Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2093/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 4 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 września 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej jako "kpa"), w zw. z art. 34 § 5 w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019r., poz. 1438 – dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia J.M. – dalej: "podatnik" lub "Skarżący" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z dnia 22 lipca 2019 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 lipca 2018r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Organ egzekucyjny - Naczelnik US wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku podatnika. Podstawą wszczęcia był wskazany tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela – Burmistrza B., dotyczący nieuiszczonej I i II raty łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2018 w kwocie należności głównej po 12.886 zł każda. Podstawą jego wystawienia była decyzja nr [...] z dnia 22 stycznia 2018r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018.

Celem wyegzekwowania należności objętej ww. tytułem, organ egzekucyjny sporządził w dniu 22 sierpnia 2018 r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych w Banku [...] w S. (nr [...]), w [...] SA (nr [...]), w Banku [...] w S. (nr [...])

Pismem z dnia 17 września 2018 r. podatnik zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia przez Naczelnika US egzekucji administracyjnej na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego, oparte na przesłankach:

- wykonania w całości obowiązku, ewentualnie przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.),

- określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.),

- błędu co do osoby zobowiązanej (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.),

- niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.),

- braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.),

- zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.)

- niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.).

Jednocześnie podatnik podniósł, że dokonane czynności egzekucyjne są nadmiernie uciążliwe z uwagi na wysokość egzekwowanych kwot.

Organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów.

Postanowieniem z dnia 16.10.2018r. wierzyciel uznał zarzuty za nieuzasadnione.

Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2018 r. organ egzekucyjny uznał zarzuty dotyczące wskazanego tytułu wykonawczego za nieuzasadnione.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2019 r. Dyrektor IAS uchylił powyższe postanowienie z dnia 7 grudnia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania stwierdzając, że stanowisko wierzyciela jest niepełne, nadto organ egzekucyjny uchylił się od samodzielnej oceny zarzutów a art. 33 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2019 r. wierzyciela uznał za nieuzasadnione zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 6 u.p.e.a.

Postanowieniem z 22 lipca 2019 r. organ egzekucyjny uznał zarzuty dotyczące wskazanego tytułu wykonawczego za nieuzasadnione.

Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem podatnik złożył do Dyrektora IAS zażalenie.

Postanowieniem z dnia 26 września 2019r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 22 lipca 2019r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, stwierdził, że podniesione zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, 7, 8, 10 u.p.e.a. związane z prowadzoną egzekucją nie mogą zostać uznane za zasadne.

Przystępując do oceny podniesionych zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że tytuł wykonawczy nr [...] obejmuje należność pieniężną wynikającą z decyzji Burmistrza B. nr [...] z dnia 22.01.2017r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za I i II kwartał 2018 roku. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, jej wykonanie nie uległo wstrzymaniu, a obowiązek z niej wynikający nie został umorzony. Wobec tego obowiązek istniał i był wymagalny w dniu wystawienia ww. tytułu wykonawczego. Zobowiązanie się nie przedawniło. Termin przedawnienia zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upływa z dniem 31.12.2023r., o ile nie zajdą okoliczności modyfikujące jego bieg w postaci zawieszenia lub przerwania. Obowiązek nie wygasł również z żadnego innego powodu.

Dodatkowo należy wskazać że, wnosząc zarzuty oparte na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a, powinien skarżący przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów to potwierdzających, zarówno na etapie postępowania prowadzonego przed organem egzekucyjnym, jak i przed organem odwoławczym.

W ocenie wierzyciela niezasadny jest również zgłoszony zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Nie doszło do rozbieżności pomiędzy treścią obowiązku opisanego w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego decyzją Burmistrza z 22.01.2018r.

Również zgłoszony zarzut błędu co do osoby zobowiązanego sformułowany na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a nie zasługuje na uwzględnienie. Wierzyciel wskazał, że w tytule wykonawczym prawidłowo wskazano osobę, na której ciąży obowiązek podatkowy. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, "błąd co do osoby zobowiązanego" zachodzi po pierwsze wówczas, gdy w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek, co zostaje ujawnione poprzez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi podmiotu, ujętymi w orzeczeniu lub innym dokumencie stanowiącym podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Po drugie, błąd taki może mieć miejsce wówczas, gdy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego. Błąd co do osoby zobowiązanego ma miejsce wówczas, gdy osoba przeciwko której wystawiono tytuł wykonawczy, jest inną osobą niż adresat decyzji (aktu normatywnego), stanowiącego podstawę egzekwowanego obowiązku. Z żadną z podanych wyżej sytuacji nie mamy do czynienia w badanej sprawie, bowiem opisana decyzja podobnie jak i tytuł wykonawczy zostały wystawione na dane osobowe J.M.. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję.

Wierzyciel ustosunkował się również do zgłoszonego zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego twierdząc, że jest nieuzasadniony (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu zarzuty te ocenił samodzielnie, wskazując dopuszczalność egzekucji oraz uznając za nieuzasadniony zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka. W omawianym przepisie chodzi o niedopuszczalność egzekucji z przyczyn formalnych, nie merytorycznych, które podlegają ocenie w ramach zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy.

Zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. odnośnie braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Wierzyciel wezwał skarżącego w upomnieniu nr [...] z dnia 16.04.2018r. do uiszczenia łącznego zobowiązania pieniężnego za I kwartał 2018 r. oraz w upomnieniu nr [...] z dnia 11.06.2018r. do uiszczenia łącznego zobowiązania pieniężnego za II kwartał 2018 r.

Odnośnie postawionego zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.), Dyrektor Izby uznał go za nieuzasadniony, bowiem jak wskazuje art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wybór środka egzekucyjnego wymienionego w art. 1a pkt 12 lit. a) w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego realizuje zasadę celowości opisaną w art. 7 § 2 u.p.e.a., tj. podejmowania w postępowaniu egzekucyjnym takich postanowień i czynności, które zmierzają najprostszą drogą do wykonania przez stronę zobowiązaną spoczywającego na niej obowiązku. Ponadto organ egzekucyjny podkreślił, że powyższe zajęcie nie doprowadziło do uzyskania jakichkolwiek kwot na spłatę należności, a dłużnik nie wskazał żadnego innego składnika majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby przeprowadzić skuteczną egzekucję.

Zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. niespełniania przez tytuł wykonawczy wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. nie może być uznany za uzasadniony. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został sporządzony zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 08.08.2016r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1305) i zawiera wszystkie elementy określone w art. 27 u.p.e.a. Ww. tytuł wykonawczy został zatem prawidłowo wystawiony przez wierzyciela, co skutkowało zaopatrzeniem przez organ egzekucyjny klauzulą i skierowaniu go do egzekucji administracyjnej.

Ponadto odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że zgodnie z art 35 § 1 u p.e.a - zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. - zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Wniesienie zażalenia na postanowienie w przedmiocie zgłoszonego zarzutu powoduje zatem, że postanowienie takie w dalszym ciągu pozostaje nieostateczne, aż do czasu rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Zatem omawiane postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone - z mocy prawa od dnia wpływu zarzutów do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. tj. od dnia 19.09.2018 r.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Dyrektora IAS z dnia 26 września 2019r.

W treści skargi Skarżący podniósł, że zaskarżone postanowienie nie ma uzasadnionych podstaw prawnych i faktycznych. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonego orzeczenia wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ewentualnie na wypadek uznania, iż zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów należy stwierdzić, że zostało ono wydane bez naruszenia prawa.

Z uzasadnienia postanowienia i z akt sprawy wynika, że wobec skarżącego zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne obejmujące należności z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za I i II kwartał 2018 r., podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była decyzja Burmistrza B. z dnia 22.01.2018r., czego skarżący skutecznie nie podważył.

Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zarówno przez organy jak i przez Sąd, są przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) prawidłowo wskazane i zacytowane w zaskarżonym postanowieniu.

Skarżący wniósł zarzuty przewidziane w art. 33 § 1 pkt 1,3,4,6,7, i 10 u.p.e.a., wskazując w uzasadnieniu, że podnosi zarzuty wykonania w całości obowiązku, ewentualnie przedawnienie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (k. 2 akt administracyjnych). Przy czym poza przytoczeniem powyższych zarzutów skarżący nie wskazał żadnych okoliczności ani dowodów na ich poparcie, również w zażaleniu od postanowienia organu I instancji i w skardze do WSA tego nie uczynił.

Mając zatem na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, zawierającego wszystkie wymagane prawem składniki struktury postanowienia administracyjnego określone w art. 124 § 1 i 2 k.p.a., jak również dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny niezbędny do zastosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dyrektor Izby prawidłowo wskazał i zacytował mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa i w sposób wyczerpujący wyjaśnił brak podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego.

Prawidłowo wskazano, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nie mógł zostać uwzględniony, skoro egzekwowany obowiązek wynika z istniejącej w obrocie prawnym decyzji organu podatkowego, na dzień wystawienia tytułu wykonawczego obowiązek ten był wymagalny i nie był przedawniony. Należność nie została uregulowana. Nie została także wydana decyzja o umorzeniu ww. zobowiązania. Obowiązek nie wygasł również z żadnego innego powodu. Nie odnotowano żadnej wpłaty na poczet zobowiązania.

W kwestii zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. organ odwoławczy zasadnie stwierdził, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie - bowiem jako podstawę prawną obowiązku wskazano decyzję Burmistrza B. z 22.01.2018r., z której ten obowiązek wynika.

Nie jest również zasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. dotyczący błędu co do osoby zobowiązanej, bowiem przedmiotowy tytuł wykonawczy jak i ww. decyzja bezsprzecznie wskazują na Skarżącego.

Zarzut z art. 33 § 1 pkt. 6 u.p.e.a. dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego również nie zasługuje na uwzględnienie. W omawianym przepisie chodzi o niedopuszczalność egzekucji z przyczyn formalnych, nie merytorycznych, które podlegają ocenie organu w ramach zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Na mocy art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają grzywny i kary pieniężne wymierzone przez organy administracji publicznej. Naczelnik US jest organem uprawnionym do dochodzenia tego obowiązku na drodze przymusu administracyjnego, a wobec podatnika nie mają zastosowania wyłączenia podmiotowe wymienione w art. 14 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy spełnia również wymogi określone prawem, co jest przedmiotem badania w zakresie zgłoszonego przez zobowiązanych zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Nie ulega zatem wątpliwości Sądu, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest również uzasadniony zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, gdyż zastosowany wobec majątku Skarżącego środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego jest wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. W myśl art. 7 u.p.e.a. dopuszczalne jest stosowanie wyłącznie tych środków egzekucyjnych, które zostały w powołanym artykule wymienione. Zatem zajęcie ww. wierzytelności jest dopuszczalne w egzekucji należności pieniężnych.

Organ odwoławczy prawidłowo również stwierdził, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. odnośnie braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem z akt sprawy wynika, że wierzyciel doręczył skarżącemu wymagane upomnienia.

Odnośnie postawionego zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) Dyrektor IAS zasadnie uznał go za nieuzasadniony, bowiem jak wskazuje art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wybór środka egzekucyjnego wymienionego w art. 1a pkt. 12 lit. a w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego realizuje zasadę celowości opisaną w art. 7 § 2 u.p.e.a., tj. podejmowania w postępowaniu egzekucyjnym takich postanowień i czynności, które zmierzają najprostszą drogą do wykonania przez stronę zobowiązaną spoczywającego na niej obowiązku. Ponadto organ egzekucyjny wskazał, że zajęcie było nieskuteczne, a Skarżący nie wskazał składnika majątku, z którego prowadzenie egzekucji byłoby dla niego mniej uciążliwe.

W opinii Sądu, organ odwoławczy właściwie uznał również za niezasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. niespełniania przez ww. tytuł wykonawczy wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy został sporządzony zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 08.08.2016r. i zawiera wszystkie elementy określone w art. 27 u.p.e.a. Wskazany tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony; został właściwie podpisany przez osobę do tego upoważnioną, co skutkowało zaopatrzeniem go przez organ egzekucyjny w klauzulę wykonalności i skierowaniu do egzekucji administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.