Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 173/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 2, art. 151 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 9 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Grupy Producentów Owoców i Warzyw [A] Sp. z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 3170/16 w sprawie ze skargi Grupy Producentów Owoców i Warzyw [A] Sp. z o.o. w D. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przyznania pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw w pomniejszonej wysokości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3170/16, oddalił skargę Grupy Producentów [A] Sp. z o.o. w D. (dalej: Skarżąca, Spółka, Grupa) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] września 2016 r. w przedmiocie uchylenia decyzji i przyznania pomocy finansowej dla wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw w pomniejszonej wysokości – po wznowieniu postępowania.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Na mocy decyzji z [...] grudnia 2009 r. Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego dokonał wstępnego uznania Grupy Producentów [A] Sp. z o.o. w D.. Skarżąca realizowała zatwierdzony plan dochodzenia do uznania (PDU) od 1 stycznia 2010 r. W dniu 30 marca 2012 r. Spółka złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w PDU za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2011 r.

Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Dyrektor Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Toruniu przyznał Grupie pomoc finansową w wysokości 17 387 237,24 zł, w tym:

- pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 208 171,18 zł

- pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 17 179 066,06 zł.

W dniach 13 i 23 listopada 2015 r. Skarżąca przedstawiła zestawienie kosztów transportu, z których wynika, że w wartości produktów sprzedanych dotyczących okresu od 1 lipca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. ujęte zostały koszty transportu.

Postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie przyznania Grupie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU.

Następnie, decyzją z [...] maja 2016 r. organ I instancji uchylił ww. decyzję ostateczną z [...] września 2012 r. oraz przyznał pomoc finansową w wysokości 17 367 030,37 zł, w tym:

- pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 208 171,18 zł

- pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 17 158 859,19 zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 20 206,87 zł.

Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ze złożonych w dniu 13 i 23 listopada 2015 r. dokumentów wynika, iż w wartości produktów sprzedanych dotyczących okresu od 1 lipca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. ujęte zostały koszty transportu. W związku z tym, że organ, wydając decyzję z dnia [...] września 2012 r., nie wiedział o tych okolicznościach faktycznych, mających istotne znaczenie dla sprawy i istniejących w dniu wydania decyzji, zastosowano art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) i wznowiono postępowanie w sprawie.

Prezes podkreślił, że stosownie do art. 50 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 2011.157.1) wartość produktów sprzedanych deklarowana przez wstępnie uznaną grupę producentów nie może uwzględniać kosztów transportu z terenu grupy (loco-grupa) do magazynu odbiorcy. Ponadto, organ ponownie obliczył wysokość kwoty pomocy przyznanej grupie na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU, z uwagi na niewłaściwie przyjęty kurs euro do jej obliczenia na etapie wydania decyzji z dnia [...] września 2012 r.

Uwzględniając, że zapłata za fakturę VAT z dnia 31 grudnia 2011 r. została dokonana pięcioma przelewami i fakt, że strona do wyliczenia pomocy finansowej przyjęła wartość faktury przeliczoną po kursie z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury, wyliczono kwotę 1 870 000,02 zł. Grupa zapłaciła sprzedawcy w dniu 26 stycznia 2012 r. kwotę 162 500,00 euro., co po przeliczeniu daje kwotę 690 787,50 zł. Sumując wszystkie płatności, jakie zostały dokonane przez grupę na rzecz sprzedającego, wynika, że za przedmiotową linię rozładunku warzyw korzeniowych grupa zapłaciła 1 843 057,52 zł netto.

W związku z tym, organ wyliczył, iż nastąpiła rozbieżność między kwotą pierwotnie przyjętą przez grupę do wyliczenia kwoty pomocy finansowej a kwotą, jaka powinna zostać przyjęta na podstawie faktycznie poniesionych płatności.

Różnica w wartości linii przyjętej do naliczenia pomocy wynosi 26 942,50 zł, zaś kwota pomocy, o jaką nienależnie wnioskowała grupa – 20 206,87 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję.

Zdaniem WSA, w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). Dopiero bowiem w dniach 13 i 23 listopada 2015 r. skarżąca złożyła dokumenty związane z kosztami transportu, w tym między innymi, zestawienie kosztów transportu. Wynika z nich, że w wartości produktów sprzedanych dotyczących okresu od 1 lipca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. ujęte zostały koszty transportu, o czym organ I instancji nie wiedział, wydając w dniu [...] września 2012 r. decyzję w sprawie przyznania pomocy dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw. Natomiast jak wynika z art. 50 ust. 7 rozporządzenia Komisji nr 543/2011, wartość produktów sprzedanych, deklarowana przez wstępnie uznaną grupę producentów nie może uwzględniać kosztów transportu z terenu grupy (loco-grupa) do magazynu odbiorcy.

Sąd I instancji podkreślił, że istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy wydaje się tak, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana.

Dlatego organy dokonały ponownego obliczenia wysokości kwoty pomocy przyznanej skarżącej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU, z uwagi na niewłaściwie przyjęty kurs euro do jej obliczenia na etapie wydawania decyzji z dnia [...] września 2012 r.

Górna wartość pomocy finansowej oraz wartość produktów sprzedanych jest przeliczana na podstawie kursu wymiany euro opublikowanego przez Europejski Bank Centralny na ostatni dzień przed pierwszym dniem okresu, na który przypada przedmiotowa pomoc, czyli tu – na dzień 30 czerwca 2011 r. (według kursu na 30 czerwca 2011 r. – 3,9903 PLN/EUR).

W uzasadnieniach decyzji obu instancji przedstawiono szczegółowy sposób obliczenia płatności i organy doszły w związku z tym do przekonania, że nastąpiła rozbieżność pomiędzy kwotą, jaką skarżąca przyjęła pierwotnie do wyliczenia kwoty pomocy finansowej, a kwotą jaka powinna zostać przyjęta na podstawie faktycznie poniesionych płatności. Różnica w wartości linii przyjętej do naliczenia pomocy wynosi 26.952,50 zł, a kwota pomocy o jaką nienależnie wnioskowała strona wynosi 20.206,87 zł.

Grupie przysługuje zwrot 75% poniesionych kwalifikowanych kosztów inwestycji. Wielkość poniesionych przez Grupę kwalifikowanych kosztów inwestycji przyjętych do naliczenia pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wynosi 17.158.859,19 zł. Różnica pomiędzy łączną kwotą wnioskowaną tj. 17 387 237,24 zł a łączną należną kwotą pomocy finansowej w wysokości 17 367 030,37 zł wynosi 20 206,87 zł, co stanowi 0,12%. Zdaniem Sądu, organy w sposób prawidłowy dokonały obliczeń i wskazały, że stronie przysługiwała pomoc finansowa w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Grupa Producentów [A] Sp. z o.o. w D., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] września 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] maja 2016 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Prezesa ARiMR z [...] września 2016 r., pomimo że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i niezasadnie przyjął zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, podczas gdy okoliczności faktyczne i dowody stanowiące podstawę wznowienia istniały już w momencie wydawania decyzji z [...] września 2012 r., były organowi znane i stanowiły przedmiot merytorycznej kontroli wniosku skarżącej o przyznanie pomocy finansowej z 30 marca 2012 r. wraz z załącznikami.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionego zarzutu. Wskazano w szczególności, że Sąd I instancji nie poddał kontroli zasadność wznowienia postępowania w tej sprawie, co stanowiło zarzut skargi od decyzji, lecz jedynie prawidłowość wysokości przyznanej pomocy finansowej. Jest to natomiast, jak wskazano kwestia wtórna, której zasadność uzależniona jest od pierwotnego ustalenia, czy zaszły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sam fakt zastosowania niewłaściwego kursu walut nie może stanowić podstawy wznowienia, albowiem podlegał on badaniu przez organ wydający decyzję ostateczną. Natomiast okoliczność ujęcia przez skarżącą we wniosku kosztów transportu, w sytuacji gdy zgodnie z art. 50 ust. 7 rozporządzenia Komisji nr 543/2011 element ten był wyłączony z dotacji, była ujawniona przez stronę już we wniosku z 30 marca 2012 r., skarżąca dołączyła do wniosku wszelkie niezbędne dowody z dokumentów, w tym również dokumentację obrazującą koszty transportu. Nie była to więc nowa okoliczność, o której organ nie wiedział, wydając decyzję ostateczną z [...] września 2012 r., a zatem nie mogła stanowić podstawy wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postawiony w niej zarzut nie okazał się zasadny.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę Skarżącą.

Powyższe oznacza, że Sąd kasacyjny nie może zajmować się kwestiami, które nie znajdują odpowiedniego odzwierciedlenia w zarzutach skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1).

Zgodnie natomiast z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK2123/04).

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w petitum skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

Zarzut ten nie został prawidłowo sformułowany, gdyż nie ulega kwestii, że w sprawie zastosowany został przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Natomiast z uzasadnienia tego zarzutu wynika raczej, iż skarżącej chodzi nie tyle o niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który przecież w sprawie był podstawą wznowienia postępowania, a następnie przedmiotem kontroli przez Sąd I instancji, co niezastosowanie przepisu wynikowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z nieprawidłowym, zdaniem Spółki zastosowaniem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zdaniem Grupy w sprawie nie było bowiem podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o wyżej wskazaną przesłankę gdyż, jak wywodzi, okoliczność ujęcia przez Skarżącą we wniosku o pomoc kosztów transportu, w sytuacji gdy zgodnie z art. 50 ust. 7 rozporządzenia Komisji nr 543/2011 element ten był wyłączony z dotacji, była ujawniona przez stronę już we wniosku w dniu 30 marca 2012 r., a zatem okoliczność ta była organowi znana.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, iż nie jest on zasadny.

Sąd pierwszej instancji, akceptując decyzję organu, w uzasadnieniu wydanego wyroku wskazał – w odniesieniu do przesłanek wznowienia postępowania – na nowe okoliczności z powodu których, organ wznowił postępowanie, to jest wynikające ze złożonych dopiero w dniu 13 i 26 listopada 2015 r. dokumentów, iż w wartości produktów sprzedanych dotyczących okresu od 1 lipca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. ujęte zostały koszty transportu.

Okoliczność ta, w kontekście dotyczącym bezpodstawności wznowienia postępowania, na etapie postępowania administracyjnego nie była przez stronę kwestionowana, a Spółka w toku postępowania administracyjnego zasadniczo zarzucała, że to informacja o przyjętej kwocie przelicznika znajdowała się w aktach sprawy, a zatem wznowienie postępowania nie było zasadne.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte wadą, określoną w art. 145 § 1 k.p.a. lub w sytuacji przewidzianej w art. 145a k.p.a.

Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje w formie postanowienia będącego aktem procesowym wskazującym przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania i stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności i dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: są nowe (1), istniały w dniu wydania decyzji (2), są istotne dla sprawy (3), nie były znane organowi, który wydał decyzję (4). W przypadku braku choćby jednej z wymienionych przesłanek, nie można uznać, że zaistniała podstawa wznowienia postępowania określona we wskazanym przepisie.

Z kolei, dwuetapowość wznowienia postępowania polega na tym, iż w pierwszej jego fazie bada się kwestie formalnej dopuszczalności takiego działania np. możliwość wznowienia z urzędu, podane przez stronę przesłanki wznowienia, dopiero zaś w drugiej fazie, potwierdza się rzeczywiste występowanie tych przesłanek i ocenia wpływ wad postępowania na wydaną decyzję. Należy przy tym dodać, że ewentualna decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) musi być połączona z rozstrzygnięciem o istocie sprawy.

Podkreślić również należy, iż istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, a więc gdy wydano by w sprawie decyzję odmienną od dotychczasowej. Tak więc, nie każdy nowy dowód, czy nowy fakt będzie miał wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 marca 2013, sygn. akt II SA/Łd 1120/12, LEX nr 1301222). Nadto, przyczyną wznowienia postępowania mogą być tylko okoliczności faktyczne i dowody nieznane organowi, który wydał decyzję.

Organ administracji państwowej, wznawiając postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zobowiązany jest więc wykazać, że będące przesłanką wznowienia postępowania nowe okoliczności i dowody są rzeczywiście nowe i istotne dla sprawy, a nadto te nowe dowody i okoliczności istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi.

W postanowieniu z dnia [...] grudnia 2015 r., wznawiającym postępowanie, organ wskazał na złożone przez Grupę w dniu 13 i 23 listopada 2015 r. dokumenty związane z kosztami transportu, w tym między innymi, zestawienie tych kosztów, z których wynikało, że w wartości produktów sprzedanych dotyczących okresu od 1 lipca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. ujęte zostały koszty transportu.

W wydanych decyzjach organy zawarły uzasadnienie przesłanek, na podstawie których wznowiono postępowanie zakończone decyzją ostateczną o udzieleniu Grupie wsparcia, nie ograniczając się do wskazania okoliczności na podstawie których wznowiono postępowanie również argumentując z jakich względów okoliczności te uznały za nowe i istotne, jak również, czy okoliczności te istniały w dniu wydania decyzji i że nie były znane organowi. Tym samym na uwagę nie zasługują podnoszone przez Grupę w skardze kasacyjnej argumenty, a w istocie ogólne stwierdzenia, iż wliczenie do wartości produktów sprzedanych przez Grupę w okresie od 1 lipca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. – kosztów transportu – wynikało z wniosku o pomoc złożonego 30 marca 2012 r. zwłaszcza, że Skarżąca, nie kwestionując złożonych w dniach 13 i 23 listopada 2015 r. dokumentów związanych z kosztami transportu, nie precyzuje, ani też nie wyjaśnia w jakiej części wniosku i w którym jego miejscu koszty te zostały wskazane, jak też powołując się na nieokreślone bliżej "rachunki" nie podaje z jakich konkretnie dokumentów złożonych przez Spółkę przy wniosku o pomoc finansową koszty te miały wynikać. Sam fakt zastosowania niewłaściwego kursu walut nie mógł i w sprawie niniejszej, wbrew wyrażonemu przez autora skargi kasacyjnej stanowisku, nie stanowił podstawy wznowienia postępowania, albowiem poza sporem pozostaje, iż kurs walut podlegał badaniu przez organ wydający decyzję ostateczną. Nową okolicznością uzasadniającą ponowną weryfikację było natomiast błędne wliczenie kosztów transportu, które wyłączone były z zakresu inwestycji podlegających refundacji.

Tym samym niezasadny okazał jedyny postawiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. polegający na nieprawidłowym dokonaniu kontroli legalności działania organów administracji publicznej i uznaniu za prawidłowe przyjęcie przez organ administracyjny, że nowe okoliczności faktyczne nieznane wcześniej organowi, przyjęte za podstawę wydania postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r., rzeczywiście wystąpiły.

Inną kwestią natomiast pozostaje, czy w wyniku prawidłowo wznowionego postępowania wydane w sprawie niniejszej decyzje stanowiły zgodny z hipotezą art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. sposób zakończenia wznowionego postępowania. Kwestie te jednakże z uwagi na związanie Sądu II instancji zarzutami skargi kasacyjnej, w petitum której nie postawiono zarzutów naruszenia wymienionych wyżej przepisów, pozostają poza kontrolą instancyjną w tej sprawie.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał zasadności przedmiotowej skargi kasacyjnej i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Odstępując od zasądzenia na rzecz organu kosztów postępowania zastosowano regulację wynikającą z art. 207 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w szczególnie uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Uznając, że w danej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu ww. przepisu, NSA miał na uwadze trudną sytuację finansową Skarżącej, z uwagi na obecnie prowadzoną wobec Spółki upadłość likwidacyjną.