Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1317/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 58 § 2 pkt 3, art. 35 § 1, art. 36, art. 39, art. 222
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi KW na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] października 2017 r. nr [.] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzję skierowano do KW. W skardze wniesionej w jego imieniu adwokat AS powołała się na pełnomocnictwo udzielone jej przez żonę skarżącego EW, która z kolei miała posiadać umocowanie od męża. Złożone do akt pełnomocnictwo z dnia 11 lutego 2005 r. udzielone przez KW EW nie obejmuje jednak umocowania do wniesienia skargi w niniejszej sprawie i reprezentowania męża KW przed sądem administracyjnym; nie spełnia wymagań określonych w art. 35 § 1, art. 36 i art. 39 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej określanej skrótem "p.p.s.a. Nie ma w nim mowy o postępowaniach przed sądami, w tym sądami administracyjnymi, a nie można przyjąć, że pod pojęciem "urzędu" należy rozumieć również organy władzy sądowniczej (sądy). Ponadto bez wyraźnego postanowienia nie można przyjąć, że obejmuje ono prawo reprezentowania KW w sprawie dotyczącej nałożenia na niego pieniężnej kary administracyjnej (obowiązku publicznoprawnego uregulowania określonej należności za działanie stanowiące naruszenie prawa), jako związanej z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, z uwagi na ściśle osobisty charakter tej sankcji. Stąd podjęto czynności mające na celu uzupełnienie braku należytego umocowania adwokat AS lub żony skarżącego, ewentualnie wskazania, czy ustanowiony został dla skarżącego w drodze prawem przewidzianym przedstawiciel ustawowy, np. w postaci kuratora dla osoby niepełnosprawnej, który mógłby prawnie skutecznie zatwierdzić zdziałane dotychczas w imieniu i na rzecz KW czynności procesowe. W tym celu skierowano wezwania. Najpierw do adwokat AS, w wykonaniu zarządzenia z dnia 24 kwietnia 2018 r., do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie do akt pełnomocnictwa do reprezentowania KW bądź pełnomocnictwa udzielonego przez niego jego żonie EW uprawniającego ją do reprezentowania go przed sądem administracyjnym. Później do EW, w wykonaniu zarządzenia 23 maja 2018 r., o informacje na temat tego, czy toczyło się postępowanie mające na celu, w opisanych okolicznościach, ustanowienie dla męża przedstawiciela (kuratora dla osoby niepełnosprawnej albo w sprawie jego ubezwłasnowolnienia). Zobowiązano ją także do udzielenia aktualnych informacji o stanie zdrowia męża i wyjaśniono, że pełnomocnictwo, na które się powołuje, nie uprawnia jej do działania w postępowaniu sądowym w imieniu męża. Pismo to przesłano do wiadomości adwokat AS. W wyznaczonym terminie nie udzielono jednak na nie odpowiedzi. W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że postępowanie takie się nie toczyło, a skoro żona KW nie dysponuje innym pełnomocnictwem od przedłożonego, to tym samym adwokat AS nie posiada należytego umocowania do reprezentowania KW w postępowaniu sądowym. Nie mogła więc wnieść w jego imieniu skutecznego środka prawnego w postaci skargi. Ta obarczona jest zaś brakiem formalnym, który nie został w przepisanym terminie uzupełniony, co z kolei powoduje konieczność uznania jej za niedopuszczalną i wymaga od Sądu podjęcia rozstrzygnięcia o jej odrzuceniu, o czym postanowiono na podstawie art. 58 § 2 pkt 3 w zw. z art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a.

Okoliczność, że KW może nie być zdolny do komunikowania się i składania oświadczeń woli nie jest podstawą do pominięcia czy złagodzenia rygorów formalnoprawnych określonych w przepisach p.p.s.a. W systemie prawa polskiego istnieją bowiem regulacje prawne, które umożliwiają takiej osobie zapewnienie odpowiedniego przedstawicielstwa i reprezentacji, na co zwrócono uwagę tak żony skarżącego jak i adwokat AS w piśmie stanowiącym wykonanie zarządzenia z dnia 23 maja 2018 r., a co powinno ponad wszelką wątpliwość być znane i wiadome adwokat AS. Pełnomocnik strony ma zaś, wynikający z art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 p.p.s.a., prawny obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy przy pierwszej podejmowanej czynności. Skoro go nie dopełniono, bez względu na przyczynę, skarga podlega odrzuceniu.

W świetle powyższego oraz mając na uwadze dyspozycję art. 222 p.p.s.a. odrzucenie skargi nastąpiło niezależnie od etapu rozpoznawania zgłoszonego w imieniu KW wniosku o prawo pomocy, ponieważ kwestia kosztów sądowych, w tym opłat, nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi.