Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 400/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 29 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą [...] o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 2007 r. postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 października 2014 r. (data nadania), skarżąca "A" Sp. z o.o. [...] zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej określonego w niniejszej sprawie na kwotę 14.350 zł.

Stosownie do art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., osobie prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Referendarz sądowy uznał, że skarżąca spółka wykazała zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Ze złożonego oświadczenia o majątku i dochodach spółki oraz dokumentów źródłowych znajdujących się już w aktach sprawy, a także dołączonych do przedmiotowego wniosku wynika, że skarżąca w ubiegłym roku podatkowym oraz do końca września 2014 r. nie osiągnęła przychodów (netto) ze sprzedaży oraz poniosła stratę (netto) odpowiednio w wysokości 45.172,40 zł i 7.285,64; w roku 2012 utraciła płynność finansową (za który w bilansie wykazała stratę (netto) w wysokości 6.022.965,47 zł), popadając w zwłokę rat za leasingowaną nieruchomość komercyjną, do obsługi której została powołana. W konsekwencji kontrahent spółki wypowiedział jej umowę leasingu, co spowodowało postawienie kwoty niewymagalnych jeszcze rat leasingowych w stan natychmiastowej wymagalności, i odebrał w dniu 9 października 2012 r. nieruchomość, która generowała niemal 100% wszystkich przychodów spółki. W konsekwencji spółka faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności i – jak już wskazano – nie osiąga z niej żadnych przychodów, ponosząc jedynie stratę. Skarżąca posiada zobowiązania i rezerwy na zobowiązania krótkoterminowe w kwocie 6.255.479 zł, których nie jest w stanie spłacić, w efekcie prowadzone są względem niej postępowania egzekucyjne, w ramach których zajęto jej wierzytelności oraz rachunki bankowe – w okresie od 12 października 2012 r. do 8 października 2013 r. dokonano blokad na kwotę 8.353.376,20 zł. Skarżąca nie dysponuje żadnymi środkami pieniężnymi, posiada jedynie rzeczowe aktywa trwałe w postaci urządzeń biurowych i maszyn o wartości 13.333,50 zł oraz należności krótkoterminowe w wysokości 810.665,06 zł, stanowiące przedmiot egzekucji, jej kapitał własny stanowi wartość ujemną, wynoszącą na koniec września 2014 r. 6.403.838,50 zł.

Kondycja finansowa spółki nie budzi wątpliwości, gdyż korzystała już ona z instytucji prawa pomocy w niniejszej sprawie (postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r. referendarz sądowy uwzględnił żądanie spółki i zwolnił ją od wpisu sądowego od skargi). Na dzień wydania niniejszego postanowienia sytuacja finansowa spółki nie tylko nie uległa poprawie, ale pogorszyła się, co wynika z porównania danych zawartych w sprawozdaniach finansowych sporządzonych za okres od 2013 r. do 30 września 2014 r.

Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.