Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 111/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1 pkt 2 i  art. 157  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Bożena Więch -Baranowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

VIISA/Wa111/09

UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją nr. [...] wydaną [...] grudnia 2007 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce z o.o. [...] pozwolenia na budowę obiektu handlowego wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi w [...] przy ul. [...]. Wniosek o stwierdzenia nieważności tej decyzji złożył A. R., zarzucając organowi rażące naruszenie art. 32, 33 ust. 1a i art. 35 Ustawy Prawo budowlane oraz art. 46 Ustawy o ochronie środowiska.

Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] decyzją znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. na podstawie art. 156 § 1, art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1i § 2 Kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że zarzut wnioskującego dotyczy niezgodności ustaleń z obowiązującym na terenie inwestycji planie zagospodarowania przestrzennego i wynika z różnic w interpretacji tych zapisów a wobec tego nie może być uznany za rażące naruszenie prawa i stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Odwołanie od tej decyzji złożył A. R. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną [...] listopada 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] dnia [...] lipca 2000 r. na usługi komercyjne w tym handlowe typu supermarket, na którym przewiduje się realizację obiektu handlowego o powierzchni użytkowej do [...] m2 jako bryły składającej się, z co najmniej dwu części połączonych galerią. Zapis ten zdaniem organu wobec m. in. wielkości objętego nim terenu ([...] ha) nie jest jednoznaczny i może budzić wątpliwości interpretacyjne, co do ilości dopuszczonych na tym terenie obiektów handlowych typu supermarket. Zdaniem organu na terenie może być zlokalizowany więcej niż jeden obiekt handlowy pod warunkiem zachowania przewidzianej planem powierzchni użytkowej do [...] m2 i spełnienia pozostałych wymogów prawa. Ponieważ zarzut wniosku dotyczy rozbieżności w

interpretacji ustaleń miejscowego planu nie jest możliwym uznanie, że doszło do

rażącego naruszenia prawa.

Skargę na powyższą decyzję, do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie wniósł A. R. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji

pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, art. 6 i art.

7 Kpa oraz art. 32 i 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a także art.

87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej

oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu [art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie trzeba zaznaczyć, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, które ma charakter nadzwyczajny a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 156 § 1 Kpa zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 Kpa.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez

podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie każde jednak, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące. Nie ma również decydującego znaczenia to, jaki przepis - postępowania administracyjnego, czy też prawa materialnego - został naruszony. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Ponadto o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r. sygn. akt III ARN 22/95, Prokuratura i Prawo - Orzecznictwo 1995/11-12/48, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1996/2/60).

Przede wszystkim jednak, o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko w sytuacji, gdy naruszenie normy prawnej nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Zatem gdy norma prawna nie jest oczywista i dla jej wyjaśnienia wymagane jest zastosowanie wykładni prawa, której wynik może być różny, przyjęcie tej wykładni nie może zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Administracyjnego dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt: I OSK 996/06, Lex nr 354687).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniało takie naruszenie prawa, które miałoby cechy rażącego, a także nie wystąpiła, żadna inna przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 Kpa, która uzasadniałaby stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji. Należy bowiem podkreślić, iż regulacje zawarte, w kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym, decyzji o pozwoleniu na budowę nie stoją w oczywistej sprzeczności z treścią żadnego z przepisów prawa.

Zgodnie bowiem z zapisem Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2000 r. w sprawie miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego teren, na którym zlokalizowana jest inwestycja wskazana w pozwoleniu na budowę, przeznaczony jest do zagospodarowania na cele komercyjne, w tym handlowe typu supermarket. A zatem wskazać trzeba, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla działek przeznaczonych pod inwestycję zagospodarowanie na cele budowlane handlowo-komercyjne.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż z rażącym naruszeniem prawa mielibyśmy np. do czynienia w sytuacji gdyby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w ogóle nie przewidywał możliwości zabudowy handlowej na terenie działek, na których zlokalizowano inwestycję Spółki [...] z o.o. W sytuacji zaś, gdy zabudowa taka jest dopuszczona, zaś spory interpretacyjne dotyczą jedynie ilości obiektów handlowych, które mogą być zlokalizowane na danym terenie, stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa. W związku z czym organy nadzoru budowlanego obu instancji słusznie odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.