Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2638/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1  pkt 2,  art. 7 i  art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. G. i W. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. G. i W. G. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1452/12, po ponownym rozpatrzeniu odwołania M. G. i W. G. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2012 r., Nr [...], stwierdzającą, na wniosek E. L., nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...]z dnia [...]grudnia 1999 r. Nr [...], zatwierdzającej -na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r., Nr 89, poz. 414 ze zm.)- projekt budowlany i udzielającej M. G. i W. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz szamba zaprojektowanych na działce o nr ewid. [...], obr[...], położonej przy ul. [...]w [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że decyzją z dnia [...]kwietnia 2012 r. znak: [...], uchylił w całości decyzję Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2012 r., Nr [...], i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał bowiem, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...]z dnia [...]grudnia 1999 r., Nr [...], został złożony przez E. L., która nie legitymuje się przymiotem strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji organu stopnia podstawowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1452/12, po rozpatrzeniu skargi E. L., uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2012 r. znak: [...]. W ocenie Sądu E. L. wykazała, że naruszony został jej interes prawny, bowiem właściciel działki nr [...]musi korzystać z jej nieruchomości, aby dojechać do własnej nieruchomości. Sąd przesądził zatem, że E. L. posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu nieważnościowym.

Po ponownej analizie odwołania oraz w świetle wyroku Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2012 r., Nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...]z dnia [...]grudnia 1999 r. Nr [...]o pozwoleniu na budowę.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w niniejszej sprawie rażąco naruszono przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 3 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r., Nr 89, poz. 414 ze zm.), w związku z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 ze zm.). Organ, przed wydaniem pozwolenia na budowę, winien był sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z kolei powołany § 14 rozporządzenia wskazuje, że do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej.

Analiza akt sprawy wykazała, iż działka inwestycyjna, tj. działka o nr [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję, nie miała - w ocenie organu - w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę, tj. w dniu [...]grudnia 1999 r., prawnie zapewnionego dostępu do drogi publicznej. Tym samym nie spełniono wymogu, o którym stanowi przywołany wyżej przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r.

Organ wskazał, że z analizy akt sprawy (m. in. projektu zagospodarowania działki stanowiącego załącznik do decyzji Burmistrza Gminy [...]z dnia [...]grudnia 1999 r. Nr [...], załącznika graficznego do decyzji Burmistrza Gminy [...]z dnia [...]września 1999 r., Nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji oraz wyrysu z ewidencji gruntów z dnia [...]lutego 2010 r.) wynika, że dojazd do działki inwestycyjnej został przewidziany m. in. przez działkę nr [...].

Z odpisu z księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr [...] (księga wieczysta Nr [...]), wynika, że stanowi ona własność E. L.. W dziale III powyższej księgi zostało wpisane prawo przejazdu i przechodzenia przez działkę nr [...] na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...]oraz nieodpłatna służebność gruntowa polegająca na posadowieniu przyłącza gazowego i punktu redukcyjno-pomiarowego, eksploatacji tych urządzeń, zapewnieniu do nich dostępu w celu wykonywania czynności związanych z remontem, eksploatacją, konserwacją gazociągu i przyłączaniem kolejnych odbiorców do gazociągu przebiegającego przez nieruchomość. Brak jest zatem jakiegokolwiek wpisu odnośnie ww. prawa na rzecz działki nr [...].

Jednocześnie z pozostałych dokumentów sprawy nie wynika, aby właściciele działki nr [...]mogli zgodnie z prawem korzystać z działki nr [...].

Wymienione ustalenia zgodne są również z ustaleniami poczynionymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1022/09, wskazał cyt.: "Bezsporne jest, że droga dojazdowa prowadząca do działki nr [...]nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14. poz. 60 ze zm.), a jest drogą wewnętrzną. Nie ulega również wątpliwości, że kończy się ona na granicy tej działki.

Przejazd przez działkę nr [...]ma prawnie zagwarantowaną właściciel działki sąsiedniej nr [...]. Pozostali właściciele działek położonych wzdłuż drogi wewnętrznej położonej po obu stronach działki nr [...]takich praw nie posiadają".

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r., inwestorzy wskazali, że "postępowanie o ustanowienie służebności drogi koniecznej przez działkę nr [...]z wniosku 12 osób toczy się wciąż jeszcze przed Sadem Rejonowym [...]". Powyższe potwierdza również pismo Sądu Rejonowego [...]z dnia [...] sierpnia 2013 r. sygn. akt [...]. Jednakże ewentualne orzeczenie Sądu Rejonowego [...]orzekające o ustanowieniu służebności drogi koniecznej przez działkę o nr [...]na rzecz osób uprawnionych do działki nr [...]będzie miało charakter konstytutywny, tj. nie będzie skuteczne wstecz (ex tunc). Tym samym jego podjęcie nie miałoby wpływu na kwestię oceny zaistnienia naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 3 ustawy Prawo budowlane w związku z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. - istotą postępowania nieważnościowego jest bowiem kontrola danego rozstrzygnięcia według stanu prawnego i faktycznego na dzień jego wydania.

Ustosunkowując się do zarzutu odwołania, w którym wskazano, że działka nr [...]powstała wskutek podziału działki nr [...]położonej przy ul. [...]w [...], zatwierdzonego decyzją Burmistrza Gminy [...]z dnia [...] września 1992 r., znak [...], organ wskazał, że z treści tego rozstrzygnięcia wynika, że działka nr [...]miała być przeznaczona pod drogę. Powyższe w żadnym wypadku nie może jednak przesądzać, że w dniu wydania weryfikowanego pozwolenia na budowę działka nr [...]była drogą publiczną. Na uwagę zasługuje także, znajdujące się w aktach sprawy, pismo Urzędu [...]z dnia [...]kwietnia 2008 r. znak: [...], w którym, odnosząc się do działki nr [...], organ wskazał, że dla ww. nieruchomości nie została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, działka nie stanowi również drogi publicznej a tutejszy Wydział Infrastruktury nie występował o wykup działki.

W decyzji Burmistrza Gminy [...]z dnia [...]września 1999 r., Nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji wskazano, że dojazd do działki inwestycyjnej nr [...]zapewniony jest drogą dojazdową od ul. [...], niemniej w ocenie organu odwoławczego okoliczność ta nie uprawniała organu stopnia podstawowego do zaniechania ustaleń w powyższym zakresie. Zwrócić należy bowiem uwagę, że twierdzenie to nie znajdowało odzwierciedlenia w załączniku graficznym do ww. decyzji z dnia [...]września 1999 r. Nr [...], na którym jednoznacznie widać, że droga dojazdowa biegnąca wzdłuż działki nr [...]kończy swój bieg na granicy z działką nr [...], a zatem nie łączy się z ul. [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. złożyli M. G. i W. G. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, o stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji ewentualnie o ich uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucili rażące naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

-art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. c i ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że dostęp faktycznie istniejący nie jest wystarczający do uznania, że dana nieruchomość ma zapewniony dostęp do drogi publicznej;

-art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że o funkcji terenu świadczy decyzja o warunkach zabudowy i zapisy księgi wieczystej, pomijając rozstrzygnięcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

-art. 156 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę doszło do naruszeń prawa o charakterze istotnym;

-art. 156 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania, czy nie zachodzą przestanki uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę;

-art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co znajduje wyraz w przyjęciu przez GINB, że:

-prawidłowe jest uznanie ustaleń zawartych w wyroku WSA z dnia 14 listopada 2012 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1452/12) za wiążące w tej sprawie pomimo, iż przedmiotem postępowania było ustalenie legitymacji procesowej E. L. a nie merytoryczne rozstrzygnięcie o prawidłowości jej twierdzeń w zakresie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę;

-nie ma konieczności badania treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz o wnioskowaniu o istnieniu drogi dojazdowej z treści księgi wieczystej nieobejmującej wpisów przed jej migracją;

-poprzez uznanie postanowień decyzji podziałowej z dnia [...] września 1992 r. za niepozwalające na wyciągnięcie wniosków co do charakteru drogi dojazdowej.

-art. 8 k.p.a. poprzez nie uczynienie zadość zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich świadomości i kultury prawnej;

-art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy, co oprócz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów było sprzeczne z naczelną zasadą postępowania dotyczącą jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej;

-art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w tym poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej tej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W skardze skarżący wskazali, że organy zignorowały fakt, że na etapie wydawania obu decyzji o warunkach zabudowy, na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, jak również na etapie budowy i eksploatacji drogi istniało przyzwolenie na korzystanie z tej drogi również na działce nr [...]. Dopiero kilka lat po nabyciu nieruchomości przez E. L., zaczęła ona podnosić wątpliwości w tym zakresie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaniechał ustalenia czy w obowiązującym wówczas planie w miejscu drogi wewnętrznej przewidziana była funkcja drogowa.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo.

Zaskarżona do Sądu decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe.

Wskazać zatem trzeba, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzorczy w takim postępowaniu nie rozpatruje sprawy co do istoty, lecz bada decyzję wyłącznie pod względem ewentualnego wystąpienia przesłanek nieważnościowych, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, ale kierując się ogólnymi regułami postępowania, o jakich mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jedną z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej spraw, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały wątpliwości, których niewyjaśnienie skutkowało naruszeniem przez organy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji naruszeniem również art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli przedwczesnym stwierdzeniem nieważności pozwolenia na budowę.

Zagadnienie, które legło u podstaw stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...]z dnia [...]grudnia 1999 r. Nr [...]o pozwoleniu na budowę, sprowadza się do stwierdzenia braku dostępu działki inwestycyjnej nr [...]do drogi publicznej, czym decyzja ta narusza według organu przepisy techniczno-budowlane.

Zgodnie z treścią § 14 ust. 1 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 ze zm.), do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu jego użytkowania oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach szczególnych.

Zgodzić się należy z argumentacją skargi, że organy obu instancji rozpoznające sprawę w postępowaniu nieważnościowym nie przeanalizowały dokumentacji sprawy w kwestii dostępu działki inwestycyjnej do drogi publicznej na dzień wydania kontrolowanej decyzji. W szczególności wobec podnoszenia przez skarżących, że dopiero kilka lat po nabyciu nieruchomości nr [...]przez E. L., zaczęła ona podnosić wątpliwości w tym zakresie.

Obowiązkiem organu badającego ważność decyzji w aspekcie przesłanki rażącego naruszenia prawa jest wyraźne ustalenie, który konkretny przepis został naruszony, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. W postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ogranicza się tylko do przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem koncentruje swoje zainteresowanie na poszukiwaniu wad materialnoprawnych, a nie proceduralnych.

Organ w niniejszej sprawie wskazał, że z treści decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] września 1992 r., o podziale działki nr [...]wynikało, że działka nr [...]powstała wskutek podziału działki nr [...]położonej przy ul. [...]w [...]i miała być przeznaczona pod drogę.

Organ powołał się również na pismo Urzędu [...]z dnia [...]kwietnia 2008 r. znak: [...], w którym, odnosząc się do działki nr [...], organ wskazał, że dla ww. nieruchomości nie została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, działka nie stanowi również drogi publicznej a tutejszy Wydział Infrastruktury nie występował o wykup działki.

Należało wobec tego ustalić jaki status lub jakie były wobec działki nr [...]plany w dniu wydania pozwolenia na budowę. Nie dziś i nie w dniu [...]kwietnia 2008 r. (data przywołanego pisma).

Obowiązkiem organów prowadzących postępowanie nieważnościowe było zatem zbadanie pod tym kątem dokumentacji. Ponownego podkreślenia wymaga, że chodzi nie o dokumentację obecną, w aktualnym stanie faktycznym, lecz o dokumentację potwierdzającą stan faktyczny na dzień wydania pozwolenia na budowę. Na uwagę zasługuje fakt, że zarówno decyzja Burmistrza Gminy [...]z dnia [...]października 1996 r. o warunkach zabudowy, jak i z dnia [...]września 1999 r. o warunkach zabudowy - obie wskazują na dojazd do działki zapewniony drogą dojazdową od ulicy [...]i w tym zakresie należało ocenić spełnienie warunku dostępu do drogi publicznej nieruchomości zainwestowanej.

Rolą organu było zatem zbadanie czy rzeczywiście działka inwestycyjna nr [...]taki dostęp do drogi miała na dzień wydania pozwolenia na budowę.

Jednocześnie organ winien mieć na uwadze, że stabilność decyzji w postępowaniu administracyjnym jest niezwykle istotnym elementem porządku prawnego, w szczególności z punktu widzenia skutków społeczno-gospodarczych, dlatego też eliminacja z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, musi wynikać z niebudzących wątpliwości przesłanek. Naruszony przepis winien być zrozumiały i czytelny, a organ nie powinien mieć żadnych wątpliwości stwierdzając jego rażące naruszenie. Stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę prowadzi bowiem do upadku domniemania legalności zrealizowanej inwestycji i zakwestionowania jej zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi.

Konkludując, w świetle podniesionych okoliczności faktycznych i prawnych należy uznać, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowiło o konieczności ich uchylenia.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, mając na względzie przedstawione wyżej stanowisko Sądu, w szczególności przeanalizuje, tj. na dzień wydania pozwolenia na budowę kwestię dostępu działki inwestycyjnej nr [...]do drogi publicznej i dopiero wówczas dokona oceny czy decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w pkt I i II wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, czyli jak w pkt III wyroku.