Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 85/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 05 lipca 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 500,-zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W.Batorowicz /-/ B.Kamieńska /-/ B.Drzazga


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta , powołując się na art. 30 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zgłosił sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez S. S. robót budowlanych polegających na wykonaniu urządzenia reklamowego mocowanego do ściany budynku mieszkalnego oraz do ogrodzenia na działce przy ul. w P .

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga "instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych". Jednakże, zdaniem organu, sposób mocowania urządzenia reklamowego opisanego w zgłoszeniu (zakładający jego kotwienie do budynku oraz do ogrodzenia) powoduje, że nie można uznać tego typu robót budowlanych za instalowanie, a zatem zgłaszane roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę, a nie tylko zgłoszenia.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji S. S. podniósł, że organ wydał decyzję z naruszeniem terminu do wyrażenia sprzeciwu, bowiem termin ten upłynął z dniem [...] września 2005 r., a organ wyraził sprzeciw w dniu [...] września 2005 r.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sprzeciw został wniesiony w ustawowym terminie bowiem decyzja z dnia [...] została przekazana firmie A w celu jej doręczenia przez gońca w dniu [...] sierpnia 2005 r. W dniach [...] 08 - [...] 09.2005 r. dokonano nieudanych prób dostarczenia przesyłki przez gońca i w związku z powyższym w dniu [...] września 2005 r. przesyłkę przekazano na pocztę, która dostarczyła ją skarżącemu w dniu [...] września 2005 r.

Organ odwoławczy stwierdził nadto, że skarżący nie dokonał rozbiórki istniejącego (choć samowolnie przebudowanego od 1998 r.) nośnika reklam i na podstawie art. 35 ust. 5 prawa budowlanego nie mógł uzyskać pozwolenia na budowę, a także iż skarżący już w czasie poprzednich postępowań administracyjnych był informowany o konieczności wystąpienia o pozwolenie na budowę tego typu urządzenia reklamowego.

Powyższa decyzja organu odwoławczego jest przedmiotem skargi S. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podtrzymany został zarzut wydania decyzji z dnia [...] z naruszeniem terminu określonego w art. 30 prawa budowlanego, skoro została ona doręczona skarżącemu dopiero w dniu [...] września 2005 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, iż tego typu roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, decyzja organu została wydana w ustawowym terminie, a zgłaszany obiekt istniał już w dniu zgłoszenia do Urzędu Miasta.

Na rozprawie w dniu 5 lipca 2006 r. skarżący oświadczył, że poprzednie urządzenie reklamowe zostało przez niego rozebrane po [...] września 2005 r., po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie II SA/Po 2212/03.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, lecz z innych przyczyn niż podane w skardze. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, biorąc pod uwagę, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 wyżej wskazanej ustawy Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, rozstrzygając w granicach sprawy.

Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, iż organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania zaskarżonej decyzji.

Art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym oraz usytuowanych na obiektach zabytkowych. Z kolei art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy nakazuje zgłosić właściwemu organowi budowę, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6.

Organy orzekające w sprawie stanęły na stanowisku, iż zgłoszone przez skarżącego roboty budowlane, z uwagi na sposób mocowania urządzenia reklamowego, nie mieszczą się w dyspozycji wyżej wskazanego art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego i w związku z powyższym wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela tego poglądu. Zdaniem Sądu w zupełności wystarczająca i odpowiadająca prawu jest w tym przypadku procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru instalowania urządzenia reklamowego. Sąd podziela w tym zakresie w całości pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 8 lutego 2005 r., IV SA 3662/03, Lex nr 165729, iż do zakresu pojęcia "urządzenie reklamowe" zaliczyć należy wszystkie elementy składające się na to urządzenie, a więc zarówno konstrukcję jak i płaszczyznę, na której umieszczony zostanie przedmiot reklamowy. Instalacja natomiast urządzenia reklamowego oznacza montaż elementów, łącznie tworzących urządzenie reklamowe. Instalowanie urządzenia reklamowego polega więc na wykonaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego w określonym miejscu. Nie można zatem z punktu widzenia celów, które ustawodawca zamierzał osiągnąć (liberalizując i upraszczając procedury uzyskania prawa legalnego wykonywania robót budowlanych), uznać że instalacja urządzenia reklamowego, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego (niezależnie od jego wielkości i sposobu instalowania), wymaga pozwolenia budowlanego.

Reasumując, zamierzone przez skarżącego roboty budowlane, polegające na instalacji urządzenia reklamowego wymagały jedynie zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Należy zauważyć, że ust. 7 tego artykułu przewiduje możliwość nałożenia przez organ obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, ale tylko w ściśle określonych w tym przepisie przypadkach. Kwestii tej organy jednak w ogóle nie rozważały w niniejszej sprawie.

Należy też zauważyć, że skoro zamierzona instalacja urządzenia reklamowego nie wymagała pozwolenia na budowę, to w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 35 ust. 5 prawa budowlanego, bo dotyczy on tylko postępowania o udzielenie pozwolenia budowlanego, a nie postępowania zgłoszeniowego.

Wyżej wskazane wady kontrolowanych decyzji uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i stąd Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, art. 152 i 200 ppsa orzekł jak w sentencji.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję z przekroczeniem 30-dniowego terminu określonego w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego.

Zgodnie bowiem z art. 39 kpa organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W niniejszej sprawie organ przesłał w dniu 1 września 2005 r. przesyłkę do upoważnionego do doręczeń Gospodarstwa Pomocniczego UM P., A. Jak wynika z pisma tego organu z [...] września 2005 r., goniec podjął próbę doręczenia przesyłki skarżącemu w dniu [...] września 2005 r., a więc przed upływem 30 dni od zgłoszenia, które miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2005 r.

/-/ W.Batorowicz /-/ B.Kamieńska /-/ B.Drzazga

MK