Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1060/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.190, art. 145 par. 1 pkt 1 lit.a i c, art. 200, art. 205 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. i ustalenia nowej wysokości tego zobowiązania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia 27 marca 2012 roku nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją

z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ś. z dnia [...] r., nr [...], którą uchylono, po wznowieniu postępowania w całości ostateczną decyzję Burmistrza Miasta Ś. z dnia

[...] r., nr [...], ustalającą podatnikowi J. K.

(dalej powoływany jako: "Skarżący") łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2009

i jednocześnie orzeczono co do istoty sprawy ustalając wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2009, w kwocie [...] zł.

Wskazane wyżej decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.

Burmistrz Miasta Ś. wydał w dniu [...] r. nakaz płatniczy

w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009r. Za podstawę wymiaru posłużyła złożona przez Skarżącego informacja w sprawie podatku od nieruchomości. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. Organ pierwszej instancji wznowił wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r.

W trakcie postępowania Organ pierwszej instancji dokonał oględzin nieruchomości położonych przy ul. [...] i [...] w Ś., a ponadto pomiarów niektórych nieruchomości. Stwierdził istnienie niezgłoszonych do opodatkowania budowli związanych z działalnością gospodarczą.

Organ pierwszej instancji ustalił, że podatnicy J. i J. K., będąc współwłaścicielami działki nr [...] w obrębie [...] oraz działki nr [...] w obrębie [...], zaniżyli faktyczną powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na tej działce oraz Skarżący powierzchnię użytkową garaży na działce nr [...]. W związku z tym, Organ pierwszej instancji uznał, że wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania przewidziana

w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Odrębnym postanowieniem Organ pierwszej instancji wszczął wobec J. K. postępowanie, w związku z nie złożeniem przez nią stosownej informacji na potrzeby podatku od nieruchomości i podatku rolnego.

Organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] r. wobec małżonków J. i J. K. decyzję nr [...] (nakaz płatniczy)

w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. za grunty rolne, grunty

i budynki związane z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą oraz za budowle. Do podstawy opodatkowania przyjęta została powierzchnia gruntów rolnych ([...] ha), powierzchnia budynków związanych z działalnością gospodarczą ([...] m2), wartość budowli w kwocie [...] zł oraz powierzchnia gruntów związanych z działalnością gospodarczą ([...] m2).

Natomiast odrębnym nakazem płatniczym Organ pierwszej instancji ustalił zobowiązanie podatkowe, co do działki [...] będącej własnością Skarżącego.

W odwołaniu od decyzji Skarżący zarzucił bezpodstawne naliczenie podatku od budowli, tj. magazynu opakowań, magazynu - kontenera, konstrukcji stalowej, wiaty łączącej, ogrodzenia oraz utwardzenia działki oraz zawyżenie powierzchni liczonej na działalność gospodarczą.

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że nie zgadza się z opodatkowaniem magazynu opakowań postawionego w ramach działalności gospodarczej (W.W. G. "[...]"), bowiem użytkowanie tego obiektu nastąpiło dopiero

w październiku 2011 r. Powyższe dotyczy też wiaty łączącej. Bezzasadne jest także opodatkowanie magazynu – kontenera (zlikwidowanego protokołem likwidacji

nr [...]). Ponadto na potrzeby działalności gospodarczej nigdy nie były wykorzystywane konstrukcja stalowa, ogrodzenie działki i utwardzony plac. Natomiast działka nr [...] została w części użyczona na potrzeby działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], SKO w K. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r. nr [...] Odnosząc się do ustaleń faktycznych sprawy stwierdziło, że Organ pierwszej instancji wydał prawidłową decyzję opartą na kompletnym materiale dowodowym. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły: dane z ewidencji gruntów i budynków, dokumenty podatnika (ewidencja środków trwałych, dokumenty projektowe, dziennik budowy), księgi wieczyste oraz własne ustalenia dokonane w trakcie oględzin przedmiotu opodatkowania (przeprowadzonych w dniu 20 grudnia 2011 r.).

Zdaniem Organu odwoławczego, zasadne było opodatkowanie wszystkich znajdujących się na działce [...] budynków użytkowych, w tym magazynu opakowań, gdyż są to budynki istniejące i użytkowane, a więc związane z działalnością gospodarczą.

Wbrew temu, co twierdzi Skarżący przedmiotowe obiekty istnieją prawnie, bowiem figurują w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez przedsiębiorcę. Wobec zgromadzonych dowodów, przedłożony przez Skarżącego w dnu 26 marca 2012 r. protokół likwidacji nr [...] z dnia [...] r. budzi wątpliwości. Pracownicy organu widzieli zlikwidowany kontener podczas oględzin, a ponadto widnieje on w ewidencji środków trwałych za rok 2011.

Organ odwoławczy wskazał, że w roku 2006 dla budynków Skarżącego,

o których mowa w odwołaniu powstała ewidencja budynków będąca częścią ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Ś. Dane te wiążą Organ na podstawie prawa geodezyjnego i kartograficznego.

W skardze do WSA w Szczecinie, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji Organu pierwszej instancji w całości, zarzucając oparcie rozstrzygnięć na dokumentacji nienależącej do Skarżącego,

tj. księdze wieczystej nr KW [...], danych nieprawdziwych, niefigurujących w KW [...] oraz bezpodstawnej odmowie uwzględnienia dokumentacji złożonej przez Skarżącego. Ponadto zarzucił nie wyjaśnienie przez Organ wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie.

Skarżący powtórzył argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji. Do skargi dołączył dziennik budowy, dokumentację fotograficzną, protokół likwidacyjny nr [...], umowę sprzedaży konstrukcji stalowej, faktury za demontaż tej konstrukcji, umowę użyczenia gruntów, odpis zwykły z księgi wieczystej urządzonej dla działki nr [...], dwie faktury VAT dotyczące przyczepy samochodowej.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z 7 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 615/12, oddalił skargę uznając, że skarga była nieuzasadniona

i podzielił pogląd SKO, reprezentowany w zaskarżonej decyzji.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej J. K. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 14 lipca 2015 r. sygn. akt II FSK 1708/13, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

W trakcie rozprawy WSA w Szczecinie w dniu 21 października 2015 r. na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączył sprawy o sygn. akt ISA/Sz 992/15, I SA/Sz 1000/15, I SA/Sz 1001/15, I SA/Sz 1002/15 oraz I SA/Sz 1060/15, do łącznego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia.

Ponownie rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej powoływana jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd administracyjny bada tylko legalność wydanej decyzji, czyli sprawdza czy prawidłowo ustalono stan faktyczny i czy zastosowana norma prawa materialnego odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).

Wskazać również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzygana w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.

Na wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji

w pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez stronę skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt II FSK 1708/13, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

Uchylenie zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do takiej sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Stosownie jednak do treści art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślić należy, że rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny, a w ślad za nim również organy, związane są nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami, co do dalszego postępowania.

Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak – Molczyk [w:] H. Knysiak – Molczyk,

M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2005).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu będą prowadzone w oparciu o stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy Organ podatkowy prawidłowo ustalił łączne zobowiązanie pieniężne za 2009 r. J.

i J. K. z tytułu posiadanych gruntów rolnych, budynków, budowli

i gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Według Skarżącego doszło do zawyżenia zobowiązania poprzez przyjęcie do opodatkowania budowli na działce [...] obręb [...] (magazynu opakowań i konstrukcji stalowej), które ich zdaniem faktycznie nie istniały, a także poprzez przyjęcie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w podwyższonej stawce całość działki [...], pomimo ogrodzenia i utwardzenia placu, stanowi ona prywatną własność niezwiązaną z działalnością gospodarczą podatników i opłacany od niej jest podatek rolny. Istota sporu sprowadza się do dokonanych ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej z punktu widzenia przepisów prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku uchylającym orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2013 r. wskazał, że podstawowym dowodem w sprawie Organy podatkowe uczyniły dokument w postaci protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu 20 grudnia 2011 r.

Przeprowadzenie przez Organ pierwszej instancji oględzin przedmiotowej nieruchomości wymagało sporządzenia protokołu., w którym powinny się znaleźć stwierdzenia, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono. Tymczasem,

z protokołu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, jaka część działki [...] została poddana oględzinom i jakich dokonano ustaleń w zakresie zajęcia jej na potrzeby prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Ponadto NSA zwróciło uwagę, że brak jest jakiegokolwiek załącznika, mapki czy szkicu obrazujących obszar gruntu poddany oględzinom, a także potwierdzenia, iż wykonano w trakcie oględzin dokumentację fotograficzną. Pomimo, że w treści decyzji znalazła się informacja o [...] zdjęciach, nie zostały one opisane, ponumerowane

i skatalogowane. Lakoniczne informacje nie pozwalają na jednoznaczną identyfikację, znajdujących się na nich urządzeń, czy budowli.

W związku z tym, Organ nie poczynił ustaleń, jakie przedmioty, urządzenia, budowle, czy infrastruktura znajdują się na przedmiotowej działce. Z protokołu i opisu pod jedną z fotografii nie wynika, czy za budowlę w postaci konstrukcji stalowej uznano zadaszenie pomiędzy halą produkcyjną, a magazynem, czy też inne metalowe przedmioty uwidocznione na innych zdjęciach. Nie wiadomo też przed jakimi budynkami i na jakiej części działki znajduje się utwardzony plac, a przede wszystkim, czy jest on wykorzystywany, bądź też chociażby "funkcjonalnie związany jest z działalnością gospodarczą". Z protokołu oględzin w ogóle nie wynika, że na działce znajduje się ogrodzenie, jaką cześć działki ono obejmuje i co znajduje się za ogrodzonym terenem, tzn. jaki rodzaj gruntu i czy jest on zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Nie opisano, także magazynu – kontenera, w tym w jaki sposób jest on związany z gruntem i czy znajduje się na działce nr [...] (nie obrazuje tego również zdjęcie).

W protokole brak też jest jakiejkolwiek uwagi ze strony obecnego przy jego sporządzaniu Skarżącego, dotyczącej obszaru gruntu objętego zakresem umowy użyczenia z dnia 1 stycznia 1994 r.

Suma ww. okoliczności powoduje, według NSA, że zarówno protokół, jak i tzw. "dokumentacja fotograficzna" nie mogły stać się podstawą jakichkolwiek ustaleń faktycznych. NSA stwierdziło, że dowód ten należy uznać za nieprzydatny

w postępowaniu podatkowym. Dodatkowo został on sporządzony 20 grudnia 2011 r., podczas, gdy stanowi podstawowy dowód, dla ustaleń stanu faktycznego począwszy od 2007 r., w tym także 2010 r.

NSA wskazało, że w toku postępowania stan zastany w dniu dokonywania oględzin i sporządzenia protokołu nie był w żaden procesowy sposób weryfikowany

w oparciu o inne dostępne dowody, np. zeznania świadków.

Za zasadny NSA uznało, także zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. W ramach oceny materiału dowodowego dokonanej przez Organy podatkowe i zaakceptowanej przez WSA w Szczecinie, wadliwie nadmierną moc i znaczenie przyznano protokołowi z oględzin, który jak wskazano powyżej był dowodem całkowicie nieprzydatnym. Ponadto pominięto znaczenie umowy użyczenia

z 1 stycznia 1994 r., na mocy której wyznaczono obszar gruntu rolnego zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej przez J. i J. K. Zdaniem NSA obszar wynikający z tej umowy, a także znajdujące się na nim budynki i budowle, powinny zaś stać się punktem wyjścia do dalszych ustaleń i dowodów.

Błędnie również Organy podatkowe przyjęły, a za nimi także WSA w Szczecinie, że dla działki [...] prowadzona jest księga wieczysta o nr KW [...] (choć dotyczy ona nieruchomości położonej w R., w skład której wchodzi działka o nr [...]).

Brak także kompletnych ustaleń dotyczących magazynu-kontenera, bowiem obiekt ten nie został w ogóle objęty oględzinami, a przynajmniej nie wynika to z protokołu. Nie ustalono również, czy był on wykorzystywany (przejęty do używania) już wcześniej na potrzeby działalności gospodarczej, jako kompletny i zdatny do użytku. Powyższe wymaga dodatkowych ustaleń, przy użyciu wszystkich dostępnych środków dowodowych.

Nieprawidłowo, także przyjęto do opodatkowania, jako budowlę konstrukcję stalową pomimo przedłożenia protokołu likwidacyjnego. Nie zostało bowiem wyjaśnione, czy konstrukcja stalowa zapisana pod nr [...] ewidencji środków trwałych oraz widoczny na jednym ze zdjęć łącznik pomiędzy halą produkcyjną, a magazynem opakowań to ta sama budowla. Nie wiadomo również, czy jest to budowla wiaty, czy też fragment budynku.

Z kolei trafność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 120 O.p. jest konsekwencją naruszenia przez WSA w Szczecinie przepisów postępowania oraz niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zadaniem NSA zasadnie podniesione zostały przez Skarżącego zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.p.o.l.,

art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l. oraz art. 6 ust. 1 i 2 u.p.o.l., poprzez ich błędne zastosowanie. Powyższe jest konsekwencją błędnych ustaleń faktycznych. Nie znajduje uzasadnienia, poczynione przez WSA założenie, że ogrodzenie działki i utwardzenie placu świadczy o zajęciu danego gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej.

NSA nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., gdyż przepisy te określają podstawową funkcję sądów administracyjnych i toczącego się przed nimi postępowania.

Nie ma również uzasadnionych podstaw zarzut naruszenia art. 187 O.p. Z uwagi na sformułowanie tego zarzutu, uchyla się on spod merytorycznej kontroli sądu kasacyjnego.

Za bezpodstawny należy zdaniem NSA uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 2 i art. 188 O.p. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono na czym miało polegać ich naruszenie. Skarżący bowiem w toku postępowania podatkowego, jako strona nie składał żadnego wniosku we wskazanym w ww. przepisach trybie, tym samym nie odbierano od niego oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

Podobnie nie uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 O.p., w związku z tym, że dziennik budowy nie stanowi dokumentu urzędowego w tym rozumieniu.

Ponadto NSA nie uznał za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w zw. z art. 91 O.p. Przyjęcie, bowiem zasady solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli nieruchomości z tytułu zobowiązania w podatku od nieruchomości, rodzi konieczność wydania decyzji wymiarowej w stosunku do każdego współwłaściciela (podatnika) i wskazania w tych decyzjach obowiązku podatkowego odnoszącego się do całego przedmiotu opodatkowania. Istota odpowiedzialności solidarnej sprowadza się zatem do tego, że odpowiedzialność każdego z dłużników

i uprawnienia każdego z wierzycieli mają za przedmiot cały dług i całą wierzytelność.

Nie ma również podstaw do uznania za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 229 O.p., gdyż w przypadku pierwszego przepisu procedury podatkowej uchybienie Organu pierwszej instancji polegające na podaniu niepełnej podstawy prawnej nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Drugi z zarzutów nie został w ogóle uzasadniony i nie wiadomo w czym Skarżący upatruje jego naruszenia.

Również zarzut naruszenia art. 106 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że po wywołaniu sprawy rozprawa rozpoczyna się od sprawozdania sędziego, który zwięźle przedstawia na podstawie akt stan sprawy ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów skargi. Zgodnie z protokołem rozprawy, Sąd nie uchybił w tym zakresie przepisom postępowania.

Konieczność dokonania powyższych ustaleń i ponownej oceny materiału dowodowego nie mogła zatem zostać konwalidowana przez Sąd obecnie orzekający

w niniejszej sprawie jedynie poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku zgodnego

z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a.

Reasumując, w toku ponownie prowadzonego postępowania Organy podatkowe zobowiązane będą uwzględnić zalecenia wynikające z niniejszego wyroku, jak również wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie prawidłowości zgromadzenia i oceny zgromadzonego materiału dowodowego, inicjatywy dowodowej oraz zasadności zastosowania przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe okoliczności na względzie, Sąd kierując się przedstawionymi wyżej względami, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. skargę, jako uzasadnioną uwzględnił. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowiły natomiast przepisy art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.