Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1795/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1-2, art. 59 par. 2, art. 44 par. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez "(...)" spółka z o.o. z siedzibą w "(...)" (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") jest postanowienie Ministra Infrastruktury z "(...)" czerwca 2019 r. nr "(...)", wydane na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia przez Stronę odwołania od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z "(...)" października 2018 r. nakazującej rejestrację niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za ich używanie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Infrastruktury wyjaśnił, że decyzją z "(...)" października 2018 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nakazał Stronie rejestrację 9 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 9 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 6 129,00 zł. Organ I instancji następnie, "(...)" marca 2019 r. wydał upomnienie Nr "(...)"wzywające Stronę do zapłaty nieuiszczonej opłaty ustalonej www. decyzją.

Strona, 1 kwietnia 2019 r. zarzuciła brak otrzymania decyzji z "(...)" października 2018 r.

Pismem z 5 kwietnia 2019 r. organ I instancji poinformował Stronę o szczegółach prowadzonego postępowania administracyjnego oraz załączył Stronie kopię wydanej decyzji.

Pismem z 18 kwietnia 2019 r. Strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia "(...)" października 2018 r., zarzucając brak skutecznego doręczenia Spółce decyzji, o istnieniu której dowiedziała się 29 marca 2019 r. z upomnienia. Spółka wskazała w piśmie, że wystąpiła do organu o doręczenie jej przedmiotowej decyzji, co nastąpiło 11 kwietnia 2019 r. Podniosła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez z Jej winy ponieważ siedziba Spółki mieści się na ostatnim piętrze przedwojennej kamienicy, przez co listonosze nie wchodzą na ostatnie piętro po schodach zostawiając awizo w pokoju ochrony obiektu, a pracownicy ochrony - będący pracownikami firmy zewnętrznej, nie interesowali się tymi awizami. Spółka podniosła, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że awizo w przedmiotowej sprawie zostało wyrzucone, zatem do Spółki nie dotarła decyzja organu I instancji. Do wniosku załączone zostało odwołanie od decyzji z "(...)" października 2018 r.

Pismem z 29 kwietnia 2019 r. organ I instancji przekazał wniosek Strony do ministra właściwego do spraw łączności.

Minister Infrastruktury, rozpatrując wniosek Strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia "(...)"października 2018 r. wyjaśnił, że decyzja organu I instancji została skierowana do Strony i niewątpliwie doręczenie tej decyzji jest skuteczne w myśl art. 44 § K.p.a. Organ dodał, że analiza obiegu korespondencji w przedmiotowej sprawie potwierdza, że cała procedura została, krok po kroku, przeprowadzona prawidłowo. Przesyłka polecona zawierająca ww. decyzję organu I instancji została zwrócona do nadawcy 8 listopada 2018 r. Uprzednio była dwukrotnie awizowana, na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru. Pierwsze awizo datowane na 24 października 2018 r., natomiast drugie awizo na 2 listopada 2018 r. Zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera także informację o miejscu pozostawienia przesyłki a także o miejscu pozostawienia awiza. Biorąc powyższe pod uwagę w myśl art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie ww. decyzji uważa się za dokonane z upływem 7 listopada 2018 r. Zwrotne potwierdzenie odbioru w przedmiotowej sprawie niewątpliwie zawiera adnotacje o czynnościach i datach awizowania przesyłki.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka wskazana w art. 58 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem Strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc, że strona obowiązana jest do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W ocenie Ministra Infrastruktury, Strona nie wykazała, że bez swojej winy nie zachowała terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji. Wskazanie, iż Spółce nie zostało przekazane awizo, nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy i nie zostało poparte żadnymi dowodami. Strona wnioskująca o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniła zatem, że przeszkoda w dokonaniu czynności w terminie była od niej niezależna, obiektywna i pomimo zachowania należytej staranności nie było możliwości jej usunięcia. Organ podkreślił, że w sytuacji opisywanej przez Stronę, problemem jest to, że zwrotki pozostają na parterze budynku i nie docierają do siedziby firmy na ostatnim piętrze. Strona dodatkowo potwierdza, że sytuacja taka się powtarza. Zdaniem organu, jest oczywiste, że problem ten można, a właściwie bezwzględnie należy rozwiązać. Zdaniem organu, nie jest to sytuacja nadzwyczajna lub niespodziewana okoliczność trudna do przewidzenia, dlatego w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o tym, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 lipca 2019 r. Skarżący zaskarżył postanowienie Ministra Infrastruktury z "(...)" czerwca 2019 r. w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz zarzucając naruszenie art. 58 § 1 i § 2 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że uchybienie terminu do zaskarżenia decyzji z "(...)" października 2018 r., nastąpiło bez Jego winy. Skarżący ponownie przedstawił opisywane w postępowaniu administracyjnym okoliczności usprawiedliwiające brak doręczenia Spółce decyzji.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jego uchylenie.

W przedmiotowej sprawie organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia przez Stronę odwołania od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nakazującej rejestrację niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za ich używanie.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły art. 58 i art. 59 K.p.a. Zgodnie z art. 58 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jak wynika z art. 58 § 2 K.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Art. 59 § 2 K.pa. stanowi, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

Przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W treści art. 58 § 1 i § 2 K.p.a., zostały ustanowione cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Pierwsza przesłanka, czyli wymóg uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy w uchybieniu terminu. Drugi warunek dotyczy tego, iż powinien być wniesiony przez zainteresowanego wniosek (prośba) o przywrócenie terminu. Wniosek musi być złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, co stanowi trzecią przesłankę. Przesłanka czwarta to wymóg jednoczesnego z wnioskiem dopełnienia czynności, dla której był ustanowiony termin.

Odnosząc się do pierwszej przesłanki, należy wskazać, że kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy możemy powiedzieć dopiero w sytuacji, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W przedmiotowej sprawie Skarżąca nie spełniła tej przesłanki, wypełniając natomiast pozostałe przesłanki konieczne do przywrócenia terminu. Ponieważ jednak powyższe przesłanki muszą wystąpić łącznie organ zasadnie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie.

Skarżąca podniosła, że decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z "(...)" października 2018 r. nakazująca rejestrację niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalająca opłatę za ich używanie nie została Spółce skutecznie doręczona, ponieważ siedziba Spółki mieści się na ostatnim piętrze przedwojennej kamienicy, przez co listonosze nie wchodzą na ostatnie piętro po schodach zostawiając awizo w pokoju ochrony obiektu, a pracownicy ochrony - będący pracownikami firmy zewnętrznej, nie interesowali się tymi awizami. Z tych względów Spółka nie wniosła odwołania od powyższej decyzji w ustawowym terminie i co zdaniem Skarżącej nastąpiło bez z Jej winy.

Sąd zgadza się z oceną organu, że powyższe okoliczności przedstawione przez Skarżącą mające uzasadnić, brak skutecznego doręczenia Spółce decyzji z "(...)"października 2018 r., nie uprawdopodabniają że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji nastąpiło bez Jej winy. W interesie Skarżącej było podjęcie takich działań, które zapewniłyby, że w opisanych przez Skarżącą okolicznościach korespondencja, bądź informacja o pozostawionym awizo docierałaby do siedziby Spółki znajdującej się na ostatnim piętrze budynku. Nie podejmując takich działań Skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, a to oznacza, że twierdzenie o braku winy po stronie Skarżącej w uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nie znajduje potwierdzenia w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy.

Z powyższych względów, organ słusznie uznał, że w przedmiotowej sprawie decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z "(...)" października 2018 r., została Spółce skutecznie doręczona w trybie art. 44 K.p.a. Zaznaczyć należy, że skuteczność zastępczego doręczania pism uzależniona jest od bezwzględnego zachowania wymogów określonych przepisie. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje niemożność skutecznego powołania się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas, albowiem ma ono umożliwić adresatowi osobiste podjęcie przesyłki. Adresat musi być zawiadomiony w sposób nie budzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma, miejscu gdzie może go odebrać jak i o terminie odbioru. W przypadku braku takiej informacji doręczenie zastępcze jest bezskuteczne. Aby przyjąć opisaną w przepisie art. 44 § 4 K.p.a. fikcję doręczenia należy udokumentować przebieg czynności związanych z tym doręczeniem udokumentować. Na organie administracji spoczywa ciężar dowodu na okoliczność prawidłowość doręczenia zastępczego. Z art. 44 K.p.a. wynika bowiem, że skuteczność tego sposobu doręczania pism uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie. Dlatego też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle.

W spornej sprawie opisane powyżej wymogi zostały spełnione, co organ wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy przesyłka zawierająca decyzję z "(...)" października 2018 r., była dwukrotnie awizowana – 24 października 2018 r. i 2 listopada 2018 r., a następnie zwrócona do nadawcy 8 listopada 2018 r. Powyższe potwierdzają zapisy znajdujące się na spornej przesyłce oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Organ słusznie zatem przyjął, że w myśl art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie ww. decyzji zostało dokonane 7 listopada 2018 r. Zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 21 listopada 2018 r.

Podkreślenia wymaga, że pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na nim umieszczonymi (zob. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 1186/16, Lex nr 2500643). Korzysta on z domniemań prawdziwości oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych, czyli wiarygodności. Dokonując oceny okoliczności związanych z doręczeniem, organ odwoławczy nie może zatem odrzucić co do zasady istnienia faktu doręczenia przesyłki stwierdzonego w takim zwrotnym poświadczeniu odbioru.

W tych okolicznościach, Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Ministra Infrastruktury art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. Skarżąca bowiem nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od spornej decyzji nastąpiło bez Jej winy, organ w związku z tym prawidłowo odmówił przywrócenia terminu do wniesienia przez Spółkę odwołania od tej decyzji.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku.