Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 119/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
*Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 i 2, art. 4, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 maja 2009 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 1, art. 6 i art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 16 ust. 1 i art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania W. S. od decyzji Nr [...] Burmistrza S. z dnia [...] r. w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej dotyczącej nieruchomości zbytych na poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości przyległych w okresie od 1 października 1998 r. do 30 września 2008 r. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że pismem z dnia 20 października 2008r. W. S. wystąpiła o udostępnienie Jej informacji publicznej w formie pisemnej dotyczącej sprzedaży, przez Gminę S. w okresie od 1 października 1998 r. do miesiąca września 2008 r., nieruchomości na poprawę warunków zagospodarowania przyległych nieruchomości, których właścicielami są osoby fizyczne. Podniosła, że żądania informacja powinna zawierać numer działki, arkusz map, miejscowość (adres), powierzchnię i cenę sprzedanej działki, kto dokonywał wyceny i jaką metodą, tryb sprzedaży takiej działki lub oddania w użytkowanie wieczyste, kiedy i kto nabył taką działkę oraz skład komisji przetargowej.

Pismem z dnia 29 października 2008 r. Burmistrz S. poinformował zainteresowaną, że żądana informacja jest informacją przetworzoną i zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wezwał zainteresowaną do wykazania na piśmie szczególnego interesu publicznego w przedmiotowej sprawie.

Odpowiadając na powyższe pismo W. S. dokonała interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i wskazała, że w jej rozumieniu "interes publiczny" oznacza obowiązek władzy publicznej do działania na podstawie i w granicach prawa, jawnie, a obywatel ma prawo wiedzieć, czy władze publiczne działają zgodnie z prawem i interesem obywateli i Państwa.

W piśmie z dnia 20 listopada 2008 r. B. S. ponownie wezwał wnioskodawczynie do wykazania szczególnego interesu publicznego w przedmiotowej sprawie.

Z kolei pismem z dnia 27 listopada 2008 r. W. S. wskazała, że w dokonanej przez Urząd interpretacji przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 brak jest logiki, i w piśmie z dnia 12 listopada 2008 r. wyjaśniła co oznacza interes publiczny, przypominając, że w jej wniosku chodzi, czy działki zbywane we wskazanym okresie, odsprzedawane były zgodnie z prawem, interesem Gminy, a zdobyta w ten sposób wiedza posłuży do poinformowania innych obywateli gminy S., czy też organy ścigania.

Burmistrz S. decyzją Nr [...] z dnia [...] r. postanowił odmówić udzielenia W. S. informacji publicznej dotyczącej nieruchomości zbytych na poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości przyległych, w okresie od 1 października 1998 r. do 30 września 2008 r.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej daje uprawnienie do uzyskania takiej informacji, w tym do uzyskania informacji przetworzonej. W takim przypadku prawo wymaga wykazania, że informacja ta jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. W związku z tym Burmistrz poinformował wnioskodawcę, że w celu realizacji wniosku należy wykazać szczególnie istotny interes publiczny. Dalej organ wyjaśnił, że strona nie wykazała tego interesu publicznego, zaś motywem działania był interes prywatny, dotyczący wyjaśnienia własnej sprawy odwołującej.

Od decyzji tej odwołanie wniosła W. S.. Jej zdaniem decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie art. 1, art. 2, art. 4 i art. 3 ust. 1 pkt 1 rzeczonej ustawy przez błędną jej wykładnię. W ocenie odwołującej, Burmistrz zamiast udzielić informacji lub wystąpić z ewentualną propozycją zmiany formy , czy nawet zakresu udzielenia informacji, zaczął wzywać skarżącą do wykazania na piśmie szczególnego interesu publicznego. Działania takie Burmistrza, zdaniem skarżącej, były pozbawione podstaw prawnych. Skarżąca podniosła, że zgodnie z brzmieniem art. 2 ustawy organ nie mógł żądać wykazania interesu prawnego i faktycznego. Ponadto, skarżąca podniosła, że uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 kpa, gdyż nie odnosi się do twierdzeń i stanowiska skarżącej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje.

Zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje m.in. dostęp do dokumentów. Ograniczenie prawa, o którym mowa wyżej, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Tryb udzielania informacji określa ustawa.

Aktem prawnym regulującym dostęp do informacji publicznej jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Dalej w art. 2 postanowiono, że prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskanie informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, wglądu do dokumentów urzędowych, dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów ( art. 3 ust. 1 ). Prawo do informacji publicznej obejmuje również uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych ( art. 3 ust. 2 ). Stosownie do art. 4 ustawy obowiązek udostępniania informacji publicznej spoczywa na władzy publicznej wykonującej zadania publiczne m.in. na organach władzy publicznej. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnej oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Następnie Kolegium po przytoczeniu treści art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zawierającej przykładowy wykaz informacji uzyskanych za "publiczne" uznało, że dane dotyczące sprzedaży nieruchomości na poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości przyległych stanowią informację publiczną.

Odnosząc się do badanej sprawy stwierdzono, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesiono, że istota wniosku strony z dnia 20 października 2008r. wskazuje, że organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał zakwalifikowania żądania W. S. do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, tj. takiej informacji, która będzie opracowana przez zobowiązany organ administracji publicznej na podstawie posiadanych danych. W ocenie Kolegium, nie może budzić wątpliwości, że wniosek strony, oprócz żądania uzyskania informacji publicznej, wskazywał również na kryteria, na podstawie których dana informacja miała być opracowana. Oznacza to. że uzyskanie takiej informacji, jak wynika z cytowanego wyżej art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest możliwe w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Pojęcie interesu publicznego, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I SOK 1347/05, jest pojęciem niedookreślonym, nieposiadającym ustawowej definicji. Zdaniem Sądu "..interes publiczny odnosi się do funkcjonowania państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, związanych szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu..." Dalej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "... w kwestii udzielenia przez organ administracji państwa informacji publicznej interes publiczny istniej wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. usprawniałoby działanie jego organów..."

W przedmiotowej sprawie W. S. wezwana do wykazania istotnego interesu publicznego, któryby uzasadniał udostępnienie wnioskowanych informacji, zdaniem składu orzekającego, interesu takiego nie wykazała bowiem uzyskane informacje nie będą miały znaczenia dla funkcjonowania Urzędu Miejskiego w S. i nie wpłyną na poprawę jego funkcjonowania. W ocenie Kolegium, wbrew deklarowanym intencjom wnioskodawczyni, o interesie gminy i jej mieszkańców, celem uzyskania tak obszernej przetworzonej informacji publicznej jest interes prywatny, na co wskazuje cały kontekst sprawy, przy okazji której zostało zgłoszone żądanie udostępnienia informacji publicznej, na co wskazuje wniosek z dnia 20 października 2008 r. i odwołanie od zaskarżonej decyzji z dnia 22 grudnia 2008 r. W obu pismach strona wprost wiąże żądanie uzyskania przetworzonej informacji publicznej ze sprawą odmowy sprzedaży działki nr [...].

Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że są nie zasadne.

W art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustawodawca sformułował jedną z zasad tej ustawy, że dostęp do informacji publicznej nie jest uzależniony od wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Natomiast postanowienie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy jest wyjątkiem od tej zasady przewidującym wykazanie przez zainteresowanego uzyskaniem przetworzonej informacji publicznej, że uzyskanie takiej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Na takie rozumienie postanowień tych przepisów wskazuje dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych.

Nie zachodzi również naruszenie art. 13 ustawy. W myśl tego przepisu udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Wprawdzie od dnia złożenia wniosku (20 października 2008 r.) do dnia wydania decyzji (15 grudnia 2008 r.) upłynęło prawie dwa miesiące, jednakże w tym okresie organ pierwszej instancji podejmował czynności mające na celu wyjaśnienie sprawy.

Kolegium nie dopatruje się także naruszenia art. 14 ustawy. Wniosek z dnia 20 października 2008 r. określał konkretnie żądanie udostępnienia informacji publicznej, które zostało zakwalifikowane przez organ pierwszej instancji jako żądanie uzyskania przetworzonej informacji publicznej. Wniosek skarżącej mógł być wykonany jednakże warunkiem uzyskania takiej informacji było wskazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Tak więc nie zachodziła okoliczność zastosowania art. 14 ustawy.

Należy także zauważyć, że art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego do części składowych decyzji administracyjnej zalicza m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Przez uzasadnienie faktyczne decyzji, o jakim mowa w art. 107 § 3 kpa, należy rozumieć nie tylko przytoczenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, ale także ocenę dokonaną na podstawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stąd też błędy w uzasadnieniu powinny być rozpatrywane w kontekście wpływu jaki wywarły na wynik sprawy.

Zdaniem składu orzekającego, błędy występujące w uzasadnieniu decyzji są nieistotne i nie miały wpływu na końcowy wynik sprawy.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję W. S. zarzuciła, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa materialnego tj. art. 1, 2, 3 ust. 1 pkt 1 i art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto art. 18 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 17 ust. 2 , art. 19 i art. 21 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych stwierdzono, że są nietrafne. Podkreślono, że prezes kolegium, oprócz funkcji administracyjnej, jest również etatowym członkiem kolegium, orzekającym w sprawach należących do właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych. W myśl art. 11 ust. 1 pkt 10 prezes kolegium wyznacza przewodniczących składów orzekających. Dalej w art. 18 ust. 1 postanowiono, że składowi orzekającemu przewodniczy prezes lub etatowy członek kolegium. Z przytoczonych przepisów nie sposób wywieść wniosku, że prezes kolegium zawsze musi być przewodniczącym składu orzekającego.

Zasady i tryb podejmowania orzeczeń kolegium reguluje ustawa o samorządowych kolegiach odwoławczych (art. 17 i następne) i do tego zagadnienia nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego.

Stosownie do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd ten uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd może również stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

Przeprowadzając, w oparciu o powołane przepisy, ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, iż przy jej wydaniu nie naruszono przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego i to w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 roku, nr 112, poz. 1198 ze zm. - dalej określanej jako "ustawa"), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 2 ust. 1 i 2 ustawy stanowi, iż każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (art. 2 ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2). Z kolei, z treści art. 3 ust. 2 ustawy wynika, iż prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych.

W orzecznictwie podnosi się ponadto, że informowanie o działalności organów władzy publicznej nie ma charakteru bezwzględnego albowiem art. 61 ust. 3 Konstytucji dopuszcza w sytuacjach wyjątkowych jego ograniczenie w drodze ustawy (por. np. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 listopada 2007 roku). Takie ograniczenie wprowadza właśnie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, z którego wynika, iż informację przetworzoną można uzyskać tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym, nieposiadającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Zatem, w kwestii udzielania przez organy państwa informacji publicznej interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. usprawniałoby działanie jego organów (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, Lex nr 281369).

Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369 oraz z dnia 23 stycznia 2008 roku, I OSK 521/07 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Żądana przez skarżącą informacja posiadała, zdaniem Sądu, charakter informacji przetworzonej, bowiem jak słusznie wskazały organy orzekające w sprawie, wymagała dla jej udostępnienia podjęcia licznych czynności materialno - technicznych zmierzających do wykonania szeregu obliczeń i analiz, zestawień, i in. czynności, wymagających zaangażowania określonych środków osobowych i finansowych.

Podkreślić przy tym należy, iż wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej na etapie składania wniosku nie musi wiedzieć, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a zatem w momencie formułowania i kierowania wniosku me musi wskazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać, że objęte wnioskiem żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym i mogą odmówić jej udostępnienia tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie wykaże istnienia interesu publicznego (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r., II SA/Wa 1720/05, ONSAiWSA 2007/6/139, LEX nr 219985).

W przedmiotowej sprawie W. S. w swym wniosku z dnia 20 października 2008r. o udzielenie informacji publicznej nie wskazała powodów, dla których spełnienie jej żądania byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. W związku z tym organ I instancji pismem z dnia 29 października i 20 listopada 2008r. poinformował skarżącą, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji przetworzonej i wezwał ją do wskazania szczególnie ważnych powodów dla interesu publicznego do jej uzyskania. Odpowiadając na to wezwanie skarżąca wdała się w polemikę z organem co do charakteru żądanej informacji i nie wykazała istnienia interesu publicznego.

Z powyższego wynika, że w analizowanej sprawie organy badały występowanie wskazanej przesłanki ustawowej. W konsekwencji oba organy orzekające uznały, iż w niniejszej sprawie po stronie skarżącej nie występuje interes publiczny uzasadniający udzielenie jej przetworzonej informacji publicznej, której się domagała. Skarżąca nie zamierzała wykorzystać przetworzonej informacji publicznej zgodnie z wymaganym dla jej udostępnienia interesem publicznym. Podzielić należy w tym zakresie stanowisko organów orzekających, że skarżąca nie wykazała istnienia interesu publicznego koniecznego do uzyskania przetworzonej informacji publicznej. W świetle powyższych wywodów trudno byłoby uznać, że dla wykazania przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" żądanej informacji wystarczy sformułowanie ogólnego i abstrakcyjnego twierdzenia, że uzyskana wiedza posłuży do poinformowania innych mieszkańców Gminy lub organów ścigania.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej należy uznać, zasadność stanowiska organu odwoławczego, że uchybienia w zakresie uzasadnienia decyzji organu I instancji stanowiły naruszenie przepisów postępowania, zwłaszcza art. 107 § 3 k.p.a., które jednak nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Nie są także trafne, co wykazało Kolegium w odpowiedzi na skargę, zarzuty dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy podanych przepisów ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem organy administracji, wydając kwestionowane w niniejszej sprawie decyzje, nie naruszyły przepisów prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę - jako bezzasadną - oddalił.