Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 866/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia Obrony Lokatorów we W. w przedmiocie rozstrzygnięcia pytania prawnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. Stowarzyszenie Obrony Lokatorów we W. złożyło bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o rozstrzygnięcie prawne, czy obwieszczenie Wojewody D. z dnia 30 września 2013r. w sprawie wysokości wskaźników przeliczeniowych kosztu odtworzenia 1m² powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych dla miasta W. jest obowiązujące dla stron stosunku najmu lokali mieszkalnych. Jednocześnie Stowarzyszenie wskazało, że nie zaskarża żadnego organu, wnosi jedynie o rozstrzygnięcie pytania prawnego w zakresie obowiązywania wymienionego obwieszczenia Wojewody D. Zdaniem Stowarzyszenia, w świetle obowiązujących przepisów podwyżka czynszów jest nieuzasadniona i bezprawna, a interesem prawnym Stowarzyszenia jest ich obniżenie, co stanowi o zasadności złożonego wniosku o ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zakresu obowiązywania wymienionego obwieszczenia Wojewody D.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi wniesionej do sądu administracyjnego zawsze poprzedza sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności wniesienia skargi poprzez ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia w świetle art. 58 § 1 pkt 1 - 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a. Natomiast skarga jest niedopuszczalna, jeżeli nie spełnia ustawowo określonych warunków odnośnie przedmiotu skargi, jej formy i treści.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 2 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowo-administracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych, zaś sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowo-administracyjne.

Wynika to również z art. 184 Konstytucji RP, zgodnie z którym kontrolę sądową działalności administracji publicznej sprawuje Naczelny Sąd Administracyjny i inne sądy administracyjne oraz – w ograniczonym zakresie na ściśle określonych zasadach - sądy powszechne.

W badanej sprawie skarżące Stowarzyszenie Obrony Lokatorów we W. domagało się od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu rozstrzygnięcia pytania prawnego w zakresie obowiązywania obwieszczenia Wojewody D. z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ogłoszenia wysokości wskaźników przeliczeniowych kosztu odtworzenia 1m² powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych (Dz. Urz. Woj. Doln. Z dnia 30 września 2013 r., poz. 5106).Przedmiotowe obwieszczenie Wojewody D. zostało wydane na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tj. Dz. U. z 2005 r. nr 31, poz. 266 ze zm.), zgodnie z którym wskaźnik przeliczeniowy kosztu odtworzenia 1m² powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych dla miast będących siedzibą wojewody lub sejmiku województwa, ustalany jest na okres 6 miesięcy przez wojewodę na podstawie aktualnych danych urzędu statystycznego, opracowanych według powiatów, oraz własnych analiz i ogłaszany, w drodze obwieszczenia, w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że żaden przepis ustawy procesowej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości rozstrzygnięcia przez wojewódzki sąd administracyjny w przedmiocie wniosku o wyjaśnienie lub wskazanie przepisów prawa. Taka kompetencja sądu

administracyjnego nie wynika również z ustrojowych ustaw samorządowych. Sąd administracyjny ocenia bowiem zasadność zastosowania określonych przepisów prawa oraz d0okonuje ich interpretacji wyłącznie w związku z rozpoznawaniem skarg wnoszonych na skonkretyzowane akty lub bezczynność organów administracji - mieszczące się w wskazanym wyżej katalogu, określonym w przepisie art. 3 § 2

p.p.s.a.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.