Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 228/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1,  art. 145a  par. 1,  art. 146  par. 1  par. 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 145 par. 1 pkt 1  lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spraw.) Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej, w sprawie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oraz odmowy uznania za osobę bezrobotną 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Prezydent [...] W., decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.), po rozpatrzeniu z urzędu sprawy dotyczącej statusu osoby bezrobotnej, postanowił:

1. uchylić w całości decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2008 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej),

2. uchylić w całości decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] orzekającą o uznaniu z dniem [...] lutego 2008 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku,

3. orzec o odmowie uznania z dniem [...] lutego 2008 r. za osobę bezrobotną z powodu pozostawania w zatrudnieniu.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że D.D. zarejestrowała się w Urzędzie Pracy w dniu [...] lutego 2008 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku na mocy decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]. W dniu [...] kwietnia 2008 r. złożyła oświadczenie o rezygnacji z rejestracji, z którego wynika, że podjęła zatrudnienie od dnia [...] kwietnia 2008 r. Wobec powyższego Prezydent [...] W. w dniu [...] kwietnia 2008 r. wydał decyzję nr [...] orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2008 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej).

Następnie w dniu [...] października 2010 r. podczas kolejnej rejestracji D.D. przedłożyła w Urzędzie świadectwo pracy, z treści którego wynika, iż faktycznie pozostawała w zatrudnieniu od dnia [...] maja 2007 r. do dnia [...] października 2008 r.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osobą bezrobotną nie może być osoba, która pozostaje w zatrudnieniu bądź wykonuje inną pracę zarobkową i dlatego orzeczono o odmowie uznania ww. za osobę bezrobotną z dniem [...] lutego 2008 r.

Od decyzji D.D. złożyła odwołanie w którym wskazała, że zgłosiła się do Urzędu Pracy w dniu [...] października 2010 r. i okazało się, że okresy zatrudnienia w Sądzie Rejonowym dla [...] oraz pozostawania jako osoba bezrobotna pokrywają się. Dalej podała, że zarejestrowała się w Urzędzie Pracy w dniu [...] lutego 2008 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Wyrejestrowała się z dniem [...] kwietnia 2008 r. i podjęła pracę w Sądzie Rejonowym [...] w okresie od [...] kwietnia 2008 r. do [...] maja 2008 r. Następnie od [...] maja 2008 r. do [...] października 2008 r. pracowała w Sądzie Rejonowym dla [...]. Otrzymała nieprawidłowo wystawione świadectwo pracy.

Wojewoda [...], decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, w zw. z art. 33 ust. 4 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynki pracy, po rozpatrzeniu odwołania D.D., od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] października 2010 r. orzekającej po wznowieniu postępowania, postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, bezrobotnym jest osoba, niezatrudniona i niewykonujaca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

D.D., po raz pierwszy zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu [...] lutego 2008 r., podczas kolejnej rejestracji przedstawiła świadectwo pracy z dnia [...] października 2010 r., wystawione przez Sąd Rejonowy dla [...], z którego wynika, że była zatrudniona od dnia [...] sierpnia 2007 r. do [...] października 2008 r. Wobec powyższego Prezydent [...] W., po wznowieniu postępowania orzekł jak w decyzji z dnia [...] października 2010 r.

W konkluzji organ wskazał, że ze świadectwa pracy z dnia [...] października 2010 r. wystawionego przez Sąd Rejonowy dla [...] wynika, że ww. od [...] sierpnia 2007 r. do [...] października 2008 r. była zatrudniona, a więc w dniu rejestracji nie spełniała warunków do uznania za osobę bezrobotną (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której D.D. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podała, że w dniu [...] grudnia 2010 r. odebrała z sądu korektę świadectwa pracy, z którego wynika, że była zatrudniona od [...] maja 2008 r. do [...] października 2008 r., a więc w dniu rejestracji spełniała warunki do uznania za bezrobotną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, organ wskazał, że w aktach znajduje się oświadczenie skarżącej o rezygnacji z rejestracji z powodu podjęcia pracy od dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz pismo z Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., z którego wynika, że D.D. od dnia [...] kwietnia 2008 r. została zatrudniona na podstawie umowy o pracę na okres próby, wobec powyższego w dniu [...] kwietnia 2008 r. nie spełniała warunków, aby zostać uznaną za osobę bezrobotną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie

Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, ale także z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wydanie decyzji z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju naruszeń. Artykuł 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa, w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta narusza przepisy prawa procesowego, które to naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ppsa, w sprawie niniejszej zachodzi obligatoryjna podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z dyspozycją powołanego wyżej przepisu, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdzi, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Chodzi w tym przypadku o naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn określonych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa. Sąd administracyjny jest obowiązany uchylić decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi wystąpienie którejś z określonych w tych przepisach przesłanek wznowienia postępowania, chyba że zachodzą okoliczności przewidziane w art. 146 § 1 lub § 2 kpa, przy czym dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 następuje na żądanie strony.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, wznawia się postępowanie, jeżeli dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na tej podstawie ograniczone jest wystąpieniem łącznym warunków. Po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu. W szczególności dowodem mogą być dokumenty. W przypadku dokumentów wyróżnia się fałsz materialny i intelektualny. Pierwszy godzi bezpośrednio w sam dokument i polega na jego podrobieniu. Drugi intelektualny wyraża się w nieprawdziwej treści dokumentu, w poświadczeniu nieprawdy w jego części istotnej, chociaż sam dokument, co do formy jest autentyczny i nie budzi zastrzeżeń.

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Podstawą do wydania zaskarżonej decyzji było świadectwo pracy, wystawione przez Sąd Rejonowy dla [...], z którego wynika, że skarżąca była zatrudniona u ww. pracodawcy od dnia [...] maja 2007 r. do [...] października 2008 r., a więc w dniu [...] lutego 2008 r. nie spełniała warunków, aby zostać uznaną za osobę bezrobotną, co po wznowieniu postępowania stało się podstawą do wydania decyzji nr [...] Prezydenta [...] W. z dnia [...] października 2010 r., uchylającej w całości decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2008 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, uchylającej w całości decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] orzekającą o uznaniu z dniem [...] lutego 2008 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku i orzekającą o odmowie uznania z dniem [...] lutego 2008 r. za osobę bezrobotną z powodu pozostawania w zatrudnieniu, a następnie wydania decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] października 2010 r.

Następnie w dniu [...] grudnia 2010 r., skarżąca odebrała w Sądzie Rejonowym dla [...] korektę świadectwa pracy, z którego wynika okres zatrudnienia od dnia [...] maja 2008 r. do dnia [...] października 2008 r., a więc w dniu [...] lutego 2008 r. spełniała warunki do tego, aby zostać uznana za osobę bezrobotną.

Powyższa sytuacja wypełnia więc przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) do obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy działania organu powinny doprowadzić do uchylenia decyzji I instancji i umorzenia postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.