Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2860/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 2860/18

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r., znak:

[...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania J. B. i R. B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, uchylił decyzję Wojewody [...] w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...].

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] września 1977 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] udzielił E. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego – lewego segmentu bliźniaka z garażem, na działce o numerze ewidencyjnym [...] przy ul. [...] w [...].

A. K. pismem z 31 grudnia 2015 r. wniósł o uchylenie powyższej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że rozstrzygnięcie zostało wydane z pominięciem praw żyjącego wówczas L. K., co rzutuje na obecny stan prawny zabudowy działek.

Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2016 r., znak: [...] stwierdził że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta [...] zostało wydane z naruszeniem prawa, lecz odmówił stwierdzenia jego nieważności ze względu na znaczny upływ czasu. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez GINB decyzją z [...] lipca 2016 r., znak: [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. K., wyrokiem z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2087/16 uchylił powyższą decyzję GINB oraz poprzedzającą ją decyzję organu wojewódzkiego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że obie decyzje wydane w sprawie oparte są na wadliwym zinterpretowaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015r. sygn.akt P 46/13, z tego względu orzekając w sprawie ponownie organy powinny jeszcze raz ocenić charakter stwierdzonego naruszenia, a upływ czasu, o którym mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, uwzględnić przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych tego naruszenia. Równocześnie Sąd wskazał, aby organy przeanalizowały sprawę stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w kontekście naruszenia art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji RP i obowiązującą zasadą równości wobec prawa.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2018 r. stwierdził nieważność rozstrzygnięcia z [...] września 1977 r. organ I instancji podniósł, że biorąc pod uwagę wskazania prawomocnego wyroku Sądu oraz postępowania, które toczyły się przed organami administracji publicznej czy organami nadzoru budowlanego, obejmujące działki o numerach ewidencyjnych [...] (nieruchomość J. B. i R. B.) i sąsiednią [...] (nieruchomość A. K. i A. P.), nie można uwzględnić upływu czasu od wydania kontrolowanej decyzji w sytuacji gdy narusza ona przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania.

J. B. i R. B. wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [...], po rozpoznaniu którego decyzją z [...] października 2018 r. GINB uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta [...].

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Do stwierdzenia nieważności może dojść jedynie w wyniku stwierdzenia zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze ogranicza się zaś do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka więc co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji.

Na gruncie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem skargi. Przez ocenę prawną rozumie się zaś wyjaśnienie istotnej treści przepisów i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Powyższa reguła sprawia, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy. Skutkiem takiego wyroku jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem.

Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 29 ust. 5 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., nr 38, poz. 229 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Z kolei § 46 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. z 1975 r., nr 8, poz. 48 ze zm.) do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor jest obowiązany dołączyć dowód własności lub wieczystego użytkowania działki budowlanej. Z projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wynika, że ściana północno-wschodnia budynku, zaprojektowana jako ściana wspólna, została usytuowana również na działce A. K. Z porównania projektu konstrukcyjnego oraz projektu zagospodarowania terenu wynika, że w granicy między działkami nr [...] i [...] usytuowano oś fundamentów oraz ściany o grubości od 45 cm (fundamenty) do 38 cm (ściana). Tym samym część obiektu została zaprojektowana na nieruchomości, co do której inwestor nie złożył wniosku o pozwolenie na budowę ani nie wykazał prawa do dysponowania nią na cele budowlane.

W ocenie GINB inwestor nie wykazał prawa do dysponowania działką nr [...] na cele realizacji spornej inwestycji, stąd w niniejszej sprawie miało miejsce naruszenie art. 29 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane oraz § 46 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska.

Równocześnie wskazał, że na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ stwierdza nieważność decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można zaś mówić w sytuacji, gdy powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Organ II instancji podkreślił również, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 uznano art. 156 § 2 k.p.a. za niezgodny z art. 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa. W judykaturze wskazano, że znaczny upływ czasu musi być brany pod uwagę przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych, które wywołuje dane rozstrzygnięcie.

W przedmiotowej sprawie współwłaściciele działki nr [...] nie kwestionowali spornej inwestycji przez prawie 40 lat, stąd w ocenie GINB brak jest podstaw do uznania, że w powyższym zakresie doszło do niemożliwego do zaakceptowania w praworządnym państwie naruszenia prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] pozostawałoby w opozycji do fundamentalnej zasady pewności obrotu, która powinna być tym silniej respektowana, im dłuższa jest w danej sferze życia perspektywa czasowa podejmowanych działań.

Odnosząc się do problematyki naruszenia art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji RP GINB wyjaśnił, że na gruncie wymienionych przepisów wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym czy gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Na gruncie sprawy administracyjnej realizacja konstytucyjnej zasady równości oznacza, że w podobnym stanie faktycznym i prawnym podmioty o podobnych cechach istotnych dla sprawy należy traktować w taki sam sposób. Aby stan faktyczny sprawy można było uznać za podobny niezbędne jest zachowanie racjonalnego horyzontu czasowego, w których znajdują się badane przypadki. W niniejszej sprawie GINB stwierdził, że odmienne orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia lub odmowy stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć dotyczących pozwolenia na budowę dwóch segmentów bliźniaka nie stanowi naruszenia zasad konstytucyjnych. Wzorcem kontroli dwóch różnych spraw administracyjnych nie może być w tym wypadku zasada równości wobec prawa, ponieważ prawo – jako pewien instrument polityczny podlegający zmieniającym się w czasie metodom interpretacji i stosowania – uległo w rozpatrywanym przedziale czasowym dla obydwu przypadków zmianie.

Organ II instancji podkreślił, że decyzja Prezydenta Miasta [...] nie jest obarczona którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Skargę na decyzję GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący wskazał, że jego ojciec (ówczesny właściciel nieruchomości) został pominięty jako strona w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę na mocy decyzji z [...] września 1977 r. Podniósł, że nie został on oficjalnie poinformowany o budowie domu na jego ziemi. Równocześnie wskazał na nieprawdziwość twierdzenia GINB, że od 40 lat nie kwestionowano zajęcia części działki - organy administracji publicznej rozpatrujące przedmiotową sprawę nie reagowały na wnoszone przez skarżącego pisma, a nawet wykazywały się stronniczością. Zdaniem skarżącego ingerencja inwestorów w sprawy jego rodziny jest tak duża, że utrudnia normalne funkcjonowanie na obszarze nieruchomości.

Na gruncie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska inwestor był zobowiązany dołączyć plan zagospodarowania działki inwestycyjnej, sporządzony na aktualnej mapie w skali 1:500. Jednakże wymiary podane na mapie różnią się od wymiarów dokumentów geodezyjnych, które istniały w tamtym czasie stąd powyższy plan nie był sporządzony zgodnie z przepisami. Ponadto, inwestor przeznaczył dolną kondygnację budynku na działalność handlową – Hurtownię [...]. Skarżący wskazał, że w aktach sprawy nie ma dokumentu, który potwierdzałby zmianę sposobu użytkowania garażu i piwnicy, stąd nie można jednoznacznie stwierdzić, że sporna inwestycja nie narusza regulacji planu zagospodarowania przestrzennego tego terenu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 11 maja 2019 r. zatytułowanym "uzupełnienie skargi" skarżący wniósł o unieważnienie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września

1977 r. i wskazał naruszenie:

- art. 29 ust. 5, art. 5 ust. 4 i 6 oraz art. 54 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez nieskontrolowanie, że mapa realizacyjna ma fałszywe dane oraz niepoinformowanie ojca skarżącego o realizowanej budowie,

- § 20 ust. 2 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego,

- § 21 ust. 1 oraz § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018r. i odmówił stwierdzenia nieważności stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 1977 r., nr [...] udzielającej E. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego – lewego segmentu bliźniaka z garażem, na działce o numerze ewidencyjnym [...] przy ul. [...] w [...].

Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2018 r. wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.

Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy podzielić pogląd organu odwoławczego, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 1977r. została wydana z naruszeniem art. 29 ust 5 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r. w związku z § 46 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, bowiem pomimo, że ściana wspólna północno-wschodnia, została zaprojektowana w granicy działek nr ew. [...] i [...] , tym samym częściowo na działce nr ew. [...], to inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane do działki nr ew. [...].

Słusznie jednak organ zakwalifikował powyższe naruszenie jako niewypełniające dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

W tym miejscu należy także podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2017r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 2087/16 wskazał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015r. sygn.akt P 46/13 winien być. art. 158 § 2 Kodeksu (wobec stwierdzenia wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia uwzględniony w kontekście oceny samego naruszenia i dokonania jego kwalifikacji. Wprawdzie wyrok TK dotyczył art. 156 § 2 k.p.a., ale (biorąc pod uwagę jego uzasadnienie), stwierdzenie niekonstytucyjności ww. przepisu, rzutuje -zdaniem Sądu- na sposób dokonywania interpretacji art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. W takim też zakresie wskazany wyrok winien znaleźć zastosowanie. W konsekwencji, orzekając ponowne w sprawie, Wojewoda [...], winien raz jeszcze ocenić charakter stwierdzonego w sprawie naruszenia, przy czym - upływ czasu, o którym mowa w orzeczeniu Trybunał Konstytucyjnego, uwzględnić przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych tego naruszenia.

Uwzględniając powyższe stanowisko i wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu, organ odwoławczy respektując normę art. 153 p.p.s.a. , zasadnie uznał, że upływ 40 lat od wydania kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji, winien być oceniony jako element przemawiający za uznaniem , że decyzja z [...] września 1977r. nie wywołała skutków społeczno-gospodarczych nie do zaakceptowania w praworządnym państwie prawa, zwłaszcza , że inwestycja została , przez skarżącego zakwestionowana dopiero w grudniu 2015r. poprzez złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jednocześnie Sąd podziela w całości stanowisko organu II instancji, że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 1977r. oraz projekt budowlany nią zatwierdzony nie narusza w sposób rażący przepisów art. 3 Prawa budowlanego z 1974r. w związku z § 43 ust 1 rozp. o nadzorze urbanistyczno- budowlanym w związku z warunkami planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego " [...]", zatwierdzonego Uchwałą Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 1961r.

Odnosząc się do kwestii stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę sąsiedniego budynku bliźniaczego na działce nr ew. [...] w świetle ewentualnego naruszenia art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1994r. udzielająca pozwolenia na budowę prawego segmentu na działce przy ul. [...] ( dz. nr ew. [...]) nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2016r. odmówił stwierdzenia jej nieważności, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2017r. zaakceptował to stanowisko. Tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2018r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 2223/17 oddalił skargę na powyższe rozstrzygniecie.

Wskazać jednak trzeba ,że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją reformatoryjną z dnia [...] sierpnia 2007r. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny budynku przy ul . [...] w [...], bowiem inwestor nie legitymował się w dacie jej uzyskania decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy wiec podkreślić, że przyczyna wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji była odmienna , stopień naruszenia prawa znacznie większy, a od wydania decyzji z 1999r. do stwierdzenia jej nieważności minęło niespełna siedem lat , co miało wpływ na ocenę skutków wywołanych tą decyzją.

Sąd podziela także rozważania organu odwoławczego z których wynika, że przesłanki stwierdzenia nieważności pod względem interpretacyjnym ulegały zmianom na przestrzeni lat 2007- 2018 , zwłaszcza w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w szczególności w zakresie rozważenia skutków społeczno-gospodarczych jakie wywołała kontrolowana decyzja oraz upływu czasu od jej wydania w tym właśnie kontekście. Nie można wiec wbrew twierdzeniom skargi oraz stanowisku Prokuratora traktować tych dwóch rozstrzygnięć identycznie bowiem zapadły one w odmiennych stanach faktycznych i prawnych. tym samym w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji RP.

Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów wobec decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września

1977 r. dotyczących uchybienia " art. 29 ust. 5, art. 5 ust. 4 i 6 oraz art. 54 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez nieskontrolowanie, że mapa realizacyjna ma fałszywe dane oraz niepoinformowanie ojca skarżącego o realizowanej budowie", należy podkreślić, że były one już przedmiotem oceny Sądu w sprawie VII SA/Wa 2087/16 i ocena ta wiąże zarówno organ rozpoznający ponownie sprawę jak i sąd orzekający w sprawie niniejszej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że " zarzut braku udziału strony w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją, należy rozważać wyłącznie w kontekście zaistnienia przesłanki wznowieniowej o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przy czym przesłanka do wznowienia postępowania nie może być badana w postępowaniu nieważnościowym. Również podnoszona kwestia sfałszowanie mapki sytuacyjnej odzwierciedlającej pomiary odległości między projektowanym budynkiem a istniejącym budynkiem na działce nr ew. [...], może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania wskazaną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a."

W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi nadzorczemu zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wnikliwe i obszerne, a jego ewentualne braki nie wpływają na wynik sprawy.

Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę w wbrew stanowisku Prokuratora nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy co mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2018 ,poz. 1302), należało orzec jak w sentencji.