Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 216/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant: referent stażysta Aleksandra Zbraniborska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 867/19 w sprawie ze skargi D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 lutego 2019 r. nr 280/19 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenie obowiązków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 11 września 2019 r., VII SA/Wa 867/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 12 lutego 2019 r., nr 280/19, w przedmiocie odmowy wstrzymania prowadzenia robót budowlanych i nałożenia obowiązków – oddalił skargę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, postanowieniem z 11 grudnia 2018 r., nr 244/18, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. (PINB), na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202 ze zm., uPb) po ponownym rozpatrzeniu sprawy wszczętej z urzędu 7 listopada 2014 r., dotyczącej legalności zabudowy działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...], wstrzymał D.K. (inwestor) prowadzenie robót budowlanych przy realizacji budynku letniskowego wraz z zadaszonym tarasem na ww. działce i jednocześnie nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia następujących dokumentów:

- zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego sporządzonego przez uprawnionego projektanta wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem projektanta o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu;

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - w terminie do 31 maja 2019 r.

Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 867/19 kolejno wskazano, że po rozpatrzeniu zażalenia D.K. MWINB powołanym na wstępie postanowieniem z 12 lutego 2019 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Jak wskazał sąd wojewódzki, pierwotnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego PINB decyzją z 8 stycznia 2016 r. nakazał inwestorowi wykonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego, zaś MWINB decyzją z 15 marca 2016 r., utrzymał tę decyzję w mocy. Na skutek skargi D.K. WSA w Warszawie wyrokiem z 28 kwietnia 2017 r., VII SA/Wa 1275/16, uchylił obie wskazane decyzje, wyrok ten się uprawomocnił, w związku z czym sprawa powróciła ponownie do postępowania przed organami nadzoru budowlanego.

Nawiązując do art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa) organ II instancji uwypuklił, że jest związany prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2017 r., w którym wskazano, że organy prawidłowo uznały konieczność zastosowania do przedmiotowego obiektu procedury, o której mowa w art. 48 ust. 2 uPb. W sprawie bezspornym jest brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym został wybudowany budynek. W takim przypadku, warunkiem legalizacji budowy, jest jej zgodność z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ nadzoru budowlanego nie jest przy tym uprawniony do rozstrzygania, czy inwestor taką decyzję uzyska. Ponadto w uzasadnieniu wyroku VII SA/Wa 1275/16 wskazywano, że uprzednio orzekając o braku możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy z powodu braku zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne organ nadzoru budowlanego wykroczył poza swoje ustawowe kompetencje. Sąd wskazał w cyt. wyroku też jednoznacznie, że organ powinien wszcząć procedurę legalizacyjną umożliwiającą inwestorowi przedstawienie stosownych dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 uPb. Tym samym, w świetle tego rodzaju wytycznych WSA w Warszawie, zdaniem MWINB organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego, zaś argumenty podnoszone w zażaleniu nie miały wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Zasadnie więc wszczęto procedurę legalizacyjną nakładając obowiązek przedłożenia określonej dokumentacji, co da szansę inwestorowi na zalegalizowanie samowoli budowlanej.

MWINB wskazał, że o kwalifikacji spornego obiektu jak również o trybie, w którym winno być prowadzone postępowanie, przesądził już WSA w Warszawie w przywołanym wyroku, który jest dla organów wiążący. Za całkowicie bezpodstawne uznano twierdzenie skarżącego (niepoparte żadnymi dowodami) że sporny obiekt to budynek gospodarczy.

Następnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że skargę na powyższe postanowienie MWINB wywiódł D.K. i zarzucił naruszenie:

1. art. 7 i art. 77 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., K.p.a.) poprzez pominięcie polegające na braku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

2. art. 11 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku wyjaśnienia przez organ zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia;

3. art. 8 K.p.a. poprzez podejmowanie czynności przez MWINB, które są niezgodne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej;

4. art. 15 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało brakiem rozpatrzenia zarzutów przedstawionych w zażaleniu oraz brakiem przeprowadzenia postępowania drugoinstancyjnego zgodnie z zasadą dwuinstancyjności;

5. art. 48 ust. 2 i 3 uPb poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie ww. "budynek letniskowy" podlega trybowi zawartemu w art. 48 uPb;

6. art. 29 ust. 2d uPb poprzez brak jego zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia PINB oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.

W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że słusznie organy nadzoru budowalnego wskazywały na normę art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb i jej oczywiste naruszenie przez inwestora, bowiem w dacie dokonanego zgłoszenia na które powołuje się strona, zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę podlegała wyłącznie budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie mogła przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Sąd wojewódzki nie podzielił argumentacji skarżącego, że sporny obiekt jest budynkiem gospodarczym.

Zdaniem WSA w Warszawie organy, będąc związane wcześniejszym rozstrzygnięciem tego sądu, słusznie uznały, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a organ odwoławczy w pełni przeprowadził postępowanie odwoławcze. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że wbrew twierdzeniom skargi, w niniejszej sprawie nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że sporny budynek ma charakter letniskowy, co wynika już chociażby z oglądu jego elementów zewnętrznych. Skarżący gołosłownie zaś twierdzi, że wskazany obiekt jest budynkiem gospodarczym, nie przedstawia na tę okoliczność jakichkolwiek dowodów, jak również nie wyjaśnia celu budowy innych budynków gospodarczych na jego nieruchomości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł D.K. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

• art. 48 ust. 2 i 3 uPb przez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie sporny obiekt budowlany zakwalifikowany jako budynek letniskowy powstał w warunkach samowoli budowlanej, a w konsekwencji, iż podlega on trybowi legalizacji zawartemu w art. 48 uPb;

• art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb przez brak jego zastosowania w przedmiotowej sprawie;

II. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 Ppsa, tj.:

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 uPb polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z budynkiem letniskowym, nie zaś z budynkiem gospodarczym, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, iż sporny obiekt budowlany zrealizowany został w okolicznościach samowoli budowlanej, pomimo iż przed jego realizacją skarżący dokonał stosownego zgłoszenia;

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa przez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organy w toku postępowania administracyjnego przepisów art. 7, art. 77 oraz art. 8 K.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że organy nadzoru budowlanego zebrały pełny materiał dowodowy i wyprowadziły z niego prawidłowy wniosek, że w przedmiotowej sprawie sporny obiekt budowlany powstał w okolicznościach samowoli budowlanej, a w konsekwencji, iż znajdują do niego zastosowanie przepisy art. 48 ust. 2 i 3 uPb;

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 8 K.p.a. przez nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów skargi, a przede wszystkim zarzutu dotyczącego naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Skarżący kasacyjnie wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej starano się rozwinąć podstawy kasacyjne i podniesiono, że akceptacja rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji jest tym trudniejsza biorąc pod uwagę fakt, iż w przedmiotowej sprawie ocena charakteru spornego obiektu budowlanego dokonana została tylko przy uwzględnieniu zewnętrznych oględzin tego obiektu budowlanego, bez zweryfikowania jego wnętrza, a ponadto dokonana została w oparciu o materiał dowodowy, który był gromadzony kilka lat przed wydaniem decyzji w sprawie.

Podczas rozprawy on-line nikt ze stron się nie zgłosił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

W ocenie Sądu skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

A. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów skargi. Co się tyczy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, to przepisu tego sąd wojewódzki nie stosował oddalając skargę, gdy zaś idzie o zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, to skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby naruszenie cyt. przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.

W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonego postanowienia i postanowienia wydanego w I instancji. Stwierdzić przy tym trzeba, że zawarty w tym przepisie wymóg dotyczący zwięzłego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze nie nakłada na sąd pierwszej instancji obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych w skardze zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Stawiając zatem w skardze kasacyjnej zarzut braku odniesienia się do zarzutu skargi odnośnie naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, należałoby powiązać to z naruszeniem stosownego przepisu oraz wykazać istotny wpływ na wynik sprawy tego naruszenia.

Istotnie, w skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 8 K.p.a., zaś w jej uzasadnieniu naprowadzano na czym ma polegać w ocenie skarżącego naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (s. 7-8), w wyroku sądu pierwszej instancji rzeczywiście nie odniesiono się do tej kwestii. W ocenie Sądu Naczelnego nie dowodzi to jednak naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa w stopniu uzasadniającym zastosowanie przez sąd wojewódzki przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Rzecz w tym, że skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut uchybienia zasadzie pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej odnosi to nie do organów nadzoru budowlanego, których rozstrzygnięcia kwestionował przed sądem administracyjnym, a do działania w zaufaniu do informacji, których miał uzyskać w Urzędzie Gminy [...], dotyczących przyszłego przeznaczenia nabytej przez skarżącego działki nr [...], mającego wiązać się z planowanym uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo w skardze kasacyjnej naprowadzano, że Gmina [...] miała zwracać się do PINB o "nie podejmowanie czynności negatywnych dla inwestorów". Ta argumentacja nie stanowi jednak, zdaniem Sądu Naczelnego, o naruszeniu mającego zastosowanie w sprawie art. 8 K.p.a. w brzmieniu "Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej" (w aspekcie przepisu intertemporalnego – art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postepowania administracyjnego, Dz. U. 2017, poz. 935 – i w następstwie zapadłego w granicach sprawy sensu largo wyroku WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2017 r., VII SA/Wa 1275/16) przez organy nadzoru budowlanego.

B. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 oraz art. 8 K.p.a. w aspekcie braku zebrania pełnego materiału dowodowego przez organy nadzoru budowlanego pozwalającego na wyprowadzenie wniosku, że sporny obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej. Skarżący kasacyjnie zupełnie pomija fakt wydania w granicach tej samej sprawy dotyczącej tego samego obiektu budowanego, prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2017 r., VII SA/Wa 1275/16. Wyrokiem tym – uchylając wydane decyzje w przedmiocie nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku letniskowego – nakazano wszcząć procedurę umożliwiającą inwestorowi zalegalizowanie popełnionej samowoli budowlanej. Wyrok VII SA/Wa 1275/16, jak trafnie podniesiono w motywach objętego rozpoznawaną skargą kasacyjną aktualnie kontrolowanego wyroku sądu pierwszej instancji, wiązał skład orzekający rozpoznający skargę, wiąże także skład orzekający Sądu Naczelnego na zasadzie art. 170 Ppsa. Tym samym, przy nie podniesieniu kwestii zmiany przepisów prawa, ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku VII SA/Wa 1275/16 nie podważona przez skarżącego kasacyjnie, nie pozwala inaczej ocenić wzniesionego obiektu objętego zaskarżonym postanowienie MWINB, nie zaś jako obiektu wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej.

C. Nie mogą zostać za skuteczne te wywody skargi kasacyjnej, w ramach których kwestionuje się ustalenia faktyczne odnośnie charakteru przedmiotowego obiektu, a to w aspekcie braku ustaleń dotyczących wnętrza budynku uznanego przez organy, a następnie przez sąd pierwszej instancji, za letniskowy. Słusznie sąd wojewódzki zauważył, że strona w toku postępowania mogła wykazać zmieniony stan faktyczny stosownymi dowodami np. zdjęciami wskazującymi na odmienny stan nieruchomości, czy też tak podkreślanego wnętrza budynku, którego nie skontrolowali pracownicy PINB. Protokół z 9 grudnia 2014 r. sporządzony przez PINB i podpisany przez uczestniczącego w oględzinach przedmiotowego obiektu D. K. jednoznacznie wskazuje, że ma on charakter budynku letniskowego. W aktach znajduje się także materiał fotograficzny obrazujący wygląd tegoż obiektu. Zaprzeczenie przez stronę tym ustaleniom faktycznym ma zatem charakter werbalny.

D. Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 uPb, jak również zarzut naruszenia art. 48 ust. 2 i 3 uPb podlegają łącznemu rozpoznaniu, zarzuty ich naruszenia sprowadzają się do kwestionowania ustalenia przeznaczenia obiektu objętego zaskarżonym postanowieniem. Sąd Naczelny uznaje, że zarzuty te nie są trafne. Podzielić wypadnie wywody zawarte w wyroku sądu pierwszej instancji, który w aspekcie zgromadzonego materiału dowodowego za jednoznaczne uznał, że obiekt objęty postępowaniem należy traktować jako dom letniskowy, przystosowany do pobytu ludzi w celach m. in. rekreacyjnych. Trafnie sąd wojewódzki wskazuje, że takie elementy obiektu, jak chociażby obszerny taras, lukarna na poddaszu, okna, czy przekryty połaciami dachowymi balkon, w sposób jednoznaczny świadczą o tym, że obiekt ten jest domkiem letniskowym. Trafnie podkreślono, że skarżący podpisał protokół kontroli, w treści którego jednoznacznie wskazano, że sporny budynek jest budynkiem letniskowym. Słusznie sąd a quo spostrzegł, że w powiązaniu z jego innymi cechami, w tym niekwestionowanym kształtem i już na pierwszy rzut oka widocznym przeznaczeniem (budynki gospodarcze budowane na zgłoszenie nie posiadają tarasów o funkcji wypoczynkowej, ani pięter), nie może być mowy o pomyłce czy dowolności ustaleń organów. Równie przekonujące są te wywody zawarte w zaskarżonym wyroku, z których wynika, że nie mogły odnieść skutku powoływanie się przez skarżącego na zgłoszenie z 2009 r. zamiaru wzniesienia na przedmiotowej działce budynku gospodarczego i z tego względu dowodzenie, że taki właśnie charakter ma przedmiotowy obiekt. Trafnie sąd pierwszej instancji wskazał, że zgłoszenie to opiewało na budynek o innej powierzchni, nadto nie mógł to być budynek piętrowy.

E. Zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb poprzez jego niezastosowanie nie jest trafny, nie został on zresztą bliżej uzasadniony w skardze kasacyjnej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa. W zaskarżonym wyroku wyraźnie i jednoznacznie wskazano, że norma art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb w dacie dokonanego zgłoszenia, na które powoływał się skarżący, odnosiła się do możliwości wzniesienia na podstawie zgłoszenia m. in. wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, nie mogła mieć zastosowania w sprawie z uwagi na odmienny charakter wzniesionego budynku objętego postępowaniem organów nadzoru budowlanego. Już z racji oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku VII SA/Wa 1275/16 zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb jest zupełnie chybiony.

F. Uznając, że skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach, oddalono ją w myśl art. 184 Ppsa.