Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2608/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W. S.A. z siedziba w Ł. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu odwołania WI. S.A. w K. od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc luty 2013 r.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że W. S.A. w dniu 12 grudnia 2012 r. złożyła w Sądzie Rejonowym dla miasta W. oświadczenie o wszczęciu postępowania naprawczego w trybie art. 494 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze, natomiast w dniu 21 stycznia 2013 r. dokonano wpisu postępowania naprawczego do Krajowego Rejestru Sądowego. Postanowieniem z dnia 27 maja 2013 r. Sąd Rejonowy w Warszawie, X Wydział Gospodarczy zatwierdził przyjęty przez wierzycieli układ. Zdaniem organu przyjęcie układu nie powoduje zakończenia postępowania naprawczego, jego zakończenie następuje w chwili, gdy przedsiębiorca wykona układ i wszystkie postanowienia planu naprawczego. W ocenie organu pierwszej instancji oświadczenie strony, iż spełnia kryteria kwalifikujące ją do objęcia postępowaniem naprawczym oraz fakt, iż w dniu 27 maja 2013 r. układ taki został zatwierdzony przez sąd potwierdzają, iż na dzień złożenia wniosku za miesiąc luty 2013 r. strona była przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej i pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie może zostać udzielona. W związku z powyższym w ocenie organu pierwszej instancji Spółka spełniała przesłanki uznania jej za przedsiębiorstwo zagrożone, o którym mowa w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w sprawie wyłączeń blokowych.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1) przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez jego błędne zastosowanie, tj. zastosowanie wyżej wymienionego przepisu do przedsiębiorcy znajdującego się w dobrej sytuacji ekonomicznej;

2) przepisu art. 7 i 77 kpa poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w sprawie oraz pominięcie znacznej części materiału dowodowego mającego wpływ na rozstrzygnięcie bez podania przyczyn;

3) przepisu art. 138 § 2 kpa poprzez niezastosowanie się do wskazań organu II instancji zawartych w decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 stycznia 2014 r. uchylającej decyzję Prezesa Zarządu PFRON i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia;

4) przepisu art. 8 i 12 § 1 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły z wykorzystaniem środków dowodowych zbędnych w przedmiotowym postępowaniu (wystąpienie o opinię do UOKIK, który nie posiada prawnych kompetencji do badania sytuacji ekonomicznej podmiotów ubiegających się o dofinansowanie po blisko 1,5 roku prowadzenia postępowania w sprawie) przy jednoczesnym pomijaniu dowodów przedstawionych przez stronę istotnych dla sprawy, gdyż dotyczących sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy.

Uznając bezzasadność wniesionego odwołania organ II instancji zauważył, że zaskarżona decyzja została wydana w wykonaniu decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], którą uchylono decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] w całości i przekazano sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu ww. decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał, że istotną w przedmiotowym postępowaniu kwestią jest ustalenie, czy strona na dzień złożenia wniosków Wn-D za luty 2013 spełniała kryteria określone w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze w sprawie niewypłacalności (art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 w sprawie wyłączeń blokowych) lub jak to określają Wytyczne wspólnotowe procedurze upadłościowej (pkt 10 lit. c ww. Wytycznych) w związku z wszczęciem w dniu 21 stycznia 2013 r. postępowania naprawczego.

W ocenie organu odwoławczego takie ustalenia zostały dokonane a na ich podstawie wysnuto prawidłowe wnioski, w związku z czym zarzut naruszenia art. 138 § 2 kpa jest niezasadny.

Organ II instancji zauważa, że zgodnie z art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, które stanowią, że środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych) , art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3).

Pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc szukać we wskazanym wyżej Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r.

Organ odwoławczy przypomniał, że z załączonej do sprawy dokumentacji (pismo strony z dnia 5 marca 2014 r.) wynika, że strona jest średnim przedsiębiorstwem, gdyż spełnia przesłanki z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika I do ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 tj. zatrudnia mniej niż 250 pracowników i jej roczny obrót nie przekracza 50 milionów EUR i jednocześnie nie spełnia przesłanek z ust. 2 i 3 ww. artykułu. Wobec powyższego, przy ocenie jego sytuacji finansowej zastosowanie będzie miała uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu Komisji.

W niniejszej sprawie zastosowanie ma również rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2010 r., Nr 53, poz. 312 z późn. zm.). Stanowi ono wykonanie delegacji zawartej w art. 37 ust. 2a ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404, ze zm.). Informacje te przedstawiane są na formularzu zawierającym szczegółowy zakres informacji przedkładanych w formie odpowiedzi na konkretne pytania, niezbędnych do kompleksowej oceny sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o pomoc. W ww. formularzu strona oświadczyła w części B pkt 4, że spełnia kryteria kwalifikujące ją do objęcia postępowaniem naprawczym w rozumieniu ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze. Oświadczenie strony zawarte w tym formularzu jest dla organu administracji wiążące i ma wpływ na podjęte w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie. Oświadczenie to zostało poparte zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Organ odwoławczy wskazał, że ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stanowi, iż: pracodawcy przysługuje prawo do dofinansowania i jest ono realizowane na podstawie złożonego do 20-go dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy, a prawo to realizowane jest poprzez wypłatę (przelanie na rachunek bankowy) określonej kwoty. Ponadto pomoc, o której mowa w art. 26a ustawy o rehabilitacji (...) jest ściśle związana z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu i zgodnie z motywem 36 rozporządzania Komisji (WE) nr 800/2008 za datę przyznania pomocy należy uznać dzień w którym beneficjent nabył prawo do przyjęcia pomocy zgodnie z przyjętym krajowym systemem prawnym. Prawo do pomocy jest zatem nabywane z dniem złożenia kompletnego wniosku o jego wypłatę. Wobec powyższego ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej w późniejszym okresie następującym po dacie złożenia wniosków nie może mieć wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Ww. stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II G5K 765/12.

Organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z art. 1 ust. 7 ww. rozporządzenia Komisji za zagrożone przedsiębiorstwo uznaje się przedsiębiorstwo spełniające następujące warunki:

a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności.

Wskazano jednocześnie, że w dniu 21 stycznia 2013 r. zostało ogłoszone w Monitorze Sądowym i Gospodarczym oświadczenie strony o wszczęciu postępowania naprawczego i tym samym zgodnie z art. 496 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze zostało wszczęte postępowanie naprawcze. Przedsiębiorca jest zatem zagrożony niewypłacalnością, jeżeli pomimo wykonywania swoich zobowiązań, według rozsądnej oceny jego sytuacji ekonomicznej jest oczywistym, że w niedługim czasie stanie się niewypłacalny. Restrukturyzacja zobowiązań następuje w drodze układu zawartego na zgromadzeniu wierzycieli (art. 504 ww. ustawy). Natomiast zgodnie z art. 514 ust. 1 i 3 ww. ustawy Sąd zatwierdza układ po przeprowadzeniu rozprawy, a na postanowienie ww. Sądu w przedmiocie zatwierdzenia układu przysługuje zażalenie. Układ został zatwierdzony w przypadku strony przez Sąd postanowieniem w dniu 27 maja 2013 r. sygn. akt X GN 6/12, a uprawomocnił się w dniu 6 czerwca 2013 r. Jak już wcześniej wskazano, sytuację ekonomiczną przedsiębiorstwa bada się na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W przedmiotowej sprawie na dzień złożenia wniosku Wn-D za miesiąc luty 2013 r., a więc w momencie jego składania w stosunku do strony było już wszczęte postępowanie naprawcze, gdyż w dniu 21 stycznia 2013 r. w Monitorze Sądowym i Gospodarczym zamieszczono oświadczenie strony o wszczęciu postępowania naprawczego. Ww. postępowanie zostało formalnie zakończone po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 27 maja 2013 r. Sądu o zatwierdzeniu układu tj. w dniu 6 czerwca 2013 r. Należy zatem stwierdzić, że w dniu złożenia wniosku Wn-D za ww. miesiąc strona - jak zresztą oświadczyła w formularzu INF-o-PP załączonym do tego wniosku - podlegała zbiorowej procedurze w sprawie niewypłacalności o której mowa w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w sprawie wyłączeń blokowych, gdyż postępowanie naprawcze zostało wszczęte, ale nie zostało formalnie zakończone poprzez uprawomocnienie się postanowienia Sądu o zatwierdzeniu układu. Zatem pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiąc nie może zostać udzielona ze względu na spełnienie przesłanek z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji w sprawie wyłączeń blokowych.

Organ odwoławczy wyjaśnia również, że pojęcie niewypłacalności w rozumieniu ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze związane jest zarówno z procedurą upadłościową jak i naprawczą. Od dnia, kiedy zostało wszczęte postępowanie naprawcze tj. od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia uprawomocnienia się postanowienia Sądu z dnia 27 maja 2013 r. o zatwierdzeniu układu tj. do dnia 6 czerwca 2013 r., w rozumieniu ww. przepisów strona była zagrożona niewypłacalnością, a zatem wystąpiły przesłanki o których mowa w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w sprawie wyłączeń blokowych.

W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zebrał i rozpatrzył całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jak również wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedstawione przez stronę dowody w postaci m.in. opinii audytora, opinii podmiotu zajmującego się analizą finansową M. Sp. z o. o. nie zostały przez Fundusz uwzględnione ze względu na to, iż zatwierdzenie układu przez Sąd potwierdziło, iż strona na dzień złożenia wniosku Wn-D za miesiąc luty 2013 r. znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej tj. podlegała postępowaniu w sprawie niewypłacalności (postępowaniu naprawczemu) a przedstawione na etapie postępowania przed organem odwoławczym dowody w postaci bilansu i rachunku zysków i strat sporządzonych na koniec lutego 2013 r. mogłyby mieć znaczenie jedynie przy ustalaniu tego, czy strona spełnia kryteria kwalifikujące ją do objęcia postępowaniem upadłościowym a nie postępowaniem naprawczym.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naruszenia art. 8 i 12 § 1 kpa, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Strona nie wystąpiła z takim wnioskiem do Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła W. S.A. w K. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] listopada 2014 r.; a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) Prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm. - zwana dalej "ustawą o rehabilitacji") oraz przepisu art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) poprzez ich błędne zastosowanie, tj. zastosowanie wyżej wymienionych przepisów do przedsiębiorcy nie znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej.

2) Prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik spraw, tj. przepisu art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w sprawie oraz pominięcie znacznej części materiału dowodowego mającego wpływ na rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że zgodnie z definicją "niewypłacalności", zawartą w przepisach prawa upadłościowego i naprawczego "Dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych" oraz "Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje" (art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze).

Natomiast w przypadku skarżącej nie mamy do czynienia z niewypłacalnością, gdyż skuteczne przeprowadzenie postępowania naprawczego wymaga całkowitej wypłacalności podmiotu.

Skarżąca podkreśla, że postępowanie naprawcze stanowi odrębny rodzaj postępowania od procedury upadłościowej, i chociaż oba postępowania uregulowane są w tej samej ustawie, to mają całkowicie odmienne cele i prowadzone są wobec innych przedsiębiorców, na podstawie różnych kryteriów.

Podstawowym kryterium rozróżniającym oba te postępowania jest kryterium wypłacalności przedsiębiorcy. Postępowanie upadłościowe wszczyna się wobec przedsiębiorcy, który stał się niewypłacalny, natomiast postępowania naprawcze można wszcząć wobec przedsiębiorcy, który jest wypłacalny, ale jego wypłacalność jest zagrożona.

Zatwierdzenie przez sąd układu przedsiębiorcy z wierzycielami w ramach postępowania naprawczego, co miało miejsce w niniejszej sprawie, świadczy więc o potwierdzeniu przez sąd całkowitej wypłacalności podmiotu i jego dobrej sytuacji ekonomicznej, która umożliwia realizację układu. Dlatego też zastosowanie przepisu art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008, zgodnie z którym średnie przedsiębiorstwo uważa się za zagrożone "bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności" stanowi jego błędne zastosowanie, gdyż przesłanka niewypłacalności, o której mowa w powyższym przepisie w przypadku odwołującego się nie występuje, a wręcz przeciwnie, podmiot jest całkowicie wypłacalny.

Jednoznacznie inny jest też cel postępowania upadłościowego, które służy zaspokojeniu wierzycieli dłużnika, od celu postępowania naprawczego, które służy do zapobiegnięcia niewypłacalności przedsiębiorcy. Przedsiębiorca wszczynający postępowanie naprawcze musi zatem znajdować się w dobrej kondycji finansowej, która jest zagrożona w przyszłości.

Skarżąca przypomina również, że była wzywana do przedstawienia obszernej dokumentacji finansowej, w tym sprawozdań finansowych, planu naprawczego, dokumentów potwierdzających wypłatę wynagrodzeń dla pracowników, oraz dokumentów i wyjaśnień na temat wartości aktywów oraz zobowiązań. Wszystkie żądane dokumenty zostały przez Stronę złożone i niezbicie wynika z nich, że Spółka znajduje się w dobrej sytuacji ekonomicznej. Spółka składała ponadto bilanse, rachunki zysków i strat, a także dodatkowo model finansowy sporządzony przez firmę M. oraz opinię audytora wskazujące na dobrą sytuację finansową, które również zostały pominięte.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ¡ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących na podstawie ww. ustaw sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona.

Stosownie do przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm., zwanej dalej ustawą o rehabilitacji), pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U.UE.L.08.214.3) - dalej jako rozporządzenie 800/2008.

Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art. 1 rozporządzenia 800/2008.

W rozporządzeniu 800/2008 zostały również określone sytuacje, w których nie ma ono zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc, jako pomoc publiczna niezgodna ze wspólnym rynkiem nie może być udzielona.

Pomoc ze środków PFRON stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 800/2008 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i art. 88 Traktatu, a dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc stosować kryteria określone w tym rozporządzeniu.

Powołane rozporządzenie 800/2008 nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone, stanowiąc w art. 1 ust. 6 lit c), że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona.

Definicja zagrożonego MŚP (Małego, Średniego Przedsiębiorstwa) została sformułowana w art. 1 ust. 7 rozporządzenia 800/2008, który stanowi, że "Dla celów ust. 6 lit. c), MŚP uważa się za zagrożone przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki:

a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności."

W ocenie sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że przy ustalaniu czy wnioskodawca nie podlega wykluczeniu od udzielenia pomocy publicznej, należy zbadać sytuację ekonomiczną na datę składania wniosku o dofinansowanie. Późniejsza poprawa sytuacji nie może mieć wpływu na tę ocenę. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 28.11.2013 r. II GSK 1044/12 , II GSK 1107/12 i II GSK 1170/12 wyraził pogląd, że Spółka, jako pracodawca niepełnosprawnych pracowników, po spełnieniu ustawowych wymogów, w tym m.in., że nie jest przedsiębiorstwem zagrożonym, mogła domagać się comiesięcznych transz dopłat ze środków Funduszu na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych. Na comiesięczny charakter tych środków wskazuje również tytuł rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r., wykonawczego do ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - jest to rozporządzenie "w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych". Zatem, zdaniem NSA, zarówno względy logiki, jak i uwarunkowania gospodarcze, przemawiają za poglądem, iż ubiegając się o dofinansowanie do wynagrodzenia niepełnosprawnych pracowników, w odniesieniu do ściśle określonego miesiąca, spółka obowiązana była za ten właśnie miesiąc wykazać spełnienie ustawowych wymów dla ubiegania się o wnioskowaną dopłatę. Decydujący jest więc tutaj stan faktyczny z daty złożenia wniosku. Wprawdzie dopiero w dacie wydania decyzji organ dokonuje oceny wniosku, a w szczególności, czy w dacie jego złożenia zostały spełnione wymogi dla ubiegania się o wspomnianą pomoc za konkretny miesiąc, jednak zawsze dla takiej oceny miarodajny jest stan faktyczny z daty złożenia wniosku, nie zaś w dacie późniejszej np. wydania decyzji przez organ.

Z akt sprawy niespornie wynika, że na dzień złożenia wniosku WN-D za miesiąc luty 2013 r. w stosunku do strony wszczęte było postępowanie naprawcze. Postępowanie to zostało zakończone po uprawomocnieniu się postanowienia sądu o zatwierdzeniu układu, tj. w dniu 6 czerwca 2013 r.

Oznacza to, iż w dniu złożenia ww. wniosku WN-D strona podpadała pod procedurę niewypłacalności przewidzianą w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia 800/2008, a mianowicie postępowaniu naprawczemu.

W ocenie sądu nie sposób zgodzić się z poglądem wyrażonym w skardze jakoby przedsiębiorca wszczynający postępowanie naprawcze to taki przedsiębiorca, który musi znajdować się w dobrej kondycji finansowej, która zagrożona jest dopiero w przyszłości.

Pogląd ten jest nieuprawniony dlatego że zarówno procedura naprawcza, jak i upadłościowa wdrażana jest wobec podmiotów, których byt jest zagrożony obecnie (ze względu na problemy finansowe, których istotą jest aktualna niewypłacalność, a nie taka, która może mieć charakter przyszły a zatem, hipotetyczny).

W realiach sprawy niniejszej pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc luty 2013 r. nie mogła być więc udzielona. W związku z tym zarzut naruszenia art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia 800/2008 należało uznać za bezzasadny.

Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kpa (art. 7 i 77), albowiem organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły całość zgromadzonego w sprawie materiału, jak również wskazały, jakie znaczenie miały dla jej rozstrzygnięcia przedstawione przez stronę skarżącą dowody z dokumentów.

Powyższe odnosi się w szczególności do rozważań organu II instancji, który trafnie podniósł, że przedstawione w postępowaniu przed nim dowody m.in. z bilansu i rachunku zysków i strat sporządzonych na koniec lutego 2013 r. mogłyby mieć znaczenie jedynie przy ustaleniu tego, czy strona spełnia kryteria kwalifikujące ją do objęcia procedurą postępowania upadłościowego, nie zaś naprawczego.

Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ppsa.