Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 548/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 134, art, 145, art 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 16, art. 145, art 145a, art, 148, art, 149, art, 151, art 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Cisek /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA - Alicja Palus Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 marca 2009 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 złotych /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem/ tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Prezydent W. ustalił na rzecz S. Sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę i nadbudowę budynku zlokalizowanego przy ul. P. we W. Pani D. S. w powyższym postępowaniu nie brała udziału, a decyzja organu I instancji stała się ostateczna.

W dniu [...] Pani D. S. wystąpiła do Prezydenta W. z podaniem o wznowienia postępowania i uchylenie przedmiotowej decyzji wywodząc, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Na wstępie wnioskodawczyni podkreśliła, że została jedynie poinformowana o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, na rzecz Gminy W., dla inwestycji przewidzianej do realizacji przy ul. P. we W. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Prezydenta W. decyzji Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej działki nr [...], nr [...], nr [...],nr [...], nr [...], nr [...], AM-8, obręb K. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. W toku postępowania odwoławczego strona dowiedziała się, że dla nieruchomości przy ul. P. została wydana także decyzja o warunkach zabudowy na rzecz S. Sp. z o. o.

W dalszej części uzasadnienia podania w przedmiocie wznowienia postępowania został podniesiony argument, że zamierzona przez Spółkę S. inwestycja negatywnie oddziałuje na wykorzystanie drogi dojazdowej do nieruchomości stanowiącej własność D. S., położonej przy ul. P. we W. W ocenie wnioskodawczyni planowana inwestycja bezpośrednio wkracza w jej prawo własności i ingeruje w zakres dostępu do drogi publicznej i dojazdu do działki, a nadto ogranicza i zacienia oświetlenie słoneczne domu położonego po drugiej stronie drogi.

Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) organ I instancji odmówił wznowienia postępowania wskazując, że wnioskująca nie miała przymiotu strony w rozumieniu art. 28 KPA w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] Nr [...], a jej obecna sytuacja nie uległa zmianie. Celem uzasadnienia swoich racji organ administracyjny przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2005r. (OSK 1618/04, Lex nr 168098). Wywiódł z niego, że stronami postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości. Nie oznacza to jednak, że w każdym z postępowań dotyczących warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podmioty te są stronami. Będą bowiem nimi wyłącznie wtedy, gdy oddziaływanie planowanej inwestycji będzie wykraczać poza granice nieruchomości. W przedmiotowej sprawie zaś, wnioskodawczyni jest co prawda właścicielką działki nr [...], ale działka ta nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji.

Odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. od rozstrzygnięcia organu I instancji złożyła wnioskodawczyni, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i wznowienia postępowania.

W motywach uzasadniających odwołanie wskazała, że organ pierwszej instancji nie rozważył wszystkich okoliczności sprawy oraz nie ocenił wnikliwie wpływu planowanej inwestycji na sąsiadujące nieruchomości, czym naruszył art. 28 KPA, ponieważ nie przyznał skarżącej statusu strony w przedmiotowym postępowaniu i arbitralnie uznał, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość sąsiednią.

Pani D. S. uznała również, że organ bezpodstawnie stwierdził, że o istnieniu zaskarżonej decyzji dowiedziała się pismem z dnia [...].

Skarżąca podkreśliła, że oddzielenie jej działki od planowanej inwestycji drogą publiczną nie niweczy sąsiedztwa w stosunku do nieruchomości, a rzeczywiste oddziaływanie planowanej inwestycji przekroczy granice wskazane przez inwestora na mapie. Stwierdziła ponadto, że skoro została uznana za stronę w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla Gminy W., dla tych samych działek, to powinna być także stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla spółki S., z uwagi na to, że oddziaływanie planowanych inwestycji nie jest odmienne.

Organ II instancji po rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] ([SKO...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W., Nr [...] uznając, że odpowiada ona przepisom prawa materialnego i procesowego.

Zdaniem organu odwoławczego wnioskująca nie ma interesu prawnego, a co z tym związane, nie posiada legitymacji do żądania wznowienia postępowania. Przywołując poglądy doktryny jak i praktyki Kolegium podkreśliło, że stroną jest tylko ten podmiot, którego interes prawny lub obowiązek podlega bezpośredniej konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym, a jego źródłem mogą być tak normy prawa materialnego administracyjnego jak i prawa cywilnego. Ponadto interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak w tym zakresie wyłącza uznanie podmiotu za stronę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2004r., IV SA 3164/2003).

Uzasadniając swoją decyzję organ II instancji zauważył, że w postępowaniu lokalizacyjnym status strony będą posiadać właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, tylko w przypadku, gdy inwestycja będzie oddziaływała na te nieruchomości. Nie oznacza to jednak, że w każdym z postępowań dotyczących warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podmioty te są stronami.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego planowana inwestycja nie będzie oddziaływała w prawnie kwalifikowany sposób na nieruchomość D. S., a tym samym nie będzie ograniczała jej uprawnień wynikających z prawa własności. Z tego też względu argumentacja zmierzająca do wykazania interesu prawnego odwołująca się do prawa własności nie może zostać uwzględniona.

W ocenie organu II instancji interesu prawnego odwołującej się nie można także wyprowadzić z argumentacji dotyczącej utrudnień komunikacyjnych, braku dostępu do światła dziennego i zacienienia nieruchomości. Dla sprawy, w ocenie organu odwoławczego, nie ma również znaczenia fakt, że odwołująca się była stroną postępowania zakończonego decyzją Nr [...]. Przy ustalaniu bowiem interesu prawnego nie ma automatyzmu, a zatem organ decyzyjny każdorazowo, zależnie od warunków planowanej inwestycji, ustala katalog stron.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Pani D. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., opierając swoje zarzuty naruszeniem przepisów procedury administracyjnej i wnosząc o uwzględnienie skargi w trybie autokontroli skargi w całej rozciągłości jak też uchylenie decyzji z dnia [...] Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W niniejszej skardze znalazł się także zapis, że w przypadku nieuwzględnienia przez organ administracyjny skargi, Pani D. S. wnosi o uchylenie skarżącej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W ocenie strony skarżącej przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 KPA. Pani D. S. w związku z tym zarzuciła, iż w przedmiotowej sprawie miało miejsce naruszenie zasady praworządności i ignorancja wynikającego z tego przepisu obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przejawiająca się brakiem dbałości o rzetelne i zgodne z przepisami procesowymi ustalenie katalogu stron postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...]. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 8 KPA poprzez jednoznaczne przekreślenie zasady pogłębiania przez organy administracji publicznej zaufania obywateli do organów Państwa polegające na dowolnym posługiwaniu się przepisami prawa, gdy dowolność ta nie znajduje odzwierciedlenia zarówno w stosowanych normach prawnych jak też w samej praktyce orzeczniczej.

Zdaniem Pani D. S. w toku postępowania administracyjnego, tak toczącego się przed organem I instancji, jak i przed organem odwoławczym miało miejsce naruszenie art. 10 KPA. Strona bowiem nie miała możliwości uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji Nr [...], a co z tym związane nie miała możliwości wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zebranych w sprawie.

W dalszej części uzasadnienia strona skarżąca podniosła argument, że decyzja wydana w postępowaniu administracyjnym powinna zostać uchylona, gdyż została wydana z naruszeniem postanowień art. 28 KPA przez niewłaściwą jego wykładnię i w efekcie nieprzyznanie skarżącej praw strony, w sytuacji gdy posiadała czynną i bierną legitymację procesową i ponad wszelką wątpliwość powinna w tym postępowaniu uczestniczyć. Pani D. S. nie zgadza się również ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, który uznał, że decyzja wydana na rzecz spółki S. nie ingeruje w jej uprawnienia właścicielskie, a także ze stwierdzeniem, że strefa oddziaływania inwestycji nie obejmie działki stanowiącej własność skarżącej.

W ocenie strony skarżącej organy rozpoznające sprawę w postępowaniu administracyjnym działały niezgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 KPA, który to przepis obliguje organy rozstrzygające do wnikliwego zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego. Zdaniem pani D. S. w postępowaniu administracyjnym miała miejsce niewłaściwa ocena dowodu w postaci akt administracyjnych dotyczących decyzji Prezydenta W. [...] Celem uzasadnienia swych racji skarżąca przywołała argument, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji Nr [...] została uznana za stronę, a w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Nr [...] praw strony jej odmówiono, mimo że obie decyzje lokalizacyjne dotyczyły tej samej nieruchomości, położonej przy ul. P.

Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie miało miejsce naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 KPA poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie wystąpiły ustawowe przesłanki do wznowienia postępowania na skutek braku czynnego udziału w postępowaniu strony, co zdaniem wnioskodawczyni faktycznie miało miejsce.

Powód wniesienia niniejszej skargi, skarżąca uzasadniła również tym, iż zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera kwalifikowaną wadę prawną, ponieważ nie wskazano w jej podstawie prawnej decyzji Prezydenta W. Nr [...] Z tego też względu, w ocenie skarżącej wadliwa jest także decyzja organu II instancji.

Następnie w uzasadnieniu Pani D. S. zarzuciła naruszenie postanowień art. 138 § 1 pkt 1 KPA, a to z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w której brak uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zdaniem skarżącej organ decyzyjny oparł swoje racje wyłącznie na wybiórczej analizie stanu faktycznego i nie odniósł się do wszystkich twierdzeń i dowodów podnoszonych przez stronę, a nawet nie wskazał z jakich powodów, na jakiej podstawie i w jakim zakresie odmówił im mocy dowodowej.

Jako ostatni, strona skarżąca postawiła zarzut naruszenia art. 138 § 2 KPA poprzez jego niezastosowanie i niewyeliminowanie w trybie odwoławczym oczywiście wadliwej decyzji organu I instancji wydanej z obrazą zasad postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę, ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. podtrzymało w całości swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

W ocenie organu II instancji argumentacja skarżącej jest powtórzeniem zarzutów zgłoszonych w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak również w postępowaniu odwoławczym. Kolegium podkreśliło ponadto, że w przedmiotowej sprawie, w sposób wyczerpujący przeanalizowało zebrany w sprawie materiał dowodowy i w kontekście planowanej inwestycji – oceniło możliwość oddziaływania jej na prawo własności skarżącej. Zdaniem organu odwoławczego aspekt naświetlenia (o ile oczywiście kąt przysłaniania nie jest większy, od wyznaczonego normatywnie), jak i wzmożony ruch drogowy (spowodowany większą liczbą mieszkań) i związane z tym uciążliwości, nie tworzą interesu prawnego, ale co najwyżej interes faktyczny. W tej sytuacji, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., trudno mówić o naruszeniu przez ten organ przepisu art. 28 KPA i przepisów postępowania dowodowego. Ocena bowiem dowodów w sprawie została przeprowadzona z uwzględnieniem wszystkich aspektów sprawy, zgodnie z logiką i doświadczeniem życiowym. Kolegium zauważyło, że skoro w przepisach prawa materialnego brak jest norm, które w wyniku lokalizacji inwestycji mogłyby zostać naruszone, powodując tym samym ponadnormatywne oddziaływania na nieruchomość skarżącej lub ograniczające w jakikolwiek sposób treść prawa własności, określoną w art. 140 KC, to nie sposób wyprowadzić interesu prawnego na podstawie ogólnych twierdzeń o oddziaływaniu, bez żadnych konkretnych wskazań, na czym to oddziaływanie ma polegać i bez wskazania w istocie rzeczy podstaw materialno-prawnych.

Organ uznał, że nie może zostać uwzględniony także zarzut braku podstawy prawnej. Organ pierwszej instancji zasadnie wskazał, że podstawą orzeczenia jest art. 149 § 3 KPA. Nie ma racji skarżąca wywodząc, że podstawą decyzji winien w tej sytuacji stanowić art. 151 KPA. Skoro bowiem nie wznowiono postępowania, ponowne merytoryczne załatwienie sprawy jest niedopuszczalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Na mocy art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylenie decyzji przez Sąd ma miejsce gdy: nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit.a), naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c). Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny nieważności określone w art. 156 § 1 KPA. lub w innych przepisach, sąd zobligowany jest do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności kontroli sądu podlega prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów proceduralnych. Bezbłędne stosowanie przepisów procesowych wpływa bowiem na zasadność ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić trafność zastosowanych w danej sprawie norm prawa materialnego.

Mając na uwadze przedstawione powyżej kryteria Wojewódzki Sąd Administracyjny, po dokonaniu kontroli kwestionowanej decyzji, uznał za konieczne zastosowanie w niniejszej sprawie postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarówno decyzja I instancji jak i II została podjęta z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania i wobec powyższego winny one zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

D. S. w dniu [...] złożyła podanie w przedmiocie wznowienia postępowania, argumentując tym, że z braku własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Oceniając zasadność decyzji o odmowie wznowienia postępowania należy zważyć, iż merytoryczne przesłanki domagania się wznowienia postępowania zostały uregulowane w przepisach art. 145 i 145a KPA. Zgodnie z przepisem art. 148 § 1 KPA podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W § 2 przytaczanego przepisu postanowiono, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 KPA biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania normatywne należy wskazać, że postępowanie wznowieniowe odbywa się niejako w dwóch etapach. W pierwszym etapie właściwy organ rozstrzyga, czy w ogóle postępowanie wznowieniowe może być skutecznie zainicjowane. Podanie o wznowienie postępowania stanowi podstawę do dokonania przez właściwy organ oceny w zakresie dopuszczalności wznowienia postępowania oraz zachowania ustawowego terminu do złożenia wniosku. W orzecznictwie podkreśla się, że strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok NSA z 19 maja 2000 r., I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046).

Ocenę dopuszczalności zainicjowania postępowania wznowieniowego właściwy organ formalizuje w orzeczeniu podjętym albo w trybie art. 149 § 1 KPA albo w trybie art. 143 § 3 KPA. Należy zauważyć, że organ wydając decyzję o odmowie wznowienia postępowania stwierdza niedopuszczalność wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych ( gdy z żądaniem wystąpiła osoba, która nie jest stroną lub żądanie pochodzi od strony niemającej zdolności do czynnością prawnych, działającej bez przedstawiciela ustawowego) albo też, z powodu uchybienia ustawowemu terminowi do złożenia wniosku w sprawie. Nie jest dopuszczalne na tym etapie postępowania, przyjęcie za podstawę takiego negatywnego, orzeczenia, wyniku ustaleń, co do przyczyny wznowienia wskazanej we wniosku.

Jeśli wskazane wyżej przeszkody nie zaistnieją właściwy organ zobligowany jest wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i dalej prowadzić postępowanie, które zmierzać winno do ustalenia, czy zaistniały przesłanki wznowieniowe, enumeratywnie wymienione w przepisach art. 145 i 145a KPA. W zależności od wyników tego postępowania powinna zostać wydana jedna z decyzji opisanych w przepisie art. 151 KPA.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku w zakresie wydania postanowienia, o którym mowa powyżej i orzekł w zakresie, jaki jest zastrzeżony dla wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Podjął zatem od razu decyzję unormowaną w art. 151 KPA. Takie postępowanie jest sprzeczne z określoną przez przepisy procedurą działania w przedmiocie rozpoznania podania o wznowienie postępowania.

Stanowisko tak doktryny, jak i praktyki w tej kwestii jest jednomyślne. W wyroku z dnia 13 listopada 1987r. I SA 1326/86 (ONSA 1987, Nr 2, poz. 80), NSA zauważył: "1. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. 2. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 KPA". Powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało powtórzone w wyroku tegoż Sądu z dnia 26 maja 1989r. IV SA 339/89 ( ONSA 1989, nr 1, poz. 50): "Postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, zmierzające do wzruszenia tej decyzji, może być prowadzone tylko po wydaniu przez właściwy organ i doręczeniu wszystkim stronom wymaganego postanowienia o wszczęciu postępowania". Ponadto zauważył, że zwolnienie organu z powyższego obowiązku jest dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy wzruszenie decyzji ostatecznej "nie może w żadnej mierze" dotknąć interesów stron. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie podjęte przez organ administracji działania, których celem jest wzruszenie ostatecznej decyzji nie czyniące zadość wymaganiom określonym w rozdz. 12 i 13 KPA powinny zostać uznane jako naruszające prawo. Działalność organu sprzeczna z postanowieniami rozdz. 12 i 13 KPA w szczególności narusza określoną w art. 16 § 1 KPA zasadę trwałości decyzji administracyjnych oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8).

Konkludując Sąd uznał, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych regulujących tryb wznawiania postępowania administracyjnego, tak przez organ I instancji, jak i przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które w postępowaniu odwoławczym badało legalność niniejszej decyzji. Konstrukcja instytucji wznowienia postępowania administracyjnego wymaga, aby zasadność naruszenia zarzutu prawa strony ocenić wyłącznie w postępowaniu wznowieniowym, a nie w ramach kompetencji ograniczonej do badania jedynie dopuszczalności wznowienia postępowania.

Powyższe naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obligowało Sąd, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 tejże ustawy.