Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 784/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r.pr. E. O. wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: - odmówić r.pr. E. O. przyznania wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 784/11 odrzucił skargę J. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego skarżącego. Następnie, postanowieniem z dnia 22 maja 2012 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła w dniu 11 czerwca 2012 r. radcę prawnego E. O. pełnomocnikiem skarżącego (pismo OIRP w W. z dnia 11 czerwca 2012 r. – k. 111 akt sprawy).

Pełnomocnik skarżącego w dniu 9 lipca 2012 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz wniosek o zasądzenie – na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2012 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Postanowieniem z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II OZ848/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie postanowienie z dnia 1 sierpnia 2012 r. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).Stosownie do § 16 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Oświadczenie takie nie jest pismem strony, toteż - w przypadku jego braku - nie stosuje się art. 49 P. p. s. a. dotyczącego uzupełniania pism stron. Skutkiem więc braku takiego oświadczenia jest odmowa uwzględnienia wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08, Lex nr 527807; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, Lex nr 242945; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II CKN 687/98, OSNC 1999/3/63).

Wniosek o przyznanie kosztów udzielonej z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej wniesiony w niniejszej sprawie nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 p. p. s. a. oraz § 16 ww rozporządzenia należało orzec, jak w sentencji postanowienia.