Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 291/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 11 pkt 6 lt g, art. 11 ust. 11 i 12
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi W. W. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Gminy Ł. na rzecz W. W. kwotę [...](czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2016 r. Rada Miasta podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ł.

Skargę na powyższą uchwalę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł W. W. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej uchwale Wojewoda zarzucił naruszenie:

- art. 11 pkt 6 lit. g ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm. - zwanej dalej ustawą) w zw. z art. 161 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1131 ze zm.) poprzez nieuzyskanie opinii ministra właściwego do spraw ochrony środowiska dotyczącej rozwiązań przyjętych w projekcie studium,

- art. 11 pkt 11 i 12 ustawy w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy poprzez nieprzekazanie przez Burmistrza Radzie Miasta niektórych uwag do projektu studium a tym samym poprzez brak ich rozpatrzenia i wydania rozstrzygnięcia o sposobie ich rozpatrzenia,

- § 7 pkt 3 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118 poz. 1233 - zwanego dalej rozporządzeniem) poprzez ustalenie w części III pkt 16 załącznika nr [...] do uchwały stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu o szerokości 300 m dla terenów produkcji energii ze źródeł odnawialnych - biogazownie przy jednoczesnym braku wyznaczenia przedmiotowej strefy na rysunku stanowiącym załącznik nr [...] do uchwały dla terenu oznaczonego symbolem ,,[...]" położonego przy granicy gminy w sąsiedztwie miejscowości D. oraz poprzez przypisanie niejednoznacznych symboli graficznych oznaczeniom sieci infrastruktury technicznej na załącznikach nr [...] do uchwały,

- art. 10 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy w zw. z § 6 pkt 2 rozporządzenia, poprzez brak wyznaczenia w treści studium wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym minimalnych i maksymalnych parametrów i wskaźników urbanistycznych dla terenów o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania, do których zaliczono m.in. tereny usług sportu i rekreacji oraz tereny turystyki i wypoczynku, w ramach których dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Wskazując na powyższe Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, że uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 11 pkt 6 lit. g ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 161 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, w zakresie w jakim nie uzyskano opinii ministra właściwego do spraw ochrony środowiska dotyczącej rozwiązań przyjętych w projekcie studium.

Zgodnie z art. 11 pkt 6 lit. g ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta występuje o opinie dotyczące rozwiązań przyjętych w projekcie studium do właściwego organu administracji geologicznej.

W myśl art. 161 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, do ministra właściwego do spraw środowiska, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące m.in. złóż kopalin (złóż węgla brunatnego).

Mając na uwadze treść ww. przepisów należy stwierdzić, iż pomimo występowania na terenie gminy Ł. części udokumentowanego złoża węgla brunatnego W. (nr złoża [...]) Burmistrz Ł. nie wystąpił o opinię dotyczącą rozwiązań przyjętych w projekcie studium do ministra właściwego do spraw środowiska, czym naruszył art. 11 pkt 6 lit. g ustawy.

Zgodnie z art. 11 pkt 11 i 12 ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta wyznacza w ogłoszeniu o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu, termin, w którym osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu studium, nie krótszy niż 21 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia. Następnie przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt studium wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Z kolei na mocy art. 12 ust. 1 ustawy, rada gminy rozstrzyga o sposobie rozpatrzenia ww. uwag, a rozstrzygnięcie to winno stanowić załącznik do uchwały o uchwaleniu studium.

Wojewoda wskazał, iż Burmistrz Ł. pomimo ciążącego na nim obowiązku nie przekazał Radzie Miasta następujących uwag:

- uwagi R. P. dotyczącej zmiany kierunku zagospodarowania przestrzennego wyznaczonego w projekcie studium dla działek nr [...] i [...] (obręb [...]) z terenów zabudowy mieszkaniowej rozproszonej, w tym zagrodowej - "[...]" na tereny zabudowy mieszkaniowe - "[...]" (pierwsze wyłożenie projektu studium do publicznego wglądu);

- uwagi J. M. dotyczącej zmiany kierunków zagospodarowania przestrzennego wyznaczonych w projekcie studium dla działki nr [...] (obręb Wiktorówko) z terenów turystyki i wypoczynku - zabudowy letniskowej i rekreacyjnej – "[...]" oraz zabudowy mieszkaniowej rozproszonej, w tym zagrodowej - "M2" na tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej - "[...]" (pierwsze wyłożenie projektu studium do publicznego wglądu);

- uwagi Gminnego Ośrodka Obsługi Szkół w zakresie dopuszczenia funkcji usług oświaty w budynku mieszkalnym przy Przedszkolu Publicznym i Gimnazjum Publicznym w Ł. oraz ustalenia dla boiska Szkoły Podstawowej w F. kierunku jako usługi oświaty zamiast tereny sportu i rekreacji (pierwsze wyłożenie projektu studium do publicznego wglądu);

- uwagi Urzędu Miejskiego Gminy Ł. w zakresie zmiany kierunku zagospodarowania przestrzennego dla całej działki nr [...] w F. na tereny usług sportu i rekreacji, turystyki i wypoczynku, placów piłkarskich i zabaw w tym obiekty kubaturowe (pierwsze wyłożenie projektu studium do publicznego wglądu);

- uwagi Gminnego Ośrodka Obsługi Szkól w zakresie wprowadzenia obok usług oświaty funkcji mieszkaniowe - usługowej dla terenów działki nr [...] w obrębie L. (drugie wyłożenie projektu do publicznego wglądu).

Ponadto należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż w sytuacji gdy Burmistrz pomimo braku ustawowego obowiązku podjął się rozpatrywania uwag złożonych do projektu studium po upływie terminu wyznaczonego na ich wnoszenie to również i w tym przypadku powinien dochować obowiązku przekazania ich Radzie w nieuwzględnionym zakresie, czego nie uczynił w przypadku nieuwzględnionych części uwag p. A. R. i Stowarzyszenia [...]

W związku z powyższym należy uznać, że niedochowanie przez organ sporządzający studium czynności wynikających z art. 11 pkt 11 i 12 ustawy, skutkuje istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu. Ponadto na skutek nieprzekazania przez Burmistrza kompletnej listy nieuwzględnionych uwag Radzie Miejskiej ta nie mogła, w myśl art. 12 ust. 1 ustawy, rozstrzygnąć o sposobie ich rozpatrzenia.

Dalej Wojewoda wskazał, iż zgodnie z § 7 pkt 3 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r., w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233), przy sporządzaniu rysunku projektu studium należy używać oznaczeń, nazewnictwa i standardów umożliwiających jednoznaczne powiązanie części tekstowej projektu studium z rysunkiem projektu studium. Oznaczenia graficzne na rysunku projektu studium należy stosować w sposób przejrzysty, zapewniający jego czytelność, w tym czytelność mapy, na której jest on sporządzony.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż pomimo ustalenia w części III pkt 16 (Kierunki zagospodarowania przestrzennego Obszary na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu) załącznika nr [...] do uchwały, stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu o szerokości 300 m dla terenów produkcji, energii ze źródeł odnawialnych - biogazownie nie wyznaczono przedmiotowej strefy na rysunku stanowiącym załącznik nr [...] do uchwały dla terenu oznaczonego symbolem "[...]", położonego przy granicy gminy w sąsiedztwie miejscowości D..

Ponadto w objaśnieniach do rysunków studium (załączniki nr [...] do uchwały) oznaczeniom sieci infrastruktury technicznej niejednoznacznie przypisano symbole graficzne.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy, w studium określa się w szczególności uwzględniające bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy. Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 6 pkt 2 rozporządzenia, na mocy którego ustalenia dotyczące kientnków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów powinny w szczególności określać minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, uwzględniające wymagania lądu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz zrównoważonego rozwoju, wskazywać tereny do wyłączenia spod zabudowy, a także zawierać wytyczne określania tych wymagań w planach miejscowych.

Mając powyższy przepis na uwadze należy stwierdzić jego naruszenie w związku z brakiem wyznaczenia w treści studium wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym minimalnych i maksymalnych parametrów i wskaźników urbanistycznych dla terenów o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania, do których zaliczono m.in. tereny usług sportu i rekreacji oraz tereny turystyki i wypoczynku, w ramach których dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W ocenie skarżącego zapisów stanowiących, iż "na terenach [...] przewiduje się realizacje zabudowy wolnostojącej, niskiej", a "na terenach rolniczych dopuszcza się inwestowanie zgodnie z przepisami odrębnymi" nie można traktować jako wypełnienia obowiązku wynikającego z powołanych wyżej przepisów.

W odpowiedzi na skargę organ uznał ją za zasadną podnosząc, iż w jego ocenie wniesione zarzuty zasługują na uwzględnienie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę na uchwałę w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wniósł Wojewoda. Skarga Wojewody wniesiona została w trybie art. art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przewidziane w powołanym wyżej przepisie prawo organu nadzoru do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje wówczas, gdy organ ten przed upływem 30 dni od daty doręczenia mu uchwały organu gminy nie skorzystał ze środka nadzoru określonego w art. 91 ustawy, tj. nie stwierdził nieważności tej uchwały we własnym zakresie. Po upływie tego terminu organ nadzoru, chcąc spowodować wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej, w jego ocenie, uchwały musi ją zaskarżyć do sądu administracyjnego.

Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. W art. 91 ust. 4 stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Nie wylicza rodzaju wad uchwał, które należą do istotnego naruszenia prawa. W art. 91 ust. 5 wskazuje jednak, że należy odpowiednio stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ustalaniu zakresu pojęcia "istotnego naruszenia prawa" należałoby oprzeć się na rozwiązaniach przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego. W orzecznictwie tym przyjęto, że "istotne naruszenie prawa", powodujące nieważność uchwały organu gminy, czy też rozstrzygnięcia nadzorczego nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 18 września 1990 r., sygn. SA/Wr 849/90, OSNA 1990 r., nr 4, poz. 2 wyrok NSA z dnia 26 marca 1991 r., sygn. SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991/26/14, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000 r. sygn. II SA/Wr 157/99, nie publ.). Z poglądem tym należy się zgodzić, uwzględniając jednak, że w oparciu konstrukcję wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych można wskazać rodzaje naruszeń przepisów prawa, które trzeba zaliczyć do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważność uchwały organu gminy, czy rozstrzygnięcia nadzorczego. Do nich należy zaliczyć: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów, podstawy prawnej ich podejmowania, przepisów prawa ustrojowego, przepisów regulujących procedurę podejmowania tych aktów. Odwołać się tu należy do stanowiska prezentowanego przez Barbarę Adamiak w artykule "Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego" /publ. w Samorządzie Terytorialnym 1997/4/23/. Podobne stanowisko zajmuje Z. Kmieciak w publikacji "Ustawowe założenia systemu nadzoru nad działalnością komunalną", zamieszczonej w Samorządzie Terytorialnym 1994/6/13, wyrażając pogląd, że "orzeczenie o nieważności uchwały /organu gminy/ zapada w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną, polegającą na tego rodzaju sprzeczności uchwały z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa" ( tak również w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia sygn. akt II SA/Wr 937/11, opubl. http: orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Wojewoda nie korzystając uprzednio z rozstrzygnięcia nadzorczego ustanowionego w art. 91 ust. 1 przywołanej ustawy, zakwestionował w trybie art. 94 ust 2 tej ustawy w drodze skargi do sądu administracyjnego zgodność z prawem uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Przy ocenie uchwał w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Sąd zobligowany jest do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.). Stosownie bowiem do treści tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej.

Przed przystąpieniem do oceny czy zachowana została procedura planistyczna wskazać należy, iż niniejsza uchwała nie była jeszcze przedmiotem prawomocnego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego, co uzasadnia jej kontrolę w całokształcie.

Zasady i tryb sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego określa wyczerpująco art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 11 pkt 6 lit. g ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta występuje o opinie dotyczące rozwiązań przyjętych w projekcie studium do właściwego organu administracji geologicznej.

W myśl art. 161 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, do ministra właściwego do spraw środowiska, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące m.in. złóż kopalin.

W niniejszej sprawie co nie jest kwestionowane przez organ na terenie objętym postanowieniami zaskarżonej uchwały występują udokumentowane złoża węgla brunatnego W. (nr złoża [...]). Tym samym Burmistrz Ł. obowiązany był do wystąpienia do właściwego organu administracji geologicznej o stosowną opinię. Pomimo ciążącego na Burmistrzu obowiązku nie wystąpił on o opinię dotyczącą rozwiązań przyjętych w projekcie studium do ministra właściwego do spraw środowiska, czym naruszył art. 11 pkt 6 lit. g ustawy.

Ponadto w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 11 pkt 11 i 12 ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta wyznacza w ogłoszeniu o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu, termin, w którym osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu studium, nie krótszy niż 21 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia. Następnie przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt studium wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Z kolei na mocy art. 12 ust. 1 ustawy, rada gminy rozstrzyga o sposobie rozpatrzenia ww. uwag, a rozstrzygnięcie to winno stanowić załącznik do uchwały o uchwaleniu studium.

W niniejszej sprawie, co nie jest również kwestionowane przez organ, Burmistrz Ł. pomimo ciążącego na nim obowiązku nie przekazał Radzie Miasta uwag R. P., J. M., Gminnego Ośrodka Obsługi Szkół, Urzędu Miejskiego Gminy Ł. oraz Gminnego Ośrodka Obsługi Szkół.

Tym samym zgodzić należy się z Wojewodą, iż organ dopuścił się naruszenia art. 11 pkt 11 i 12 ustawy.

Ponadto na gruncie niniejszej sprawy za zasadny należy uznać zarzut naruszenia z § 7 pkt 3 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233) zgodnie z którym przy sporządzaniu rysunku projektu studium należy używać oznaczeń, nazewnictwa i standardów umożliwiających jednoznaczne powiązanie części tekstowej projektu studium z rysunkiem projektu studium. Oznaczenia graficzne na rysunku projektu studium należy stosować w sposób przejrzysty, zapewniający jego czytelność, w tym czytelność mapy, na której jest on sporządzony.

Słusznie wskazał Wojewoda, iż pomimo ustalenia w części III pkt 16 załącznika nr [...] do uchwały, stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu o szerokości 300 m dla terenów produkcji, energii ze źródeł odnawialnych - biogazownie nie wyznaczono przedmiotowej strefy na rysunku stanowiącym załącznik nr [...] do uchwały dla terenu oznaczonego symbolem "[...]", położonego przy granicy gminy w sąsiedztwie miejscowości D..

Za zasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 10 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy w zw. z § 6 pkt 2 rozporządzenia.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy, w studium określa się w szczególności uwzględniające bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy. Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 6 pkt 2 rozporządzenia, na mocy którego ustalenia dotyczące kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów powinny w szczególności określać minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, uwzględniające wymagania lądu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz zrównoważonego rozwoju, wskazywać tereny do wyłączenia spod zabudowy, a także zawierać wytyczne określania tych wymagań w planach miejscowych.

W niniejszej sprawie słusznie zauważył Wojewoda, iż organ dopuścił się naruszenia powyższej regulacji z uwagi na niewyznaczenie w treści studium wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym minimalnych i maksymalnych parametrów i wskaźników urbanistycznych dla terenów o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania, do których zaliczono m.in. tereny usług sportu i rekreacji oraz tereny turystyki i wypoczynku, w ramach których dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Zgodzić należy się z Wojewodą, iż zapisów stanowiących, iż "na terenach UT1 i UT2 przewiduje się realizacje zabudowy wolnostojącej, niskiej", a "na terenach rolniczych dopuszcza się inwestowanie zgodnie z przepisami odrębnymi" nie można traktować jako wypełnienia obowiązku wynikającego z powołanych wyżej przepisów.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 Ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 Ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1800) zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.