Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2110/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Sędzia WSA Protokolant Halina Kremis Mieczysław Górkiewicz Anna Siedlecka / sprawozdawca / Magda Mikus po rozpoznaniu w dniu 1 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki trzech kiosków handlowych położonych przy ul. B. [...] we W. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 265 zł ( słownie : dwieście sześćdziesiąt pięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. IV.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IISA/Wr 2110/2002 2

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W., działając na podstawie art. 48 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1, art. 84 ust. 1 i art. 84a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nakazał Z. S. rozbiórkę trzech kiosków handlowych usytuowanych od strony zachodniej posesji, które zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przeprowadzone z udziałem stron postępowania oględziny, potwierdziły fakt samowolnej budowy trzech kiosków handlowych. Kioski te są samowolą budowlaną powstałą według umowy dzierżawy w 2000 r., dlatego też podlegają przymusowej rozbiórce.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu wydania jej bez podstawy prawnej, a nadto z rażącym naruszeniem art. 6 Kpa, gdyż postawione kioski handlowe nie zostały przez skarżącego wybudowane lecz zakupione jako obiekty gotowe i postawione na terenie parkingu.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy dostrzegł pewne nieścisłości w zaskarżonej decyzji, które jednakże nie powodują konieczności jej eliminacji z obrotu prawnego, a mianowicie w podstawnie prawnej wskazano art. 48 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Właściwy natomiast jest, zdaniem organu odwoławczego, art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Wobec faktu, że błędne wskazanie art. 30 ust. 1 pkt 2 nie dyskwalifikuje całej decyzji, gdyż z uzasadnienia wynika, iż organ I instancji - pomimo nieprawidłowego wskazania przepisu - miał na myśli przepis art. 30 ust. 1 pkt 1, uchylenie z tej przyczyny kwestionowanej decyzji pozbawione byłoby zasadności. Mając na uwadze prawidłowość postępowania przed organem I instancji oraz bezprzedmiotowość odwołania, zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy.

W skardze na powyższe rozstrzygniecie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Z. S. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji administracyjnych ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności, albowiem zarzuca powyższym decyzjom to, że :

1) zostały wydane bez podstawy prawnej, ponieważ ustawa z dnia 7 lipca

1994 r. - Prawo budowlane nie ma zastosowania do materii uregulowanej

tymi decyzjami;

Sygn. akt IISA/Wr 2110/02 3

2) zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 6 Kpa, z uwagi na to, że

obowiązujące przepisy prawne nie zawierają upoważnienia do wydania

nakazującej rozbiórkę kiosków;

3) zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 7 Kpa, ponieważ w odniesieniu do kiosków nie były prowadzone żadne prace budowlane;

4) rażąco naruszają art. 48 - Prawa budowlanego, gdyż organ nie był upoważniony do wydania decyzji o rozbiórce kiosków, które nie zostały wybudowane lecz w postaci gotowej postawione na posesji;

5) rażącego naruszenia art. 83 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane.

W uzupełnieniu skargi w piśmie procesowym z dnia 23 września 2002 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymuje dotychczasowe zarzuty i dodatkowo zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie art. 37 pkt 4 ustawy o NSA oraz naruszenie art. 3 ustawy z dnia 7 lipca - Prawo budowlane, przez przyjęcie, że gotowy kiosk posadowiony na gruncie bez trwałego z nim połączenia stanowi obiekt budowlany, a także przez uznanie, iż postawienie na gruncie gotowego kiosku nie związanego trwale z gruntem za prowadzenie budowy.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy podnosi, że pawilony ( kioski ) handlowe należą do tymczasowych obiektów budowlanych zdefiniowanych w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Budowa przedmiotowych obiektów wymaga pozwolenia na budowę. Skarżący nie dokonał zgłoszenia, ani też nie uzyskał pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje administracyjne wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję.

Sygn.akt IISA/Wr 2110/02 4

Kontrola ta czyniona jest wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności.

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt lc ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z art. 7 i 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach sprawy dowody, które będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 Kpa zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. prowadząc postępowanie, ograniczył się tylko do dokonania oględzin, nieruchomości przy ul. B. [...] we W. Jednakże oględziny przeprowadzone zostały wadliwie, albowiem w protokole z oględzin nie zostało doprecyzowane, w którym dokładnie miejscu postawione zostały kioski handlowe, nie został sporządzony na tą okoliczność szkic sytuacyjny usytuowania w/w obiektów będących przedmiotem toczącego się postępowania, a nadto nie ustalono dokładnej daty postawienia tych kiosków. Wadliwości przeprowadzonego postępowania sana tyle istotne, że nie można przyjąć, iż okoliczności te zostały przez organ udowodnione.

Niezależnie od powyższego, organy obu instancji powołują się na umowę dzierżawy gruntu do prowadzenia działalności na terenie parkingu, i z niej wywodzą że samowola powstała w 2000 r. Tymczasem w aktach sprawy brak jest umowy z 200 r., na którą powołuje się organ I instancji.

Ponadto organ I instancji w sentencji rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę trzech kiosków określa, że chodzi o obiekty usytuowane od strony zachodniej posesji przy ulicy B. [...], na terenie cmentarza parafialnego Parafii pod wezwaniem Ducha Św. we W., bez jakiegokolwiek bliższego ich usytuowania w sytuacji, gdy w tym samym dniu zapadły jeszcze dwie inne decyzje administracyjne wydane w stosunku do innych osób określające identyczny obowiązek nakazania rozbiórki kiosków handlowych usytuowanych od strony zachodniej posesji przy ul. B. [...] we W. ( decyzje nr [...] i nr [...] ).

Sygn. akt IISA/Wr 2110/02 5

Przy tak ogólnikowo sformułowanej sentencji decyzji nie można zidentyfikować przedmiotu nakazu rozbiórki, co w istocie prowadzić może do utrudnienia w prawidłowym jej wykonaniu w przypadku prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Z wymienionych wyżej przyczyn, oraz wobec wad w określeniu przedmiotu rozstrzygnięcia podlegającego rozbiórce, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 Kpa, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchyleniu decyzji obu instancji administracyjnych.

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 tej ustawy.