Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 946/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 105  par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 27 ust. 1 , art. 31
journal: Dz.U. 2016 poz 722
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody z dnia 14 maja 2015 r. nr [ ] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata A. S.-W. - Kancelaria Adwokacka, ul. [ ] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 (dwieście czterdzieści ) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 27 października 2016r.

Decyzją z dnia [...] 2015r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił zameldowania E. S. na pobyt czasowy z terminem ważności do dnia 1 maja 2015r. w lokalu przy ul. F w K. W ocenie organu I instancji materiał dowodowy zebrany w sprawie świadczy, iż przesłanka czasowego charakteru pobytu E. S. w przedmiotowym pomieszczeniu nie jest spełniona. Z wyjaśnień E. S. wynika, że od około 5 lat zamieszkuje w "lokalu przy ul. F w K". Zainteresowana podała, że nie posiada tytułu prawnego do tego pomieszczenia, zajęła ten lokal jako pustostan. Nie ma w nim ani kuchni, ani łazienki. E. S. podała, że zajęła "mieszkanie oznaczone numerem [...]", ma tu swoje rzeczy i mieszka w nim czasowo. Zamieszkiwanie w tym lokalu traktuje jak pobyt w akademiku, dlatego też wnosi o zameldowanie jedynie na pobyt czasowy. Organ I instancji stwierdził zatem, że zainteresowana zajmuje część strychu w budynku przy ul. F w K bez tytułu prawnego, względem niej Sąd orzekł o eksmisji z zajmowanego pomieszczenia i komornik sądowy rozpoczął procedurę eksmisyjną. Zdaniem Prezydenta Miasta, brak jest podstaw do wydania decyzji o zameldowaniu E. S. na pobyt czasowy w lokalu przy ul. F w K.

W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta E. S. wniosła o jej uchylenie jako niezgodne z prawem i opartej na niezgodnym z rzeczywistością stanem faktycznym. Odwołująca się podniosła, że organ I instancji wiedział, że stan prawny lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie jest nieuregulowany oraz to że A. N. de H (ani jej pełnomocnik) nie jest osobą uprawnioną do dysponowania lokalem mieszkalnym nr [...] ani też strychami w przedmiotowym budynku i nie może potwierdzić faktu jej pobytu w tym lokalu. Odwołująca się podniosła, że nie prosiła organu I instancji o meldowanie jej na strychu przynależnym do mieszkania nr [...], ani tym bardziej na strychu E. G. – S. przynależnym do mieszkania nr [...], gdyż zamieszkiwanie na strychu w naszym klimacie nie jest możliwe ze względu na panujące w nim temperatury, ani w lecie, ani w zimie.

Decyzją z dnia 14 maja 2015r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015r. poz. 388), Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze. Organ II instancji wskazał, że w dniu 28 listopada 2014r. E. S. złożyła w Wydziale Spraw Administracyjnych Urzędu Miasta formularz "Zgłoszenie pobytu czasowego" z deklarowanym okresem od dnia 24 listopada 2014r. do dnia 1 maja 2015r. przy ul. F w K. Wojewoda stwierdził, że deklarowany w zgłoszeniu meldunkowym okres pobytu upłynął z dniem 1 maja 2015r., a z dokonanych przez organ ustaleń wynika, że E. S. nie złożyła ponownie w organie gminy formularza "Zgłoszenie pobytu czasowego" pod powyższym adresem. W tym stanie sprawy organ II instancji uznał, że dalsze prowadzenie postępowania o zameldowanie E. S. w lokalu przy ul. F w K stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

Z powyższą decyzją Wojewody nie zgodziła się E. S. i pismem z dnia 2 lipca 2015r. wniosła na nią skargę. Skarżąca podniosła, że wniosek o zameldowanie na pobyt czasowy przy ul. F m. [...] w K wypełniła dnia 28 listopada 2014r., a więc Prezydent Miasta, z uwagi na treść art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, powinien zameldować ją najpóźniej w styczniu 2015r., czego jednak nie uczynił. Skarżąca zarzuciła, że Wojewoda nie ustosunkował się do nieprawdziwego stwierdzenia organu I instancji, iż lokal nr [...] został przez nią samowolnie oznaczony. Według decyzji wydanej przez Wojewodę samowolnego oznaczenia dokonała H. S. Zdaniem skarżącej, zarzut samowolnego oznaczenia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. F w K powinien zostać zbadany przez prokuratora. Skarżąca zarzuciła przy tym, że obie instancje poświadczają nieprawdę oraz zatajają, że istnieje karta ewidencyjna lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. F w K, która jest dostępna w Urzędzie Miasta.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji stwierdził, że ocena prawidłowości oznaczenia numerem [...] pomieszczenia strychu znajdującego się w budynku mieszkalnym nr [...] przy ul. F w K została dokonana na podstawie znajdującego się w aktach sprawy wyroku Sądu Rejonowego. Ustalenie zatem, że oznaczenie numerem [...] pomieszczenia strychu było zachowaniem samowolnym, nie jest ustaleniem wadliwym. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie istotne jest natomiast to, że w toku postępowania odwoławczego nastąpiła zmiana stanu faktycznego sprawy uzasadniająca stwierdzenie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez organ I instancji ustawowego terminu załatwienia sprawy Wojewoda stwierdził, że skarżąca w toku postępowania nie składała zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem, Sąd nie znalazł podstaw proceduralnych i materialnoprawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie o odmowie zameldowania skarżącej na pobyt czasowy z terminem ważności do dnia 1 maja 2015r. w lokalu przy ul. F w K.

Zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016r. poz. 722 z późn. zm.), obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Z kolei w myśl art. 31 ust. 1 w/w ustawy, jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. Wątpliwości co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej (art. 31 ust. 2 w/w ustawy). Natomiast zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, Wojewoda prawidłowo przyjął, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i umorzył postępowanie. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca wniosła o zameldowanie jej na pobyt czasowy w okresie od dnia 24 listopada 2014r. do dnia 1 maja 2015r. w lokalu przy ul. F w K. Zameldowanie na pobyt czasowy z samej swej istoty trwa jedynie przez określony czas. Następstwem upływu tego czasu jest ustanie zameldowania lub - tak jak w niniejszej sprawie - brak podstaw do zameldowania w danym lokalu. W ocenie Sądu, w zaistniałej sytuacji nie było więc podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie zameldowania skarżącej w w/w lokalu.

Sąd nie uwzględnił podniesionego w skardze zarzutu bezczynności Prezydenta Miasta, gdyż przedmiotem skargi była decyzja Wojewody o umorzeniu postępowania odwoławczego, a nie bezczynność organu I instancji. Poza tym w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie składała zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania.

Wobec niezasadności zarzutów skargi i braku podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016r. poz. 1714).