Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 25/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Popowska Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Protokolant: referent stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M.J. 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja podlega wykonaniu. /-/M.Bohdanowicz /-/P.Miładowski /-/B.Popowska


UZASADNIENIE

4/II SA/Po 25/03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] nr [...] przyznano M.J. zasiłek okresowy z tytułu długotrwałej choroby po 150 zł miesięcznie. Podstawą rozstrzygnięcia był art. 4 ust. 1 i 31 ust. 1 ustawy z 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64 poz. 414 ze zm.). Według ustaleń organu kryterium dochodowe liczone w myśl wskazań z art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej dla rodziny skarżącej wynosiło 1.500 zł. Dochody w rodzinie zaś wyniosły łącznie 662,10 zł. Uznając dochody w rodzinie skarżącej za niskie oraz nie kwestionując długotrwałej choroby (syna P) postanowiono przyznać przedmiotowy zasiłek lecz pomoc finansową z uwagi na "ograniczenia finansowe" przyznać w kwocie niższej od różnicy pomiędzy dochodem, a ustawowym kryterium.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M.J. argumentując, że przyznana pomoc jest niewystarczająca, że przyjęto nieściśle areał posiadanego gruntu i określenie, iż posiada 0,89 ha przeliczeniowego jest nieprawidłowe, że za przyznaną pomoc może wykupić niespełna tonę węgla, a sąsiadka która ma lepszą sytuację materialną otrzymała pomoc w większym rozmiarze (2 x po 200 zł). Odwołująca podnosiła, że czuje się zaskarżoną decyzją skrzywdzona.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z [...] nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Lakoniczne uzasadnienie organu odwoławczego wskazuje na ograniczone możliwości finansowe organu pierwszoinstancyjnego, który nie może zaspokoić wszystkich potrzeb.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca w istocie przywołała te same co w odwołani argumenty akcentując, iż kryteria przydziału pomocy przez organ I instancji nie są czytelne i sprowadzają się do zwykłego urzędniczego uznania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co nastepuje:

Skarga ma uzasadnione podstawy. Generalnie przedmiotowe świadczenie ma charakter świadczenia z uznania administracyjnego. Jednakże decyzja podejmowana w tego typu sprawach przez organ administracji publicznej nie oznacza tu całkowitej dowolności. Organ orzekający w takich sprawach związany jest przepisami ustawy kodeks postępowania administracyjnego w tym i art. 7, 77, 107 kpa, jak również przepisami ustawy o pomocy społecznej w tym także art. 2. Tymczasem wbrew regułom wynikającym z przywołanych wyżej przepisów organy administracji publicznej nie rozpatrzyły sprawy zgodnie ze standardami postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy w istocie nie odniósł się do żadnego z zarzutów podniesionych przez M.J. w odwołaniu ani co do nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych, ani co do zarzutów przekroczenia ram uznania administracyjnego. Lakoniczność zaś uzasadnienia w sposób rażący narusza dyspozycje art. 107 § 3 kpa. Już to ostatnie z wymienionych uchybień powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia stosownie do hipotezy zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Nadto organy obu instancji nie dokonały żadnych ustaleń ani nie wykazały prawdziwości okoliczności podnoszonych w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć, a dotyczących ograniczonych możliwości płatniczych organu pomocy społecznej. Nie kwestionując, iż takie ograniczone możliwości istnieją i nawet tego, że szczupłość środków pomocowych jest z reguły dość powszechna to jednak okoliczność co do możliwości finansowych organu winna jednoznacznie wynikać z ustaleń czynionych w wydawanych przez te organy decyzji. Fakt, że przepis prawa materialnego pozostawia sposób rozstrzygnięcia do uznania organu nie zwalnia go od obowiązku wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, przy uwzględnieniu pełnego wachlarza zasad procedury administracyjnej (por. np. wyrok NSA walorów 10.03.1998 r. walorów SA 2016/97). Tych walorów postępowanie przed organami obu instancji nie miało, co powoduje konieczność z mocy przywołanego wyżej przepisu, a nadto art. 135 i 200 procedury sądowo administracyjnej uchylenia zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

/-/M.Bohdanowicz /-/P.Miładowski /-/B.Popowska

KB/