Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 13/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 13/17 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , , Dnia 20 lipca 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska, , Sędziowie, Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia NSA Juli Szczygielska (spr.), , , Protokolant, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r., sprawy ze skargi D. S., na decyzję Wojewody D., z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji uznającej za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku, , oddala skargę w całości;, przyznaje adwokat M. G. – C. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 590,40 (słownie: pięćset, dziewięćdziesiąt 40/100) złotych w tym 23%VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym., ,


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] Prezydent Miasta W. uznał D.S. (zwaną dalej stroną lub skarżącą) z dniem 18 kwietnia 2013 r. za osobę bezrobotną i przyznał jej prawo do zasiłku od dnia 26 kwietnia 2013 r. do dnia 25 kwietnia 2013 r.

W dniu 11 lipca 2016 r. Powiatowy Urząd Pracy we W. pozyskał z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (zwanej dalej CEIDG) dokument, z którego wynikało, że skarżąca posiada aktywny wpis ze wskazaną datą rozpoczęcia działalności gospodarczej od dnia 20 lipca 1998 r. oraz informacją, że wpis nie przeszedł weryfikacji w CEIDG ze względu na brak numerów PESEL i NIP.

Z kolejnego pozyskanego dokumentu z CEIDG wynikało, że skarżąca posiadała wpis w rejestrze przedsiębiorców od dnia 20 lipca 1998 r. do dnia 29 lipca 2016 r. ze wskazaną datą zakończenia wykonywania tej działalności na dzień 30 kwietnia 2001 r.

Mając na uwadze ujawnione okoliczności, istniejące w dniu wydania opisanej na wstępie decyzji, organ pierwszej instancji, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzji z dnia 18 kwietnia 2013 r.

Oświadczeniem z dnia 31 sierpnia 2016 r. skarżąca wyjaśniła, że w dniu 20 lipca 1998 r. dokonała wpisu o prowadzonej działalności gospodarczej, zaś w dniu 29 lipca 2016 r. dokonała jego wykreślenia, podając jako datę zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej dzień 30 kwietnia 2001 r. (oświadczenie z dnia 31 sierpnia 2016 r.).

Strona dodała również, że podczas rejestracji w dniu 18 kwietnia 2013 r. informowała o nieposiadaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, gdyż nie prowadziła takiej działalności od dnia 30 kwietnia 2001 r. i nie wiedziała, że wpis jest nadal aktualny.

Decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...] Prezydent Miasta W., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b) i ust. 7, art. 10 ust. 7 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 36, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f), art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415 ze zm., zwanej dalej u.p.z.i.r.p.) oraz art. 104, art. 105 § 1, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), uchylił ostateczną decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] oraz orzekł o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 18 kwietnia 2013 r. i umorzeniu postępowanie w sprawie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 26 kwietnia 2013 r. do dnia 25 października 2013 r.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził, odwołując się do podanych w podstawie prawnej przepisów prawa materialnego, że skarżąca w dniu rejestracji w urzędzie zatrudnienia (18 kwietnia 2013 r.) nie spełniała przesłanek prowadzących do uznania jej za osobę bezrobotną. Dysponowała bowiem w dalszym ciągu aktywnym wpisem w CEIDG, który nie został wykreślony. Skarżąca nie złożyła również wniosku o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, ani nie miał do niej zastosowania przypadek, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) tiret drugie.

Wobec ujawnienia nowych okoliczności związanych z figurowaniem skarżącej w ewidencji działalności gospodarczej po wydaniu decyzji przyznającej jej status osoby bezrobotnej istniały – zdaniem organu – przesłanki do wznowienia postępowania i orzeczenia o uchyleniu uprzednio wydanej decyzji w zakresie uznania za osobę bezrobotną. W zakresie zaś zasiłku pieniężnego organ pierwszej instancji wskazał, że w sytuacji nieistnienia podstaw do przyznania statusu osoby bezrobotnej, postępowanie w przedmiocie zasiłku pieniężnego było bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu.

Odwołując się od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca podała, że podczas rejestracji informowała urzędnika o wszystkich okolicznościach, takich jak zawieszenie i zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej oraz przekazała do wglądu stosowne dokumenty poświadczające okres jej aktywności zawodowej. Otrzymała także zapewnienie, że spełnia wszelkie kryteria do przyznania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku.

Kiedy w dniu 14 czerwca 2016 r. przybyła do Powiatowego Urzędu Pracy we W. w celu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna otrzymała informację, że prowadzi działalność gospodarczą i musi dokonać wykreślenia wpisu z CEIDG, co nastąpiło w dniu 29 lipca 2016 r.

Skarżąca przedłożyła również dokumentację świadczącą – w jej ocenie – jednoznacznie że zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 30 kwietnia 2001 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania D. S. (zwanej dalej stroną lub skarżącą), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f), art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a) i ust. 2 pkt 3, art. 72, art. 73 u.p.z.i.r.p., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] września 2016 r., nr [...].

W świetle ustalonych okoliczności faktycznych organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i uchylenia bądź zmiany zakwestionowanego rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta W..

Wojewoda wskazał na wstępie swoich rozważań, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145b § 1 k.p.a.

Przechodząc do oceny w tym zakresie badanej decyzji organ odwoławczy podał, że jej podstawę materialną stanowił art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.p.z.i.r.p. Zgodnie z treścią tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lutego 2011 r., przez osobę bezrobotną należy rozumieć osobę, która m.in. nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

W ocenie Wojewody już sam fakt posiadania wpisu w ewidencji działalności gospodarczej, bez względu na to, czy działalność taka jest lub była prowadzona, stanowi przesłankę uzasadniającą pobawienie statusu bezrobotnego, chyba że spełnione zostaną przesłanki wskazane w powołanym przepisie.

W niniejszej sprawie – zdaniem organu odwoławczego – ze zgromadzonych dokumentów jednoznacznie wynika, że strona rejestrując się w urzędzie pracy w dniu 18 kwietnia 2013 r. posiadała aktywny wpis w CEIDG. W związku z tym nie spełniała ona warunku określonego w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.p.z.i.r.p., wymaganego do uzyskania statusu bezrobotnego oraz związanego z tym statusem uprawnienia do zasiłku. Ujawnione dane dawały zatem podstawę do wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji je kończącej i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda podkreślił, że sam fakt zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej w dniu 30 kwietnia 2001 r., o czym strona zawiadomiła organ podatkowy i organ rentowy, nie był wystarczający do nabycia statusu osoby bezrobotnej. Skarżąca zaniechała bowiem jednoczesnego wykreślenia wpisu o prowadzonej działalności gospodarczej, co było jej obowiązkiem na gruncie nie tylko aktualnych przepisów, ale także w oparciu o regulacje obowiązujące w dniu 30 kwietnia 2001 r. Skoro strona w dalszym ciągu figurowała w rejestrze urzędowym, to tym samym nie było możliwe nabycie przez nią uprawnień związanych ze statusem osoby bezrobotnej.

Organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom skarżącej, że w dniu rejestracji poinformowała ona obsługującego ją pracownika o posiadaniu wpisu w CEIDG. Z jej oświadczenia zawartego m.in. w karcie rejestracyjnej wynika bowiem, że nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto podczas rejestracji otrzymała ona do wiadomości pouczenie o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, zawierające m.in. informacje na temat skutków podjęcia działalności gospodarczej w odniesieniu do swojego statusu. Poza tym w aktach sprawy nie znajduje się jakakolwiek wzmianka o przekazaniu przez stronę informacji na temat wpisu w CEIDG, jak również przekazanie takiej informacji nie zostało udowodnione w toku postępowania przed organami obu instancji, w tym również w oparciu o dokumenty przedłożone przez stronę przy odwołaniu.

Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podnosząc, że podczas rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. w dniu 18 kwietnia 2013 r. poinformowała pracownika o wszystkich okolicznościach takich jak zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej i przedstawiła do wglądu dokumenty z US i ZUS o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 30 kwietnia 2013 r.

Również przy pomocy urzędnika skarżąca wypełniła oświadczenie rejestrowanego i otrzymała jego zapewnienie, że nie ma żadnych przeciwskazań do otrzymania statusu osoby bezrobotnej i zasiłku pieniężnego.

Wobec złożonych wyjaśnień i dokumentów oraz udzielonych zapewnień skarżąca była przekonana, że wszystko zostało załatwione zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ zatrudnienia jednak nie sprawdził jej danych w ewidencji działalności gospodarczej. Pracownik tego organu odebrał zaś od skarżącej w dniu 31 sierpnia 2016 r. oświadczenie, którego treść nie była do końca prawdziwa i została złożona za namową oraz pod wpływem stresu. W istocie bowiem strona w dniu 18 kwietnia 2013 r. zawiadomiła urząd pracy o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, przedkładając do wglądu stosowne dokumenty ten fakt potwierdzające.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2017 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik strony skarżącej doprecyzował wniesioną skargę zarzucając zakwestionowanej decyzji naruszenie:

– art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez wznowienie postępowania mimo, że okoliczności faktyczne związane z prowadzeniem przez skarżącą działalności gospodarczej istniały i były znane organowi w chwili wydania decyzji z dnia 18 kwietnia 2013 r.,

– art. 9 k.p.a., poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego poinformowania strony o skutkach posiadania aktywnego wpisu do CEIDG mających wpływ na uprawnienie do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych.

Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik skarżącej wskazał, że choć strona w istocie dokonała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w dniu 20 lipca 1998 r., jednakże już w dniu 25 kwietnia 2001 r. zawiadomiła US o zawieszeniu działalności gospodarczej z dniem 30 kwietnia 2001 r., a ZUS o wyrejestrowaniu działalności gospodarczej jako płatnik. Skarżąca była więc pewna, że dopełniła wszelkich formalności związanych z zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej.

Podczas rejestracji w dniu 18 kwietnia 2013 r. strona przedłożyła stosowną dokumentację z US i ZUS. Nie dysponowała jednak wydrukiem z CEIDG. Nie pobrał go również pracownik przyjmujący zgłoszenie. Pomimo więc, że z dokumentów oraz z wyjaśnień skarżącej nie wynikało w sposób bezpośredni i niepodważalny, że faktycznie nie posiada wpisu, nie została ona jednak pouczona o skutkach pobierania zasiłku dla osób bezrobotnych przez osoby nieuprawnione do tego statusu.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, organ zatrudnienia dysponował wiedzą na temat okoliczności dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą już w dacie wydania decyzji o przyznaniu zasiłku dla osób bezrobotnych. Pomimo tego nie zbadał w sposób wyczerpujący tych okoliczności, opierając wydanie decyzji wyłącznie na stanowisku skarżącej, które świadczyło o niedostatecznej znajomości przez nią prawa i powinno prowadzić do wyczerpującego pouczenia jej o skutkach aktywnego wpisu w CEIDG w okresie pobierania zasiłku dla osób bezrobotnych.

Mając na uwadze powyższe okoliczności pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wystąpił jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało mieć przede wszystkim na uwadze to, że została ona wydana w trybie nadzwyczajnym, to jest po wznowieniu postępowania administracyjnego z urzędu.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją administracyjną ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją podjęto, było dotknięte wadliwością. Skoro instytucja ta stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wadliwość ta musi mieć charakter kwalifikowany, a jej rodzaje zostały wyczerpująco wyliczone w przepisach prawa procesowego.

W postępowaniu zwykłym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego sprawy administracyjnej. Natomiast w postępowaniu nadzwyczajnym przedmiotem postępowania jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym.

Powołany jako podstawa prawna wznowienia postępowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. określa, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Na wskazanej powyżej podstawie wznawia się postępowanie, gdy spełnione zostaną zatem łącznie trzy przesłanki:

– ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych;

– nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej;

– okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Zdaniem Sądu, organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły, że wskazane wyżej przesłanki wznowienia zaistniały w niniejszej sprawie.

Wbrew podniesionemu przez stronę zarzutowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie można uznać, że wiedza na temat daty faktycznego zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, czy też daty zawiadomienia o tym Urzędu Skarbowego i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest tożsama ze znajomością wszystkich okoliczności związanych z wpisem do CEIDG. W szczególności nie można było na tej podstawie uznać, że organ miał wiedzę, w jakim okresie prowadzona przez stronę działalność gospodarcza była wpisana do CEIDG i czy wpis ten istniał w dacie rejestracji. W takiej sytuacji nie było uzasadnione stanowisko skarżącej o braku podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Należy także zauważyć, że choć strona nie przedłożyła żadnego dokumentu mogącego świadczyć o wyrejestrowaniu działalności gospodarczej z CEIDG, to w dacie rejestracji oświadczyła, że nie składała wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Oświadczenie takie należało zatem uznać za wystarczające do stwierdzenia statusu osoby bezrobotnej w dacie rejestracji.

Nie ma przy tym znaczenia, czy wcześniejsze nieujawnienie tych okoliczności, czy dowodów wynikało z niewłaściwie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego, czy też z zamierzonego, bądź nie zamierzonego nieujawnienia ich przez stronę (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz tom II str. 312, Wyd. Zakamycze 2005).

Trzeba dostrzec, że wykazane okoliczności stanowiły nie tylko zatem podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ale także uzasadniały wydanie decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organy orzekające w sprawie prawidłowo bowiem przyjęły, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia winien stanowić art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lutego 2011 r., nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., nr 257, poz. 1725 ze zm.).

Stosownie do treści tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy, za bezrobotnego uważało się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:

- zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

- nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej).

Z treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy wynika zatem, że już sam fakt złożenia wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej w sytuacji, kiedy skarżąca nie wniosła o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i jednocześnie upłynął okres do dnia jej podjęcia, stanowi przesłankę uzasadniającą pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnego, gdyż nie spełnia kryteriów osoby bezrobotnej określonych w ustawie.

Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna w dniu 18 kwietnia 2013 r. z prawem do zasiłku od dnia 26 kwietnia 2013 r. do dnia 25 października 2013 r.

Z informacji pozyskanej z CEIDG w dniu 11 lipca 2016 r., a następnie doprecyzowanej w dniu 16 sierpnia 2013 r., wynikało jednocześnie, że skarżąca posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej w okresie od dnia 20 lipca 1998 r. do dnia 29 lipca 2016 r., ze wskazaną datą zaprzestania jej wykonywania na dzień 30 kwietnia 2001 r.

Powyższe okoliczności zostały również potwierdzone przez samą skarżącą, która na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała faktu rejestracji oraz okresu figurowania wpisu w ewidencji działalności gospodarczej. Podkreślała jedynie, że nie była w pełni świadoma skutków jakie niesie ze sobą ten wpis dla jej pozycji na gruncie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Tym samym przyjąć należało za organami, że w całym okresie pobierania przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnych, skarżąca nie spełniała wymogu, od którego obowiązujące w tym czasie przepisy uzależniały uzyskanie statusu bezrobotnego, a co za tym idzie - nabycie prawa do zasiłku, będącego świadczeniem przysługującym w świetle art. 71 ustawy wyłącznie osobie bezrobotnej. Ujawniona okoliczność dawała więc podstawę do wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji uznającej skarżącą za osobę bezrobotną.

Uzasadnione było również umorzenie postępowania w sprawie przyznania zasiłku pieniężnego, gdyż wobec stwierdzenia braku po stronie skarżącej przesłanek do nabycia statusu osoby bezrobotnej, bezprzedmiotowe było orzekanie o związanych z tym statusem uprawnieniach.

W ocenie Sądu za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia przez organ art. 9 k.p.a. Skarżąca została zapoznana z treścią obowiązujących przepisów dotyczących statusu osób bezrobotnych. W oświadczeniu rejestrowanego z dnia 18 kwietnia 2013 r. podała, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, co potwierdziła własnoręcznym podpisem (pkt 10 oświadczenia), gdy wpis taki bezspornie posiadała. Skarżąca została również pouczona o obowiązku zawiadomienia o okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej, z jednoczesną utratą prawa do zasiłku, w tym o konieczności zgłoszenia uzyskania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Nie sposób zatem uznać za przekonującą argumentację skarżącej o nieprawidłowych pouczeniach udzielanych w tym zakresie przez pracowników Powiatowego Urzędu Pracy.

Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności skład orzekający w sprawie uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Podkreślić przy tym należy, że podnoszone przez skarżącą okoliczności związane tak z trudnościami związanymi ze znalezieniem zatrudnienia, jak i sytuacją materialną, aczkolwiek istotne z punktu widzenia skarżącej, nie mogły być uwzględnione przez Sąd, gdyż dotyczą one sfery pozaprawnej.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Podstawę prawną wydania rozstrzygnięcia w punkcie II sentencji stanowił natomiast art. 250 § 1 p.p.s.a.