Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 9/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i ust 2, art. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2015 r. sprawy ze skargi K.M. na bezczynność A w C. Sp. z o.o. w C. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W skardze na bezczynność A sp. z o.o. w przedmiocie informacji publicznej skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismem z dnia [...], a wysłanej za pośrednictwem tej spółki, K.M. wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wniosła także o:

1) zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie,

2) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.,

3) zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę jej autor przesłał do Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (dalej także: organ, spółka czy też RPWiK) pismo o udostępnienie informacji:

a) w jaki sposób RPWiK stało się właścicielem sieci wodociągowej w rejonie między ulicami [...] a [...] w C.,

b) czy budowało tą sieć od podstaw, czy przejęło początki tej sieci od innego podmiotu i rozbudowało ją.

W skardze strona podniosła, że – w objętym skargą wniosku – zaznaczyła sposób udzielenia jej żądanej informacji, poprzez umożliwienie jej wglądu w dokumentację z tego okresu. Jednocześnie zaznaczyła, że osoby, które mieszkały w latach 50 -tych i 60-tych ubiegłego wieku przy ulicy [...] twierdzą, iż na tamtym terenie była spółka wodna, która rozpoczęła budowę wodociągu, a którym to twierdzeniom – jak stwierdziła "zaprzecza Urząd Miasta". W dalszej kolejności wskazała, że po ponad miesiącu otrzymała odpowiedź, że interesujące ją dokumenty nie są udostępniane osobom postronnym. Następnie – jak zaznaczył autor skargi – po wymianie korespondencji w zaskarżonym przedmiocie, a przytoczonym powyżej, poinformowano wnioskodawczynię, że w archiwum P.W.i K w C. nie ma dokumentacji, o którą wnioskowała, ale zwrócono się o nią do R.P.WiK w T. W jego ocenie oznacza to, że "przez dwa miesiące nie szukano dokumentacji i nie zwrócono się o nią do innych jednostek pomimo zapowiedzi takich działań w poprzednim piśmie".

Na zakończenie, na poparcie wywiedzionej skargi, przytoczyła orzeczenia sądów administracyjnych cytując ich fragmenty, dotyczące oceny bezczynności. Wskazała na wyroki WSA w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/12; NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08, NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie NSA z dnia 03 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt VIIISAB/Wa 18/11.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie akcentując jej bezprzedmiotowość. Ustosunkowując się do zawartych w niej zarzutów przytoczył przebieg postępowania według chronologii zdarzeń, po wpłynięciu wniosku oraz – na wstępie – akcentując zmiany organizacyjne jakim podlegała spółka. W tych ramach odnotował, że w okresie od [...] do [...] spółka podlegała wydzieleniu z Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w T. Spółka Akcyjna (dalej: RPWiK S.A.) i zmianom organizacyjnym. Z dniem [...] dokonano przeniesienia części majątku spółki RPWiK S.A. w T. tj. Oddziału Eksploatacji Sieci – Zakładu Wodociągów i Kanalizacji C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w trybie art. 529 par. 1 pkt.4 Kodeksu spółek handlowych, tj. w drodze podziału spółki akcyjnej, przez wydzielenie. Z uwagi na zmiany organizacyjne w Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji (dalej: PWiK) w C. oraz zgodnie z umową tych podmiotów o świadczenie usług z dnia [...], do dnia ważności umowy RPWiK T. przejął w całości realizowanie zadań określonych w załączniku do umowy w oparciu o posiadane zasoby techniczne i organizacyjne. Ustosunkowując się w dalszej kolejności do zarzutów zawartych w skardze zaznaczył także, że w udzielonej wnioskodawczyni pismem z dnia [...] odpowiedzi na jej wniosek z dnia [...], poinformowano stronę, że "sieć wodociągowa w bardzo zurbanizowanym obszarze (zwarta zabudowa mieszkaniowa jedno i wielorodzinna) objętym zapytaniem była wykonywana w latach 70-tych i 80-tych przez wielu nie istniejących już Inwestorów. Sieci te dokumentami przekazania zmieniały właścicieli, aż stały się własnością A Sp. z o.o. Jako właściciel sieci A obecnie świadczy usługi zaopatrzenia w wodę ludności oraz wydaje do niej warunki przyłączenia". Ponadto spółka podniosła, że wobec wątpliwości co do zakresu żądania zwróciła się do strony o sprecyzowanie żądania, która wskazała, że "chodzi o ul. [...] i o datę budowy oraz wykonawcę sieci".

W reakcji na tak ujęte żądanie, a także uwzględniając wcześniejsze informacje co do trudności w odnalezieniu materiałów czyniących zadość oczekiwaniu strony, z uwagi na ich "nie istnienie" albo "rozproszenie" – jak zaznaczyła spółka – "poinformowaliśmy p. K.M. o posiadanych przez nas szczątkowych materiałach przebudowy tej sieci, jednocześnie zapraszając p. K.M. do siedziby naszej Spółki w celu bezpośredniego ustalenia zakresu zagadnienia". Pomimo zaproszenia do siedziby spółki – jak stwierdził organ – strona "nie pojawiła się, by zapoznać się z posiadaną dokumentacją, lecz złożyła skargę na bezczynność A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością".

W związku z powyższym stwierdził, że wniosek o oddalenie skargi jest w pełni uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust.1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust.1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r. W 14/94, (Dz. U., Nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która – zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga według wymienionych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organu jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie jest ocena, czy A sp. z o.o. w C. w sytuacji gdy ustosunkowało się jeszcze przed wystosowaniem skargi do żądania strony, odpowiadając na jej wniosek i wskazując na możliwość zapoznania się z posiadanymi dokumenty z zachowaniem zasad ich udostępniania oraz wskazując na drogę pozyskania pozostałych dokumentów pozostawał w bezczynności w związku z wnioskiem skarżącej z dnia [...] – w którym, po sprecyzowaniu żądania pismem z dnia [...] (k 1 E) domagała się udzielenia informacji "kto i kiedy położył pierwszą rurę wodociągową na ulicy [...].

Spór, co do zasady, koncentruje się wokół ustalenia czy w sprawie wystąpiła bezczynność – jak wywodzi strona skarżąca, czy też nie – jak twierdzi organ.

W sprawie poza sporem jest – po pierwsze – że pomiędzy stroną a organem prowadzona była korespondencja w przedmiocie wniosku, w której poinformowana została m.in.:

1) pismem z dnia [...] – o zmianach organizacyjnych, które skutkowały wyodrębnieniem spółki A sp. z o.o. w C., a także o obszerności zakresu lokalizacji sieci wodociągowej i archiwizacji dokumentów objętych wnioskiem,

2) pismem z dnia [...] – zarówno o trudnościach w odnalezieniu dokumentów archiwalnych, które "ze względu na swój charakter mogą znajdować się w kilku miejscach, których nie da się aktualnie wskazać, a ich udostępnienie związane jest z koniecznością zaangażowania w sprawę kilku podmiotów oraz z oczywistych względów będzie wymagać znacznego nakładu czasu oraz pracy", jak i pouczona, że "udostępnienie żądanych informacji nastąpi niezwłocznie po uzyskaniu przez organ dokumentów objętych wnioskiem", a także

3) pismem z dnia [...] – zarówno o "nie posiadaniu informacji odnośnie tego w jaki sposób poprzednicy prawni naszego przedsiębiorstwa stali się właścicielami sieci wodociągowej w ul. [...] w C.", jak i możliwości spotkania w przedmiocie wniosku "w siedzibie firmy (od poniedziałku do piątku w godz. od 7-15)". Prezes Zarządu wskazał przy tym, że prosi o wcześniejsze umówienie terminu spotkania w Biurze Obsługi Klienta. Pismo opatrzone jest wszystkimi danymi niezbędnymi do korespondencji, nr telefony, faksu, adresu email.

Po drugie nie budzi wątpliwości wobec sformułowania skargi, jej żądań i wniosków, że strona zarzuca organowi "bezczynność" a nie "przewlekłość postępowania".

Ponadto poza sporem jest, że organ, od początku informował stronę o podmiotach, w których dyspozycji "być może" z uwagi na upływ czasu i zmiany organizacyjne pozostają wnioskowane przez skarżącą dokumenty, których – niezależnie od przyczyny – nie tylko nie jest wyłącznym ale i w ogóle dysponentem, a także, co wymaga podkreślenia, z uwagi na ich charakter i ich ilość, oraz sposób składowania czy archiwizowania wymaga podjęcia przez ten organ szeregu czynności, których to zakres pozwoliłby na zakwalifikowanie żądanej informacji do kategorii informacji nie prostej a przetworzonej.

Tym samym w ocenie składu orzekającego w sprawie nie doszło, gdyż nie mogło dojść do bezczynności, albowiem organ odpowiedział na żądanie strony przekazując posiadane informacje i wskazując tryb udostępnienia tych, których na obecnym etapie nie posiada. Wyjaśnił sposób zawiązania spółki, zmiany właścicielskie i wskazał na działania jakie podejmuje ażeby wejść w posiadanie wnioskowanych informacji, które z kolei w ich następstwie mógłby przekazać stronie. W tej sytuacji organ prawidłowo uczynił informując pisemnie osobę zainteresowaną o trybie pozyskania żądanej informacji.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skarga dotyczy bezczynności organu a nie sposobu jego działania w zakresie realizacji wniosku strony, tj. przewlekłości. Toteż badaniem objęto, jak wskazano powyżej, wyłącznie ocenę czy w sprawie wystąpiła bezczynność organu.

Z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako ustawa lub u.d.i.p.). Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb i procedurę udostępniania informacji publicznej. Z treści art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego". W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne, kieruje działalnością takiego podmiotu i reprezentuje go na zewnątrz a przy tym dysponuje środkami publicznymi określonymi w jego planie finansowym oraz organizuje administracyjną, finansową i gospodarczą jego obsługę – jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Jak wykazano powyżej w świetle brzmienia art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej, są w szczególności władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w ust. 1 i 2. Niemniej jednak okoliczność ta jest poza sporem i wymagała li tylko zauważenia.

Przechodząc do oceny, czy żądane informacje powinny zostać zakwalifikowane jako informacje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej należy wskazać, iż pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6 ustawy.

W ocenie Sądu, będące w posiadaniu organu dokumenty z zakresu spraw publicznych, stanowią – co do zasady – informację publiczną i podlegają udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej obejmuje również prawo wglądu do dokumentów urzędowych i uzyskania informacji publicznej zawierającej wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Niemniej jednak – o czym także powyżej – nie można a priori przyjąć, że wszystkie dokumenty takiego podmiotu będą podlegały udostępnieniu na tożsamych zasadach. Wszak ustawodawca w przywołanej ustawie rozróżnił tryb pozyskiwania informacji prostej i przetworzonej. W sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie na proces jej przetworzenia. Wówczas żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej, tj. takiej, która co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Stanowisko zbieżne z prezentowanym wyraził NSA w wyroku z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2291/11.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej uzyskanie tego typu informacji możliwe jest w zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że ustawa o dostępie do informacji publiczne wyodrębnia następujące formy działania podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, tj.:

1) zawiadomienie o braku zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej z powodu zamieszczenia jej w biuletynie;

2) zawiadomienie o braku możliwości niezwłocznego udostępnienia informacji publicznej;

3) powiadomienia określone w art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2, przybierające postać pism skierowanych do wnioskodawcy – co wystąpiło w przedmiotowej sprawie;

4) udostępnienie informacji publicznej;

5) decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Stosownie z kolei do treści art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze:

a) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej;

b) udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 u.d.i.p.;

c) wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia.

Z przytoczonego powyżej katalogu sposobów udostępnienia informacji publicznej istotne jest w niniejszej sprawie udostępnienie informacji publicznej na wniosek podmiotu zainteresowanego (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.).

Zaznaczyć również należy, że ustawodawca, formułując w art. 61 Konstytucji RP zasadę prawa do informacji o sprawach publicznych, wyznaczył reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli bowiem stanowi ono prawo konstytucyjne, to przepisy ustaw określających tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom, szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt l OSK 1774/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA).

Stosownie do treści art. 14 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust.1). Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek nie konkuruje z pozostałymi sposobami udostępniania informacji określonymi w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p. W szczególności to od podmiotu zainteresowanego zależy, czy uzna za wystarczający dostęp do danej informacji poprzez możliwość zapoznania się z nią w miejscu ogólnie dostępnym (art. 11 u.d.i.p.), czy też w stosownym wniosku będzie żądał, aby została ona mu udostępniona w określonej formie (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Mając na uwadze treść art. 5 u.d.i.p. należy podkreślić, że ustawodawca gwarantując szeroki dostęp do informacji publicznej dopuścił ograniczenia prawa do informacji (art. 5) stanowiąc, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, nadto prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, a w związku z tym określił szczególny tryb odmowy. Zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (§ 1). Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach (§ 2). W tym miejscu należy podkreślić, że tylko w sytuacji wskazanej w przytoczonym powyżej przepisie organ może wydać decyzję administracyjną. A zatem, tylko gdy organ dysponuje informacją publiczną, ale ze względu na wynikające z prawa ograniczenia nie może jej udzielić lub gdy zachodzą warunki do umorzenia postępowania – organ może wydać decyzję administracyjną. W pozostałych sytuacjach albo udziela wnioskowanej informacji albo gdy zachodzą inne powody niż wskazane w art. 16 w zw. z art. 5 i 14 ust. 2 u.d.i.p. informuje pismem o powodach nieudzielenia informacji – co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa obowiązki organu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, w jaki sposób postępowanie powinno być zakończone.

Podsumowując powyższy wywód podnieść należy, że podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy), albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) czy też poinformować pismem o powodach nieudzielenia informacji. Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1135/12 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem jurysdykcyjnym. Na gruncie ujęcia normatywnego tego zagadnienia z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wtedy – i tylko wtedy – gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie, albo podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podkreślenia wymaga, że bezczynność organu na gruncie u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" czy też "jest bierny" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.

Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia również w przypadku, gdy nie powiadamia on w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, jak i w sytuacji gdy organ nie powiadamia wnioskodawcy, że żądana informacja:

po pierwsze – nie jest informacją publiczną lub

po drugie – nie posiada żądanej informacji.

Tym samym "milczenie" organu trzeba odróżnić od sytuacji, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując formę, sposób czy też tryb, "drogę" udostępnienia żądanych informacji. Zwłaszcza – jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie – strona otrzymała informację nie posiadaniu żądanych informacji i konieczności podjęcia działań w celu ich zlokalizowania i pozyskania.

Nadto – jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1135/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze skarga na bezczynność organu nie mogła odnieść pożądanego w niej skutku.

Podsumowując Sąd podkreśla, że bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej – jak wykazano powyżej – mamy do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje bądź nie podejmuje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Skoro w przedmiotowej sprawie organ poinformował stronę o podejmowanych działań, jak wykazano powyżej, to należy uznać, że w sprawie nie wystąpiła bezczynności w sposobie jej załatwienia.

W świetle powyższego wnioski i żądania strony wymienione w pkt 2-4 skargi także ostać się nie mogły. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.