Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 317/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 127 par. 3, art. 129 par. 1, art. 161 par. 1 pkt 1, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty za nadzór nad zorganizowanym poza gospodarstwami punktem przetwórstwa mleka p o s t a n a w i a: 1. podjąć zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne; 2. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 3. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę 111 (sto jedenaście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 21 marca 2017 roku, pod poz. [...]. B.A.


UZASADNIENIE

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia opłaty za nadzór nad zorganizowanym poza gospodarstwami punktem przetwórstwa mleka.

W powyższej skardze pełnomocnik strony skarżącej zaskarżonej decyzji zarzucił:

1.naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. naruszenie art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.,- dalej jako: "k.p.a.") poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, polegające na niewskazaniu przez organ konkretnych czynności (w ramach przepracowanych godzin), za które została wymierzona stronie skarżącej opłata oraz niewyjaśnienie czy wymierzona opłata dotyczyła nadzoru nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka czy przetwórstwem mleka;

b. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania uczestnika do władzy publicznej, polegające na zobowiązaniu strony skarżącej do wnoszenia z tego samego tytułu opłat w różnych wysokościach w krótkich odstępach czasu, pomimo braku zmiany okoliczności faktycznych;

c. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji pomimo istnienia podstaw do uchylenia decyzji;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1482 ze zm. – dalej jako: "u.i.w.") w związku z § 6 ust. 1 oraz poz. 14 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsca pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 388 ze zm., - dalej jako: "Rozporządzenie") poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, polegające na przyjęciu, że strona skarżąca powinna zostać zobowiązana do wniesienia opłaty za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka pomimo tego, że ustalony stan faktyczny nie uzasadniał zastosowania tych przepisów i zobowiązania strony skarżącej do wniesienia opłaty.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...]. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodów ze wskazanych dokumentów oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty skarbowej w kwocie 17 złotych.

Ponadto pismem z dnia 21 marca 2017 roku skierowanym do [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł., pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo zarówno pełnomocnik strony skarżącej (pismo z dnia 14 czerwca 2017 roku), jak i pełnomocnik organu (pismo z dnia 21 czerwca 2017 roku) wnieśli o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zarządzeniem z dnia 12 maja 2017 roku wezwano pełnomocnika strony skarżącej do wypowiedzenia się w terminie 7 dni, czy popiera wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przed sądem, a jeśli tak do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie prawidłowej podstawy prawnej wniosku i powołanie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2017 roku pozostawiono bez rozpoznania wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Natomiast postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne.

Następnie w drodze pisma z dnia 2 kwietnia 2019 roku strona skarżąca złożyła oświadczenie, że cofa powyższą skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 129 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", w razie zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron sąd postanowi podjąć postępowanie na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania. Jak stanowi przepis art. 127 § 3 p.p.s.a., podczas zawieszenia postępowania sąd nie podejmuje żadnych czynności za wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania lub wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności. Czynności podejmowane przez strony, a nie dotyczące tych podmiotów, wywołują skutki dopiero od podjęcia postępowania. Z przytoczonego powyżej unormowania wynika, że bez podjęcia zawieszonego postępowania nie jest możliwe zweryfikowanie cofnięcia skargi.

Wprawdzie strona skarżąca w piśmie z dnia 2 kwietnia 2019 roku, zawierającym cofnięcie skargi nie wniosła wprost o podjęcie postępowania, jednak w ocenie sądu wniosek ten należy wywieźć z treści pisma, wobec podjęcia przez stronę skarżącą czynności ewidentnie zmierzających do zakończenia postępowania.

Wobec powyższego w punkcie 1 postanowienia sąd orzekł o jego podjęciu na podstawie art. 129 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153).

W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie należy uznać, iż strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.

W punkcie 2 sentencji postanowienia sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

O zwrocie wpisu od skargi sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt 3 sentencji postanowienia).

B.A.