Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1691/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 9 marca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz /spr./ sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. WSA Marzenna Glabas Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 834/13 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewody P. na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 834/13 po rozpoznaniu skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. uchylił decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...].

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Starosta K. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej i energetycznej wewnętrznej linii zasilającej stację na działce nr [...], położonej w M., gmina Ż. Organ I instancji uznał, że usytuowanie planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej będzie kolidowało z miejscowym planem, ponadto projektowana inwestycja nie została doprowadzona do zgodności z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności brak ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanej inwestycji o parametrach wynikających z dokumentacji budowlanej uniemożliwiał, zdaniem Starosty, wydanie pozwolenia na budowę.

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] września 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] lipca 2013 r.

Organ powołał art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i wskazał, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę musi być poprzedzone stwierdzeniem zgodności planowanej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wskazał, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na nieruchomości objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr XL/641/2002 Rady Miejskiej w Żukowie z dnia 28 marca 2002 r. Zarówno z planu, jak również z pisma Burmistrza Gminy Żukowo z dnia 30 sierpnia 2011 r. wynika, że działka oznaczona nr [...] w miejscowości M., położona jest na terenie oznaczonym symbolem UR, MN, co oznacza teren usługi rzemiosła z funkcją mieszkaniową oraz na terenie ZI - tereny zieleni izolacyjnej. Organ zaznaczył, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego podlega regułom wykładni prawa tak jak inne akty normatywne. Wykładni jego przepisów należy dokonywać zgodnie z ich brzmieniem i celem, przy założeniu, że organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego działał zgodnie z zasadą racjonalnego prawodawcy. Stosując powyższe reguły z uwzględnieniem treści art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.), Wojewoda uznał, że planowana inwestycja jest niezgodna z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda podkreślił, że brzmienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, iż w tej regulacji interes publiczny nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W tym też kontekście należy interpretować art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Organ nie zgodził się z inwestorem, że skoro teren, na którym ma powstać inwestycja znajduje się na obszarze przeznaczonym w planie pod funkcję zabudowy usługowej rzemiosła, to planowana inwestycja nie jest sprzeczna z planem. Podkreślił, że inwestor niedokładnie zacytował zapis planu, podczas gdy w planie wyraźnie mówi o terenie przeznaczonym pod usługi rzemiosła z funkcją mieszkaniową. Trudno zatem uznać budowę stacji bazowej za usługi rzemiosła, a tym bardziej połączoną z funkcją mieszkaniową. Po drugie, żaden inny zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza lokalizacji inwestycji celu publicznego na terenach objętych planem, co z kolei nie oznacza, jak twierdzi inwestor, że skoro inwestycja taka nie jest zabroniona, to jest dozwolona. Organ odwoławczy uznał zasadność twierdzeń, że przyjęte w miejscowym planie rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże pod warunkiem - rozmieszczenie inwestycji celu publicznego musi być ujęte w tym planie. Takie rozumowanie potwierdza treść ust. 2 art. 46 zdanie pierwsze, ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych: "Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń''. Odmienna interpretacja prowadziłaby do lokalizacji stacji bazowych w dowolnym miejscu wybranym przez inwestora, co zakłóciłoby niewątpliwe przyjętą w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym równowagę interesów: ogólnopaństwowego, gminy i jednostki.

Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez uznanie, że w sprawie występuje niezgodność planowanego przedsięwzięcia z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie objętym inwestycją, wbrew postanowieniom tego planu analizowanym w świetle art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Organy uchybiły także, w ocenie skarżącej, regulacji art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez niewzięcie pod uwagę, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ponadto przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał art. 35 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego i wskazał, że zasadniczą kwestią na gruncie rozpatrywanej sprawy jest zgodność projektowanej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej - z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XL/641/2002 Rady Miejskiej w Żukowie z 28 marca 2002 r. Z treści planu wynika, że działka oznaczona nr [...] w miejscowości M., położona jest na terenie oznaczonym symbolem UR,MN - jest to jest teren usług rzemiosła z funkcją mieszkaniową oraz na terenie ZI, który stanowi tereny zieleni izolacyjnej. Zgodnie z brzmieniem § 1 ust. 1 uchwały o planie miejscowym obszar stanowiący dotychczas teren upraw polowych przeznacza się pod usługi rzemiosła z funkcją mieszkaniową. Ponadto uchwała przewiduje konieczność uwzględniania zakazów i nakazów w zakresie użytkowania terenu i zasad gospodarki ściekowej określonych w decyzji Wojewody G. z [...] sierpnia 1993 r., związanych z położeniem terenu w obrębie zewnętrznego terenu ochrony pośredniej ujęcia wody powierzchniowej "[...]" z rzeki [...].

Sąd wskazał, że organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z postanowieniami planu miejscowego, ponieważ oddziaływanie stacji bazowej telefonii kolidowałoby z usługami rzemiosła i zabudową mieszkaniową. Ponadto, w przekonaniu organu I instancji, planowana wysokość stacji bazowej (ok. 24 m) jest sprzeczna z dopuszczalna wysokością budynków w planie miejscowym (1,5 kondygnacji, do 11 m pod poziomu terenu do kalenicy). Wojewoda natomiast uznał, że zapis dotyczący wysokości zabudowy odnosi się wyłącznie do budynków, zatem nie ma zastosowania do urządzeń infrastruktury technicznej, jakim jest wieża stacji telefonii komórkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu organów administracji, że skoro plan miejscowy nie przewiduje na przedmiotowym terenie inwestycji celu publicznego takich jak urządzenia telekomunikacyjne, wybudowanie na tym terenie inwestycji o takim charakterze jest wykluczone. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z ustępu 2 tego artykułu wynika zaś, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Co do zasady przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, także przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Definicję pojęcia infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu zawiera art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z treścią tego przepisu infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu oznacza między innymi instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą o wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne (...) jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

Sąd wskazał, że obowiązujący na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę plan miejscowy został wprawdzie uchwalony wcześniej niż ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ale z przepisu art. 75 ust. 1 tej ustawy wynika, że przepis art. 46 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. W ocenie Sądu, skoro zapisy planu miejscowego dotyczące obszaru UR,MN w ogóle nie stanowią, czy na terenie tym można lokalizować inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w świetle treści art. 46 ust. 2 cytowanej powyżej ustawy nie sposób uznać, że na terenie tym istnieje zakaz budowy tego typu inwestycji. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że jest to teren głównie usługowy (rzemiosło), na którym lokalizacja takich inwestycji - zgodnie z treścią art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jest co do zasady dopuszczalna. W przekonaniu Sądu organy przyjmując powyższe założenie nie przeprowadziły analizy zapisów planu w świetle regulacji art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Sąd wskazał zatem, że organy powinny w pierwszej kolejności zanalizować charakter przewidzianej planem zabudowy oraz rozważyć czy lokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest sprzeczne z określonym planem przeznaczeniem terenu. W tym celu konieczne jest ustalenie, jaki rodzaj zabudowy będzie na tym terenie realizowany celem realizacji funkcji mieszkaniowej, uzupełniającej usługi rzemiosła. Ustawodawca wskazał bowiem, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, natomiast przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie naruszyły opisane powyżej przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i z tych przyczyn - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty K.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda P., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi w całości, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sądowi I instancji skarżący kasacyjnie organ zarzucił:

1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie polegające w szczególności na:

1) naruszeniu przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z uchwałą nr XL/641/2002 Rady Miejskiej w Żukowie z dnia 28 marca 2002 r. poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w nieuprawnionym przyjęciu, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem [...] Sp. z o.o. nie narusza zapisów planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XL/641/2002 Rady Miejskiej w Żukowie z dnia 28 marca 2002 r., podczas gdy zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób jednoznaczny określają, iż objęta inwestycją działka nr [...] w miejscowości M., położona jest na terenie oznaczonym symbolem UR.MN - teren usług rzemiosła z funkcją mieszkaniową, co pozwala uznać, iż przedmiotowa inwestycja, będąca inwestycją celu publicznego z zakresu łączności jako nie dająca się zaklasyfikować jako usługi rzemiosła jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

2) naruszeniu przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w nieuprawnionym przyjęciu, że skoro zapisy planu miejscowego dotyczące obszaru UR.MN w ogóle nie stanowią, czy na terenie tym można lokalizować inwestycje celu publicznego z zakresu łączności, w świetle art. 46 ust. 2 cyt. wyżej ustawy nie sposób uznać, że na terenie tym istnieje zakaz budowy tego typu inwestycji, podczas gdy zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób jednoznaczny określają, iż objęta inwestycją działka nr [...] w miejscowości M., położona jest na terenie oznaczonym symbolem UR.MN - teren usług rzemiosła z funkcją mieszkaniową, co pozwala uznać, iż przedmiotowa inwestycja, będąca inwestycją celu publicznego z zakresu łączności jako nie dająca się zaklasyfikować jako usługi rzemiosła jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uwzględnienie przez Sąd skargi mimo nie zaistnienia przesłanki do jej uwzględnienia, czego konsekwencją było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty K. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...];

2) art. 3 § 1 i art. 150 p.p.s.a. przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej dostrzegł naruszenie przepisów prawa materialnego i zastosował określone w ustawie środki kontroli legalności, i w konsekwencji uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty K., mimo nie zaistnienia przesłanki do ich uchylenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że organy nie dokonały prawidłowej oceny zgodności planowanej inwestycji, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XL/641/2002 Rady Miejskiej w Żukowie z 28 marca 2002 r., przy uwzględnieniu regulacji art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Stosownie do art. 46 ust. 1 ww. ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie zaś z art. 46 ust. 2 tej ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Wymienione przepisy zawierają reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podczas sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego).

Nie jest sporne w sprawie, że działka nr [...], na której ma być realizowana sporna inwestycja, położona jest na terenie oznaczonym symbolem UR,MN – a więc terenie usług rzemiosła z funkcją mieszkaniową oraz na terenie ZI, który stanowi tereny zieleni izolacyjnej. Cytowany wyżej art. 46 ust. 2 zd. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wyraźnie stanowi, że przeznaczenie terenu na cele usługowe nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Natomiast zupełnie oderwane od treści powyższej regulacji są podniesione w skardze kasacyjnej argumenty mające na celu wykazanie, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie może być uznana za usługi rzemiosła. Nie jest bowiem istotą w sprawie wykazanie, czy inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej może być zakwalifikowana jako "rzemiosło", ale dokonanie oceny, czy taka inwestycja nie jest sprzeczna z danym przeznaczeniem terenu, w tym wypadku usług rzemiosła. Należy podkreślić, że z ust. 1 art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika zasada ogólna dopuszczalności inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach objętych postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z kolei w ust. 2 ustawodawca wyraził swoistą regułę interpretacyjną w stosunku do terenów przeznaczonych w planie na cele zabudowy wielorodzinnej oraz na cele rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne, stanowiącą, że lokalizowanie na takich terenach infrastruktury telekomunikacyjnej jest dopuszczalne, chyba że naruszałoby ustanowione w planie zakazy lub ograniczenia. Z przepisu tego wynika zatem, że aby lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na wymienionych terenach nie była dopuszczalna, to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musiałby zawierać konkretne uregulowania ograniczające lub wręcz zakazujące realizacji takich inwestycji. Prawidłowe jest zatem stanowisko Sądu I instancji, że skoro zapisy planu miejscowego dotyczące obszaru UR,MN, na którym znajduje się działka inwestycyjna, w ogóle nie stanowią, czy na terenie tym można lokalizować inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to w świetle treści art. 46 ust. 2 ustawy nie sposób uznać, że na terenie tym istnieje zakaz realizacji tego typu inwestycji. Dodatkowo należy zaznaczyć, że skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z uchwałą nr XL/641/2002 Rady Miejskiej w Żukowie z dnia 28 marca 2002 r. nie wskazał konkretnych przepisów tego aktu prawa miejscowego, których naruszenie zarzuca, co czyni niniejszy zarzut niezasadnym.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.