Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1594/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 136, art 138
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art 138 ust.2, art. 139 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. G. i S. G. od decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza solidarnie od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz M. G. i S. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] maja 2020 r., nr [...] Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej Prezes PGW) przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ I. instancji po uchyleniu decyzji Starosty M. (dalej Starosty) z [...] grudnia 2017 r, nr [...], cofającej bez odszkodowania pozwolenie wodnoprawne udzielone J. T. decyzją Starosty z [...] lutego 2004 r. na szczególne korzystanie z wód rzeki M. na potrzeby stawów hodowlanych. Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z [...] lutego 2004 r. Starosta udzielił J. T. pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rz. M. zastawką w km 92+080 do rzędnej 67,10 m n.p.m; na pobór wody rowem "B" na potrzeby stawów karpiowych w ilości łącznej 196.800 m³/rok, a także na odprowadzanie oczyszczonych wód z obiektu stawowego rowem "A" do rzeki M. w km 91+550 w ilości 104 m³/rok. W warunkach pozwolenia zastrzeżono, że wody do rzeki będą odprowadzane w natężeniu nie większym niż 0,7 m³/s oraz określono liczbę pobranych średnich dobowych prób do analizy w ciągu roku. Na korzystającego z wód nałożono m. in. obowiązek wykonania drenażu odwadniającego stopę grobli podwyższającej skarpę po prawej stronie rzeki Myśli przy urządzeniu piętrzącym. Postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego zapoczątkował wniosek S. G. z 20 marca 2017 r. o przeprowadzenie kontroli korzystania z wód na działce [...], obręb M., w związku z podtapianiem pól Wnioskodawcy. W jego wyniku Starosta 14 kwietnia 2017 r. dokonał przeglądu ustaleń wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, podczas którego stwierdzono, że piętrzenie na rzece M. nie jest prowadzone, woda z rzeki nie jest pobierana, rów doprowadzający wodę do obiektu stawowego zlokalizowany na dz. nr [...]i nr [...], obręb M., Gmina B., jest przekonserwowany, zbiornik na doprowadzalniku B jest napełniony wodą i częściowo zarośnięty roślinnością, staw główny jest napełniony wodą do rzędnej 66,62 m n.p.m. (pozwolenie na 67,10 m n.p.m.), właściciel obiektu stawowego partycypuje w kosztach konserwacji rzeki M. na niniejszym odcinku, a także prowadzi rejestr poboru zrzutu wody do rzeki oraz książkę obiektu stawowego. Drenaż odwadniający wzdłuż stopy prawego wału rzeki nie został wykonany wbrew obowiązkowi nałożonemu pozwoleniem wodnoprawnym. 3 sierpnia 2017 r. przeprowadzone zostały z udziałem geodety kolejne oględziny obiektu stawowego. Geodeta oświadczył, że w związku z porastającą brzegi trzciną niemożliwym było dokonanie pomiaru powierzchni stawu hodowlanego. W drodze do zastawki betonowej, Organ ujawnił również wodę stojącą na ścieżce technologicznej na polu S. G. na odcinku 10 – 15 m. Na zastawce betonowej nie stwierdzono piętrzenia wód, poziom wody na rzece wyniósł 65,65 m n. p. m., a część rowu "B" jest mocno porośnięta roślinnością. Ten sam poziom wody wystąpił w stawie głównym oraz zbiorniku "B". J. T. wyjaśnił do protokołu, że nie prowadzi badań jakości ścieków, bowiem przyrost produkcji ryb w stawie nie przekracza 1,5 t, wobec czego ścieki nie występują. Nadmienił również, że drenażu odwadniającego stopę grobli nie wykonano z powodu braku zgody właściciela gruntu, na którym urządzenie miało zostać wykonane. Pismem z 22 sierpnia 2017 r. Starosta wezwał J. T. do wycinki trzciny w zakresie umożliwiającym pomiar powierzchni stawów, dostarczenia wyników badań próbek wody z całego okresu trwania pozwolenia wodnoprawnego oraz do udzielenia wyjaśnień dotyczących wykonania drenażu. W odpowiedzi na to wezwanie J. T. wyjaśnił, że nie dokona wycięcia trzciny, gdyż żądanie to nie ma podstawy prawnej oraz związane będzie ze szkodą ornitologiczną. W nawiązaniu do drugiego punktu wezwania podkreślił, że zgodnie art. 9 pkt. 14. Prawa wodnego (Dz. U. z 2005 r. nr 239 poz. 2019) kwalifikacja zrzucanych wód odbywa się na podstawie kryterium przyrostu masy ryb w ciągu jednego cyklu z 1 ha. W trakcie cyklu hodowlanego ryb karpiowatych przyrost masy ryb nie przekroczył 1500 kg, co nie kwalifikowało zrzucanych wód jako ścieków, a tym samym wymóg badania wód nie był konieczny. Odstąpienie od wykonania drenażu uzasadnił sprzeciwem właściciela gruntu, przez który drenaż miałby przebiegać, co potwierdził załączonym dokumentem podpisanym przez właściciela nieruchomości. Pismem z 14 listopada 2017 r. M. G. wskazała, że intensywne opady oraz nadmierny zrzut wody ze stawu rybnego zlokalizowanego na działce [...], obręb M. uniemożliwia prowadzenie prac agrotechnicznych na działce [...], obręb M., której jest właścicielką wraz ze S. G. Lokalny problem stanowi również regularne zalewanie drogi powiatowej nr [...], co powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Pismem z 28 listopada 2017 r. Starosta zawiadomił Strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego udzielonego J. T. Na podstawie poczynionych ustaleń Starosta decyzją z [...] grudnia 2017 r. cofnął bez odszkodowania decyzję Starosty M. nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. sprostowaną w dniu [...] marca 2004 r., w której udzielono J. T. zam. w B. zezwolenia na szczególne korzystanie z wód rzeki M. (dz. nr [...] obr. M., gm. B.) tj.: piętrzenie wód rzeki M., pobór wód rzeki M. i odprowadzenie oczyszczonych wód wykorzystywanych w hodowli ryb karpiowatych oraz zobowiązał J. T. do likwidacji urządzenia wodnego tj. rowu otwartego ziemnego nieuszczelnionego, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. M., gm. B. w terminie sześciu miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Po rozpoznaniu odwołania J. T., decyzją z [...] lutego 2019 r. Prezes PGW uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Organowi I. instancji. W ocenie Prezesa PGW, Organ I. instancji nie przeprowadził należytej oceny akt sprawy i nie udokumentował, co stanowiło podstawę do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Starosta nie odniósł się do argumentu podnoszonego przez Zobowiązanego, że przy przyroście ilości ryb nieprzekraczającym 1,5 t produkcji, ustawa nie zalicza takich wód do ścieków, a wcześniej prowadzone postępowania nie uznały niewykonywania tego obowiązku za wystarczającą podstawę do cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wodnoprawnego. Z akt sprawy wynika ponadto, że powodem występowania podtopień na terenie przyległym do rzeki jest przede wszystkim zbyt mała średnica przepustu zlokalizowanego w km 92+800 rz. M., a zatem wykonanie drenażu nie rozwiąże problemu podtopień. Prezes PGW nadmienił jednocześnie, że nałożenie obowiązku likwidacji rowu położonego na działce [...], również nie przyczyni się do poprawy stosunków wodnych na nieruchomości. Brak znaczenia rowu melioracyjnego dla kształtowania stosunków wodnych oznacza, iż nałożenie niniejszego obowiązku nie znajduje uzasadnienia. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego nie prowadzi do likwidacji szkód powstałych na skutek podtopień.

Decyzja Prezesa PGW z [...] lutego 2019 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2019 r. sygn.. akt IV SA/Wa 823/19. WSA w Warszawie ocenił, że z uzasadnienia decyzji Prezesa PGW nie wynika, podjęcia jakich konkretnych czynności wyjaśniających zaniechał Starosta. Poza tym Organ nie wykazał, że wykonanie takich czynności przekracza ramy uzupełniającego postępowania dowodowego. Sąd nie podzielił również wątpliwości Organu, co do okoliczności, które stanowiły podstawę cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego. J. T. nie kwestionował niewykonania określonych obowiązków nałożonych pozwoleniem wodnoprawnym, ale wskazywał na okoliczności, które jego zdaniem czyniły bezzasadnym wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego. Podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej nie mogły stanowić rozważania Prezesa PGW, co do istnienia ewentualnych przesłanek do nałożenia na J. T. obowiązków niezbędnych ze względu na ochronę interesów ludności i gospodarki. Zdaniem Sądu, niniejsza sprawa winna zakończyć się wydaniem przez Organ II. instancji jednej z decyzji przewidzianych w art. 138 § 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając tę sprawę, zaskarżoną do WSA w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2020 r. Prezes PGW uchylił decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Organ I. instancji, a mianowicie Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Organ odwoławczy podkreślił, że rozstrzygana sprawa nie jest tożsama pod względem przedmiotowym ze sprawą rozstrzygniętą decyzją Organu I. instancji. Jak wynika bowiem z treści złożonego odwołania, Starosta całkowicie pominął wydaną decyzję własną z [...] października 2014 r., nr [...], zmieniającą pozwolenie wodnoprawne z 26 lutego 2004 r., poprzez wykreślenie punktu 4 lit. d i lit. e tej decyzji, co oznacza, że wymóg pobierania prób w ciągu roku oraz obowiązek badania jakości wód wykorzystanych do hodowli ryb został usunięty. Ponadto z treści złożonego odwołania wynika, że w kwestii niedopełnienia obowiązku wykonania drenażu odwadniającego stopę grobli, Starosta również pominął przywołaną decyzję z dnia [...] października 2014 r., co sugeruje, że Organ mógł dokonać zmian również w tym zakresie. Poza tym Odwołujący się decyzję z [...] października 2014 r. przywołuje również w kwestii dotyczącej problemów związanych z eksploatacją zastawki B-5 oraz przepustu na rzece M. Jak wynika bowiem z treści odwołania, Starosta przez kilkanaście lat nie potrafił ustalić właściciela przepustu i zastawki. W 2012 roku Organ przypisał te obowiązki [...] Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w S.(dalej ZZMiUW), co zdaniem Odwołującego się odzwierciedla uzasadnienie decyzji z [...] października 2014 r., poprzez wskazanie przez Organ, że w wyniku postępowania administracyjnego (znak: [...]) to [...]ZMiUW został zobowiązany do przywrócenia sprawności technicznej i funkcjonalnej urządzeń oraz, że zobowiązania te zostały wykonane. Wątpliwości Organu odwoławczego budzi także nałożony przez Organ I. instancji obowiązek likwidacji rowu na działce nr [...]. Nie ma jednak w uzasadnieniu skarżonej decyzji ustaleń, z których wynikałoby, że obowiązek usunięcia tego urządzenia jest niezbędny do kształtowania zasobów wodnych, a taka przesłanka wynika wprost z treści powołanej regulacji. Z brzmienia przepisu art. 139 ust. 1 ustawy Prawo wodne wynika bowiem, że obowiązek usunięcia urządzeń można nałożyć tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do kształtowania zasobów wodnych. Mając zatem na uwadze zupełnie nowy materiał dowodowy w sprawie, który ma istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, zdaniem Prezesa PGW zasadnym było uchylenie decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2017 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ze względu na fakt, iż wyjaśnienie powyższych kwestii ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jak również fakt, że zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego jest istotny, w świetle k.p.a. nie jest możliwe przeprowadzenie go przez Organ II. instancji, bowiem w takiej sytuacji organ odwoławczy naruszyłby zasadę dwuinstancyjności, pozbawiając stron prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej. Prezes PGW podkreślił, że wydanie decyzji o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego nakłada na organ obowiązek zbadania skutków, jakie niesie za sobą zaprzestanie wykonywania pozwolenia wodnoprawnego w kontekście ewentualnego nałożenia obowiązków, o których mowa w art. 138 ust. 2 (związanych z usunięciem negatywność skutków wykonywania pozwolenia wodnoprawnego) i art. 139 ust. 1 ustawy Prawo wodne (związanych z usunięciem urządzeń wodnych, jeśli jest to niezbędne do kształtowania zasobów wodnych) oraz uznania niezbędności pozostawienia urządzenia wodnego z uwagi na kształtowanie zasobów wodnych. Sprawę przekazano do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, gdyż z dniem 1 stycznia 2018 r. starostowie utracili kompetencje organów właściwych do wydawania pozwoleń wodnoprawnych w tym zakresie i co do zasady kompetencje te na mocy art. 397 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne zostały przejęte przez właściwych miejscowo dyrektorów zarządów zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od decyzji Prezesa PGW z dnia [...] maja 2020 r. wywiedli M. G. i S.G.(dalej Skarżący). Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

a. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że istniały podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy materiał dowodowy, jakim dysponował Organ odwoławczy, poddany prawidłowej ocenie, umożliwiał wydanie decyzji co do istoty sprawy, a ewentualnie jego uzupełnienie mogło nastąpić w trybie art. 136 § 1 k.p.a.;

b. art. 136 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z decyzji Starosty z [...] października 2014 r, nr [...][...] oraz decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] lutego 2015 r. uchylającej decyzję Starosty z [...] października 2014 r. - gdy brak było tych decyzji w aktach sprawy.

W motywach swego sprzeciwu wskazali, że Organ odwoławczy nie wykazał jakie przepisy prawa procesowego naruszył Organ I. instancji. Prezes PGW ograniczył się do konstatacji o nowych dowodach, których ocena winna nastąpić na etapie I. instancji. W ocenie Skarżących, taka potrzeba uzupełniania oceny materiału dowodowego nie zachodziła, bowiem decyzja Starosty z [...] października 2014 r. nr [...] nie stała się nigdy ostateczna, skoro została skutecznie uchylona decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] lutego 2015 r. W postępowaniu odwoławczym wystarczyło jedynie ustalić ten stan prawny, w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Nie zachodzi więc potrzeba ustalenia tego stanu przez Organ I. instancji w postępowaniu wywołanym na skutek uchylenia decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem Skarżących nie zachodzi także potrzeba uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wobec braków uzasadnienia rozstrzygnięcia w części dotyczącej likwidacji urządzenia wodnego tj. rowu otwartego (pkt. II. zaskarżonej decyzji). Otóż w tym zakresie uzupełnienie materiału dowodowego jest zbędne, bowiem ostateczną decyzją z dnia[...] października 2019 r. nr [...], Starosta zobowiązał J. T. do likwidacji tego urządzenia wodnego - orzekanie więc obecnie o jego likwidacji na innej podstawie, wydaje się zbędne. Wobec postawionych zarzutów Skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji Prezesa PGW oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na sprzeciw Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z kolei z art. 64b § 1 p.p.s.a., przepisy o skardze stosuje się odpowiednio do sprzeciwu od decyzji, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 64a p.p.s.a., sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej k.p.a.), jeżeli strona jest niezadowolona z treści tej decyzji. Sąd rozpoznaje zaś sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, Sąd może również przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie (por. art. 64d p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] maja 2020 r., nr [...] Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw zasługiwał na uwzględnienie, gdyż w sprawie nie ziściły się przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Sąd przyjął przy tym za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Organ II. instancji, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne przytaczanie oraz nie stwierdził potrzeby skierowania sprawy do rozpoznania na rozprawie. Przedmiotem zaskarżenia uczyniono decyzję kasatoryjną. W tego rodzaju sprawach możliwość orzekania przez sąd administracyjny podlega ograniczeniu, sprowadzając się do kontroli legalności rozstrzygnięcia w świetle ustawowych przesłanek, określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może więc – co do zasady – obejmować sformułowania końcowej oceny związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne. Decyzja kasatoryjna stanowi rozstrzygnięcie procesowe, które nie kształtuje stosunku materialnoprawnego. Sąd administracyjny w tym trybie rozpoznania sprawy nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, gdyż na skutek uchylenia decyzji sprawa powraca do merytorycznego rozpatrzenia przez organ I. instancji. Wydanie decyzji tego rodzaju wymaga jednak kumulatywnego spełnienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a., tj. wskazania, że decyzja I. instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, oraz że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Konieczność wydania decyzji kasacyjnej zachodzi zatem, gdy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, jeżeli w istocie to organ odwoławczy przeprowadzałby postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie prowadziłoby to do nieakceptowalnej sytuacji, w której sprawa byłaby rozstrzygana w jednej instancji, co pozbawiałoby stronę możliwości kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Instytucja decyzji kasatoryjnej opiera się na nienaruszalności zasady dwuinstancyjności. Rozstrzygnięcie kasacyjne może zapaść więc wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu II. instancji nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ I. instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy winien te uchybienia usunąć we własnym zakresie, jeżeli sprowadza się to do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w niewielkim zakresie. Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że Organ odwoławczy nie wykazał, aby zachodziły przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej. Jak słusznie zarzucono w sprzeciwie, nie było po temu podstaw. Odnotowania przy tym wymaga fakt, że mamy do czynienia z sytuacją, gdy po raz kolejny Organ II. instancji wydał decyzję kasacyjną, opierając ją jednak na innych podstawach. Jak już wspomniano, poprzednia taka decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] lutego 2019 r. została uchylona przez WSA w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 823/19. Sąd stwierdził wówczas, że J. T. nie kwestionował niewykonania określonych obowiązków nałożonych pozwoleniem wodnoprawnym, ale wskazywał na okoliczności, które jego zdaniem czyniły bezzasadnym wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego. Podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej nie mogły stanowić rozważania Prezesa PGW, co do istnienia ewentualnych przesłanek do nałożenia na J. T. obowiązków niezbędnych ze względu na ochronę interesów ludności i gospodarki. W obecnie prowadzonym postępowaniu odwoławczym Organ II. instancji dostrzegł natomiast fakt pojawienia się w obrocie prawnym decyzji Starosty z [...] października 2014 r., nr [...], zmieniającej pozwolenie wodnoprawne z 26 lutego 2004 r., poprzez wykreślenie punktu 4 lit. d i lit. e tej decyzji, co oznacza, że wymóg pobierania prób w ciągu roku oraz obowiązek badania jakości wód wykorzystanych do hodowli ryb został usunięty. Uznał to za całkiem nową okoliczność nie rozpatrywaną przez I. instancję. Trafne są jednak w tym kontekście wywody składających sprzeciw, że nie była to podstawa do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania I. instancji. Wskazana decyzja Starosty z [...] października 2014 r., nr [...] została bowiem uchylona decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z [...] lutego 2015 r. Ustalenie tej okoliczności nie nastręczało zaś większych trudności i z pewnością nie wymagało wydania decyzji kasatoryjnej. Mogło zostać przeprowadzone w trybie art. 136 k.p.a. Podobnie, wbrew stanowisku II. instancji, nie zachodziły podstawy do uzupełnienia braków uzasadnienia rozstrzygnięcia w części dotyczącej likwidacji urządzenia wodnego tj. rowu otwartego (pkt. II. zaskarżonej decyzji). Autorzy sprzeciwu wyjaśnili, że w tym zakresie ostateczną decyzją z [...] października 2019 r. nr [...], Starosta zobowiązał J. T. do likwidacji tego urządzenia wodnego. Trafność tych twierdzeń z łatwością mógł potwierdzić Organ II. instancji w trybie art. 136 k.p.a. Poza tym na przeszkodzie wydaniu przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie jednej z decyzji przewidzianych w art. 138 § 1 k.p.a. nie stały także twierdzenia Organu, że wydanie decyzji o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego nakłada na niego obowiązek zbadania skutków, jakie niesie za sobą zaprzestanie wykonywania pozwolenia wodnoprawnego w kontekście ewentualnego nałożenia obowiązków, o których mowa w art. 138 ust. 2 (związanych z usunięciem negatywność skutków wykonywania pozwolenia wodnoprawnego) i art. 139 ust. 1 ustawy Prawo wodne (związanych z usunięciem urządzeń wodnych, jeśli jest to niezbędne do kształtowania zasobów wodnych) oraz uznania niezbędności pozostawienia urządzenia wodnego, z uwagi na kształtowanie zasobów wodnych. W tej kwestii wypowiedział się już Sąd w prawomocnym wyroku z 8 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 823/19.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151a § 1 w zw. z art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji, uwzględniając sprzeciw i w efekcie uchylając zaskarżoną decyzję kasatoryjną.