Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1258/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 59
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2022 r. sprawy ze skargi R. T. i J. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r, [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2021 r., znak: [...] Prezydent Miasta T. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych: [...] i [...]

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym: W dniu 21 czerwca 2021 r. do organu I instancji wpłynął wniosek R. i J. T. o: "umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wobec braku tytułu egzekucyjnego - decyzji, jaka podlega wykonaniu". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonywana decyzja tj. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2019 roku, znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 16 października 2017 roku znak [...] nie została doręczona J. T.. Przesyłka zawierająca decyzję została zaadresowana do J. i R. T., a potwierdzenie jej odbioru podpisane zostało jedynie przez panią R. T..

Jak ustalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2020 roku, sygn. akt: II SA/Kr 832/20, w którym uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 marca 2020 r., znak [...] odmówiło wnioskowi R. i J. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy wstrzymania ostatecznej decyzji SKO w T. z dnia 16 sierpnia 2019, znak [...]: ... warunkiem dla rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (...) jest prawidłowe doręczenie postanowienia stronom. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie takie doręczenie - przynajmniej w odniesieniu do J. T. - nie nastąpiło. Jak wynika z akt, postanowienie z dnia 3 marca 2020 r. nie zostało wysłane osobno do każdej ze stron - wysłano tylko jedna przesyłkę adresowana do J. T. i R. T. (na zwrotnym potwierdzeniu widnieje jedynie podpis R. T.). Taki sposób doręczenia - zdaniem Sądu - nie jest prawidłowy.

A zatem, takie doręczenie nie wywołuje skutku w postaci wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego, tym samym decyzja nie może funkcjonować jako istniejąca, ostateczna i stanowiąca podstawę do prowadzenia w oparciu o nią egzekucji administracyjnej.

Odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego organ I instancji wskazał, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte na wniosek wierzyciela tj. Prezydenta Miasta T., reprezentowanego przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta T.. Podstawą wszczęcia egzekucji administracyjnej obowiązku były tytuły wykonawcze, wystawione imiennie na oboje zobowiązanych. W postępowaniu egzekucyjnym nie jest wymagane dołączanie decyzji dotyczącej dochodzonego obowiązku lub dokumentacji sprawy - w tym składanych odwołań przez zobowiązanego i rozstrzygnięć kolejnych instancji - do wystawionego tytułu wykonawczego.

Nie sposób nie zgodzić się ze twierdzeniem, iż decyzja niedoręczona wszystkim stronom postępowania powoduje, że nie wchodzi do obrotu prawnego, lecz ani wierzyciel, ani tym bardziej organ egzekucyjny nie posiadają dowodów na brak doręczenia decyzji w niniejszej sprawie tylko jednemu ze zobowiązanych. Potwierdzenie tego faktu może znajdować się jedynie w dokumentacji korespondencji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w tym obowiązków o charakterze niepieniężnym pozostających we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego są w odniesieniu do tychże obowiązków - właściwe do orzekania organy I instancji. Zatem to decyzja Prezydenta Miasta T. - organu I instancji, w momencie nie wykonania obowiązku jest podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego w celu wszczęcia egzekucji administracyjnej. Powołana wyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie może stanowić podstawy wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela, gdyż jest nią już decyzja z dnia 16.10.2017r. znak: [...]

W zażaleniu na postanowienie organu I instancji R. i J. T. ponowili argumenty przedstawione we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wskazując na niedopuszczalność prowadzenia egzekucji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 9 września 2021 r., znak [...] utrzymało w mocy opisane wyżej postanowienie, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 poz. 735), art. 59 § 1 § 5 z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U z 2020 r. poz. 1427 ze zm.).

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium stwierdziło, że zgodnie z treścią art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji:

§ 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:

1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego;

2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym;

3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27;

4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek:

a) jest ściśle związany ze zobowiązanym,

b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; ) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel;

7) gdy odrębne ustawy tak stanowią.

§ 2. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.

Mając na uwadze te wskazane wyżej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego podniesiono iż w sprawie nie jest spełniona podstawa umorzenia postępowania określona w art. 59 § 1 pkt 1 ustawy.

Wnioskodawcy upatrują przyczyn niedopuszczalności egzekucji w okoliczności, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2019r. sygn. akt: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 16 października 2017r. znak: [...] została adresowana na małżonków R. i J. T., a odebrana została przez R. T..

Jak wywodzi organ, pogląd o niedopuszczalności egzekucji z tego powodu jest jednak nieuprawniony. Przyjmuje się, że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają charakter formalny. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (tak: np. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011 r., II FSK 461/10, LEX nr 1068717).

Brak jest formalnych przesłanek wykluczających dopuszczalność egzekucji w niniejszej sprawie.

Po pierwsze - przedmiotem egzekucji jest decyzja organu I instancji - nie zaś decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Tytuły wykonawcze zostały wystawione w związku z obowiązkami nałożonymi decyzją Prezydenta Miasta T. i brak jest podstaw do przyjęcia, że obowiązki, które Skarżący mają wykonać wynikają z decyzji organu II instancji.

Po drugie - ewentualna wadliwość w doręczeniu decyzji mogła być przedmiotem zarzutów na etapie postępowań sądowoadministracyjnych. Przypomniano, że decyzją z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia 16 października 2017 r. znak: [...] WSA w Krakowie, nieprawomocnym wówczas wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt: II SA/Kr 1183/19 oddalił skargę na decyzję Kolegium. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt: II OSK 1676/20 NSA w Warszawie oddalił skargę kasacyjną. Tym samym decyzja z dnia 7 sierpnia 2019 r., stała się decyzją prawomocną. Prawomocność decyzji Kolegium powoduje, że bezzasadne są zarzuty, że decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego. Jak wskazuje organ - z uwagi na okoliczność, że decyzja ta podlegała kontroli przez Sądy administracyjne dwóch instancji, zarzut taki jawi się, jako całkowicie nieuprawniony. W sytuacji bowiem, gdyby faktycznie decyzja Kolegium nie weszła do obrotu prawnego, to otwartym pozostaje pytanie - jaki akt administracyjny badały sądy administracyjne. Z pewnością Sądy, a w szczególności WSA w Krakowie, jako Sąd I instancji, niezwiązany granicami skargi - dostrzegłyby, że decyzja, która jest przedmiotem kontroli - jest decyzją wadliwą (nie weszła do obrotu prawnego).

Po trzecie wreszcie - wyrok, na który powołano się w sprawie (sygn. akt: II SA/Kr 832/20) nie jest wyrokiem prawomocnym, albowiem został zaskarżony skargą kasacyjną. Pogląd o konieczności doręczenia małżonkom dwóch odrębnych decyzji nie jest powszechnie przyjmowany. Nie można zdaniem Kolegium wywodzić z jednego zdania nieprawomocnego wyroku powszechności poglądu, iż konieczne jest doręczania decyzji obojgu małżonkom oddzielnie.

Jak stanowi art. 40 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego przez dwie lub więcej stron pisma doręcza się wszystkim stronom, chyba że w podaniu wskazały jedną jako upoważnioną do odbioru pism.

W wyroku NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., rozstrzygając podobny problem, Sąd wyraził następujący pogląd:. "Odnosząc się do tak przedstawionego problemu, stwierdzić trzeba, iż nie ulega wątpliwości, iż korespondencja organów (zawiadomienie o wszczęciu postępowania, decyzje organu I instancji) była w przedmiotowej sprawie kierowana wspólnie do małżonków w jednym piśmie. Powyższe ustalenie przyjęte w skarżonym wyroku nie jest też kwestionowane przez strony. Fakt powyższy nie pozwala jednak na postawienie tezy, że w przypadku potwierdzenia odbioru przesyłki przez jednego ze współmałżonków drugi małżonek został pominięty w postępowaniu tak, jakby w ogóle nie kierowano do niego przesyłki. Doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków do rąk jednego jest skuteczne również wobec drugiego małżonka chyba, że zakwestionuje on i podważy sposób doręczenia. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby w toku postępowania przed organami administracji J. L. kwestionowała sposób doręczenia korespondencji" (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., II OSK 1862/09, Lex nr 746831).

Podobnie w wyroku NSA z dnia 28 września 2011 r. wyrażono pogląd, że potwierdzenie odbioru przesyłki adresowanej do obojga małżonków przez jednego z nich nie oznacza samo przez się, że przesyłka ta nie dotarła do drugiego małżonka. Zasadnicze znaczenie ma nie tyle to, w jaki sposób dokonywano doręczenia pisma, ile to, czy skarżąca mogła realizować przysługujące jej uprawnienia procesowe (wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II ONP 4/11, ONSA i WSA 2012/6, poz. 100, s. 71).

Na etapie postępowań sądowych, w których kontrolowano decyzję Kolegium z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt: [...], nie zarzucano żadnej wadliwości w sposobie doręczenia. Zaskarżenie decyzji świadczy o braku ograniczeń w uprawnieniach procesowych. Wywodzenie zatem, iż na skutek zaadresowania przesyłki do obojga małżonków, obowiązek nałożony decyzją Prezydenta Miasta T. jest niewykonalny - jest nieuprawnione.

Opisane wyżej postanowienie zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. T. i J. T.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili :

1. Rażące naruszenie przepisów postępowania a to art. 40 § 1 kpa w związku z art. 6 kpa i 9 kpa poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2019 roku znak [...] została skutecznie doręczona obojgu skarżącym, będącym stronami postępowania prowadzonego w sprawie o sygnaturze akt [...] , a zatem weszła do obrotu prawnego,

2. Rażące naruszenie przepisów postępowania a to art. 15,16 kpa w związku z art. 138 kpa, poprzez dowolne przyjęcie, że wadliwość doręczenia decyzji SKO w T. z dnia 7 sierpnia 2019 roku znak [...], nie miała wpływu na możliwość prowadzenia egzekucji na podstawie poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta T..

Na podstawie tego zarzutu skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawach [...] i [...]

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zupełnie chybiony jest argument jaki ma przemawiać za odmową umorzenia egzekucji, polegający na wskazaniu, że podstawę dla wystawienia tytułu wykonawczego stanowi decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia 16 października 2017 roku, nie zaś wskazywana przez skarżących decyzja SKO. Decyzja SKO z dnia 7 sierpnia 2019 roku, znak [...] zapadła po rozpoznaniu odwołania skarżących od decyzji Prezydenta Miasta T. w sprawie [...], która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego może natomiast stanowić jedynie decyzja ostateczna. Taki walor zaś posiada jedynie decyzja od której nie przysługuje odwołanie. Jeśli przyjąć, że decyzja Kolegium na skutek wadliwości w jej doręczeniu nie weszła do obrotu, to tym samym nie można uznać, że decyzja Prezydenta w oparciu o którą prowadzona jest egzekucja wobec skarżących jest ostateczna i tym samym, że może stanowić podstawę do wydania tytułu wykonawczego, albowiem odwołanie od decyzji Prezydenta nie zostało formalnie i ostatecznie rozpoznane.

Co ciekawe, sam Prezydent Miasta T. w postanowieniu z dnia 30 lipca 2021 roku, znak [...] uznał, że decyzja SKO nie została skutecznie doręczona, a tym samym nie weszła do obrotu prawnego, jednakże zdaniem Prezydenta, nie ma to znaczenia dla dopuszczalności prowadzenia egzekucji w oparciu o jego własną decyzję, poprzedzającą decyzję kwestionowaną. SKO na skutek podniesionego w zażaleniu zarzutu modyfikuje to stanowisko, wskazując, że do skutecznego doręczenia doszło, co jest również argumentem nieuprawnionym.

Skarżący zgodzili się, że w orzecznictwie sądów administracyjnych (i powszechnych) pojawiają się skrajnie odmienne poglądy dotyczące skuteczności doręczania przesyłek małżonkom. Zauważono, że kodeks postępowania administracyjnego nie daje małżeństwu odrębnej od tworzących go osób podmiotowości prawnej. Stroną postępowania jest każdy z małżonków oddzielnie, nawet w sytuacji gdy przedmiotem postępowania jest rzecz (tu nieruchomość), stanowiąca przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej. Podobnie sytuacja procesowa małżonków wygląda w procedurze cywilnej, w sprawach, których przedmiotem jest np. wspólna nieruchomość. Procedura cywilna przyznaje osobowość i podmiotowość prawna osobie fizycznej - a więc każdemu z małżonków z osobna, nie zaś małżeństwu jako odrębnemu podmiotowi prawa.

W kontekście powyższego, pogląd wyłuszczony przez SKO jakoby doręczenie decyzji administracyjnej w jednej kopercie obojgu małżonkom było prawidłowym z punktu widzenia formalnego doręczeniem, zdaniem skarżących jest błędny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie. Do ostatniej wymienionej kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Dokonawszy kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem określonych wyżej kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Stosownie do art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm.):

§ 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:

1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego;

2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym;

3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27;

4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek:

a) jest ściśle związany ze zobowiązanym,

b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; ) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel;

7) gdy odrębne ustawy tak stanowią.

§ 2. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.

Mając na uwadze wskazane wyżej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego stwierdzić należy, że w sprawie nie jest spełniona podstawa umorzenia postępowania ( na którą powołują się skarżący ) określona w art. 59 § 1 pkt 1 ustawy, ani żadna inna wymieniona w tym artykule.

Wnioskodawcy upatrują przyczyn niedopuszczalności egzekucji, w jak to określają braku skutecznego nałożenia obowiązku w decyzji administracyjnej, gdyż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2019r. sygn. akt: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 16 października 2017r. znak: [...] została adresowana do małżonków R. i J. T., a odebrana jedynie przez R. T.. Taka niedoręczona decyzja, zdaniem skarżących nie istnieje w obrocie prawnym.

Wbrew tym zarzutom skargi stwierdzić należy, że stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe i Wojewódzki Sąd Administracyjny w całości je podziela.

Przedmiotem egzekucji jest decyzja organu I instancji a nie decyzja organu odwoławczego. To decyzją organu I instancji z dnia 16 października 2017 r zostały nałożone na skarżących obowiązki. Decyzja organu odwoławczego a także cały tok postępowania administracyjnego (łącznie z wydaną w sprawie decyzją organu I instancji) podlegały kontroli sądowoadministracyjnej. Decyzja organu II instancji z dnia 7 sierpnia 2019 r uzyskała przymiot prawomocności, bowiem wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r , sygn. akt II SA/Kr 1183/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Kolegium a wyrokiem z dnia 8 grudnia 2020 r do sygn. akt II OSK 1676/20 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Jak wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 grudnia 2020 r, II OSK 1676/20 rozstrzygając skargę kasacyjną R. T. i J. T. - "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to badając legalność zaskarżonej decyzji sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego", a także że "naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. mogłoby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby strona wykazała, że to uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych". Oddalająca treść obu wyroków sądowych, to stwierdzenie braku wadliwości obu wydanych decyzji administracyjnych w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Jest to skutek deklaratoryjny o zgodności decyzji z prawem, działający ex nunc. Kontrolując ich zgodność z prawem sądy administracyjne I i II instancji badały z urzędu czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, jako Sąd nie związany granicami skargi, badał obie decyzje pod względem zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Wbrew twierdzeniom skarżących Sąd ten nie dostrzegł jakiejkolwiek wadliwości kontrolowanej a pozostającej w obiegu prawnym decyzji.

Skarżący nie wykazali, by doprowadzili do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego prawomocną decyzją. Egzekwowana decyzja nie została uchylona. Nie została też wydana żadna inna decyzja rozstrzygająca o istocie sprawy w wyniku wznowienia postępowania. Trafne jest stanowisko organu odwoławczego , że na etapie postępowań sądowych, w których kontrolowano decyzję Kolegium z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt: [...], nie zarzucano żadnej wadliwości w sposobie doręczenia. Samo zaskarżenie decyzji przez obojga małżonków świadczy o braku jakichkolwiek ograniczeń w uprawnieniach procesowych stron. Wywodzenie, że na skutek zaadresowania przesyłki do obojga małżonków i potwierdzenia jej odbioru wyłącznie przez jednego z małżonków, obowiązek nałożony decyzją Prezydenta Miasta T. jest niewykonalny - jest zupełnie nieuprawnione.

Nieprawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 6 listopada 2020 r, sygn. akt II SA/Kr 832/20 (na który powołują się skarżący) uchylono zaskarżone postanowienie SKO w T. z dnia 27 marca 2020 r znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w kwestii wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji SKO w T. z dnia 7 sierpnia 2019r, znak [...] Zarówno incydentalny przedmiot rozstrzygnięcia (wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji) oraz jego uzasadnienie, wbrew twierdzeniom skargi nie mają znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę, jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.