Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 12/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 ust. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
article: par. 13 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1170
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i  norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym tymczasowej kwatery oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1782), zwanej dalej k.p.a. oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r.

w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170), po rozpatrzeniu odwołania Z. S. utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nakazującą Z. S., D. S., M. S.

i P. S. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej

nr [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu organ wskazał, że kwatera tymczasowa nr [...] przy

ul. [...] w W. została przydzielona Z. S. na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta [...] Policji. Osobami uprawnionymi do wspólnego zamieszkiwania zostali żona zainteresowanego D. S. oraz synowie M. i P. S.. W dniu [...] maja 2006 r. Z. S. został zwolniony ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Komendant [...] Policji, działając na podstawie § 13 pkt 1 rozporządzenia MSWiA, o którym mowa wyżej, orzekł o wygaśnięciu z dniem [...] maja 2006 r. własnej decyzji

nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale Z. S. tymczasowej kwatery. Organ podał, że w dniu [...] maja 2007 r. pomiędzy Gospodarstwem Pomocniczym Komendy [...] Policji, a Z. S. została zawarta umowa najmu lokalu nr [...] położonego w budynku zakwaterowania zbiorowego przy ul. [...] w W. Komendant podał, że zgodnie

z § 7 umowy, w przypadku prawomocnej decyzji o opróżnieniu lokalu, wydanej na podstawie ustawy o Policji lub na podstawie odrębnych przepisów umowa najmu ulega rozwiązaniu z upływem terminu wskazanego przez uprawniony organ do opuszczenia lokalu.

Komendant Główny Policji rozstrzygając sprawę wskazał, że istota sporu

w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych oraz członkowie jego rodziny posiadają prawo do dalszego zajmowania tymczasowej kwatery.

Organ wskazał, że bezsporny w niniejszej sprawie jest fakt, że zajmowany przez strony lokal nosi status tymczasowej kwatery. Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy pragmatycznej "przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w artykułach 91, 92, 94 i 95 ust. 2 - 4 następuje w formie decyzji administracyjnej".

Podał, że zgodnie z decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. wydaną

z upoważnienia Prezydenta [...] o pozwoleniu na użytkowanie, budynki [...] i [...] położone przy ul. [...] zostały przeznaczone do zamieszkania zbiorowego. Zgodnie z § 3 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) budynek zamieszkania zbiorowego przeznaczony jest tylko do okresowego pobytu ludzi, wyjątkiem jest dom rencistów, dom zakonny i dom dziecka, gdzie w tym przypadku przewidziano możliwość stałego pobytu ludzi w takich budynkach. KGP podniósł, że rozgraniczenie lokali pozostających w zasobach jednostek Policji na lokale mieszkalne oraz na tymczasowe kwatery jest związane z przeznaczeniem danego lokalu. Jak sama nazwa wskazuje tymczasowa kwatera służy zaspokajaniu tymczasowych potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji na okres pełnienia służby, celem zaspokojenia obowiązków wynikających z istoty stosunków służbowych. Charakter lokali mieszkalnych ma na celu trwałe zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy, a lokale takie przeznaczone są do stałego pobytu ludzi. W świetle powyższego bezsporne jest zdaniem organu, że lokal nr [...] przy ul. [...] w W. nosi status tymczasowej kwatery.

Okoliczności, których organy Policji orzekają o opróżnieniu tymczasowej kwatery zostały określone w art. 95 ust. 2 pkt 1-4, pkt 7 i 8, art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji oraz w przepisach szczególnych, określonych w § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170), Stosownie do postanowień § 13 ust. 1 pkt 1 omawianego rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji.

Uwzględniając fakt, iż Z. S. z dniem [...] maja 2007 r. został zwolniony ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych, organ stwierdził,

że istnieją przesłanki do wydania orzeczenia w przedmiocie opróżnienia przedmiotowej kwatery tymczasowej.

KGP wskazał jednocześnie, że krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji został zawężony i wyczerpująco wymieniony w ustawie o Policji (funkcjonariusze, ich małżonkowie, wstępni i dzieci) oraz w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132), której postanowienia w art. 29 ust. 1 i 2 dają prawo do zajmowania takich mieszkań emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach. Do mieszkań tych należy odpowiednio stosować przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Tym samym zdaniem organu, jeżeli zainteresowany oraz członkowie jego rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji nie posiadają lokalu mieszkalnego,

to w świetle art. 88 ustawy o Policji Z. S. posiada prawo do ubiegania się o przydział lokalu mieszkalnego na zasadach określonych w przepisach rozporządzenia wykonawczego. Organ powołał się przy tym na wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1284/16, wskazując, że został wydany w analogicznej sprawie.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność odwołania D. S., M. S. i P. S.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi Z. S., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- § 10 ust. 1 i 2 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania

i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, poprzez ich błędne zastosowanie

w zaskarżonej decyzji i nakazanie skarżącemu i jego najbliższym opróżnienia zajmowanego przez nich lokalu, pomimo, że okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy wskazują, że zajmowany przez nich lokal nie ma statusu kwatery tymczasowej

a przyznanie skarżącemu lokalu nr [...] przy ul. [...], stanowiło w istocie realizację prawa funkcjonariusza (w tym emerytowanego funkcjonariusza) do lokalu mieszkalnego;

- art. 88 ust. 2 w zw. z art. 96 ust. 4 i 5 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że lokal zajmowany przez skarżącego oraz jego najbliższych ma status kwatery tymczasowej, podczas gdy skarżący w dacie przyznania lokalu nr [...] przy ul. [...] (jak również nigdy później) nie spełniał — wynikających z w/w przepisów - przesłanek do otrzymania kwatery tymczasowej lecz wyłącznie do otrzymania lokalu mieszkalnego;

- art. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, poprzez ich pominięcie i nie uwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, że skarżącemu - jako funkcjonariuszowi Policji zwolnionemu ze służby - w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługuje (oraz przysługiwało w dacie zawierania umowy najmu z dnia [...] maja 2007 r.) prawo do lokalu mieszkalnego zajmowanego w dacie przechodzenia na emeryturę;

- art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy

i o zmianie kodeksu cywilnego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że lokal nr [...] przy ul. [...] w W. nie jest przeznaczony do stałego pobytu ludzi a w konsekwencji nie może zostać uznany za lokal mieszkalny, podczas gdy powołana wykładnia jest sprzeczna z ugruntowanym orzecznictwem dotyczącym statusu lokali przy ul. [...] oraz[...] w W.;

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 9 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w tym m. in. poprzez: niedokonanie oceny materiału dowodowego w sposób wszechstronny

i logiczny, w tym na skutek pominięcia, że lokal nr [...] przy ul. [...] był skarżącemu przyznany jako docelowy lokal mieszkalny (co wynika m. in. z pisma Komendy [...] Policji do skarżącego z dnia [...].03.2006 r. oraz decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...].04.2007 r.) jak również nie odniesienie się do powołanych w odwołaniu skarżącego zarzutów i okoliczności (co daje poczucie,

że niniejsza sprawa nie została potraktowana w sposób zindywidualizowany), które

to naruszenia skutkowały nakazaniem skarżącemu oraz jego rodzinie opróżnienia zajmowanego przez nich lokalu nr [...] przy ul. [...] w W , pomimo braku podstaw do wydania decyzji w tym zakresie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik rozszerzył argumentację skargi. Podkreślił, że kwatera tymczasowa przyznana została skarżącemu pomimo, że nigdy nie składał wniosku o przyznanie kwatery tymczasowej lecz o przyznanie lokalu mieszkalnego. Wskazał też, że umowa najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. jak również - wynikające z dokumentów - zapewnienia organów co do tego, że powołany lokal jest skarżącemu przyznawany jako lokal mieszkalny, niezależnie od zwolnienia ze służby, miały miejsce po dacie przejścia skarżącego na emeryturę. Pełnomocnik wskazał, że tym bardziej dziwi powoływanie w decyzji faktu zwolnienia skarżącego ze służby, jako mającego uzasadniać brak możliwości kontynuowania dotychczasowego stosunku prawnego. Okoliczności faktyczne i prawne rozpoznawanej sprawy wskazują, że przyznanie skarżącemu (najpierw w drodze decyzji a następnie w drodze umowy najmu) lokalu nr [...] przy ul. [...] stanowiło w istocie realizację prawa funkcjonariusza (w tym emerytowanego funkcjonariusza) do lokalu mieszkalnego

a przyjęta forma przydziału tegoż lokalu jako kwatery tymczasowej wynikała wyłącznie

z nieznajdującego oparcia w przepisach uznania organu oraz ewentualnie ówczesnych uwarunkowań w resorcie. Pełnomocnik podniósł, że § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia dotyczy wyłącznie lokali mających charakter kwatery tymczasowej. Powołał się m.in. na wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 842/10.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę podtrzymał ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących uznania, że lokal nr [...] przy ul. [...] w W. nie nosi statusu tymczasowej kwatery, bowiem zainteresowany pokrywał koszty zakwaterowania, stwierdził, że jest on nieuzasadniony. Wskazał, że okoliczność, iż skarżący ponosił opłaty związane z zajmowaniem tymczasowej kwatery pozostaje bez wpływu na jej status. Organ wskazał, że decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta [...] Policji wprost wskazuje, że stronie przydzielono tymczasową kwaterę. Decyzja ta nie została w żaden sposób przez Z. S. zaskarżona. Ponadto w decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Komendant [...] Policji orzekł o wygaśnięciu z dniem [...] maja 2006 r. wskazanej decyzji przydziałowej. To orzeczenie również nie zostało przez zainteresowanego zaskarżone. Obecnie Z. S. zajmuje tymczasową kwaterę nr [...] przy ul. [...] w W. bez tytułu prawnego. Organ wskazał, że zarzuty pełnomocnika strony zawarte

w skardze skierowanej do sądu administracyjnego dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj, art. 7, 77, 9 i 80 k.p.a. są niezasadne. Wbrew twierdzeniom skargi, zdaniem organu w sprawie został prawidłowo zebrany materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny, który jest bezsporny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1782 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r.

w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170 ze zm.).

Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i art. 95 ust. 2 - 4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Stosownie natomiast do § 13 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji.

W ocenie Sądu, prawidłowe jest ustalenie organu, że Z. S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] przydzielona została kwatera tymczasowa nr [...] przy ul. [...] w W., a nie lokal mieszkalny. Okoliczność ponoszenia opłat, na która skarżący się powołuje, nie zmienia powyższego ustalenia. To, że decyzją z [...] sierpnia 2003 r. dokonano przydziału kwatery tymczasowej wynika wprost z tej decyzji, która nie została zakwestionowana

w administracyjnym toku instancji. Ustalenia, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. przydzielono skarżącemu kwaterę tymczasową a nie lokal mieszkalny nie zmienia okoliczność, że Z. S. nie składał wniosku o przydział kwatery tymczasowej. Powyższe nie ma znaczenia, skoro przydzieloną kwaterę tymczasową nr [...] przy

ul. [...] w W. przyjął. Wszelkie zarzuty skargi w tym zakresie

są niezasadne.

Wskazania wymaga przy tym, na co organ powołał się także w zaskarżonej decyzji, że decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta [...] o pozwoleniu na użytkowanie, budynki [...] i [...] położone przy ul. [...] zostały przeznaczone do zamieszkania zbiorowego.

Zgodnie z § 3 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) budynek zamieszkania zbiorowego przeznaczony jest tylko do okresowego pobytu ludzi, wyjątkiem jest dom rencistów, dom zakonny i dom dziecka, gdzie w tym przypadku przewidziano możliwość stałego pobytu ludzi w takich budynkach.

Skarżący posiadał wiedzę, że przydzielone mu mieszkanie stanowi kwaterę tymczasową. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący raportem

z dnia [...] listopada 2005 r. zwracał się do organu o zmianę decyzji o przydziale kwatery tymczasowej (w związku z planowanym przejściem na emeryturę) na decyzję

o przydziale lokalu mieszkalnego. Niezrozumiałe są tym samym twierdzenia skargi,

że lokal nr [...] przy ul. [...] był skarżącemu przyznany "jako docelowy lokal mieszkalny"

Za niezasadne Sąd uznał w niniejszej sprawie zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez organ, że skarżącemu, jako zwolnionemu ze służby policjantowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest prawo skarżącego do lokalu mieszkalnego. Zresztą, w zaskarżonej decyzji organ nie tylko nie kwestionuje prawa skarżącego do lokalu mieszkalnego, ale wprost wskazuje, że skarżący, w świetle art. 88 ustawy o Policji posiada prawo do ubiegania

się o przydział lokalu mieszkalnego na zasadach określonych w przepisach rozporządzenia wykonawczego.

Niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie nakazania opróżnienia i przekazania

w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W., przez skarżącego i członków jego rodziny, którzy byli wymienieni w decyzji o przydziale kwatery tymczasowej (jako uprawnionych do zamieszkania z Z. S.).

Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. Komendant [...] Policji prawidłowo nakazał Z. S., D. S., M. S. i P. S. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W. Komendant Główny Policji zasadnie zaś utrzymał

tę decyzję w mocy, prawidłowo stosując w tym przypadku art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji

w dniu [...] maja 2006 r. Tym samym nie ma wątpliwości, że istnieje podstawa do nakazania opróżnienia przez skarżącego jako emeryta policyjnego oraz przez D. S., M. S. i P. S. zajmowanej dotychczas kwatery tymczasowej. Dodatkowo zauważyć należy, że Komendant [...] Policji już [...] kwietnia 2007 r. stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] maja 2006 r. własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] o przydziale kwatery tymczasowej. Organ jednoznacznie w decyzji tej wskazał, że z uwagi na zwolnienie

ze służby w Policji, Z. S. utracił prawo do zajmowania kwatery tymczasowej. Skarżący decyzji tej nie kwestionował.

Prawidłowości ustaleń organu, co do istnienia podstawy do nakazania opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W., nie zmienia okoliczność zawarcia pomiędzy Gospodarstwem Pomocniczym [...] a skarżącym [...] maja 2007 r. umowy najmu lokalu nr [...] położonego w budynku zakwaterowania zbiorowego przy ul. [...] w W. Organ jednoznacznie wskazał, że zgodnie z § 7 umowy, w przypadku prawomocnej decyzji o opróżnieniu lokalu, wydanej na podstawie ustawy o Policji lub na podstawie odrębnych przepisów umowa najmu ulega rozwiązaniu z upływem terminu wskazanego przez uprawniony organ do opuszczenia lokalu.

Problematyka mieszkań dla funkcjonariuszy została objęta odrębną regulacją prawną w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania, wynikające z innych regulacji prawnych, rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów.

Status zajmowanej kwatery tymczasowej przesądza o tym, że nie mają do niej zastosowania przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.). Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z 16 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1122/10, z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 220/12; publ. CBOSA).

Zauważyć należy przy tym, co wynika z akt postępowania administracyjnego, że Z. S. także pismem z dnia [...] marca 2008 r. informowany był kolejny raz, że zajmowane mieszkanie nr [...] przy ul. [...] w W. posiada nadal status kwatery tymczasowej, pomimo że jest przez wymienionego zajmowane na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego (pismo Naczelnika Wydziału [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...]). Wskazano w nim także na uprawnienie wymienionego jako emeryta do ubiegania się o lokal mieszkalny z zasobów [...]. Z akt sprawy nadesłanych przez organ wynika także, że organ pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. zaproponował Z. S. lokal mieszkalny nr [...] przy

ul. [...] w W. Skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. poinformował organ, że nie jest zainteresowany przydziałem lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., który zaproponował Zastępca [...]. Skarżący był informowany, że lokal, który obecnie użytkuje (pomimo zawarcia [...] maja 2007 r. umowy najmu) posiada status kwatery tymczasowej. Już wówczas skarżący był informowany, że nieprzyjęcie lokalu mieszkalnego z zasobów [...] spowoduje podjęcie czynności zmierzających do opróżnienia kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W.

W ocenie Sądu, organy w sprawie niniejszej, dotyczącej opróżnienia kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W. nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, w tym powołanych w skardze, ani przepisów postępowania

w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Obowiązek osób wymienionych obok Z. S. w decyzji z dnia [...] lipca 2018 r. nakazującej opróżnienie kwatery tymczasowej, tj. D. S., M. S. i P. S. związany jest ściśle z obowiązkiem skarżącego. Kwestia współuczestnictwa materialnego wynika z ustawy o Policji (art. 95 ust. 4). Uprawnienie członków rodziny skarżącego do zajmowania kwatery tymczasowej związane było ściśle z uprawnieniem skarżącego.

Organ ustalił prawidłowo stan faktyczny, zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, a ocena tego materiału dowodowego nie była dowolna. W sprawie nie naruszono art. 7, art. 77 w zw. z art. 9 w zw. z art. 80 ani art. 107 § 3 k.p.a., co zarzucono w skardze. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy i nie pozostawia wątpliwości, co do przyczyn z powodu których organ podjął zaskarżoną decyzję. Organ informował

o wszystkich okolicznościach mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) orzekł, jak w wyroku.