Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 265/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71a par 9; art. 89 par 1 i 2 oraz par 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 107 par 3; art. 7 i art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej w postępowaniu egzekucyjnym wierzytelności oddala skargę


UZASADNIENIE

Zawiadomieniami z dnia 11.09.2009., nr [...], oraz z 22.10.2009 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia wierzytelności przysługujących zobowiązanemu - P C Spółce z o.o. od dłużnika zajętej wierzytelności - P S Spółki z o.o.

Pismami z dnia 22.09.2009 r. i 03.11.2009 r. dłużnik zajętej wierzytelności uznał wierzytelności zobowiązanego, jednakże zastrzegł, iż ze względu na brak wpływu środków od swoich kontrahentów spłata następować będzie w miarę posiadanych środków.

W związku z brakiem realizacji zajęcia przez dłużnika zajętej wierzytelności Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie art. 71a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pismem z dnia 21.10.2009 r., nr [...], zwrócił się do Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego - jako organu właściwego miejscowo i rzeczowo – o przeprowadzenie kontroli dłużnika zajętej wierzytelności. Kontrola została przeprowadzona w dniu [...] r.

W toku kontroli ustalono, że wysokość uznanej - wierzytelności na dzień 22.10.2009 r. wynosi [...]zł. Jednocześnie, Prezes zarządu Spółki - A. K. oświadczył, że główną przyczyną braku realizacji zajęcia jest upadłość duńskiego zleceniodawcy Stoczni A oraz gwałtowne umocnienie się złotego, co spowodowało obniżenie przychodów o około 20% w 2008 r. Ponadto, recesja w branży stoczniowej w Polsce i na rynku europejskim przyczyniła się do spadku obrotów w 2009 r. o około 70-80%. Ww. oświadczył również, iż zobowiązania powstałe wobec P C Spółki z o.o. będą zrealizowane w okresie 24 miesięcy przyjmując, że uda się utrzymać obecny poziom sprzedaży, a w przypadku poprawy sytuacji finansowej Spółki i ożywienia na rynku, wszelkie dodatkowe dostępne środki będą przekazywane zgodnie z zajęciami wierzytelności,

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, iż dłużnik zajętej wierzytelności P S Spółka z o.o. bezpodstawnie uchyla się od uiszczenia zajętej wierzytelności Spółki z o.o. P C.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Spółka zaskarżyła ww. postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej podnosząc, że dłużnik zajętej wierzytelności nie uchyla się bezpodstawnie od przekazania zajętej wierzytelności organowi bowiem nie posiada środków na jednorazowe przekazanie wierzytelności.

Postanowieniem z [...] r. o nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz w oparciu o art. 71a § 9, art. 71b oraz art. 91 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu sprawy na skutek ww. zażalenia P S Sp. z o.o., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy, a następnie wskazał, że zgodnie z treścią art. 89 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego

i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (art. 89 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego czy:

a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego,

b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, i

c) w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa

o zajętą wierzytelność (art. 89 § 3 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji).

Przesyłając zawiadomienia, o którym mowa w § 1 powołanego przepisu, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o tym, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią (art. 89 § 3 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).

Z kolei, w myśl art. 71 a § 9 ustawy egzekucyjnej jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Na postanowienie w sprawie wysokości nieprzekazanej kwoty przysługuje zażalenie. Art. 71 b tejże ustawy stanowi, że jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, zajęta wierzytelność albo część wierzytelności może być ściągnięta od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie, o którym mowa w art. 71 a § 9.

Mając na uwadze powyższe regulacje organ odwoławczy stanął więc na stanowisku, że powoływane w zażaleniu okoliczności, że brak zapłaty zajętej wierzytelności nie wynika ze złej woli, lecz z obiektywnych i wykazanych przed organem egzekucyjnym przyczyn, tj. upadłości duńskiego zleceniodawcy Stoczni A oraz gwałtownego umocnienia się złotego, co spowodowało obniżenie przychodów o około 20% w 2008 r., a ponadto recesji w branży stoczniowej w Polsce i na rynku europejskim, która przyczyniła się do spadku obrotów w 2009 r. o około 70-80%, nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie albowiem podstawą do uchylania się przez dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, w rozumieniu art. 71 a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mogą być tylko takie okoliczności prawne, które umożliwiają mu skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela (np. zarzut przedawnienia, potrącenia itp.). A zatem, użyte w spornym przepisie określenie "bezpodstawnie uchyla się" nie odnosi się do okoliczności związanych ze złą kondycją finansową dłużnika zajętej wierzytelności, bowiem oznacza tyle, co "bez podstawy prawnej".

Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie poza wskazanymi wyżej przepisami art. 71a § 9 i art. 71b ustawy egzekucyjnej materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił także art. 91 tej ustawy, z którego wynika, że jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności uchyla się od przekazania zajętej; kwoty organowi egzekucyjnemu, mimo że wierzytelność została przez niego uznana i jest wymagalna, stosuje się odpowiednio przepisy art. 71b, który reguluje postępowanie w razie uchylania się dłużnika zajętej wierzytelności od wypłaty organowi egzekucyjnemu zajętej sumy, mimo że wierzytelność ta została przez niego uznana

i jest wymagalna. Odpowiednie zatem stosowanie art. 71b, jak podkreślił organ odwoławczy, oznacza, że organ egzekucyjny posiada uprawnienie do ściągnięcia zajętej sumy o dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest, w takim przypadku, postanowienie organu egzekucyjnego, w którym określa on wysokość nieprzekazanej kwoty

(art. 71a § 9 ustawy egzekucyjnej).

Jednocześnie, organ odwoławczy wskazał, że do wydania przedmiotowego postanowienia nie było wymagane wcześniejsze przeprowadzenie u dłużnika zajętej wierzytelności kontroli realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, jednak przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zabraniają przeprowadzenia tej kontroli w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych

w art. 91 ustawy egzekucyjnej. W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał przeprowadzenie przedmiotowej kontroli za uzasadnione, a powyższe działanie organu egzekucyjnego potwierdziły istnienie i wymagalność wierzytelności wobec P C Spółki z o.o.

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zaistniały przesłanki do wydania postanowienia w sprawie określenia wysokość nieprzekazanej kwoty zajętych wierzytelności przez P S Spółkę z o.o. w wysokości [...] zł. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (załączników do protokołu kontroli), określona w postanowieniu wierzytelność przysługująca zobowiązanemu tj. P C Spółka z o.o. istnieje i jest wymagalna. Z kolei przywołane w zażaleniu okoliczności związane z obowiązkiem regulowania innych wierzytelności zarówno publicznoprawnych pozostają bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.

Nie zgadzając się z takim stanowiskiem P S Spółka z o.o. wniosła skargę do tut. Sądu wnosząc o:

uchylenie postanowień Dyrektora Izby Skarbowej z [...] nr [... ]i Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia[...] nr [...],

• zawieszenie wykonalności zaskarżonych postanowień,

• zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w/g norm przepisanych.

Zaskarżonym postanowieniom zarzucono:

• naruszenie art. 91 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku stwierdzenia ustawowych przesłanek,

tj. wystąpienia bezpodstawnego uchylania się dłużnika od realizacji zajęcia

i przeprowadzenie czynności kontrolnych potwierdzających bezpodstawne uchylanie się. Zdaniem, skarżącej Spółki w przedmiotowym postępowaniu wyraźnie wskazano na podstawę prawną pozwalająca Spółce uchylić się od spełnienia świadczenia (gdyby posiadała odpowiednie środki), a okolicznościami tymi są brak środków

i zobowiązania wobec innych wierzycieli w kontekście art. 302 Kodeksu karnego;

• naruszenie art. 71a § 9 w związku z art. 71b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez wydanie postanowienia w oderwaniu od wyników przeprowadzonej kontroli. W ocenie skarżącej Spółki kontrola jest wymagana i ma na celu potwierdzenie czy podmiot bezpodstawnie uchyla się od przekazywania kwot, a nie, jak twierdzi organ drugiej instancji, potwierdzić istnienie

i wymagalność wierzytelności, co w ocenie Spółki miało miejsce w tej sprawie;

• naruszenie art. 77 w związku z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nie rozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, bowiem organy zaniechały badania, czy skarżąca uchyla się i czy jej uchylanie się jest bezpodstawne;

• naruszenie art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak odniesienia się do całości zebranego materiału dowodowego. Spółka twierdzi, że organ przedstawił dowolną ocenę i nie odniósł się do twierdzeń i dokumentów wskazujących wprost, że Spółka nie posiada środków finansowych i nadto musi dysponować ewentualnymi środkami w sposób nie naruszający art. 302 kk.

• naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku

z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia, dlaczego organ nie uwzględnił prezentowanej przez stronę wykładni pojęcia uchylać się od spełnienia wierzytelności, a nadto nie ustosunkowaniu się do przedstawionych przez stronę dowodów mających świadczyć, iż nie zachodzi sytuacja bezpodstawnego uchylania się od spełnienia wierzytelności,

• naruszenie art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niezastosowanie środka mniej uciążliwego dla P S, np. nałożenia grzywny, w trybie art. 168e § 1 ustawy egzekucyjnej jest mniej uciążliwym środkiem egzekucyjnym i wystarczyłby aby zmobilizować dłużnika zajętej wierzytelności i doprowadzić do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości do prawidłowości realizacji nałożonego obowiązku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Uprawnienia sądu administracyjnego, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu

z przepisami postępowania podatkowego, a także prawidłowości zastosowania

i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym, w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlega oddaleniu, albowiem Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia decyzji, nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego.

Z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżąca Spółka kwestionuje podstawę prawną do wydania zaskarżonego postanowienia z uwagi na fakt, że nie posiada środków do uregulowania zajętej wierzytelności, a zatem, w jej ocenie, nie uchyla się bezpodstawnie od przekazania zajętej wierzytelności jak stanowi art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(t. j. Dz. U z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.)

Mając na uwadze powyższe na wstępnie wskazać należy na regulacje ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zgodnie z treścią art. 89 § 1 wymienionej organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane

z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (art. 89 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego czy:

a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego,

b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, i

c) w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa

o zajętą wierzytelność (art. 89 § 3 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji).

Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1 powołanego przepisu organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią (art. 89 § 3 pkt 2 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).

Jak stanowi z kolei art. 91 ww. ustawy jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności uchyla się od przekazania zajętej kwoty organowi egzekucyjnemu, mimo że wierzytelność została przez niego uznana i jest wymagalna, stosuje się odpowiednio pisy art. 71 b.

Wymogi wskazane powyżej zostały spełnione bowiem bezsporne

w rozpoznawanej sprawie jest, że skarżąca Spółka uznała istnienie i wymagalność wierzytelności wobec P C Spółki z o.o. pismami z dnia 22.09.2009 r.

i 3.11.2009 r.

Zgodnie z art. 71b ww. ustawy jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, zajęta wierzytelność albo część wierzytelności może być ściągnięta od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie, o którym mowa w art. 71a § 9. Tytuł wykonawczy wystawia organ egzekucyjny, który dokonał u dłużnika zajętej wierzytelności zajęcia wierzytelności.

A jak stanowi art. 71 a § 9 (zdanie pierwsze), jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Z przepisu tego wynika więc, że przesłankami do określenia dłużnikowi wysokości nieprzekazanych (organowi egzekucyjnemu) wierzytelności przysługujących zobowiązanemu są:

- fakt ich zajęcia przez organ egzekucyjny (w stosownym trybie);

- bezpodstawne uchylanie się dłużnika od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu.

W zakresie pierwszej przesłanki należy wskazać, że w niniejszej sprawie okoliczność zajęcia wierzytelności zobowiązanego, przysługujących mu wobec skarżącej Spółki, dwoma zawiadomieniami doręczonymi Spółce w dniach 16.09 2009r. i 23.10.2009 r., jest niewątpliwa i nie jest kwestionowana przez stronę.

W odniesieniu do drugiej, ww. przesłanki, wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 71 a § 9 ustawy, do przeanalizowania pozostaje kwestia "bezpodstawnego uchylania się", od przekazania zajętej wierzytelności.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, iż podstawą do uchylania się przez dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu - w rozumieniu ww. przepisu - mogą być tylko takie okoliczności prawne, które umożliwiają mu skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela (np. zarzut przedawnienia, potrącenia itp.) - por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2007 r. (sygn. akt i FSK 984/06, Lex nr 364771).

Spółka nie wskazała na żadną okoliczność tego typu, natomiast w skardze podniosła, że uzasadnieniem dla jej postępowania jest brak środków pieniężnych, czy obowiązek regulowania innych wierzytelności, co stanowi, w ocenie Spółki, podstawę prawną pozwalającą uchylić się Spółce od spełnienia świadczenia.

Stanowiska tego nie można jednak uznać za prawidłowe, bowiem nie ulega wątpliwości, że użyte w przepisie 71a § 9 określenie "bezpodstawnie uchyla się" nie odnosi się do okoliczności związanych ze złą kondycją finansową dłużnika zajętej wierzytelności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2007 r. o sygn. akt I FSK 984/06, opubl. System Informacji Prawnej LEX). Z pewnością podstawą prawną uzasadniającą uchylanie się od przekazania zajętej wierzytelności nie stanowi także w rozpoznawanej sprawie powoływany w skardze przepis art. 302 Kodeksu Karnego.

A zatem, wbrew zarzutom skargi organ nie był zobowiązany do badania sytuacji finansowej Spółki i analizowania wskazywanych przez skarżącą faktów dotyczących jej obrotów, kontrahentów i sytuacji w branży stoczniowej. Nie naruszono tym samym przepisu art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że określenie "bezpodstawnie uchyla się" nie odnosi się do okoliczności związanych ze złą kondycją finansową dłużnika zajętej wierzytelności, a co za tym idzie także art. 7 i 77 Kpa.

Za nieuzasadniony uznać także należy zarzut niezastosowania środka egzekucyjnego mniej uciążliwego dla skarżącej Spółki, bowiem przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w trybie art. 71a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które poprzedza wystawienie tytułu wykonawczego i dokonywanie czynności związanych ze ściągnięciem zajętej wierzytelności.

Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu materialnemu, względnie że wydane zostało

z mającym, co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy, naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało jak w sentencji wyroku.