Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2796/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A.R,. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] sierpnia 2016r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.), dalej: Kpa oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778, z późn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia A. R. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2016r., znak: [...]. Postanowieniem tym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...], gm. [...] w związku z legalizacją "budynku gospodarczego z funkcją rekreacyjną".

W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia [...] stycznia 2016 r., Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej w obrębie [...], gm. [...], w związku z legalizacją "budynku gospodarczego z funkcją rekreacyjną", z uwagi na lokalizację przedmiotowej działki w granicach: Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...]", obszaru specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...] ([...] 2) oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Ostoja [...] ([...]).

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., Regionalny Dyrektor -Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, wskazując, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszyła zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia 22 czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...]" (Dz. Urz. Woj. P.. z 2015 r., poz. 2117) stanowiący, iż w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ I instancji wskazał nadto, iż nie jest możliwym w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu, określonych w ww. uchwale.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła A. R., podnosząc, że przedmiotem wniosku nie jest budynek gospodarczy z funkcją rekreacyjną, ale odbudowany na bazie istniejącego i wchodzącego w skład zabudowy gospodarstwa rolnego przed podziałem budynku suszarni oraz że "legalizowany obiekt niewiele odbiega od gabarytów budynku przed modernizacją, którą wykonano na fundamentach starego budynku suszarni. Wskazano też, że "legalizowany obiekt służy do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pasieki wykorzystywany również na cele pracowni pszczelarskiej". Zaznaczono przy tym, że "na terenie obszaru chronionego "Puszcza i Jeziora [...] " powołanego rozporządzeniem Nr [...] Wojewody P. (. . .) nie ma zakazu remontu istniejących obiektów budowlanych, natomiast ustanowiony został zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od brzegów rzek , jezior i innych zbiorników wodnych". Nadto Strona skarżąca wskazała, że "w planie zagospodarowania przestrzennego (...) z dnia 02.12.1992 r. (. . .) zachowuje się istniejącą zabudowę zagrodową (. . .) (co dotyczyło również budynku suszarni) w dobrym stanie technicznym z dopuszczeniem modernizacji, rozbudowy lub wymiany obiektu" oraz że "zakazem, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 7, rozporządzenia w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...] " i uchwały z dnia 26 czerwca 2015 r., nie są objęte wszelkie istniejące przed 1 stycznia 1995 r. obiekty".

Po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta (z zastrzeżeniem ust. 3), po uzgodnieniu z organami, o których mowa wart. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych na podstawie odrębnych przepisów. W przedmiotowej sprawie uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska wymagane było na podstawie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 8 ww. ustawy, zgodnie z którym ww. organ uzgadnia warunki zabudowy w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnień, o których mowa powyżej, dokonuje się w trybie art. 106 Kpa.

Przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy legalizacji "budynku gospodarczego z funkcją rekreacyjną" na działce o numerze ewidencyjnym

[...] położonej w obrębie [...], gmina [...], w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...] ", którego funkcjonowanie reguluje uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia 22 czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...] " (Dz. Urz. Woj. P., z 2015 r., poz. 2117), dalej: uchwała w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...] ", oraz w granicach dwóch obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...] ([...]) i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Ostoja [...] ([...]). W zażaleniu Strona skarżąca powołała się zarówno na przepisy ww. uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...] ", jak i na przepisy rozporządzenia nr [...] Wojewody P. z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...] " (Dz. Urz. Woj. P.Nr 54, poz. 734, z późn. zm.). Mając na uwadze powyższe, Organ odwoławczy wyjaśnił, iż jedynym aktualnie obowiązującym aktem prawa miejscowego dotyczącym rzeczonego obszaru chronionego jest ww. uchwała w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]" (w dniu jej wejścia w życie przepisy wyżej oznaczonego rozporządzenia Wojewody P. przestały obowiązywać). Ponadto organ wskazał, iż w przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgadnianiu projektu decyzji o warunkach zabudowy winien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Następnie organ ten powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszar/y Natura 2000. Wskazana kolejność postępowania przy uzgadnianiu projektów decyzji o warunkach zabudowy pozwoli uniknąć przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 w sytuacji, gdy z postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne, gdyż inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących, i tak nie może zostać zrealizowana.

W niniejszej sprawie istotne było zatem wyjaśnienie, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651, z późn. zm.), wynikającymi z utworzenia Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza Jeziora [...]", w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody.

Z mapy zasadniczej stanowiącej załącznik do przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że zrealizowany w ramach samowoli budowlanej budynek znajduje się, w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegu rzeki [...]. Powyższe znajduje potwierdzenie zarówno w treści przedłożonego projektu decyzji (pkt 3 ppkt 3 projektu decyzji) oraz na zdjęciach satelitarnych mapach topograficznych umieszczonych na ogólnodostępnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii [...][...]). Mając na uwadze wyżej określoną lokalizację spornej inwestycji, Organ II instancji wskazał, iż zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...] " w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W związku z powyższym kluczowe jest ustalenie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy jest możliwe zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, wynikających z uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...] " oraz ustawy o ochronie przyrody.

Dla rozstrzygnięcia powyższej kwestii zdaniem organu niezbędne było więc ustalenie faktycznego charakteru inwestycji. Organ wskazał, iż o charakterze obiektu budowlanego świadczą jego faktyczna funkcja i przeznaczenie, nie zaś jego nazwa wskazana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. W przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy sporną inwestycję określono jako "budynek gospodarczy z funkcją rekreacyjną", zaś rodzaj zabudowy - jako "zabudowę zagrodową związana z gospodarstwem rolnym". Powyższe sformułowania Organ II instancji uznał za budzące wątpliwości i nieokreślające w sposób jednoznaczny funkcji spornego obiektu budowlanego. W konsekwencji, w celu ustalenia faktycznego charakteru i przeznaczenia spornego obiektu budowlanego, pismem z dnia [...] maja 2016 r., organ odwoławczy zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z prośbą o przesłanie uwierzytelnionej kopii postanowienia ww. organu z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], którym wstrzymano roboty budowlane dotyczące ww. inwestycji oraz uwierzytelnionej kopii protokołu z oględzin terenu przeprowadzonych w przedmiotowej sprawie, które tenże organ przekazał przy piśmie z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...]. W wyżej oznaczonym postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wskazano, że: "W wyniku przeprowadzonych w dniu [...].09.2013 r. oględzin

ustalono, iż Pani A. I. R. na działce nr geod. [...] (. . .) wybudowała budynek letniskowy o wymiarach 7,30x5,30 m z zadaszonym tarasem o wymiarach 1,88x5,30 m, w odległości od 2,5 do 3,5 m od granicy z działką nr geod. [...]. Jest to obiekt o konstrukcji drewnianej, parterowy, niepodpiwniczony, z poddaszem użytkowym, z dachem dwuspadowym, trwale połączony z gruntem, posadowiony na fundamencie betonowym. Na poziomie parteru wydzielona jest łazienka i aneks kuchenny, pozostała część parteru jest otwarta użytkowana jest jako pokój dzienny. W pokoju tym znajduje się kominek żeliwny, schody drewniane prowadzące na poddasze oraz meble tj.: stół, krzesła, komoda. Na poddaszu wydzielone są dwa pomieszczenia, w których znajdują się szafki. Budynek wyposażony jest w instalację elektryczną, wodociągową z sieci i kanalizacyjną z odprowadzeniem do własnego zbiornika na ścieki. Ustalono ponadto, że budowa została zakończona, budynek został wybudowany od podstaw z nowych materiałów a widniejące na mapie dwa budynki gospodarcze nie występują fizycznie w terenie". W trakcie przeprowadzonych w dniu [...] września 2013 r. (na potrzeby postępowania zakończonego wyżej oznaczonym postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]) oględzin terenu A. R. potwierdziła ww. ustalenia oraz dodatkowo oświadczyła, że "nie posiada dokumentów dot. budowy tego budynku, a jedynie zgłoszenie robót remontowych na budynek starej suszarni, który znajdował się obok aktualnego budynku", "stara suszarnia została rozebrana", zaś sporny budynek "został wzniesiony w latach 2008-2011 r." i "służy (. . .) do przechowywania sprzętu turystycznego i do celów letniskowych". Z przedstawionych powyżej informacji wynika jednoznacznie, iż główną funkcją wzniesionego obiektu budowlanego jest funkcja związana z okresowym przebywaniem człowieka w celach wypoczynkowych i rekreacyjnych, zatem ów obiekt należy uznać za budynek letniskowy, określany również jako budynek rekreacji indywidualnej (por. § 3 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690), co zresztą słusznie stwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]. Powyższe znajduje także potwierdzenie w załączonych do zażalenia fotografiach, z których również bezspornie wynika, iż przedstawiony na nich przedmiotowy obiekt budowlany jest budynkiem letniskowym. Organ nie wyklucza przy tym, iż sporny budynek może pełnić dodatkowe funkcje (tj. że jego pomieszczenia służą lub mogą służyć do innych celów, np. obsługi pasieki, co podniosła Strona skarżąca w zażaleniu), jednakże okoliczność ta nie zmienia jego podstawowego przeznaczenia. Na marginesie Organ II instancji wskazał, iż znamiennym jest, że w przedłożonym projekcie decyzji nie wskazano, jaką funkcję, oprócz funkcji rekreacyjnej, pełni ów "budynek gospodarczy". Mając na uwadze powyższe, Organ odwoławczy stwierdza, że wielokrotnie podniesione w zażaleniu argumenty, iż przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy nie dotyczy "legalizacji nowo powstałego budynku (...) a budynku po modernizacji lub wymianie" oraz że "legalizowany obiekt niewiele odbiega od gabarytów budynku przed modernizacją, którą wykonano na fundamentach starego budynku suszarni' są całkowicie sprzeczne ze stanem faktycznym, a tym samym pozbawione zasadności. Organ wskazał, że Skarżąca, mając pełną wiedzę, iż powstały w ramach samowoli budowlanej budynek letniskowy jest nowym, trwale związanym z gruntem obiektem budowlanym, wybudowanym od podstaw obok budynku byłej suszarni, który został poddany rozbiórce (o czym świadczy protokół z oględzin terenu, o których mowa powyżej), w zażaleniu wskazała zupełnie inne, sprzeczne z wyżej przedstawionymi okoliczności, co jest niedopuszczalne. Nadto Organ odwoławczy wskazał, że również podniesione w zażaleniu argumenty, iż "w obrębie niniejszej nieruchomości (. . .) istniała zabudowa zagrodowa o charakterze gospodarsko-mieszkalnym" oraz że "po podziale gospodarstwa rolnego (...) w obrębie działki nr [...] (. . .) pozostał budynek, suszarni, który (. . .) był budynkiem gospodarskim", nie mają w przedmiotowej sprawie żadnego znaczenia. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotny jest bowiem stan faktyczny, to jest okoliczność, iż po pierwsze - działka o numerze ewidencyjnym [...] nie wchodzi w skład nieruchomości rolnej, którą stanowi m.in. zabudowana w ramach zabudowy zagrodowej sąsiednia działka o numerze ewidencyjnym [...], lecz (wraz z działką o numerze ewidencyjnym [...]) stanowi odrębną nieruchomość rolną, po wtóre zaś - jak wskazano wyżej, powstały w ramach samowoli budowlanej budynek letniskowy jest nowym, wybudowanym od podstaw obiektem budowlanym. Jednocześnie, odnosząc się do stwierdzenia Skarżącej, iż "działka nr [...] zabudowana jest zmodernizowanym budynkiem gospodarskim po starej suszami- (..), budynkiem gospodarskim wzniesionym w 2009 r.", organ wskazał, iż - jak wynika z ustaleń poczynionych na gruncie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w trakcie oględzin terenu - na działce o numerze ewidencyjnym [...] zlokalizowany jest sporny obiekt budowlany, a "widniejące na mapie zasadniczej dwa budynki gospodarcze nie występują fizycznie w terenie", przy czym w niniejszej sprawie nie jest istotne, jaką funkcję ww. budynki pełniły w przeszłości.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Organ II instancji wskazał, iż nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie zastosowania nie ma odstępstwo od zakazu wynikające z jego treści, dopuszczające lokalizację w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Wybudowany w ramach samowoli budowlanej budynek letniskowy nie jest urządzeniem wodnym ani obiektem służącym gospodarce leśnej lub rybackiej. Przedmiotowego obiektu budowlanego nie można również zaliczyć w poczet inwestycji służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. Budynki letniskowe (budynki rekreacji indywidualnej) w żaden sposób nie są bowiem związane z prowadzeniem gospodarki rolnej (nawet, jeśli są zlokalizowane na działce rolnej), służą bowiem, jak wyjaśniono we wcześniejszej części postanowienia, okresowemu wypoczynkowi i rekreacji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Organu I instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania odstępstwa od analizowanego zakazu, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]".

Organ II instancji wskazał także, że w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowania nie ma odstępstwo od zakazu określone w § 4 ust.3 pkt 1 uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]". Zgodnie z treścią ww. przepisu przedmiotowy zakaz nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miejscowości w granicach określonych w studiach uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej, usługowej i letniskowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do ww. odstępstwa, w pierwszej kolejności wyjaśniono, iż przepis ten stanowi jedną okoliczność wyłączającą zakaz zabudowy, na której wypełnienie składają się dwie przesłanki. Odstępstwo to daje bowiem możliwość zabudowy terenów określonych w danym dokumencie planistycznym (studium lub miejscowym planie) jako obszary zwartej zabudowy miejscowości, a ponadto od brzegów wód musi zostać wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy określona poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach (co oznacza, iż przyległe działki muszą być zabudowane, by w oparciu o istniejące budynki można było wyznaczyć wspólną linię zabudowy). W analizowanym odstępstwie jest mowa o "działkach w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", należy wyjaśnić, iż ww. ustawa nie definiuje pojęcia "działki" jako takiej, posługuje się natomiast pojęciem działki budowlanej, określając ją jako nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.

Do stwierdzenia występowania pierwszej z ww. przesłanek niezbędna jest szczegółowa analiza postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], bowiem przesłanka ta dotyczy terenów, które znajdują się w granicach obszarów zwartej zabudowy określonych w tym dokumencie. Jak wynika z załącznika graficznego (rysunku studium) obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], przedłożonego przez Wójta Gminy [...] przy piśmie z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], oraz informacji zawartych w piśmie ww. Organu z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], sporna działka znajduje się na terenie określonym w studium jako "tereny rozwoju zabudowy wsi" (MNU/MRU). Należy przy tym podkreślić, iż ww. dokument planistyczny nie określa żadnych obszarów zwartej zabudowy na terenie gminy [...] (nie zawiera pojęcia "zwarta zabudowa" jako takiego). Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, iż sporna inwestycja nie została zrealizowana na terenie określonym w studium jako obszar zwartej zabudowy, a zatem nie spełnia pierwszej przesłanki ww. odstępstwa od zakazu.

W ocenie Organu II instancji planowana inwestycja nie spełnia również drugiej przesłanki wymienionej w § 4 ust. 3 pkt 1 ww. uchwały, dotyczącej "uzupełnień zabudowy mieszkaniowej, usługowej i letniskowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach". Po pierwsze, bowiem działki przylegające stanowią jedynie działki bezpośrednio graniczące z działką przeznaczoną do zainwestowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt: IV SAIWa 484/11). Tymczasem z nieruchomości przyległych do spornej działki zabudowana jest tylko jedna działka (o numerze ewidencyjnym [...]), co uniemożliwia wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy na spornej działce w sposób określony w omawianym odstępstwie. W związku z powyższym, Organ II instancji stwierdził, iż również druga przesłanka w przedmiotowym przypadku nie występuje.

W konsekwencji organ uznał, że planowana inwestycja nie spełnia przesłanek umożliwiających zastosowanie odstępstwa, o którym mowa w § 4 ust. 3 pkt 1 uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]". Tym samym argumenty Skarżącej odnośnie możliwości zastosowania niniejszego odstępstwa uznał za pozbawione zasadności. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, wyjaśnił, iż wyjątki od zakazów powinny być interpretowane w sposób ścisły, a nie rozszerzający, zatem, analizując możliwość zastosowania przedmiotowego odstępstwa, Organ I instancji był obowiązany wyłącznie do ustalenia, czy teren, na którym znajduje się przedmiotowa działka, został określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] jako obszar zwartej zabudowy, nie zaś do oceny, czy teren ten należy za takowy obszar uznać, oraz, czy możliwe jest wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w sposób określony w tym odstępstwie, nie zaś w innych przepisach.

Niewątpliwie zaś w ocenie organu sporna inwestycja nie stanowi uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty do prowadzenia gospodarstwa rolnego w ramach siedliska rolniczego, a zatem również odstępstwo od analizowanego zakazu, o którym mowa w § 4 ust. 3 pkt 2 uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]" nie będzie miało zastosowania w niniejszej sprawie. Jak bowiem ustalono wcześniej, zrealizowany obiekt budowlany to budynek letniskowy, niezwiązany z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Na spornej działce nie znajdują się zaś zabudowania stanowiące siedlisko rolnicze. Co więcej, w granicach przedmiotowej nieruchomości nie znajduje się żadne - oprócz legalizowanego obiektu budowlanego - budynki. Mając na uwadze powyższe, argumenty Skarżącej, iż "działka o nr [...] i [...] stanowi siedlisko rolnicze (. . .), na której poza legalizowanym (. . .) budynkiem gospodarczym z funkcją rekreacyjną znajduje się drugi budynek gospodarski wzniesiony na zgłoszenie w 2009 r., co oznacza, iż działka o nr [...] przed podjęciem odbudowy obiektu suszami była zabudowana dwoma budynkami gospodarskimi (...), w związku z czym legalizację należy traktować, jako uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej organ uznał, za pozbawione zasadności.

Organ wskazał także, iż ze względu na charakter i lokalizację przedmiotowej inwestycji (budynek służący rekreacji indywidualnej wybudowany w obrębie [...]) nie można zastosować odstępstw, o których mowa w § 4 ust. 3 pkt 3 i 6 ww. uchwały (zgodnie z którymi analizowany zakaz nie dotyczy: terenów ogólnodostępnych kąpielisk, plaż i przystani wodnych oraz terenów w granicach administracyjnych miasta [...]).

Zastosowania w przedmiotowej sprawie nie ma również odstępstwo określone w § 4 ust. 3 pkt 4 uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]", dotyczące istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych, usługowych oraz o funkcji mieszanej nie kolidującej z podstawowym i uzupełniającym przeznaczeniem terenu, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r., gdzie dopuszcza się ich odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem nie przybliżania zabudowy do brzegów wód, a także zwiększania istniejącej powierzchni zabudowy:

a) o nie więcej niż 10m2 w przypadku budynków o powierzchni mniejszej lub równej 100m2,

b) o nie więcej niż 10 % w przypadku budynków o powierzchni powyżej 100 m2.

Organ wyjaśnił, iż co prawda zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] utracił moc przed dniem 1 stycznia 2004 r. (obowiązywał bowiem, na mocy art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, do 31 grudnia 2002 r.), jednakże ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż sporny budynek został wybudowany od podstaw, jako nowy obiekt budowlany (nie jest to zatem rozbudowa, odbudowa ani nadbudowa istniejącego budynku) w latach 2008-2011 (a więc w okresie, w którym nie obowiązywał już ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), w ramach samowoli budowlanej. Tym samym zarzuty Strony skarżącej, że "w planie zagospodarowania przestrzennego (...) z dnia 02.12.1992 r. (. . .) zachowuje się istniejącą zabudowę zagrodową (. . .) (co dotyczyło również budynku suszami) w dobrym stanie technicznym z dopuszczeniem modernizacji, rozbudowy lub wymiany obiektu" oraz że "dla poprawy standaryzacji ochrony środowiska walorów estetyczno- krajobrazowych prawo dopuszcza dla istniejących obiektów mieszkalnych, letniskowych i usługowych stosowanie funkcji mieszanej pod warunkiem zachowania zakreślonej prawem odległości obiektu od linii brzegowej, organ uznał za chybione.

Mają na uwadze okoliczność, iż lokalizacja spornej inwestycji planowana jest w odległości mniejszej niż 100 metrów od rzeki [...], Organ odwoławczy stwierdził, że zastosowania w przedmiotowej sprawie nie ma również odstępstwo, o którym mowa w § 4 ust. 3 pkt 5 uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]", zgodnie z którym zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, nie dotyczy zbiorników wodnych pochodzenia antropogenicznego.

Nadto Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu określonych wart. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, stanowiących odpowiednio, iż zakazy wymienione w § 4 ust. 1 ww. uchwały nie dotyczą: 1) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, 2) prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, 3) realizacji inwestycji celu publicznego, co wynika wprost z samego już charakteru planowanej do realizacji inwestycji.

Mając na uwadze powyższe, Organ odwoławczy podzielił stanowisko Organu I instancji, iż przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy stoi w sprzeczności z zakazem, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]", co uniemożliwia jego uzgodnienie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ uznał także za bezzasadne zarzuty Strony skarżącej, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza konstytucyjną zasadę równości traktowania obywateli wobec prawa, bowiem "objęta postępowaniem legalizacja nie jest jedyną inwestycją na tym terenie o takim charakterze, w ostatnim czasie w sąsiedztwie powstały nowe obiekty mieszkalne od podstaw, niezmodernizowane, które dziwnym trafem uzyskały pozytywne uzgodnienie służb ochrony środowiska w [...]", zaś "prawo nie może porównywalnych stanów prawnych i faktycznych regulować (. . .) skrajnie odmiennie". Wynikająca z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późno zm.) zasada równości traktowania obywateli wobec prawa, nie oznacza przyznawania racji przez pryzmat dotychczasowej praktyki skutkującej istniejącym stanem faktycznym adekwatnym do oczekiwań Strony skarżącej, lecz stosowania takiej samej oceny prawnej wobec każdego z istniejących stanów faktycznych tego samego rodzaju. Każde zamierzenie inwestycyjne jako przedmiot postępowania administracyjnego rozpatrywane jest indywidualnie, a polskiemu prawu procesowemu nieznana jest instytucja precedensu. Zatem Skarżący nie może oczekiwać uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia tylko dlatego, iż w pobliżu terenu projektowanej inwestycji znajdują się inwestycje o takim samym charakterze, jak projektowana (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2008 r., sygn. akt: IV SA/Wa 672/08). Dodatkowo, odnosząc się do osobliwego stwierdzenia Skarżącej, iż "w sąsiedztwie powstały nowe obiekty mieszkalne (. . .), które dziwnym trafem uzyskały pozytywne uzgodnienie służb ochrony środowiska w [...]".

Również zarzut Strony skarżącej, iż w toku postępowania zakończonego spornym rozstrzygnięciem Organ I instancji winien "wziąć pod uwagę wszystkie warunki, szczególnie ocenę oddziaływania na środowisko" Organ II instancji uznał za chybiony. Wyjaśnił, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w postępowaniu zakończonym spornym rozstrzygnięciem badał zgodność przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy z enumeratywnie wymienionymi w § 4 ust. 1 uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]" zakazami obowiązującymi w granicach ww. formy ochrony przyrody. Rozpatrywanie jakichkolwiek innych kwestii stanowiłoby przekroczenie właściwości rzeczowej organu administracyjnego, o której mowa wart. 19 Kpa. Przedmiotem mniejszego postępowania uzgodnieniowego nie była również ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, którą przeprowadza się, na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353) dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (do których zresztą sporna inwestycja się nie zalicza), w ramach odrębnego postępowania.

Także wniosek Strony skarżącej o przeprowadzenie wizji terenowej "na potrzeby ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego powyższego terenu" Organ II instancji uznał za pozbawiony zasadności. W ocenie organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego o informacje przekazane przez Wójta Gminy [...] i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]) był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. R. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżanemu postanowieniu zarzuciła:

1. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik sprawy polegający na uznaniu, że na przedmiotowej działce nie istnieje zabudowa siedliskowa, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania §4 ust 3 pkt. 2 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia 22.06.2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...] " (Dz. Urz. Województwa P. z dnia 26.6.2015 r., poz. 2117);

2. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik sprawy polegający na uznaniu, że budowla nie służy prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania §4 ust 1 pkt. 7 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia 22.06.2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...]" (Dz. Urz. Województwa P. z dnia 26.6.2015 r., poz. 2117);

3. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik sprawy polegający na uznaniu, że budowla nie znajduje się na obszarze zwartej zabudowy miejscowości, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania §4 ust. 3 pkt. 1 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia 22.06.2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...]" (Dz.Urz. Województwa P. z dnia 26.6.2015 r., poz. 2117);

4. naruszenie §4 ust. 3 pkt. 4 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia 22.06.2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...] " (Dz. Urz. Województwa P.o z dnia 26.6.2015 r., poz. 2117) poprzez jego niezastosowanie, gdy ustalono, że budynek został rozbudowany/wybudowany na fundamentach stojącego dawniej w tym samym miejscu budynku;

5. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77§ 1 kpa przez niedostateczne wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie dokonania wizji lokalnej nieruchomości na okoliczność ustalenia rzeczywistego stanu zabudowy działki nieruchomości sąsiadujących.

W świetle powyższego w skardze wniesiono o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony

Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...].01.2016 r.

2. zobowiązanie organu w trybie art. 145 a p.p.s.a. do wydania w terminie 1 miesiąca

postanowienia uzgadniającego w zakresie ochrony przyrody projekt decyzji o warunkach zabudowy nr [...].

3. zwrot kosztów postępowania sądowo administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że ustalenia organu II instancji są w pełni sprzeczne ze stanem taktycznym niniejszej sprawy. Tymczasem oprócz legalizowanej budowli na spornej działce znajduje się budynek gospodarczy na co wskazuje wspomniane wcześniej zgłoszenie oraz załączona do skargi mapa sytuacyjno - wysokościowa zagospodarowania działki wykonana przez Geodetę M. S., a znajdującej się w Powiatowym ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w [...]. Podkreślić wypada, że mapa jest z dnia [...].12.2013, a sama zabudowa nieruchomości powódki nie uległa zmianie do tej pory i nadal znajdują się na nim dwa budynki gospodarcze w tym jeden legalizowany objęty niniejszym postępowaniem. Ponadto nie ulega wątpliwości, że grunt ten jest przeznaczony do działalności o charakterze rolnym o czym świadczy załączony wypis z rejestru gruntów oraz treść księgi wieczystej o nr [...] dla nieruchomości obejmującej działkę [...]. Pamiętać również należy, że skarżąca wniosła w zażaleniu o przeprowadzenie wizji lokalnej w razie przekazania sprawy do ponownej rozpatrzenia organowi I instancji. Podkreślić wypada, że działka ta określona została w studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego, jako działka rolnicza z funkcją rekreacyjno - gospodarczą.

Na działce w rzeczywistości istnieją inne budynki. Budynek gospodarski związany z prowadzoną przez skarżącą działalnością rolną, głównie o charakterze pasiecznym. Skarżąca na gruncie spornej działki prowadzi pasiekę w skład, której wchodzi liczba ok. 20 uli. Zgodnie zaś z §4 ust. 3 pkt. 2 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa P. zakazu na który powołał się organ nie stosuje się do siedlisk rolniczych w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty przeznaczone do prowadzenia gospodarstwa rolnego pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód. Tymczasem nieruchomość obejmująca sporna działkę skarżącej wraz z zabudowaniami wchodzi

w skład prowadzonego przez nią gospodarstwa rolnego. Legalizowany budynek wraz ze znajdującym się budynkiem gospodarczym ma w pierwszej kolejności służyć prowadzeniu działalności pszczelarskiej min. do przechowywania sprzętu pszczelarskiego oraz obróbki miodu. Skarżąca posiada numer producenta ARIMR oraz dodatkowo prowadzi działalność agroturystyczną w gminie [...]. Na istnienie na spornej działce gospodarstwa rolnego wskazują również ustalenia w projekcie decyzji o warunkach zabudowy wójta gminy [...] nr [...], gdzie jako projektowane przeznaczenie terenu wskazano zabudowę zagrodową związaną z gospodarstwem rolnym.

Skarżąca wskazuje, że na spornej działce znajduje się siedlisko rolnicze. W świetle przytoczonych okoliczności jak również wskazanego w skardze poglądu doktryny i orzecznictwa na spornej działce w chwili wybudowania i w czasie legalizowania budynku gospodarczego z funkcją rekreacyjną, dla której wójt gminy [...] wydał projekt decyzji o warunkach zabudowy istniało i nadal istnieje siedlisko rolnicze. Legalizowany budynek stanowi zaś uzupełnienie istniejącej wcześniej zabudowy siedliskowej o funkcję gospodarczą związana z przechowywaniem sprzętu pszczelarskiego oraz obróbki miodu oraz o funkcję rekreacyjną na co wskazuje opis budynku zawarty w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Zarzuca więc organowi błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na "uznaniu, że na przedmiotowej działce nie istnieje zabudowa siedliskowa, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania § 4 ust. 3 pkt 2 Uchwały (...) w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza Jeziora [...]".

Wbrew stanowisku organu w sprawie doszło także do błędnego uznania, że budowla nie służy prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania § 4 ust. 1 pkt 7 Uchwały (...) Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...]". Tymczasem skarżąca jest rolnikiem i prowadzi zorganizowaną działalność rolniczą, a wskazany budynek ma umożliwić jej rozwinięcie działalności pszczelarskiej, w związku z powyższym jest on obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej.

W ocenie skarżącej przyjął błędnie że budowla nie znajduje - na obszarze zwartej zabudowy miejscowości, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania § 4 ust. 3 pkt 1 Uchwały (. . .) Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...]. W ocenie Strony skarżącej sporny budynek należy zaliczyć do zwartej zabudowy bowiem zabudowania znajdujące się na działce spełniają powyższy wymóg, o czym świadczy załączona mapa sytuacyjna Gminy [...] oraz pismo Wójta Gminy do Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia [...].06.2016 nr [...]", w którym "wskazano, iż działka nr [...] znajduje się na obszarze zwartej zabudowy. Ponadto w skardze podkreślono, iż zabudowania na sąsiednich działkach wzdłuż rzeki [...] leżą bliżej niż 50 m oraz że ustalona linia zabudowy 50 m od rzeki wskazana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie została przekroczona przez legalizowaną budowlę, a zatem nie można przyjąć, ażeby ustalona linia zabudowy od brzegów wód została przekroczona.

Dodatkowo w skardze podkreślono, iż legalizowany budynek powstał częściowo z materiałów po zburzonej suszami oraz że swym przeznaczeniem i podobnymi gabarytami jest zbliżony do dawnej suszarni, zatem stanowi on odbudowę dawniej stojącego budynku z dodatkową funkcją rekreacyjną. Podniesiono przy tym, iż stan obecny jest znacznie bardziej korzystniejszy dla ochrony ekosystemu ze względu na wspomniane oddalenie oraz walory estetyczne nowego budynku oraz że dokonanie wnioskowanej przez skarżącą wizji lokalnej sprzyjałoby z pewnością powyższym wnioskom. Brak jej przeprowadzenia doprowadził w ocenie strony do naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie dokonania wizji lokalnej nieruchomości na okoliczność ustalenia rzeczywistego stanu zabudowy działki i nieruchomości sąsiadujących .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) I art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia, czy też stwierdzenia nieważności.

Przedmiotem kontroli jest postanowienie wydane w oparciu o art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta (z zastrzeżeniem ust. 3), po uzgodnieniu z organami, o których mowa wart. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych na podstawie odrębnych przepisów. W przedmiotowej sprawie uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska wymagane było na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ww. ustawy, zgodnie z którym ww. organ uzgadnia warunki zabudowy w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnień, o których mowa powyżej, dokonuje się w trybie art. 106 Kpa.

Przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczył legalizacji "budynku gospodarczego z funkcją rekreacyjną" na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w obrębie [...], gmina [...], w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...]", którego funkcjonowanie reguluje uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia 22 czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...]" (Dz. Urz. Woj. P. z 2015 r., poz. 2117), dalej: uchwała w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]", oraz w granicach dwóch obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...] ([...]) i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] [...] ([...]).

W niniejszej sprawie istotne było zatem wyjaśnienie, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651, z późn. zm.), wynikającymi z utworzenia Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza Jeziora [...]", w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody.

Na wstępie podkreślenia wymaga jednak, iż przedmiotem uzgodnienia nie było planowane zamierzenie inwestycyjne, lecz konkretny budynek wybudowany już przez skarżącą a obecnie objęty procedura legalizacyjną. Jak wynikła zaś ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wzniesiony w ramach samowoli budowlanej sporny obiekt budowlany to budynek letniskowy, którego główna funkcją jest funkcja związana z okresowym przebywaniem człowieka w celach wypoczynkowy i rekreacyjnych, co wyczerpująco wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia (str. 6-8). Należy przy tym wskazać, iż wątpliwości co do charakteru przedmiotowego obiektu budowlanego nie miał również właściwy miejscowo Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (tj. organ prowadzący postępowanie w sprawie legalności spornego budynku), który w trakcie oględzin terenu (w których udział brała skarżąca) przeprowadzonych w toku ww. postępowania w dniu [...] września 2013 r. stwierdził jednoznacznie, iż na działce o numerze ewidencyjnym [...] wzniesiono budynek letniskowy. Ze zgromadzonych w sprawie akt wynika również, iż ustalenia powyższe w zakresie funkcji spornego budynku, potwierdziła wówczas także skarżąca wskazując, że "budynek służy (. . . do przechowywania sprzętu turystycznego i do celów letniskowych". Zaprezentowany przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska pogląd co do charakteru przedmiotowego obiektu budowlanego podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt: IV SA/Wa 550/15, podkreślając, że "o charakterze obiektu budowlanego świadczą: jego faktyczna funkcja i przeznaczenie, nie zaś jego nazwa wskazana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy".

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie uwzględnił podniesionych w skardze zarzutów co do błędnego ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy w zakresie funkcji spornego budynku. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez skarżącą legalizacji podlega budynek letniskowy. Ewentualna jego zmiana funkcji (o której zresztą nie ma mowy w uzgadnianym projekcie decyzji o warunkach zabudowy), na budynek związany z gospodarką pasieczną, czy też działalnością agroturystyczną nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, której zakres co jeszcze raz należy podkreślić wyznaczył Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (tj. organ prowadzący postępowanie w sprawie legalności spornego budynku).

Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania w ocenie Sądu w sposób nie budzący wątpliwości organy ustaliły także, że sporny obiekt budowlany nie stanowi odbudowy istniejącego wcześniej na działce o numerze ewidencyjnym [...] budynku suszarni. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek jest nowym, trwale związanym z gruntem obiektem budowlanym, wybudowanym od podstaw i z nowych materiałów obok budynku byłej suszarni, który został poddany rozbiórce. Okoliczności te zostały ustalone w trakcie oględzin spornego obiektu budowlanego przez organ nadzoru budowlanego (tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]) i potwierdzone przez Skarżącą (A. R.) poprzez podpisanie protokołu sporządzonego w trakcie tych oględzin. Wbrew zarzutom skargi w trakcie postępowania zostało także ustalone, że na spornej działce nie ma innego budynku gospodarczego. Powyższe wynika z ustaleń poczynionych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w trakcie oględzin z których wynika, iż na działce o numerze ewidencyjnym [...] zlokalizowany jest jedynie sporny obiekt budowlany, a "widniejące na mapie zasadniczej dwa budynki gospodarcze nie występują fizycznie w terenie". Również z załączonej do skargi kopii mapy zasadniczej z 1998r. (która stanowi również załącznik graficzny do przedłożonego projektu decyzji) wynika, iż na przedmiotowej działce oprócz spornego obiektu budowlanego znajduje się inny budynek oznaczony symbolem "w bud." (co oznacza budynek w budowie), jednakże jego nie została potwierdzona podczas powyższych oględziny.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia 22 czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora [...]" (Dz. Urz. Woj. P.. z 2015 r., poz. 2117).

Wskazać należy, że z mapy zasadniczej stanowiącej załącznik do przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że zrealizowany w ramach samowoli budowlanej budynek znajduje się, w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegu rzeki [...]. Powyższe znajduje potwierdzenie zarówno w treści przedłożonego projektu decyzji (pkt 3 ppkt 3 projektu decyzji) oraz na zdjęciach satelitarnych mapach topograficznych umieszczonych na ogólnodostępnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii [...] [...]).

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]" w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się zaś lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

W ocenie Sądu słusznie organy uznały, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszyłaby zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały tj. lokalizacji budynku w pasie o szerokości 100 m od linii brzegu rzeki. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze, orzekające w sprawie organy słusznie przyjęły także, że w sprawie nie jest możliwym również zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu, określonych w ww. uchwale. Legalizowany budynek letniskowy nie jest : urządzeniem wodnym, czy też obiektem służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jak zasadnie wyjaśniono w zaskarżonym postanowieniu (str. 8) budynki letniskowe (do których zalicza się wybudowany w ramach samowoli budowlanej obiekt) w żaden sposób nie są związane z prowadzeniem gospodarki rolnej (nawet, jeśli są zlokalizowane na działce rolnej), służą bowiem okresowemu wypoczynkowi i rekreacji.

Sąd nie uwzględnił także zarzutów naruszenia w sprawie § 4 ust. 3 pkt 1, 2, 4 uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]" (poprzez jego niezastosowanie). Zgodnie z tym przepisem. Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 nie dotyczy:

1) obszarów zwartej zabudowy miejscowości w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej, usługowej i letniskowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.);

2) siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód;

3) terenów ogólnodostępnych kąpielisk, plaż i przystani wodnych;

4) istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych, usługowych oraz o funkcji mieszanej nie kolidującej z podstawowym i uzupełniającym przeznaczeniem terenu, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r., gdzie dopuszcza się ich odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem nie przybliżania zabudowy do brzegów wód, a także zwiększania istniejącej powierzchni zabudowy:

a) o nie więcej niż 10m2 w przypadku budynków o powierzchni mniejszej lub równej 100m2,

b) o nie więcej niż 10% w przypadku budynków o powierzchni powyżej 100m2. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 4 ust. 3 pkt 1 uchwały należy wskazać,

iż zgodnie z obowiązującym dla obszaru gminy [...] działka [...] położona jest na obszarze dla którego studium określa przeznaczenia MNU/MRU tj. tereny rozwoju zabudowy wsi. Z akt sprawy wynika również, że w powyższym studium jedynie tereny określone jako MN/MR1 oznaczono jako tereny zwartej zabudowy na obszarze otuliny WPN. W odniesieniu do działki [...] studium dopuszcza (planuje) wprowadzenie nowej zabudowy oraz uzupełnienie istniejącej mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Dopuszcza także usługi, drobną wytwórczość ale na zasadach, które określi m.p.z.p, oraz zabudowę agroturystyczną rozumianą jako obiekty służące prowadzeniu usług turystycznych w gospodarstwach rolnych. Zaleca jednak utrzymanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Tym samym wbrew stanowisku zawartemu w skardze, z uwagi chociażby na charakter legalizowanego budynku tj. letniskowy służący rekreacji indywidualnej, przedmiotowe odstępstwo nie mogło mieć zastosowania. Wbrew zarzutom skargi organ obowiązany był zaś jedynie do ustalenia, czy działka ta położona jest na obszarze zwartej zabudowy miejscowości w granicach określonych w aktualnie obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt.: II OSK 2312/14), co też uczynił w postępowaniu zakończonym spornym rozstrzygnięciem.

Na marginesie należy również wskazać, że zgodnie z analizowanych przepisem warunkiem odstępstwa jest także wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.). Tymczasem z akt sprawy wynika, że jedynie jedna z przylegających do objętej uzgodnieniem działki [...] tj. działka [...] jest zabudowana. Kolejne [...] i [...] już nie. Nie byłoby zatem możliwe wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód zgodnie z wymogami określonymi w tym przepisie.

Podkreślenia wymaga także, że zgodnie z projektem uzgadnianej decyzji, strona udokumentowała posiadanie na terenie gminy gospodarstwa rolnego o pow. 1,1036 ha. na działce właśnie [...]. Na działce tej wbrew stanowisku skarżącej, nie znajduje się zaś zabudowa zagrodowa (siedlisko rolne). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt: II OSK 1173/11 wyrażonym i w przywołanym w skardze ". istniejącym siedliskiem rolnym", jest miejsce stanowiące zaplecze gospodarstwa, zabudowane budynkiem mieszkalnym oraz innymi budynkami gospodarczymi i rolnymi, czy też samymi zabudowaniami gospodarczymi i inwentarskimi". Tym samym jeszcze raz należy podkreślić, że budynek letniskowy nie jest obiektem służącym do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Tym samym w sprawie nie mogło mieć także zastosowania odstępstwo o którym mowa w § 4 ust. 3 pkt 2 uchwały.

Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut naruszenia przez organ § 4 ust. 3 pkt 4 uchwały. Jak wskazano na wstępie w toku postępowania ustalono, że sporny budynek stanowi nowy obiekt budowlany (a nie odbudowę obiektu dokonaną "na fundamentach stojącego dawniej w tym samym miejscu budynku suszarni"). Wybudowanym od podstaw z nowych materiałów oraz obok budynku byłej suszarni, która została poddana rozbiórce. Ponadto w sprawie nie mamy do czynienia z odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę suszarni (którą można zakwalifikować jako obiekt gospodarczy) w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), a wybudowaniem od podstaw budynku letniskowego.

Sąd nie uwzględnił także podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia szczegółowo wyjaśniono przesłanki,które wpłynęły na wydane rozstrzygnięcie. Przywołano przy tym przepisy prawne, na podstawie których dokonano rozstrzygnięcia, oraz wyjaśniono, dlaczego mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów podniesionych przez Stronę Skarżącą w zażaleniu na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2016r.

W oparciu o dokonane ustalenia w ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że inwestycja w określonej w projekcie decyzji o warunkach zabudowy lokalizacji stoi w sprzeczności z § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały w sprawie OCHK "Puszcza i Jeziora [...]". Podkreślenia wymaga także, że organ zwrócił także uwagę na kompletność przedłożonej dokumentacji, podkreślając , iż była ona niekompletna, bowiem nie zawierała jednego z dwóch załączników stanowiących integralną część decyzji (w postaci analizy funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu). W ocenie jednak organu brak ten nie stanowił przeszkody w rozstrzygnięciu sprawy. Organ II instancji dokonał także uzupełnienia materiału dowodowego w ocenie Sądu o istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dokumenty tj. kopię postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w [...] z dnia [...] września 2013r., znak: [...], którym wstrzymano roboty budowlane dotyczące spornego budynku, oraz o kopię protokołu z oględzin terenu przeprowadzonych w przedmiotowej sprawie przez ww. Organ, a także o informacje dotyczące ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (uzyskane od Wójta Gminy [...]). Podkreślenia wymaga przy tym, że w toku postępowania odwoławczego poinformowano Skarżącą zarówno o konieczności uzupełnienia akt sprawy o ww. dokumenty, jak również o możliwości zapoznania się z całym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

W ocenie Sądu na rozstrzygnięcie sprawy nie miała także wpływu okoliczność, iż organ II instancji uznał za niezasadne przeprowadzenie oględzin terenu, o które wnioskowała Skarżąca w zażaleniu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak słusznie przyjął organ pozwalał bowiem na wydanie rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe Sąd po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.