Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 968/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 219 § 2, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa G. Spółki z o.o. w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2291/11 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa G. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany akt weryfikacyjnych punktu gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 30 marca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2291/11, odrzucił skargę Przedsiębiorstwa G. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany akt weryfikacyjnych punktu gier na automatach o niskich wygranych.

Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu niniejszego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. skarżący przedłożył dowód przelewu uzupełnienia wpisu od skargi w kwocie 100 zł na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.

Postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę Przedsiębiorstwa G. Spółki z o.o. W uzasadnieniu podniesiono, że pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia wpisu od skargi poprzez uiszczenie kwoty 100 zł, jednakże wpisu tego nie uzupełniono skutecznie w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, który upłynął w dniu [...] lutego 2012 r. Z uwagi na okoliczność, iż wezwanie Sądu zawierało szczegółowe pouczenie co do terminu i sposobu wypełnienia obowiązku nałożonego na stronę oraz skutków jego niedochowania, Sąd I instancji nie mógł uznać, iż dokonanie wpłaty brakującej kwoty w dniu [...] lutego 2012 r., jednakże na rachunek bankowy innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, stanowiło prawidłowe wykonanie przedmiotowego wezwania. Ponadto Sąd stwierdził, że wpłata kwoty 100 zł w dniu [...] marca 2012 r. na rachunek bankowy właściwego sądu została dokonana po upływie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. W związku z tym Sąd I instancji, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.), odrzucił wniesioną skargę.

Od powyższego postanowienia Przedsiębiorstwo G. Spółka z o.o. złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o uchylenie tego postanowienia w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 219 § 2 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że omyłkowe uiszczenie brakującej części wpisu od skargi na rachunek bankowy innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, przy jednoczesnym dochowaniu terminu uzupełnienia wpisu wynikającego z zarządzenia przewodniczącego oraz przy wskazaniu właściwej sygnatury sprawy, jest równoznaczne z nieziszczeniem wpisu od skargi;

2) art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie.

W uzasadnieniu podniesiono, że błędna jest wykładnia Sądu I instancji odnosząca się do art. 219 § 2 p.p.s.a. i polegająca na przyjęciu, że omyłkowe uiszczenie brakującej części wpisu od skargi na rachunek bankowy innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, przy jednoczesnym dochowaniu terminu uzupełnienia wpisu, wynikającego z zarządzenia przewodniczącego oraz przy wskazaniu właściwej sygnatury sprawy, jest równoznaczne z nieuiszczeniem wpisu od skargi. Opłaty uiszczane w postępowaniu sądowoadministracyjnym służą pokrywaniu kosztów funkcjonowania sądownictwa administracyjnego, stanowiąc jednocześnie przychód budżetu państwa. W tym kontekście skarżąca powołała się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OZ 344/04, w którym podniesiono, że opłaty sądowe, bez względu na to czy zostaną uiszczone na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, czy też Naczelnego Sądu Administracyjnego, są dochodami budżetu państwa w ramach jednej części budżetu.

Ponadto w skardze kasacyjnej stwierdzono, że celem przepisów obciążających skarżących kosztami wpisu jest również potrzeba wprowadzenia pewnej bariery dla składania nieuzasadnionych skarg.

W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, przepisom art. 219 § 2 oraz art. 220 § 2 p.p.s.a. nie można przypisać funkcji represyjnej. Oznaczając prawidłowo sygnaturę sprawy, wnosząc opłatę w terminie i zawiadamiając o tym Sąd, pełnomocnik wykazał, że wpłata na rachunek innego wojewódzkiego sądu administracyjnego nie była wynikiem zamierzonego działania, lecz powstała w wyniku zwyczajnej pomyłki, która nie powinna skutkować negatywnymi konsekwencjami dla skarżącego. .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do unormowania art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związanym jej zarzutami i biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która jednak w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Przedmiotem postępowania kasacyjnego w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi, wydane na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżąca Spółka otrzymała zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego o brakującą kwotę 100 zł, w którym wskazano miejsce dokonania wpłaty oraz godziny otwarcia kasy Sądu, a także podano numer rachunku bankowego Sądu. W zakreślonym terminie pełnomocnik Spółki przesłał do Sądu I instancji pismo informujące o usunięciu braku poprzez dokonanie stosownej wpłaty na rachunek bankowy. W załączeniu do niniejszego pisma przesłano potwierdzenie wykonania przelewu kwoty 100 zł na rachunek Sądu, z którego jednakże jednoznacznie wynika, iż zlecenie przelewu nastąpiło na rachunek bankowy innego sądu wojewódzkiego, tj. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. W tytule załączonego potwierdzenia transakcji podano zaś prawidłową sygnaturę sprawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w oparciu o przedstawione powyżej okoliczności należało zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż tak dokonanej wpłaty brakującej kwoty wpisu sądowego od skargi nie można uznać za skuteczną, a zatem nie nastąpiło prawidłowe wykonanie wezwania sądu i skarżąca Spółka nie uiściła stosownej opłaty. W zaistniałej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo odrzucił wniesioną skargę na podstawie wskazanego powyżej przepisu z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego pomimo wezwania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza ponadto, że nie można zgodzić się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, iż dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 219 § 2 p.p.s.a. jest nieprawidłowa. W rozpoznawanej sprawie należało rozważyć problematyczną i sporną kwestię skuteczności dokonania przelewu bankowego brakującej kwoty wpisu, jednakże na rachunek bankowy innego wojewódzkiego sądu administracyjnego niż sąd właściwy, orzekający w niniejszej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można za skuteczne uznać uiszczenia opłaty sądowej na rachunek bankowy niewłaściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W takiej sytuacji termin do uiszczenia opłaty uważa się za zachowany jedynie wówczas, gdy niewłaściwy wojewódzki sąd administracyjny dokona w terminie do uiszczenia opłaty sądowej przelania wpłaconej mylnie kwoty na rachunek bankowy właściwego sądu (patrz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 r., str. 718). Jest to sytuacja odmienna od wskazanej w skardze kasacyjnej, kiedy to w powołanym przez kasatora orzeczeniu (postanowienie NSA z 3 września 2004 r., sygn. akt OZ 344/04) wpisu dokonano na rachunek bankowy Naczelnego Sądu Administracyjnego zamiast na rachunek bankowy Sądu I instancji właściwego do rozpoznania sprawy. W przedstawionym przypadku opłaty od skargi kasacyjnej nie można jednoznacznie twierdzić, iż NSA nie jest również właściwym sądem administracyjnym w rozumieniu art. 219 § 2 p.p.s.a., skoro rozpoznanie skargi kasacyjnej należy właśnie do właściwości tego sądu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 100 zł dokonano na rachunek innego, niewłaściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w ostatnim dniu wyznaczonego terminu, tj. w dniu [...] lutego 2012 r. Natomiast, z uwagi na fakt, iż dopiero w dniu [...] marca 2012 r. do akt sprawy przekazano dowód wpłaty uzupełnienia wpisu od skargi, dokonanej w dniu [...] marca 2012 r. na rachunek bankowy właściwego sądu, tj. WSA w W., należało bezspornie uznać, iż wpłata ta została dokonana po upływie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi.

W świetle przedstawionych okoliczności, Sąd I instancji zasadnie stanął na stanowisku, że w sprawie doszło do bezskutecznego upływu terminu, co skutkowało negatywnymi konsekwencjami dla strony w postaci odrzucenia wniesionej skargi z przyczyn formalnych, a tym samym niepoddania jej w ogóle ocenie merytorycznej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.