Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2648/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 lipca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. K. i W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1688/13 w sprawie ze skargi I. K. i W. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania robót ziemnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 kwietnia 2014 r., sygnatura akt IV SA/Wa 1688/13, oddalił skargę I. K. i W. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie nakazania natychmiastowego wstrzymania działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 i podjęcia w wyznaczonym terminie niezbędnych czynności w celu przywrócenia poprzedniego stanu tego obszaru. Zaskarżony wyrok został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy.

Organy administracji – w pierwszej instancji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] decyzją z [...] września 2011 r. oraz w drugiej instancji Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] kwietnia 2013 r. – powołując się na art. 37 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody nakazały skarżącym:

1/ natychmiastowe wstrzymanie wszelkich prac ziemnych ingerujących w linię brzegową Zatoki [...] na wysokości kempingu E., położonego w obrębie działki nr [...],

2/ podjęcie czynności w celu przywrócenia poprzedniego stanu obszaru Natura 2000 "Zatoka [...] i Półwysep [...]" poprzez:

a/ ograniczenie zagospodarowania kempingu E. wyłącznie do działki nr [...] i w związku z tym usunięcie przyczep kempingowych i obiektów budowlanych z działki nr [...] oraz z gruntu między tą działką, a Zatoką [...],

b/ wykonanie ogrodzenia wzdłuż linii wyznaczającej granice kempingu E., ograniczonego wyłącznie do działki nr [...],

c/ odtworzenie pasa szuwaru trzcinowego o szerokości co najmniej 20 m i na długości minimum 50% linii brzegowej na wysokości kempingu E. położonego w obrębie działki nr [...] i w związku z tym zasadzenie trzciny pospolitej do 30 maja 2013 r. z wykorzystaniem sadzonek uzyskanych z miejsc wskazanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska lub Związku Międzygminnego Zatoki [...] oraz zabezpieczenie odtworzonego pasa szuwaru przed wydeptywaniem w okresie sezonu turystycznego, to jest od 1 maja do 30 września,

d/ ograniczenie liczby osób przebywających na kempingu E. do 225 osób, to jest 150 osób na jeden hektar.

3/ przedłożenie do 30 czerwca 2013 r. Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] informacji o wykonaniu nałożonych obowiązków.

Ograny administracji ustaliły, że skarżący na działce nr [...], stanowiącej własność gminy W., dzierżawionej na podstawie umowy z [...] maja 1999 r. przez skarżącą, prowadzą na Mierzei [...] od strony Zatoki [...] kemping o nazwie E. W przeciągu kilku lat, rozbudowując kemping, skarżący nawieźli i rozplantowali pomiędzy działką nr [...], a brzegiem morza piasek i żwir oraz nadsypali plażę piaskiem z dna morza, czym doprowadzili do usunięcia rosnących na brzegu trzcin i poszerzenia plaży, którą wykorzystano na kemping. Czynności te zostały wykonane w granicach dwóch obszarów Natura 2000 - obszaru specjalnej ochrony ptaków "Zatoka [...] oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty "Zatoka [...] i Półwysep [...]" [...] bez uzyskania pozwoleń wymienionych w art. 34 i art. 35a ustawy o ochronie przyrody oraz bez uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Nie miały one istotnego wpływu na obszar Natura 2000 "Zatoka [...]", ale miały istotny wpływ na obszar Natura 2000 "Zatoka [...] i Półwysep [...]", gdyż spowodowały zmniejszenie siedliska przyrodniczego - duże płytkie zatoki (1160) w najbardziej cennej lagunowej części. W szczególności zniszczenia w tym zakresie zostały spowodowane nadsypywaniem brzegu piaskiem z dna Zatoki [...] i budową plaży kosztem wskazanego siedliska.

Ustalono też, że głównymi zagrożeniami dla obszaru Natura 2000 "Zatoka [...] i Półwysep [...]" są zanieczyszczenia wód, niekontrolowana presja turystyczna i gwałtowny rozwój rekreacji (wydeptywanie, budowa infrastruktury rekreacyjnej w nieodpowiednich miejscach, nadmierny ruch samochodowy), eksploatacja piasku z Zatoki [...] używanego do stabilizacji Półwyspu [...] oraz odnawianie plaż przy kempingach.

Powyższych ustaleń dokonano na podstawie informacji uzyskanych od Nadmorskiego Parku Krajobrazowego i Urzędu Morskiego w [...], oględzin kempingu oraz opinii biegłych.

W tych okolicznościach faktycznych uznano, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, przy czym wybór środków, które mają na celu przywrócenie stanu poprzedniego, uzasadniono odwołując się do opinii biegłych oraz - w zakresie ograniczenia liczby osób korzystających z kempingu - do ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze skarżący zarzucili naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. Twierdzili, że nie ustalono wszystkich stron postępowania, w szczególności właścicieli działki nr [...], że wydano decyzję, która ingeruje w prawo własności właścicieli tej działki, którzy nie byli stronami postępowania, że oparto się jedynie na jednej opinii biegłych i przy tym sporządzonej przez biegłego, którego bezstronność była kwestionowana, że organ administracji drugiej instancji wydał decyzję odmienną od decyzji wydanej w analogicznej sprawie, że błędnie ustalono stan faktyczny sprawy, w szczególności dotyczący zakresu czynności wykonanych przez skarżących, że wadliwie nałożono na skarżących obowiązek podjęcia działań na działce, co do której nie posiadają tytułu prawnego, to jest na działce leżącej pomiędzy działką nr [...] i brzegiem Zatoki [...], że nie wyjaśniono w jaki sposób ogrodzenie kempingu wpłynie na poprawę stanu środowiska, że nie wskazano przepisów, które stanowią podstawę do określenia parametrów pasa trzciny (20 m szerokości i 50% linii brzegowej), że również brak ustaleń, aby te parametry stanowiły "stan poprzedni", że brak jest podstaw prawnych do nałożenia obowiązku ograniczenia liczby osób korzystających z kempingu do 225 oraz że obowiązek ten jest sprzeczny z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie.

Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji uznał, że zostały spełnione przesłanki upoważniające organy administracji do zastosowania instrumentów, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Sąd wyjaśnił, mające w sprawie zastosowanie, uregulowania ustawy o ochronie przyrody, w szczególności art. 33 ust. 1 (generującego zakaz podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000), art. 34 (dopuszczającego odstępstwa od wskazanego wyżej zakazu) oraz art. 37 ust. 1 zgodnie z którym, jeżeli działania mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszaru znajdującego się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, zostały podjęte bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 34, lub decyzji, o której mowa w art. 35a, regionalny dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich - dyrektor właściwego urzędu morskiego, nakazuje ich natychmiastowe wstrzymanie i podjęcie w wyznaczonym terminie niezbędnych czynności w celu przywrócenia poprzedniego stanu danego obszaru, jego części lub chronionych na nim gatunków. W ocenie Sądu pierwszej instancji, orzekające w sprawie organy przekonująco wykazały, że zastosowanie wobec skarżących instrumentów, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy było uzasadnione. Materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym upoważniał w sposób jednoznaczny do stwierdzenia, że skarżący dokonali daleko idącej, negatywnej ingerencji w naturalne ukształtowanie przedmiotowego terenu. W ocenie Sądu w postępowaniu administracyjnym w wyczerpujący sposób zebrano materiał dowodowy i wyjaśniono stan faktyczny sprawy, jak też dokonano jego prawidłowej oceny w granicach wyznaczonych zasadą swobodnej oceny dowodów. Rodzaj zakwestionowanych działań skarżących oraz istota wynikających z tych działań niekorzystnych skutków dla środowiska przyrodniczego zostały wskazane w sposób precyzyjny, z powołaniem się na konkretne dowody. Organy obu instancji dochowały zatem obowiązków wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. co oznacza, że zarzuty skargi w tej części nie zasługują na uwzględnienie.

Za bezpodstawny Sąd uznał także zarzut pozbawienia przez organy obu instancji udziału w postępowaniu podmiotów posiadających – w ocenie skarżących – interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym, nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i uchylić zaskarżoną z innych powodów i przez inne strony decyzję z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Niezależnie od tego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zarzut pozbawienia właścicieli działki nr [...] możliwości udziału w postępowaniu jest o tyle bezpodstawny, że organ pierwszej instancji zawiadomił ich o zakończeniu prowadzonego postępowania, doręczył im decyzję z [...] września 2011 r., zaś Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska doręczył im decyzję z [...] kwietnia 2013 r.

Również podniesione przez skarżących okoliczności odnoszące się do jednego z biegłych, który na zlecenie organu pierwszej instancji sporządził opinię w sprawie, Sąd pierwszej instancji nie uznał za wystarczające do formułowania zastrzeżeń co do bezstronności tego biegłego. Fakt, że ten biegły w związku z wykonywaną działalnością naukową zajmuje się zagadnieniami ochrony obszaru, na którym zlokalizowany jest teren objęty niniejszym postępowaniem, przed degradacją, nie przesądza o niezachowaniu przez biegłego obiektywizmu. Wspomniana okoliczność świadczy natomiast o posiadaniu przez biegłego pożądanych kwalifikacji do wypowiadania się w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu skargi błędnego oznaczenia adresata decyzji Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że jest nim – na podstawie art. 37 ustawy o ochronie przyrody – podmiot, który dopuścił się negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000. Materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym nie pozostawia zaś żadnych wątpliwości co do tego, że stwierdzone przez organy niekorzystne oddziaływanie na obszar Natura 2000 jest wynikiem konsekwentnych i świadomych działań skarżących. Tym samym nie budzi wątpliwości istnienie upoważnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska do zobowiązania skarżących do przywrócenia poprzedniego stanu tego obszaru poprzez odtworzenie pasa szuwaru trzcinowego. Upoważnienie to wynika z przewidzianej w art. 37 ustawy o ochronie przyrody generalnie sformułowanej kompetencji tego organu do nakazania sprawcy opisanego w tym przepisie oddziaływania natychmiastowego wstrzymania niepożądanych działań i podjęcia w wyznaczonym terminie niezbędnych czynności w celu przywrócenia poprzedniego stanu danego obszaru, jego części lub chronionych na nim gatunków.

Sąd pierwszej instancji nie stwierdził również, by ograniczenie liczby osób przebywających na kempingu, było niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie. W ocenie skarżących, w świetle przepisów tego rozporządzenia określającego wymagania dla obiektów turystycznych, dopuszczalne jest świadczenie przez skarżących usług kempingowych większej liczbie osób, aniżeli wynika to z decyzji. Nietrafność tej argumentacji wynika z faktu, że przedmiotem regulacji powołanego przez skarżących aktu wykonawczego jest wyłącznie zapewnienie właściwego poziomu usług turystycznych. Wynikające z tych przepisów minimalne normy powierzchniowe dla poszczególnych typów obiektów turystycznych oparte są wyłącznie na kryterium niezbędnego komfortu odbiorców usług turystycznych, pozostawiając poza zakresem regulacji takie kwestie, jak ochrona przyrody, czy też zagospodarowanie przestrzenne. Sam fakt spełniania przez dany obiekt turystyczny warunków przewidzianych w przywołanym rozporządzeniu nie zwalnia podmiotu prowadzącego ten obiekt od spełniania wymagań z zakresu wskazanej wyżej ochrony przyrody, czy też zagospodarowania przestrzennego. Niespełnienie tych wymagań stanowi przeszkodę do realizacji uprawnień wynikających z rozporządzenia. Trafnie zatem organy uznały, że właściwą podstawą prawną dla określenia maksymalnej liczby turystów na przedmiotowym kempingu jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] w obrębie [...]. Według tego planu kemping znajduje się w strefie [...], dla której maksymalna liczba osób przebywających na kempingu nie może przekroczyć wskaźnika 150 osób/ha, co po przeliczeniu daje 225 osób.

Mając to wszystko na uwadze Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 37 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nakazanie skarżącym wykonania działań wykraczających poza dyspozycję wskazanego przepisu,

- art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i akceptację decyzji organów administracji, nakazujących podjęcie działań nie wynikających z przepisów prawa, polegających na wykonaniu ogrodzenia wzdłuż linii wyznaczającej granice dzierżawionej działki oraz zakupu sadzonek trzciny pospolitej z miejsc wskazanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] lub od Związku Międzygminnego Zatoki [...],

- art. 19 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i akceptację decyzji organów administracji, wydanych z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej w zakresie, w jakim ograniczono liczbę osób przebywających na kempingu do 150/ha,

- art. 105 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie umorzenie postępowania w zakresie, w jakim stało się ono bezprzedmiotowe,

- art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że istniała podstawa do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenie prawa stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, tj. okoliczność, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej organu oraz bez podstawy prawnej.

Wyjaśniając w uzasadnieniu skargi kasacyjnej bliżej zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 37 ustawy o ochronie przyrody wyjaśniono, że przepis ten upoważniał Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] wyłącznie do nakazania podjęcia działań zmierzających do ewentualnego odtworzenia linii brzegowej oraz do nakazania odtworzenia pasa szuwaru trzcinowego. Pozostałe nakazy i obowiązki wymienione w zaskarżonej decyzji stanowią – w ocenie skarżących – przekroczenie dyspozycji tego przepisu, tym bardziej, że nie wykazano żadnego związku pomiędzy nałożonymi obowiązkami, a przywróceniem poprzedniego stanu obszaru chronionego oraz że dla tego obszaru nie utworzono – w trybie art. 28 ustawy o ochronie przyrody – projektu planu zadań ochronnych, który określałby cele tych zadań.

Rozwijając w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. wywiedziono, że brak było podstaw prawnych do nałożenia na skarżących obowiązku wybudowania ogrodzenia oraz zakupu sadzonek w określonych miejscach. Dodatkowo podniesiono, że obowiązek ogrodzenia działki narusza art. 27 Prawa wodnego.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 19 k.p.a. podniesiono, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie jest właściwy w sprawach dotyczących egzekwowania ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wskazano, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na który powołały się organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji, został zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Zarzut naruszenia art. 105 k.p.a. umotywowano tym, że wykonanie robót budowlanych na terenie kempingu ostatni raz miało miejsce w 2006 r., co powoduje, że bezprzedmiotowe było orzekanie w 2011 r. o wstrzymaniu wykonywania robót budowlanych.

W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak oznaczonych granicach skargę kasacyjną NSA uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w brzmieniu obowiązującym w chwili podejmowania zaskarżonej przed Sądem pierwszej instancji decyzji (Dz.U. nr 151 z 2009 r., poz. 1220 ze zm.), jeżeli działania mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 zostały podjęte bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 34 ustawy o ochronie przyrody, lub decyzji, o której mowa w art. 35a tej ustawy, właściwy organ administracji publicznej był uprawniony do podjęcia "niezbędnych czynności w celu przywrócenia poprzedniego stanu danego obszaru, jego części lub chronionych na nim gatunków". Ustawodawca nie wskazywał zatem konkretnych czynności, które organ administracji może podjąć, lecz użył ogólnego określenia. Tym samym przyznał organom administracji pewien margines uznania co do wyboru obowiązków, które może nałożyć w decyzji podejmowanej na podstawie powołanego przepisu. Uznanie to jest ograniczone, jak wynika z art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, oceną, czy podjęte środki są niezbędne w celu przywrócenia stanu poprzedniego. Mając to na uwadze nie narusza art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody decyzja, którą nałożono obowiązek ogrodzenia kempingu oraz którą wprowadzono ograniczenia dotyczące liczby osób, które mogą z niego korzystać z jednoczesnym nałożeniem obowiązku odtworzenia pasa szuwarów. Podejmując zaskarżoną decyzję ustalono, że głównymi zagrożeniami dla obszaru Natura 2000 "Zatoka [...] i Półwysep [...]" są m.in. "niekontrolowana presja turystyczna i gwałtowny rozwój rekreacji", z czym wiąże się wydeptywanie. W ocenie NSA, ogrodzenie kempingu oraz ograniczenie liczby osób z niego korzystających zmniejszy "niekontrolowaną presję turystyczną" i tym samym przyczyni się do odtworzenia w miarę upływu czasu poprzedniego stanu środowiska, tym bardziej, że na skarżących nałożono także obowiązek odtworzenia pasa szuwarów. Zarzut naruszenia art. 37 ustawy o ochronie przyrody nie jest więc zasadny.

Z tym zarzutem wiąże się także zarzut naruszenia art. 6 k.p.a., gdyż w istocie dotyczy on także nałożenia obowiązku ogrodzenia kempingu oraz nadto obowiązku zakupu sadzonek z określonych źródeł. Ten zarzut z podobnych przyczyn nie jest zasadny. Nałożone obowiązki mieszczą się w granicach określonych w art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a więc nie można uznać, aby organy administracji naruszyły zasadę legalizmu, wyrażoną w art. 6 k.p.a. Nałożenie obowiązku ogrodzenia kempingu nie narusza też art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.), gdyż po pierwsze, skarżący sami twierdzą, że pomiędzy działką nr [...] i Zatoką [...] znajduje się jeszcze działka nr [...], co zresztą znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, po drugie, gdyby linia brzegu zbliżyła się do granic działki nr [...] mogą ogrodzenie kempingu ustawić w głębi tej działki, tak, aby zachować wymagane przez powołany przepis 1,5 m od linii brzegu.

Nie jest także zasadna podstawa kasacyjna dotycząca zarzutu naruszenia art. 19 k.p.a. Jest oczywiste, że ten przepis nie został naruszony, gdyż decyzję wydał właściwy organ administracji. Ponadto skarżący naruszenie powołanego przepisu upatrują nie w tym, że decyzja została wydana przez niewłaściwy organ administracji, lecz w tym, że ustalając ograniczenie w zakresie osób korzystających z kempingu odwołano się do ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka sytuacja nie stanowi naruszenia przepisów o właściwości. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że powołanie się na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowiło, jak zarzuca się w skardze kasacyjnej, egzekwowania ustaleń tego aktu prawa miejscowego, lecz swego rodzaju obiektywne kryterium, na podstawie którego organ administracji właściwy w sprawach ochrony środowiska ustalił "niezbędne", w rozumieniu art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, czynności podejmowane w celu przywrócenia poprzedniego stanu. Zauważyć też należy, że skarga m.in. skarżących na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o której wspomina się w skardze kasacyjnej, została przez WSA w Gdańsku oddalona wyrokiem z dnia 3 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 169/14.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 105 k.p.a. to jest on niezasadny z tego powodu, że z art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wynika, że właściwy organ administracji zawsze, niezależnie od tego, czy aktualnie są one prowadzone, nakazuje natychmiastowe wstrzymanie działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000.

W końcu nie jest też zasadny ostatni z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzut, gdyż dotyczy on w istocie zagadnień wskazanych w poprzednich podstawach kasacyjnych, mianowicie wydania decyzji bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów o właściwości.

Mając to wszystko na uwadze NSA, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.