Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1766/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 15 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 153/11 w sprawie ze skargi C.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądzą od C.P. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w O., na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., odmówił wydania C.P. pozwolenia na broń myśliwską do celów łowieckich. W toku postępowania skarżący przedłożył orzeczenie lekarskie z dnia 4 sierpnia 2009 r. o braku zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, a także orzeczenie lekarskie z dnia 17 sierpnia 2009 r. o odmiennej treści oraz orzeczenie psychologiczne z dnia 3 sierpnia 2009 r., potwierdzające, że może on posiadać broń. Od orzeczenia lekarskiego z dnia 17 sierpnia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. wniósł odwołanie. W wyniku postępowania odwoławczego Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Szpital w S. wydał w dniu 8 marca 2010 r. orzeczenie lekarskie wskazujące, że C.P. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. Ponadto organ dopuścił do udziału w postępowaniu Koło Łowieckie nr [...] "[...]" w P.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Komendant Główny Policji uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, że art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji ma zastosowanie w tych przypadkach, w których wnioskodawca w ogóle nie przedłoży orzeczeń lekarskich i psychologicznych. W przypadku, gdy osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń orzeczenia takie przedstawia, obowiązkiem organu jest merytoryczne ustosunkowanie się do jego treści. Ponadto Koło Łowieckie nr [...] "[...]" w P. zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu, mimo że nie składało wniosku o dopuszczenie, a wydane w tym zakresie postanowienie nie zostało doręczone stronie postępowania.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w O., na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., odmówił C.P. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia organ wskazał brak zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, potwierdzony ostatecznym orzeczeniem lekarskim.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł C.P. oraz Koło Łowieckie nr [...] "[...]" w P.

C.P. podniósł, że dysponujący pozwoleniem na broń członkowie PZŁ nie mają obowiązku poddawania się co 5 lat badaniom lekarskim w celu uzyskania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Wskazał, iż lekarz przeprowadzający badanie w Instytucie Medycyny Pracy w Sosnowcu z góry zakładał, że nie wyda mu pozytywnego orzeczenia lekarskiego z uwagi na jego wiek oraz inwalidztwo. Zdaniem wnoszącego odwołanie, tego rodzaju sytuacja powinna być potraktowana jako dyskryminacja i naruszenie konstytucyjnej zasady równości wszystkich obywateli wobec prawa. Wskazał również, że uzyskał dwa orzeczenia lekarskie stwierdzające, że może dysponować bronią. Ponieważ orzeczenie dla niego korzystne zostało wydane z datą późniejszą niż orzeczenie stwierdzające brak zdolności psychofizycznej, to ono właśnie powinno być decydujące w sprawie.

Koło Łowieckie nr [...] "[...]" w P., poza twierdzeniami zbieżnymi z argumentacja strony podniosło, że uzasadnienie decyzji wydanej przez organ I instancji nie odnosi się do treści art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może zobowiązać osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia wydanych orzeczeń, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4.

Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji nie wydaje pozwolenia na broń osobom z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Ocenę, czy taka okoliczność zachodzi, przeprowadzają upoważnieni lekarze poprzez wykonanie stosownych badań i wydanie orzeczenia. Orzeczenie lekarskie wydane przez uprawnionego lekarza w trybie odwoławczym jest ostateczne i wiąże organy Policji w zakresie zawartych w nim stwierdzeń. Organy Policji zostały zobligowane przez ustawodawcę do odmowy wydania pozwolenia na broń osobom, wobec których upoważnione podmioty orzekły niemożność dysponowania bronią. Organ podkreślił także, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż skarżący nie posiadał pozwolenia na jakakolwiek broń. Z tego samego powodu w sprawie nie miał zastosowania także art. 15 ust. 5 cytowanej ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C.P. zarzucił naruszenie § 8 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji i przyjmowania skarg i wniosków (Dz.U. Nr 5, poz. 46 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 oraz art. 52 ustawy o broni i amunicji, a także naruszenie art. 6 i 7 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Oddalając skargę wymienionym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem oceny organów w niniejszej sprawie nie były okoliczności stanowiące podstawę wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji z dnia [...] października 2006 r. kończącej postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Okoliczności te były już przedmiotem badania WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2132/06 oddalił skargę na tę decyzję. Wyrok ten był przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1447/07 oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom o zaburzeniach psychicznych, zaś stwierdzeniu istnienia tego rodzaju ograniczeń służą badania lekarskie. Orzeczenia lekarskie oraz psychologiczne wydawane są w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz.U. Nr 79, poz. 898 ze. zm.). W niniejszej sprawie wydano w dniu 8 marca 2010 r. ostateczne orzeczenie lekarskie w którym uznano, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Powyższe orzeczenie jest sporządzone zgodnie ze wzorem określonym w cytowanym rozporządzeniu. Sąd podkreślił, że orzeczenia lekarskie nie są decyzjami administracyjnymi, a zatem nie stosują się do ich wydania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Procedura wydania orzeczeń lekarskich w sprawach związanych z pozwoleniem na posiadanie broni została całościowo uregulowana w powyższym rozporządzeniu, a zatem nie można stawiać w tym wypadku zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a. organom, poprzez brak uzasadnienia do orzeczenia. Sąd wskazał także, że zgodnie z ugruntowana linią orzeczniczą organy Policji są związane treścią orzeczeń lekarskich i psychologicznych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł C.P. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., a także naruszenie prawa materialnego, tj.: § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz.U. Nr 5, poz. 46), a także art. 15 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4 oraz art. 52 ustawy o bron i amunicji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z jej uzasadnienia wynika, iż skarżący naruszenia wskazanych w podstawie tej skargi przepisów dostrzega w tym, iż Sąd I instancji nie rozważył okoliczności pozbawienia go prawa do posiadania broni w roku 2005. Zdaniem skarżącego organ nie mógł wówczas wszcząć postępowania na podstawie anonimowego pisma informującego, iż utracił on zdolność psychofizyczną do posługiwania się bronią myśliwską i następnie wydać decyzji o pozbawieniu prawa do posiadania broni. Pominięcie tych okoliczności w rozważaniach Sądu I instancji w obecnie prowadzonym postępowaniu stanowi, zdaniem skarżącego, naruszenie przepisów podanych w skardze kasacyjnej.

Podanych w skardze kasacyjnej zarzutów nie można podzielić. Skarżący pominął bowiem to, iż przedmiotem postępowania w rozpoznawanej obecnie sprawie jest wniosek o wydanie pozwolenia na broń osobie, która takiego pozwolenia nie posiada. Skarżący został bowiem ostateczną i prawomocną decyzją organu administracyjnego z dnia 8 września 2005 r. pozbawiony prawa do posiadania broni i decyzja ta była kontrolowana zarówno w toku postępowania odwoławczego jak i sądowoadministracyjnego przez WSA w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 15 grudnia 2008 r., II OSK 1447/07 oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Zarówno fakty podawane w uzasadnieniu obecnie rozpoznawanej skargi kasacyjnej, jak i podnoszone przez skarżącego zarzuty nie dotyczą obecnie prowadzonego postępowania i wydanej w jego toku decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń, lecz decyzji o pozbawieniu skarżącego prawa do broni wydanych w latach 2005 i 2006. Decyzje te są jednak prawomocne i ostateczne, wobec czego nie mogą być – zgodnie z art. 16 k.p.a. – kontrolowane w obecnie prowadzonym postępowaniu.

Skarga kasacyjna nie podniosła natomiast żadnych zarzutów odnoszących się do zaskarżonego wyroku i kontrolowanych tym wyrokiem decyzji o odmowie przyznania skarżącemu pozwolenia na broń. Decyzje te zostały wydane w następstwie stwierdzenia przez uprawnionych lekarzy, że skarżący nie spełnia wymaganych od posiadaczy broni warunków zdrowotnych. Skarga kasacyjna nie podważyła zasadności tego ustalenia. W tej sytuacji odmowa przyznania pozwolenia na broń była zgodna z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. Na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zasądził od skarżącego na rzecz organu zwrot poniesionych przez ten organ kosztów postępowania kasacyjnego.