Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 372/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par.1, art. 80, art. 124, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 148 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi J. O. – W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę budynku produkcyjnego oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...]-[...] z dnia [...] r. odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...]-[...] z dnia [...] r. nr [...] o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę budynku produkcyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą celem produkcji prefabrykowanych ścian betonowych na terenie zakładu A sp. zo.o. sp. j. na działkach nr ew. 296, 297/1, 298/1 w T., gmina N..

W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewoda wskazał, że w dniu 6 lipca 2018r. J. O. – W. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] – [...] o pozwoleniu na budowę, wskazując, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją nr [...], co wyczerpuje przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020r. poz. 256), zwanej k.p.a. Podniosła także, że o decyzji tej dowiedziała się z pisma Starosty [...]- [...] z dnia 12 czerwca 2018r., które otrzymała w dniu 22 czerwca 2018r.

Wojewoda zwrócił uwagę, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 29 marca 2019r., sygn. akt II SA/Łd 33/19, uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2018r. oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...]-[...] z dnia [...] września 2018r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

W wykonaniu zaleceń tego wyroku organ uzyskał wyjaśnienia Wójta Gminy N., że pismo Starosty z dnia 7 listopada 2017r., zawierające informacje o decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...], zostało doręczone do rąk własnych skarżącej w dniu 14 listopada 2017r. w pokoju nr 9 Urzędu Gminy N., która w tym dniu brała udział w posiedzeniu Komisji Oświaty, Zdrowia, Kultury, Spraw Socjalnych Ładu i Porządku Publicznego Rady Gminy N.

W oparciu o protokoły z obrad XL sesji Rady Gminy N. z dnia 10 października 2017r. oraz z obrad XLVIII sesji Rady Gminy N. z dnia 29 maja 2018r. – Wojewoda za niesporne uznał, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji, ponieważ nie została uznana za stronę postępowania. Jednocześnie – jak wskazał Wojewoda - skarżąca (radna Rady Gminy N.) złożyła na sesji Rady Gminy w dniu 5 lipca 2017r. interpelację dotyczącą ewentualnej zmiany charakteru produkcji modyfikacji procesów technologicznych lub wprowadzania nowych linii produkcji przez firmę A sp. z o.o. sp. j. W odpowiedzi na tę interpelację, w piśmie z dnia 9 września 2017r. otrzymała szczegółową informację na temat toczącego się postępowania w sprawie rozbudowy i przebudowy przedsięwzięcia realizowanego na działce objętej pozwoleniem na budowę. Pismem z dnia 7 listopada 2017r. skarżąca otrzymała zaś informację, że w dniu [...] r. wydana została decyzja nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Analizując protokół obrad XLVIII sesji Rady Gminy N. z dnia 28 maja 2018r., Wojewoda stwierdził, że skarżąca o decyzji nr [...] z dnia [...] r. dowiedziała się najpóźniej w dniu 29 maja 2018r., zaś wniosek o wznowienie postępowania złożyła w dniu 6 lipca 2018r., a zatem po upływie terminu wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a., który upłynął w dniu 29 czerwca 2018r.

Pismo Wójta Gminy N. z dnia 7 listopada 2017r. jednoznacznie wskazuje – jak argumentował Wojewoda - numer decyzji, oznaczenie organu, który ją wydał, datę decyzji, znak oraz przywołuje sentencję wraz ze wskazaniem miejscowości i numerów działek, na których planowana jest inwestycja, a także oznacza inwestora tego przedsięwzięcia, zaś treść zapisów protokołu, a konkretnie punkt Ad.III.4., z obrad XLVIII sesji Rady Gminy N. wskazuje, iż skarżąca w dniu 29 maja 2018r. posiadała już informację o wydanym pozwoleniu na budowę i przedmiotowej inwestycji.

W ocenie Wojewody, dla rozstrzygnięcia tej sprawy nie ma wpływu wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyroku z dnia 3 grudnia 2019r. ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgodności realizacji budowy budynku produkcyjnego z pozwolenie na budowę.

Skargę na to postanowienie złożyła J. O.-W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tj. przyjęcie, że skarżąca dowiedziała się o decyzji nr [...] z dnia [...] r. najpóźniej w dniu 29 maja 2018r. podczas obrad XLVIII sesji Rady Gminy N., w sytuacji gdy nie znajduje to potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i nie uwzględnia okoliczności sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. - przez odmówienie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r. pomimo tego, że skarżąca bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, a wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem terminu;

- art. 8 § 1 k.p.a. - przez naruszenie zasady budzenia zaufania obywateli do organów państwa poprzez nieuznanie skarżącej za stronę postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, pomimo tego, iż jej nieruchomość graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, a inwestycja jest tego rodzaju, iż w oczywisty sposób oddziałuje na nieruchomość skarżącej, a następnie odmówienie wznowienia postępowania ze względu na to, że skarżąca bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, co budzi wątpliwości co do działania organu i jego bezstronności;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., przez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy zasadnym było uchylenie postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że z protokołu obrad nie wynika data wydania decyzji ani jej numer, a ponadto z udzielonej informacji wynika, że inwestycja nie miała polegać na budowie nowego budynku, lecz jedynie na modyfikacji już istniejącego. W związku z budową ściany nowej hali produkcyjnej powstającą wzdłuż granicy działki skarżącej, pismem z dnia 4 czerwca 2018r. zwróciła się do organu w trybie dostępu do informacji publicznej o udostępnienie decyzji nr [...] z dnia [...] r. O treści tej decyzji dowiedziała się dopiero z pisma organu z dnia 12 czerwca 2018r.

W ocenie pełnomocnika skarżącej nie można przyjąć, aby po ponad dwóch latach od dnia rzekomego wręczenia pisma skarżącej, przy braku pisemnego potwierdzenia odbioru, możliwe było ustalenie czy i kiedy pismo Wójta Gminy N. z dnia 9 września 2017r. i z dnia 7 listopada 2017r. zostały doręczone skarżącej, która stanowczo zaprzecza, by pisma te zostały jej doręczone.

W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.), zwanej ustawą o covid. Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020r. miasto na prawach powiatu Łódź, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym ( § 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia).

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 20 października 2020r. "w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta Łodzi i niektórych powiatów województwa łódzkiego obszarem czerwonym oraz treścią zarządzenia nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Łodzi i niektórych powiatów województwa łódzkiego obszarem czerwonym, odwołać termin rozprawy wyznaczonej w niniejszej sprawie na dzień 21 października 2020r. o godz. 9:30, o czym poinformować poprzez wywieszenie informacji na budynku Sądu oraz stronie internetowej Sądu" (pkt 1); "a podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.), sprawę skierować do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020r. (...)" (pkt 2).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.)

W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja (postanowienie) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd uchyla zaskarżoną decyzję (postanowienie) (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast nieuwzględnienie skargi w całości lub w części, skutkuje oddaleniem skargi w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Wniesiona w tej sprawie skarga nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej. Sąd – oceniając prawidłowość zaskarżonego postanowienia, mającego charakter formalny – nie stwierdził bowiem istotnego naruszenia stanowiących podstawę tego postanowienia przepisów prawa procesowego, a zwłaszcza art. 153 p.p.s.a. oraz art. 148 § 2 k.p.a., a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 124 oraz art. 80 k.p.a., co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Organy w toku ponownego postępowania wykonały zalecenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 marca 2019r., II SA/Łd 33/19, przeprowadzając kompleksowe i wszechstronne postępowanie dowodowe na okoliczność zachowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W sposób prawidłowy, tj. z zachowaniem reguł swobodnej oceny, oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a następnie w sposób wyczerpujący, spójny i logiczny zaprezentowały motywy podjętego w sprawie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

W ocenie Sądu, istotna dla zaistniałego w tej sprawie sporu okoliczność zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę została w sposób niewątpliwy wyjaśniona.

Przyjmując za punkt wyjścia dla oceny tej okoliczności wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 marca 2019r., sygn. akt II SA/Łd 33/19 – Sąd wskazuje, że wynikająca z art. 153 p.p.s.a. "ocena" rozumiana jest w judykaturze jako wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (wyrok NSA z dnia 8 września 2020r., II FSK 1221/20, LEX nr 3054829). Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeśli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Zawsze bowiem zmiana stanu prawnego będzie powodowała konieczność dokonania przez organ administracji publicznej nowych, samodzielnych ocen prawnych określonego stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 17 lipca 2020r., II OSK 485/20, LEX nr 3047948).

Wobec tego Sąd wskazuje, że w wyroku z dnia 29 marca 2019r., II SA/Łd 33/29, zarzucono, że organ nie udowodnił doręczenia skarżącej pism z dnia 9 września 2017r. i z dnia 7 listopada 2017r., w związku z czym zobowiązano organy, aby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wyjaśniły okoliczności rzeczywistego doręczenia skarżącej wskazanych pism oraz ustaliły, kiedy skarżąca dowiedziała się o spornej decyzji.

W wykonaniu tych wytycznych organy pozyskały wyjaśnienia Wójta Gminy N. na okoliczność doręczenia skarżącej pisma z dnia 7 listopada 2017r. oraz protokół obrad Rady Gminy N. z dnia 29 maja 2018r. na okoliczność udziału skarżącej w tych obradach, złożenia przez skarżącą interpelacji dotyczącej zakładu A sp. z o.o. sp. j. oraz wystąpienia skarżącej w sprawie inwestycji tego zakładu. Materiały te niewątpliwie czyniły zadość zaleceniom wyroku WSA w Łodzi z dnia 29 marca 2019r., ale też pozwoliły ustalić sporną w sprawie okoliczność daty powzięcia przez skarżącą wiadomości o wydaniu dla tego zakładu kwestionowanego pozwolenia na budowę. Odmienne stanowisko w tym zakresie skarżącej jest wynikiem przyjęcia błędnego, bo nie mającego oparcia w żadnym przepisie prawa i poglądach judykatury czy doktryny, założenia, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę zaczyna swój bieg od dnia rzeczywistego (faktycznego) zapoznania się przez stronę z treścią kontestowanej decyzji. Tymczasem nie jest konieczne dysponowanie kopią decyzji i zapoznanie się z jej zupełną oraz pełną treścią. W tym zakresie podzielić należy powszechnie prezentowany na gruncie art. 148 § 2 k.p.a. pogląd, wedle którego "powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest (...) pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja" (wyrok NSA z dnia 15 maja 2008r., II OSK 547/07, LEX nr 489632). Termin "strona dowiedziała się od decyzji" należy bowiem rozumieć w ten sposób, że "strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym na jej na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. Zaistnienie tej okoliczności nie jest uwarunkowane ewentualnymi obowiązkami jakie powinna podjąć strona aby uzyskać wiedzę o decyzji" (wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2019r., II OSK 2083/17, LEX nr 2695813). "Za "dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji" uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 listopada 2015r., II SA/Gd 149/15, LEX nr 1948785). "Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2020r., II SA/Po 506/09, LEX nr 554245).

Na gruncie tej regulacji nie można zatem przyjąć twierdzeń skarżącej, że datą, w której dowiedziała się ona o decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji było udzielenie jej informacji publicznej i doręczenie kopii tej decyzji, co miało miejsce w dniu 12 czerwca 2018r. Za datę tą, jako niewątpliwą i pewną, uznać należy co najmniej dzień 29 maja 2018r. W tym dniu bowiem skarżąca brała czynny udział w sesji Rady Gminy, podczas której była poruszana z jej inicjatywy – co należy podkreślić - sprawa pozwolenia na budowę spornej inwestycji, a mianowicie wydania pozwolenia na jej budowę, pominięcia skarżącej oraz Gminy N. jako strony postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji oraz przesłonięcia jej działki zrealizowaną inwestycją. Treść protokołu obrad z tej sesji dowodzi, że skarżąca – zabierając głos w trakcie tych obrad – nie tylko podnosiła uciążliwości dla jej działki wywołane zrealizowaniem spornej inwestycji, w tym zwłaszcza zacienieniem znacznej części jej działki – ¾ jej pola i szkółki, ale wręcz odwoływała się szczegółowo do okoliczności wskazanych w piśmie z dnia 7 listopada 2017r. (odwołującym się z kolei do pisma z dnia 9 września 2017r.), co podważa wiarygodność jej twierdzenia, iż nigdy nie otrzymała tego pisma. Co prawda na piśmie tym widnieje podpis "W." – osoby będącej mężem skarżącej, niemniej jednak pismo to zostało zaadresowane do skarżącej jako radnej Rady Gminy N., co oznacza, iż to skarżąca była jego adresatem, w imieniu którego pismo jedynie odebrał członek jej rodziny (pomijając wyjaśniania Wójta co do daty doręczenia osobistego tego pisma skarżącej w dniu 14 listopada 2017r.). Gdyby zaś było tak – jak twierdzi skarżący - to nie znałaby ona szczegółów sprawy wydania spornej decyzji i nie wskazywałaby na nie, skoro – wedle jej zapewnień - miała się o nich dowiedzieć dopiero po otrzymaniu odpowiedzi na jej zapytanie o udzielenie informacji publicznej w dniu 12 czerwca 2018r. Wobec tego wskazać trzeba, że z protokołu obrad z dnia 29 maja 2018r. wynika, że po pierwsze, sekretarz Gminy N. – S.J. poinformował podczas obrad zebranych o uzyskaniu przez A sp. z o.o. pozwolenia w [...] r. na sporną inwestycją oraz braku podstaw do wydania decyzji środowiskowej z uwagi na powierzchnię; po drugie, podczas obrad szeroko omawiany był problem stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tej inwestycji, w tym pominięcia przez Starostwo w postępowaniu Gminy N. i sąsiadów spornej inwestycji; oraz po trzecie, skarżąca – aktywnie uczestnicząc w posiedzeniu Rady – zabrała głos w sprawie rozbudowy inwestycji A sp. z o.o. sp.j., podnosząc, że "(...) w Urzędzie powiedziano jej, że firma będzie się rozbudowywała. (...) będzie budowała kolejne budynki w których będą produkowane prefabrykaty budowlane. Dostała wiadomość, że nie będzie jej dotyczyło. (...) złożyła [Asp. z o.o. sp.j – dopisek WSA] do Starostwa wniosek o pozwolenie na budowę i dostała. (...) po wystawieniu budynku jej cała działa będzie zasłonięta. Budynek będzie zasłaniał ¾ pola i szkółki". Szeroko też skarżąca podczas obrad wypowiadała się na temat działalności A sp. z o.o. na terenie Gminy N. Twierdzenia skarżącej co do daty powzięcia informacji o decyzji o pozwoleniu na budowę budzą także wątpliwości w konfrontacji z faktem, iż sporna inwestycja, zacieniająca uprawy na jej działce, jest realizowana na działce sąsiadującej z jej działką oraz z wynikającą z akt administracyjnych niekwestionowaną przez skarżącą okolicznością, że inwestycja ta została rozpoczęta w marcu 2018r., a na terenie objętym inwestycją znajduje się wymagana prawem tablica informacyjna m.inn. z danymi pozwolenia na budowę oraz wskazaniem realizowanej inwestycji. Wątpliwości te są tym bardziej uzasadnione, jeśli weźmie się pod uwagę twierdzenia skarżącej, że przez osiem lat bycia radną nie jest w stanie uporać się z problematyczną firmą A sp. z o.o. sp.j., co z kolei wskazuje, iż skarżąca na bieżąco interesuje się działaniami tej spółki i podejmuje różne działania obronne przed tymi działaniami. Z podnoszonymi przez samą skarżącą argumentami koresponduje treść pisma z dnia 7 listopada 2017r., którego miała ona nigdy nie otrzymać. W piśmie tym zostały wskazane – w odpowiedzi na interpelację skarżącej – dane dotyczące inwestycji, jej charakteru, numeru i daty pozwolenia oraz organu je udzielającego. Wobec tego można pokusić się o dalszy wniosek, a mianowicie, że twierdzenia skarżącej wypowiadane podczas obrad Rady w maju 2018r. uprawdopodobniają wynikające z wyjaśnień Wójta Gminy N. okoliczności doręczenia skarżącej jako radnej Rady Gminy N. do jej rąk pisma z dnia 7 listopada 2017r. podczas obrad komisji, której członkiem jest skarżąca w dniu 14 listopada 2017r. W piśmie z dnia 9 września 2017r. z kolei skarżąca została poinformowana, że A p. z o.o. wystąpiła o pozwolenie na budowę spornej inwestycji, oraz że z uwagi na powierzchnię tej inwestycji nie przekraczającej 1 ha nie jest wymagana dla tej inwestycji decyzja środowiskowa. Z protokołu obrad Rady Gminy N. z dnia 10 października 2017r. wynika, że skarżąca - zabierając głos - odwołała się do informacji uzyskanych w odpowiedzi na jej interpelację, a zawartą w piśmie z dnia 9 września 2017r. Można by zatem zastanowić się, czy już w dacie odbioru pisma z dnia 7 listopada 2017r. nie uzyskała ona wiadomości o wydaniu spornego pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Wobec jednakże braku pisemnego potwierdzenia doręczenia skarżącej tegoż pisma, a także mając na uwadze zasadę oficjalności doręczeń pism urzędowych oraz zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony – przyjąć należy, że pewnym dowodem powzięcia spornej wiadomości jest koniec maja 2018r., a konkretnie w dniu 29 maja 2018r.

Powyższe okoliczności wskazują, że skarżąca poznała szczegółowe dane dotyczące pozwolenia na budowę spornej inwestycji, tj. daty i numeru, a także jej charakteru, rozmiaru oraz zasięgu oddziaływania inwestycji, w tym, że będzie ona obejmowała rozbudowę i przebudowę, oraz że właściciele nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, w tym i ona, nie zostali uznani za strony postępowania. Oznacza to, że skarżąca rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o zapadłej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2007r., I OSK 522/06, LEX nr 347997), choć samą decyzję otrzymała dopiero w wyniku zapytania o udzielenie informacji publicznej w dniu 12 czerwca 2018r. Ten zakres pozyskanych przez skarżącą informacji o spornej inwestycji należy uznać za wystarczający, aby zidentyfikować i ustalić właściwą decyzję o pozwoleniu na budowę. Zakres tych informacji był wystarczający, aby wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania i aby organ mógł skutecznie ustalić, o jaką decyzję chodzi i wznowić postępowanie zakończone tą decyzją. W sprawie dotyczącej wznowienia postępowania istotne jest, aby organ mógł w sposób jasny ustalić decyzję, będącą przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. Analiza zakresu informacji, które pozyskała skarżąca, ale również analiza akt sprawy doprowadziła do przekonania, że organ nie miałby trudności z ustaleniem na jego podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę – decyzji z dnia [...] r. nr [...]. Ustalenie tej decyzji, na podstawie podanych przez wnioskodawcę informacji o: miesiącu, roku, zakresie inwestycji, nazwie inwestora i lokalizacji inwestycji, było bowiem możliwe. Co ważniejsze w odniesieniu do lokalizacji inwestycji, wystarczające byłoby wskazanie, iż zlokalizowana jest na działce sąsiadującej z działką skarżącej. O tym, że mniejszy zakres informacji wystarczył, aby skutecznie zidentyfikować decyzję o pozwoleniu na budowę, świadczy treść pisma skarżącej z dnia 4 czerwca 2018r. o udzielenie informacji publicznej, w którym skarżąca wskazała m.in., iż wnosi o udostępnienie informacji w zakresie "udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie zakładu położonego w T. 16 na działce o numerach 296, 297/1, 298/1, na rzecz A". Skarżąca w tym piśmie nie wskazała numeru decyzji ani jej daty, ani również adresu, a mimo to organ nie miał trudności ani wątpliwości, o jaką decyzję wnioskuje skarżąca w trybie dostępu do informacji publicznej.

W tych okolicznościach organ zasadnie przyjął, że skarżąca o spornej decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedziała się w dniu 29 maja 2018r. (najpóźniej), a wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, złożony do organu w dniu 6 lipca 2018r. uznał za spóźniony, tj. złożony po terminie wskazanym w art. 148 § 2 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

dc