Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 532/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 65 ust 1 i 3
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 8 ust 1
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.),, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Krystyna Stępniak-Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. przy udziale sprawy ze skargi Y. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...], działając na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, z późn. zm.), na wniosek złożony w dniu 4 marca 2014 r. przez skarżącego Y. B., obywatela [...], wszczął postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, z uwagi na jego wieloletni pobyt w Polsce., wskazany w uzasadnieniu wniosku.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r. Nr [...] Wojewoda [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE stwierdzając, że Y. B. nie spełnia przesłanek określonych w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z uwagi na brak posiadania stabilnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce.

Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik cudzoziemca wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o cudzoziemcach, poprzez nieprawidłową interpretację przepisów oraz nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. W ocenie pełnomocnika, organ I instancji niesłusznie stwierdził, iż niespełna roczna przerwa (określając ją jako przejściową) w zatrudnieniu cudzoziemca podważa stabilność uzyskiwanych przez niego dochodów, natomiast w chwili obecnej cudzoziemiec posiada stabilny i regularny dochód uzyskiwany w wysokości wystraczającej do pokrycia kosztów pobytu, co nie zostało uwzględnione w decyzji. Pełnomocnik podniósł również, iż organ I instancji oparł decyzję wyłącznie na informacjach uzyskanych z ZUS i Urzędu Skarbowego, nie weryfikując ich oraz nie uwzględnił dochodów cudzoziemca za 2010r. i z 2014r.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 67 pkt 1 w związku z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 201 Ir., Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 oraz Dz, U. z 2014r. poz. 463 z późn. zm.) decyzją z dnia [...] listopada 2014 roku, nr [...] utrzymał w mocy powołaną wyżej decyzję Wojewody.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Rozpatrując sprawę organ prowadzący postępowanie uwzględnił materiał dowodowy zgromadzony w toku przeprowadzonych postępowań o udzielenie Y. B. zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Y. B. wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu [...] października 2006 r. i przebywał na podstawie wizy D09 wydanej na okres od 13 października 2006 r. do 12 października 2007 r. Pierwsze zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zostało udzielone cudzoziemcowi przez Wojewodę [...] w dniu 7 września 2007 r. decyzją nr [...] na okres do 31.03.2008 r. w trybie art. 53 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 maja 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.). Cudzoziemiec ubiegał się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na zamiar podjęcia studiów w W. w W. Z akt sprawy wynika, że dnia [...] lipca 2008 r. Y. B. zrezygnował ze studiów. Składając kolejny wniosek o udzielenie powyższego zezwolenia, dołączył do akt sprawy zaświadczenie z dnia 12 lutego 2008 roku z Policealnej Szkoły [...] stwierdzające, że złożył dokumenty na I semestr Policealnej Szkoły [...] na kierunku [...] w roku szkolnym 2007-2008. Następnie zgromadzoną dokumentację uzupełnił o zaświadczenie z 9 czerwca 2008 r., że uczy się na kierunku [...]. Od lutego 2008 r. nie uczęszczał na zajęcia, nie zaliczył egzaminów semestralnych i nie został promowany na semestr drugi. W dniu 14 października 2008 r. Y. B. złożył do akt kolejne zaświadczenie wydane przez powyższą Policealną Szkołę [...] stwierdzające, że jest słuchaczem pierwszego semestru na kierunku [...] a następnie, że jest słuchaczem pierwszego semestru na kierunku [...] w roku szkolnym 2008/2009, począwszy od września 2008 r. w związku z czym Wojewoda [...] udzielił Y. B. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 a pkt 1 lit. a ww ustawy o cudzoziemcach, na okres do 7 czerwca 2009 r.

W dniu 21 kwietnia 2009 r. złożył do Wojewody [...] kolejny wniosek w powyższym przedmiocie, uzasadniając go tym razem zamiarem podjęcia pracy na stanowisku kucharza [...]. Wojewoda [...] ponownie udzielił Y. B. w dniu [...] lipca 2009 r. zezwolenie na zamieszkanie na okres do 15 maja 2010 r. Zgodnie z wydanym zezwoleniem przez Wojewodę [...] typ A nr [...] skarżący miał wykonywać pracę w [...] w [...], na stanowisku kucharza [...] za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 1500 zł. Zezwolenie na pracę było ważne od 16 maja 2009 r. do 15 maja 2010 r.

Cudzoziemiec mieszkał w [...] przy ul. [...], gdzie miesięczne koszty zamieszkania wynosiły 300 zł. W dniu 15 marca 2010 r. powyższa umowa o pracę została rozwiązana za porozumieniem stron (świadectwo pracy z dnia 15.03.2010 r.).

Kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Wojewoda [...] udzielił Y. B. w dniu [...] czerwca 2010 r. na okres do 09 czerwca 2011 r. z uwagi na podjęcie pracy w [...] w [...], za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 1500 zł miesięcznie w okresie od 10 czerwca 2010 roku do 9 czerwca 2011 roku. ówcześnie zamieszkiwał w [...] przy ul. [...], a miesięczne koszty zamieszkania wynosiły 100 zł.

Dnia 20 kwietnia 2011 r . skarżący złożył do Wojewody [...] wniosek o udzielenie kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ze względu na wykonywanie pracy w firmie [...]. Skarżący zatrudniony był tam w okresie od 15 maja 2011 r. do 14 kwietnia 2012 r. na stanowisku kucharza [...] na ½ etatu za wynagrodzeniem 1000 zł miesięcznie zaś czynsz miesięczny wynosił 300 zł.

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 Wojewoda [...] odmówił skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 57ust.1 ustawy o cudzoziemcach z uwagi na fakt, iż nie spełniał wymogów o których mowa w art. 53-55b cyt. ustawy. Od decyzji tej pełnomocnik Y. B. wniósł odwołanie, do którego dołączono umowę pracę z dnia 15 maja 2011 r., według której wynagrodzenie cudzoziemca wynosiło 1300 zł.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. i udzielił dalszego zezwolenia na zamieszkanie na okres do 14 maja 2012 r.

Z wnioskiem o kolejne ww zezwolenie Y. B. wystąpił do Wojewody [...] w dniu 22 lutego 2012 r. uzasadniając wniosek pracą firmie [...]. Wojewoda [...] udzielił Cudzoziemcowi po raz kolejny zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. W dniu 30 marca 2013 r. Spółka [...] rozwiązała ze skarżącym umowę o pracę na mocy porozumienia stron.

Dnia 4 marca 2014 r. Y. B. wystąpił z wnioskami do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony uzasadnił pracą w [...], na stanowisku kucharza-sprzedawcy za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 1.680 zł, w okresie od 15 marca 2013 r. do 14 marca 2016 r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Wojewoda [...] udzielił Y. B. wnioskowanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, na okres od 2 czerwca 2014 r. do 14 marca 2016 r. W tym czasie mieszkał w [...] przy ul. [...], czynsz najmu został określony w wysokości 300 zł plus koszty opłat za wodę, gaz, c.o. i energię elektryczną.

Występując o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE Cudzoziemiec wskazał jako źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania wykonywaną pracę oraz pomoc brata, gdzie jego łączny miesięczny dochód miał wynosić 2000 zł.

Y. B. ustanowił pełnomocnika adw. [...], który pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. został przez organ prowadzący postępowanie zawiadomiony o przysługującym stronie prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Pełnomocnik Strony z tego prawa nie skorzystał.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r. Nr [...] Wojewoda [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE stwierdzając, że Y. B. nie spełnia przesłanek określonych w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z uwagi na brak posiadania stabilnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] listopada 2014 roku r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po analizie całego zgromadzonego materiału dowodowego zarówno w tej sprawie, jak i we wcześniejszych postępowaniach dotyczących udzielenia skarżącemu przedmiotowego zezwolenia, ze szczególnym uwzględnieniem protokołów przesłuchań i wszelkich dokumentów wskazujących na okresy zatrudnienia, organy obu instancji uznały, iż podstawą wydanej odmowy stanowiła okoliczność braku stabilnego i regularnego źródła dochodu, w tym oczywiste znaczne przerwy w zatrudnieniu.

Fakt, iż Y. B. spełnia pozostałe przesłanki z art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, nie miał wpływu, zdaniem obu organów, na rozstrzygnięcie, bowiem tylko łączne spełnienie przesłanek wymienionych w art. 65 ust. 1 ww ustawy może skutkować udzieleniem stronie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Wieloletnie zamieszkiwanie w Polsce jest istotną okolicznością, lecz nie stanowi, zdaniem organów, samoistnej przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego, bezterminowego zezwolenia.

Skargę do tut. Sądu wniósł Y. B. reprezentowany przez pełnomocnika adw. [...], na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a., art. 52 § 1 p.p.s.a oraz art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a zaskarżając w całości decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w Warszawie z dnia [...] listopada 2014 r. nr decyzji [...], zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez ich niezastosowanie, tj. nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy wnioskodawca spełnia przesłanki do uzyskania zezwolenia, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i wniosków skarżącego, rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz brak należytej staranności w prowadzeniu sprawy,

b) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo że zachodziły podstawy do jej uchylenia,

c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez nierozważenie przez organy obu instancji całokształtu okoliczności sprawy i wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego,

d) art. 12 kpa w zw. z art. 8 kpa w zw. z art. 35 kpa poprzez przewlekłe prowadzenie sprawy oraz niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, co skutkowało naruszeniem zaufania strony do władzy publicznej i wpłynęło na niemożność podjęcia przez cudzoziemca ważnych decyzji dotyczących życia w Polsce jego małoletniego syna, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 53 ust. 2 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach polegające na błędnym przyjęciu, że skarżący nie wypełnia przesłanek wskazanych w tym przepisie, podczas gdy N. N. jest małoletnim dzieckiem skarżącego, nad którym skarżący sprawuje władzę rodzicielską i który będzie go utrzymywał zaraz po przyjeździe do Polski,

b) naruszenie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., poprzez naruszenie życia prywatnego rodziny małoletniego będące ingerencją władzy publicznej w życie rodzinne człowieka w stopniu nieproporcjonalnie dużym do koniecznej ochrony bezpieczeństwa społecznego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w obszernym i szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały jego analizy pod względem relewantnych przepisów, wbrew zatem zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły, co do braku podstaw do udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Odnosząc się do mających zastosowanie w sprawie przepisów wskazać na wstępie należy, że z dniem 1 maja 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 1650 z późn. zm.). Zgodnie z art. 513 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, do postępowań administracyjnych, których nie zakończono do dnia jej wejścia w życie decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.), stosuje się przepisy dotychczasowe. Na tej podstawie, organ odwoławczy prowadził niniejsze postępowanie, zainicjowane wnioskiem z dnia 16 listopada 2012 r. w oparciu o przepisy uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, czemu dał wyraz w materialnoprawnej podstawie rozstrzygnięcia.

Jak stanowi art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada: stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu; ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 65 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013r. poz. 182 z późn.zm.). Natomiast zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012r. poz. 823) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91 przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, natomiast osobie w rodzinie kwoty 456 zł. Należy dodać, iż uprzednio kryterium dochodowe, o którym mowa powyżej, do września 2012r. wynosiło 477 PLN na osobę samotnie gospodarującą.

Z poczynionych w toku postępowania administracyjnego ustaleń wynika, iż Y. B. od października 2012r. do marca 2014r. nie posiadał dochodu w wysokości spełniającej kryterium dochodowe. Natomiast okres zatrudnienia cudzoziemca od kwietnia 2014r. i uzyskiwanie przez niego dochodu w wysokości 2500 zł. brutto jest, jest w ocenie Sądu zbyt krótki do stwierdzenia, aby uznać ten dochód za stabilny i regularny.

Organ rozpatrujący sprawę o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE zobowiązany jest do uwzględnienia okresu przed złożeniem wniosku w dłuższej perspektywie czasowej, co pozwolić może na ocenę sytuacji finansowej cudzoziemca w przyszłości. Natomiast, jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów, Y. B. nie osiągnął dotychczas stabilizacji finansowej, pracował u kilku pracodawców oraz miał przerwy w zatrudnieniu, w tym wynoszącą prawie rok, bezpośrednio przed złożeniem przedmiotowego wniosku. W chwili obecnej, jak słusznie stwierdził organ I instancji, okres zatrudnienia cudzoziemca od marca 2014r. jest zbyt krótki, aby można było stwierdzić, iż cudzoziemiec spełnia przesłankę, określoną w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Przez stabilne źródło dochodu należy rozumieć źródło: "niezmieniające się przez dłuższy okres czasu; powracające do równowagi po ewentualnym okresie zakłócenia", z kolei regularne oznacza: "powtarzające się w ściśle określonych lub jednakowych odstępach czasu." Mowa tu o względnej stabilności, a więc stosunkowo niewielkie wahania dochodu nie mogą być interpretowane na niekorzyść cudzoziemca, zwłaszcza jeżeli dochód w ostatnim okresie przekraczał minimalną kwotę. Ustalenia czy w konkretnej, indywidualnej sytuacji cudzoziemiec posiada dochody spełniające cechy stabilności i regularności, implikuje ustalenie prognoz co do możliwości ich uzyskiwania w przyszłości. W niniejszej sprawie natomiast nie mają miejsca niewielkie wahania dochodu, lecz znacząca nieregularność zatrudnienia cudzoziemca.

Powyższe ustalenia są zasadne, podstawą stwierdzenia, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanki stabilnego i regularnego źródła dochodu jest okoliczność, iż ma znaczne przerwy w zatrudnieniu, co w świetle powołanego przepisu art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w ocenie Sądu powoduje, iż wobec strony zachodzi przesłanka z art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym w takich okolicznościach "cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE...". Natomiast fakt, iż Y. B. spełnia pozostałe przesłanki wskazane w art. 65 ust. 1 cyt. ustawy nie ma wpływu na pozytywne rozstrzygnięcie, bowiem tylko łączne spełnienie przesłanek wymienionych w art. 65 ust. 1 ustawy, może skutkować udzieleniem stronie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika dotyczących nieuwzględnienia dochodów cudzoziemca w 2010r. i 2014r., należy zauważyć, iż w 2010 roku skarżący uzyskał przychód w wysokości 9717 PLN, po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz podatku, jego miesięczny dochód wyniósł 631 zł, a koszty zamieszkania wynosiły 100 zł miesięcznie, spełniał wówczas kryterium dochodowe. Jednak jak wskazują poczynione ustalenia w sprawie istotne są fakty, iż cudzoziemiec nie spełniał tego kryterium bezpośrednio przed złożeniem niniejszego wniosku czyli w 2013r. i miał znaczące przerwy w zatrudnieniu. Podjęcie pracy od marca 2014r. po rocznej przerwie, zdaniem Sądu, jest okresem zbyt krótkim, aby uznać dochody cudzoziemca za stabilne. Nie jest także zasadne stwierdzenie pełnomocnika, iż przerwy w zatrudnieniu należy potraktować jako okres przejściowy. Jak podano wyżej, cudzoziemiec w badanym okresie miał kilka przerw w zatrudnieniu, a przerwa wynosząca prawie 1 rok podważa jego stabilizację finansową.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił również organowi I instancji brak dokonania ustaleń, czy cudzoziemiec nie posiadał innych dochodów. Jednak jak wynika z ustaleń w trakcie postępowania odwoławczego, cudzoziemiec nie uzyskiwał innych dochodów, w myśl obowiązujących przepisów. Także kwestia podlegania przez skarżącego ubezpieczeniu społecznemu została uwzględniona w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji gdzie ustalono, że nie posiadał on tego ubezpieczenia przez cały badany okres. Również oświadczenie brata Y. B. dotyczące udzielonej pomocy, nie może zostać uwzględnione w niniejszej sprawie, albowiem pomoc ta miała charakter doraźny, w okresie kiedy pozostawał bez zatrudnienia.

Reasumując, należy odnieść, iż aby skutecznie móc się ubiegać o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, w myśl obecnie obowiązującej ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec ubiegający się, zobowiązany jest posiadać źródło stabilnego i regularnego dochodu, wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w ciągu 3 lat pobytu przed złożeniem wniosku (art. 211 ust. 1 i ust. 2 ustawy). Wprawdzie niniejszy wniosek został złożony przed wejściem w życie ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach, jednak przepisy wskazują, iż organy rozpatrujące sprawę zobligowane są do uwzględnia dochodów w dłuższej perspektywie czasowej, nie zaś wyłącznie dochodu uzyskiwanego przez niego w dniu złożenia wniosku. Stąd też, w obliczu powyższych ustaleń, brak było podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku, w okolicznościach niniejszej sprawy.

A zatem, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Sąd skargę oddalił.