Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 828/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-10-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 22 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. B. – T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2009 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący E. B. – T. wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...].

Dyrektor Izby Celnej w S. w odpowiedzi na skargę wskazał,

że skarżący składając ww. wniosek, nie podał jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, na podstawie której organ podatkowy mógłby ten wniosek rozpatrzyć. Ponadto, organ dodał, że nie skorzystał z uprawnienia przysługującego mu na mocy przepisu art. 61 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270), zwanej dalej: "p.p.s.a.", ani przepisu art. 239f ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) i nie wydał z urzędu postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej

w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne

do odwrócenia skutki.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że z uwagi na brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ z urzędu, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a jest uprawniony ustosunkować się do żądania skarżącego. Przede wszystkim podnieść należy, że strona skarżąca zwracając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w S., w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku. Skarżący nie podał we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r.

(FZ 65/04, niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku

o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Sąd uznając, iż wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec czego na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.