Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 722/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono niezgodność z prawem  zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 30 c ust. 3 pkt 1, art. 30e
journal: Dz.U. 2006 nr 227 poz 1658
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
article: art. 6b ust.10
journal: Dz.U. 2007 nr 42 poz 275
law: Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości - tekst jednolity
article: art. 200,. art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2010 r. sprawy ze skargi C. S.A. w K. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu nr [...]; 1. uwzględnia skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia protestu przez Polską Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości; 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz C. S.A. w K. kwotę 457 złotych (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 30 marca 2010 r. (data złożenia) wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez C. S.A. w K. jest stanowisko Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP") wyrażone w piśmie z [...] marca 2010 r. nr [...] informującym o nie przyznaniu dofinansowania na realizację projektu: "[...]". Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

C. S.A. w dniu [...] marca 2009 r. złożyła w PARP wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013 (dalej POIG lata 2007-2013), Działanie 1.4 Wsparcie projektów celowych; Działanie 4.1 Wsparcie wdrożeń wyników prac B + R pod tytułem "[...]". Wniosek uzyskał numery rejestracyjne [...]. Pismem z [...] września 2009 r. PARP poinformowała spółkę C., iż zgodnie z decyzją Instytucji Zarządzającej nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację ww. projektu, gdyż projekt nie spełnił wszystkich kryteriów obligatoryjnych. Mianowicie PARP wskazała, iż wnioskodawczyni nie wykazała spełnienia efektu zachęty. Zdaniem PARP mimo zaznaczenia we wniosku spełnienia opisu zachęty, to w części opisowej biznes planu wnioskodawczyni nie wyjaśniła na czym będzie polegało spełnienie tego kryterium. Ponadto zauważył, iż całkowity budżet projektu wynosi 1 mln złotych, co stanowi mniej niż 2 % zysku operacyjnego prognozowanego przez spółkę na rok 2009. Zatem zdaniem PARP wnioskodawczyni byłaby w stanie przeprowadzić projekt w całości samodzielnie, bez zauważalnego pogorszenia sytuacji finansowej i wyników firmy.

Zgodnie z pouczeniem zawartym w powyższym piśmie C. S.A. złożyła protest wnosząc o jego pozytywne rozpatrzenie oraz skierowanie wniosku do ponownej oceny przez instytucję odpowiedzialną za ocenę projektów.

PARP po ponownej analizie dokumentacji aplikacyjnej, w szczególności pkt 21 i części V wniosku o dofinansowanie, a także opisów przedstawionych w pkt B.2.1 oraz C.1.11, przychyliła się do argumentacji wnioskodawczyni i pismem z [...] listopada 2009r. poinformowała spółkę o pozytywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu PARP wskazała, iż po powtórnej weryfikacji dokumentacji aplikacyjnej uznano, że wnioskodawczyni w części opisowej biznes planu przedstawiła i uzasadniła spełnienie efektu zachęty w następujących kryteriach:

znaczące zwiększenie rozmiaru projektu/działania dzięki środkowi pomocy,

znaczące zwiększenie zasięgu projektu/działania dzięki środkowi pomocy,

znaczące zwiększenie całkowitej kwoty wydanej przez beneficjenta na projekt/działanie dzięki środkowi pomocy.

W związku z powyższym zgodnie z § 10 ust. 2 Załącznika 4.4 - Procedura odwoławcza w ramach POIG do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, zwanego dalej Procedurą odwoławczą, wniosek został skierowany do ponownej oceny merytorycznej. Jednocześnie PARP wskazała, że przy rozpatrywaniu protestu powstała wątpliwość, co do prawidłowości dokonanej przez ekspertów oceny wobec braku dokonania przez nich szczegółowego uzasadnienia i wnikliwego opisu w ramach kryterium: "Wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresów i celów projektu oraz celów Działania".

W wyniku ponownej oceny merytorycznej dokonanej przez ekspertów uznano, że projekt nie spełnia kryterium: Wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresów i celów projektu oraz celów Działania, o czym poinformowano skarżącą pismem z dnia [...] marca 2010r. W uzasdnieniu PARP wskazała, iż poddany recenzji projekt związany z utworzeniem platformy "[...]" dotyczy dofinansowania trzech odrębnych zakresów: nabycia środków trwałych, tzn. zakupu serwera, a następnie wydatków związanych z wynagrodzeniami i kosztami ogólnymi. PARP stwierdziła, iż dofinansowanie zakresu pierwszego nie budzi żadnych zastrzeżeń, natomiast pozostałych dwóch budzi duże wątpliwości. Zdaniem PARP nieuzasadnionym jest dofinansowywanie z pieniędzy publicznych wydatków nie wskazanych w projekcie, tzw. kosztów ogólnych. Wnioskodawca w ramach wyżej wymienionych kosztów nie wskazał bezpośrednio, co zostanie za rzeczone środki zrealizowane. Lapidarny i lakoniczny sposób wyliczenia kosztów ogólnych na podstawie iloczynu stawki narzutów kosztów ogólnych używanych przez C. (za rok 2008) oraz sumy kosztów bezpośrednich (wynagrodzeń i amortyzacji) w żadnej mierze nie wskazuje na sposób i celowość wydatkowania środków, o których mowa, z funduszy przyznawanych w ramach Działania. Ponadto w przypadku wydatków związanych z wynagrodzeniami stanowiącymi główny element aplikowanych środków we wniosku Projektodawca nie wskazał jednoznacznych metod rozliczenia się z nich. Zdaniem PARP wskazanie w projekcie przewidzianych do realizacji poszczególnych modułów wraz z ilością osobomiesięcy i miesięcznej stawki wynagrodzeń nie jest jednoznacznym określeniem metody rozliczenia się ze środków przyznanych w ramach Działania, co jest tym istotniejsze, że przecież środki przeznaczone na wynagrodzenia są głównym elementem przedłożonego wniosku. Dodatkowo PARP wskazała, że podobny produkt (o mniejszej funkcjonalności) znajduje się już w ofercie wnioskodawczyni. Brak jasnej "polityki anty-autoplagiatu" stanowi główny przyczynek do niekwalifikowaności aplikowanych w ramach wynagrodzeń środków pieniężnych. W związku z powyższym wydatki w ramach projektu są nieuzasadnione i nieracjonalne co do zakresu i celów Działania w ramach POIG, co jednoznacznie dyskwalifikuje realizację projektu w ocenianym kryterium.

Pismem z 30 marca 2010r. C. S.A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie PARP z [...] marca 2010r. i zarzuciła PARP:

1. przeprowadzenie ponownej oceny wniosku w sposób naruszający przepisy art. 26 ust. 2 pkt 8, art. 29 ust. 1 pkt 11 i art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.) zwanej dalej u.z.p.p.r. poprzez naruszenie postanowień procedury odwoławczej przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego, a to zapisów § 9 ust. 3, § 10 ust. 1 lit. a, ust. 2 i ust. 3 załącznika nr 4.4 "Procedura odwoławcza w ramach POIG do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 " zwanej dalej "Procedurą"" i dokonanie ponownej oceny wniosku o dofinansowanie projektu pod kątem kryteriów innych aniżeli wskazane w pierwszym piśmie o ocenie wniosku złożonego przez Skarżącej;

2. przeprowadzenie ponownej oceny wniosku w sposób naruszający przepis art. 29 ust. 1 pkt 6 i art. 29 ust. 4 u.z.p.p.r., poprzez zmianę zasad konkursu, warunków realizacji projektu oraz nakładanie na skarżącą dodatkowych obowiązków, w tym poprzez pogorszenie sytuacji skarżącej w wyniku rozpatrzenia przysługującego jej środka odwoławczego polegające na dokonaniu ponownej oceny wniosku o dofinansowanie projektu pod kątem kryteriów innych aniżeli wskazane w pierwszym piśmie o ocenie wniosku, jak i poprzez dokonywanie oceny wniosku skarżącej pod kątem wymagań w ogóle nie stawianych w ogłoszeniu o naborze, regulaminie przeprowadzania konkursu, instrukcji wypełniania wniosku, Przewodniku po kryteriach wyboru, czy Szczegółowym opisie priorytetów jak i innych udostępnionych skarżącej dokumentach dotyczących sposobu przygotowania wniosku o dofinansowanie;

3. przeprowadzenie ponownej oceny wniosku w sposób naruszający prawo, poprzez niewyjaśnienie okoliczności przytoczonych przez PARP jako podstawa odmowy przyznania dofinansowania realizacji projektu, w tym niewyjaśnienie treści wniosku skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym piśmie. Ponadto PARP odnosząc się do zarzutu spółki wskazującego, że wniosek o dofinansowanie na skutek uwzględniania protestu może być poddany ocenie tylko i wyłącznie pod kątem kryterium w tym samym zakresie wymagań co wskazane w pierwszym piśmie o ocenie wniosku i proteście uznała, iż zarzut ten jest bezzasadny. PARP wyjaśniła, iż pozytywne rozpatrzenie protestu nie oznacza uznania że wniosek jest poprawny. Pozytywne rozpatrzenie protestu oznacza jedynie przekazanie projektu do ponownej oceny. Powtórna ocena wniosku została dokonana z uwzględnieniem § 10 ust. 3 Procedury. PARP podkreśliła, że ponowna ocena wniosku dokonywana jest przez Członków Komisji Konkursowej, którzy na wcześniejszym etapie nie byli bezpośrednio zaangażowani w ocenę danego projektu. Ocena dokonywana przez Członków Komisji jest oceną niezależną. Są oni co prawda zobowiązani do wzięcia pod uwagę treści rozstrzygnięcia instytucji rozpatrującej protest i przeanalizowania nieprawidłowości w przeprowadzonej oceny jednak nie są związani ewentualnymi wskazówkami interpretacyjnymi instytucji rozpatrującej protest przy dokonywaniu ponownej oceny wniosku.

Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości stanęła również na stanowisku, iż argumentów za przyjęciem postawionej przez skarżącą tezy nie daje również § 9 ust. 3 Procedury odwoławczej. Zgodnie z tym przepisem "IRP jest związana zakresem protestu - sprawdza zgodność złożonego wniosku o dofinansowanie projektu tylko z tym kryterium lub kryteriami oceny, które zostały wskazane w proteście". Prawidłowe odczytanie dyspozycji tego przepisu nie może być dokonane bez odwołania się do pozostałych postanowień Procedury odwoławczej. W szczególności nie może to być dokonane bez uwzględnienia przepisów Procedury odwoławczej określających istotę protestu jak i zakres przedmiotowy protestu. Protest to pisemne wystąpienie podmiotu wnioskującego o dofinansowanie projektu o ponowne sprawdzenie zgodności złożonego wniosku o dofinansowanie z kryteriami wyboru finansowych operacji, zatwierdzonymi przez komitet Monitorujący PO IG (§ 5 Procedury). Zakres przedmiotowy protestu określony jest natomiast w § 7 Procedury odwoławczej. Zdaniem PARP zestawienie przepisu § 9 ust. 3 z § 5 i § 7 ust. 2 lit. c i ust. 3) wskazuje, że związanie zakresem protestu oznacza jedynie, że nie zgłoszenie w proteście zarzutów dotyczących oceny w którymkolwiek z kryteriów powoduje uznanie, że skarżący zgadza się z oceną dokonaną w niekwestionowanych kryteriach. Oznacza to również, że instytucja rozpatrująca protest nie jest zobowiązana do sprawdzania zgodności złożonego wniosku o dofinansowanie z kryterium lub kryteriami oceny nie wskazanymi w proteście. Inaczej mówią przepis ten oznacza, że podmiot, który wniósł protest nie może czynić instytucji rozpatrującej protest zarzutu, że ta "nie sprawdziła" oceny wniosku z innymi kryteriami.

Z przepisu § 9 ust. 3 Procedury odwoławczej zdaniem Instytucji Zarządzającej nie można natomiast wyprowadzić nakazu dokonania ponownej oceny merytorycznej tylko w zakresie kryterium wskazanego w proteście, gdyż mogłoby to doprowadzić do niemożliwej do zaakceptowania sytuacji, w której podmiot prowadzący konkurs dostrzegając nieprawidłość złożonego projektu nie mógłby zweryfikować projektu w tym zakresie tylko z tego powodu, że nie zauważył tego na wcześniejszym etapie oceny projektu. Takie działanie naruszałoby przy tym bez wątpienia zasadę równego traktowania podmiotów składających wnioski o dofinansowanie projektów, gdyż takie same błędy, w jednych wnioskach przesądzałyby o ich odrzuceniu, a w innych nie zostały uwzględnione w ocenie, co spowodowałoby pozytywną ocenę wniosków i przyznanie wsparcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozpoznania skargi stanowią w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ), zwaną dalej u.z.p.p.r. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., w związku z art. 30e u.z.p.p.r., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.

Przedmiotem skargi jest informacja Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] marca 2010 r. o nie przyznaniu dofinansowania realizacji projektu "[...]".

Dopłaty, o które ubiegała się skarżąca, są formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rozwoju, będącej jednym z celów Unii Europejskiej, określonych w art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej Spółki o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, na lata 2007-2013 (w skrócie: PO IG), Priorytet 1: Badanie i rozwój nowoczesnych technologii, Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjnej przedsięwzięcia, Działania 1.4-41: Wsparcie projektów celowych oraz wsparcie wdrożeń wyników prac B+R.

Program ten został zatwierdzony przez Komisję Europejską decyzją z dnia 1 października 2007 r. nr K (2007) 4562 w sprawie przyjęcia Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka w ramach pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, a następnie przyjęty uchwałą Rady Ministrów w dniu 30 października 2007 r. Został on przygotowany na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31 lipca 2006 ze zm.).

Główną instytucją nadzorującą PO IG i zarządzającą Programem jest Instytucja Zarządzająca (w skrócie IZ ), której rolę pełni Minister Rozwoju Regionalnego. Duża część zadań, w celu sprawnej realizacji Programu, została przekazana na zasadzie delegacji uprawnień Instytucjom Pośredniczącym (w skrócie: IP). Dla Osi Priorytetowej 4 funkcję tę pełni Minister Gospodarki. Instytucjami podległymi dla IP są Instytucje Wdrażające (inaczej Instytucje Pośredniczące II stopnia, w skrócie: IW). W niniejszej sprawie taką Instytucją jest PARP.

Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości działa w oparciu o ustawę z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2007 r., Nr 42, poz. 275).

Stosownie do przepisu art. 6b ust. 10 tej ustawy właściwy minister pełniący funkcję instytucji zarządzającej programem operacyjnym, o którym mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju oraz w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki określa w drodze rozporządzenia szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania przez Agencję pomocy finansowej w ramach tego programu, uwzględniając konieczność realizacji celów w nim określonych, efektywnego i skutecznego wykorzystania tej pomocy oraz zapewnienia przejrzystości jej udzielania.

Zasady przeprowadzenia konkursu PO IG dotyczącego ww. działania jak również wytyczne określające kryteria ocen składanych w tym zakresie wniosków regulują m.in.: 1) ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, 2) Regulamin przeprowadzania konkursu w ramach PO IG Priorytet 1: Badania i rozwój nowoczesnych technologii, Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działalnie 1.4-4.1., Wsparcie projektów celowych oraz wsparcie wdrożeń wyników prac B+R), 3) Przewodnik po kryteriach wyboru operacji finansowych w ramach PO IG 2007-2013 (zwany dalej: "Przewodnikiem") , 4) Załącznik 4.4. Procedura odwoławcza w ramach PO IG, zwanej dalej Procedurą odwoławczą.

Mając na uwadze ww. uregulowania określające wymogi wniosku o wsparcie w ramach przedmiotowego PO IG oraz sposób jego oceny, zdaniem Sądu racje należało przyznać stanowisku przedstawionemu przez skarżącą spółkę. Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia zakresu rozpoznawania wniosku w wyniku pozytywnego rozpatrzenia protestu przez instytucję rozpatrującą protest (IPR).

W myśl § 9 ust. 3 Procedury odwoławczej Instytucja właściwa do rozpatrzenia protestu (IPR) jest związana zakresem protestu – sprawdza zgodność złożonego wniosku o dofinansowanie projektu tylko z tym kryterium lub kryteriami oceny, które zostały wskazane w proteście.

Zgodnie z przepisem § 10 Procedury odwoławczej:

"1. W wyniku złożenia protestu IRP może:

a) rozpatrzyć protest pozytywnie – w przypadku, gdy na podstawie zebranych informacji i dokumentacji uzna za zasadne skierowanie projektu do ponownej oceny do instytucji odpowiedzialnej za ocenę projektów.

b) rozpatrzyć protest negatywnie – (...).

2. Uwzględniając protest, właściwa IRP kieruje projekt objęty protestem do ponownej oceny w ramach kryterium lub kryteriów, które wymagają dokonania ponownej oceny, wraz z uzasadnieniem przyjętego rozstrzygnięcia, w którym w szczególności wskazuje na czym jej zdaniem polegało niewłaściwe przeprowadzenie oceny wniosku w zakresie danego kryterium lub kryteriów.

3. W przypadku powtórnej oceny, instytucja jej dokonująca np. komisja konkursowa, zobowiązana jest do:

a) zapoznania się z wynikami pierwotnej oceny projektu,

b) zapoznania się z treścią protestu złożonego przez wnioskodawcę oraz do wzięcia pod uwagę treści rozstrzygnięcia IRP wraz z jego uzasadnieniem, a w szczególności do wnikliwego przeanalizowania nieprawidłowości w przeprowadzonej ocenie, które zostały wskazane przez IRP,

c) dokonania ponownej oceny projektu w terminie nie dłuższym niż 15 dni roboczych, liczonych od momentu skierowania projektu do ponownej oceny – daty rozpatrzenia protestu,

d) pisemnego ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych przez IRP w piśmie kierującym projekt do ponownej oceny.

Z uwzględnieniem powyższego, po dokonaniu ponownej oceny instytucja odpowiedzialna za ocenę projektów podejmuje rozstrzygnięcie właściwe dla danego etapu oceny rozstrzygnięcia.

4. W przypadku pozytywnego wyniku ponownej oceny projektu, podlega on dalszej procedurze wyboru (...)".

Mając na uwadze powyższe regulacje należało zauważyć, iż rozpoznając protest IRP przekroczyła zakres protestu, gdyż zgodnie z cytowanym § 9 ust. 3 Procedury odwoławczej, IPR sprawdza zgodność złożonego wniosku o dofinansowanie projektu tylko z tym kryterium lub kryteriami oceny, które zostały wskazane w proteście. Z powyższego wynika zatem, że IPR związana jest zakresem protestu i w związku z tym rozpoznając pozytywnie dla wnioskodawczyni protest w zakresie tzw. Efektu zachęty nieprawidłowo poleciła instytucji dokonującej ponownej analizy wniosku o dofinansowanie badanie wniosku w zakresie innego kryterium, tj. "Wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów Działania".

Ponadto mając na uwadze regulacje § 10 Procedury odwoławczej dotyczące wyniku rozpatrzenia protestu stwierdzić należy, że podmiot dokonujący powtórnej oceny projektu nie jest organem odwoławczym w takim znaczeniu jak przewiduje to Kodeks postępowania administracyjnego. Podmiot ponownie rozpoznający sprawę dokonuje bowiem ponownej merytorycznej oceny projektu. Można zatem stwierdzić, że omawiany przepis Procedury odwoławczej zawiera swego rodzaju "wytyczne" dla osób, powtórnie oceniających projekt. Istotnym jest tutaj także, iż jak wskazywano w toku postępowania, Członkowie Komisji Konkursowej dokonujący ponownej oceny projektu otrzymali do zapoznania się wyniki pierwotnej oceny projektu oraz treść protestu złożonego przez Wnioskodawcę wraz z treścią rozstrzygnięcia z uzasadnieniem Instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu.

W związku z powyższym, zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż naruszone zostały przepisy § 9 ust. 3, § 10 ust. 2 i ust. 3 Procedury odwoławczej, bowiem instytucja dokonująca ponownej analizy wniosku o dofinansowanie wyszła poza zakres możliwości ponownej oceny merytorycznej, o której mowa w cyt. § 10 ust. 2 Procedury odwoławczej i nie przeanalizowała wskazanych przez IRP nieprawidłowości w przeprowadzonej ocenie.

Instytucja dokonująca ponownej analizy wniosku mogła jedynie dokonać ponownej analizy wniosku w zakresie wskazanym w informacji uwzględniającej protest strony skarżącej. Nie mogła zatem wyjść poza wskazane w tej sytuacji niewłaściwe przeprowadzenie oceny wniosku w zakresie danego kryterium. Tym samym nie mogła w ramach ponownej analizy danego kryterium podnosić nowych okoliczności, które w jej ocenie przemawiały za nie spełnieniem danego kryterium, a które nie były podnoszone w pierwotnej ocenie wniosku. Zdaniem Sądu przepisy prawne dotyczące rozpoznawania wniosków o dofinansowanie zostały stworzone z założeniem, iż procedura dotycząca wyboru konkretnych projektów, oprócz gwarancji równości podmiotów i rzetelności oceny wniosków winna również spełniać nie mniej ważną zasadę tj. zasadę szybkości postępowania, gdyż dobrem, o które ubiegają się podmioty startujące w konkursie są pieniądze dostępne w ramach przekazanych Polsce określonych funduszy na określony okres czasu (np. lata 2007-2013). Po tym okresie, co do zasady pieniądze nie będą dostępne. Dlatego też np. Procedura odwoławcza została ustanowiona w taki sposób, aby priorytetem była szybkość postępowania i przykładem tego jest § 10 ust. 5 Procedury odwoławczej, który stanowi, iż wyniki ponownie przeprowadzonej oceny są wiążące i kończą procedurę odwoławczą w odniesieniu do określonego projektu. Wnioskodawcy nie przysługuje dodatkowo żaden środek odwoławczy, także w przypadku ponownie negatywnego wyniku oceny projektu. Procedura wyboru w odniesieniu do niego zostaje tym samym zakończona. Zdaniem Sądu celem takiego zapisu był, o czym mowa wyżej, zakres ponownej oceny projektu, po uwzględnieniu protestu.

Sąd analizując sposób procedowania z wnioskiem o dofinansowanie zauważa, iż przy dokonywaniu pierwotnej analizy wniosku przez niezależnych ekspertów jest on oceniany przez nich wszechstronnie, co winno znaleźć odzwierciedlenie w Kartach oceny wniosku. Następnie na podstawie powyższego organ (w tej sprawie PARP) podejmuje stosowną "decyzję" i jeżeli jest to decyzja niekorzystna dla wnioskodawcy informuje go o niej z podaniem przyczyn takiego rozstrzygnięcia. Od tej informacji wnioskodawcy przysługuje protest (zgodnie z art. 30b ust. 2 system realizacji programu operacyjnego musi uwzględnić co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie). W wyniku uwzględnienia protestu właściwa IRP kieruje projekt objęty protestem do ponownej oceny w ramach kryterium lub kryteriów, które wymagają dokonania ponownej oceny, wraz z uzasadnieniem przyjętego rozstrzygnięcia, w którym w szczególności wskazuje na czym jej zdaniem polegało niewłaściwe przeprowadzenie oceny wniosku w zakresie danego kryterium lub kryteriów. Ponowna analiza dokonywana jest tylko i wyłącznie w zakresie wskazanym w informacji uwzględniającej protest, zaś informacja uwzględniająca protest nie może przekraczać zakresu zaskarżenia pierwotnej oceny wniosku, co wynika wprost z brzmienia § 9 ust. 3 Procedury odwoławczej. Wymieniony przepis wiąże wprost IPR zakresem protestu. Nie może być mowy o innej interpretacji tegoż przepisu skoro wykładnia gramatyczna mająca pierwszeństwo zastosowania nie budzi żadnych wątpliwości. Przypisywanie sobie prawa ponownej całościowej oceny projektu przez IPR, bądź jej zlecanie instytucji dokonującej ponownej analizy wniosku o dofinansowanie w takim zakresie jest nieuprawnione w świetle jednoznacznego brzmienia ww. przepisu. Zatem Instytucja dokonująca ponownej analizy wniosku o dofinansowanie nie może wyjść poza powyższy zakres, bowiem od takiej oceny przysługiwałby środek zaskarżenia. Natomiast zgodnie z cytowanym § 10 ust. 5 Procedury odwoławczej od ponownej negatywnej oceny żaden środek odwoławczy nie przysługuje. Dlatego też zdaniem Sądu, mając na uwadze cały system procedowania z wnioskiem o przyznanie dofinansowania oraz zasadę szybkości (wiążącą się np. z szybkością dokonywania ponownej analizy wniosków i rozpoznawania środków odwoławczych) instytucja dokonująca ponownej analizy wniosku nie może podnosić nowych okoliczności, od których wnioskodawcy nie przysługiwałyby żadne środki odwoławcze.

W związku z powyższym zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż ponowna ocena dokonywana jest w ramach kryteriów i wymagań określonych w pierwszym piśmie informującym o ocenie wniosku oraz w proteście. Na etapie ponownej oceny wniosku nie mogą być podnoszone nowe zarzuty w stosunku do wniosku o dofinansowanie. Procedura odwoławcza została tak skonstruowana, aby wszystkie zarzuty dotyczące wniosku były podnoszone w trakcie pierwszej oceny. Wskutek wniesienia środka odwoławczego rozpatrywana jest prawidłowość oceny pod kątem tych samych kryteriów (wskazanych wymagań ich dotyczących) co kryteria wskazane w pierwszym piśmie informującym o wynikach oceny wniosku. Instytucja rozpatrująca protest nie może nakazać dokonania ponownej oceny pod kątem nowych kryteriów czy nowych wymagań, tj. innych aniżeili te wskazane w piśmie o pierwszej ocenie. Instytucja dokonująca ponownej analizy ma za zadanie sprawdzenie prawidłowości pierwszej oceny wniosku w ramach wskazanych kryteriów, z którymi wniosek był wówczas oceniany jako niezgodny.

Bezzasadne są zatem twierdzenia PARP, zawarte w odpowiedzi na skargę wskazujące, iż działanie polegające na ponownej analizie wniosku tylko w zakresie kryteriów, co do których stwierdzono nieprawidłowości, w wypadku zauważenia innych błędów wcześniej nie stwierdzonych, mogłoby doprowadzić, do naruszenia zasady równego traktowania podmiotów składających wnioski o dofinansowanie projektów. Nie można podzielić powyższego z tego powodu, iż po pierwsze jak słusznie wskazał PARP pierwotna ocena wniosku o dofinansowanie projektu dokonywana jest przez niezależnych ekspertów (co najmniej dwóch) i na podstawie tej oceny Instytucja Wdrażające podejmuje stosowne rozstrzygnięcie wskazujące w nim ewentualne uchybienia. Ponadto i najważniejsze takiemu sposobowi rozumowania sprzeciwia się Procedura odwoławcza, która z jednej strony zakreśła zakres ponownej oceny oraz z drugiej uniemożliwia złożenie środka odwoławczego na ponowną ocenę. Procedura ta nie przewiduje też ponownej analizy wniosków, które od razu uzyskały pozytywną ocenę. Również w tym kontekście należy oceniać równość traktowania podmiotów składających wnioski o dofinansowanie.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa przy ocenie projektu i nakazał ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach jak w pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a w związki z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.