Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1063/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 par. 1, 1a, 1b,  art. 76 par. 1, art. 122
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 1a pkt 12a, art. 7, art. 54 par. 1,  art. 67 par. 1,
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Artur Kuś, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w [...]wszczął egzekucję w stosunku do majątku Skarżącego – pana G. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...]G. K. w [...]dwóch tytułów wykonawczych: z dnia [...]października 2009 r. o nr [...]oraz z dnia [...]stycznia 2011 r. [...]z tytułu należności w podatku akcyzowym.

W toku egzekucji administracyjnej organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...]grudnia 2015 r. nr [...] dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u Dyrektora Izby Skarbowej w [...]z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego, a zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności oraz zobowiązanemu [...]grudnia 2015 r.

Na tę czynność egzekucyjną Skarżący pismem z [...]grudnia 2015 r. wniósł skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w [...], wnosząc o umorzenie wszczętych postępowań i wykonanie obowiązujących Urząd Celny rozstrzygnięć Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w kwestii tych zobowiązań wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 24 marca 2015 sygn. akt III SA/Wa 2885/16 i III SA/Wa 2886/15, jak również Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] listopada 2015 sygn. akt [...]-[...]oraz [...] – [...], a wobec tego prowadzona egzekucja obraża powyższe rozstrzygnięcia w sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...]postanowieniem z [...]lutego 2016 r. oddalił skargę jako nieuzasadnioną i uznał, że zaskarżonej czynności egzekucyjnej dokonano zgodnie z przepisami.

Skarżący pismem z 29 lutego 2016 r. złożył zażalenie na to postanowienie, argumentując, że Urząd Celny [...]w [...]wszczął postępowanie podatkowe w sprawie nieprawidłowości rozliczenia w podatku akcyzowym za lata 2005-2007 w stosunku do firmy Skarżącego, a postępowanie tej sprawie prowadzone jest w sposób przewlekły, toczy się już przeszło 11 lat. Skarżący poświęcił też wiele uwagi niekompetencji urzędników podkreślając, że Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym wydał sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia, tj. w jednym z nich podał, że "uchyla decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia" zaś innym rozstrzygnięciem "utrzymuje w mocy postanowienie dotyczące tego samego okresu".

Minister Rozwoju i Finansów postanowieniem z [...]listopada 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...]lutego 2016 r. w sprawie oddalenia skargi na czynności egzekucyjną.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, umorzenie postępowania egzekucyjnego, zobowiązanie urzędu do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 2011 r. oraz pozostałych, zarzucając naruszenie art. 59 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [Dz.U. z 2016 r., poz. 59 z późn. zm.], dalej u.p.e.a; art. 76 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa [Dz. U. z 2017 r., poz. 201], dalej: O.p., art. 120, 122 i 125 O.p.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że Urząd Celny [...]w [...]wszczął postępowanie w sprawie nieprawidłowości rozliczeniowych w podatku akcyzowym za lata 2005-2007; w pierwszej wersji decyzji wymiarowych za poszczególne miesiące naliczył do zapłaty ponad [...]zł wraz z odsetkami, nie zaliczając wpłat tego podatku, zaś po licznych odwołaniach i rozprawach w sądzie w minionym roku zostało przedstawione Skarżącemu rozliczenie tego podatku, z którego wynika nadpłata w wysokości ok. [...]zł plus odsetki. Zdaniem Skarżącego, w związku z tym zachodzą przesłanki z art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Skarżący podkreślił, że naruszono art. 76 § 1 O.p., gdyż zgodnie z jego brzmieniem nadpłaty podlegają z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych, natomiast organ podatkowy i organy egzekucyjne egzekwują z renty Skarżącego niedopłaty podatków z kilku decyzji a nie z nadpłat.

Skarżący argumentuje, że w całym postępowaniu miał do czynienia z całkowitym lekceważeniem praw podatnika i obowiązujących przepisów ustawy o podatku akcyzowym, przy czym urząd bezwzględnie przestrzegał przepisów o naliczeniu podatku, ale odmawia uznania kwot podatku wpłaconego, a mimo że postępowanie zostało zakończone dawno temu nie została mu doręczona decyzja o stwierdzeniu nadpłaty i nadpłata nie została mu zwrócona z odsetkami. Skarżący podał, że art. 122 O.p. nakazuje urzędowi działać sprawnie i bez zbędnej zwłoki, dlatego opieszałość urzędu jest rażącym naruszeniem prawa a opóźnienie w zwrocie nadpłaty z należnymi odsetkami jest działaniem na szkodę skarbu państwa. Skarżący podał, że w postępowaniu "domiarowym" urząd działał błyskawicznie, ale od. ok. 6 lat, gdy się okazało, że jest nadpłata w podatku akcyzowym, urząd nie reaguje, mamy zatem do czynienia z sytuacją, że egzekwowane są te decyzje gdzie była niedopłata i zabierana jest renta Skarżącego, gdzie pobierane są również odsetki i koszty egzekucyjne a nadpłata nadal się powiększa o kwoty z egzekucji. Skarżący podkreślił, że organ egzekucyjny jest tym samym organem, który wydawał decyzje wymiarowe, a zatem można wymagać, aby Dyrektor Izby Celnej w [...]przestrzegał wydanych przez siebie decyzji, co wynika z art. 212 O.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...]wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z [...]listopada 2016 r., nr [...] w ramach kryteriów wynikających z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. z 2014 r., poz. 1647] oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.], Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna.

Skarżący kwestionuje prowadzenie przez organ egzekucyjny egzekucji z renty, w tym zajęcie innej wierzytelności, składając skargę na czynności egzekucyjne przy okazji zajęcia dwóch wierzytelności z tytułu kosztów sądowych [po 100 zł każda] od wygranych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie spraw [III SA/Wa 2885/14 i III SA/Wa 2886/14] uważając – po pierwsze – że taka egzekucja powinna w pierwszym rzędzie uwzględniać nadpłatę w wysokości ok. [...] zł plus odsetki, na podstawie przedstawionego mu rozliczenia tego podatku; po drugie zaś – że mimo, że postępowanie zostało dawno zakończone, nie została mu doręczona decyzja o stwierdzeniu nadpłaty i nadpłata nie została zwrócona wraz z należnymi odsetkami, co narusza art. 122 O.p.

W myśl art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę:

1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;

2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

Zgodnie z art. 72 § 1a i § 1b Ordynacji podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się kwotę stanowiącą różnicę określoną zgodnie z art. 27f ust. 8–10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazaną w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 tej ustawy, lub wynikającą z decyzji a także kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 26ea ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 18da ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, wykazaną w zeznaniu lub wynikającą z decyzji. W myśl art. 72 § 2 Ordynacji podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, jeżeli wpłata ta dotyczyła zaległości podatkowej, a także nienależnie zapłacone zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a Ordynacji podatkowej, odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek oraz opłatę prolongacyjną.

Zgodnie z art. 76 § 1 O.p. – którego naruszenie zarzuca Skarżący – nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Natomiast w razie zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku jej zaliczenie na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych ma pierwszeństwo przed realizacją zajęcia [art. art. 76 § 2 O.p.].

Skarżący, powołując się na istnienie nadpłaty nie wskazuje natomiast żadnego tytułu taką nadpłatę stwierdzającego, ogólnie odwołując się do wygranej przed organami i przed sądami administracyjnymi oraz do przedstawionego mu w minionym w dacie skargi, tj. 2015 roku rozliczenia podatku, z którego wynikała nadpłata w wysokości ok. [...]zł oraz odsetki, nie podaje jednak, kto tego rozliczenia dokonał, ani go nie przedstawia. Natomiast w skardze na czynności egzekucyjne z [...] grudnia 2015 r., która zainicjowała postępowanie [akta post. adm., k. 12] Skarżący kwestionował zajęcie innej wierzytelności, tj. wierzytelności z tytułu kosztów sądowych [po 100 zł każda] od wygranych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie spraw [III SA/Wa 2885/14 i III SA/Wa 2886/14], wskazując, że tytuły wykonawcze na podstawie których prowadzona jest egzekucja [z dnia [...]października 2009 r. o nr [...]oraz z dnia [...]stycznia 2011 r. [...]z tytułu należności w podatku akcyzowym] i prowadzone na ich podstawie postępowanie egzekucyjne naruszają prawo z dwóch powodów. Pierwszy z nich to, że tytuły wykonawcze wystawił Dyrektor Izby Celnej w [...] a nie doręczył Skarżącemu decyzji podatkowej, zaś Skarżący nie podlegał właściwości miejscowej ani rzeczowej tego organu i nigdy nie dokonywał tam odpraw celno – podatkowych zaś organy muszą z urzędu przestrzegać przepisów o właściwości. Drugim powodem jest, że "w kwestii tych zobowiązań wypowiedział się już WSA w Wyrokach z dnia 24 marca 2015 sygn. akt III SA/Wa 2885/16 i III SA/Wa 2886/15, jak również Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] .11.2015 sygn. akt [...]-[...] oraz [...] – [...]. tytuły wykonawcze i prowadzona egzekucja obraża powyższe rozstrzygnięcia w tej sprawie."

Przy kolejnym piśmie składanym w tym postępowaniu, stanowiącym zażalenie na postanowienia odmawiające umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytuł wykonawczych z dnia [...] października 2009 r. o nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2011 r. [...] [akta post. adm., k. 22], Skarżący – w odniesieniu do nadpłat w podatku – podał, że kontrola dotyczyła [...]samochodów i w jej trakcie stwierdzono w niektórych przypadkach nadpłatę, w innych niedopłatę, dlatego Dyrektor Izby Celnej powinien zawiesić postępowanie egzekucyjne i dokonać całościowego rozliczenia oraz stwierdzić nadpłatę lub niedopłatę, do czego został zobowiązany przez WSA. Do tego zażalenia Skarżący załączył wezwanie z [...]maja 2013 r. kierowane do Dyrektora Izby Celnej w [...] [akta post. adm., k. 21] do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2011 r. w spr. IIISA/Wa 363/11, w którym podał, że w dniu 23 maja 2013 r. otrzymał postanowienie z [...]maja 2013 r. oraz zawiadomienie o zajęciu praw majątkowych z [...]maja 2013 r., które są obrazą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2011 r. w spr. IIISA/Wa 363/11, w którym Sąd ten na str. 14 uzasadnienia wyroku, w pkt 8 wskazał, że organ dokona całościowego rozliczenia kwoty, do zapłaty której będzie zobowiązany Skarżący, uwzględniającej ewentualne kwoty nadpłaconego podatku. Skarżący podkreślił, że organ nie dokonał całościowego rozliczenia podatków za lata 2005 – 2008, nie uwzględnił dokonywanych wpłat dziennych, w związku z czym, nie wykonał orzeczenia sądu, zaś Skarżący w związku z tym żąda dokonania całościowego rozliczenia za te lata oraz wstrzymania egzekucji do czasu dokonania rozliczenia.

W uzasadnieniu wyroku z 1 grudnia 2011 r., do którego odwołuje się Skarżący, w pkt 8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał: "Odnosząc się do kwestii związanej z rozliczeniem poszczególnych okresów rozliczeniowych w podatku akcyzowym Sąd uznał, iż wydanie decyzji podatkowych za poszczególne miesiące z wykazaniem sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją w kraju nie może być ocenione jako wadliwe. Nie ulega wątpliwości, iż po określeniu zobowiązań podatkowych za okresy rozliczeniowe w podatku akcyzowym organ dokona całościowego rozliczenia kwoty, do zapłaty której będzie zobowiązany Skarżący uwzględniającej ewentualne kwoty nadpłaconego podatku.".

Z powyższego wynika, że Sąd w uzasadnieniu wyroku, w którego treści Skarżący upatruje podstawy do rozliczenia nadpłaty powyższe nadpłaty traktuje jako ewentualne, uzależniając je od ich wystąpienia, nie przesądzając zarazem, o ich wystąpieniu.

Skarżący natomiast nie wykazał istnienia takiej nadpłaty, zaś w skardze, podał, że mimo, że postępowanie zostało dawno zakończone, nie została mu doręczona decyzja o stwierdzeniu nadpłaty i nadpłata nie została mu zwrócona wraz z należnymi odsetkami, co oznacza, że decyzją w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie dysponuje. Dla zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości konieczne jest, by taka nadpłata istniała, została stwierdzona przez właściwy organ, nie wystarczy więc przekonanie podatnika o wystąpieniu nadpłaty. Nie stanowi podstawy takiej nadpłaty w szczególności, cytowane stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2011 r. w spr. IIISA/Wa 363/11.

W konsekwencji, zasadny jest wniosek, że nie stwierdzono nadpłaty, która mogłaby być zaliczona na poczet egzekwowanej należności.

Skarżący natomiast, przy okazji zajęcia wierzytelności z tytułu kosztów sądowych wniósł skargę na czynności egzekucyjne, w istocie kwestionując tytuły wykonawcze. Skargę na czynności egzekucyjne – stosownie do treści art. 54 § 1 u.p.e.a. – wynosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. W rozpoznawanej sprawie w toku prowadzonego na podstawie dwóch tytułów wykonawczych postępowania egzekucyjnego organy egzekucyjne zastosowały środek egzekucyjny określony w art. 1a pkt 12a u.p.e.a., tj. egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych, zaś zajęcia innej wierzytelności pieniężnej dokonano zgodnie z art. 89 § 1 i 3 u.p.e.a. poprzez przesłanie do Dyrektora Izby Skarbowej w [...]zawiadomienia z [...]grudnia 2015 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego zasądzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokami z 24 marca 2015 r. w spr. III SA/Wa 2885/14 i III SA/Wa 2886/14. Wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonej zaległości i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Wezwano też dłużnika zajętej wierzytelności, by w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, przekaże organowi egzekucyjnemu zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przykazania – i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność [akta post. adm., k. 8].

Prawidłowe jest zatem zajęcie przysługującej Skarżącemu wierzytelności z tytułu zasądzonych na jego rzecz, wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawach III SA/Wa 2885/14 i III SA/Wa 2886/14 kosztów sądowych, dwukrotnie po [...] zł. Skoro w stosunku do Skarżącego z tytułu należności w podatku akcyzowym wystawione zostały tytuły wykonawcze z dnia [...]października 2009 r. o nr [...]stwierdzający istnienie podlegających egzekucji należności w kwocie [...]zł należność główna oraz [...]zł odsetki, oraz z dnia [...]stycznia 2011 r. [...], stwierdzający istnienie podlegającej egzekucji należności kwocie [...] zł i [...]zł odsetki, organ miał podstawę do dokonywania na podstawie tych tytułów czynność egzekucyjnych.

Zgodnie natomiast z art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, zaś w myśl art. 32 tej ustawy, organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Następnie, art. 67 § 1 u.p.e.a. stanowi, że z zastrzeżeniem art. 68 § 1, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Określając wzór, minister uwzględni uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tym zawiadomieniu lub protokołach. Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, jeśli nie jest doręczane w postaci elektronicznej, zawiera: oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; określenie stosowanego środka egzekucyjnego; numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub  powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska  i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego [art. 67 § 2 u.p.e.a.].

Z powyższego wynika, że podstawą do zajęcia wierzytelności jest tytuł wykonawczy, na którego numer powinno powoływać się zajęcie. W zajęciu, które kwestionuje Skarżący wskazano tytuły wykonawcze, na podstawie którego ów środek zastosowano, tj. z dnia [...]października 2009 r. o nr [...]oraz z dnia [...]stycznia 2011 r. [...]z tytułu należności w podatku akcyzowym, wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w [...].

W zawiadomieniu o zajęciu prawidłowo też – mimo formułowanych w tym zakresie zastrzeżeń Skarżącego – wskazano jako wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w [...]. Kwestia wyznaczenia wierzyciela właściwego w sprawach dotyczących obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych, czy też z wydanych przez dyrektora izby celnej decyzji lub postanowień została odrębnie uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 15 maja 2012 r. w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania [t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 1200], a także rozporządzeniu Ministra Finansów z 15 września 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania [Dz. U. z 2015 r., poz. 1494].

W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma treść § 3 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, zgodnie z którym, w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia [tj. 1 października 2015 r.], dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w [...], przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy.

Na mocy tego przepisu nastąpiła zmiana wierzyciela, którym w miejsce właściwych dyrektorów izb celnych stał się jeden organ – Dyrektor Izby Celnej w [...]właściwy dla obszaru całego kraju.

Prawidłowo zatem zawiadomienie o zajęciu wierzytelności wskazuje jako wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w [...].

W konsekwencji Sąd, nie będąc związany podniesionymi zarzutami, z urzędu dokonując w całości oceny zaskarżonego postanowienia, nie dopatrzył się tych zarzucanych skardze jak i innych, niepodniesionych w niej, naruszeń prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.