonego postanowienia, polegająca na wydaniu go przez tę samą osobę, która orzekała we wcześniejszym postanowieniu, spowodowała konieczność wyeliminowania postanowienia z porządku prawnego.

Ponownie rozpoznając sprawę GDDKiA przede wszystkim weźmie pod uwagę cytowany przepis art.24 k.p.a., dotyczący wyłączenia pracownika od ponownego orzekania w sprawie załatwionej wydanym przez niego wcześniejszym postanowieniem, a ponadto organ oceni zaistnienie przesłanek z cytowanych wyżej przepisów prawa materialnego i wyda postanowienie, biorąc pod uwagę obowiązujące w sprawie akty prawne, dokonując ich należytej subsumpcji do ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.