Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 999/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 1 i  ust. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 81 poz 738
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii  o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej.
article: art. 45 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 234 poz 1997
law: Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spraw.) Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędzia WSA Teresa Zyglewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby stałej w Straży Granicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] lutego 2011 r. nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania A. W. (dalej jako skarżący) od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] stycznia 2011 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby stałej w Straży Granicznej, uchylił decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na 28 lutego 2011 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżący – funkcjonariusz Straży Granicznej oddelegowany do wykonywania pracy w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego – raportem z 5 stycznia 2011 r., uzupełnionym następnie pismem z 21 stycznia 2011 r. zgłosił pisemne wystąpienie ze służby w Straży Granicznej z dniem 15 lutego 2011 r.

Komendant Główny Straży Granicznej rozkazem personalnym z [...] stycznia 2011 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.) odwołał skarżącego z oddelegowania do wykonywania pracy w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i zwolnił go ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem 15 lutego 2011 r.

Pismem z 9 lutego 2011 r. skarżący, na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., zwrócił się z prośbą do Komendanta Głównego Straży Granicznej o uzupełnienie rozstrzygnięcia rozkazu personalnego z [...] stycznia 2011 r. w zakresie wskazania, dla celów ewidencyjno-płacowych niezbędnych do sporządzenia dokumentacji związanej ze zwolnieniem ze służby, składników uposażenia, tj. grupy uposażenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego, dodatku z tytułu wysługi lat oraz dodatku za stopień.

Rozkazem personalnym z [...] lutego 2011 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., Komendant Główny Straży Granicznej uzupełnił swoje rozstrzygnięcie zawarte w rozkazie personalnym z [...] stycznia 2011 r. nr [...] do celów ewidencyjno-płacowych niezbędnych do sporządzenia dokumentacji związanej ze zwolnieniem ze służby.

Skarżący złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym wniósł o uchylenie i przywrócenie rozstrzygnięcia w brzmieniu zawartym w rozkazie personalnym z [...] stycznia 2011 r. nr [...] .

W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że rozstrzygnięcie zawarte w rozkazie z [...] lutego 2011 r. nr [...] nie jest dla niego korzystne i sankcjonuje działania prowadzone przez ABW bez uwzględnienia dodatków do uposażenia za stopień i za wysługę lat. Powołując się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia i dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, skarżący wskazał, że rozporządzenie to w sposób jednolity określa naliczanie uposażenia dla funkcjonariuszy Straży Granicznej. Rozporządzenie nie różnicuje funkcjonariuszy pracujących w Straży Granicznej i oddelegowanych do pracy poza Straż Graniczną. Nie przewiduje możliwości, aby funkcjonariusz jednocześnie miał określone różne składniki uposażenia do celów pełnienia służby oraz do celów zwolnienia ze służby. Działanie takie wyrażone w rozkazie personalnym z [...] lutego 2011 r. stanowiące uzupełnienie rozkazu z [...] stycznia 2011 r. jest dla niego niekorzystne i skutkowałoby naliczeniem świadczeń emerytalnych od mniej korzystnych składników uposażenia.

Skarżący ponadto wskazał, że rozkaz personalny z [...] lutego 2011 r. został wydany z naruszeniem art. 111 § 1 k.p.a. W istocie nie stanowi uzupełnienia rozkazu personalnego z [...] stycznia 2011 r., ale zmianę na jego niekorzyść. Skarżący wyraził pogląd, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje uzupełnienia decyzji administracyjnej i zmiany co do istoty wydanego już rozstrzygnięcia, a tym bardziej zmiany na niekorzyść strony wnoszącej o uzupełnienie. Nawet w przypadku procedury odwoławczej, zgodnie z art. 139 k.p.a., organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał wskazaną na wstępie decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że przedmiotem postępowania w sprawie jest odwołanie funkcjonariusza z oddelegowania do wykonywania pracy w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i zwolnienie go ze służby w Straży Granicznej z uwzględnieniem jego raportu o zwolnienie. W związku z powyższym za niezasadne uznał zarzuty skarżącego dotyczące wysokości uposażenia. Podniósł, że wskazanie w rozkazie personalnym o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby takich danych, jak nazwa i kod stanowiska służbowego czy grupy zaszeregowania stanowiska służbowego funkcjonariusza oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia ma charakter wyłącznie informacyjny i nie kształtuje w tym zakresie na nowo praw i obowiązków funkcjonariusza. Istotą rozkazu personalnego wydanego na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej. Rozkaz taki nie stanowi decyzji, na mocy której przyznaje się funkcjonariuszowi uposażenie, czy też mianuje się go na stanowisko służbowe. Organ zwalniający zobligowany jest jedynie poinformować o takich okolicznościach, jak nazwa i kod stanowiska służbowego oraz wysokość dodatku służbowego. Musi też wskazać imię ojca zwalnianego funkcjonariusza, określić datę wydania rozkazu personalnego, czy też podać numer PESEL. Okoliczności te istnieją obiektywnie, bądź ustalone są na podstawie innych, wcześniejszych aktów prawnych. Błędy w tym zakresie mogą być usunięte na podstawie art. 113 k.p.a. i nie stanowią naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, której istotą jest zwolnienie ze służby funkcjonariusza Straży Granicznej. Organ wskazał przy tym, że kwestionowana przez skarżącego wysokość uposażenia została ustalona rozkazem personalnym Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] maja 2009 r. nr [...] i nie była wówczas przez niego zaskarżona.

Organ podkreślił, że jedynie zwolnienie ze służby w Straży Granicznej jest tym rozstrzygnięciem, które ukształtowało sytuację prawną skarżącego jako funkcjonariusza Straży Granicznej tylko i wyłącznie w zakresie zakończenia trwania stosunku służbowego. Wszelkie inne kwestie, stanowiące elementy decyzji o zwolnieniu ze służby mają wyłącznie charakter formalny i nie dotyczą istoty rozstrzygnięcia. Natomiast opisana przez skarżącego w odwołaniu kwestia sposobu wypłaty uposażenia w okresie oddelegowania do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie należy do meritum niniejszego rozstrzygnięcia.

Organ, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 111 § 1 k.p.a., wskazał, że zgodnie z rozkazem personalnym Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] maja 2009 r. nr [...] , stosownie do § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. w sprawie oddelegowania funkcjonariuszy Straży Granicznej do pracy poza Strażą Graniczną (Dz. U. Nr 97, poz. 881), funkcjonariusz został zaszeregowany do stopnia etatowego w 16 (szesnastej) grupie uposażenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego w XXVII kategorii. Zaszeregowanie to, podobnie jak i poprzednie, nie zawierało dodatku z tytułu wysługi lat oraz dodatku za stopień. W kontekście powyższego organ wskazał, że funkcjonariusz w okresie oddelegowania od [...] maja 2009 r. miał ustalone przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego uposażenie w wysokości [...] zł brutto, co zostało potwierdzone przez Biuro Finansów ABW w zaświadczeniu o zaopatrzeniu pieniężnym. Uwzględniając powyższe organ podniósł, że na dzień zwolnienia ze służby skarżący jako funkcjonariusz Straży Granicznej oddelegowany do pracy poza Strażą Graniczną, otrzymywał uposażenie zasadnicze zaliczone zgodnie § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie oddelegowania funkcjonariuszy Straży Granicznej do pracy poza Strażą Graniczną, do celów związanych z pełnieniem służby w Straży Granicznej oraz obliczeniem uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi w okresie oddelegowania – w 16 (szesnastej) grupie uposażenia zasadniczego, w I kategorii z mnożnikiem 2,74 kwoty bazowej, stopień etatowy [...] i dodatek funkcyjny w XXVII kategorii z mnożnikiem 2,17 kwoty bazowej. Co, do celów ewidencyjno-płacowych niezbędnych do sporządzenia dokumentacji związanej ze zwolnieniem ze służby, odpowiada kwocie uposażenia funkcjonariusza nieoddelegowanego, obejmującego następujące składniki uposażenia: 14 grupa uposażenia zasadniczego, I kategoria z mnożnikiem 2,19 kwoty bazowej, dodatek funkcyjny w XXIV kategorii z mnożnikiem 1,72 kwoty bazowej, dodatek za posiadany stopień z mnożnikiem 0,75 kwoty bazowej, dodatek za wysługę 18%. Zatem, zdaniem organu, uzupełnienie rozstrzygnięcia zawartego w rozkazie personalnym z [...] stycznia 2011 r. miało przede wszystkim na celu określenie (dostosowanie) uposażenia funkcjonariusza, do celów ewidencyjno-płacowych w związku ze zwolnieniem ze służby, odpowiadającego kwocie [...] zł brutto, na którą funkcjonariusz wyraził zgodę w czasie oddelegowania.

W związku z powyższym, rozkaz personalny z [...] lutego 2011 r. nie zawiera niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia. Rozkaz ten bowiem odzwierciedla otrzymywane przez funkcjonariusza uposażenie w wysokości [...] zł brutto. Ponadto organ wyjaśnił, że złożenie raportu o zwolnienie ze służby nie stanowi przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie wzrostu uposażenia. Tym samym żądanie funkcjonariusza, aby jego zwolnienie nastąpiło z zaszeregowaniem w 16 grupie uposażenia zasadniczego i z dodatkiem funkcyjnym XXVII kategorii nie mogło zostać spełnione. Faktycznie oznaczałoby to, że na dzień zwolnienia funkcjonariusz otrzymywałby kwotę uposażenia zawyżoną w stosunku do uposażenia otrzymywanego w okresie oddelegowania w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o ok. 1900 zł.

Organ przypominał, że skarżący, składając raport o zwolnienie ze służby, wyraził wolę odejścia z tej służby na określonej podstawie prawnej, wskazał datę zwolnienia oraz w konsekwencji wyraził zgodę na zwolnienie ze służby z dotychczas pobieranym wynagrodzeniem. Z raportu nie wynika, aby uzależnił on zwolnienie ze służby od przyznania mu wyższego uposażenia.

Powyższa decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. obrazę art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 111 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. na zasadzie art. 140 k.p.a. poprzez uznanie, przez organ II instancji uzupełnienia rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] stycznia 2011 r. nr [...] rozkazem personalnym Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] lutego 2011 r. nr [...] , jako uzupełniania rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji na żądanie strony oraz braku uzasadnienia w tym zakresie,

2. obrazę art. 107 § 3 k.p.a. na zasadzie art. 140 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji podstaw prawnych uzupełnienia w zakresie wskazania dla celów ewidencyjno-płacowych niezbędnych do sporządzenia dokumentacji związanej ze zwolnieniem ze służby, następujących składników uposażenia – grupy uposażenia, dodatku funkcyjnego, dodatku z tytułu wysługi lat oraz dodatku za stopień.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji obejmuje błędne rozpoznanie odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] stycznia 2011 r. oraz uzupełnienia go rozkazem personalnym Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] lutego 2011 r. Powyższe bowiem wynika z braku samodzielnego bytu decyzji uzupełniającej decyzję pierwotną.

Podał, że treść art. 111 § 1 k.p.a. wyraźnie wskazuje na ograniczony katalog części decyzji pierwotnej podlegającej uzupełnieniu lub sprostowaniu, tj. rozstrzygnięcie, uzupełnienie decyzji w zakresie pouczenia lub sprostowanie pouczenia.

Podniósł, że tryb wydawania rozkazów personalnych w Straży Granicznej reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 91, poz. 814 z późn. zm.) i wskazał jakie zgodnie z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia elementy winny znaleźć się w rozkazie personalnym. Z regulacji tej jednoznacznie wynika, że grupa zaszeregowania oraz inne składniki uposażenia nie stanowią rozstrzygnięcia decyzji, zwłaszcza rozkazu o zwolnieniu.

Skarżący podniósł, że przedmiotem postępowania zakończonego skarżoną decyzją ostateczną było zwolnienie go ze służby, natomiast nie było nim określenie składników uposażenia, wobec czego rozstrzygnięcie decyzji organu I i II instancji mogło dotyczyć wyłącznie zwolnienia ze służby. Z tego też powodu zakres rozstrzygnięcia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej nie może być integralną częścią rozkazu personalnego nr [...] , gdyż wnioskowane przez skarżącego uzupełnienie rozkazu pierwotnego w zakresie wskazania dla celów ewidencyjno-płacowych niezbędnych do sporządzenia dokumentacji związanej ze zwolnieniem ze służby, następujących składników uposażenia – grupy uposażenia, dodatku funkcyjnego, dodatku z tytułu wysługi lat oraz dodatku za stopień, nie dotyczyło rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 111 § 1 k.p.a., natomiast organ I instancji nie był uprawniony do modyfikacji decyzji, którą był związany.

Skarżący podkreślił, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji, jak też w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] brak jest wskazania podstawy prawnej, która regulowałaby oraz zobowiązywała organy obydwu instancji do uzupełnienia lub kontrasygnowania takiego uzupełnienia "w zakresie wskazania dla celów ewidencyjno-płacowych niezbędnych do sporządzenia dokumentacji związanej ze zwolnieniem ze służby następujących składników uposażenia - grupy uposażenia, dodatku funkcyjnego, dodatku z tytułu wysługi lat oraz dodatku za stopień". Zdaniem skarżącego, powyższy stan budzi poważne wątpliwości co do respektowania zasad wyrażonych w art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając, czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Jednak nie każde naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez A. W. skargi od decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Podstawą materialnoprawną decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby stałej w Straży Granicznej był przepis art. 45 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, zgodnie z którym funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Przesłanki faktyczne umożliwiające zastosowanie w stosunku do skarżącego tej regulacji ani sama istota rozstrzygnięcia organu nie były ani w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym kwestionowane. Skarżący wystąpił bowiem 5 stycznia 2011 r. z wnioskiem do Komendanta Głównego Straży Granicznej o zwolnienie go ze służby stałej w Straży Granicznej. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Straży Granicznej ukształtowało sytuację prawną skarżącego jako funkcjonariusza Straży Granicznej tylko i wyłącznie w zakresie zakończenia trwania stosunku służbowego (por. wyrok NSA z 21 maja 2009 r., I OSK 916/08).

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 91, poz. 814) sprawy osobowe funkcjonariuszy załatwia się w formie rozkazu personalnego. Sprawami osobowymi są sprawy związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku służbowego, a także wynikające z jego treści prawa i obowiązki funkcjonariuszy oraz sprawy związane z okresową zmianą warunków służby, w tym pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym oraz delegowanie do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości (§ 1 pkt 3 ww. rozporządzenia). Stosownie do § 6 ust. 1 tego rozporządzenia w rozkazie personalnym zamieszcza się rozstrzygnięcie oraz inne informacje istotne dla rozstrzygnięcia sprawy osobowej, w której jest wydawany, a w szczególności:

1. oznaczenie przełożonego w sprawach osobowych,

2. datę wydania,

3. podstawę prawną,

4. stopień, imię i nazwisko, imię ojca oraz numer identyfikacyjny PESEL funkcjonariusza,

5. charakter służby (kandydacka, przygotowawcza lub stała),

6. nazwę jednostki organizacyjnej i stanowisko służbowe funkcjonariusza,

7. grupę zaszeregowania stanowiska służbowego funkcjonariusza oraz przyznanie dodatku do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia,

8. uposażenie faktyczne i prawne,

9. pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych i zaskarżenia,

10. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby uprawnionej do wydania rozkazu personalnego.

Powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że wszelkie inne kwestie poza rozstrzygnięciem, stanowiące elementy decyzji o zwolnieniu ze służby, mają wyłącznie charakter formalny (informacyjny) i nie dotyczą wskazanej wyżej istoty rozstrzygnięcia.

Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia była sprawa zwolnienia skarżącego ze służby w Straży Granicznej, to ewentualne błędy w części opisowej decyzji nie mogły przesądzać o naruszeniu prawa w zakresie samej istoty rozstrzygnięcia.

Zważywszy na treść art. 111 § 1 k.p.a., zgodnie z którym strona może żądać uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, organ – w ocenie Sądu – dokonał uzupełnienia rozkazu personalnego z [...] stycznia 2011 r. w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem powołanego przepisu. Uzupełnienie dokonane rozkazem personalnym z [...] lutego 2011 r. nie dotyczyło bowiem ani rozstrzygnięcia, którym było zwolnienie skarżącego ze służby w Straży Granicznej, ani też prawa do odwołania. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, skoro przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w tym rozkazie personalnym było zwolnienie skarżącego ze służby, a zwolnienia tego skarżący nie kwestionuje.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie mógł potraktować jego wniosku o uzupełnienie rozkazu personalnego nr [...] jako zainicjowanie odrębnego postępowania administracyjnego dotyczącego wniosku o zwolnienie ze służby. Wszystkie kwestie, o których mowa w tym wniosku, a odnoszące się do składników uposażenia, zostały bowiem uregulowane we wcześniejszych aktach dotyczących skarżącego lub wynikają z mocy prawa i nie zachodziła jakakolwiek potrzeba ich ponownego określenia. Przedmiotowy rozkaz nie kształtował uprawnień skarżącego w sferze uposażenia i dodatków do uposażenia, a jedynie zawierał zapisy informacyjne w podanym zakresie. Z wniosku skarżącego z 9 lutego 2011 r. o "uzupełnienie rozstrzygnięcia rozkazu personalnego nr [...] " nie wynikało, aby skarżący kwestionował wysokość przyznanych mu wcześniej poszczególnych składników uposażenia. Dopiero odwołanie od decyzji organu I instancji wskazywało, że skarżący kwestionuje wysokość należnego mu w chwili zwolnienia uposażenia. Zgłoszone zastrzeżenia w przedmiotowym postępowaniu nie mogły być jednak rozpoznane, jako że nie dotyczyły one przedmiotu rozstrzygnięcia.

W orzecznictwie przyjmuje się, że elementy decyzji o zwolnieniu ze służby, mające wyłącznie charakter informacyjny, nie mogą stanowić przedmiotu decyzji częściowej w rozumieniu art. 104 § 2 k.p.a. Decyzja częściowa może być wydana bowiem tylko wtedy, gdy chodzi o rozstrzygnięcie sprawy co do istoty i tylko wówczas, gdy sprawa jest podzielna i można z niej wyodrębnić części nadające się do rozstrzygnięcia samodzielnego (zob. J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2002, s. 460).

Oznacza to, że po uzupełnieniu rozkazu personalnego z [...] stycznia 2011 r. w zakresie jego pkt II, rozkaz ten wraz z rozkazem personalnym z [...] lutego 2011 r. stanowił całość. Decyzja o uzupełnieniu bądź postanowienie o odmowie jego dokonania nie mają samodzielnego bytu prawnego i stanowią dodatkowy składnik decyzji podstawowej. Nie podlegają one odrębnemu zaskarżeniu. Organ II instancji prawidłowo zatem potraktował odwołanie skarżącego jako odwołanie od pkt II rozkazu personalnego z [...] stycznia 2011 r.

Zauważyć przy tym należy, że na tym etapie postępowania organ odwoławczy nie miał możliwości weryfikacji błędu organu I instancji w zakresie nieprawidłowego uzupełnienia rozkazu personalnego zwalniającego skarżącego ze służby w Straży Granicznej. Nie mógł bowiem uchylić tego rozkazu w części dotyczącej składników uposażenia, albowiem ten element decyzji o charakterze informacyjnym nie stanowił jej rozstrzygnięcia. Nie mógł też uchylić rozkazu personalnego w całości, albowiem rozstrzygnięcie realizowało wniosek skarżącego i było zgodne z jego interesem. A organ odwoławczy, zgodnie z art. 139 k.p.a., nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej.

W okolicznościach niniejszej sprawy na podkreślenie zasługuje, że zgodnie z § 3 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 81, poz. 738) funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby wydaje się świadectwo służby w dniu, w którym następuje rozwiązanie stosunku służbowego. Świadectwo służby wydaje przełożony właściwy w sprawach osobowych. W świadectwie tym podaje się dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza (§ 4 ust. 1 ww. rozporządzenia). Na życzenie funkcjonariusza w świadectwie służby należy także zamieścić informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). Stosownie do § 6 ust. 1 i ust. 4 ww. rozporządzenia funkcjonariusz zwolniony ze służby może wystąpić do przełożonego właściwego w sprawach osobowych z żądaniem sprostowania świadectwa służby, a na odmowę sprostowania służy zwolnionemu funkcjonariuszowi zażalenie do wyższego przełożonego właściwego w sprawach osobowych.

Powyższe oznacza, że kwestionowane informacje, zawarte w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby, stanowią także element świadectwa służby, a więc dokumentu mającego charakter ściśle informacyjny, którego treść nie może zawierać elementów kształtujących sytuację prawną funkcjonariusza.

Ze względu na to, że informacje w nim zawarte mogą mieć wpływ na ukształtowanie sytuacji prawnej byłego funkcjonariusza, np. w nowym miejscu pracy czy też na uprawnienia z ubezpieczenia społecznego, ustawodawca przewidział w tym zakresie wskazany tryb postępowania. Dotyczy on wyłącznie sprostowania świadectwa służby z inicjatywy funkcjonariusza, do którego odnosi się świadectwo, a nie dotyczy możliwości żądania sprostowania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. Potwierdza to dodatkowo, że dane zawarte w takim rozkazie nie mają charakteru konstytutywnego, czyli nie powodują powstania lub pozbawienia funkcjonariusza jakichkolwiek uprawnień przyznanych mu innymi rozkazami personalnymi lub wynikających z mocy prawa. Rozkaz o zwolnieniu ze służby – w przeciwieństwie do świadectwa służby – nie stanowi dokumentu, którym funkcjonariusz zmuszony jest legitymować się wobec osób trzecich, a zatem jego wadliwości formalne, niewpływające na istotę rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby, nie powodują naruszenia prawa materialnego wpływającego na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 21 maja 2009 r., I OSK 916/08).

Także stwierdzone w niniejszej sprawie nieprawidłowości związane z uzupełnieniem decyzji organu I instancji i naruszenie przepisu art. 111 § 1 k.p.a. pozostają bez istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro nie dotyczą one przedmiotu rozstrzygnięcia, a zatem elementu kształtującego sytuację prawną skarżącego.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd uznając, że wskazane w skardze naruszenia przepisów postępowania pozostają bez wpływu na wynik sprawy, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.