Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 976/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.) Sędziowie WSA Danuta Kania Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] o cofnięciu W.S. pozwolenia na broń palną do celów sportowych.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z treści wskazanego artykułu wynika, że ustawodawca rozstrzygnął, że istnienie przedmiotowego zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem samo ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Każda bowiem z osób, która została skazana m.in. za przestępstwo umyślne, niejako automatycznie jest zagrożeniem dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W takim przypadku organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla tych dóbr, gdyż stosownej oceny dokonał w tym zakresie ustawodawca ustalając w powyższym przepisie zamknięty katalog przesłanek uniemożliwiających posiadanie broni.

Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że W.S. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 234 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. za składanie fałszywych zeznań, po wcześniejszym pouczeniu go o odpowiedzialności karnej za takie działanie. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] września 2014 r., sygn. akt [...], w którym uznano apelację obrońcy oskarżonego jako oczywiście bezzasadną. Jest to zatem przestępstwo, które można popełnić umyślnie i w takim przypadku nie ma znaczenia motywacja działania strony, zwłaszcza, że także dla sądu nie była ona przekonująca, skoro uznał jej winę.

Skoro zatem przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny, to organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji.

Organ zaznaczył również, że w postępowaniu administracyjnym organ je prowadzący nie posiada kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego oraz badania ich prawidłowości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r., uznając ją za krzywdzącą.

Zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadinterpretację i niezasadne przyjęcie umyślności w jego postępowaniu. W ocenie skarżącego zaistniała sytuacja jest przypadkiem, a zarzut umyślnego przestępstwa wysoce przesadzony, gdyż zeznania przed organami ścigania zostały złożone w dobrej wierze, za wyraźną namową biorących udział w sprawie świadków, którzy zmienili swoje zeznania. Zaznaczył, że Sąd Rejonowy w S. wymierzył mu karę [...] miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawieszono na okres 2 lat próby. Nie stanowi ona jednak, aby był jakimkolwiek zagrożeniem dla siebie i otoczenia.

Zwrócił uwagę na okoliczność, że jest zrównoważonym i wzorowym obywatelem miejscowej społeczności, cieszy się nieskazitelną opinią środowiska i miejscowej Policji, udziela się społecznie, jak również jest członkiem koła łowieckiego, które mimo skazania go za umyślne przestępstwo, nie pozbawiło członkostwa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych skarżącemu był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w S. VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., sygn. akt [...], którym został uznany winnym popełnienia czynu z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 234 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. o to, że w dniu [...] marca 2013 r. w M. złożył fałszywe zeznania w charakterze świadka, podczas składnia zeznań jako osoba zawiadamiająca w toku postępowania [...], prowadzonego pod nadzorem Prokuratora Rejonowego w W. Ds. [...], odnośnie posiadanych informacji w zakresie zaniedbania i znęcania się, a w efekcie doprowadzenia do śmierci M. L. przez jej opiekuna M. B., po wcześniejszym pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] września 2014 r., sygn. akt [...].

Popełniony przez skarżącego czyn z art. 233 § 1 w zw. z art. 234 k.k. (składanie fałszywych zeznań, po wcześniejszym pouczeniu o odpowiedzialności karnej za takie działanie) jest przestępstwem umyślnym. W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż W.S. stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy.

Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, jak: pozytywna opinia środowiskowa czy okoliczności świadczące na jej korzyść.

Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy.

W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty.

W ocenie Sądu, organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanego czynu (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy – powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej.

Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Ustalenie zatem, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń.

Należy również podzielić stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z wolą ustawodawcy osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne do czasu zatarcia skazania nie może posiadać broni.

Bez znaczenia pozostaje również, że wykonanie orzeczonej przez Sąd Rejonowy w S. kary pozbawienia wolności zostało warunkowo zawieszone.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania,

a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).