Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 489/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 746/21 w sprawie ze skargi M. H. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. wyroku z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 124/17 I. oddala skargę kasacyjną, II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 746/21 oddalił skargę M. H. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej jako DIAS) wyroku z dnia 18 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 124/17 ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie braku wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego.

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że DIAS będąc związany oceną prawną i wskazaniami dotyczącymi dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 124/17 (podtrzymanymi następnie w wyroku NSA z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 1006/18), zastosował się do nich i w terminie wykonał to orzeczenie.

Podkreślono, że organ miał możliwość dwojakiego rodzaju zachowania wobec skarżącego. Mógł bowiem podtrzymać swoje stanowisko o nieprzedstawieniu skarżącemu żadnej propozycji lub też mógł zweryfikować swoje dotychczasowe stanowisko w tym zakresie i w konsekwencji zdecydować o dalszym jego pozostawaniu w służbie lub też przedstawić mu propozycję zatrudnienia. Od wyboru wskazanej alternatywy uzależnione były dalsze działania organu. W przypadku podtrzymania decyzji o braku przedstawienia propozycji kontynuacji zatrudnienia (czy w ramach służby czy w ramach stosunku pracy) organ miał obowiązek wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącego, w której wskazać powinien przyczyny leżące u podstaw braku przedstawienia propozycji, przy czym przyczyny te winny pokrywać się z ustawowymi przesłankami zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W sytuacji, gdy po analizie przebiegu służby skarżącego w kontekście przesłanek zwolnienia ze służby organ zweryfikuje swoje dotychczasowe stanowisko, może zadecydować o dalszym jego pozostawaniu w służbie lub też może przedstawić mu propozycję "ucywilnienia" w sytuacji, gdy dostrzeże taką potrzebę.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że za wykonanie wyroku w tym przypadku uznać należy złożenie skarżącemu przez organ propozycji służby (pracy). Jak bowiem z akt sprawy, organ w dniu 24 grudnia 2019 r. wystosował do skarżącego pismo nr 2001-IZK-1.111.3.2019.401 stanowiące propozycję pracy, określające warunki zatrudnienia skarżącego w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w B. Propozycję tą przesłano skarżącemu w dniu 24 grudnia 2019 r. wskazując w niej na 14 - dniowy termin liczony od dnia jej otrzymania na złożenie oświadczenia o przyjęciu lub odmowie jej przyjęcia. Skarżący z propozycji tej nie skorzystał. A zatem organ zmieścił się we wskazanym przez Sąd terminie. Wobec powyższego organowi nie można skutecznie zarzucić, że ww. wyroku nie wykonał.

Odmowa przyjęcia złożonej propozycji skutkowała wygaśnięciem stosunku służbowego z upływem wyznaczonego terminu. W konsekwencji decyzją z dnia 25 listopada 2020 r. stwierdzono wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącego z dniem 13 stycznia 2020 r. na skutek odmowy przyjęcia złożonej mu propozycji pracy. Szef Krajowej Administracji Skarbowej decyzją z dnia 19 stycznia 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Sąd zauważył przy tym, że jeśli skarżący nie zgadzał się z treścią ww. decyzji i konsekwencjami prawnymi z niej wynikającymi, środkiem polemiki merytorycznej z tym rozstrzygnięciem było złożenie odrębnej skargi na ten akt, co też skarżący uczynił. Skarga na wskazaną decyzję Szefa KAS została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalona wyrokiem z dnia 24 września 2021 r., sygn. akt. II SA/Wa 1117/21 (wyrok jest nieprawomocny). Uwzględnienie zarzutów skargi kierowanych pod adresem tej decyzji, jak chce tego skarżący, byłoby w niniejszej sprawie rażącym przekroczeniem granic przedmiotu sprawy o bezczynność i prowadziło do niedopuszczalnego badania merytorycznych aspektów sprawy w postępowaniu zakończonym już ostatecznym rozstrzygnięciem.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

I. prawa materialnego:

1) art. 104 § 1 i 2 w związku z art. 107 K.p.a. poprzez uznanie, że propozycja, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948) zwanej dalej P.w.K.A.S. stanowi decyzję administracyjną, określoną w art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.;

2) art. 170 ust. 1 pkt 2 P.w.K.A.S. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wydana przez organ decyzja w oparciu o art. 170 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 P.w.K.A.S. oraz art. 276 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1947 z późn. zm.) zwanej dalej u.KAS, stwierdzająca wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącego na skutek odmowy przyjęcia złożonej mu propozycji zatrudnienia, stanowi realizację wyroku WSA w Białymstoku sygn. akt II SAB/Bk 124/17, podczas gdy prawidłowa wykładania powinna zmierzać do konstatacji, że w świetle powyższego wyroku powinna zostać wydana decyzja w oparciu o art. 170 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 P.w.K.A.S. i art. 276 ust. 2 u.KAS;

3) art. 170 ust. 3 P.w.K.A.S. poprzez jego błędną wykładnię, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna zmierzać do konstatacji, iż reforma danej służby nie może usprawiedliwiać różnicowania ochrony stosunku służbowego w sposób niekorzystny wyłącznie dla tych funkcjonariuszy, którym pełnienia dalszej służby (zatrudnienia) nie zaproponowano. Za rażąco niesprawiedliwe, naruszające gwarancje konstytucyjne określone w art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, należałoby uznać brak objęcia ochroną sądową wyłącznie tych funkcjonariuszy, którym z niewiadomych dla nich przyczyn ustawodawca wygasił stosunki służbowe, nie obligując organu do wydania aktu indywidualnego odnoszącego się do wygaśnięcia tych stosunków;

4) art. 165 ust. 7 w związku z art. 171 ust. 1 pkt 2 P.w.K.A.S. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że propozycja zatrudnienia pozostająca w sprzeczności z przesłankami art. 165 ust. 7 może prowadzić do skutecznego przekształcenia w rozumieniu art. 171 ust. 1 pkt 2 P.w.K.A.S., a w konsekwencji do wygaśnięcia stosunku służbowego i wydania decyzji o zwolnieniu z tej przyczyny;

5) art. 60 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach dla wszystkich obywateli polskich niepozbawionych praw publicznych, poprzez brak wyjaśnienia rzeczywistych przyczyn wyboru wobec konkretnego funkcjonariusza ustawowego rozwiązania (zaoferowania zatrudnienia), a nie kontynuacji pełnienia służby, co nie gwarantuje możliwości dokonania sądowej kontroli tego, czy organ w sposób zgodny z ustawowymi przesłankami, a nie dowolny i autorytarny, zróżnicował sytuację prawną funkcjonariuszy celno-skarbowych w kontekście zasady równego dostępu do służby publicznej;

6) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa skarżącego do równego traktowania przez władze publiczne i dyskryminacji w życiu gospodarczym i społecznym;

II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 133 § 1 w związku z art. 153 i art. 171 P.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku z pominięciem wiążącego stanowiska wyraźnego w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 124/17, który to wyrok nakazywał organowi wydanie decyzji stwierdzającej obowiązek wygaśnięcia stosunku służbowego, co otworzy skarżącemu prawo do poddania kontroli sądu przyczyn nieprzedstawienia propozycji;

2) art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez mylne uznanie, iż wydana przez organ decyzja w oparciu o art. 170 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 P.w.K.A.S. oraz art. 276 ust. 2 u.KAS), stwierdzająca wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącego na skutek odmowy przyjęcia złożonej mu propozycji zatrudnienia stanowi realizację wyroku WSA w Białymstoku sygn. akt II SAB/Bk 124/17, podczas gdy prawidłowa wykładania powinna zmierzać do konstatacji, że w świetle powyższego wyroku powinna zostać wydana decyzja oparciu o art. 170 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 P.w.K.A.S. i art. 276 ust. 2 u.KAS, a następnie propozycja służby/pracy;

3) art. 154 § 1 i 2 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie w przypadku, gdy organ nie zastosował się do wyroku WSA w Białymstoku sygn. akt II SAB/Bk 124/17;

4) art. 286 § 1 i 2 w związku z art. 171 P.p.s.a. poprzez uznanie, że organ nie dopuścił się uchybieniu terminowi w wydaniu decyzji, podczas gdy termin do wydania decyzji organowi upłynął w dniu 29 grudnia 2019 r.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez stwierdzenie bezczynności DIAS w przedmiocie braku zrealizowania przez organ prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2017 r. poprzez brak wydania w wyznaczonym terminie decyzji stwierdzającej lub niestwierdzającej wygaśniecie stosunku służbowego, zobowiązanie DIAS do wydania w określonym terminie decyzji w oparciu o art. 170 ust. 1 i ust. 3 P.w.K.A.S. i art. 276 ust. 2 u.KAS, stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego wraz z uzasadnieniem, a następnie nowej propozycji pracy lub decyzji niestwierdzającej wygaśnięcie i powrót do służby oraz przyznanie na rzecz skarżącego od DIAS sumy pieniężnej w kwocie 33.000 zł netto wynikającej ze zwłoki w wydaniu decyzji administracyjnej.

Alternatywnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. W obu zaś przypadkach o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych za obie instancje.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor DIAS wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.

Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany; 4) powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, mimo że zaskarżony wyrok zawiera częściowo błędne uzasadnienie. Wyrok ten odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że celem instytucji skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego zawartej w powołanym przepisie jest zapewnienie skuteczności wyrokowi sądu. NSA w wyroku z 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 828/18 stwierdził, że w przypadku wniesienia skargi na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. już po wykonaniu wyroku, taka skarga jest niezasadna i to nawet wówczas, gdyby wykonanie wyroku nastąpiło z uchybieniem określonego w nim terminu. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 13 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1341/11; wyrok NSA z 10 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1390/09; prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 7 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1222/18; prawomocne postanowienie WSA w Warszawie z 27 marca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1623/14; prawomocne postanowienie WSA w Warszawie z 18 września 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 756/14).

Także w doktrynie wyrażono pogląd, zgodnie z którym oceniając zasadność skargi wniesionej na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili jej wniesienia (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. 3, Warszawa 2015, s. 629). Tym samym wykonanie wyroku sądu przed wniesieniem skargi stanowi przesłankę uniemożliwiającą uwzględnienie skargi wniesionej na podstawie powołanego art. 154 § 1 P.p.s.a. Odmienny w tym zakresie pogląd Sądu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie akt sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 124/17 zobowiązujący DIAS w B. do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącego kasacyjnie w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania przez ten organ prawomocnego wyroku wraz z aktami – stał się prawomocny z dniem 7 listopada 2019 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od tego wyroku oddalił ją wyrokiem z 7 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 1006/18 (akta sprawy, karta nr 101).

Prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 124/17 został doręczony wraz z aktami sprawy DIAS w B. w dniu 29 listopada 2019 r. W dniu 24 grudnia 2019 r. organ ten skierował do skarżącego kasacyjnie propozycję pracy i określił warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w B. na stanowisku starszego kontrolera skarbowego. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji tak skierowana propozycja pracy dla skarżącego kasacyjnie nie stanowiła wykonania wyroku z 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 124/17. Niewątpliwie taka propozycja zatrudnienia skarżącego kasacyjnie w administracji skarbowej mogła w ocenie organu być potraktowana jako forma realizacji aspiracji samego skarżącego, który w 2017 r. w związku z reorganizacją administracji celno-skarbowej stracił dotychczasowe miejsce pracy w tej administracji. DIAS po bezskutecznym upływie zakreślonego 14-dniowego terminu do przyjęcia ww. propozycji pracy, wydał w dniu 24 stycznia 2020 r. decyzję nr 2001-IZK-2.111.32.2020 stwierdzającą wygaśnięcie wobec skarżącego kasacyjnie stosunku służbowego. Wydanie tej decyzji stanowiło wykonanie prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku z 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 124/17. Późniejsze zaskarżenie ww. decyzji do organu drugiej instancji skutkujące jej uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie ma znaczenia dla oceny wykonania ww. wyroku.

W tej sprawie skarga na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. została przez skarżącego kasacyjnie wniesiona w dniu 26 lutego 2021 r., po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku. Tym samym na datę wniesienia skargi, organ nie pozostawał w stanie niewykonania wyroku.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 104 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 170 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 P.w.K.A.S. oraz art. 276 ust. 2 P.w.K.A.S., jak również zarzuty błędnej wykładni art. 165 ust. 7 w związku z art. 171 ust. 1 pkt 2 P.w.K.A.S. i w związku z art. 2, art. 32 ust.1, art. 45 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP. Zarzuty te w istocie sprowadzają się do kontroli treści wydanej w sprawie decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego, podstawy prawnej jej wydania oraz odmiennego – w ocenie strony skarżącej – traktowania niektórych funkcjonariuszy tej służby wraz z pozbawieniem skarżącego prawa dostępu na równych zasadach do służby publicznej.

Zarzuty te nie mogą podlegać jakiejkolwiek ocenie w tej sprawie, ponieważ jej przedmiotem jest jedynie kontrola wykonania prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, którym zobowiązano właściwy organ do wydania decyzji, a nie kontrola samej treści decyzji. Strona skarżąca kasacyjnie mogła zaskarżyć wydane w tej sprawie decyzje, co uczyniła wnosząc skargę w odrębnej sprawie. Nie można też stwierdzić, aby w tej sprawie zostało naruszone konstytucyjne uprawnienie skarżącego zawarte w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i obejmujące prawo do sądu.

Niezasadne są również zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył art. 133 § 1 P.p.s.a. ani też art. 153 i art. 171 P.p.s.a. i wbrew argumentacji skarżącego kasacyjnie prawidłowo rozpoznał skargę na niewykonanie wyroku sądu pierwszej instancji uwzględniającego skargę na bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. wydał wyrok w tej sprawie po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Natomiast zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. i art. 171 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie niezasadnie utożsamia nie tyle z samym wydaniem przez właściwy organ decyzji administracyjnej, ile z treścią tej decyzji, co nie jest objęte przedmiotem tej sprawy.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 154 § 1 i § 2 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wyroku WSA w Białymstoku z 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 124/17. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał DIAS do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego M. H. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania przez ten organ odpisu prawomocnego wyroku z aktami. Wykonanie tego wyroku nastąpiło poprzez wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego M. H., co nastąpiło przed wniesieniem w tej sprawie skargi.

Można jedynie stwierdzić, że DIAS w B. powinien wydać decyzję do dnia 29 grudnia 2019 r., wydał ją w dniu 24 stycznia 2020 r. Wada ta nie ma jednak znaczenia w tej sprawie, skoro skarga na niewykonanie wyroku została przez skarżącego wniesiona dopiero w dniu 26 lutego 2021 r.

Nie jest uzasadniony wniosek skarżącego kasacyjnie obejmujący przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 33.000 zł.

Zgodnie z art. 154 § 7 P.p.s.a. sąd administracyjny może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną tylko wówczas, gdy nastąpi uwzględnienie skargi. W tej zaś sprawie nie zaistniała sytuacja uwzględnienia skargi. Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem oddalił skargę skarżącego. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady kontroluje zaskarżony wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego, a w tej sprawie skarżący w skardze nie wnosił o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną nie ma podstaw do przyznania skarżącemu kasacyjnie sumy pieniężnej od DIAS w B..

Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się nieuzasadnione, to działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił tę skargę. Zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. odstąpił w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.