Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 1841/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 3, art. 166, art. 184, art. 219, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 543/14 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia [...] sierpnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 543/14 w ten sposób, że w komparycji postanowienia w wierszu dziesiątym od góry zamiast błędnie wpisanej siedziby Dyrektora Izby Celnej "w G." wpisać prawidłowo "w G."; 2. oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2014 r. o sygn. akt III SA/Gd 543/14 na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. odrzucił skargę J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] określającą cło antydumpingowe, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi.

Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w G. z dnia 3 lipca 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.953 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 18 lipca 2014 r., a zatem termin uiszczenia wpisu upłynął w dniu 25 lipca 2014 r. Skarżący uiścił wymagany wpis 21 lipca 2014 r., ale na inny rachunek bankowy niż podany w wezwaniu. Dopiero dnia 1 sierpnia 2014 r. skarżący opłacił wpis na rachunek bankowy określony przez Sąd w wezwaniu. Z tego powodu WSA uznał, że opłacenie wpisu w terminie, ale omyłkowo na inny rachunek bankowy niż sądowy było nieprawidłowe i prawnie nieskuteczne, a skoro skarżący opłacił wpis na właściwy rachunek bankowy w dniu 1 sierpnia 2014 r., to bezsprzecznie uchybił terminowi 7 dni na dokonanie tej czynności, więc skargę należało odrzucić, zaś wpis zwrócić.

Skargą kasacyjną J. M. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., mając na uwadze, że postanowienie powinno odpowiadać pierwszemu wskazanemu przepisowi z tym istotnym zastrzeżeniem, że do postanowień wydanych w przedmiocie objętym niniejszą skargą kasacyjną, powinien być stosowany odpowiednio, tj. z uwzględnieniem okoliczności, że Sąd I instancji dokonuje samodzielnych ustaleń faktycznych i samodzielnie ocenia moc dowodową przedstawionych mu w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodów, co w sprawie zostało dokonane bez należytej wnikliwości;

b) art. 58 § 1 pkt 3, art. 134 § 1 w zw. z art. 166, art. 183 § 2 pkt 5, art. 219 § 2, art. 220 § 3 p.p.s.a. przez pozbawienie skarżącego obrony praw polegające na bezzasadnym odrzuceniu skargi jako nieopłaconej w sytuacji, gdy skarżący dokonał przelewu w wymaganym terminie i wysokości kwoty wpisu, z tym że osoba dokonująca tej czynności przestawiła jedną cyfrę w wielocyfrowym numerze konta bankowego, a po ujawnieniu tej omyłki dokonała korekty wpłaty; równocześnie po uzyskaniu informacji o popełnieniu tego błędu skarżący wniósł o przywrócenie terminu.

Uzasadniając zarzuty wnoszący skargę kasacyjną przedstawił argumentację prawną przemawiającą za ich zasadnością.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wskazuje, że skorygował błędnie podaną przez Sąd, w wierszu dziesiątym od góry komparycji kontrolowanego postanowienia, siedzibę Dyrektora Izby Celnej. Sąd podał, że mieści się ona w G., mimo że zgodnie z § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 października 2009 r. w sprawie utworzenia izb celnych i urzędów celnych oraz określenia ich siedzib (Dz. U. Nr 180, poz. 1404) Izba Celna znajduje się w G., a kieruje nią dyrektor, co wynika z art. 24 ust. 3 zd. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1404 ze zm.). Zatem prawidłowy zapis to "Dyrektor Izby Celnej w G.". Poza tym w sprawie nie jest sporne, że J. M. zaskarżył decyzję wydaną przez Dyrektora Izby Celnej w G., a nie w G. Zaistniała omyłka wymagała sprostowania i dlatego na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a. NSA postanowił jak w punkcie 1. sentencji.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzuca, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę okoliczności polegającej na terminowym, ale omyłkowym i niezawinionym uiszczeniu wpisu od skargi na rachunek bankowy różniący się od rachunku właściwego Sądu jedynie jedną, przestawioną cyfrą. W ten sposób skarżący zajmuje stanowisko, że omyłkowe uiszczenie wpisu od skargi na rachunek bankowy inny niż rachunek WSA w G., w terminie otwartym do uiszczenia tego wpisu, nie powinno prowadzić do odrzucenia skargi jako opłaconej po terminie.

NSA tego stanowiska nie podziela.

W sprawie nie jest sporne, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącemu 18 lipca 2014 r. Wobec tego termin 7 dni do wykonania wezwania upłynął w dniu 25 lipca 2014 r. Uiszczenie wpisu na rachunek bankowy WSA w G. nastąpiło jednak 1 sierpnia 2014 r. W tym miejscu należy zauważyć, że wezwanie zawierało informacje o sposobie uiszczenia opłaty sądowej ze wskazaniem godzin otwarcia kasy oraz numeru rachunku bankowego Sądu, przy czym zawierało również pouczenie, że nieuiszczenie wpisu sądowego w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi. Wskazane okoliczności uznać należy za kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy ze względu na stan prawny i błędne twierdzenie skargi kasacyjnej, jakoby uszły one uwadze Sądu I instancji.

Odnosząc się do stanu prawnego sprawy stwierdzić należy, że obowiązek uiszczenia stosownej opłaty powinien być realizowany w sposób określony w art. 219 p.p.s.a., czyli przez uiszczenie opłaty przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, na co oczywiście prawidłowo zwrócił uwagę Sąd I instancji. Opłata sądowa powinna być uiszczona gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Nie jest zatem wystarczające wykazanie, że stosowną opłatę uiszczono, ale na inny, nawet bardzo podobny numer rachunku bankowego. W takiej sytuacji nie można przyjąć, że skargę opłacono w terminie.

Składający skargę kasacyjną konsekwentnie podkreśla, że wpis sądowy od skargi na rachunek bankowy inny niż rachunek Sądu I instancji, został uiszczony omyłkowo. Niemniej jednak fakt, że skarżący popełnił w tym zakresie omyłkę nie przekreśla prawidłowych ustaleń Sądu, co do nieuiszczenia wpisu w terminie.

NSA aprobuje stanowisko wyrażone przez sąd kasacyjny w podobnej sprawie w postanowieniu z dnia 18 listopada 2014 r. o sygn. akt I GSK 1820/14 (dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) i uzupełniająco wskazuje, że zarówno zarzuty kasacyjne, jak i ich uzasadnienie są w całości chybione, ponieważ koncentrują się na wykazaniu omyłki pisarskiej, polegającej na niezamierzonym przestawieniu jednej cyfry w wielocyfrowym numerze rachunku bankowego podczas wykonywania przelewu wpisu sądowego. Wykazywanie tej okoliczności może mieć znaczenie jako uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, ale nie może stanowić skutecznych podstaw kasacyjnych w niniejszej sprawie, bowiem skarżący nie opłacił wpisu w terminie i tego stanu rzeczy w istocie nie kwestionował.

Powyższe prowadzi do konkluzji, że WSA w G. zasadnie zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę, bo z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę wówczas, gdy pomimo wezwania nie został od niej uiszczony należny wpis.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 p.p.s.a. NSA postanowił jak w punkcie 2. sentencji.