Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2535/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit a, art. 200 w zw. z art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego D. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 2535/17

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].08.2017 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] czerwca 2017 r. nr [...] o wymeldowaniu D. M. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].

Stan niniejszej sprawy, ustalony przez Organy obu instancji, przedstawia się następująco.

W związku z informacjami przekazanymi przez Wydział Gospodarki Lokalami Urzędu Miasta w [...] o niezamieszkiwaniu przez D. M. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] Prezydent Miasta [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o jego wymeldowanie z miejsca pobytu stałego.

Po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, Organ I. instancji decyzją z [...] czerwca 2017 r. rozstrzygnął o wymeldowaniu Skarżącego z pobytu stałego pod wskazanym adresem. Przyjął, że wymieniony opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego trwale i dobrowolnie, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego

D. M. nie zgodził się ze stanowiskiem Prezydenta [...] i wniósł odwołanie do Wojewody [...].

Wojewoda potwierdził, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] stanowi lokal komunalny, którego najemcą jest M. K. (babcia Skarżącego). Wyjaśniła przed Organem I. instancji [...] marca 2017 r., że wnuk mieszkał w tym lokalu jako dziecko, zanim rozpoczął naukę w szkole podstawowej. Obecnie jest studentem. Wymieniony nie mieszka i nie ma swoich rzeczy w miejscu stałego zameldowania od wielu lat. Mieszka razem z matką w lokalu należącym do koleżanki matki. M. K. nie chce, aby D. M. został wymeldowany z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], ponieważ nie może on zameldować się w obecnym miejscu pobytu. Jednocześnie stwierdziła, że z powodu braku miejsca w jej lokalu wnuk nie może ponownie w nim zamieszkać.

Zawiadomiony o wszczętym postępowaniu, D. M. potwierdził, że nie mieszka stale w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Po zakończeniu nauki w gimnazjum w [...] przeprowadził się wraz z matką do [...], gdzie zamieszkał w mieszkaniu użyczonym przez koleżankę matki i uczęszcza! do szkoły. Obecnie studiuje w [...] w [...], gdzie łatwiej mu dojeżdżać z [...] niż z [...]. Aktualnie jego życie skoncentrowane jest w użyczonym lokalu w [...]. Wymieniony potwierdził również, że nie posiada rzeczy osobistych ani ubrań w lokalu babci. D. M. stwierdził jednak, że nie opuścił miejsca zameldowania na pobyt stały trwale, gdyż przyjeżdża do niego, czasem nocuje i dysponuje kluczami do drzwi wejściowych. Nie partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania.

Oględziny przeprowadzone w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] wykazały, że mieszkanie składa się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i korytarza. Jeden pokój zajmują M. i W. K., a drugi ich syn K. K. Kiedy D. M. przyjeżdża do lokalu, śpi na materacu w pokoju K. K. Tam też w szafie i komodzie znajdują się jego ubrania i bielizna, a w szafce w przedpokoju - buty.

Przesłuchana w charakterze świadka M. L. (lok. [...]) zeznała, że zna D. M. Widuje go dość często, ostatnio 2 tygodnie temu, ale nie jest pewna, czy mieszka on w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Natomiast B. L. (lok. [...]) widuje wymienionego rzadko i nie zna jego miejsca zamieszkania. Organ odwoławczy nie uwzględnił zeznań B. F., który przyszedł na przesłuchanie bez dokumentu tożsamości, a z protokołu przesłuchania nie wynika, w jaki sposób została potwierdzona tożsamość świadka.

W aktach administracyjnych znajduje się także notatka służbowa z [...] czerwca 2017 r. dotycząca opłat wnoszonych przez najemcę lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Administrator budynku potwierdził, że M. K. uiszcza opłaty za 4 osoby i wśród nich nie jest ujęty D. M. Wojewoda przyjął zatem za prawidłowe stanowisko I. instancji, że Wymieniony nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] od kilku lat, kiedy to po ukończeniu gimnazjum w [...] razem z matką przeprowadził się i zamieszkał w [...]. Aktualnie jest studentem jednej ze stołecznych uczelni. W obecnym miejscu zamieszkania znajduje się jego centrum życiowe i łatwiej jest mu stamtąd dojechać na zajęcia. Te okoliczności, w ocenie Wojewody, świadczą o świadomie i z własnej woli podjętej przez Odwołującego się decyzji o urządzeniu ośrodka spraw życiowych w nowym miejscu, a tym samym nie pozostawiają wątpliwości co do zamierzonego, trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez niego dotychczasowego miejsca zameldowania na pobyt stały. Wprawdzie w chwili opuszczenia lokalu nr [...] przy ul [...] w [...] wymieniony był małoletni i znajdował się pod władzą rodzicielską matki, a więc dzielił miejsce zamieszkania z matką (w myśl art. 26 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny), to jednak po osiągnięciu pełnoletności, kiedy sam mógł decydować o miejscu zamieszkania, postanowił pozostać w obecnym miejscu pobytu. Wnioski te, jak podkreślił Wojewoda, wzmacniają dodatkowo ustalenia dokonane przez Organ I. instancji w trakcie oględzin w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Stwierdzono, że pobyt D. M. w lokalu, w którym jest zameldowany na pobyt stały, ma charakter okazjonalny i wizytowy, tj. wymieniony przyjeżdża w odwiedziny do babci i chociaż pobyty te wiążą się nierzadko z nocowaniem (na co zwrócili uwagę przesłuchani świadkowie) i przechowywaniem w miejscu stałego zameldowania pewnych rzeczy osobistych, to nie stanowią one automatycznie o stałym zamieszkiwaniu (czyli przebywaniu z zamiarem stałego pobytu). Stwierdzono, że D. M. nie ma "swojego miejsca" w lokalu, śpi na materacu w jednym z pokoi. Brak miejsca w przedmiotowym lokalu dla wnuka potwierdziła także M. K. w wyjaśnieniach złożonych do protokołu.

W świetle art. 35 ustawy o ewidencji ludności - jak podkreślił Wojewoda - prawnie niedopuszczalnym jest utrzymywanie dalszego, fikcyjnego zameldowania w lokalu osoby, która w rzeczywistości mieszkanie to opuściła i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Również Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zameldowanie w określonym miejscu ma charakter wyłącznie porządkowy, nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu i stwierdza jedynie fakt przebywania osoby w tym lokalu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 r., K 20/01, Dz. U. z 2002 r. nr 78, poz. 716). W związku z tym spraw meldunkowych nie należy łączyć z prawem do otrzymania innego mieszkania. Sprawy zaś dotyczące zaspokajania potrzeb mieszkaniowych mieszkańców gminy - na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego - należą do wyłącznej właściwości Organów gminy, a Wojewoda [...] - jako terenowy organ administracji rządowej - w żaden sposób na nie oddziałuje. Prośby o otrzymanie lokalu socjalnego D. M. powinien kierować do Prezydenta [...]. Natomiast ewentualne trudności w życiu codziennym wynikające z braku zameldowania - choć ważne z punktu widzenia strony - nie mają znaczenia przy stwierdzaniu przesłanek wymeldowania, określonych w art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Wojewoda poinformował też, że przepis art. 147 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń przewidujący karę za niedopełnienie obowiązku meldunkowego został uchylony mocą art. 62 ustawy o ewidencji ludności (Dz. U. Nr 217, poz. 1427) 1 stycznia 2013 r.

Na mocy przepisu art. 27 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jak podkreślił Wojewoda, D. M. obowiązany jest zameldować się na pobyt stały lub pobyt czasowy w miejscu, w którym faktycznie zamieszkuje, w terminie 30 dni od dnia przybycia do tego miejsca. W przypadku trudności w zameldowaniu się w drodze czynności materialno-technicznej (poprzez wypełnienie zgłoszenia pobytu stałego lub czasowego), wymieniony może dochodzić zameldowania w trybie postępowania administracyjnego, po przeprowadzeniu którego, wydawana jest stosowna decyzja. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. M. podał, że pod adresem przy ul. [...] w [...] jest zameldowany od wielu lat. Oświadczył, że wspólnie z babcią prowadzili wspólne gospodarstwo domowe. Po skończeniu gimnazjum, do którego uczęszczał w [...], z uwagi na trudne warunki mieszkaniowe zamieszkał z mamą w [...]. Zrobiliśmy to, ponieważ u babci nie miał gdzie się uczyć. Uczęszczał do Technikum, potem zaczął studia - architekturę w [...]. Obecnie zmienił profil i uczelnię na [...] - budownictwo. Nadmienił, że zgodnie z ustawą obowiązek meldunkowy, który wynikał z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 10 kwietnia 1974 r. Nakładał obowiązek zameldowania lub wymeldowania się z miejsca pobytu stałego lub czasowego, zameldowania o urodzeniu dziecka, o zmianie stanu cywilnego i o zgonie osoby. Miał on zostać zniesiony nową ustawą o ewidencji ludności z 24 września 2010 r. (Dz. U. Nr 217, poz. 1427) ,jednak obowiązek meldunkowy został utrzymany.

Podkreślił, że bez zameldowania trudniej jest o zakupy ratalne, a być może nawet musiałby zrezygnować ze studiów - w kwestionariuszu jest pozycja zameldowanie. Wskazał, że jest młodym, zdolnym człowiekiem, ma swoje plany na przyszłość. Wyraził swój niepokój, że osobom piastującym stanowiska władcze tak łatwo przychodzi decydowanie o ludzkim życiu. Podkreślił, że w weekendy mieszka pod adresem [...] w [...]. Uczy się i pracuje. Przy zatrudnieniu w kwestionariuszu osobowym wypełnił ankietę o stałym zameldowaniu, zgodnie z dokumentem tożsamości. Z podatków zaś rozlicza się w Urzędzie Skarbowym w [...]. Wyraził przekonanie, że skoro nie opuścił na stale swego dotychczasowego miejsca pobytu, to nie powinien zostać wymeldowany.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...].08.2017 r., w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że nie odpowiada ona prawu. Organy obu instancji nie rozważyły bowiem dostatecznie wnikliwie wszystkich istotnych okoliczności tej sprawy i z tego względu wyprowadziły błędne wnioski, co skutkowało wadliwym jej rozstrzygnięciem.

W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2015 r. poz. 388), obywatel polski dokonuje zameldowania się na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport. W myśl art. 35 omawianej ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z kolei stosownie do jej art. 26 ust. 1 pkt 1 adres określa się przez podanie nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu - jeżeli jest wydzielony, nazwy województwa oraz kodu pocztowego. Wobec tego rolą organów orzekających w tego typu sprawach jest jednoznaczne ustalenie, czy strona w stosunku, do której toczy się postępowanie o wymeldowanie opuściła miejsca pobytu stałego - rozumianego jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu. Wiąże się z tym ściśle kwestia dobrowolności owego opuszczenia miejsca zameldowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to jest dobrowolne i trwałe.

Dobrowolne opuszczenie ma miejsce wówczas, gdy wynika z własnej woli osoby zainteresowanej, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu musi nastąpić w sposób wyraźny, tj. przez złożenie stosownego oświadczenia lub w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które bez wątpienia wyraża wolę osoby opuszczającej miejsce dotychczasowego pobytu co do skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Zaś trwałość opuszczenia lokalu ma miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy osoba ta wyraża wolę zerwania wszystkich związków z lokalem dotychczasowego miejsca pobytu. Zatem o opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić jedynie wówczas, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, przy czym zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów.

Obowiązkiem organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w sprawie o wymeldowanie jest zatem ustalenie - w oparciu o zebrany materiał dowodowy - okoliczności faktycznych, czy dana osoba dobrowolnie i trwale opuściła lokal, w którym była zameldowana na pobyt stały.

Nadmienić też należy, że w niniejszej sprawie przepisy prawa procesowego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia - to przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej zwany k.p.a.) w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. Zgodnie bowiem z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Wobec tego, aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, winna ona zarówno fizycznie zamieszkiwać pod wskazanym adresem, jak i mieć wolę stałego w nim przebywania, czyli skoncentrowania w nim swych spraw życiowych. Miejsce stałego pobytu danej osoby, to miejsce, w którym realizuje ona swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego przebywania itp. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności jest zaś spełniona, o czym była już mowa, właśnie wówczas, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. W niniejszym postępowaniu Organy obu instancji błędnie przyjęły, że zostały spełnione przesłanki do wymeldowania Skarżącego z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Ustalenia takie nie są uprawnione, a stwierdzenia w tym przedmiocie, wyrażone w zaskarżonej decyzji, co najmniej przedwczesne. Należy bowiem mieć na uwadze, że wymeldowania tego nie domaga się ani najemczyni owego lokalu – M. K. (babcia Skarżącego), ani żadna z pozostałych osób w nim zamieszkujących. D. M. od początku twierdził zaś, że w dni powszednie rzeczywiście przebywa w [...] mieszkaniu, użyczonym jemu i matce przez jej przez koleżankę, natomiast na weekendy powraca do przedmiotowego lokalu. Ma do niego klucze, może przyjechać w każdej chwili i ma gdzie nocować. Przeprowadzona zaś wizja lokalna potwierdziła, że w lokalu tym znajdują się jego rzeczy. Ustalono, że śpi na materacu, w pokoju należącym do brata jej konkubenta – K. K. Fakt, że jest tam widywany i to często potwierdzają zeznania sąsiadów. Skarżący wskazywał też, że z lokalem tym więzi nie utracił, jest w dobrych relacjach z pozostałymi osobami go zamieszkującymi i systematycznie się w nim zatrzymuje. Liczy też się z tym, że koleżanka mamy w każdej chwili może zrezygnować z dalszego użyczania im mieszkania warszawskiego, w którym w dni powszednie zamieszkują. Stwierdził, że nie może się w nim zameldować, wobec tego stale utrzymuje kontakt z lokalem nr [...] przy ul. [...] w [...] i członkami swej rodziny tam zamieszkującymi. Zasadnicze znaczenie ma zatem fakt, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeśli opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. W takim rozumieniu zatem opuszczeniem lokalu jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i jednoczesna wola zerwania związków z dotychczasowym lokalem, którą należy oceniać na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, takich jak np. sposób opuszczenia lokalu, stopień koncentracji ośrodka interesów osobistych i majątkowych (tzw. centrum życiowego) poza miejscem pobytu stałego, czy istnieje obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu (por. wyroki NSA z 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05; wyrok NSA z 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1577/09; wyrok NSA z 19 maja 2017 r., sygn. II OSK 2409/15). W tych warunkach nie można się zgodzić ze stanowiskiem Organu odwoławczego, że zaszła przesłanka do wymeldowania D. M. z miejsca jego stałego zameldowana. Przesłanką, która zawsze musi być spełniona aby możliwe było wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego jest ustalenie, jak już wskazano, że osoba ta trwale opuściła miejsce zameldowania, z zaniechaniem koncentrowania swoich spraw życiowych w tym miejscu. Wymeldowanie z miejsca stałego pobytu winno być zatem następstwem ustalenia zamiaru ostatecznego zerwania więzi z tym miejscem przez osobę zameldowaną, a także weryfikacji, czy zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu stałego ośrodka osobistych i majątkowych interesów, przy czym zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia i zweryfikowania okoliczności. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, powinno mieć charakter trwałej rezygnacji z zamieszkania w lokalu będącym dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolnego wyprowadzenia się do innego miejsca. Skoro zatem w niniejszej sprawie z materiału dowodowego w niej zgromadzonego nie wynika niezbicie, aby osoba objęta wnioskiem o wymeldowanie w spornym budynku faktycznie w ogóle nie zamieszkiwała, to nie sposób przyjąć, że spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 35 cyt. ustawy. Wręcz przeciwnie, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w tej sprawie, Skarżący nie ma zamiaru zerwania więzi z tym miejscem. W dni wolne od zajęć na Uczelni i pracy świadczonej w [...], przyjeżdża do tego lokalu i w nim przebywa. Nie może więc budzić wątpliwości, że w związku z tym nie zachodzi przesłanka do jego wymeldowania z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Wbrew sugestiom Organów, nie są to bowiem jedynie odwiedziny czy wizyty, a zamieszkiwanie. Trzeba też mieć na względzie, że postępowanie w sprawie o zameldowanie czy też o wymeldowanie nie służy rozstrzyganiu sporów własnościowych. Jego wyłącznym celem jest ewidencja ludności. Nie ma zatem przesądzającego znaczenia fakt za ile zamieszkujących osób uiszczane są opłaty czynszowe. Jest to osobna kwestia. Ewentualne nieprawidłowości w tym zakresie (brak uiszczania opłat) nie mogą samodzielnie świadczyć o zerwaniu więzi z danym lokalem.

Wobec poczynionych ustaleń, wadliwie ocenionych przez Organy obu instancji, Sąd stwierdza, że doszło do naruszenia art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez nieuprawnione w okolicznościach niniejszej sprawy przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania i wymeldowania D. M. z miejsca jego stałego zameldowana, a mianowicie z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].

Z przytoczonych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - orzekł jak w punkcie 1 sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania, w punkcie 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 cyt. ustawy, zwracając uiszczony wpis od skargi.

Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku należy zastosować się do wskazań oraz oceny prawnej Sądu, wyrażonych w uzasadnieniu tego wyroku i rozważyć umorzenie tego postępowania administracyjnego.