Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt IV SA 5110/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia S.O. del. do WSA Asesor WSA Protokolant Maria Matyja (Spr.) Irena Szczepkowska Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi A. i K. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie nakazania rozbiórki domku letniskowego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

2 IV SA 5110/02

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia 19 września 2002 r., Nr "[...]" na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 106, póz. 1126 z dnia 5 grudnia 2000 r. z późn. zm.), nakazał A. i K. J. rozbiórkę budynku letniskowego samowolnie wybudowanego na działce Nr 137/8 w L., gmina M..

W uzasadnieniu decyzji organ podał: domek letniskowy o konstrukcji drewnianej i o wymiarach 5,30 x 4,8 m z dachem dwuspadowym został wybudowany na działce rolnej bez pozwolenia na budowę i zatwierdzonej dokumentacji technicznej w 1996 roku.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. i K. J. podnosząc, że domek letniskowy został postawiony na działce Nr 137/8 w L. gmina M. za zgodą Wójta Gminy M. Budynek ten został postawiony na bloczkach i jest traktowany jako obiekt gospodarczy do czasu przekształcenia ziemi rolnej na rekreacyjną, co według zapewnień władz Gminy, miał nastąpić w przeciągu 2 lat. Odwołując się podnieśli ponadto, że były pobierane opłaty jak za ziemię rekreacyjną oraz płacili podatek za domek letniskowy.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia 12 listopada 2002 r., Nr "[...]" utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 ( z zastrzeżeniem art. 29 i 30) ustawy prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. legalne rozpoczęcie robót budowlanych uzależnione jest od posiadania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenia. Każde inne działanie jest traktowane jako samowola budowlana wywołująca skutki w postaci nakazu rozbiórki takiego obiektu.

Zapewnienie Urzędu Gminy o przystąpieniu do przekształcenia działek w obrębie wsi L. z rolnych na rekreacyjne nie może stanowić podstawy do zalegalizowania samowoli budowlanej. Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest również fakt płacenia podatku za grunt oraz opłaty za budynek. Nie oznacza to bowiem jego legalizacji, gdyż Urząd Gminy nie kwestionujący takiej zabudowy nie jest organem kompetentnym w sprawach wydawania pozwoleń na budowę.

Skargę od powyższej decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli A. i K. J. wskazując, że są właścicielami działki oznaczonej Nr 137/8, a położonej na terenie Gminy M. w miejscowości L.

Wobec zapewnień Wójta Gminy M. o toczącej się procedurze zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w wyniku czego teren na którym znajduje się ich działka miał być przekwalifikowany z gruntów rolnych na grunt o innym przekształceniu oraz o tym, że nie widzi przeszkód do postawienia na działce zabudowy o charakterze tymczasowym. W roku 1996 zakupili od likwidowanego ośrodka wypoczynkowego w S. używany domek letniskowy, który po rozmontowaniu na kilka elementów przetransportowali na działkę w L. Na działce tej, domek ten zmontowali, ustawili ponad gruntem na bloczkach betonowych. Zdaniem skarżących budowla ta nie wyczerpuje zmian definicji budynku w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, bo nie jest trwale związana z gruntem, nie posiada jakichkolwiek fundamentów, nie ma w niej także żadnych instalacji typu wodociąg, kanalizacja, instalacja elektryczna. Wzniesiony domek został głównie do celów gospodarczych i można go uznać za tymczasowy obiekt budowlany.

Skarżący wyrazili również wątpliwość co do tego, czy organ nadzoru budowlanego dokonał właściwej oceny stanu faktycznego i w sposób staranny sporządził w sprawie dokumentację, skoro wizja lokalna została przeprowadzona bardzo pobieżnie, jednoosobowo a dowodem tego jest protokół z tej wizji.

Niezależnie od wszystkiego wskazują, od gruntu wnosili zgodnie z żądaniem Gminy, podwyższony podatek jako za działkę rekreacyjną, a decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazująca rozbiórkę domku narusza art. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż ogranicza ich swobodę w korzystaniu z gruntu, którego są właścicielami.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wyjaśniając dodatkowo, że zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy prawo budowlane z 1994 r., obiekty nie połączone trwale z gruntem zostały zaliczone do tymczasowych obiektów budowlanych, na które zgodnie z przepisem art. 28 cytowanej ustawy wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, wniósł o oddalenie skargi.

Na skutek reformy sądownictwa administracyjnego i utworzeniu z dniem l stycznia 2004 r. Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, sprawa została przekazana zgodnie z właściwością miejscową, do merytorycznego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie.

Sąd ten zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona.

Istotą postępowania przed Sądem Administracyjnym jest kontrola zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej z prawem. Zaskarżonej decyzji nie można w zasadzie postawić zarzutu naruszenia prawa.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie słusznie przyjęto, że skarżący w 1996 r. postawili na swojej działce Nr 137/8 w miejscowości L. budynek letniskowy o wymiarach 5,30 m x 4, 80 m, z dachem dwuspadowym, pokrytym eternitem, a posadowionym na gruncie za pomocą bloczków betonowych.

Organy nadzoru budowlanego przyjęły, że obiekt będący przedmiotem postępowania, jest tymczasowym obiektem budowlanym. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 pkt 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (za obiekt tymczasowy należy uznać obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, pokrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy i obiekty kontenerowe).

Na postawienie tymczasowego obiektu budowlanego wymagane jest zgodnie z treścią art. 28 cytowanej ustawy prawo budowlane, uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, chyba że zaistniały stan faktyczny pozwoliłby na zastosowanie art. 29 ust. l pkt 5 lub 5a prawa budowlanego, który to przepis zwalnia z obowiązku uzyskania takiego pozwolenia.

Obiekt postawiony przez skarżących, nie jest ani eksponatem wystawowym (pkt 5 ust. l art. 29), ani obiektem przewidzianym do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce (pkt 5a ust. l art. 29).

Mając na uwadze powyższe należy przyjąć, że tymczasowy obiekt budowlany został postawiony na działce przez małżonków A. i K. J. bez uzyskania wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę. W tej sytuacji decyzję o jego rozbiórce wydane w oparciu o treść art. 48 Prawo budowlane, należy uznać za prawidłową.

Wskazać ponadto należy, że zastosowanie postanowień art. 48 ustawy Prawo budowlane nie jest zależne od tego w jakich okolicznościach doszło do popełnienia samowoli budowlanej. Argumenty natury faktycznej podniesione w skardze, jak obietnice Urzędu Gminy, o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego, terminowo uiszczanych opłat i podatków związanych z tą nieruchomością i ich wysokością nie mają wpływu na ocenę stanu prawnego wydanej decyzji.

Ujawnienie bowiem samowoli budowlanej nie tylko upoważniło organy nadzoru budowlanego do orzeczenia nakazu rozbiórki, lecz wręcz je do tego obligowało.

W sprawie niniejszej nie może mieć zastosowania art. 49 ust. l Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. mimo, że od zakończenia budowy domku letniskowego upłynęło 5 lat, nie został bowiem zmieniony plan zagospodarowania miejscowości L. i w dalszym ciągu obowiązuje plan zagospodarowania zatwierdzony uchwałą Rady Gminy w M. Nr "[...]" z dnia 27 listopada 1992 r. z którego wynika, że obiekty budowlane winny być zlokalizowane nie bliżej niż 100 m od brzegu jeziora.

W tym stanie rzeczy mając na uwadze treść art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), skargę należało oddalić.