Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1003/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 19, art. 65 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 § 1, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędzia WSA del. Iwona Kosińska Protokolant st. inspektor sądowy Barbara Dąbrowska-Skóra po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 438/12 w sprawie ze skargi J. W. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji waloryzacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. W. na rzecz Ministra Obrony Narodowej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013r., sygn. akt II SAB/Wa 438/12 oddalił skargę J. W. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji waloryzacyjnych.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

We wniosku z 19 października 2010 r. skierowanym do Ministra Obrony Narodowej J. W. wniósł o zobligowanie wojskowego organu emerytalnego do wykonania w stosunku do wnioskodawcy obowiązków wynikających z art. 1, art. 2 pkt 1 ppkt a i d, art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 5 ust. 1, art. 25 ust. 2, art. 31 ust. 1, art. 53 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.) oraz do wypłacenia zaległych należności z odsetkami od 1 lipca 2004 r.

Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2010 r. przekazał powyższy wniosek według właściwości Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu.

Strona nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i wniosła o ponowne rozstrzygnięcie sprawy.

Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2010 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W piśmie z 20 grudnia 2010 r. zainteresowany wniósł o uzupełnienie postanowienia z [...] grudnia 2010 r., natomiast 14 stycznia 2011 r., nie czekając na rozstrzygnięcie w przedmiocie uzupełnienia, złożył na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2011 r. odmówił uzupełnienia postanowienia nr [...] z [...] grudnia 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2011r., sygn. akt II SA/Wa 366/11, uchylił zaskarżone postanowienie z [...] grudnia 2010 r. z uwagi na okoliczność, że podpisała je z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej ta sama osoba, która brała udział w wydaniu poprzedzającego je postanowienia.

W piśmie z 19 lipca 2011 r. J. W. wniósł o osobiste rozpatrzenie jego wniosku z 20 listopada 2010 r. przez Ministra Obrony Narodowej.

Po wpłynięciu w dniu 16 sierpnia 2011 r. do Ministra Obrony Narodowej prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2011 r. wraz z aktami administracyjnymi, Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych MON pismem nr [...] z 18 sierpnia 2011 r., na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał wnioski zainteresowanego z 19 października 2010 r. i 20 listopada 2010 r. Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością.

Strona w dniu 2 września 2011 r. skierowała do Ministra Obrony Narodowej pismo zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", a w odpowiedzi Dyrektor Biura Skargi i Wniosków MON ponownie wyjaśnił podstawy prawne przekazania wniosków Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu.

Wskutek skargi J. W. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z 20 listopada 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 447/11, zobowiązał organ do rozpatrzenia sprawy w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi oraz stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Minister Obrony Narodowej postanowieniem z [...] lipca 2012 r. nr [...] odmówił wyłączenia Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych przez ten organ po 1 lipca 2004 r., a następnie postanowieniem z [...] lipca 2012 r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] listopada 2010 r.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że przepis art. 32 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin wskazuje, że decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez właściwy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie organu przepis art. 32 ust. 2 dopuszcza stosowanie trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego wobec decyzji emerytalnych wydawanych na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i wyraźnie wskazuje na właściwość wojskowego organu emerytalnego w tym zakresie.

J. W. w piśmie z 13 sierpnia 2012 r. wezwał Ministra Obrony Narodowej do usunięcia naruszenia prawa.

W skardze na bezczynność Ministra Obrony Narodowej polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z 19 października 2010 r. J. W. zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 7 i 78 Konstytucji RP;

2. art. 1 pkt 1, art. 6, 7, 8, 9, 15, 17 pkt 3, art. 24 § 1 pkt 5, art. 157 § 1, 2 i 3, art. 181, art. 232 k.p.a.;

3. art. 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.);

4. art. 1, art. 2 pkt 1 ppkt a i d, 3 ust.1 pkt 8, 5 ust.1, 31 ust. 1, 34 ust. 1 i 53 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin;

5. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;

6. § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin;

7. art. 2 ppkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej;

a nadto nienależyte wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 447/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że Minister Obrony Narodowej pozostawał w bezczynności polegającej na nierozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 19 października 2010 r. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, organ postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. przekazał powyższy wniosek według właściwości Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu, mając na względzie treść art. 19 i 20 k.p.a. Swoje rozstrzygnięcie uzasadnił przepisami ustawy z zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Zgodnie bowiem z art. 31 ust.1 ww. ustawy, prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. Natomiast stosownie do przepisu art. 31 ust. 4 tej ustawy, od decyzji tych przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, co oznacza, że w tych sprawach właściwy jest sąd powszechny.

Z kolei w myśl postanowień art. 32 ust. 2 cyt. ustawy decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez właściwy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten wskazuje zatem, że w zakresie trybów nadzwyczajnych przewidzianych w k.p.a. właściwy jest wojskowy organ emerytalny.

Powołane postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem z [...] grudnia 2010 r., które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 366/11, uchylił, z uwagi na wydanie go przez tą samą osobę działającą z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej, która brała udział w wydaniu poprzedzającego go postanowienia, tj. naruszenie art. 21 § 1 pkt 5 k.p.a.

Natomiast wyrokiem z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 447/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę J. W. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z 20 listopada 2010 r. i zobowiązał organ do jego rozpatrzenia w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi.

Minister Obrony Narodowej wykonał powyższy wyrok i postanowieniem z [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] listopada 2010 r. Pouczył też skarżącego o prawie wniesienia na ww. postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia za jego pośrednictwem, lecz skarżący z prawa tego nie skorzystał.

Zdaniem Sądu I instancji nie można zarzucić organowi bezczynności tylko z tego powodu, że przekazując wniosek z 19 października 2010 r. do rozpoznania według właściwości Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu nie spełnił jego oczekiwań.

Podkreślono przy tym, iż w ramach postępowania sądowego wywołanego skargą na bezczynność Ministra Obrony Narodowej, Sąd nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem postanowienia o przekazaniu wniosku według właściwości, a tym samym także innych aktów wydanych w tym zakresie.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. W., zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie:

a) art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 5 ust. 1, art. 11, art. 31 ust. 1 i 3, art. 32 ust. 2, art. 53 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004r. Nr 8, poz. 66 ze zm.);

2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 45, art. 78, art. 184 Konstytucji RP;

b) art. 1 § 1 i 2, art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.);

c) art. 3 § 2 pkt 1, 2, 4, 8, art. 144, art. 153, art. 170, art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

d) art. 1 pkt 1, art. 15 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 29 kwietnia 2011 r. oraz z dnia 8 maja 2012 r., mimo iż wiążą w sprawie ten sąd. W wyroku z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 366/11 jednoznacznie zobowiązano piastuna stanowiska Ministra Obrony Narodowej do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 20 listopada 2010 r. W sprawie nie zaistniały istotne zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także nie miało miejsce wzruszenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 366/11 oraz z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 447/11 w drodze skargi kasacyjnej, co zwolniłoby Ministra z obowiązku podporządkowania się ocenie prawnej oraz wytycznym zawartym w wyroku sądu administracyjnego.

Ponadto wskazano, że Sąd I instancji nie wykorzystał możliwości do zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wskazanych w skardze z dnia 3 października 2012 r. aktów oraz podjętych pozaprawnych czynności Ministra w pozostałych postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, czym uchybił art. 135 P.p.s.a. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie rozpatrzył wnikliwie sprawy pod względem przestrzegania prawa przez Ministra i podporządkowany jemu wojskowy organ emerytalny.

W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną w sprawie został również naruszony art. 170 i art. 171 P.p.s.a. oraz przepisy prawa materialnego. Skarżący we wniosku z dnia 19 października 2010 r. oraz skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w pełni uzasadnił złamanie prawa przez wojskowy organ emerytalny przy wydawaniu decyzji administracyjnych (waloryzacyjnych), w których podstawa wymiaru świadczenia nie jest oparta na żadnym obowiązującym akcie prawnym.

W oparciu o te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw-kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 Prawa o postępowaniu przesądami administracyjnymi).

Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przenosząc powyższe rozważania na okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że sądy administracyjne nie orzekają w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a podstawą prawną do orzekania przez te sądy są przepisy ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i to pośród przepisów tej ustawy należy poszukiwać ewentualnych uchybień proceduralnych poczynionych przez sąd administracyjny. Natomiast tylko w określonych okolicznościach sprawy dopuszczalne jest powołanie jako samodzielnej podstawy kasacji naruszenia przez organ administracyjny przepisów postępowania, przy czym nie wystarczy samo powołanie się na takie naruszenie, bowiem i tak sformułowany zarzut zgodnie z wymogami skargi kasacyjnej wymaga wyjaśnienia podstawy zarzutu i wykazania, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie zmian nie wprowadziła uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), w której stwierdzono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.

W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 1 pkt 1 oraz art. 15 k.p.a. ale bez powiązania ze stosownymi przepisami ustawy procesowej. Ponadto uzasadnienie skargi kasacyjnej w zasadzie nie wyjaśnia przyczyn takiego sformułowania zarzutów. A zatem w takich okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy skuteczne przywołanie zarzutu naruszenia ww. przepisów k.p.a. jako samodzielnej podstawy kasacji uniemożliwiło dokonanie kontroli w tym zakresie.

Ponadto za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2, art. 4 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepisy te są przepisami ustrojowymi normującymi zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Wspomniane przepisy nie mogą być ustawowym wzorcem kontroli prawidłowości postępowania wojewódzkiego sądu administracyjnego w zakresie poczynionych przez ten sąd ustaleń faktycznych i zastosowanej do tych ustaleń normy prawa materialnego chyba, że powiązano naruszenie tych przepisów z normą prawa procesowego bądź materialnego. W skardze kasacyjnej nie powiązano naruszenia powyższych przepisów z żadnym przepisem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem w tym zakresie zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 45, art. 78 oraz art. 184 Konstytucji RP. Artykuł 45 Konstytucji RP przyznaje prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Sądy rozstrzygają sprawy zgodnie z regułami zawartymi w przepisach prawa, przy czym aby ochrona prawa do sądu była realna, kontroli sądowej podlegają nie tylko rozstrzygnięcia merytoryczne ale i procesowe. W okolicznościach niniejszej sprawy sąd administracyjny rozpoznając skargę J. W. na bezczynność realizuje jego prawo określone w art. 45 Konstytucji RP wobec czego zarzut naruszenia tego przepisu nie jest zasadny.

Nie jest zrozumiały zarzut naruszenia art. 78 Konstytucji RP. Strona złożyła wniosek o ponowne rozstrzygnięcie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2010 r., jak i miała możliwość wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2010 r. Skarżący kasacyjnie skorzystał również z prawa do sądu, w wyniku czego została rozpoznana skarga na bezczynność organu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia art. 184 Konstytucji RP. Sąd I instancji rozpoznając skargę przeprowadził kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem i nie wyszedł poza granice tej kontroli.

Wskazać również należy, że przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była bezczynność organu – Ministra Obrony Narodowej. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona, i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów. Przy tym pojęcie "sprawa" występuje tu w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w art. 135 P.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice sprawy sądowoadministracyjnej są wyznaczone m.in. przez prawną formę działania administracji, będącą przedmiotem zaskarżenia. Skoro, w rozpoznawanej przez sąd sprawie przedmiotem skargi była bezczynność Ministra Obrony Narodowej, to Sąd I instancji przedmiotem swoich rozważań nie mógł uczynić kwestii merytorycznych dotyczących postanowienia z dnia [...] lipca 2012 r. W tej sytuacji za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazać należy, że podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej, do którego wpłynie podanie jest zbadanie swojej właściwości w sprawie (art. 19 k.p.a.), pod rygorem stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Stwierdzając swoją niewłaściwość w sprawie, organ ma obowiązek niezwłocznego przekazania sprawy do organu właściwego. W dacie wydania postanowienia o przekazaniu wniosku według właściwości Minister Obrony Narodowej był zobowiązany uczynić to w formie postanowienia (art. 65 § 1 k.p.a.), natomiast zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku J. W. z dnia 20 listopada 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wynikało z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 447/11. Wobec tego, iż organ do powyższego wyroku się zastosował uznać należy, że nie pozostaje bezczynności.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.