Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1403/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6048 Status zakładu pracy chronionej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: artr. 28, art. 333 ust. 1 i 3, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 14 poz 92
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. staż. Katarzyna Skurzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty statusu zakładu pracy chronionej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30 ust. 3 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r., Nr 14, poz. 1071 ze zm., zwana dalej "ustawą o rehabilitacji..."), po rozpatrzeniu odwołania M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], którą organ ten, na podstawie art. 30 ust. 3 ww. ustawy w związku z art. 163 k.p.a., stwierdził utratę z dniem [...] stycznia 1999 r. statusu zakładu pracy chronionej przez ww. spółkę.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] marca 1992 r. nr [...]Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - Pełnomocnik do Spraw Osób Niepełnosprawnych, na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy o rehabilitacji.... przyznał od dnia [...] marca 1992 r. status zakładu pracy chronionej M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., ul. [...] W.

Pismem z dnia [...] września 2002 r. Wojewoda [...] zawiadomił M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako skarżąca) o wszczęciu postępowania w sprawie spełnienia przez stronę skarżącą warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy o rehabilitacji.... Jednocześnie wezwano stronę do nadesłania:

- informacji o wskaźniku zatrudnienia osób niepełnosprawnych za miesiące: lipiec i sierpień 2002 r. podpisanej przez prezesa spółki,

- aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego,

- wyjaśnienia nieścisłości związanej z adresem siedziby skarżącej. W tym zakresie organ wskazał, że decyzja z dnia [...] marca 1992 r. wskazuje, iż siedziba pracodawcy mieści się pod adresem ul. [...] w. W., natomiast postanowienie Sądu Rejonowego o wpisie do rejestru przedsiębiorców wskazuje siedzibę przy ul. [...] w W,

- wyjaśnienia, czy pracodawca prowadzi działalność przy ul. [...] w W,

- oryginału opinii Państwowej Inspekcji Pracy potwierdzającej, że obiekt przy ul. [...] w W. spełnia warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy,

- oświadczenia pracodawcy, że zapewnia niepełnosprawnym pracownikom dowóz do zakładu opieki zdrowotnej.

W dniu [...] października 1996 r. skarżąca zawarła umowę najmu lokalu przy ul. [...] w W.

W dniu [...] września 2002 r. wpłynęło do organu pismo skarżącej, w którym wskazano, że biura firmy znajdują się przy ul. [...] pawilon [...], natomiast miejscem prowadzenia działalności są obiekty zleceniodawców, którymi firma podpisuje umowy na świadczenie usług. Wskazano, iż zaświadczenie o spełnieniu przez lokal przy ul. [...] warunków z art. 28 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy zostanie dostarczone niezwłocznie po zakończeniu kontroli Państwowej Inspekcji Pracy w firmie, o które wystąpiono w sierpniu 2002 r. Podniesiono, że w momencie zmiany adresu biura poinformowano m.in. Biuro Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych oraz Państwową Inspekcję Pracy, która przeprowadziła pozytywnie zakończoną kontrolę. Dołączono odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, informacje o wskaźniku zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz oświadczenie pracodawcy o zapewnieniu dowozu niepełnosprawnych pracowników do zakładu opieki zdrowotnej.

Następnie do organu wpłynęły:

- skierowane do Państwowej Inspekcji Pracy pismo skarżącej z dnia [...] sierpnia 2002 r. o wydanie decyzji, że wynajmowany lokal przy ul. [...] pawilon [...] odpowiada warunkom pomieszczenia biurowego zakładu pracy chronionej,

- decyzja Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] stwierdzająca, iż obiekt zajmowany przez spółkę nie spełnia wymagań stawianych zakładom pracy chronionej zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy w zakresie przepisów BHP, gdyż brak jest wymaganej dostępności do pomieszczeń pracy i zaplecza higienicznego dla osób niepełnosprawnych. Wskazano, że w siedzibie spółki stanowiska pracy urządzono na parterze i na piętrze, w obiekcie brak windy lub innych urządzeń mechanicznych przeznaczonych do transportu osób na piętro. Na piętrze znajduje się jedna ubikacja, niedostosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych.

- odwołanie skarżącej z dnia [...] października 2002 r. od ww. decyzji,

- decyzja Okręgowej Inspekcji Pracy w W. z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...], która uchyliła zaskarżoną decyzję, nadając jej brzmienie "pomieszczenia przy ul. [...] pawilon nie spełniają wymagań stawianych zakładom pracy chronionej, określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych tj. pomieszczenia higieniczno-sanitarne (ubikacje) nie odpowiadają przepisom i zasadom bhp i nie uwzględniają potrzeb w zakresie przystosowania pomieszczeń higieniczno-sanitarnych (ubikacji) dla osób niepełnosprawnych oraz dostępności do nich tj. ubikacji".

- pismo skarżącej z dnia [...] listopada 2002 r. informujące o zmianie adresu siedziby firmy na ul. [...] w W.

- decyzja Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] listopada 2002 r. wskazująca, iż pomieszczenia biurowe strony skarżącej zlokalizowane pod adresem ul. [...] w W. spełnia wymagania stawiane zakładom pracy chronionej zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził utratę z dniem [...] października 1996 r. statusu zakładu pracy chronionej przez skarżącą. Organ wskazał, że skarżąca zmieniła siedzibę swojej firmy z ul. [...] w. W. na ul. [...] w W. i nie wystąpiła jednocześnie ze stosownym wnioskiem do Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych o zmianę decyzji z dnia [...] marca 1992 r. o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej, jak również nie wniosła do Państwowej Inspekcji Pracy o stwierdzenie, czy obiekty i pomieszczenia użytkowane w nowym obiekcie przy ul. [...] w W. spełniają warunki określone w art. 28 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Organ podał, że jedną z zasadniczych przesłanek posiadania przez pracodawcę statusu zakładu pracy chronionej jest spełnianie warunków określonych w art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 maja 1991 r., a obecnie w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Brak spełnienia powyższych warunków jest podstawą do stwierdzenia utraty statusu zakładu pracy chronionej przez Wojewodę od dnia, w którym pracodawca zaprzestał je spełniać. W przypadku skarżącej jest to dzień [...] października 1996 r. tj. dzień zawarcia umowy najmu do lokalu przy ul. [...] w W., do którego przeniosła siedzibę firmy.

Od powyższej decyzji skarżąca pismem z dnia [...] marca 2003 r. złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie.

Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lipca

2003 r. Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał organowi I instancji do ponownego rozpoznania z uwagi na fakt, iż organ I instancji nie ustalił daty faktycznego rozpoczęcia użytkowania lokalu przy ul. [...] pawilon [...]. Ustalenie tej okoliczności jest konieczne dla określenia daty, z którą strona skarżąca utraciła status zakładu pracy chronionej.

Skarżąca spółka złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 25/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2005 r. sygn. akt II GZ 97/05.

Wojewoda [...] ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] stwierdził utratę z dniem [...] listopada 1996 r. statusu zakładu pracy chronionej przez skarżącą. Wskazał, że w jego ocenie skarżąca użytkowała obiekt przy ul. [...] w W., albowiem w dniu [...] października 1996 r. zawarła umowę najmu tego lokalu, a w dniu [...] listopada 1996 r. umowa ta zaczęła obowiązywać. Państwowa Inspekcja Pracy w decyzji z dnia [...] września 2002 r. nadmieniła jedynie o fakcie, że od 1998 r. strona skarżąca przeniosła siedzibę do omawianego lokalu, nie odniosła się natomiast do daty rozpoczęcia użytkowania tego lokalu. Zebrany materiał dowodowy wskazuje zatem, że strona skarżąca nie spełniła warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy od dnia 1 listopada 1996 r., tj. od dnia wejścia w życie umowy najmu lokalu przy ul. [...] w W.

Skarżąca pismem z dnia [...] sierpnia 2003 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] uchylono ww. decyzję z dnia [...] lipca 2003 r. i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wskazano, że pomimo zaleceń Ministra Pracy i Polityki Społecznej, rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. ponownie nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. Brak jest ustaleń, od kiedy skarżąca faktycznie rozpoczęła użytkowanie lokalu, który w ocenie Państwowej Inspekcji Pracy nie spełniał warunku określonego w art. 28 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że przy ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym organ I instancji powinien wziąć pod uwagę, iż zawarcie umowy najmu lokalu czy też zarejestrowanie siedziby spółki nie jest tożsame z faktycznym użytkowaniem tego lokalu na potrzeby zakładu pracy.

Skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powtarzając dotychczasową argumentację.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 723/06 oddalono przedmiotową skargę.

Wojewoda [...] pismami z dnia [...] lutego 2006 r. zwrócił się do:

- Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z prośbą o przesłanie informacji, czy pracodawca w ramach obowiązku określonego w art. 25 ust. 1 ww. ustawy w okresie od stycznia 1999 r. do lutego 2006 r. wskazuje w deklaracji rozliczeniowej, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad trybu rozliczania składek na ubezpieczenie społeczne z uwzględnieniem dotacji do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i budżetu państwa (Dz. U. Nr 164 z 1998 r. poz. 1190 ze zm.) również swoje dane adresowe jako płatnika składek oraz o wyjaśnienie czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. jest w posiadaniu innych dokumentów potwierdzających, że od [...] stycznia 1996 r. siedzibą skarżącej był adres ul. [...] w W.

- Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego w W. z prośbą o przesłanie postanowień sądu rejonowego o wpisaniu nowej i wykreśleniu poprzedniej siedziby M. Sp. z o.o.;

- Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie z prośbą o przesłanie kopii miesięcznych i rocznych informacji o zatrudnieniu, kształceniu lub działalności na rzecz osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 21 ust. 2f ww. ustawy za okres od stycznia 1996 r. do lutego 2006 r.;

- Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w W. o wyjaśnienie, czy w okresie od [...] listopada 1996 r. do [...] listopada 2002 r. zostało wydane stanowisko w sprawie spełniania przez M. Sp. z o.o. warunków stawianych zakładom pracy chronionej zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy w odniesieniu do użytkowanych przez niego obiektów i pomieszczeń w W. przy ul. [...] oraz czy Państwowa Inspekcja Pracy podczas kontroli zakończonej decyzją z dnia [...] września 2002 r., a później decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. ustaliła od jakiej daty skarżąca użytkuje obiekty i pomieszczenia zlokalizowane w W. przy ul. [...];

- Urzędu Skarbowego W. z prośbą o przesłanie kopii zgłoszenia przez skarżącą o nowym adresie siedziby spółki;

- Urzędu Statystycznego w W. z prośbą o przesłanie kopii zaświadczeń w sprawie nadania numeru REGON ww. spółce;

Ponadto pismem z dnia [...] lutego 2006 r. wezwano skarżącą do nadesłania m.in.:

- informacji o wskaźniku zatrudnienia osób niepełnosprawnych za okres: styczeń 1996 r. – styczeń 2006 r.;

- dokumentów potwierdzających zapewnienie przez pracodawcę opieki medycznej za okres od [...] marca 1992 r. do [...] stycznia 1999 r.;

- wyjaśnienia, czy pracodawca prowadził działalność w lokalu przy ul. [...] w W. Adres ten widnieje bowiem w umowie najmu z dnia [...] października 1996 r. jako siedziba strony skarżącej.;

- kopii uchwał skarżącej spółki o zmianie wszystkich dotychczasowych siedzib spółki;

- kopii pisma skarżącej skierowanego do Biura Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych, w którym poinformowano o zmianie adresu biura spółki;

- załączenia stosownego banku potwierdzającego, że skarżąca w okresie posiadania statusu zakładu pracy chronionej prowadzi rachunek bankowy zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych;

- dokumentów potwierdzających prowadzenie ewidencji środków tego funduszu.

W dniu [...] marca 2006 r. wpłynęło pismo Okręgowego Inspektora Pracy w W. z dnia [...] marca 2006 r., w którym stwierdzono, że w okresie od [...] listopada 1996 r. do [...] listopada 2002 r. nie zostało wydane stanowisko w sprawie spełniania przez skarżącą warunków stawianych zakładom pracy chronionej zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w odniesieniu do użytkowanych przez niego obiektów i pomieszczeń w W. przy ul. [...]. Odnośnie daty rozpoczęcia użytkowania pomieszczeń pod ww. adresem wskazano, że w treści protokołu z kontroli o numerze [...] zamieszczono zapis o pomieszczeniach przy ul. [...] w W. stanowiących od 1998 r. siedzibę spółki wyłącznie w oparciu o ustną informację pracodawcy. Ponadto do pisma Okręgowego Inspektora Pracy została dołączona kopia "Karty zgłoszeniowej pracodawcy", przesłanej do Państwowej Inspekcji Pracy w W. w dniu [...] grudnia 1996 r. Pracodawca w niniejszym dokumencie wskazał adres: ul. [...] w W. jako siedzibę spółki, natomiast jako miejsce prowadzenia działalności: różne (usługi u klienta),

W dniu [...] marca 2006 r. wpłynęło pismo Urzędu Statystycznego w W. z dnia [...] marca 2006 r., w którym potwierdzono, że w dniu [...] grudnia 1996 r. do rejestru REGON została wprowadzona informacja o zmianie adresu siedziby spółki na ul. [...], pawilon [...] w W.

W dniu 21 marca 2006 r. wpłynął odpis pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] marca 2006 r., z którego wynika, że M. Sp. z o. o. do niniejszego rejestru została wpisana w dniu [...] lutego 2002 r. z siedzibą przy ul. [...] w W., a następnie przy ul. [...] w W.

W dniu [...] marca 2006 r. wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego, który poinformował, że zgodnie z art. 293 Ordynacji podatkowej indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnica skarbową.

W dniu [...] kwietnia 2006 r. wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] [...] z dnia [...] listopada

1996 r. sygn. akt [...] o wykreśleniu ul. [...] w W. i jednoczesnym wpisaniu ul. [...] w W. pawilon [...] jako siedziby ww. spółki.

W dniu [...] kwietnia 2006 r. wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. [...] Inspektorat Miejski z dnia [...] kwietnia 2006 r., w którym wskazano, że skarżąca w okresie od [...] stycznia 1996 r. do [...] listopada 1996 r. na deklaracjach rozliczeniowych wykazywała adres: W., ul. [...], natomiast od [...] grudnia 1996 r. do [...] grudnia 1998 r. W. ul. [...]. Na obowiązującym od [...] stycznia 1999 r. dokumencie zgłoszeniowym płatnika składek ZUS ZPA Firma podała adres siedziby: W., ul. [...], a następnie w dniu [...] grudnia 2002 r. zgłoszono zmianę siedziby firmy na W., ul. [...]. W dniu [...] stycznia 2004 r. złożono druki wyrejestrowujące firmę jako płatnika składek od dnia [...] grudnia 2003 r.

W dniu [...] czerwca 2006 r. wpłynęło pismo Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie wraz z kopiami miesięcznych informacji składanych za okres styczeń 1998 – grudzień 2003 przez stronę skarżącą. W niniejszym piśmie nadmieniono jednocześnie, że brak informacji za okres styczeń 1996 r. - grudzień 1997 r., luty - kwiecień 2003 r. spowodowane jest brakiem dostania przez zakład tych deklaracji do PFRON.

W dniu [...] kwietnia 2006 r. wpłynęły dokumenty przesłane przez skarżącą tj. m.in. informacja o wskaźniku zatrudnienia osób niepełnosprawnych za lata 1996-2003, umowy z zakładami opieki zdrowotnej, protokół z kontroli przeprowadzonej przez Okręgowy Inspektorat Pracy w W. w dniu [...] sierpnia i [...] września 1993 r. w obiektach i pomieszczeniach przy ul. T. [...] w W., postanowienie Okręgowego Inspektoratu Pracy w W. z dnia [...] listopada 1994 r. potwierdzające spełnienie warunków stawianych zakładom pracy chronionej przez obiekty i pomieszczenia użytkowane przez pracodawcę przy ul. [...] w W., nakaz Okręgowego Inspektoratu Pracy w. W. z dnia [...] stycznia 1999 r. wydany dla "M." Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w W. pawilon [...], a nakazujący wykonanie poręczy przy schodach na I piętrze, zainstalowanie podchwytów dla osób niepełnosprawnych w pomieszczeniach higieniczno-sanitarnych oraz wykonanie pomiarów natężeń i równomierności oświetlenia elektrycznego stanowisk pracy w siedzibie spółki, oraz dokumenty potwierdzające otwarcie z dniem [...] listopada 1997 r. rachunku bankowego dla wydzielonych środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Pismami z dnia [...] kwietnia 2008 r., [...] listopada 2008 r. oraz [...] stycznia

2010 r. wezwano skarżącą do nadesłania m.in.:

- kopii protokołu kontroli przeprowadzonej przez państwową Inspekcję Pracy w dniu [...] stycznia 1999 r. i wyjaśnienie czy na skutek wymienionej kontroli wydano stosowne postanowienie dotyczące obiektów i pomieszczeń przy ul. [...] pawilon [...] w W.,

- wyjaśnienia od kiedy skarżąca prowadziła działalność i utworzyła stanowiska pracy w ww. lokalu.

Strona skarżąca nie udzieliła odpowiedzi.

Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. poinformowano skarżącą, iż zostanie przeprowadzona w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu [...] stycznia 2009 r. kontrola, której przedmiotem będzie m.in. stwierdzenie spełniania przez obiekty i pomieszczenia użytkowane przez stronę skarżącą przepisów BHP oraz uwzględniania przez nie potrzeb osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniania przez nie wymagań dostępności.

W dniu kontroli przedstawiciele spółki nie stawili się.

W dniu [...] stycznia 2009 r. wpłynął do organu wniosek pełnomocnika skarżącej o zmianie terminu kontroli. W związku z powyższym zawiadomiono stronę skarżącą o nowym terminie kontroli, tj. [...] stycznia 2009 r.

W dniu [...] stycznia 2009 r. wpłynęło oświadczenie prezesa skarżącej spółki, że wyjechał w celach urlopowych i wnosi o wyznaczenie nowego terminu kontroli. Natomiast w dniu [...] lutego 2009 r. wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącej o zmianę terminu kontroli. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. organ poinformował stronę, że odstępuje od wyznaczenia kolejnego terminu kontroli.

Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. poinformowano skarżącą o zakończeniu postępowania i możliwością zapoznania się z aktami sprawy.

Skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2009 r. zwróciła się do organu o dopuszczenie następujących dowodów:

- zwrócenia się do PFRON i Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej o informację o wskaźniku zatrudnienia osób niepełnosprawnych za okres od stycznia 1994 r. do października 2003 r.,

- zwrócenia się do PFRON i Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej o dokumenty potwierdzające prowadzenie ewidencji środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych,

- zwrócenia się do Państwowej Inspekcji Pracy o przedstawienie umów o pracę wszystkich pracowników zatrudnionych w latach 1994-1998 r., albowiem spółka tych umów nie posiada, gdyż w znacznej części uległy one zniszczeniu podczas powodzi,

- zwrócenia się do Państwowej Inspekcji Pracy o przedstawienie tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...] w W. i przy ul. [...] w W. oraz o postanowienia potwierdzające, że lokale te spełniały wymogi stawiane zakładom pracy chronionej, albowiem spółka tych dokumentów nie posiada, gdyż w znacznej części uległy one zniszczeniu podczas powodzi,

- zwrócenie się do B.S.A. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia dotyczącego rachunku bankowego dotyczącego zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych,

- dopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka inspektora pracy, prezesa skarżącej spółki, członka zarządu spółki na okoliczność, iż: 1. strona skarżąca zapewniała w latach 1994 – 2003 doraźną, specjalistyczną opiekę medyczną, poradnictwo i usługi rehabilitacyjne; 2. czy, a jeżeli tak to od kiedy lokale przy ul. [...] oraz ul. [...] spełniały warunki stawiane zakładom pracy chronionej; 3. prawidłowości zachowywania wskaźników zatrudnienia osób niepełnosprawnych w okresie od [...] stycznia1994 r. do [...] grudnia 1995 r. oraz od [...] stycznia 2004 r. do [...] lutego 2009 r.; 4. prowadzenia ewidencji środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w okresie od [...] stycznia 1998 r. do [...] lutego 2009 r. oraz rachunku bankowego tych środków,

- dopuszczenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka wymienionych we wniosku osób, tj. pracowników skarżącej w okresie od [...] stycznia 1994 r. do [...] stycznia 2004 r. na okoliczność: 1. prawidłowości zachowywania wskaźników zatrudnienia osób niepełnosprawnych w okresie od [...] stycznia 1994 r. do [...] grudnia 1995 r. oraz od [...] stycznia 2004 r. do [...] lutego 2009 r.; 2. prowadzenia ewidencji środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w okresie od [...] stycznia 1998 r. do [...] lutego 2009 r. oraz rachunku bankowego tych środków; 3. czy, a jeżeli tak to od kiedy lokale przy ul. [...] oraz ul. [...] spełniały warunki stawiane zakładom pracy chronionej.

- przeprowadzenia kontroli pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej pod nazwą M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na okoliczność: 1. prawidłowości zachowywania wskaźników zatrudnienia osób niepełnosprawnych w okresie od [...] stycznia1994 r. do [...] grudnia 1995 r. oraz od [...] stycznia 2004 r. do [...] lutego 2009 r.; 2. prowadzenia ewidencji środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w okresie od [...] stycznia 1998 r. do [...] lutego 2009 r. oraz rachunku bankowego tych środków; 3. czy, a jeżeli tak to od kiedy lokale przy ul. [...] oraz ul. [...] spełniały warunki stawiane zakładom pracy chronionej.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. Wojewoda [...] odmówił dopuszczenia zgłoszonych ww. dowodów. Podniósł, że w trakcie postępowania wszczętego z urzędu zebrano materiał dowodowy, który wskazuje, że skarżąca nie spełnia warunków stawianych zakładom pracy chronionej. Przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie ma znaczenia dla sprawy, albowiem okoliczności wymienione we wniosku zostały już stwierdzone innymi dowodami.

Postanowieniem z tego samego dnia organ dopuścił szereg dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy.

Pismem z dnia [...] marca 2009 r. skarżąca złożyła pismo zatytułowane "Wniosek o reasumpcję postanowienia dowodowego", w którym wniosła o zmianę postanowienia z dnia [...] marca 2009 r. i dopuszczenie wnioskowanych dowodów.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r. stwierdził utratę z dniem [...] stycznia 1999 r. statusu zakładu pracy chronionej przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

Organ stwierdził, że zgromadzone w czasie postępowania wyjaśniającego dokumenty, a w szczególności: pismo Okręgowego Inspektora Pracy w W. z dnia [...] marca 2006 r., pismo Urzędu Statystycznego w W. z dnia [...] marca 2006 r., postanowienie Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] [...] z dnia [...] listopada 1996 r. sygn. akt [...], pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Inspektorat Miejski z dnia [...] kwietnia 2006 r. wskazują, że skarżąca od miesiąca grudnia 1996 r. posiadała siedzibę przy ul. [...] pawilon [...] w W. Jednakże mając na uwadze wytyczne zawarte w decyzjach Ministra Pracy i Polityki Społecznej, organ dążył do ustalenia dokładnej daty rozpoczęcia użytkowania przez pracodawcę obiektów i pomieszczeń pod ww. adresem spółki.

Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że skarżąca:

- z dniem [...] listopada 1996 r. zmieniła siedzibę z ul. [...] w W. na ul. [...] w W. pawilon [...], co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] listopada 1996 r. Strona nie przedłożyła w tym zakresie stosownej decyzji Państwowej Inspekcji Pracy potwierdzającej spełnianie od dnia [...] listopada 1996 r. warunków stawianych zakładom pracy chronionej przez obiekty i pomieszczenia pod nowym adresem siedziby,

- nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 30 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy i nie poinformowała wojewody o zmianie dotyczącej spełnienia warunków i realizacji obowiązków, o których mowa w art. 28 i 33 ust. 1 i 3 w terminie 14 dni od daty tej zmiany,

- w dniu [...] stycznia 1999 r. uzyskała od Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w W. nakaz nr rej. [...] w zakresie m.in. wykonania poręczy przy schodach na I p. w siedzibie spółki tj. przy ul. [...] w W., pawilon [...], zainstalowania podchwytów dla osób niepełnosprawnych w pomieszczeniach higieniczno-sanitarnych w siedzibie spółki oraz wykonania pomiarów natężenia i równomierności oświetlenia elektrycznego stanowisk pracy w siedzibie spółki. Powyższy nakaz wskazuje, zdaniem organu, że w dniu [...] stycznia 1999 r. nie spełniała warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

Organ podkreślił, iż w zakresie użytkowanych obiektów i pomieszczeń pod omawianym adresem, strona skarżąca uzyskała od Państwowej Inspekcji Pracy w W. wyłącznie trzy negatywne dokumenty tj. nakaz z dnia [...] stycznia 1999 r. oraz decyzję z dnia [...] września 2002 r. utrzymaną w mocy decyzją Okręgowego Inspektora Pracy w W. z dnia [...] listopada 2002 r. Dokumenty te wskazują na niespełnienie w dniu [...] stycznia 1999 r. przez powyższe obiekty i pomieszczenia, warunków stawianych zakładom pracy chronionej w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Z kolei pozostałe dokumenty zebrane w sprawie, w szczególności postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 1996 r., wskazują, że pracodawca już od grudnia 1996 r. posiadał siedzibę pod nowym adresem.

Organ I instancji nie miał możliwości ustalenia wysokości wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych utrzymywanego przez pracodawcę do grudnia 1995 r. oraz dokładnej daty rozpoczęcia użytkowania obiektów i pomieszczeń przy ul. [...] w W. Strona skarżąca nie przesłała do organu w tym zakresie stosownego oświadczenia, a zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że formalna siedziba spółki pod tym adresem mieściła się już w grudniu 1996 r. Jednakże - jak wskazał Minister Pracy i Polityki Społecznej w decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. - zawarcie umowy najmu lokalu czy zarejestrowanie pod jego adresem siedziby Spółki, nie jest tożsame z faktycznym użytkowaniem tego lokalu na potrzeby zakładu.

Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy.

Wskazała na zarzuty:

1. naruszenia przepisów prawa mającego istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 k.p.a. polegającej na niezgodnej ze wskazaniem wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów, poprzez:

- wadliwe ustalenie daty, z jaką rozpoczęła rzeczywiście użytkować lokal przy ul. [...] na dzień [...] stycznia 1999 r. bez analizy zgromadzonych w aktach dowodów z dokumentów, tj. umowy najmu omawianego lokalu, pisma Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] stycznia 2003 r., samych oświadczeń przedstawicieli skarżącej w tym zakresie i oparcie swojego ustalenia na dacie wydania nakazu przez Państwową Inspekcję Pracy, która to data nie jest tożsama z rzeczywistą datą od kiedy skarżąca rozpoczęła faktyczne użytkowanie lokalu;

- bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych, w szczególności oddalenie wniosku dowodowego z przesłuchania przedstawiciela skarżącej oraz wskazanych środków, mimo iż zostały one zawnioskowane w celu wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności,

- bezpodstawne pominięcie bez rozpoznania wniosku strony z dnia [...] marca 2009 r. o reasumpcję postanowienia dowodowego, pomimo iż wniosek ten nie był spóźniony i zmierzał w celu wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności;

- wadliwe ustalenie, że na dzień [...] stycznia 1999 r. omawiany lokal nie spełniał wymogów stawianych przez obowiązującą obecnie ustawę, pomimo iż przedstawiciele Państwowej Inspekcji Pracy podczas kolejnych przeprowadzanych w zakładzie kontroli nie dostrzegali tak daleko idących uchybień;

- wadliwe ustalenie, iż przedstawiciele skarżącej nie zawiadomili o zmianie adresu spółki na nowy oraz nie wystąpili ze stosownym wnioskiem zgłoszeniowym, gdy z relacji Państwowej Inspekcji Pracy wynika wniosek przeciwny,

- wadliwe ustalenie, iż w omawianym lokalu stanowiącym jedyne miejsce wykonywania i prowadzenia spraw spółki przez zarząd spółki osoby niepełnosprawne kiedykolwiek przebywały i świadczyły pracę,

- wadliwe stwierdzenie, iż skarżąca nie spełniła warunków określonych w art. 30 ust. 1 i 3 ww. ustawy, pomimo tego że w rzeczywistości przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej określone w ww. przepisie nie zaistniały, gdyż wydanie takiej decyzji jest dopuszczalne tylko w razie jednoczesnego naruszenia wszystkich obowiązków określonych w art. 28 i art. 33 ust. 1 i 3 ustawy.

2. obrazę przepisów prawa materialnego:

- art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez podjęcie zaskarżonej decyzji z mocą wsteczną w sytuacji, w której jest ona aktem konkretnym o charakterze konstytutywnym i nie może działać wstecz;

- art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. poprzez jego zastosowanie do sytuacji, która miała miejsce w czasie, kiedy obowiązywała ustawa z dnia 9 maja 1991 r.

- art. 30 ust. 3 ww. ustawy - wydanie decyzji stwierdzającej utratę zakładu pracy chronionej jest dopuszczalne tylko w razie jednoczesnego naruszenia wszystkich obowiązków określonych w art. 28 i art. 33 ust. 1 i 3 ustawy, a które strona skarżąca 26 stycznia 1999 r. spełniała,

- art. 29 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy poprzez jego zastosowanie, pomimo tego, iż w konkretnej sytuacji brak jest podstaw do ustalenia, że pomieszczenia omawianego lokalu nie spełniały warunków im stawianych,

- § 48 rozporządzenia z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy poprzez jego zastosowanie, w sytuacji której osoby niepełnosprawne nigdy nie przebywały i nie korzystały z omawianego lokalu.

Ponadto skarżąca w odwołaniu zawarła wniosek o dopuszczenie zgłaszanych już dowodów.

W uzasadnieniu powtórzyła argumentację zawartą we wcześniejszych odwołaniach i skargach.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r.

Organ wskazał, że z akt sprawy zgromadzonych przez organ I instancji w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania trudno było ustalić prawidłową datę rozpoczęcia użytkowania pomieszczeń przy ul. [...], bo:

- w treści protokołu z kontroli o numerze [...] zamieszczono zapis o pomieszczeniach przy ul. [...] w W. stanowiących od 1998 r. siedzibę skarżącej wyłącznie w oparciu o ustną informację pracodawcy,

- w "Karcie zgłoszeniowej pracodawcy" przesłanej do Państwowej Inspekcji Pracy w dniu [...] grudnia 1996 r. skarżąca wskazała adres: ul. [...] w W. jako siedzibę spółki,

- z informacji uzyskanych z Urzędu Statystycznego w W. wynika, iż w dniu [...] grudnia 1996 r. do rejestru REGON została wprowadzona informacja o zmianie adresu siedziby spółki na ul. [...] w W.,

- z postanowienia Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] [...] z dnia [...] listopada 1996 r., sygn. akt [...] wynika, iż skarżąca zmieniła swoją siedzibę z ul. [...] na ul. [...],

- z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Inspektorat Miejski wynika, że skarżąca, od dnia [...] grudnia 1996 r. na deklaracjach rozliczeniowych, jako adres swojej siedziby podawała ul. [...],

- a z informacji uzyskanych od Okręgowego Inspektora Pracy w W. wynika, iż w okresie od dnia [...] listopada 1996 r. do dnia [...] listopada 2002 r., zatem m. in. w okresie kiedy strona zmieniła siedzibę, nie zostało wydane stanowisko w sprawie spełniania przez "M." Sp. z o. o. warunków stawianym zakładom pracy chronionej, organ ustalił, iż najbardziej prawdopodobną datą (a tym samym najbardziej korzystną dla strony), od kiedy strona faktycznie zaczęła użytkować pomieszczenie przy ul. [...] jest dzień [...] stycznia 1999 r., tj. dzień, kiedy Okręgowy Inspektorat Pracy w W. wydał Spółce nakaz, w zakresie m. in. wykonania poręczy przy schodach, zainstalowania podchwytów dla osób niepełnosprawnych w pomieszczeniach higieniczno-sanitarnych w siedzibie spółki oraz wykonania pomiarów natężenia i równomierności oświetlenia elektrycznego stanowisk pracy w siedzibie strony skarżącej. Tym samym stwierdzono, że skarżąca spółka wymienionych wcześniej warunków nie spełniała, a zatem należało podjąć stosowną decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej.

Organ odwoławczy podniósł, że strona skarżąca w żadnym z oświadczeń nie określiła jednoznacznie daty rozpoczęcia użytkowania lokalu przy ul. S. w W. Od grudnia 1996 r. lokal pod wskazanym adresem jest jedynym miejscem działalności spółki, co do którego posiada tytuł prawny do lokalu. Potwierdza to również sama skarżąca w "Karcie zgłoszeniowej pracodawcy", przesłanej w grudniu 1996 r. do Państwowej Inspekcji Pracy. Organ I instancji prawidłowo oparł się na dokumencie potwierdzającym w sposób jednoznaczny fakt użytkowania lokalu przy ul. [...] paw. [...] w W. przez pracodawcę. Dokumentem tym jest nakaz wydany przez Państwową Inspekcję Pracy w dniu [...] stycznia 1999 r.

Organ odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego oddalenia wniosków dowodowych, w szczególności na okoliczność potwierdzenia, iż omawiany lokal spełniał warunki stawiane zakładom pracy chronionej organ stwierdził, że zarzut ten jest nietrafny, albowiem pracodawca przedłożył nakaz wydany w dniu [...] stycznia 1999 r. przez Państwową Inspekcję Pracy. Okręgowy Inspektorat Pracy w W., który to nakaz wskazuje na brak dostępności tych lokali dla osób niepełnosprawnych, co jest sprzeczne z art. 28 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Ponadto Państwowa Inspekcja Pracy wydała decyzję z dnia [...] września 2002 r., w której stwierdza, iż obiekt zlokalizowany przy ul. [...] w W., nie spełnia wymagań stawianych zakładom pracy chronionej zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wobec posiadanych w aktach sprawy ww. dokumentów wydanych przez Państwową Inspekcję Pracy, powoływanie m.in. przedstawiciela skarżącej spółki w charakterze świadka celem potwierdzenia tej okoliczności, byłoby bezprzedmiotowe i nie mogłoby mieć wpływu na wynik sprawy tj. na datę utraty przez pracodawcę statusu zakładu pracy chronionej.

Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego pominięcia wniosku strony z dnia [...] marca 2009 r. o reasumpcję postanowienia dowodowego również uznano go za nietrafny. Reasumpcja uregulowana została w art. 132 k.p.a. i jest możliwa także w stosunku do postanowienia, na które strona wniosła zażalenie (art. 144 k.p.a.). Tymczasem w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. o odmowie dopuszczenia dowodów, strona została pouczona, iż na niniejsze postanowienie nie służy zażalenie, a strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego ustalenia, że na dzień [...] stycznia 1999 r. lokal przy ul. [...] nie spełniał wymogów stawianych przez omawianą ustawę pomimo, że przedstawiciele Państwowej Inspekcji Pracy podczas kolejnych kontroli nie dostrzegali tak daleko idących uchybień, stwierdzono, że Państwowa Inspekcja Pracy podczas następnej i jedynej już kontroli wydała decyzję z dnia [...] września 2002 r., w której potwierdziła, iż obiekt zlokalizowany przy ul. [...] w W. tj. nie spełniał wymagań stawianych zakładom pracy chronionej zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Decyzja ta w części dotyczącej niespełnienia ww. warunków została podtrzymana przez Okręgowego Inspektora Pracy w procedurze odwoławczej.

Ustosunkowując się do zarzutu wadliwego ustalenia, że przedstawiciele skarżącej nie zawiadomili o zmianie adresu spółki na nowy przy ul. [...] oraz nie wystąpili ze stosownym wnioskiem zgłoszeniowym, organ wskazał, że w myśl przepisów zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 marca

1998 r. w sprawie wzorów informacji przedstawianych przez prowadzącego zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej (M.P. z dnia 7 kwietnia 1998 r.). pracodawca do dnia 20 miesiąca następującego po okresie sprawozdawczym tj. najpóźniej do 20 lipca 1998 r. winien przesłać informację określoną we wzorze stanowiącym załącznik nr 2 do tego zarządzenia, w tym informację o zmianie siedziby Spółki, do Biura Pełnomocnika Rządu Do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Strona skarżąca była wzywana do okazania kopii zgłoszenia ww. zmiany do ww. Biura, jednakże dokument ten nie został przedłożony przez stronę. Ponadto Państwowa Inspekcja Pracy w piśmie z dnia [...] marca 2006 r. poinformowała, że w okresie od [...] listopada 1996 r. do [...] listopada 2002 r. nie zostało wydane stanowisko (pozytywne) w sprawie spełniania przez pracodawcę warunków stawianych zakładom pracy chronionej zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego ustalenia, iż w lokalu przy ul. [...], stanowiącym jedyne miejsce wykonywania i prowadzenia spraw spółki przez zarząd spółki, osoby niepełnosprawne kiedykolwiek przebywały i świadczyły pracę organ podkreślił, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy chronionej winny spełniać warunki określone w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy. Bez znaczenia jest fakt, czy w obiekcie, stanowiącym jednocześnie siedzibę skarżącej, są stworzone stanowiska pracy dla niepełnosprawnych pracowników czy też nie. Przepis art. 28 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy nie zawiera ograniczenia, z którego wynikałoby, że tylko obiekty i pomieszczenia, w których pracę wykonują niepełnosprawni pracownicy, mają odpowiadać przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, a także muszą uwzględniać potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniać wymagania dostępności do nich.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30 ust. 1 i 3 ustawy organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy Wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej w razie niespełniania warunków lub obowiązków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 i art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 i 2, z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków lub obowiązków. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że pracodawca traci status z dniem niespełnienia jakiegokolwiek, tj. choćby jednego z warunków wskazanych w przywołanych wyżej przepisach.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 7 k.p.a. organ podniósł, że przepis art. 30 ust. 3 ustawy daje Wojewodzie legitymację do stwierdzania utraty statusu z dniem faktycznego (udokumentowanego) zaprzestania spełniania któregokolwiek z warunków ustawowych. Decyzje podejmowane na podstawie art. 30 ust. 3 ustawy mogą działać wstecz, albowiem są to decyzje o charakterze deklaratoryjnym. Potwierdza to również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2002 r. (III RN 2/01, OSNP 2002/21/512) oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r. (VI SA/Wa 2224/04).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez jego zastosowanie do sytuacji, która miała miejsce w czasie, kiedy obowiązywała ustawa z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie decyzja o przyznaniu pracodawcy statusu zakładu pracy chronionej zapadła w 1992 r., czyli pod rządami ustawy z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji osób niepełnosprawnych i przez cały czas obowiązywania tej ustawy nie została uchylona. Decyzje wydane w oparciu o wymienioną w zdaniu poprzednim ustawę nie miały określonego terminu ich obowiązywania, a zatem należy przyjąć, iż były skuteczne do czasu faktycznego istnienia przesłanek uznania pracodawcy za zakład pracy chronionej. Od momentu wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych do pracodawcy stosuje się przepisy tej ustawy.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia § 48 rozporządzenia z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.), w sytuacji, w której osoby niepełnosprawne nigdy nie przebywały i nie korzystały z lokalu przy ul. [...] paw. [...] w W. organ wskazał, że § 48 ww. rozporządzenia ma zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem każdy pracodawca, który posiada status zakładu pracy chronionej zatrudnia pracowników niepełnosprawnych według stosownego wskaźnika. Jest to jeden z warunków do uzyskania powyższego statusu.

Za bezzasadny uznał organ wniosek strony o przeprowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego, bowiem okoliczności spełniania innych przesłanek, od spełnienia których również zależy posiadanie przez pracodawcę statusu zakładu pracy chronionej, a które strona chciała udowodnić, nie były kwestionowane przez organ I instancji. Natomiast okoliczność, od kiedy strona zaczęła użytkować pomieszczenie przy ul. [...] zostały już stwierdzone ww. dokumentami.

Na powyższą decyzję M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji, powtarzając zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1996/09 oddalił skargę M. Sp. z o.o. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2009 r.

Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt. II GSK 2305/11 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1996/09 wskazując, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało dotknięte wadą nieważności określoną w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zarówno w składzie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2010 r., przed którym zapadł wyrok zaskarżony niniejszą skargą kasacyjną, jak również w składzie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przed którym zapadł poprzedni wyrok z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 723/06, na mocy którego oddalono skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie utraty statusu zakładu pracy chronionej przez M. Spółkę z o.o. orzekali ci sami sędziowie WSA: Halina Emilia Święcicka oraz Zbigniew Rudnicki.

W ocenie NSA powyższa sytuacja wyczerpuje dyspozycję art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., zgodnie z którym sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Przepis ten został dodany na mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 1736) i z dniem wejścia w życie tj. z dniem 8 stycznia 2010 r. rozszerzył określony w art. 18 p.p.s.a. katalog wyłączeń sędziego z mocy prawa. Zatem w dniu podjęcia zaskarżonego w sprawie wyroku tj. dnia 29 października 2010 r., powyższy przepis znajdował się w obrocie prawnym i musiał być stosowany, niezależnie od oceny trafności wprowadzonych nim uregulowań. Nieuwzględnienie faktu, że wskazani wyżej sędziowie podlegali wyłączeniu z mocy prawa na podstawie art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., prowadzi do konieczności stwierdzenia, że wystąpiła określona w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przesłanka nieważności postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1996/09.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy przy uwzględnieniu art. 190 p.p.s.a.

w odniesieniu do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2305/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie zważył, co następuje:

Dla przejrzystości wywodu w pierwszej kolejności należy uszeregować zdarzenia zaistniałe w sprawie, istotne z punktu widzenia niniejszego rozstrzygnięcia.

Aktualnie rozpoznaniu podlega skarga spółki M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. stwierdzającą utratę z dniem [...] stycznia 1999 r. statusu zakładu pracy chronionej przez ww. spółkę.

Powyższe decyzje zostały wydane w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ po prawomocnym oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 723/06 skargi spółki M. na decyzję kasacyjną organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2006 r. uchylającą decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2003 r., w której stwierdzono utratę z dniem [...] listopada 1996 r. statusu zakładu pracy chronionej przez skarżącą spółkę.

W sprawie sygn. akt VI SA/Wa 723/06 sąd administracyjny oddalając skargę Spółki M. zaakceptował stanowisko organu II instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], że pomimo zaleceń Ministra Pracy i Polityki Społecznej zawartych w poprzedniej decyzji kasacyjnej tego organu z dnia [...] lipca 2003 r. rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. ponownie nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. Brak jest ustaleń, od kiedy faktycznie rozpoczęła użytkowanie lokalu w W., przy ul. [...], który w ocenie Państwowej Inspekcji Pracy nie spełniał warunku określonego w art. 28 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że przy ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym organ I instancji powinien wziąć pod uwagę, iż zawarcie umowy najmu lokalu czy też zarejestrowanie siedziby spółki nie jest tożsame z faktycznym użytkowaniem tego lokalu na potrzeby zakładu pracy.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a. zarówno organ administracji jak i Sąd rozpatrujący ponownie sprawę związani są stanowiskiem ocennym poprzedniego Sądu (w tym przypadku wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 723/06), co oznacza, że muszą one się zastosować do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych w wyrażanym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania mu się w pełnym zakresie oraz reagowania poprzez treść nowego wyroku w razie stwierdzenia braku zastosowania do wskazań w zakresie dalszego postępowania (v. np. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r. lex 47275).

Brak uzasadnienia wyroku, co miało miejsce w toku kontroli sądowej zakończonej oddaleniem skargi na decyzję z dnia [...] lutego 2006 r., utrudnia niezawodną kwalifikację, jakie przesłanki Sąd rozważał wydając orzeczenie w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 723/06.

Jednakże nie ulega wątpliwości, że oddalając skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2006 r. Sąd administracyjny uznał za zasadne wydanie przez ten organ decyzji kasacyjnej.

Jak już wyżej wskazano, w decyzji tej organ odwoławczy uznał, że nie został ustalony w sprawie stan faktyczny w zakresie rozpoczęcia użytkowania spornego lokalu.

Na gruncie rozpatrywanej aktualnie sprawy podkreślenia także wymaga, że zarówno Sąd, jak i organ związani są przy jej rozpoznawaniu na mocy art. 170 p.p.s.a., prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2004 r., sygn. akt VI SA/Wa 25/04 w którym to wyroku nie zaakceptowano stanowiska organu, że utrata statusu zakładu pracy chronionej nastąpiła z dniem 1 października 1996 r.

Sąd wyraził w tym wyroku pogląd, że okoliczność zawarcia umowy najmu lokalu nie jest tożsama z pojęciem rozpoczęcia jego użytkowania, a tę ostatnią okoliczność jako istotną dla rozstrzygnięcia sprawy powinien ustalić organ.

Mając na uwadze powyższe, po rozpoznaniu niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W ocenie Sądu nie można postawić organom, zarzutu, iż data 26 stycznia 1999 r. przyjęta przez nich za datę utraty statusu zakładu pracy chronionej jest niewłaściwa.

Jak już wyżej wspomniano należy mieć na uwadze, iż w niniejszej sprawie zapadły już decyzje (z dnia [...] lutego 2003 r. oraz z dnia [...] lipca 2003 r.) o utracie przez skarżącą statusu zakładu pracy chronionej z datą wcześniejszą, tj. z dniem [...] października 1996 r. oraz z dniem [...] listopada 1996 r. Decyzje te były uchylone przez organ odwoławczy, który nakazywał organowi I instancji ustalenie, kiedy skarżąca faktycznie rozpoczęła użytkowanie lokalu, który – jak wynikało z materiału dowodowego – nie spełniał wymogów wskazywanych w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. Obie decyzje uchylające były już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sporną kwestią była data, w której strona skarżąca przestała spełniać wymogi z art. 28 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

Niemożność ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości daty, od której strona skarżąca przeniosła zakład pracy chronionej do nowego lokalu, spowodowała, iż organ przyjął inną, znacznie późniejszą datę: [...] stycznia 1999 r., tj. datę w której właściwy organ stwierdził, że skarżąca nie spełniała w lokalu przy ul. [...] pawilon [...] w W. wymaganych prawem wymogów. W ocenie Sądu, organ trafnie oparł się na nakazie Okręgowego Inspektoratu Pracy w W. z dnia [...] stycznia 1999 r., w którym nakazano, jakie prace należy dokonać dla dostosowania pomieszczeń dla osób niepełnosprawnych. Oznacza to, iż co najmniej w dacie wydania nakazu lokal nie spełniał wymogów wskazanych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy.

O tym, czy pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy chronionej odpowiadają warunkom określonym w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy decyduje Państwowa Inspekcja Pracy, która wydaje decyzję na tę okoliczność. Jak wynika z akt sprawy Państwowa Inspekcja Pracy nie wydała w tym zakresie pozytywnych decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2010 r. wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 891/09 stwierdził m.in.

W świetle treści cytowanych przepisów, a w szczególności brzmienia art. 28 ust. 2 ustawy, iż Państwowa Inspekcja Pracy (PIP) "stwierdza" przystosowanie stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełnienie dostępności do nich (art. 28 ust. 1 pkt 2) przesłanka ta oznacza, że ustawowy wymóg dochowania określonym wyżej warunkom następuje poprzez władcze działanie prawne organu administracji i skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, wymaga szczególnej formy aktu zewnętrznego, tj. decyzji administracyjnej. W tej mierze rozważań Naczelny Sąd Administracyjny odwołuje się do stanowiska doktryny wyrażonego w literaturze przedmiotu (B.Adamiak, Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz, W-wa 2009, s. 3 79-384), także motywów uzasadnienia uchwały Izby Cywilnej i Administracyjnej SN z 5.2. 1988 r. IIIAZP 1/88 (OSPiKA 1989, Nr 3, poz. 59), które podziela.

Przyjmując powyższy pogląd za własny należy stwierdzić, że z powołanych przepisów wynika, iż o tym czy pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy odpowiadają warunkom w nich określonym, decyduje PIP, a jedynym dowodem na tę okoliczność jest wydana przez ten organ decyzja.

Materialną podstawę obu zaskarżonych decyzji są przepisy art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 1071 z późn. zm.).

Jak stanowi przepis art. 30 ust. 3 przedmiotowej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organy obu instancji, Wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej w razie niespełnienia warunków lub obowiązków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 i art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 i 2 , lub odpowiednio art. 28 ust. 1 pkt 1-3, art. 29 lub 30 ust. 2b, z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków lub obowiązków.

Przepis art. 30 ust. 3 ww. ustawy przed dniem 1 lutego 2003 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 7, poz. 79 z późn. zm.) stanowił, iż Wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej w razie niespełnienia warunków i obowiązków, o których mowa w art. 28 i art. 33 ust. 1 i 3.

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 13 ust. 1 powołanej ustawy nowelizującej z dnia 20 grudnia 2002 r. sprawy wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy (a więc przed dniem 1 lutego 2003 r.- vide: art. 19 ustawy z 2002 r.) podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. Kolejna zmiana ustawy dokonana ustawą z dnia 15 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. (Dz. U. Nr 115, poz. 791) w art. 19 również potwierdzała, iż sprawy wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych.

W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte przez organ I instancji w dniu [...] września 2002 r. zatem miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2003 r.

Ustawodawca w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wprowadził szereg warunków prawnych mających wpływ na przyznanie i zachowanie statusu zakładu pracy chronionej. Jednym z nich jest wymóg, by obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy odpowiadały przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, a także by uwzględniały potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniały wymagania dostępności do nich i by została niepełnosprawnym zapewniona doraźna i specjalistyczna opieka medyczna, poradnictwo i usługi rehabilitacyjne (art. 28 ust. 1 ustawy). Spełnianie ww. okoliczności stwierdza Państwowa Inspekcja Pracy (art. 28 ust. 2 ustawy).

Ustawodawca dał Wojewodzie uprawnienia do wydania decyzji o stwierdzeniu utraty przyznanego statusu zakładu pracy chronionej, w razie niewywiązywania się z nałożonych przepisami prawa obowiązków. Decyzja stwierdzająca utratę statusu zakładu pracy chronionej jest zatem konsekwencją niedopełnienia warunków umożliwiających zatrudnienie osób niepełnosprawnych w zgodzie z przepisami.

Decyzja Wojewody w tym przedmiocie jest obligatoryjna. Powyższe oznacza, że ustalony w trakcie postępowania administracyjnego przez Wojewodę stan faktyczny, potwierdzający niespełnienie którejkolwiek z ustawowych przesłanek cofnięcia statusu zakładu pracy chronionej, nie pozwala na dokonywanie ocen w zakresie wagi niedochowanych warunków (v. wyrok NSA z dnia 12 października 2006 r. sygn. akt II GSK 164/06).

Nie oznacza to oczywiście, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie o cofnięcie statusu zakładu pracy chronionej nie jest zobowiązany do rzetelnego, wyczerpującego i obiektywnego zbadania sprawy, w tym zebrania dowodów i ich wszechstronnej oceny, mając na uwadze drastyczne skutki jakie dla pracodawcy powoduje ewentualna decyzja cofająca status.

Mając na względzie powyższe za niezasadny należy uznać zarzut skarżącej naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji oparły wydane przez siebie rozstrzygnięcia na prawidłowo zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym. Zarówno Minister Polityki Społecznej, jak i Wojewoda wyczerpująco zbadali wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadzili dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), dokonując przy tym wszechstronnej jego oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, jak również przeprowadzili pełną analizę znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy.

W toku postępowania administracyjnego zapewniono stronie czynny udział.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo odmówił dopuszczenia zgłoszonych przez stronę skarżącą, skoro innymi dowodami ustalił okoliczności mające znaczenie dla sprawy.

W konsekwencji należy przyjąć, że wydanie decyzji stwierdzającej z mocą wsteczną utratę statusu zakładu pracy chronionej, we wskazanej w niej dacie odpowiada prawu.

W wyroku z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt II GSK 389/09 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in.:

Przy interpretacji art. 30 ust. 3 ustawy istotny jest inny podział decyzji administracyjnych – na decyzje związane i decyzje uznaniowe. Rzeczą wtórną są natomiast rozważania, czy decyzja ta wywołuje skutek ex tunc czy ex nunc, a do tego (w znacznym uproszczeniu) odnoszą się skutki podziału decyzji konstytutywne i deklaratoryjne. (...).

Z treści art. 30 ust. 3 ustawy rehabilitacji zawodowej wynika bowiem wprost, że niespełnienie warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy obliguje Wojewodę do podjęcia decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej z dniem zaprzestania spełnienia jakiegokolwiek warunku (...).

Decyzja stwierdzająca utratę statusu zakładu pracy chronionej nie jest sankcją stosowaną wobec pracodawcy, lecz konsekwencją niedopełnienia warunków umożliwiających zatrudnienie osób niepełnosprawnych w zgodzie z przepisami. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego omawiana regulacja prawna służy nadrzędnemu celowi ustawy, jakim jest pomoc osobom niepełnosprawnym, którzy powinni być zatrudnieni w warunkach uwzględniających ich potrzeby.

Pracodawca, który w zamian za wykonywanie zadań publicznych korzysta z przywilejów musi wywiązywać się z obowiązków prawnych stanowiących podstawę do zwolnienia go z określonych ciężarów publicznych. Niewywiązanie się z tych obowiązków poprzez, jak w tym wypadku niezapełnienie osobom niepełnosprawnym pomieszczeń użytkowanych przez nich odpowiadających przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uwzględniających potrzeby niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniających wymagania dostępności do nich, skutkuje utratą uprawnień wynikających ze statusu zakładu pracy chronionej.

Zauważyć przy tym trzeba, że w takich wypadkach utrata statusu zakładu pracy chronionej (a więc uprzywilejowanej pozycji pracodawcy) nie ma, co do zasady, charakteru nieodwracalnego, gdyż stosownie do art. 30 ust. 2c ustawy spełnienie warunków poprzez usuniecie stanu niezgodnego z prawem, umożliwia uzyskanie statusu pracy chronionej z dniem ponownego spełnienia warunków (...).

Powyższy pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela.

Z wymienionych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę spółki M. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.