Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2122/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2006r. sprawy ze skargi "S." sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę "S." sp. z o.o. z siedzibą w G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000,- złotych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] października 2004 r., na drodze krajowej nr [...], około godz. [...], zatrzymano i przeprowadzono kontrolę pojazdu ciężarowego marki [...]o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (d.m.c.) 15.000 kg, należącego do skarżącej spółki, kierowany przez Pana M. K. W toku kontroli stwierdzono, iż w/w pojazdem kierowca przewozi ok. 5000 kg artykułów spożywczych z firmy "S." sp. z o.o. do Hipermarketu [...] w J. W treści protokołu inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego stwierdził, iż w trakcie kontroli kierowca w/w pojazdu poinformował, iż od 2002 r. wykonuje przewozy w formie samozatrudnienia, zaś dużym pojazdem powyżej 3,5 tony jeździ od 3 miesięcy w firmie "S." sp. z o.o. Wobec powyższego stwierdzono, iż brak jest licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Ponadto stwierdzono w protokole, iż kierowca nie okazał wykresówki ani zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] października 2004 r., nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy; k. 64).

Pismem z dnia [...] października 2004 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony.

W piśmie z dnia [...] października 2004 r. prezes zarządu skarżącej spółki, ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania - wyjaśnił, iż "S." sp. z o.o. wykonuje przewozy drogowe tylko na potrzeby własne. Według skarżącej w czasie przeprowadzonej kontroli drogowej pojazd marki [...]o nr rej. [...] przewoził rzeczy będące własnością spółki i transportował je w celu dostarczenia kontrahentowi, który je kupił. Prezes zarządu oświadczył ponadto, iż kierujący pojazdem M. K. wykonuje osobiście przewozy na rzecz skarżącej spółki w oparciu o umowę cywilną, na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej kierujący pojazdem, w oparciu o art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, złożył ustne oświadczenie inspektorowi WITD, że w dniu [...] września 2004 r. nie świadczył pracy w przedsiębiorstwie. Prezes zarządu "S." sp. z o.o. potwierdził, iż w dniu [...] września 2004 r. w/w kierowca nie mógł podjąć pracy ze względu na zaplanowaną operację dentystyczną.

W uzupełnieniu wyjaśnień strona skarżąca przesłała przy piśmie z dnia [...] listopada 2004 r. umowę o świadczenie usług transportowych i rozładunkowych nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. zawartą z Panem M. K. (k. 43-44 akt administracyjnych), oraz kopię zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz Regon i numer NIP wydany na M. K. –"M.".

W dniu [...] grudnia 2004 r. przesłuchano w charakterze świadka M. K., który zeznał, iż od dnia [...] stycznia 2002 r. świadczy usługi prowadzenia pojazdu na rzecz skarżącej spółki "S.", a w dniu kontroli kierował pojazdem należącym do tej firmy.

Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wydał decyzję z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 4 pkt 3 i 4, a także art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) w zw. z Lp. 1.1.1 Załącznika do cyt. ustawy – nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, uznał, iż nie został spełniony warunek określony w art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, albowiem kierowca nie jest pracownikiem skarżącej spółki "S." sp. z o.o. W ocenie organu przewóz wykonywany w dniu kontroli przez skarżącą firmę nosi wszelkie znamiona transportu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 3 cyt. ustawy, a z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż w trakcie kontroli kierujący nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Organ I instancji uznał jedynie, iż na podstawie złożonych w toku postępowania wyjaśnień należy uznać, że nie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

Skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. odwołała się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zarzucając decyzji organu I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Pełnomocnik skarżącej spółki podniósł, iż pomimo, że art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym stanowi o prowadzeniu pojazdu przez pracowników przedsiębiorcy, to ustawa ta nie wskazuje, by pojęcie "pracownik" miało być tożsame z pojęciem używanym w kodeksie pracy, czyli z osobą zatrudnioną na podstawie umowy o pracę. Strona skarżąca stwierdziła, iż kierowca M. K. świadczący na rzecz spółki "S." pracę na podstawie umowy cywilnoprawnej, również poprzez ten stosunek prawny stał się pracownikiem firmy, niezależnie od tego, że równolegle posiadał prawo prowadzenia działalności gospodarczej. Pełnomocnik strony skarżącej zauważył, iż praca kierowcy świadczona na rzecz spółki "S." jest kwalifikowana według oznaczeń statystycznych jako "wynajęcie się do pracy". W tej sytuacji - zdaniem strony - przepis art. 4 pkt 4 w/w ustawy nie ogranicza możliwości w zakresie form zatrudniania się osób fizycznych tylko do zatrudnienia w oparciu o umowę o pracę na podstawie przepisów kodeksu pracy. W ocenie pełnomocnika skarżącej spółki gdyby ustawodawca chciał jednak zawęzić pojęcie "pracownik przedsiębiorcy", w rozumieniu art. 4 pkt 4 cyt. ustawy, do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, to niewątpliwie dałby temu wyraz, tak jak to uczynił w rozdziale 7 dotyczącym kierowców wykonujących transport drogowy. W sytuacji zatem, gdy odwołujący posiadał stosowne zaświadczenie wydane przez Urząd Miasta w G. i wykonywał transport na potrzeby własne zgodnie z ustawą, brak było podstaw żądania od niego licencji w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 4 pkt 3 i 4 i art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, oraz na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] października 2004 r. kontroli pojazdu skarżącej spółki kierowanego przez M. K. - stwierdził, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez stosownej licencji. W ocenie organu bezzasadne są argumenty strony skarżącej wskazujące na wykonywanie w dniu kontroli przewozu na potrzeby własne, albowiem sporny przewóz nie spełniał wszystkich przesłanek dla tego rodzaju przewozów, gdyż pojazd nie był prowadzony przez pracownika strony skarżącej, lecz przez kierowcę związanego ze stroną umową cywilnoprawną, a nie umową o pracę, czy też innym aktem, który stanowiłby podstawę nawiązania stosunku pracy. Tym samym organ odwoławczy uznał, iż zakwalifikowanie przewozu z dnia kontroli w oparciu o przepis art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, jako transportu drogowego, jest prawidłowe.

W dniu [...] września 2005 r. pełnomocnik skarżącej spółki "S." sp. z o.o. – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, strona skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 4 oraz art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 k.p.a. polegające na niedokonaniu w toku postępowania odwoławczego wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie strony skarżącej z akt sprawy wynikało, iż skarżące przedsiębiorstwo wykonywało przewozy na własne potrzeby na podstawie zaświadczenia udzielonego w 2002 r. przez Urząd Miejski w G. Strona stwierdziła, iż w dniu [...] października 2004 r. przewóz wykonywany był przez M. K. świadczącego na rzecz spółki pracę na podstawie umowy cywilnoprawnej. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej przepis art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym nie wskazuje, by praca kierowcy miałaby być świadczona wyłącznie w ramach stosunku pracy regulowanego przez kodeks pracy. Zdaniem strony organ nie odniósł się w ogóle do argumentów przedstawionych w odwołaniu w przedmiocie braku ustawowej definicji "pracownik przedsiębiorcy" oraz braku jakichkolwiek okoliczności przemawiających za tożsamością tego pojęcia z osobą zatrudnioną na podstawie stosunku pracy oraz równolegle występujących na rynku pracy innych prawnych form zatrudnienia osób fizycznych. Tym samym – według skarżącej spółki – organ nie dokonał oceny zebranego materiału, czym naruszył art. 77 k.p.a. Pełnomocnik skarżącego podkreślił ponadto, iż art. 39a i art. 39b ustawy o transporcie drogowym, dając przewoźnikowi możliwość zatrudniania kierowców nie wskazuje formy, w jakiej to musiałoby nastąpić. Ustawa wskazując na osoby wykonujące osobiście przewozy na rzecz przedsiębiorcy oraz na osoby zatrudnione u przedsiębiorcy (art. 39f), podaje jedynie prawne możliwości zatrudniania osób na rynku pracy i wymogi im stawiane. Pełnomocnik strony ponownie stwierdził, iż gdyby ustawodawca chciał zawęzić pojęcie "pracownik przedsiębiorcy", w rozumieniu art. 4 pkt 4 cyt. ustawy, do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, to niewątpliwie dałby wyraz temu podziałowi, tak jak to uczynił w rozdziale 7 dotyczącym kierowców wykonujących transport drogowy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii interpretacji pojęcia pracownik przy definiowaniu przewozów wykonywanych przez przedsiębiorcę na potrzeby własne. Dokonując wykładni spornego pojęcia ustawowego organ odwoławczy powołał się na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz Sądu Najwyższego, mające – w jego ocenie - dodatkowo wskazywać na prawidłowość przeprowadzonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga "S." sp. z o.o. z siedzibą w G. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 8.000,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo ustaliły, że w dniu [...] października 2004 r. skontrolowanym pojazdem należącym do strony skarżącej dokonywano transportu drogowego rzeczy polegającego na przewozie przez kierowcę M. K., niebędącego pracownikiem strony, artykułów spożywczych należących do skarżącej firmy "S." sp. z o.o. do odbiorcy towaru - Hipermarketu "[...]" w J., co jednoznacznie potwierdza zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy. W konsekwencji organy Inspekcji Transportu Drogowego zasadnie przyjęły, iż skarżąca spółka wykonywała sporny przewóz nie posiadając stosownej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.

Na wstępie należy podnieść, iż zgodnie z przepisem art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej

w zakresie usług turystycznych.

Zatem dla uznania przewozu za przejazd na potrzeby własne konieczne jest spełnienie wszystkich wskazanych powyżej przesłanek.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż wykonywany w dniu [...] października 2004 r. przewóz samochodem stanowiącym własność skarżącego "S." sp. z o.o. miał charakter pomocniczy w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi zatem wyjaśnienie, czy w zaistniałych okolicznościach prowadzenie pojazdu przez kierowcę zatrudnionego na podstawie umowy cywilnoprawnej wypełnia dyspozycję art. 4 pkt 4 lit. a) cyt. ustawy, tj. prowadzenia pojazdu przez pracownika przedsiębiorcy, a co za tym idzie pozwala na przyjęcie, iż wykonywany w dniu [...] października 2004 r. przewóz spełniał wszystkie warunki dla uznania go za niezarobkowy przewóz na potrzeby w własne.

Organy obu instancji definiując pojęcie pracownika odwołały się do definicji zawartej w art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, zgodnie z którą pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę , powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Tym samym zdaniem organów zatrudnienie kierowcy M. K. na podstawie umowy o świadczenie usług (umowy zlecenia), a więc umowy cywilnoprawnej nie pozwala na przyjęcie, iż był pracownikiem skarżącego, a przewóz stanowił przewóz na potrzeby własne.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższe stanowisko jest uzasadnione i znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie.

Należy zauważyć, iż Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 18 października 1994 r., K 2/94; OTK 1994/2/36 podkreślił, iż kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego i dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i istnieje domniemanie, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie. Jest niesporne, że zarówno aksjologia, jak i technika tworzenia prawa traktuje kodeksy w sposób szczególny. Również Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 15 stycznia 1993 r. (III ARN 89/32, POP 1393/4/70) wyraził pogląd, że " uznaną regułą wykładni jest odstępowanie od potocznego znaczenia słów i pojęć, gdy ustawodawca słowa lub pojęcia (terminy) definiuje w języku prawnym, tworząc tzw. definicje normatywne".

Takie też rozwiązanie przyjęły organy obu instancji, uznając iż skoro ustawodawca nie zdefiniował pojęcia pracownik na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w kodeksie pracy.

Ustosunkowując się do argumentów pełnomocnika strony skarżącej dotyczących braku jakichkolwiek okoliczności przemawiających za tożsamością pojęcia "pracownik przedsiębiorcy" z osobą zatrudnioną na podstawie stosunku pracy, w kontekście występujących na rynku pracy innych prawnych form zatrudnienia osób fizycznych, należy wyraźnie stwierdzić, iż w art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ustawodawca posłużył się pojęciem pracownika, nie zaś osoby zatrudnionej, wobec czego nie można uznać, iż wykonywany w dniu kontroli przejazd pojazdem stanowiącym własność skarżącej spółki spełniał warunki, o których mowa w ustawie, a zatem zasadne było nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Ponadto - w ocenie Sądu – należy uznać, iż tak precyzyjne określenie warunków, jakim ma odpowiadać przewóz na potrzeby własne, miało na celu z jednej strony opisanie sytuacji, w której przedsiębiorca realizuje nieodpłatnie na własne potrzeby, pomocniczą w stosunku do jego podstawowej działalności działalność przewozową, nie wykonywaną w celach zarobkowych i niewymagającą ubiegania się o licencję, z drugiej natomiast miało zapobiec sytuacjom gdy osoba pod pozorem wykonywania przewozów na potrzeby własne, w rzeczywistości świadczy usługi transportowe. Tym samym przyjąć należy, iż również na przedsiębiorcy, który bez konieczności uzyskiwania licencji może przewozić wyprodukowane, wynajęte, wydzierżawione, czy też przez siebie zakupione towary - ciąży obowiązek szczególnego przestrzegania warunków, jakimi ustawodawca obwarował wykonywanie przewozów na potrzeby własne.

W ocenie Sądu należy również uznać, iż akcentowany przez skarżącą spółkę handlową fakt posiadania zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, miałby w sprawie znaczenie, gdyby kontrolowany w dniu [...] października 2004 r. przewóz należącym do spółki pojazdem odpowiadał wszystkim przesłankom takiego przewozu, określonym w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Należy przyjąć, iż przedmiotowe zaświadczenie uprawnia do wykonywania takich przewozów, jednak samo w sobie nie przesądza o charakterze faktycznie wykonywanego i kontrolowanego przewozu.

Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 3 cyt. ustawy, transportem drogowym, w rozumieniu tej ustawy, jest również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4.

Stosownie do art. 5 ust. 1 w/w ustawy podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 cyt. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżącego przewóz nie spełniał kryteriów zwolnienia z obowiązku posiadania licencji, organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.1.1. Załącznika do tej ustawy, który karą 8.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Zdaniem Sądu należy stwierdzić, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.