Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 591/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Spółki jawnej w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 2114/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Spółki jawnej w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 30 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 2114/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił P. Spółce jawnej w P. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z [...] września 2015 r. w przedmiocie opłaty paliwowej.

Sąd I instancji stwierdził, że spółka we wniosku podała, że łączna suma wszystkich obciążeń związanych z wydanymi decyzjami przekracza kilkaset tysięcy złotych. Skarżąca nie jest w stanie ponieść takiego ciężaru. Konsekwencją powyższego będzie wszczęcie postępowania egzekucyjnego, które przyczyni się do niepowetowanych strat, albowiem pozbawi wspólników środków do życia, a w szczególności środków niezbędnych do utrzymania rodziny.

Zdaniem WSA skarżąca nie przedstawiła okoliczności świadczących o tym, że zastosowanie w stosunku do niej ochrony tymczasowej jest rzeczywiście uzasadnione. Za takie okoliczności Sąd nie uznał hipotetycznych zdarzeń powołanych w skardze, które w rzeczywistości nie mają miejsca. Zdarzenia hipotetyczne, posiadające nawet pewien stopień prawdopodobieństwa nie mogą stanowić skutecznej przesłanki uwzględnienia wniosku. W ocenie WSA ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Sąd uznał, że spółka nie podnosi, że zostało już wszczęte postępowanie egzekucyjne. Ponadto, w uzasadnieniu złożonego wniosku przedstawiła argumenty dot. sytuacji majątkowej wspólnika, a nie spółki, więc nie mogły być one postawą oceny przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej.

Wobec tego WSA uznał, ze spółka nie wykazała występowania w sprawie realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki takie nie wynikają również z akt sprawy.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. Zarzuciła naruszenie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm; dalej p.p.s.a.) poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca spółka nie wykazała występowania w sprawie realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz nie uprawdopodobniła realnego niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków wydanego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Zdaniem NSA Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności stanowiących podstawę do udzielenia ochrony tymczasowej. W uzasadnieniu wniosku spółka nie przedstawiła bowiem argumentów świadczących o tym, że wykonanie decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Lakoniczne twierdzenia wspólnika wskazane w skardze, niepoparte żadnymi dokumentami, nie mogły stanowić podstawy oceny sytuacji spółki w kontekście przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji nie może również stanowić zwolnienie strony z części kosztów sądowych, gdyż są to dwa odrębne postępowania, w których sąd rozstrzyga na podstawie innych przesłanek. Zła kondycja finansowa wnioskodawcy nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Takimi przesłankami są bowiem zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudna sytuacja materialna strony może mieć wpływ na przyznanie prawa pomocy, ale nie jest wystarczającą przesłanką do wstrzymania wykonania danego aktu, bowiem przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż pełnomocnik w zażaleniu rozwinął argumentację dotyczącą uzasadnienia wniosku dopiero w ramach postępowania zażaleniowego. NSA ocenia legalność działania Sądu I instancji w związku z wydanym postanowieniem. Nie rozpatruje natomiast powtórnie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (v: postanowienie NSA z 27 listopada 2014 r., sygn. akt II FZ 1793/14).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.