Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 250/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 26 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

A., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 26 lutego 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 22 grudnia 2017 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 25 sierpnia 2017 r. do Starosty wpłynął wniosek Spółki o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową BOT-E2/42 o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t. na działce nr [..] w miejscowości O., gmina S.

Po wszczęciu postępowania w sprawie Starosta, postanowieniem z dnia

20 września 2017 r., zobowiązał Spółkę do uzupełnienia projektu budowlanego będącego załącznikiem do wniosku. Organ pierwszej instancji stwierdził następujące uchybienia:

– brak oświadczeń projektantów wykonujących projekt budowlany sporządzonych zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1322 ze zm.) powoływanej dalej jako "Prawo budowlane",

– brak zaprojektowania pasa zieleni izolacyjnej od strony terenów mieszkalnych

i przedstawienia na zagospodarowaniu terenu zgodnie z ustaleniami § 6 pkt 5 tabeli dla terenów 35-37 miejscowego planu zagospodarowania terenu przyjętego uchwałą

nr XIX/183/2016 Rady Gminy z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi O.

(Dz. Urz. Woj.. z 2016 r. poz. 2128) - dalej jako "Uchwała XIX/183/2016",

– brak określenia połączenia działki budowlanej z drogą kategorii publicznej

w odniesieniu do ustaleń § 6 pkt 10 lit. a) tabeli dla terenów 35-37 miejscowego planu zagospodarowania terenu przyjętego Uchwałą XIX/183/2016,

– brak zgodności projektu budowlanego wieży stacji bazowej z ustaleniami § 6 pkt 3 lit. b) tabeli dla terenów 35-37 miejscowego planu zagospodarowania terenu przyjętego Uchwałą XIX/183/2016 w zakresie wysokości danej budowli. Wskazano, że ustalenia planu dopuszczają obiekty o wysokości do 15 m (nie dotyczy to infrastruktury elektroenergetycznej), natomiast inwestor zaprojektował wieżę o wysokości 44,40 m. Ponadto sposób liczenia wysokości obiektów podany jest w § 3 pkt 7 ww. planu miejscowego, czego również w danym projekcie nie uwzględniono,

– w związku z koniecznością dostosowania projektu budowlanego do wytycznych planu miejscowego należy przedłożyć stosowną analizę klasyfikacji przedsięwzięcia wpływu inwestycji, tj. stacji bazowej wykonanej na nowo przyjętych wysokościach na środowisko, a w przypadku przekroczenia norm (co jest nieuniknione, co potwierdził inwestor w projekcie budowlanym) przedłożyć stosowną decyzję zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.),

– brak określenia i wykazania zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych

w odniesieniu do ustaleń § 6 pkt 10 lit. b) tabeli dla terenów 35-37 miejscowego planu zagospodarowania terenu przyjętego Uchwałą XIX/183/2016.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Spółka podniosła, że przedmiotowe przedsięwzięcia jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powoływanego dalej jako "m.p.z.p.", gdyż projektowana inwestycja stanowi urządzenie infrastruktury technicznej. Podano, że zgodnie z art. 46 ustawy z dnia

7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa o wspieraniu", m.p.z.p. nie może ustanawiać zakazów oraz nie może uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności. Zdaniem Spółki, wprowadzenie w miejscowym planie zakazu budowy obiektów wyższych niż 15 m, za wyjątkiem obiektów elektroenergetycznych, uniemożliwia lokalizowanie stacji z powodu niespełnienia norm środowiskowych. Odnośnie do braku miejsc postojowych Spółka zauważyła, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem bezobsługowym i tym samym nie wymaga zabezpieczenia miejsc postojowych na terenie inwestycji.

Decyzją z dnia 22 grudnia 2017 r. Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wieżą typu BOT-E2/42 na terenie działki nr [..], obręb O., gmina S.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że Spółka nie uzupełniła wskazanych w postanowieniu z dnia 20 września 2017 r. braków, przede wszystkim nie doprowadziła projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami planu miejscowego dla terenu wsi O.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu Spółka, wnosząc o jej uchylenie

w całości i wydanie przez organ odwoławczy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę zgodnie z jej wnioskiem, podtrzymała argumentację zaprezentowaną w piśmie z dnia 5 grudnia 2017 r.

Wojewoda nie podzielił argumentacji strony odwołującej się uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 26 lutego 2018 r. organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 28 ust. 1, art. 33 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wskazując, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu lub innego aktu prawa miejscowego, lub też gdy akty te nie dopuszczają możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazują lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, organ nie może wydać pozwolenia na budowę.

Wojewoda podniósł, że organ architektoniczno-budowlany ma obowiązek odmówić udzielenia pozwolenia na budowę każdorazowo, gdy tylko projekt budowlany nie jest zgodny z treścią planu miejscowego i innych aktów prawa miejscowego. Podkreślono,

że ustawodawca określając w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym a ustaleniami miejscowego planu i innych aktów prawa miejscowego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Nie można zatem w tym zakresie stosować jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej. Zaakcentowano, że miejscowy plan i inne akty prawa miejscowego zawierają ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązują, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność, bądź nie zostaną uchylone. Postanowienia tych aktów wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na ich obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych. Odwołując się do orzecznictwa sądowego organ odwoławczy wskazał, że negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności w zasadzie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych sprawy Wojewoda stwierdził, że planowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej położona jest

w terenie oznaczonym symbolem 37.P.U - tereny zabudowy produkcyjnej oraz usługowej, m.p.z.p. obszaru wsi O. (Uchwała XIX/183/2016). Zgodnie z pkt 5 ustaleń szczegółowych zawartych w kartach terenu uchwały, dla terenów oznaczonych numerem 35 do numeru 37 w ppkt 3 lit. b), ustalającym zasady ochrony i kształtowania terenu, istnieje zapis "zakaz lokalizacji budowli wyższych niż 15m - nie dotyczy infrastruktury energetycznej".

Zdaniem organu odwoławczego, budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wraz

z wieżą kratową typu BOT-E2/42 o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t., będąca przedmiotem wniosku Spółki, stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany. Podano,

że obiektem budowlanym jest budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesionego z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Wskazano, że tworząc pojęcie budowli (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) ustawodawca nie definiuje samego pojęcia, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że jest to obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (definicja negatywna), ale wylicza w sposób przykładowy obiekty budowlane, zakwalifikowane jako budowle. "Wolno stojące maszty antenowe" zostały wprost wymienione w powyższej definicji. Wojewoda zwrócił uwagę, że przepisy Prawa budowlanego nie definiują pojęcia maszt antenowy. Definicje tego pojęcia oraz wieży antenowej zawarto w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.). Zgodnie z § 3 pkt 9 i 13 tego rozporządzenia masztem antenowym jest konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, z odciągami, natomiast wieżą antenową jest konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, bez odciągów, przy czym obie konstrukcje są zaliczane do telekomunikacyjnych obiektów budowlanych.

W ocenie organu odwoławczego, przepisy, na które powołuje się Spółka, nie mogą zmieniać rozumienia art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, bowiem ustawa z dnia 16 lipca

2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 ze zm.) nie zajmuje się kwestią udzielania pozwoleń na budowę, ani definiowaniem obiektów budowlanych na potrzeby Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. Wojewoda stwierdził, że budowa masztu antenowego o wysokości 43,95 m oraz zamontowanych na nich anten telefonii komórkowej, nie stanowi infrastruktury elektroenergetycznej i nie mieści się w przeznaczeniu dopuszczalnym dla obszaru 37.P.U ustalonym przepisem pkt 5 ppkt 3b m.p.z.p. wsi O. zatwierdzonym Uchwałą XIX/183/2016, a co za tym idzie - złożony projekt budowlany jest niezgodny z zapisami m.p.z.p. w powyższym zakresie. Tym samym, wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla powyższej inwestycji byłoby niezgodne z obowiązującym prawem miejscowym i rażąco naruszałoby art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W opinii organu odwoławczego, w sprawie nie miał zastosowania art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu, zgodnie z którym m.p.z.p. nie może ustanawiać zakazów,

a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna

z przepisami odrębnymi. Podkreślono, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli decyzji nie jest ocena legalności miejscowego planu, lecz jedynie ocena zgodności zamierzonej inwestycji z zapisami tego planu. Zdaniem Wojewody, z treści art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu nie sposób wyprowadzić wniosku, że ograniczenie wysokości zabudowy stanowi zakaz, bądź też rozwiązanie uniemożliwiające lokalizowanie inwestycji

z zakresu łączności publicznej. Wysokość zabudowy stanowi bowiem jeden z parametrów urbanistycznych i jest obligatoryjnym elementem planu. Zwrócono uwagę, że na terenie wsi O. objętym ww. planem miejscowym nie dla każdego terenu wprowadzono takie ograniczenie.

Za niezasadny organ odwoławczy uznał natomiast wymóg naniesienia w projekcie zagospodarowania terenu pasa zieleni zgodnie z planem miejscowym. Wskazano,

że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać m.in. projekt zagospodarowania działki lub terenu wraz częścią opisową oraz część rysunkową sporządzoną na mapie do celów projektowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287). Wojewoda wskazał,

że projektem zagospodarowania terenu objęta jest jedynie część terenu, tj. około 100 m2 na działce nr [..], oddalona znacznie od przewidzianego ochronnego pasa zieleni. Ponadto, przewidziany pas zieleni wg planu miejscowego usytuowany byłby na działce sąsiedniej (nr [..]), nieobjętej wnioskowaną inwestycją.

Za niezasadne organ odwoławczy uznał również żądanie organu pierwszej instancji naniesienia na projekcie zagospodarowania terenu miejsc parkingowych. W ocenie Wojewody, taka funkcja jak bezobsługowa stacja bazowa telefonii komórkowej na stalowej wieży kratowej o wysokości 43,95 m, nie wymaga zabezpieczenia miejsc postojowych zgodnie z ww. planem miejscowym. W karcie terenu nr 35-37 pkt 10b dotyczącym ustaleń budowy systemów komunikacji istnieje zapis "w granicach własności, na której zlokalizowana jest inwestycja należy zapewnić w zależności od funkcji miejsca postojowe w ilości: min. 2 miejsca na 100 m2 powierzchni użytkowej usług, min. 1 miejsce na 2 zatrudnionych i min. 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie". Tym samym, żądanie Starosty zabezpieczenia miejsc postojowych dla inwestycji bezobsługowej organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione.

W ocenie Wojewody, Spółka spełniła wymóg uzupełnienia oświadczeń projektantów zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, albowiem treść oświadczeń załączonych do konkretnych projektów branżowych składających się na cały projekt budowlany jest prawidłowa.

Podsumowując organ odwoławczy podał, że w myśl art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu do usunięcia nieprawidłowości, właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody, taka sytuacja miała miejsce w omawianej sprawie, co w świetle powyższych okoliczności obligowało Starostę do wydania decyzji z dnia 22 grudnia 2017 r. odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

W skardze na powyższą decyzję Spółka, wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzuciła jej naruszenie § 6 pkt 5 ppkt 3 lit. b) (karta terenu od nr 35 do nr 37) Uchwały XIX/183/2016 w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu poprzez bezpodstawne uznanie przez organy administracji budowlanej, że określony w § 6 pkt 5 ppkt 3 lit. b) m.p.z.p. zakaz lokalizacji budowli wyższych niż 15 m (nie dotyczący infrastruktury elektroenergetycznej) odnosi się do wszystkich obiektów budowlanych, także niekubaturowych, w szczególności infrastruktury telekomunikacyjnej i tym samym stanowi ograniczenie w realizacji inwestycji skarżącej.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że zastosowana przez organy literalna wykładnia ograniczenia wysokości pomija fakt, że miejscowy plan podlega takim samym prawom wykładni jak akty innej rangi. W rezultacie należy dokonywać wykładni przepisów miejscowych planów w zakresie inwestycji polegającej na realizacji infrastruktury telekomunikacyjnej poprzez akty rangi ustawowej, w tym m.in. ustawy o wspieraniu. Zdaniem skarżącej, przy zastosowaniu wykładni systemowej i celowościowej interpretacja pkt 5 ppkt 3 lit. b) m.p.z.p. wskazuje, że ograniczenie wysokości zabudowy nie dotyczy nie tylko infrastruktury elektroenergetycznej, ale także infrastruktury telekomunikacyjnej. Tym samym, analiza pkt 5 ppkt 3 lit. b) m.p.z.p. daje uzasadnione podstawy aby sądzić,

że wskazane ograniczenie wysokości dotyczy wyłącznie budynków. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska Spółka przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 2876/16.

Odwołując się do poglądów doktryny i judykatury Spółka podniosła, że przepisy ustawy o wspieraniu nie tylko określają reguły w zakresie tworzenia nowo uchwalanych planów, czy też są wskazówkami w zakresie wykładni postanowień miejscowych planów, które obowiązywały w dacie wejścia w życie tej ustawy, ale przede wszystkim wyznaczają regułę interpretowania planów zgodnie z celem ustawy. Odnosząc się do stanowiska organów, że postanowienia miejscowego planu nie statuują zakazów czy ograniczeń dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych, gdyż w ramach tego planu dopuszczalne jest lokalizowanie stacji bazowej, Spółka zwróciła uwagę, że zakaz wznoszenia budowli wyższych niż 15 m obowiązuje niemalże na całym obszarze objętym m.p.z.p., poza nielicznymi wyjątkami będącymi terenami leśnymi czy rolniczymi. W rezultacie, biorąc pod uwagę specyfikę funkcjonowania sieci telekomunikacyjnych i to, że w znacznym stopniu opiera się na konstrukcjach wieżowych, zapisy planu świadczą o obiektywnym braku możliwości realizacji inwestycji w ramach omawianego obszaru. Z tego powodu m.p.z.p. przyjęty dla wsi O. statuuje ograniczenie lokalizowania nowych stacji bazowych. Ponadto, jak wynika z orzecznictwa (wyrok NSA z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2106/14, wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 24/17) i poglądów doktryny, zakaz wyrażony w art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu nie musi wynikać wprost

z postanowień miejscowego planu, lecz może wynikać pośrednio z analizy jego całokształtu.

Zdaniem strony skarżącej, nie bez znaczenia jest także fakt, że zakazem nie są objęte obiekty infrastruktury elektroenergetycznej. Taki stan rzeczy nosi znamiona niezamierzonej luki prawnej; twórca m.p.z.p. nie przewidział skutków wprowadzenia ogólnego zakazu ograniczenia wysokości, z dopuszczeniem wyłącznie infrastruktury elektroenergetycznej, nie dopuszczając jednocześnie infrastruktury telekomunikacyjnej, które w istocie pod względem formy, celu i istoty są sobie bliskie.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,

że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja – wbrew zarzutom skargi - nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd podzielił ustalenia organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu, ocenił je jako prawidłowe i przyjął za własne.

Niewątpliwym jest, że treść planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość realizacji obiektu, którego dotyczy wniosek.

Planowana przez Skarżącego inwestycja dotyczy obiektu jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, w tym wieża kratowa o wysokości 43,95 m na terenie działki nr [..] obręb [..], w miejscowości O.

Nieruchomość ta położona jest na terenie jednostki oznaczonej symbolem 37.P,U. Jednostka oznaczona symbolem P,U – to zgodnie z § 5 uchwały planistycznej teren zabudowy produkcyjnej oraz usługowej. Zapisy części ogólnej planu nie przewidują realizacji na tym terenie stacji bazowych telefonii komórkowych, ani nie wprowadzają zakazu w tym zakresie. Natomiast zgodnie z ustaleniami szczegółowymi planu zagospodarowania przestrzennego w jednostce 37.P,U. wprowadzono zakaz lokalizacji budowli wyższych niż 15 m, który to zakaz nie dotyczy infrastruktury elektroenergetycznej.

Realizacja budowli o wysokości przekraczającej 15 m nie została przy tym wykluczona w całym planie, bowiem są one dopuszczalne w części jednostek planistycznych, w których zakaz taki nie został wprowadzony.

W czasie uchwalania planu z 2016 r. obowiązywał przepis art. 46 ustawy o wspieraniu. Zgodnie z tym przepisem, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2).

W razie braku umieszczenia w miejscowym planie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej możliwe jest lokalizowanie takiej inwestycji po spełnieniu dwóch warunków: braku naruszenia ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń i braku sprzeczności z określonym w planie przeznaczeniem terenu.

Planowana inwestycja nie jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu. W jednostce 37.P,U nie wprowadzono wyraźnego zakazu budowy stacji bazowych telefonii komórkowych, a realizacja takiej stacji nie pozostaje, zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy wspieraniu w sprzeczności z przeznaczeniem terenu pod zabudową usługową i produkcyjną.

Jednak z uwagi na wprowadzony w planie zakaz wznoszenia budowli wyższych niż 15 m, wskazana we wniosku inwestycja narusza ustanowiony w planie zakaz.

Przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, jej lokalizowanie jest dopuszczalne, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. W przypadku analizowanego planu realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej narusza ustanowiony w planie zakaz wznoszenia budowli o wysokości przekraczającej 15 m. Lokalizowani inwestycji na tym terenie jest zatem zgodnie z planem niedopuszczalne. Jednocześnie podkreśli należy, że zakaz wznoszenia budowli o wysokości przekraczającej 15 m nie został wprowadzony na obszarze całego planu, nie może być on zatem uznany uniemożliwiający realizację biletów telefonii komórkowej na terenie objętym planem.

Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. VII SA/Wa 843/17 z treści art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu nie można wyprowadzać normy prawnej, która pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem, co decyduje o tym, że inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach. Powyższe prowadzi do wniosku, że art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych mógłby zostać uznany za naruszony tylko w takich warunkach, w których uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiałaby przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem. Z tego powodu w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę tylko taka sytuacja umożliwiałaby organowi administracji architektoniczno-budowlanej ocenianie stopnia wywiązania się przez inwestora z warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez pryzmat wskazanej regulacji ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Treść art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu nie pozostawia wątpliwości, że plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem, uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że organy gminy w ogóle nie mogą korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie oznacza to również, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. II SA/Gd 437/17).

Zestawienie norm art. 46 ustawy o wspieraniu z treścią planu zagospodarowania przestrzennego nie umożliwia w niniejszej sprawie dokonania interpretacji planu umożliwiającej pominięcie jego zapisów w zakresie zakazu wznoszenia budowli powyżej wysokości 15 m w analizowanej jednostce planistycznej. Pominięcie zapisów w tym zakresie przekracza ramy dokonania interpretacji planu, która to interpretacja wymagałaby oceny, czy organ planistyczny właściwie wprowadził ograniczenia i zakazy w kontekście treści całej uchwały planistycznej oraz eliminacji części jego zapisów. Może to nastąpić jedynie w sytuacji kompleksowej oceny treści całej uchwały i rozważenia uzasadnienia celu wprowadzonych w poszczególnych jednostkach planistycznych zakazów i ograniczeń. Ocena w takim zakresie zastrzeżona jest do kompetencji sądu administracyjnego badającego zgodność uchwały z prawem w toku postępowania wszczętego skargą o stwierdzenie nieważności uchwały. Podnoszone w skardze zarzuty winny zatem znaleźć rozstrzygnięcie w toku postępowania o stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.

Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

[pic]