Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 234/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. G. i G. G. na bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: I. stwierdzić, że bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umorzyć postępowanie sądowe; III. zasądzić od "T" S.A. z siedzibą w K. solidarnie na rzecz skarżących M. G. i G. G. kwotę 357,00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący M.G. i G.G. w dniu 3.09.2013 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność przedsiębiorstwa A. S.A w K. w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 5 kwietnia 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Skarżący domagali się stwierdzenia bezczynności wyżej wymienionej spółki oraz zobowiązania jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazali, że w dniu 5 kwietnia 2013 r. wystosowali do A. S.A. w K. wezwanie do podjęcia negocjacji zawierającej prośbę o udostępnienie kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. W odpowiedzi spółka wystosowała pismo z dnia 22 kwietnia 2013 r. w którym poinformowała, że kserokopie materiałów archiwalnych pozostają do wglądu w siedzibie A. S.A. Oddział w B. , po uprzednim telefonicznym umówieniu terminu spotkania. Wobec przedłużającej się bezczynności organu, pismem z dnia 30 kwietnia 2013 r. zwrócono się z ponownym wnioskiem o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii elektroenergetycznych. Swoje stanowisko przedsiębiorca przesyłowy powtórzył w piśmie z dnia 15 maja 2013 r. Skarżący podnieśli, że ograniczając prawo do udostępnienia im informacji publicznych, poprzez wprowadzenie warunku osobistego stawiennictwa w siedzibie spółki A. naruszył przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie budzi wątpliwości, że żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy.

W odpowiedzi na skargę A. S.A. w K. wniosła o umorzenie postępowania ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej. Pełnomocnik spółki poinformował, że pismem z dnia 20 września 2013 r. A. S.A. w K. uwzględnił skargę w całości, przedstawiając kserokopię dokumentacji techniczno - prawnej o udostępnienie której wnosili skarżący tj. dokumentacji, która posłużyła do zajęcia stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 22 kwietnia 2013 r.

W piśmie z dnia 4 listopada 2013 r. strona skarżąca podniosła, że spółka nie wykazała czy przesłana dokumentacja stanowi wszystkie informacje publiczne, posiadane przez uczestnika, mieszczące się w zakresie przedmiotowym złożonego wniosku. Dlatego też trudno uznać, aby skarga została w całości uwzględniona przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 § 2 art. 3 ppsa. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze'zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi na bezczynność organów jest możliwe w wypadkach przewidzianych w pkt 1- 4, czyli skarga ta przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy w prawem przewidzianym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność, ale ich brak w sytuacji gdy organ był zobowiązany do podjęcia określonej czynności w odpowiednim terminie.

Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę do dnia rozpoczęcia rozprawy. W omawianej sprawie należy stwierdzić, że organ uwzględnił skargę w całości bowiem korzystając z uprawnień autokontrolnych, dokonał czynność materialno - techniczną określoną w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, jaką jest udostępnienie informacji publicznej.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że na dzień rozpoznania niniejszej sprawy, organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż po wniesieniu skargi do Sądu, podjął działania do których był zobowiązany. Postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe z powodu braku istnienia przedmiotu zaskarżenia.

Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi był wniosek z dnia 5 kwietnia 2013 r. dotyczący udostępnienia ("przekazania" - wniosek sprecyzowany w dniu 30 kwietnia 2013 r.) kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych.

Zgodnie z art. 149 § 1 sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów

lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast stosownie do art. 161 § 1 P.p.s.a. ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-2 tego przepisu lub gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe - pkt 3. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi, jeżeli po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji bądź też dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu, czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym (vide: uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt l OPS 6/08 ).

W przedmiotowej sprawie nie zachodzi bezczynność organu, albowiem udzielił on żądanej informacji - co prawda po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego w treści art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001, Nr 112, póz. 1198) i już po dacie wniesienia skargi, ale przed dniem wyrokowania przez sąd. Istotnym jest także, iż zwłoka organu w udzieleniu odpowiedzi nie miała charakteru rażącego. Z akt wynika, że skarga została złożona za pośrednictwem organu w dniu 3 września 2013 r., natomiast informacji publicznej udzielono pismem z dnia 20 września 2013 r. Zatem w dacie wydania wyroku nie miała już miejsca bezczynność organu dotycząca niezałatwienia wniosku skarżących albowiem udzielono na niego odpowiedzi. W ten sposób została wyeliminowana bezczynność organu (a tym samym przedmiot skargi na bezczynność), a postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.

W tym miejscu wskazać trzeba, że zakres przedmiotowy kognicji sądu w

postępowaniu ze skargi na bezczynność jest ograniczony. Sąd nie obejmuje kontrolą merytorycznej zawartości udzielonej informacji publicznej, a jedynie władny jest oceniać, czy pokrywają się zakresy przedmiotowe wniosku i odpowiedzi organu (por. np. wyrok z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. II OSK 812/08). Taka zbieżność w sprawie niniejszej niewątpliwie ma miejsce, albowiem informacja przekazana skarżącym zawiera odpowiedź na kwestie podniesione w treści ich wniosku. Zauważyć należy, że skarżący wnioskowali o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. Nie wskazywali przy tym konkretnych dokumentów. W piśmie z dnia 20 września 2013 r. A. S.A. w K. przedstawił kserokopie dokumentacji techniczno - prawnej (k. [...] akt sąd.). Z powyższego jednoznacznie wynika, że organ nadesłał dokumenty będące w jego posiadaniu, a dotyczące budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. Co więcej, skarżący nie wskazali na konkretne dokumenty, których organ miałby nie przedstawić.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie prawa można uznać, w ocenie Sądu, długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu. W niniejszym postępowaniu organ pismami odnosił się do wniosku skarżących, a ostatecznie przesłał kserokopię wnioskowanych dokumentów.

Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 149, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 200 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku