Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 15/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. i W. K. na bezczynność Związku Międzygminnego Ś. – O. w S. w przedmiocie wydania decyzji o obowiązku opłat za usługę odbioru odpadów postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 grudnia 2013 r. zatytułowanym "Pozew" D. K. i W.K. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o zobowiązanie Związku Międzygminnego Ś. – O. do przedstawienia decyzji zobowiązującej do uiszczenia opłat za usługę odbioru odpadów.

W związku z tak sformułowanym przedmiotem zaskarżenia tut. Sąd wezwał skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez sprecyzowanie, co jest przedmiotem skargi. Jednocześnie pouczono skarżących o brzmieniu art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym właściwość sądów administracyjnych.

Odpowiadając na powyższe skarżący - przedkładając jednocześnie pismo z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie opłat za usługi wywozu odpadów, w którym m.in. wskazano, że oplata ta ma charakter daniny publicznej oraz pouczono o sankcji za jej nieterminowe uiszczanie - ponownie wskazali, że wnoszą o zobowiązanie Związku Międzygminnego Ś. – O. w S. do wydania decyzji o wysokości opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych.

Przepis z art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto zgodnie z art. 4 powyższej ustawy Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego, a skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, ewentualnie pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Tym samym kontroli Sądu nie podlega już skarga na bezczynność w przedmiocie wydania decyzji o obowiązku opłat za usługę odbioru odpadów, do czego w istocie sprowadza się skarga D. i W. K. W takiej sprawie organ nie jest zobowiązany do wydania i doręczenia stronie decyzji zawierającej wysokość opłat za usługę odbioru odpadów komunalnych, gdyż ustalenie tejże stawki następuje w uchwale Rady gminy. Art. 6k i art. 6l w związku z art. 6j ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 o utrzymaniu czystości i porządku w gminach powierza bowiem radom gmin kompetencję do stanowienia w formie aktów prawa miejscowego o metodzie, stawce, terminie, częstotliwości i trybie uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Akt ten ma moc powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu stanowiącego, musi być należycie ogłoszony we właściwym publikatorze, podlega kognicji sądów administracyjnych oraz kontroli regionalnych izb obrachunkowych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., K 17/12, OTK-A 2013/8/125). Wobec powyższego kwestionowana przez skarżących bezczynność nie dotyczy sfery, w której organ zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej, gdyż materia ta regulowana jest w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego. W konsekwencji - w świetle przywołanych regulacji normatywnych - nie należy do kognicji sądu administracyjnego, co też skutkuje odrzuceniem skargi.

Ponadto, należy także wskazać, że niniejsza skarga podlegała odrzuceniu również ze względu na jej niedopuszczalność. Wynika ona z tego, że skarżący konsekwentnie, tak w skardze, jak i piśmie z dnia 18 stycznia 2014 r., jako skarżony organ podają Związek Międzygminny Ś. – O. w S. i to od niego domagają się wydania decyzji. Tymczasem Związek miast i gmin sam w sobie nie jest ani jednostką samorządu terytorialnego, ani jej organem. Jest podmiotem odrębnym zawiązanym w celu wspólnego wykonywania zadań publicznych (por. art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz.U. z 2013, poz. 594 ze zm.).

Mając zatem na względzie powyższe i kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.