Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 600/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędziowie: WSA Mirosław Gdesz (spr.) WSA Marek Wroczyński Protokolant referent stażysta Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Stan faktyczny.

1. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej Kpa) odmówił M. J. oraz M. R. przywrócenia terminu do zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 1968 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [[...] stycznia 1968 r. nr [..] w części dotyczącej odszkodowania przyznanego za wywłaszczenie nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], ozn. jako działka nr [...] opow. [...] m², stanowiącej współwłasność J. K. i J.J.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister wskazał, że pismem z dnia [...] listopada 2012 r. adwokat C. W., działający w imieniu wnioskodawczyń, wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia powołanego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że w dniu [...] lipca 2012 r. doszło u niego do [...]. Na potwierdzenie tej okoliczności załączył zaświadczenie lekarskie wystawione [...] listopada 2012 r., z którego wynika że zalecono mu w okresie od [...] do [...] bezwzględne leżenie, a następnie leczono farmakologicznie i rehabilitacyjnie.

Ponadto pismem z dnia [...] listopada 2012 r. M. J. oraz M. R. wystąpiły o przywrócenie terminu do złożenia powołanego wniosku.

Organ wskazując na treść art. 58 § 1 Kpa podniósł, że strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy w złożeniu wniosku o przywrócenie terminu. Nagła choroba powodująca unieruchomienie pełnomocnika nie oznacza w przedmiotowej sprawie automatycznie braku możliwości nadania przesyłki poprzez inną osobę, zwłaszcza że przesyłkę nadała osobiście jedna z wnioskodawczyń jeszcze przed upływem okresu niedyspozycji. Przy tym nawet jeżeli uznać, że choroba pełnomocnika stanowiła przeszkodę, to ustała ona najpóźniej w dniu [...] lipca 2012 r.

Ponadto w przedmiotowej sprawie złożenie wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło dopiero w dniu [...] listopada 2012 r., co oznacza że wniosek został wniesiony z naruszeniem 7 dniowego terminu określonego w art. 58 § 2 Kpa.

3. Od powyższego postanowienia M. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przez organ art. 58 § 1 Kpa poprzez błędne przyjęcie, że pełnomocnik we wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobnił braku swojej winy oraz, że uchybił terminowi określonemu w art. 58 § 2 Kpa. Skarżąca wywiodła, że charakter choroby pełnomocnika, poparty zaświadczeniem lekarskim uprawdopodobnia brak jego winy. Ważnym argumentem w przedmiotowej sprawie jest okoliczność, że pełnomocnik z racji unieruchomienia w domu, nie był w stanie ustalić daty doręczenia.

Natomiast odnosząc się do kwestii zachowania 7 – dniowego terminu, określonego w art. 58 § 2 Kpa, skarżąca wskazała że Minister nie zbadał nawet, kiedy ten termin rozpoczął swój bieg i bez uzasadnienia przyjął, iż termin ten rozpoczął bieg w dniu [...] lipca 2012 r.

4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

II. Uzasadnienie prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga jest całkowicie nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, nie istniały bowiem jakiekolwiek przesłanki, aby w przedmiotowej sprawie organ mógł przywrócić terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

2. Okoliczności sprawy jednoznacznie potwierdzają, że nie istniała żadna obiektywna przeszkoda, która uniemożliwiałaby wniesienie środka odwoławczego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Przede wszystkim jest dla Sądu oczywistym, że pełnomocnik skarżących nie zachował 7 dniowego terminu wynikającego z art. 58 § 2 Kpa, na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Pełnomocnik skarżących od dnia [...] października 2012 r. – tj. daty doręczenia postanowienia Ministra

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2012 r. miał wiedzę o tym, że wniosek z dnia [...] lipca 2012 r. został złożony z uchybieniem terminu. W okresie od tej daty do dnia [...] listopada 2012 r. nie istniała żadna obiektywna przyczyna uniemożliwiająca złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Oczekiwanie na wizytę u lekarza specjalisty w celu potwierdzenia stanu zdrowia pełnomocnika na lipiec 2012 r. nie może bowiem, w tych okolicznościach sprawy, być uznane za istnienie obiektywnej przeszkody w rozumieniu art. 58 Kpa.

Należy wskazać, że o zaistnieniu przesłanki "należytej staranności w dochowaniu terminu" można mówić jedynie wówczas, gdy strona lub jej pełnomocnik (jeżeli jest ustanowiony) uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak po jego stronie jakiejkolwiek winy choćby w postaci niedbalstwa w uchybieniu terminu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01). W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, że skarżąca dochowała należytej staranności w zachowaniu terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania. W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa stanowi przesłankę wyłączającą przywrócenie terminu.

3. Zaskarżone postanowienie, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, nie pozbawiło strony możliwości obrony jej praw. Dochodzenie praw jest bowiem realizowane w ramach przewidzianych prawem procedur, których kluczowym elementem jest konieczność dochowania przez strony postępowania ustawowych terminów. Stosownie do art. 58 § 2 Kpa, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Jednocześnie przepis art. 58 Kpa uzależnia przywrócenie terminu od łącznego spełnienia czterech przesłanek, tj. 1) wniesienia przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, 2) dochowania 7 - dniowego terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, 3) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, 4) dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, nie została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r.

4. Reasumując, mając na względzie ustalony stan faktyczny w sprawie, Sąd uznał prawidłowość zaskarżonego postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.