Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 685/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 , 52 , 53
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi W. K. i L. K. na uchwałę nr XXIII/283/VII/2016 Rady Miasta Trzebini z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Trzebinia postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W.K. i L.K. reprezentowani przez adw. A.Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr XXIII/283/VII/2016 Rady Miasta Trzebini z 29 lipca 2016 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Trzebinia w części, a to jej § 6 ust. 2 gdzie postanowiono, że: "Podjęcie działań usuwających lub co najmniej ograniczających śliskość chodnika poprzez zastosowanie piasku lub soli."

Zaskarżonej części uchwały zarzucono naruszenie prawa w postaci: art. 4 ust. 2 pkt 1b w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W przedłożonych przez Burmistrza Trzebini aktach sprawy znajdowało się sporządzone przez adw. A.Z. w imieniu skarżącego W.K. wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa

Na wezwanie referendarza sądowego o przedstawienie - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi - dowodu, że przed wniesieniem skargi również L.K. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 25 lipca 2019 r. wyjaśnił, że wymóg przedstawienia dowodu wezwania do usunięcia naruszenia prawa przestał już obowiązywać "w związku z uchyleniem art. 52 § 4 nowelizacją ustawy z dnia 1 czerwca 2917 r, natomiast § 3 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie". Pomimo to pełnomocnik wskazał, że przedkłada dowody wezwań do usunięcia naruszenia prawa z dnia 8 sierpnia 2017 r. i 1 maja 2018 r., na które organ udzielił odpowiedzi w dniach 13 września 2017 r. i 25 czerwca 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. póz. 935) - dalej jako "ustawa nowelizująca". Wprowadziła ona zmiany między innymi w zakresie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. póz. 718, z późn. zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy

z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie, rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu.

Niewątpliwie zaskarżona uchwała z dnia 29 lipca 2016 r. została uchwalona przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. póz. 718 ze zm.).

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

W myśl § 4 art. 52 w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Z cytowanymi przepisami korespondowało brzmienie art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym który stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W świetle powyższych regulacji stanowisko pełnomocnika skarżących, jakoby w przypadku niniejszej skargi nie istniał obowiązek wcześniejszego wezwania do

usunięcia naruszenia prawa, a skargę można było wnieść w każdym czasie - jest błędne.

Pełnomocnik poprzedził wniesienie skargi na uchwałę wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa jedynie w odniesieniu do W.K. , przy czym czynności tej dokonał dwukrotnie w pismach z dnia 8 sierpnia 2017 r. 1 maja 2018 r. Skarga W.K. podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu.

Termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie został określony w powołanym wyżej art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji: trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W.K. wezwał Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa w dniu 8 sierpnia 2017 r. Odpowiedź na wezwanie została udzielona w piśmie z dnia 13 września 2017 r., a zatem od daty doręczenia ww. pisma należy liczyć bieg 30-dniowego terminu do wniesienia skargi na uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Tymczasem skarga na uchwałę została wniesiona dopiero w dniu 18 maja 2019 r., a zatem znacznie po upływie zakreślonego ustawą terminu. Na marginesie sąd wyjaśnia, że ponowne skierowanie do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie otwiera terminu do wniesienia skargi. Ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wskutek tego wniesienie skargi, stanowiłoby obejście przepisów o wnoszeniu skargi do sądu administracyjnego.

Konkludując stwierdzić należy, że skarga wniesiona przez W.K. , jako wniesiona z uchybieniem terminu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p,p,s,a, podlega odrzuceniu.

Z kolei skarga wniesiona przez L.K. w ogóle nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik skarżącej, pomimo wezwania Sądu, nie przedłożył dowodu na dokonanie tej czynności. Również w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma skarżącej w tym przedmiocie, które można by uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec zatem brzmienia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. (sprzed nowelizacji) należy stwierdzić, że skarżąca nie spełniła przesłanki warunkującej skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania

3

przysługującego środka zaskarżenia, tj. wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji.