Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1069/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w osnowie decyzji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], którym to postanowieniem sprostował oczywistą omyłkę pisarską.

Sprostowanie dotyczyło oznaczenia numeru decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. - zamiast nr [...] powinno być [...].

Przywołując art. 113 § 1 i 2 K.p.a. organ wyjaśnił, że pomyłka w oznaczeniu numeru decyzji nie ma żadnego znaczenia dla treści samej decyzji, gdyż w jej uzasadnieniu pojawia się prawidłowy numer decyzji i nie zachodzi żadna wątpliwość co do treści rozstrzygnięcia.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi K.J. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia skarżący podniósł, że organ winien ponownie odnieść się do kwestii jego prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Twierdził, że organ, dokonując sprostowania treści decyzji w lakoniczny sposób odniósł się do zarzutów zażalenia odnoszących się do pozbawienia skarżącego należności z tytułu prawa do równoważnika pieniężnego. Podniósł, że wpisanie numeru [...] w miejsce [...] było świadomym mataczeniem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że doszło do błędu pisarskiego w treści decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2008 r., utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Komendanta [...] Policji w [...] nr [...] z dnia[...] września 2005 r., stwierdzającej wygaśnięcie z dniem [...] kwietnia 2005 r. własnej decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, polegającej na omyłkowym wpisaniu w sentencji powyższej decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] błędnego numeru orzeczenia Komendanta [...] Policji w [...], tj. nr [...] zamiast [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), stanowiący podstawę prawną zaskarżonego postanowienia przewiduje, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału dowodowego z treścią decyzji. Niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. W orzecznictwie sądowym poza sporem pozostaje stanowisko, że w postępowaniu o sprostowanie, w trybie wymienionego przepisu, nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 812/11, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oczywistą omyłką pisarską może być widoczne, wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, może to też być wyrażenie w orzeczeniu treści, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przytoczenie niewłaściwego sformułowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2258/12 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji dokonał sprostowania w ten sposób, że oznaczył decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. zamiast nr [...] numerem [...].

W ocenie Sądu, błędne podanie numeru decyzji mogło podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 K.p.a.

Wyjaśnić należy, iż zgodnie z tezą Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymienioną w wyroku z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 931/14, w postępowaniu o sprostowanie w trybie art. 113 K.p.a. nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne, będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa.

Wskazać również należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w tezie wyroku z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1892/14 wyjaśnił, że w trybie art. 113 § 2 K.p.a. nie można zmieniać decyzji ani jej uzupełniać o nowe elementy, co skutkowałoby koniecznością zmodyfikowania dotychczasowej oceny stanu faktycznego lub prawnego. Nie jest również dopuszczalne, aby w tym trybie dokonywać interpretacji przepisów prawa, w tym także przepisów prawa podatkowego, gdyż wówczas mielibyśmy do czynienia z wykładnią prawa, a nie z wyjaśnieniem treści decyzji. Określony w art. 113 § 2 K.p.a. zakres działania organu jest ograniczony wyłącznie do wyjaśnienia wątpliwości co do znaczenia zawiłych lub niejednoznacznych sformułowań, zawartych w osnowie decyzji i po części w jej uzasadnieniu, ale tylko wówczas, gdy jest to konieczne do odkodowania treści jej sentencji.

Powyższe oznacza, że organ w trybie art. 113 § 2 K.p.a. nie mógł ponownie merytorycznie oceniać prawa skarżącego w zakresie jego uprawień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.