Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 287/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-08-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 258 par 1 par 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie - Małgorzata Klimek po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie: odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Olsztynie oddalił skargę T. J. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]", nr "[...]".

Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego K. I. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wraz ze skargą kasacyjną złożony został wniosek o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. Ze złożonego przez skarżącą formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż wnioskodawczyni nie uzyskuje żadnych dochodów, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jest właścicielką mieszkania o powierzchni 56 m2, innego majątku nie posiada.

Argumentując złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca wskazała, iż jest osobą samotną, bezrobotną bez prawa do zasiłku. Korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Podniosła, iż od wielu lat bezskutecznie szuka pracy. Nie posiada majątku, oszczędności, przedmiotów wartościowych. Dodała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów i wydatków sądowych ponieważ nie posiada żadnych zasobów materialnych.

Do złożonego wniosku załączone zostało zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy potwierdzające pozostawanie bez pracy i nie pobieranie z tego tytułu zasiłku (k. 36). Ponadto załączono odpis podania do Prezydenta Miasta

o udzielenie pomocy T. J. podpisane przez A. W. (k. 35). Załączono również notatkę służbową MOPS w przedmiocie otrzymywanych przez skarżącą zasiłków od 1997r (k. 34). W udzielonym K. I. pełnomocnictwie zawarta została informacja, iż pełnomocnik zrezygnował z wynagrodzenia z uwagi na stan niezamożności skarżącej.

W związku z tym, iż w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie została wypełniona rubryka nr 4 określająca zakres złożonego wniosku, pełnomocnik skarżącej został wezwany do jego uzupełnienia tj., określenia o co skarżąca wnosi. Jednocześnie skarżąca została pouczona, iż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych strona zwolniona jest z mocy prawa od wszystkich kosztów sądowych, jak również, iż zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem jest ona obecnie reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik wnioskodawczyni oświadczył, iż wycofuje wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. – prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wobec cofnięcia przez skarżącą wniosku

o przyznanie prawa pomocy, a także wobec braku obowiązku uiszczania kosztów sądowych w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych ( art. 239 pkt 1 lit. e) p.p.s.a.) i jednocześnie reprezentowania skarżącej przez profesjonalnego pełnomocnika - postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy stało się bezprzedmiotowe. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują jednak umorzenia postępowania w sprawach wpadkowych (akcesoryjnych), takich jak przyznanie prawa pomocy. Z tego też względu, cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy, na etapie rozpoznawania tego wniosku przez referendarza sądowego, skutkować może jedynie odmową przyznania prawa pomocy, a nie umorzeniem postępowania.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.