Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1090/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 119 pkt 3 w zw. z 120
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 80, art. 7a
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 87 ust. 1 pkt 4, art. 32a, art. 92a ust. 6 w zw. z lp.3.3. załacznika nr 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 31
journal: Dz.U. 2012 poz 1155
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 72  pkt 2 i 3 preambuły,  art. 3, art. 5 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 6
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do  rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. z siedzibą w [...], Estonia na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2020 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "organ", "GITD"), po rozpatrzeniu odwołania A. z siedzibą w T., Estonia (dalej "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "organ I instancji", "WITD") z [...] października 2018 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] lipca 2018 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli samochód [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował K. Z. - obywatel Białorusi. Wskazanym zespołem pojazdów przewoźnik – A. - wykonywał międzynarodowy transport drogowy z [...] na [...] z ładunkiem drobnicowych artykułów przemysłowych, w ilości 16 819 kg według CMR nr [...].

Kontrola okazanych dokumentów wykazała, że: przewóz międzynarodowy jest wykonywany przez przedsiębiorcę estońskiego, firmę A. na podstawie licencji wspólnotowej nr [...], ważnej w dniu kontroli; pojazdy wykorzystywane do przewozu są własnością przewoźnika A.; przewoźnik estoński jest podwykonawcą przewozu wobec litewskiej firmy K. (według wpisów w rubrykach [...] i [...] CMR); kontrolowany kierowca posiada ważne świadectwo kierowcy, będące jednocześnie poświadczeniem zatrudnienia w firmie litewskiej K.; kierowca nie okazał wspólnotowego świadectwa kierowcy wystawionego przez przedsiębiorcę wykonującego przewoź – firmę A..

Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z [...] lipca 2018 r.

W wyniku kontroli ustalono, że przewóz odbywa się z naruszeniem zapisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.Urz.UE.L z 2009 r., Nr 300, poz. 72; dalej rozporządzenie (WE) nr 1072/2009).

Pismem z [...] lipca 2018 r. WITD zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w związku z ustaleniami poczynionymi w toku kontroli drogowej.

W piśmie z 2 sierpnia 2018 r. skarżąca potwierdziła, że podmiotem wykonującym przewóz było przedsiębiorstwo A. z siedzibą w T. - firma estońska; przewóz wykonywano na podstawie licencji wspólnotowej nr [...] należącej do firmy A.; poddany kontroli zespół pojazdów był własnością firmy A.; w celu wykonywania usługi przewozu, firma A. korzystała z usług podwykonawcy - firmy litewskiej K. z siedzibą w W. - firma ta była wpisana do dokumentu CMR w rubryce nr [...]; kierowca, który prowadził pojazdy był pracownikiem firmy K. i posiadał upoważnienie od firmy A. do wykorzystania pojazdów; kierowca, obywatel Białorusi posiadał ważne świadectwo kierowcy poświadczające jego legalne zatrudnienie w firmie K..

Wskazując powyższe A. stwierdziła, że przewóz odbył się z poszanowaniem prawa wspólnotowego (art. 5 lit. b rozporządzenie nr 1072/2009).

Decyzją z [...] października 2018 r. [...] WITD nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8 000 złotych za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami zezwolenia.

W uzasadnieniu decyzji WITD wskazał, że na podstawie okazanych w toku kontroli dokumentów, a przede wszystkim na podstawie dokumentu CMR, należy stwierdzić, że pierwotnym wykonawcą przewozu była litewska firma K. (poz. nr [...] CMR), estońska firma A. była podwykonawcą firmy K. w zakresie bezpośredniego wykonania przewozu (poz. nr [...] CMR) czyli de facto w czasie i miejscu kontroli pełniła rolę przewoźnika. WITD stwierdził jednocześnie, że A. wyciąga błędne wnioski z ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Przepis na który powołuje się strona (art. 5 lit. b rozporządzenie (WE) nr 1072/2009) jednoznacznie stwierdza, że obowiązek wyposażenia kierowcy w ważne świadectwo kierowcy spoczywa na podmiocie, który wykonuje przewóz. Firma A. wskazuje, że w ramach współpracy z firmą K. "wypożyczyła" pracownika w celu wykonania przez niego usługi kierowania pojazdem w ramach współpracy. Organ nie kwestionuje, że sam fakt korzystania przez przewoźnika z usług pracownika innego przewoźnika jest niedopuszczalny. Wskazuje natomiast, że w analizowanym przypadku nie zostały dopełnione czynności formalne pozwalające na w pełni legalne wykonanie takiego przewozu zgodnie z prawem wspólnotowym. Naruszenie polegało bowiem na niewystąpieniu przez faktycznego przewoźnika, firmę A. z wnioskiem do właściwej władzy w Estonii o wydanie na rzecz kierowcy K. Z. świadectwa kierowcy, na podstawie którego mógłby wykonywać pracę dla przewoźnika realizującego przewóz, czyli firmy A..

Pismem z [...] października 2018 r. firma A. wniosła odwołanie od ww. decyzji, w którym zarzuciła naruszenie art. 92 art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.; dalej utd) w zw. z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyłącznie podmiot posiadający licencję transportową ma uprawnienia do ubiegania się o wydanie świadectwa kierowcy na wykonywanie przewozów na terenie Unii Europejskiej; art. 7a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie sprawy na korzyść strony, mimo że w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, tj. art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009; art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji opartej na luce prawnej godzącej w słuszny interes obywateli.

Powołując się na art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 podniosła, że przedsiębiorca K., organizator skontrolowanego przewozu drogowego, spełniał wymogi powołanego przepisu, ponieważ legalnie zatrudniał skontrolowanego kierowcę i posiadał świadectwo kierowcy wydane dla tego kierowcy. Natomiast kierowca posiadał pisemne pełnomocnictwo do legalnego korzystania z pojazdu należącego do strony i wykonywania przedmiotowego przewozu. Zdaniem A. przedsiębiorca K., zgodnie z art. 34 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), nadal był przewoźnikiem głównym skontrolowanego przewozu i mógł ubiegać się o wydanie świadectwa kierowcy dla zatrudnionego przez siebie kierowcy. Pełnomocnik strony wskazała również, że do opisanej sytuacji doszło w wyniku istnienia luki prawnej w przepisach regulujących możliwość wykonywania przewozów przez licencjonowanego przewoźnika mającego siedzibę na terenie Unii Europejskiej, użyczającego w sposób legalny pracowników - kierowców od innego licencjonowanego przewoźnika mającego siedzibę na terenie Unii Europejskiej. Tym samym w ocenie A. organ I instancji naruszył art. 7a k.p.a., nie rozstrzygając na korzyść strony, mimo że pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, tj. art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, oraz wydał decyzje opartą na luce prawnej. A. podniosła, że nałożona na nią kara administracyjna w wysokości 8 000 złotych jest nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do rzekomego naruszenia stwierdzonego przez organ I instancji, co jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Postanowieniem z [...] lutego 2019 r., nr [...] GITD stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez A. odwołania.

Prawomocnym wyrokiem z 14 sierpnia 2019 r., VI SA/Wa 1121/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. postanowienie.

Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. GITD, po rozpatrzeniu odwołania A., utrzymał w mocy decyzję [...] WITD z [...] października 2018 r.

Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie GITD stwierdził, że organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną za naruszenie określone w Ip. 3.3 załącznika nr 3 utd.

Podkreślił, że przepis art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i przepis art. 32a utd jednoznacznie wskazują, że warunkiem wykonywania przewozów międzynarodowych jest posiadanie licencji wspólnotowej, a w przypadku gdy kierowcą jest obywatel państwa trzeciego, także posiadanie świadectwa kierowcy.

W ocenie GITD, zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że firma A. nie posiada świadectwa wydanego dla niej i skontrolowanego kierowcy (obywatela Białorusi) a zatem prawidłowo organ I instancji uznał, że firma A. wykonywała skontrolowany międzynarodowy przewóz drogowy z naruszeniem art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 oraz art. 87 ust. 1 pkt 4 utd.

Zdaniem GITD postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie narusza ponadto przepisów postępowania administracyjnego.

Odnosząc się szczegółowo do zarzutów odwołania GITD uznał je za niezasadne.

Podkreślił, że warunki wydania przedsiębiorcy świadectwa kierowcy określa art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, bowiem w tym zakresie do tego artykułu odsyła art. 32a utd. Według powołanego przepisu świadectwo kierowcy jest wydawane przewoźnikowi posiadającemu licencję wspólnotową i albo zatrudniającemu kierowcę albo korzystającemu w sposób legalny z usług kierowcy niebędącego obywatelem państwa, w którym jest zatrudniany ani nie jest rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE. Kierowca zatrudniony przez przewoźnika jak i kierowca, z którego usług przewoźnik korzysta może być zatrudniony albo pozostawać do dyspozycji przewoźnika tylko zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia określonymi w państwie członkowskim, w którym przewoźnik zatrudnia kierowcę lub korzysta z jego usług. Podczas wykonywania skontrolowanego przewozu kierowca powinien był posiadać świadectwo kierowcy wydane dla A.. Skontrolowany przewóz drogowy wykonywała bowiem firma A. i to ona powinna była uzyskać świadectwo kierowcy dla obywatela Białorusi, ponieważ zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 wykonywanie międzynarodowych przewozów drogowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej i świadectwa kierowcy dla kierowcy spoza Unii Europejskiej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7a k.p.a. GITD uznał go za niezasadny. Jak podkreślił, wbrew twierdzeniom strony przepis art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 nie budzi wątpliwości co do jego treści. Przepis ten wskazuje jakie wymogi należy spełnić, aby otrzymać świadectwo kierowcy. Świadectwo może otrzymać tylko przedsiębiorca posiadający licencję wspólnotową i legalnie zatrudniający kierowcę lub legalnie korzystający z usług kierowcy spoza Unii Europejskiej. Warunki te zostały określone pod lit. a) i lit. b) art. 5 ww. rozporządzenia. Niespełnienie jednego z tych warunków stanowi podstawę odmówienia wydania przedsiębiorcy świadectwa kierowcy. Jeżeli strona legalnie korzystała z usług kierowcy, obywatela Białorusi, tj. zgodnie z przepisami obowiązującymi w jej kraju, dotyczącymi korzystania z usług kierowców, powinna była wystąpić z wnioskiem o wydanie świadectwa kierowcy dla tego kierowcy. Dopiero posiadając licencję wspólnotową i świadectwo kierowcy wydane dla tego kierowcy mogłaby wykonać skontrolowany przewóz zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Za niezasadny GITD uznał również zarzut dotyczący niewspółmierności kary do popełnionego naruszenia. Podkreślił, że zasady nakładania kar pieniężnych za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz wysokość kar pieniężnych określają przepisy tej ustawy. Wydając decyzję nakładającą karę pieniężną za konkretne naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym organ nie może nałożyć kary w innej wysokości, niż wskazana za dane naruszenie w załączniku do tej ustawy. Wskazując powyższe GITD uznał, że rozstrzygnięcie organu I instancji nie narusza przepisu art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej określającego ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw człowieka.

Zdaniem GITD w sprawie nie zaistniały także okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 utd. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego do naruszenia doszło na skutek niedopełnienia obowiązków spoczywających na stronie. Strona, jako organizator przewozu miała wpływ na zaistnienie naruszenia stwierdzonego podczas kontroli. Strona nie wskazała ponadto żadnej okoliczności, która uniemożliwiłaby jej wypełnienia ciążących na niej obowiązków.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 92a utd w związku z art. 3 i art. 5 rozporządzenia (WE) Nr 1072/2009, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskazane przepisy wymagają, by przewoźnik był jednocześnie posiadaczem licencji wspólnotowej oraz był obowiązany do uzyskania świadectwa kierowcy, podczas gdy z przepisów wynikają na tym tle dwa odrębne obowiązki.

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 7a § 1 k.p.a., polegające na nierozstrzygnięciu sprawy na korzyść strony, mimo, że w sprawie pozostają poważne wątpliwości co do treści normy prawnej, tj. art. 3 i 5 rozporządzenia (WE) Nr 1072/2009,

b) art. 8 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji, która jest oparta na luce prawnej godzącej w słuszny interes obywateli.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazuje, że w jej ocenie GITD dokonał błędnej wykładni przepisu art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, gdyż nie wynika z niego obowiązek łącznego spełnienia obu obowiązków przez jeden podmiot.

Skarżąca przyznaje, że w czasie kontroli przewóz międzynarodowy z [...] na [...] wykonywany był przez firmę A. na podstawie licencji wspólnotowej należącej do skarżącej oraz należącym do niej pojazdem. Podkreśla jednocześnie, że kierowca - obywatel Białorusi – był legalnie zatrudniony przez litewskiego przedsiębiorcę – U.– i posiadał świadectwo kierowcy wystawione na rzecz tego podmiotu. Jednocześnie kierowca legalnie współpracował ze skarżącą na podstawie odrębnie zawartej umowy cywilnoprawnej.

Skarżąca podkreśla, że wbrew stanowisku organu, U. posiada jednocześnie licencję wspólnotową oraz legalnie zatrudnia kierowcę, który faktycznie wykonywał przewóz w dniu kontroli, co było podstawą do wydania przez odpowiedni organ litewski licencji wspólnotowej na rzecz K. i świadectwa kierowcy dla K. Z.. Kierowca dysponował ponadto pisemnym pełnomocnictwem, na mocy którego był uprawniony do legalnego korzystania z pojazdu należącego do firmy A. i wykonywania przedmiotowego przewozu, a zatem posiadał wydane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) 1072/2009 świadectwo kierowcy, co zaprzecza twierdzeniu o naruszeniu art. 92a utd oraz przepisów ww. rozporządzenia.

Skarżąca zwraca uwagę na istnienie w przepisach regulujących możliwości wykonywania przewozów przez licencjonowanego przewoźnika mającego siedzibę na terenie Unii Europejskiej, użyczającego w sposób legalny pracowników - kierowców od innego licencjonowanego przewoźnika mającego siedzibę na terenie Unii Europejskiej. W opinii skarżącego jest to właśnie okoliczność, która uzasadniałaby zastosowanie w sprawie 7a § 1 k.p.a. Skarżący nadmienił, że w zakresie przepisów art. 3 i art. 5 rozporządzenia (WE) Nr 1072/2009 od lat toczą się spory administracyjne, które dotąd nie zostały jednoznacznie rozstrzygnięte przez europejskie sądownictwo. Wskazuje, że skoro w niniejszej sprawie jedna z dróg interpretacji wymaga uzyskania świadectwa kierowcy przez przewoźnika faktycznie wykonującego przewóz, a druga pozwala na uznanie, że ta przesłanka jest spełniona jeśli kierowca może wylegitymować się świadectwem kierowcy wydanym przez inny podmiot, to organ administracyjny winien wybrać drugie ze wskazanych rozwiązań prawnych i nie wydawać decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na stronę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

W ocenie Sądu organy administracji publicznej dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.

Przedmiotowa sprawa związana jest z wykonywaniem międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 4 utd podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto - w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane.

Stosownie zaś do art. 32a utd, do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy, tj. rozporządzenie (WE) Nr 1072/2009.

Powyższe rozporządzenie dotyczy przewoźników zarobkowo trudniących się międzynarodowym przewozem rzeczy i ma na celu, jak wynika z pkt 2 i 3 preambuły, ustanowienie wspólnej polityki transportowej poprzez określenie wspólnych reguł mających zastosowanie do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy i zapewnienie spójnych ram prawnych dla międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy we Wspólnocie (Unii Europejskiej).

Dla osiągnięcia tego celu rozporządzenie (WE) nr 1072/2009 uzależniło wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy od posiadania licencji wspólnotowej i wprowadziło obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy w celu umożliwienia państwom członkowskim skutecznego sprawdzenia, czy kierowcy z państw trzecich są legalnie zatrudnieni lub pozostają do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Jest to zasada ogólna wyrażona w art. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz - jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego - świadectwa kierowcy. Kontrola ta ma zapobiegać naruszaniu reguł konkurencji przez przewoźników wykonujących zarobkowo międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 powyższego rozporządzenia, świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który:

a) jest posiadaczem licencji wspólnotowej; oraz

b) albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim:

(i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; oraz, w odpowiednich przypadkach,

(ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim.

Stosownie do art. 5 ust. 2 rozporządzenia, świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu powołanej wyżej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1.

Świadectwo kierowcy należy, zgodnie z art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr (WE) 1072/2009, do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika jest przechowywany w lokalach przewoźnika, natomiast świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Z przytoczonych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że świadectwo kierowcy wydawane jest na wniosek przewoźnika legalnie zatrudniającego kierowcę, będącego obywatelem państwa trzeciego lub legalnie korzystającego z usług kierowcy, będącego obywatelem państwa trzeciego. Świadectwem tym kierowca musi się legitymować, gdy prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Jeżeli zatem przewoźnik, posiadający licencję wspólnotową wykonuje na jej podstawie międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, obowiązany jest wyposażyć kierowcę w świadectwo kierowcy.

Kierowca obowiązany jest posiadać i okazywać do kontroli świadectwo wydane na wniosek tego przewoźnika, który wykonuje przewóz. Świadectwo służy bowiem wykazaniu, że przewoźnik wykonujący przewóz zatrudnia kierowcę lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego legalnie, dlatego też wykonując przewóz na rzecz określonego przewoźnika kierowca nie może posługiwać się świadectwem wystawionym dla innego przewoźnika.

W sprawie poza sporem jest, że w czasie kontroli pojazdu, którym wykonywany był międzynarodowy przewóz rzeczy, kierowca, będący obywatelem Białorusi, okazał świadectwo kierowcy wystawione dla innego podmiotu niż przewoźnik uwidoczniony w licencji wspólnotowej.

Okazane przez kierowcę świadectwo kierowcy nr [...] wydane zostało dla firmy K., podczas gdy licencja wspólnotowa wystawiona była dla firmy A.. Z dokumentu CMR wynika natomiast, że pierwotnym wykonawcą przewozu była litewska firma K. (pozycja [...] w CMR) natomiast estońska firma A. była podwykonawcą firmy U. w zakresie bezpośredniego wykonania przewozu (pozycja [...] CMR).

Skarżący nie kwestionuje ustaleń organu w powyższym zakresie, wskazuje natomiast, że poczynione w toku kontroli ustalenia faktyczne nie mogą stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej. Jego zdaniem, z treści art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 wynika wprawdzie obowiązek posiadania licencji wspólnotowej i świadectwa kierowcy, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, jednakże przepis ten nie nakłada - jak sugeruje organ - obowiązku łącznego spełnienia wskazanych w nim przesłanej przez jeden podmiot. Przyjmując powyższe, w ocenie skarżącej, uznać należy, że w przedmiotowej sprawie obowiązki wynikające z treści ww. przepisu zostały spełnione. Podmiot (K.), który legalnie zatrudniał kierowcę (obywatela Białorusi) uzyskał dla tego kierowcy wymagane przepisami rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 świadectwo kierowcy, które uprawniało go do wykonywania przewozów na terenie Unii Europejskiej. Jednocześnie podmiot, który wykonywał usługę transportową (A.) posiadał w czasie kontroli pojazdu na terytorium RP ważną licencję wspólnotową wydaną zgodnie z przepisami państwa swojej siedziby oraz przepisami UE.

Powyższe twierdzenia skarżącej nie znajdują powiedzenia w obowiązujących przepisach prawa.

Zdaniem Sądu, okazanie przez kierowcę świadectwa kierowcy wydanego na wniosek innego podmiotu niż wykonujący przewóz stanowi bezsprzecznie naruszenie obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 4 utd.

Wskazać przy tym należy, że bez wpływu na odpowiedzialność skarżącej pozostaje fakt, że kierowca zatrudniony jest przez przedsiębiorcę K. (firmę, która przyjęła pierwotnie zlecenie przewozowe) a skarżąca "wypożyczyła" tego pracownika – obywatela Białorusi – w celu wykonania przez niego usługi kierowania pojazdem, w ramach legalnej współpracy, realizowanej na podstawie odrębnej umowy cywilnoprawnej. Racje ma organ wskazując, że korzystanie z usług pracownika innego przewoźnika, jest w pełni dopuszczalne. Podkreślić jednak należy, że zawarta pomiędzy stronami umowa cywilnoprawna nie może zmienić zasad odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy przez każdego przewoźnika, który wykonuje międzynarodowy transport drogowy i zatrudnia lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego wynika z przepisów bezwzględnie obowiązujących, których strony nie mogą dowolnie interpretować. Świadectwo kierowcy służy wykazaniu, że przewoźnik legalnie zatrudnia lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego. Każdy przewoźnik obowiązany jest do wystąpienia o świadectwo dla kierowcy, którego zatrudnia na podstawie umowy o pracę lub korzysta z jego usług na podstawie innej umowy. Legitymowanie się przez kierowcę pisemnym pełnomocnictwem upoważniającym do legalnego korzystania z pojazdu skarżącej i wykonywania przedmiotowego przewozu nie konwaliduje obowiązku posiadania świadectwa kierowcy.

Stosownie do art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 utd.). Zgodnie z treścią lp.3.3. załącznika nr 3 do utd, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu jest sankcjonowane karą pieniężna w wysokości 8 000 złotych.

W świetle powyższego, kara pieniężna za stwierdzone w toku kontroli naruszenie została nałożona w prawidłowej wysokości.

Za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania. W sprawie prawidłowo zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy. Ocena dowodów przeprowadzona została w zgodzie z art. 80 k.p.a. Zaskarżona decyzja prawidłowo wskazuje podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, a także zawiera wyczerpujące uzasadnienie stanowiska organu.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 7a k.p.a.

Jak wynika z treści § 1 wskazanego przepisu, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W ocenie Sądu, przepis art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wskazany przepis jasno określa wymogi, jakie należy spełnić, aby otrzymać świadectwo kierowcy. Świadectwo może otrzymać tylko przedsiębiorca posiadający licencję wspólnotową oraz legalnie zatrudniający kierowcę lub legalnie korzystający z usług kierowcy spoza Unii Europejskiej (art. 5 lit a i b ww. rozporządzenia). Niespełnienie jednego z tych warunków stanowi podstawę do odmówienia wydania przedsiębiorcy świadectwa kierowcy. W sytuacji gdy skarżąca, jak utrzymuje legalnie korzystała z usług kierowcy – obywatela Białorusi - i na tę okoliczność powołuje się na wiążącą ją z kierowcą odrębną umowę cywilnoprawną – dla potwierdzenia wykonywania przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami obowiązana była wystąpić z wnioskiem o wydanie dla tego kierowcy świadectwa kierowcy. Realizowanie przewozu bez dopełnienia powyższego obowiązku wiązało się z ryzykiem nałożenia na przewoźnika sankcji administyracyjnej.

Wskazując powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.

Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy.