Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1008/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 7, art. 6a
journal: Dz.U. 1993 nr 94 poz 431
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku rolnym.
article: art. 5 ust. 1 pkt 1a, art. 6 ust. 8.
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 21 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązania pieniężne na rok 2012 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz radcy prawnego K.J. kwotę 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie przepisów art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856) oraz art. 13 § 1 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2012.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny:

Dnia 15 lutego 2012 r. M. P. złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2012 rok, w której wskazał zmianę powierzchni budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z uwagi na złożoną korektę Wójt Gminy G. postanowieniem z dnia 22 lutego 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2012 r.

Decyzją z dnia 22 marca 2012 r. Wójt Gminy G. po przeprowadzonym postępowaniu, dokonał zmiany decyzji ostatecznej ustalającej M. P. łączne zobowiązanie pieniężne na 2012 rok, poprzez ustalenie nowej kwoty podatku na wskazany okres w wysokości 2.838,00 zł. Podstawą ustalenia nowej kwoty podatku były dane o posiadanych przez skarżącego nieruchomościach, i ich przeznaczeniu, wskazane przez M. P. w ww. korekcie informacji.

Zobowiązanie podatkowe w kwocie 2.838,00 zł obliczono następująco:

1. użytki rolne niezwiązane z działalnością gospodarczą przez okres 12 miesięcy:

5 q x 65,00 zł x 0,12 ha użytków rolnych = 39,00 zł,

2. budynek mieszkalny niezwiązany z działalnością gospodarczą przez okres 12 miesięcy:

150 m2 x 0,70 zł = 105,00 zł,

3. grunty niezwiązane z działalnością gospodarczą przez okres 12 miesięcy:

1600 m2 x 0,23 zł = 368,00 zł,

4. budynek związany z działalnością gospodarczą przez okres 2 miesięcy:

187 m2 x 18,00 zł = 3366 zł : 12 x 2 = 561,00 zł,

5. budynek związany z działalnością gospodarczą przez okres 10 miesięcy:

86 m2 x 18,00 zł = 1548 zł : 12 x 10 = 1290,00 zł,

6. budynek pozostały niezwiązany z działalnością gospodarczą przez okres 12 miesięcy:

27 m2 x 4,27 zł = 115,29 zł,

7. budynek pozostały niezwiązany z działalnością gospodarczą przez okres 10 miesięcy:

101 m2 x 4,27 zł = 431,27 zł :12 x 10 = 359,39 zł

Razem podatek: 2.838,00 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia decyzją z dnia 21 czerwca 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ przywołał treść przepisów art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm) i stwierdził, że M. P. posiada budynek związany z działalnością gospodarczą o pow. 86 m2 oraz budynek pozostały o pow. 128 m2. W przedmiotowym lokalu I. P. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "A" której przedmiotem jest m.in. "pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna" oraz restauracje i inne placówki gastronomiczne". W związku z tym prowadząc klubo-kawiarnię uzyskała zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa powyżej 4,5%. Nie ma zatem podstaw do uznania opodatkowanego lokalu za placówkę przeznaczoną na działalność kulturalną oraz kulturę fizyczną i sport, które podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, że nie odniósł się do decyzji Wójta Gminy z 10 października 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzji Starostwa Powiatowego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę i dobudowę budynku przeznaczonego na działalność kulturalno-usługowo-handlową (klubo-kawiarnię) w miejscowości G. na działce nr [...], odwołania od decyzji Wójta Gminy G. z 30 maja 2012 r. oraz nie respektowania przez organ I instancji zapisów Uchwały Rady Gminy G. dot. zwolnienia od podatku nieruchomości przeznaczonych na cele kulturalne.

Jak podkreślił skarżący w opodatkowanej placówce została zarejestrowana i jest prowadzona "działalność obiektów kulturalnych" (PKD 2007), a sprzedaż napojów alkoholowych, której zaprzestano po zawieszeniu działalności, służyła tylko utrzymaniu obiektu i prowadzonej działalności podobnej jak inne ośrodki kultury w gminie (domy kultury, świetlice).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270), - dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi ustalenie przez organ I instancji nowej kwoty podatku od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 2.838 zł w wyniku zmiany ostatecznej decyzji Wójta Gminy G. ustalającej wysokość tego podatku w kwocie 3.993 zł, z uwagi na złożoną przez skarżącego korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, w której wskazał nową (mniejszą) powierzchnię części budynku wykorzystywanego do prowadzonej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej u.p.o.l.) - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a kwalifikacja nieruchomości (np. przeznaczona na cele gospodarcze, mieszkaniowe, inne), co ma wpływ na wymiar tego podatku, jest niezależna od statusu podatnika, a wynika wprost z przeznaczenia nieruchomości.

O opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, decyduje zespół przesłanek pozytywnych i negatywnych. Przesłanki pozytywne to takie, od których ziszczenia zależy powstanie obowiązku podatkowego w określonej wysokości (fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a także gospodarcze przeznaczenie nieruchomości wynikające z ewidencji gruntów). Natomiast zaistnienie przesłanki negatywnej wyłącza opodatkowanie określonego przedmiotu w całości (np. przesłanki wymienione w art. 7 ust. 1 u.p.o.l.), albo stanowi podstawę jego opodatkowania w niższej wysokości niż maksymalna, nawet mimo wystąpienia przesłanki pozytywnej.

Podatek od nieruchomości ma bowiem charakter majątkowy, w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku, a także na pewnym poziomie estetycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 1994r. sygn. akt: SA/Gd 1200/93, Wspólnota 1994/35, str. 18). Podatek od nieruchomości nie nawiązuje więc w swojej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Decydujące znaczenie ma to, że podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, a nie jest ważne jak intensywne jest wykorzystywanie tych nieruchomości i jakie przynosi to efekty gospodarcze.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że decydującym o zakwalifikowaniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. ( por.wyrok NSA z 12 kwietnia 2011r. sygn. akt II FSK 2128/09). Wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z pewnymi wyjątkami, które nie mają zastosowania w sprawie) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że podmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. O wyborze stawki podatku decyduje gospodarczy charakter przedmiotu opodatkowania, a nie właściwości podmiotowe podatników.

Wskazać także należy na art. 5 ust. 3 u.p.o.l., który stanowi, że przy określaniu wysokości stawek od budynków lub ich części, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków.

W niniejszej sprawie Rada Gminy G. skorzystała z ww. uprawnienia i uchwałą z dnia 25 listopada 2011 r. zwolniła z podatku od nieruchomości na 2012 r. m.in. budynki lub ich części, budowle oraz grunty zajęte na biblioteki, świetlice i kluby wiejskie a także wykorzystywane na prowadzenie statutowej działalności w zakresie (...) rozwoju i upowszechniania działalności kulturalnej oraz kultury fizycznej i sportu.

Bezsporne jest, że skarżący posiadający tytuł prawny do lokalu zwanego klubo - kawiarnią "B" położonego przy ul. [...] w G., przekazał go do użytkowania I. P. w celu prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Charakter prowadzonej działalności (jak wynika z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej działalność prowadzona jest od 17 października 2009 r.), w przekonaniu skarżącego, uprawnia go do zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie § 2 ww. uchwały Rady Gminy. Z akt sprawy wynika również, że w związku z prowadzoną działalnością I. P. uzyskała zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa powyżej 4,5%.

Ponadto z dokumentów, na które powołuje się skarżący wynika, że opodatkowany budynek przeznaczony jest na działalność kulturalno-usługowo-handlową (decyzja Starosty zatwierdzająca projekt budowlany i decyzja Wójta gminy G. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu).

Zdaniem Sądu zgromadzone w sprawie dokumenty jasno dowodzą, że opodatkowany lokal, w którym prowadzona jest klubo - kawiarnia "B" wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej, w ramach której dokonuje się sprzedaży alkoholu (co potwierdza sam skarżący wskazując, że sprzedaż alkoholu służy utrzymaniu budynku i prowadzonej działalności). Już sam ten fakt wyłącza możliwość zastosowania zwolnienia z § 2 uchwały Rady Gminy, zgodnie z którym nie obejmuje ono obiektów wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej.

Wbrew twierdzeniu skarżącego, to działalność gospodarcza prowadzona w klubo - kawiarni "B" jest działalnością dominującą, o czym świadczą zaprezentowane wyżej dokumenty i równoczesny brak, oprócz gołosłownych twierdzeń skarżącego, jakichkolwiek dowodów na prowadzenie w lokalu działalności kulturalnej.

Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j. Dz.U. z 2001 Nr 13 poz. 123) działalność kulturalna w rozumieniu ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. W myśl art. 2 cytowanego aktu formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy działalność kulturalną mogą prowadzić osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej.

W ocenie Sądu, wprawdzie przywołane wyżej przepisy nie wyczerpują pojęcia działalność kulturalna, wskazują jednak czym owa działalność jest i jak może być wykonywana. Analiza akt sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że w opodatkowanym lokalu prowadzona była działalność kulturalna. Dowodem takim nie może być z pewnością REGON, czy zaświadczenie o wpisie do jakiejkolwiek ewidencji, w tym ewidencji działalności gospodarczej, gdyż to nie wpis w rejestrze decyduje o zwolnieniu z opodatkowania, ale rodzaj przedmiotu opodatkowania i fakt jego wykonywania. Potwierdzeniem prowadzenia takiej działalności nie jest również decyzja zatwierdzająca projekt budowlany jak i decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które notabene wymieniają obok działalności kulturalnej, także działalność usługowo-handlową, czego skarżący nie wskazuje. W niniejszej zaś sprawie brak dowodów na wykonywanie w badanym lokalu działalności kulturalnej.

Co również w niniejszej sprawie istotne, to sam skarżący określił charakter i powierzchnię budynku związanego z działalnością gospodarczą, które stały się podstawą ustalenia podatku od nieruchomości a następnie odwołuje się i wnosi skargę na decyzje wydane w stanie faktycznym przyjętym zgodnie z jego oświadczeniem.

W tym miejscu podkreślić również należy, że sporna kwestia była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi M. P. w zakresie łącznego zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2011 r. W wyroku z dnia 23 listopada 2011 r. o sygn. akt I SA/Gd 940/11 Sąd oddalił skargę stwierdzając, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, że nie było podstaw od uznania opodatkowanego lokalu za placówkę podlegającą zwolnieniu z podatku od nieruchomości, co skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.

Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd określił w wysokości wynikającej z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w związku z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).