Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1745/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-05-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 8, art. 9, art. 10
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych za III i IV kwartał 2015 r. z tytułu podatku rolnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący J. W., pismem z dnia 5 grudnia 2016 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2017 r., skarżący, reprezentowany przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W argumentacji zgłoszonego żądania podniesiono, że wstrzymanie wykonania spornej decyzji jest uzasadnione z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczono, że skarżący i jego żona znajdują się w katastrofalnej sytuacji finansowej, a przymusowe wyegzekwowanie od nich należności podatkowych może doprowadzić do sytuacji, w której nie będą w stanie ponieść kosztów podstawowej egzystencji i leczenia, co w konsekwencji skutkować może pogorszeniem ich stanu zdrowia lub nawet śmiercią.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie w oparciu o wniosek skarżącego oraz materiał dowodowy sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu (czynności) spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495/04, niepubl.).

Zaakcentowania wymaga, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339). Zasadniczo więc cechy wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności administracyjnej może jednak polegać także na czasowym zawieszeniu skutków prawnych wynikających z rozstrzygnięcia zawartego w danym akcie bądź wywołanych dokonaniem określonej czynności.

W świetle poczynionych wyżej rozważań stwierdzić należy, że decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jej skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest bowiem decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowych za III i IV kwartał 2015 r. z tytułu podatku rolnego w kwocie [...]zł. Decyzja ta ma charakter odmowny, a podstawą jej wydania był brak ziszczenia się w sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie skarżącemu i jego żonie wnioskowanej ulgi podatkowej. W szczególności podkreślenia wymaga, że decyzja ta nie nakłada na skarżącego oraz jego żonę żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje ona żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych skarżącego i jego żony.

Z powyższego wynika zatem, że skuteczność zaskarżonej decyzji nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Zaskarżona decyzja nie nakłada bowiem na wnioskodawcę żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji. Co istotne w realiach rozpoznawanej sprawy, możliwość prowadzenia egzekucji nie wynika z faktu wydania kwestionowanej przez skarżącego decyzji. Sąd podkreśla, że normy zawartej w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie można interpretować w taki sposób, który mógłby prowadzić do wstrzymania toku egzekucji, prowadzonej w celu wykonania decyzji wymiarowych, nieobjętych skargą, wydanych w innych postępowaniach podatkowych. Innymi słowy, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi dotyczyć ściśle decyzji objętej skargą i jednocześnie podlegającej wykonaniu. W tym kontekście należy uznać, że objęta skargą decyzja, odmawiająca umorzenia zaległości podatkowych, nie nadaje się do wykonania w powyższym rozumieniu. Nie ma więc podstaw do jej wstrzymania.

Odnosząc się do sformułowanych we wniosku z dnia 13 kwietnia 2017 r. obaw skarżącego dotyczących ewentualnego przymusowego wyegzekwowania od niego i jego żony należności podatkowych w drodze egzekucji, Sąd zaznacza, że w świetle przepisów art. 8, art. 9 i art. 10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.