Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 3238/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: WSA Przemysław Żmich WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działające na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 17 pkt 1 kpa i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001, Nr 79, poz. 856 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku R. S.A. reprezentowanej przez radcę pr. P. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] orzekło o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta [...] orzeczono o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990r. przez Przedsiębiorstwo państwowe [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy [...], oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m2, uregulowanego w KW Nr [...] oraz prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na gruncie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania R. Sp. z o.o. w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2013r. sygn. akt I SA/Wa 1626/12 oddalił skargę R. Sp. z o.o. w [...] na decyzję SKO nr [...] z dnia [...]. Od wyroku tego została wniesiona przez stronę skarga kasacyjna.

Następnie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynął wniosek R. S.A. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówiło na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji objętych wnioskiem. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że żądanie wnioskodawcy nie może zostać uwzględnione, bowiem decyzja SKO nr [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] uzyskała walor powagi rzeczy osądzonej, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2013r. sygn. akt I SA/Wa 1626/12 oddalił skargę na ww. decyzję Kolegium. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jeżeli strona nie zgadza się z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego, to powinna kwestionować w odpowiednim środku odwoławczym orzeczenie, w którym zawarte są ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Nie można natomiast żądać wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, która była przedmiotem oceny w sprawie zawisłej przed sądem administracyjnym. Ponadto, jak wynika to z akt sprawy [...] sprawa toczy się obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w wyniku złożenia skargi kasacyjnej przez stronę. Od wyroku wydanego przez ten Sąd zależy byt prawny rzeczonych decyzji. W każdym jednak przypadku nie można prowadzić równoległego postępowania przed organem administracyjnym w sprawie, która podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W wyroku sygn. akt II FSK 1328/10 z dnia 10 stycznia 2012r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Wyrok ten adekwatny jest również do niniejszej sprawy.

Od ww. postanowienia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła R. S.A. We wniosku strona podniosła zarzut naruszenia przez Kolegium art.61a § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. przez niewyjaśnienie, czy oddalenie skargi R. Sp. z o.o. w [...] przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 marca 2013r. sygn. akt I SA/Wa 1626/12 nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). W ocenie wnioskodawcy SKO błędnie uznało, że wspomniany wyrok WSA i toczące się obecnie postępowanie przez NSA ze skargi kasacyjnej R. Sp. z o.o. stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji SKO nr [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].

W ocenie organu odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zasadnie odmówiło na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji SKO nr [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] nr [....] z dnia [...], zaś zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mogły być uwzględnione. Organ podzielił pogląd, iż nie można prowadzić równoległego postępowania przed organem administracyjnym w sprawie, która podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 61a k.p.a.: "Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (wszczęcia postępowania administracyjnego) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.''''

W ocenie składu orzekającego Kolegium, kluczową okolicznością dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienie musi być uwzględnienie faktu, iż wnioskowana do weryfikacji w trybie nieważności decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] jest obecnie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Wyrokiem z dnia 19 marca 2013r. sygn. akt I SA/Wa 1626/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na ww. decyzję Kolegium, natomiast złożona od tego wyroku skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 1548/13) do chwili obecnej nie została rozpoznana.

Ustalony stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że wnioskowana do weryfikacji decyzja ostateczna została poddana kontroli sądowoadministracyjnej, musi skutkować przyjęciem stanowiska o braku możliwości (niedopuszczalności) prowadzenia przez organy administracji publicznej jakiegokolwiek z nadzwyczajnych postępowań administracyjnych w tej - zawisłej przed sądem administracyjnym - sprawie.

Zakaz wszczęcia przez organy administracji nadzwyczajnego postępowania administracyjnego (w tym postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności) w stosunku do decyzji lub postanowienia, na które uprzednio została skutecznie złożona skarga do sądu administracyjnego - zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie - wywodzony jest na podstawie art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Przyjmuje się, że ratio legis tego przepisu wskazuje, iż zmierza on do uniknięcia kumulacji dwóch trybów rozpatrywania sprawy (administracyjnego i sądowoadminstracyjnego), gdyż każde rozstrzygnięcie merytoryczne dokonane przez organ administracji w trybie nadzwyczajnym prowadziłoby do zbędnego mnożenia postępowań i mogłoby spowodować niepożądane komplikacje i zbędne wydłużenie postępowań.

Przepis ten nie rozstrzyga jednak, czy możliwe jest wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, a tym samym, czy skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego, mającego na celu usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji bądź postanowienia. Podstawowym argumentem przemawiającym za przyjęciem takiego stanowiska jest wzgląd na konieczność wyeliminowania niekorzystnego zbiegu uprawnień do weryfikacji ostatecznych decyzji w trybie postępowania sądowego oraz w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 185; A. Kabat w:, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 153-154; orzeczenia sądów administracyjnych: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2011 r., I SA/Bk 207/11, LEX nr 1084080; wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 grudnia 2010 r., I SA/Ke 587/10, LEX nr 749041; por. także: postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2011 r., II OSK 185/11, LEX nr 1071192; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2010 r., I SA/Wr 844/10, LEX nr 751308; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 lipca 2010 r., I SA/Ol 354/10, LEX nr 673417; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2010 r., II SA/G1 794/09, LEX nr 554128).

Podzielając powyższe zapatrywania ora przywołując szereg rozstrzygnięć sądowych organ odwoławczy uznał skarżone postanowienie za zasadne.

Skargę na to postanowienie złożyła R. S.A. zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. naruszenie art. 61 a §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 267) - poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności Decyzji SKO oraz Decyzji Prezydenta z uwagi na to, że Decyzja SKO była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 19 marca 2013 r. (sygn. akt I SA/Wa 1626/12), pomimo iż okoliczność ta nie stanowi innej uzasadnionej przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania, o której mowa w art. 61 a § 1 KPA;

2. naruszenie art. 7 KPA - poprzez niewyjaśnienie, czy oddalenie skargi R. Sp. z o.o. na Decyzję SKO przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 marca 2013 r. (sygn. akt I SA/Wa 1626/12) nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 KPA), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności Decyzji SKO i Decyzji Prezydenta, złożonym przez Wnioskodawcę, w szczególności czy Decyzja SKO i Decyzja Prezydenta zostały skierowane do właściwego podmiotu;

3. art. 6 KPA - poprzez nieznajdujące uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa przyjęcie, że sam fakt oddalenia skargi przez sąd administracyjny jest przeszkodą do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Podnosząc te zarzuty wnoszono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest badać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności określona w art. 134 p.p.s.a., z której wynika, iż sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Badając legalność zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1626/12 oddalił skargę R. sp. z o. o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w [...] przy al. [...]. Od tego wyroku strona złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Następnie R. S.A. z siedzibą w [...] złożyła w dniu 19 czerwca 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] oraz decyzji ją poprzedzającej. W dacie składania wniosku a także w chwili wyrokowania w niniejszej sprawie toczyło się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W przedmiotowej sprawie mamy zatem do czynienia z taką sytuacją, że z jednej strony w sprawie toczy się postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie kontroli legalności decyzji zaskarżonej skargą kasacyjną (decyzja nie jest jeszcze prawomocna), a z drugiej strony skarżący wniósł o wszczęcie w trybie nadzwyczajnym postępowania dotyczącego wskazanej decyzji.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zatem kwestia konsekwencji zbiegu dwóch postępowań: sądowoadministracyjnego oraz administracyjnego, zainicjowanego wnioskiem o stwierdzenie nieważności.. Rozstrzygnięcie w sprawie wymaga więc w pierwszej kolejności odpowiedzi na pytanie, czy można dopuścić do istnienia dwutorowości postępowań kontrolnych obejmujących ten sam przedmiot postępowania. W ocenie Sądu, zasadnie SKO odmówiło wszczęcia postępowania, zaś przedmiotowe rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa, co uzasadniało oddalenie skargi.

Zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Przepis ten ma w założeniu zapobiegać właśnie rozstrzyganiu o bycie prawnym decyzji jednocześnie w dwóch konkurencyjnych trybach. O ile zatem nie toczy się jeszcze postępowanie sądowoadministracyjne w momencie uruchomienia któregoś z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej, ustawodawca istotnie przyznaje pierwszeństwo postępowaniu już zainicjowanemu przed organami administracyjnymi, nakazując w tym wypadku zawieszenie postępowania sądowego. Artykuł 56 ustawy p.p.s.a. nie normuje natomiast tego, czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu lub wznowienia postępowania. Ustawy procesowe, które regulowały postępowanie sądowoadministracyjne przed wejściem w życie ustawy p.p.s.a., również nie zawierały takich unormowań. Jednakże na ich tle, zarówno w doktrynie (por. np. A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. J. Borkowskiego, Warszawa 1989, s. 333; L. Żukowski, glosa do wyroku NSA z dnia 7 stycznia 1999 r. sygn. akt II SA/Gd 1353/98, OSP 2000, z. 5, s. 265-270; T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 180; B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 273 i 274), jak i w orzecznictwie (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, s. 130 i 131) przyjmowano, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Stanowisko to należy uznać za aktualne także na gruncie komentowanej ustawy (por. A. Kabat (w:) B. Dauter, B, Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 147-148, podobnie T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne., s. 236). Analizując treść art. 56 p.p.s.a. trzeba mieć na uwadze, że ratio legis tego przepisu zmierzało do uniknięcia kumulacji dwóch trybów rozpatrywania sprawy, natomiast każde rozstrzygnięcie merytoryczne dokonane przez organ w czasie, gdy toczy się już postępowanie przed sądem administracyjnym, prowadziłoby do zbędnego mnożenia postępowań. Kumulacja postępowań, a właściwie zapadłych w ich wyniku rozstrzygnięć, byłaby nie tylko zbędna, ale i niepożądana z uwagi na mogące stąd wyniknąć dodatkowe komplikacje i - de facto - wydłużenie się postępowań, a także z uwagi na konieczność ochrony autorytetu zapadłych orzeczeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2009 r. sygn. akt I FSK 485/09).

W celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego należy przyjąć, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.153-154; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 269-270). Również w orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, że nie jest dopuszczalne wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, w tym także postępowania o wznowienie postępowania po wniesieniu skargi w tej samej sprawie do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA z dnia 3 czerwca 2005 r. sygn. akt II SAB/Wa 76/05; wyrok WSA z dnia 23 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1138/05).

Należy w tym miejscu wskazać, że w sytuacji skutecznego wniesienia przez stronę skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, postępowanie sądowoadministracyjne jest nadal w toku, bowiem wyrok nie ma przymiotu prawomocności, zaś zaskarżona decyzja pośrednio nadal jest poddana pod ocenę sądu administracyjnego (NSA). Stąd też wynikający z art. 56 p.p.s.a. nakaz wyłączenia dwutorowości postępowań: sądowego i administracyjnego należy, zdaniem Sądu, odnosić także do sytuacji, gdy postępowanie sądowoadminstracyjne toczy się na etapie II instancji.

W dalszej kolejności Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pragnie podkreślić, że w pełni akceptuje tezę NSA sformułowaną do wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 1470/06, zgodnie z którą "z unormowania art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika, że każda ingerencja organu administracji w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym, wykraczająca poza dyspozycję tego przepisu, jest niedopuszczalna jako godząca w określoną w art. 45 ust. 1 oraz w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zasadę prawa do sądu. Mimo zatem niesformułowania expressis verbis w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w Kodeksie postępowania administracyjnego i Ordynacji podatkowej zakazu wszczynania nadzwyczajnych postępowań administracyjnych w sprawach, w których wniesiono skargę do sądu administracyjnego, należy przyjąć, że po wniesieniu prawnie skutecznej skargi do sądu prowadzenie takich postępowań jest dopuszczalne jedynie w granicach określonych w art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stoi na stanowisku, że SKO nie jest uprawnione do wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, gdy z powodu wniesienia skargi kasacyjnej do NSA toczy się już postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie kontroli wyroku WSA w Warszawie dotyczącego oceny legalności tej decyzji. Dopóki w sprawie nie zapadł prawomocny wyrok, brak jest więc podstaw do wszczęcia postępowania w trybie nadzwyczajnym. Każda bowiem ingerencja organu administracji w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym, wykraczająca poza dyspozycję art. 54 § 3 p.p.s.a., jest niedopuszczalna. Podzielając w pełni argumentacje zawartą w przytoczonych powyżej orzeczeniach, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że nie znajduje uzasadnienia powołany przez stronę skarżącą zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 61a, 7 i 6 k.p.a.

W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 61a i 6 k.p.a. wskazać należy, iż jest on chybiony bowiem przedstawione wcześniej wywody wskazują na zasadność odmowy wszczęcia postępowania. Natomiast jeśli chodzi o uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. podnieść należy, że mógłby być on skuteczny, gdyby odmowa wszczęcia postępowania nastąpiła z przyczyn wskazanych przez organ I instancji, jednak organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że przyczyną uniemożliwiającą wszczęcia postępowania nie jest art. 153 p.p.s.a. lecz art.56 p.p.s.a. i swoje stanowisko w tym zakresie prawidłowo uzasadnił.

Z powyższego wynika, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.