Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1369/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3,  art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia del. SO Dorota Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w likwidacji w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] stwierdzające z urzędu bezskuteczność postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku A S.A. w K. na podstawie tytułów wykonawczych, wskazanych w tymże postanowieniu, obejmujących między innymi zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r., zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za I, III, IV kwartał 2008 r., I, II, III kwartał 2009 r. oraz zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okres 09-12/2008 i 06-12/2009 oraz umarzające postępowanie egzekucyjne z uwagi na brak składników majątku zobowiązanej Spółki.

Powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. zostało zaskarżone przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 grudnia 2014 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi na powyższe postanowienie przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) oraz poprzez podpisanie skargi. Wskazano przy tym, że brak w postaci podpisania skargi uzupełnić można poprzez nadesłanie egzemplarza skargi opatrzonego własnoręcznym podpisem lub własnoręczne podpisanie skargi w siedzibie Sądu. Jednocześnie pouczono stronę, że braki formalne należy usunąć w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 grudnia 2014 r. wezwano także stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka zawierająca powyższe wezwania, adresowana do skarżącej Spółki, awizowana była po raz pierwszy w dniu 18 grudnia 2014 r., o czym zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej; powtórne awizowanie przesyłki miało miejsce w dniu 30 grudnia 2014 r. W dniu 8 stycznia 2015 r. zwrócono nadawcy przesyłkę z adnotacją "nie podjęto w terminie".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, opubl. LEX nr 516658).

Z kolei w myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne

i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (por. Hanna Knysiak -Molczyk [w:] T. Woś, H. Krysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać

z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała.

Zarówno brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jak i brak podpisu wnoszącego pismo stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem takim jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do usunięcia braku formalnego skargi obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia.

Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie skarga nie została podpisana; nie dołączono do niej również dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentacji Spółki. Dlatego też wezwano skarżącą Spółkę do usunięcia braków formalnych skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwano nadto do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Termin do usunięcia powyższych braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie skarżącej Spółce z dniem 9 stycznia 2015 r. Jest tak dlatego, że wezwania powyższe doręczone zostały Spółce w sposób zastępczy (w drodze fikcji doręczenia) w dniu 2 stycznia 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 73 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Jest to tzw. fikcja doręczenia (domniemanie doręczenia), przewidziana w art. 73 § 3 P.p.s.a.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego nie została ona przez skarżącą odebrana. Doręczenie przesyłki (wezwań) uznaje się zatem za dokonane (w trybie art. 73 P.p.s.a.) z dniem 2 stycznia 2015 r., gdyż ostatni, czternasty dzień, licząc od dnia pierwszego awizowania, przypadał na 1 stycznia 2015 r. a więc na dzień ustawowo wolny od pracy. Zgodnie bowiem z art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Należny wpis od skargi nie został przy tym uiszczony, nie usunięto także braków formalnych skargi.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd obowiązany był skargę odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.