Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 10/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-03-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie w zakresie wniosku/postępowanie wpadkowe
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3 w zw z art 245 par. 2 i art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z kolejnego wniosku M. M. o zwolnienie od kosztów sądowych i wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie zaniechania przez Komornika Sądowego czynności zawiadomienia o przyznaniu przez MOPS w B. świadczenia z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej oraz niewykonania żadnych czynności dotyczących spłaty zaległości w zlikwidowanym funduszu alimentacyjnym i przyznania zadośćuczynienia postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i wnioskiem o ustanowienie adwokata z urzędu.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SO/Wr 10/14 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte kolejnym wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

W jego uzasadnieniu wskazano, że kolejny wniosek skarżącego z dnia 17 grudnia 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, złożony w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2014 r. umarzające postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, jest bezprzedmiotowy, ponieważ w uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że Sąd już postanowieniem z dnia 16 maja 2014 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowego z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a, zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Skarga ta miałaby dotyczyć bowiem zaniechania przez komornika sądowego czynności zawiadomienia o przyznaniu przez MOPS świadczenia z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej oraz niewykonania żadnych czynności dotyczących spłaty zaległości w zlikwidowanym funduszu alimentacyjnym i przyznania zadośćuczynienia.

Ponadto w postanowieniu tym dodano, że w uzasadnieniu pozostałych postanowień z dnia 16 czerwca 2014 r. i z dnia 22 lipca 2014 r. oraz z dnia 15 września 2014 r. i z dnia 21 października 2014 r. i 8 grudnia 2014 r. wskazano, że skarżący nadal żąda przyznania prawa pomocy w celu sporządzenia skargi na czynność, wobec której wojewódzki sąd administracyjny w postanowieniu z dnia 16 maja 2014 r. stwierdził, że nie podlega ona zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W uzasadnieniu tego postanowienia podkreślono, że oceny dotyczącej bezzasadności skargi nie zmienia fakt, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia.

Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r. zostało doręczone matce skarżącego w dniu 7 lutego 2015 r.

W okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia od powyższego postanowienia Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r. umarzającego postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżący, dnia 11 lutego 2015 r., nadał w urzędzie pocztowym, kolejny wniosek podpisany dnia 11 lutego 2015 r., o przyznanie prawa pomocy w zakresie, obejmującym zarówno zwolnienie od kosztów sądowych jak i ustanowienie adwokata, wskazując w nim w rubryce nr 3.1 obejmującej przedmiot zaskarżenia, postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r.

Wyjaśnił przy tym, że żąda aby uznano jego wniosek o przyznanie prawa pomocy za zasadny oraz że żąda prawa pomocy w celu napisania zażalenia. W uzasadnieniu kolejnego wniosku opisał swoją sytuację materialną i osobistą.

Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega więc powyższy kolejny (ósmy) wniosek skarżącego z dnia 11 lutego 2015 r. (nadany w urzędzie pocztowym tego samego dnia) o zwolnienie od kosztów sądowych i pierwszy wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata.

W niniejszej sprawie skarżący zatem również żąda przyznania prawa pomocy w celu wniesienia kolejnego zażalenia, tj. na postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu.

Z treści art. 245 § 2 p.p.s.a. wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym.

Kolejny wniosek skarżącego z dnia 11 lutego 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, złożony w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r. umarzające postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego jest bezprzedmiotowy.

O bezprzedmiotowości postępowania wszczętego tym wnioskiem świadczy w dalszym ciągu fakt, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 stycznia 2015 r. wskazano, że Sąd pierwszym postanowieniem wydanym w niniejszej sprawie w dniu 16 maja 2014 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowego z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a, zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Skarga ta miałaby dotyczyć bowiem zaniechania przez komornika sądowego czynności zawiadomienia o przyznaniu przez MOPS świadczenia z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej oraz niewykonania żadnych czynności dotyczących spłaty zaległości w zlikwidowanym funduszu alimentacyjnym i przyznania zadośćuczynienia.

Ponadto w uzasadnieniu pozostałych postanowień wydanych w niniejszej sprawie, tj. z dnia 16 czerwca 2014 r. i z dnia 22 lipca 2014 r. oraz z dnia 15 września 2014 r. i z dnia 21 października 2014 r., z dnia 8 grudnia 2014 r. , jak i w postanowieniu z dnia 29 stycznia 2015 r., wskazano, że skarżący nadal żąda przyznania prawa pomocy w celu sporządzenia skargi na czynność, wobec której wojewódzki sąd administracyjny już w postanowieniu z dnia 16 maja 2014 r. stwierdził, że nie podlega ona zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W uzasadnieniu tych postanowień podkreślono, że oceny dotyczącej bezzasadności skargi nie zmienia fakt, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia.

W niniejszej zaś sprawie skarżący również żąda przyznania prawa pomocy w celu wniesienia kolejnego zażalenia, tj. na postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r., co oznacza, że żądanie to dotyczy przyznania prawa pomocy także przed wszczęciem postępowania sądowego na czynność, która nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Ponadto na podstawie art. 227 § 2 p.p.s.a. zażalenie w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy, jest wolne od wpisu.

W tej sytuacji postępowanie wszczęte kolejnym wnioskiem skarżącego z dnia 11 lutego 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym podlega umorzeniu przez Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Oceny tej nie zmiana fakt, że w rozpoznawanym obecnie wniosku skarżący wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata, a poprzednio wnosił o ustanowienie radcy prawnego.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a w związku z art 245 § 2 i art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.