Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 695/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zbigniew Romała /spr./, Sędziowie NSA Alicja Stępień, NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant - Elżbieta Rymanowska, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 22 marca 2001 Nr [...] w przedmiocie podatku do towarów i usług za miesiąc czerwiec 1999 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 695/01

U z a s a d n i e n i e

W dniu [...] r. Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję, w której określił P. K. prowadzącemu firmę "A" w podatku od towarów i usług za czerwiec 1999 roku kwotę zobowiązania podatkowego w podatku VAT w wysokości [...] zł,

zaległość w kwocie [...] zł i odsetki za zwłokę.

W uzasadnieniu Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził, iż w miesiącu czerwcu 1999 r. P. K. dokonał w deklaracji VAT-7 obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w kwocie [...] zł wynikający z faktur VAT wystawionych przez P. B. prowadzącego "B".

P. B. właściciel "B" nie prowadził stosownej ewidencji dla potrzeb podatku VAT przewidzianej w art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług, oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) nie złożył za czerwiec 1999 r. deklaracji dla podatku od towarów i usług jak również nie dokonał żadnej wpłaty podatku za ten miesiąc. Ostatnią deklarację VAT-7 P. B. złożył za czerwiec 1998 roku. Przesłuchiwany w Areszcie Śledczym na tę okoliczność w dniu 19 października 2000 r. oświadczył, że odmawia na zadane pytania odpowiedzi i nie podpisze żadnych dokumentów.

Podstawą prawną decyzji stał się § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.). Wskazano, że czynności prowadzone przez Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej właściwy dla wystawcy faktur dowiodły, że P. B. nie prowadził stosownej ewidencji dla potrzeb podatku VAT i nie składał deklaracji podatkowych VAT-7, a zatem nie uwzględniał sprzedaży i podatku należnego z transakcji przeprowadzonych z firmą "C" J. K.

Po uzupełnieniu stosownego materiału dowodowego, Inspektor ponownie w dniu 15 grudnia 2000 r. zapoznał pełnomocników strony z treścią zgromadzonych dokumentów i ustaleniami kontroli zawartymi w aktach sprawy Nr [...] sporządzając na tę okoliczność stosowną adnotację.

Mając na uwadze, że P. K. posiada wskazane w decyzji faktury VAT nie potwierdzone kopią u sprzedawcy i nie rozliczone przez sprzedawcę w deklaracjach VAT-7, stwierdzono zawyżenie podatku naliczonego w miesiącu czerwcu 1999 r. o kwotę [...] zł.

W odwołaniu strona zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 38 ust. 1, art. 19 ust. 2, art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli

skarbowej (jednolity tekst Dz. U. Nr 54 z 1999 r.), oraz w związku z jej art. 31,

- art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 178 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.),

- art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku

akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.),

- § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie

wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Zdaniem podatnika:

- Inspektor Kontroli Skarbowej w żadnym stadium postępowania kontrolnego oraz w zgroma-

dzonym materiale nie udowodnił braku kopii kwestionowanych faktur VAT u sprzedawcy, a

w szczególności w chwili, gdy nabywca korzystał z prawa do obniżenia podatku należnego

na podstawie art. 19 ustawy o VAT tj. w miesiącu czerwcu 1999 roku,

- nieprawidłowości stwierdzone w zaskarżonej decyzji oparte zostały wyłącznie na podstawie

"obcego materiału dowodowego" zgromadzonego przez Inspektora Kontroli Skarbowej

J. W., który prowadził postępowanie kontrolne w "B". W materiale tym brak jest również potwierdzenia o braku kopii u wystawcy faktur,

- odmówienie podatnikowi prawa do odliczenia na skutek stwierdzonego w terminie później-

szym braku u sprzedawcy kopii faktur stanowi nieuzasadnione przepisami prawa przerzucenie

faktycznego ciężaru odpowiedzialności za działania i zdarzenia, na które podatnik nie ma

i nie może mieć wpływu,

- Inspektor Kontroli Skarbowej pominął samodzielne przeprowadzenie drugostronnego

postępowania kontrolnego w firmie "B", oraz pominął przeprowadzenie dowodów z zeznania następujących świadków: E. S., J. P, W. Z. , R. P. i P. B.,

- w trakcie wykonywania czynności kontrolnych Inspektor nie sygnalizował stronie jakich-

kolwiek nieprawidłowości, czego dowodem jest według podatnika stwierdzenie w protokóle

z dnia 2 października 2000 r. "różnic i nieprawidłowości nie stwierdzono",

- sposób prowadzenia postępowania kontrolnego przez Inspektora powodował łamanie zasad

zawartych w ustawie o kontroli skarbowej oraz Ordynacji podatkowej przez co uniemożliwił

czynny udział strony w każdym stadium postępowania, jawności postępowania stron.

Ponadto Inspektor nie wyjaśnił dlaczego właściwy urząd skarbowy nie wykreślił P. B. z rejestru podatników VAT, skoro ten nie składał deklaracji podatkowych.

Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Izba Skarbowa wykazała, że czynności kontrolne podjęte przez Inspektora Kontroli Skarbowej J. W. oraz Inspektora M. K. dowiodły, iż P. B. nie dokonuje rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług, bowiem od lipca 1998 r. nie składał deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 oraz nie wpłacał podatku z tego tytułu. P. B. do kontroli nie przedłożył żadnych dokumentów podatkowych związanych z prowadzoną działalnością.

Ustalony stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Izba Skarbowa uznała za wystarczającą podstawę do przyjęcia, że przedmiotowe faktury, wyszczególnione w zaskarżonej decyzji, nie są potwierdzone kopią u sprzedawcy i tym samym zgodnie z § 54 ust. 4 pkt 2 przywołanego powyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek w nich naliczony. Tym samym Izba Skarbowa nie stwierdziła, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem postanowień § 54 ust.4 pkt 2 wyżej wymienionego rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1997 r. oraz art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z istoty podatku od towarów i usług wynika, że prawo nabywcy do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje tylko wtedy, gdy podatek naliczony został uiszczony przez zbywcę. Powyższe potwierdza przywołany w niniejszej decyzji przepis § 54 ust. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że wystawca przedmiotowych faktur w 1999 r. nie składał deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 oraz nie odprowadzał podatku należnego na rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego. Okoliczność, że faktury pod względem formalnym posiadały wszystkie wymagane dane nie stanowi wystarczającej przesłanki do skorzystania z prawa do odliczenia. Prawa takiego nie można również wywodzić z faktu, że "B" P. B. zarejestrował działalność gospodarczą i nie został z niej wykreślony.

Zaprzestanie składania deklaracji podatkowych nie jest równoznaczne z zaprzestaniem wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, a co za tym idzie nie stanowi podstawy do wykreślenia z urzędu z rejestru podatników podatku VAT.

Potwierdzeniem poprawności i zgodności z prawem zaskarżonej decyzji są poglądy wyrażone w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 czerwca 1998 r., sygn. akt U 9/97 OTK 1998/51, w którym Trybunał Konstytucyjny wypowiedział się o zgodności z konstytucją przepisu § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 15 grudnia 1997 r. tj. o konsekwencjach posiadania faktur nie potwierdzonych kopią u sprzedawcy.

Po dokonaniu wnikliwej analizy przepisu § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 21 grudnia 1995 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, iż przyjmujący fakturę w dobrej czy złej wierze od zbywcy, który nie opłacił podatku od towarów i usług, nie może liczyć na obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ryzyko wyboru niewłaściwego, w tym nieuczciwego kontrahenta obciąża nabywcę towarów lub usług. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego nabywca towarów i usług może potrącić tylko ten podatek, który został uiszczony przez zbywcę.

Podatek nie uiszczony obciąża nabywcę, co nie stoi na przeszkodzie dochodzenia przez niego odszkodowania od zbywcy za poniesioną szkodę.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik powtórzył istotę zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej.

Ponadto zdaniem strony decyzja Izby Skarbowej nie spełnia dyspozycji zawartej w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa z uwagi na brak merytorycznego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Podatnik zarzuca, iż w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie udzielił odpowiedzi na zarzuty podatnika podniesione w odwołaniu, ale omówił wyrok Trybunału Konstytucyjnego.

Brak również zdaniem strony w uzasadnieniu decyzji analizy przyczyn nie wykreślenia z rejestru podatników podatku VAT firmy "B" – P. B. przez właściwy miejscowo organ podatkowy, gdyż zgodnie z art. 9 ust. 5a ustawy o VAT w przypadku gdy zaprzestanie wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT nie zostanie zgłoszone zgodnie z ust. 4 i 5, urząd skarbowy, który dokonał rejestracji, wykreśla z urzędu podatnika z rejestru.

Nie wyjaśniono dlaczego brak jest w aktach sprawy protokołów przesłuchania świadków: E. S., J. P. , W. Z. i R. P.

W dalszej części skargi strona zarzuca, iż Inspektorzy T. i W. mieli informację, że dokumenty firmy "B" zostały zabezpieczone przez Policję, mimo to Inspektor J. W. cały materiał dowodowy oparł na dokumentach nadesłanych przez kontrahentów P. B. Inspektor nie zwrócił się do Policji lub Prokuratury o udostępnienie zabezpieczonych dokumentów celem przeprowadzenia z nich dowodów.

Pełnomocnik strony zarzuca również, że prowadzący postępowanie kontrolne celowo odmawiał przeprowadzenia dowodu z zeznań niektórych świadków i zatajał fakt przesłuchania P. B., gdyż zachodziła obawa, iż wnioskowane dowody mogą wnieść okoliczności korzystne dla podatnika.

Strona podkreśla, iż obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie podatkowym prowadzącym postępowanie. Nie do przyjęcia jest przerzucanie obowiązku wyjaśnienia sprawy na podatnika.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, obok powtórzenia argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy podniósł, że w uzasadnieniu tym wskazał fakty, które uznał za udowodnione i dowody którym dał wiarę, jak również zawarł w zaskarżonej decyzji podstawę prawną z przytoczeniem przepisów.

Na zapytanie inspektora Komenda Miejska Policji potwierdziła w piśmie z dnia 19 grudnia 2000 r., że nie dokonano zabezpieczenia dokumentów dotyczących transakcji handlowych pomiędzy "B", a "A". Podobnej informacji udzielił również Urząd Skarbowy w piśmie z dnia 21.XII.2000r.

Nie znajduje również potwierdzenia w aktach sprawy zarzut, iż nie wyjaśniono dlaczego w aktach sprawy brak protokołu przesłuchania świadków: E. S., J. P. , W. Z. i R. P., gdyż w odpowiedzi na wnioski pełnomocników w tym zakresie organ pierwszej instancji wydał postanowienia z [...] i [...] r., w których uzasadnił swoje stanowisko, wskazał również kiedy strona otrzymała protokół przesłuchania P. B.

Izba Skarbowa po dokonaniu analizy nadesłanych akt sprawy, nie dopatrzyła się również naruszenia przepisów art.19 ust.2, art.24 ust.1, art.38 ust.1, art.38 ust.1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, jak również art.121, art.122, art.123 § 1, art.124, art.178 § 1, art.180 § 1, art.187 § 1, art.188 ustawy Ordynacja podatkowa.

Sporządzenie protokółu z czynności kontrolnej należy do pierwszej fazy procesowej jaką jest badanie stanu faktycznego. Organ kontroli skarbowej badając stan faktyczny utrwalił zgromadzone materiały i fakty w formie pisemnej umożliwiając przy tym stronie składanie wyjaśnień lub zastrzeżeń. Inspektor przeprowadzający kontrolę włączył te dokumenty do zgromadzonego materiału dowodowego i potraktował je jako integralną część dokumentacji czynności kontrolnych, jak również ustosunkował się do nich w formie postanowienia lub pisemnej informacji.

Załączenie tych dokumentów jest udokumentowaniem czynnego udziału podatnika w toczącym się postępowaniu i uwzględniając zasadę dążności do prawdy obiektywnej Izba Skarbowa stwierdza, iż organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tak z własnej inicjatywy, jak i na żądanie strony, zapewniając przy tym podatnikowi czynny udział w każdym stadium postępowania, umożliwiając przeglądanie akt sprawy i sporządzanie z nich kopii.

Zarzut, iż naruszony został art. 19 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej, nie znajduje potwierdze-nia w aktach sprawy. Okoliczności faktyczne uzasadniają zdaniem organu odwoławczego natychmiastowe podjęcie czynności zgodnie z art. 19 ust. 3 tejże ustawy o kontroli skarbowej, który stanowi że przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy okoliczności faktyczne uzasadniają natychmiastowe podjęcie czynności, a kontrolowany jest nieobecny.

Ponadto Izba Skarbowa stwierdza, że Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "dowód". Stanowi jedynie, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Stąd też inspektor miał prawo dopuścić jako dowód w postępowaniu kontrolnym materiał z kontroli skarbowej przeprowadzonej w firmie "B".

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, iż w trakcie wykonywania czynności kontrolnych inspektor nie sygnalizował stronie jakichkolwiek nieprawidłowości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji należało na wstępie zauważyć, że nie zawierała ona takich uchybień przepisom postępowania, które mogłyby skutkować jej uchyleniem.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przepis ten jest tożsamy z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) przeto aktualność zachowuje orzecznictwo i piśmiennictwo dotyczące powyższej regulacji.

Istotę zagadnienia dobrze oddają wyroki NSA z dnia 6 listopada 1984 r. I SA 508/84 (ONSA 1984/2/110), w którym za naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy uznano sytuację, że na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych, nie można stwierdzić, czy rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracyjny jest zgodne z prawem, oraz z dnia 25 czerwca 1985 r. I SA 281/85 (OSPiKA 1986/8-10/178) w którym za "inne naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy" uznano sytuację naruszenia przepisów proceduralnych, które gdyby nie nastąpiło, w sprawie zapadłaby najprawdopodobniej decyzja innej treści.

Sąd administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja zawierała uchybienia pozwalające na postawienie zarzutu naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W szczególności decyzja ta zawiera opis stanu faktycznego i prawnego w odniesieniu do zagadnienia istotnego dla rozstrzygnięcia.

Ogólnikowe odniesienie się do zarzutów sprawy, które nie miały wpływu na treść prawidłowego rozstrzygnięcia, może budzić negatywne odczucia adresata decyzji, nie może jednak być podstawą uchylenia decyzji.

Szereg skonkretyzowanych zarzutów skarżącego nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Nieporozumieniem są zarzuty dotyczące rzekomej niedopuszczalności oparcia ustaleń Inspektora Kontroli Skarbowej na "obcym materiale dowodowym" tj. materiale zebranym przez innego Inspektora Kontroli Skarbowej prowadzącego postępowanie wobec P. B.

Oczywiste jest, że zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Mało tego – Zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowo sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Stąd waga w niniejszej sprawie takich dowodów jak protokół badania dokumentów i ewidencji P. B., wynik kontroli i decyzja dotycząca określenia podatku od towarów i usług dla P. B.

Nie nasuwają wątpliwości postanowienia dotyczące odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania (częściowo z ponownego przesłuchania) świadków wskazanych przez skarżącego.

Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej należy uwzględnić żądanie strony przeprowadzenia dowodu jedynie gdy przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy i nie zostały stwierdzone wystarczająco innym dowodem. W niniejszym przypadku istotne dla sprawy okoliczności zostały zaś ustalone jednoznacznie.

Nawet przy założeniu, że zarzuty sformułowane w skardze byłyby częściowo uzasadnione, to nie można uznać, że takie hipotetyczne uchybienia organów mogłyby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. W zaskarżonej decyzji chodzi bowiem nie o wątpliwości w subsumcji stanu faktycznego do określonej normy prawnej, ale o zasadniczą kwestię wynikającą z prawa materialnego, a mianowicie o prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego, w sytuacji gdy wystawca faktury zawierającej podatek naliczony nie uwzględnił tego podatku we własnym rozliczeniu (deklaracji VAT-7).

Takiego zaś faktu strona skarżąca nie kwestionuje, a wręcz przeciwnie wywodzi, że skoro P. B. nie składał deklaracji VAT-7, to powinien być wykreślony z rejestru podatników VAT.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia sprawy było przywołanie przez organy istoty podatku od towarów i usług oraz przepisów § 54 ust. 4 pkt 2 i ust. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.). Powołane wyżej przepisy stanowią, że w przypadku gdy nabywca posiada fakturę lub fakturę korygującą nie potwierdzoną kopią u sprzedawcy, faktura taka nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Przy tym gdy wystawca takiej faktury uwzględnił wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług przepisu ust. 4 pkt 2 nie stosuje się.

Pozbawienie podatnika uprawnienia do obniżenia podatku należnego na skutek tego, że wystawca faktury nie posiada w chwili kontroli jej kopii, stanowiło zagadnienie dyskusyjne w doktrynie.

W przywołanym przez organy wyroku z dnia 16 czerwca 1998 r. U 9/97 Trybunał Konstytucyjny uznał, że § 54 ust. 4 nie jest niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Zatem nie można kwestionować mocy obowiązującej omawianej regulacji, jednakowoż nie można zgodzić się z całością rozważań Trybunału Konstytucyjnego zawartych w uzasadnieniu w/w wyroku, na które powołuje się Izba Skarbowa.

W tym zakresie tut. Sąd opowiada się za stanowiskiem zaprezentowanym w wyroku NSA z dnia 19 czerwca 2002 r. I SA/Łd 953/00 (ONSA 2003/3/98), że niezapłacenie podatku wykazanego w fakturze przez jej wystawcę nie ma decydującego wpływu na możliwość obniżenia przez nabywcę towaru podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tej fakturze. W sytuacji przewidzianej w § 54 ust. 4 pkt 2 i ust. 9 cyt. rozporządzenia istotne jest jedynie to, czy faktura, którą ma nabywca, jest potwierdzona kopią znajdującą się u sprzedawcy, a zatem – czy wystawca faktury przechowuje jej kopię (§ 56 rozporządzenia) i może ją przedstawić na żądanie organów skarbowych, a jeśli w dokumentacji prowadzonej przez wystawcę faktury nie ma jej kopii – czy uwzględnił w deklaracji podatkowej wykazane w tej fakturze sprzedaż i podatek należny.

Zbyt restrykcyjne dla podatnika stanowisko Izby Skarbowej odnośnie istoty podatku od towarów i usług, nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z urzędowo potwierdzonego materiału dowodowego wynikało bowiem, że P. B. nie okazał kontrolującym kopii faktur ani też nie uwzględnił ich w deklaracji VAT-7.

Mając powyższe na względzie należało skargę oddalić w oparciu o art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

MK