Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 611/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 37 ust. 1, art. 40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant Referent- stażysta Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. przyznaje adwokatowi Ł. F. kwotę 295 zł 20 gr. (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym kwotę 55 zł 20 gr. (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) tytułem podatku VAT jako zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Uwzględniając odwołanie obecnie skarżącego J. D. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., Nr [...], Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., Nr [...], uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzieleniu J.P. pozwolenia na budowę w zakresie wykonania zadaszeń nad wejściem do budynku mieszkalnego i nad garażem, rozbiórki ganku oraz adaptacji budynku gospodarczego na altanę na terenie działki nr 1, położonej w Z. przy ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że w dokumentacji nie pokazano rzutu dachu nad garażem i ściany budynku sąsiedniego (w zakresie rozwiązania odprowadzania wody z tego dachu), zaś inny rysunek elewacji południowej przedstawia spadek dachu nad garażem z wyraźnym okapem i rynną skierowaną na działkę skarżącego, co jest niezgodne z § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Wojewody, w takiej sytuacji przy okazji przebudowy, tenże stan rzeczy należy zmienić, skoro od strony sąsiada mur ogniowy ma spadek skierowany na własną działkę.

Następnie skarżący pismem z dnia [...] r., nawiązując do faktu wydania powyższej decyzji, zwrócił się do Wojewody [...] o interwencję w sprawie robót wykonanych przez inwestora jeszcze przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (decyzja Starosty [...]), m.in. w sprawie garażu, będącego samowolą budowlaną. Pismo to Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. Z kolei organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji pismem z dnia [...] r. zwrócił się do skarżącego o uzupełnienie jego podania poprzez określenie robót budowlanych, wykonanych przez J. P. W odpowiedzi J. D. powołał się na uzasadnienie decyzji Wojewody [...] wydanej w sprawie pozwolenia na budowę, wymieniającej kilkanaście naruszeń prawa, dodając, że jeszcze w [...] r. PINB w Z. otrzymał pismo Starostwa w sprawie samowolnie wykonanego obiektu zwanego garażem, z którego woda spływa na jego posesję, na które organ nie zareagował (pismo z dnia [...] r.).

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. pismem z dnia [...] r. powiadomił o wszczęciu na wniosek J. D. postępowania w sprawie realizacji przez J. P. robót budowlanych na działce nr 1 w Z. Po przeprowadzeniu oględzin posesji, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), wstrzymał roboty budowlane, prowadzone przez J. P., nakładając na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni oceny stanu technicznego budynku mieszkalnego, wpływu wykonanych robót na bezpieczeństwo konstrukcji obiektu, oceny zgodności wykonanych robót z przepisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ podał, że J. P. w maju [...] r. rozpoczął realizację bez wymaganego pozwolenia robót polegających na:

– wymianie okien w budynku mieszkalnym zmieniając ich wymiary,

– wykonaniu dodatkowego otworu drzwiowego od strony ul. [...] wraz ze schodami zewnętrznymi betonowymi o wymiarach 1,35 x 2,80 m, zlokalizowanymi w odległości 2,10 m od krawędzi jezdni,

– wyremontowaniu schodów do budynku od strony południowej wraz z likwidacją starego ganku nad schodami i podestem.

Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, nakazał J. P. wykonanie w terminie do dnia [...] r. balustrad o wysokości minimum 0.9 m od strony przestrzeni otwartej schodów zewnętrznych do budynku mieszkalnego, posiadających konstrukcję przenoszącą siły poziome oraz wysokość i wypełnienie płaszczyzn pionowych, zapewniających skuteczną ochronę przed wypadnięciem osób. W motywach rozstrzygnięcia organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji, po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania, wyjaśnił że inwestor wywiązał się z obowiązku, nałożonego postanowieniem z dnia [...] r. składając w dniu [...] r. wymaganą ocenę, z której wynika, że przedmiotowe roboty budowlane są zgodne z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną oraz nie zagrażają bezpieczeństwu konstrukcji budynku. Jedynie schody zewnętrzne nie spełniają wymogu w postaci zaopatrzenia w balustrady, wynikającego z § 296 ust. 1 i § 298 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Stąd też należało wydać nakaz doprowadzenia robót do stanu zgodnego z przepisami.

W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił, że nie rozstrzygnięto sprawy zgodnie ze stanowiskiem Wojewody, zawartym w decyzji z dnia [...] r., pomijając głównie kwestię odprowadzania wody z samowolnie wybudowanego obiektu, zwanego garażem. Nadto, jego zdaniem w sytuacji, gdy budowy schodów zewnętrznych jeszcze nie zakończono, nakaz wykonania balustrad jest przedwczesny.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił bowiem pogląd prawny tego co do zasadności wydania nakazu w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co do robót budowlanych, wykonanych przez J. P., podkreślając że zarzuty odwołującego się dotyczące odprowadzania wody z "samowoli budowlanej zwanej garażem", nie były wykonywane przez inwestora w [...] r. i nie dotyczą niniejszej sprawy. Zatem kwestia legalności wybudowanego w granicy budynku gospodarczego – garażu i odprowadzania wód deszczowych z tego obiektu, powinna być rozpoznana w oddzielnym postępowaniu przez PINB w Z. Nadto organ odwoławczy wskazał, że okno w ścianie szczytowej budynku istniało od 1955 r. i przy remoncie zostało zmniejszone.

W skardze do sądu administracyjnego na decyzję z dnia [...] r. skarżący domagał się jej uchylenia i wydania nakazu zlikwidowania samowolnie wybudowanego "garażu" albo nakazania wykonania dobrego odprowadzania wody z jego zadaszenia, aby nie spływała na jego posesję, zarzucając błędne przekazanie tej sprawy do odrębnego postępowania i "zafałszowanie stanu sprawy".

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w motywach zaskarżonej decyzji, a następnie pismem z dnia [...] r. przesłał organowi pierwszej instancji odpis skargi na decyzję ostateczną z dnia [...] r. – celem załatwienia sprawy legalności budowy i sposobu odprowadzania wód opadowych z garażu na posesji nr 1 w Z., należącej do J. P.

W związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. pismem z dnia [...] r. wezwał skarżącego do uzupełnienia podania poprzez sprecyzowanie, z jakiego powodu uważa za nieprawidłowe odprowadzenie wody opadowej z zadaszenia budynku garażu na posesji J. P. – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia (art. 64 § 2 kpa).

Z kolei skarżący pismem z dnia [...] r. wniósł skargę na bezczynność organu pierwszej instancji, zarzucając bezpodstawne żądanie od niego wyjaśnień w sprawie sposobu odprowadzania wód z "garażu" dobudowanego do muru granicznego, skoro kwestia ta była przedmiotem rozważań decyzji Wojewody z dnia [...] r.

Odpowiadając na skargę organ wyjaśnił, że kwestia legalności robót budowlanych, wykonanych przez J. P. była przedmiotem postępowania, zakończonego decyzją z dnia [...] r. nr [...], utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy na podstawie decyzji z dnia [...] nr [...].

Wyrokiem z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Gl 22/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zobowiązał organ pierwszej instancji do wydania w terminie dwóch miesięcy aktu rozstrzygającego wniosek skarżącego z dnia [...] r. w zakresie sposobu odprowadzenia wód opadowych z budynku garażu. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd wskazał w uzasadnieniu m.in., że w pierwszym rzędzie niezbędne będzie ustalenie legalności budowy spornego obiektu, a następnie ocena zgodności budowy z przepisami prawa budowlanego.

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie sposobu odprowadzenia wody opadowej budynku garażowo-gospodarczego zlokalizowanego w Z. na działce nr 1, organ pierwszej instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] r., nakazał J. P. wykonanie obróbki blacharskiej dachu tego budynku poprzez pokrycie krawędzi dachu od strony granicy z posesją skarżącego "należy zakończyć obróbką blacharską wystającą min. 10 cm ponad pokrycie dachu."

W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowy budynek został zrealizowany w ramach samowoli budowlanej w latach 70-tych. W tym stanie rzeczy zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Odwołując się do zapisów obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ stwierdził, że budowa nie narusza postanowień tego planu, a zatem brak jest podstaw do wydania nakazu rozbiórki w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. W tym stanie rzeczy zaszła podstawa do wydania decyzji w trybie art. 40 tej ustawy. Organ powołał się przy tym na obowiązujące w dacie budowy zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r., a w szczególności na § 54 ust. 4 tego zarządzenia, który w jego ocenie uzasadniał nałożenie określonego obowiązku.

Rozpoznając odwołanie skarżącego od tej decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zmieniając termin wykonania nałożonego obowiązku. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji tak co do zastosowania właściwych przepisów prawa, jak i co do ustaleń faktycznych. Dodatkowo organ obszernie przeprowadził analizę wystąpienia przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. dochodząc do wniosku, że przesłanki te nie występują w niniejszej sprawie. Powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję, skarżący sprzeciwił się legalizacji przedmiotowego obiektu. Wskazał na całokształt inwestycji J.P. stwierdzając, że nie jest prawidłowe dokonywanie oceny legalności tego jednego obiektu w oderwaniu od innych samowolnie zrealizowanych robót budowlanych. Wskazał także, że wykonanie nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku nie zapobiegnie dalszemu spływaniu wody opadowej na jego działkę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W dalszych pismach składanych w toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący wskazywał na błędy i uchybienia w zakresie przekazywania akt sprawy przez pracowników organów. Z kolei w piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącego poparł skargę i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez jego niezastosowanie, art. 40 tej ustawy poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, przepisów w sprawie warunków technicznych obowiązujących w dacie realizacji przedmiotowego obiektu, polegające na niezbadaniu, czy obiekt ten odpowiada tym warunkom, w szczególności wobec jego usytuowania w granicy działek. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja wydana została w ocenie składu orzekającego z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności wskazać należy, że postępowanie administracyjne prowadzone przed organem nie doprowadziło do kompleksowego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, co w istocie stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalenia organu nie znalazły ponadto dostatecznej argumentacji w treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji, czym naruszono art. 107 § 3 kpa.

Wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponadto zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Orzeczeniem takim w niniejszej sprawie jest powołany już wyrok tut. Sądu z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Gl 22/09. Wyrokiem tym Sąd określił w jakich granicach winno się toczyć dalsze postępowanie administracyjne, a także, co powinno być przedmiotem ustaleń organów w tym postępowaniu. Sąd wskazał w szczególności, że w pierwszym rzędzie niezbędne będzie ustalenie legalności budowy spornego obiektu, a następnie ocena zgodności budowy z przepisami prawa budowlanego.

Podzielając stanowisko organów obu instancji w kwestii zastosowania przepisów Prawa budowlanego z 1974 r., stwierdzić przyjdzie, że przeprowadzone postępowanie nie doprowadziło do wszechstronnego wyjaśnienia, czy zaistniały w niniejszej sprawie przesłanki do zastosowania art. 40 tej ustawy.

Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Zdaniem Sądu decyzje wydane zostały bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści (por. wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99).

Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego stwierdzić należy, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zezwalał na to by na jego podstawie wydać ostateczną decyzję w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.

Na aktualnym etapie postępowania administracyjnego bezspornym jest, że stanowiący przedmiot postępowania budynek został wybudowany samowolnie pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Niesporne jest także to, że do likwidacji tej samowoli budowlanej zastosowanie znajdują przepisy art. 37 do art. 40 ustawy tej ustawy, a to w związku z dyspozycją art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku.

Przepis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 roku stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Skład orzekający podziela taką wykładnię art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 roku, która nakazuje odnosić przesłankę niezgodności budowy obiektu budowlanego do przepisów prawa obowiązujących w dacie jego wzniesienia, a ocenę przeznaczenia terenu, na którym został on zbudowany do przepisów obowiązujących w dacie orzekania.

Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie kwestia zgodności przedmiotowego obiektu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestia natomiast wykluczenia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie była w ogóle przedmiotem rozważań przed organem pierwszej instancji. Organ ten nie dał przynajmniej temu wyrazu w uzasadnieniu swojej decyzji, czym naruszył art. 107 § 3 kpa. Z kolei organ odwoławczy dokonując oceny przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 roku naruszył zasadę dwuinstancyjności. Zgodnie z tą zasadą organ drugiej instancji jest obowiązany ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu pierwszej instancji. Tymczasem organ pierwszej instancji nie prowadził rozważań w kierunku wykluczenia przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 roku. Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że organy w tym zakresie nie powinny się ograniczać li tylko kwestii odprowadzenia wód opadowych, ale do legalności obiektu pod kątem spełnienia wszelkich warunków technicznych, jakie winien był spełniać.

W tym stanie rzeczy za przedwczesne należy uznać wydanie decyzji w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.

Niezależnie od powyższego stwierdzić przyjdzie, że treść sformułowanego w decyzji organu pierwszej instancji obowiązku powoduje, iż może być ona niezrozumiała dla adresata. Organ pierwszej instancji nakazał bowiem: "wykonać obróbkę blacharską dachu budynku (...) w następujący sposób: pokrycie krawędzi dachu budynku j.w. od strony granicy z posesją Pana D. należy zakończyć obróbką blacharską wystającą min. 10 cm ponad pokrycie dachu". Pomijając gramatyczną poprawność tak sformułowanego orzeczenia, wskazać przyjdzie, że jest ono nieprecyzyjne, a co za tym idzie, utrudniona będzie kontrola jego wykonania.

Wreszcie zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. W niniejszej sprawie z akt sprawy nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, o który z budynków posadowionych na posesji J. P. chodzi. Pomimo dołączenia map, opisów i materiału fotograficznego, nie sposób ustalić, jak przedmiotowy budynek jest usytuowany w stosunku do posesji skarżącego, jakie są jego parametry, a także w jaki sposób są obecnie odprowadzane wody opadowe. Wobec większej ilości zabudowań nie sposób również ustalić, jak wygląda dach tego budynku, ani tez jakie może powodować zagrożenia dla właściciela sąsiedniej nieruchomości.

Ponownie rozpatrując sprawę organ rozważy zatem kwestie naruszenia samowolnie zrealizowanym obiektem przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w czasie jego budowy, a to w kontekście możliwości zastosowania przesłanki nakazującej rozbiórkę obiektu na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Analizę tę organ poprowadzi mając na uwadze, że naruszenie przepisów techniczno-budowlanych pociągać winno za sobą niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych lub zdrowotnych dla otoczenia. Ustalenia faktyczne dotyczące omawianej kwestii powinny opierać się na dowodach nie budzących wątpliwości. Przeprowadzając te dowody organ zastosuje się także do wymogów wynikających z przepisów art. 79 i art. 81 kpa. Organ uzupełni ponadto materiał dowodowy w taki sposób, aby czytelnym stało się oznaczenie kontrolowanego obiektu, jego parametry, usytuowanie oraz kształt dachu i sposób odprowadzania wód opadowych. W tym celu organ ponownie przeprowadzi oględziny i sporządzi opis budynku, dokona odpowiednich naniesień na podkładach mapowych, a także wykona czytelną i dokładną dokumentację fotograficzną z odpowiednim jej opisem.

W świetle przedstawionych wyżej rozważań należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji. W myśl art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

O przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono po myśli art. 250 p.p.s.a. Na ich wysokość składa się wynagrodzenie adwokata w kwocie wynikającej z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), powiększone o podatek od towarów i usług wg stawki 23%.