Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1673/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 w zw. art. 87 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|P O S T A N O W I E N I E | , Dnia 29 lipca 2014 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym:, , Przewodniczący, , Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, , , , , , , po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r., wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w sprawie ze skargi S. M., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., z dnia [...] października 2012r. nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu, uzyskanego ze sprzedaży prawa do lokalu mieszkalnego, , postanawia:, - przywrócić termin do wniesienia skargi -,


UZASADNIENIE

Skarżący – S. M., 15 kwietnia 2014 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej zwany "DIS") z [...] października 2012r., określającą wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu uzyskanego ze sprzedaży prawa do lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem o sygn. akt III SA/WA 1618/09 uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W., a Naczelny Sąd Administracyjny 16 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1227/10, oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Ze Skarżącym "nikt nie przeprowadzał z nim rozmów wyjaśniających" do 4 kwietnia 2014r. - moment odebrania przez jego żonę zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o zmianie wysokości zajęcia.

Skarżący pismem z 5 maja 2014r. zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia ww. skargi, wyjaśniając, że nie miał wiedzy o wydaniu zaskarżonej decyzji, bo w okresie od 12 października do 15 listopada 2012r. przebywał w szpitalu, w związku z czym decyzja ta nie została mu doręczona. Na potwierdzenie swoich twierdzeń dołączył karty informacyjne leczenia szpitalnego.

W odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – do usunięcia braków formalnych ww. wniosku - przez wskazanie daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminowi Skarżący poinformował, że o ww. decyzji dowiedział się z pisma DIS z 28 kwietnia 2014r., w którym wezwano go do sprecyzowania odwołania z 8 kwietnia 2014r. Skarżący wskazał też, że 27 marca 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomił go o zmianie wysokości zajęcia, z czym się nie zgodził i wystąpił do Sądu z odwołaniem za pośrednictwem DIS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwana "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 87 § 5 P.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.

Analiza akt sprawy potwierdza, że termin do wniesienia skargi na ww. decyzję DIS upłynął 29 listopada 2012r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu Skarżący złożył 5 maja 2014r. Niesporna jest zatem okoliczność, że upłynął ponad rok od uchybienia terminu. Należało zatem zbadać czy zachodzi "wyjątkowy przypadek", o jakim mowa w art. 87 § 5 P.p.s.a., warunkujący dopuszczalność przywrócenia terminu.

Sąd stwierdza, że ustawodawca nie precyzuje pojęcia "wyjątkowego przypadku", zostawiając ocenę w tym zakresie Sądowi. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu, należy wyważyć argumenty wspierające wniosek i argumenty przemawiające za stabilizacją sytuacji ugruntowanej przez upływ czasu, a powstałej w następstwie niedokonania czynności procesowej w przepisanym terminie oraz czy moc argumentów pozwala na stwierdzenie, że w sprawie zachodzi wypadek, który można uznać za wyjątkowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 lutego 1999r. sygn. akt I CKN 802/98, OSNC 1999, nr 7-8, poz. 141, str. 86, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2011r. sygn. akt I OZ 991/11, Lex nr 1120780). W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że pojęcie wyjątkowego przypadku jest wprawdzie pojęciem niedookreślonym, jednakże należy je wykładać ścieśniająco, w przeciwnym razie oznaczałoby to obowiązek przywrócenia terminu w niemalże każdym przypadku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2011r. sygn. akt II GZ 273/11, Lex nr 1130773). W doktrynie akcentuje się przy tym, że przez "wyjątkowy przypadek" rozumieć należy nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiły złożenie wniosku o przywrócenie terminu w normalnym terminie (tak B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 197).

Wskazać należy, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową, przesłankę przywrócenia terminu. Art. 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony w takiej sytuacji. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu orzekającego w sprawie. Sąd może zatem uwzględnić wszystkie okoliczności, jakie uzna za istotne (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lipca 1999r. o sygn. akt I PKN 273/99).

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie przyjąć należy, że zachodzą okoliczności wyjątkowe w rozumieniu art. 87 § 5 P.p.s.a. Skarżący w chwili, gdy była doręczona zaskarżona decyzja przebywał w szpitalu. Z kart informacyjnych Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Szpitala [...] dołączonych do wniosku o przywrócenie terminu wynika, że Skarżący po doznanym wypadku w okresie od 12 października do 15 listopada 2012r. przebywał na leczeniu szpitalnym w związku [...]. Z karty informacyjnej wynika również, iż Skarżący cierpi na [...], [...], [...]. Wskazano, że Skarżący w momencie przyjęcia na Oddział Intensywnej Terapii znajdował się w ciężkim stanie, był nieprzytomny, niewydolny oddechowo-krążeniowo.

Sąd stwierdza również, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżący jest osobą schorowaną, w wieku 78 lat, ma rozpoznane [...], stale korzysta z pomocy lekarskiej i często przebywa w szpitalach w związku ze swoją poważną chorobą (k. 17 akt administracyjnych wraz z załączonymi do niej dokumentami).

Z uwagi na powyższe okoliczności nie sposób więc, zdaniem Sądu, przyjąć, że Skarżący wiedział, albo mógł wiedzieć, że była wobec niego wydana decyzja. Skarżący dowiedział się natomiast o wydaniu zaskarżonej decyzji dopiero z ww. pisma DIS z 28 kwietnia 2014r., które doręczono mu 30 kwietnia 2014r., a w którym wezwano Skarżącego do sprecyzowania wniesionego przez niego odwołania.

Należało więc uznać, że Skarżący wniósł wniosek o przywrócenie terminu 6 maja 2014r. (data stempla pocztowego) z zachowaniem terminu siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Skarżący dokonał też uchybionej czynności, wnosząc skargę na ww. decyzję. Daje to Sądowi możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.

W ocenie Sądu, Skarżący uprawdopodobnił, że bez swojej winy uchybił terminowi do wniesienia skargi, a okoliczność, iż Skarżący nie posiadał wiedzy o wydaniu wobec niego decyzji DIS z [...] października 2012r. (decyzję uznano za doręczona w trybie zastępczym) powoduje, iż nie mógł on w przewidzianym przepisami prawa terminie złożyć skargi na ww. decyzję. Dokonanie zmiany zajęcia pismem z 27 marca 2014. (doręczone żonie 4 kwietnia 2014r.), kiedy Skarżący również - jak podaje w skardze - przebywał w szpitalu, spowodowało, iż zorientował się, że w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodu uzyskanego ze sprzedaży prawa do lokalu mieszkalnego podejmowane są kroki prawne zmierzające do wyegzekwowania większej kwoty należności. Nie oznacza to jednak, że z treści tego pisma Skarżący mógł wywnioskować, że doszło do wydania zaskarżonej decyzji DIS. Dopiero w wyniku podjętych przez Skarżącego czynności, DIS w piśmie z 28 kwietnia 2014r. wskazał, że wobec Skarżącego wydano decyzję z [...] października 2012r., której próbę doręczenia podjęto w chwili, gdy Skarżący przebywał w szpitalu (od 12 października do 15 listopada 2012r.).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.