Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 646/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 art. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 24 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.D. na decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

W dniu 9 maja 2019 r. B.D. (dalej także jako "skarżący") wystąpił do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także jako "organ") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej.

Organ decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., działając na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429) odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2019 r. została doręczona skarżącemu w dniu [...] września 2019 r. Decyzja nie zawierała pouczenia co do środka zaskarżenia.

Następnie skarżący pismem z dnia 26 września 2019 r. złożył wniosek, na podstawie art. 111 § 1, art. 112 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. o uzupełnienie decyzji m.in. co do wskazania podstawy prawnej i zmianie jej treści w rozstrzygnięciu oraz uzupełnienie co do pouczenia.

W odpowiedzi na powyższe organ w piśmie z dnia [...] października 2019 r. poinformował skarżącego, że w związku z powołaniem się we wniosku na prawo do wniesienia odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji, w ocenie organu pouczenie w tym przypadku jawi się jako oczywiście zbędne, bowiem skarżący świadomy jest przysługujących mu uprawnień. Pismo z dnia [...] października 2019 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] listopada 2019 r.

B.D. pismem z dnia 24 lutego 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że po doręczeniu mu zaskarżonej decyzji, złożył wniosek o uzupełnienie decyzji. Jednakże organ nie rozstrzygnął wniosku o uzupełnienie decyzji i pismem z dnia [...] października 2019 r. poinformował skarżącego, że decyzja stała się ostateczna wskutek braku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako złożonej z przekroczeniem terminu, ewentualnie o oddalenie w całości jako bezzasadnej. Wskazał, że skarżący miał świadomość co do przysługującego mu prawa do wniesienia środka zaskarżenia i umyślnie nie dochował terminu do wniesienia skargi. Dla skarżącego brak pouczenia był jedynie brakiem formalnym decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Stosownie natomiast do art. 111 K.p.a. strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b). W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (§ 2).

Z powyższych regulacji wynika, że na postanowienie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), nie jest to bowiem postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym lub sądowym (por. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 12 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1783/98, publ. ONSA 2002, nr 1, poz. 23; postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07, publ. LEX nr 505244).

Zatem kontrola ww. postanowienia może mieć miejsce tylko w tzw. "postępowaniu głównym", zainicjowanym odwołaniem strony od decyzji organu I instancji bądź skargą do sądu administracyjnego - w przypadku wydania przez organ decyzji ostatecznej w administracyjnym toku instancji.

Termin dla strony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w myśl art. 111 § 2 k.p.a., biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia o uzupełnieniu lub o odmowie uzupełnienia decyzji.

W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że pismem z dnia 26 września 2019 r. skarżący złożył do organu wniosek o uzupełnienie decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2019 r. odmawiającej udostępnienia informacji publicznej.

Organ w piśmie z dnia [...] października 2020 r. poinformował skarżącego, że decyzja zawiera podstawę prawną, zatem brak jest podstaw do uzupełnienia decyzji. Ponadto skarżący we wniosku powołał się na prawo do wniesienia odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie organu pouczenie jawi się jako oczywiście zbędne, gdyż skarżący jest świadomy przysługujących mu uprawnień.

Wskazać należy, że dodany z dniem 11 kwietnia 2011 r. przepis art. 111 § 1b K.p.a. przesądza o tym, że uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następują w formie postanowienia. Na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji (co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego) nie służy zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego (vide: postanowienie NSA z 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 875/07, LEX nr 505244). Według brzmienia art. 111 § 2 K.p.a. dla strony termin wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia tylko postanowienia o uzupełnieniu lub postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji.

W niniejszej sprawie organ nie rozpoznał procesowo wniosku skarżącego z dnia 26 września 2019 r., tj. nie wydał w sprawie stosownego postanowienia o uzupełnieniu, bądź o odmowie uzupełnienia decyzji.

Biorąc pod uwagę, że skarga w niniejszej sprawie na decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniesiona została przed rozpatrzeniem wniosku o uzupełnienie decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r., Sąd stwierdził, że złożona została ona przedwcześnie.

Skargi wniesione przed rozpoczęciem terminu do ich wniesienia są skargami przedwczesnymi – i podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Nie oznacza to, że skarżący nie będzie mógł wnieść drugiej skargi po ewentualnym wydaniu i doręczeniu orzeczenia w kwestii wskazywanego wniosku o uzupełnienie decyzji.

Należy uznać, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżącemu przysługuje skarga na bezczynność [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w rozpoznaniu wniosku skarżącego o uzupełnienie decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzeczeniu NSA z dnia 8 listopada 1995 r. sygn. akt IV SAB 45/95 (ONSA 1996 Nr 4, poz. 166), że bezczynność w wydaniu postanowienia o uzupełnieniu bądź odmowie uzupełnienia decyzji powinna podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie należy bowiem przyjąć, że postanowienie z art. 111 § 1b k.p.a. zalicza się do kategorii postanowień wskazanych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Przyjęcie odmiennego poglądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skutkowałoby naruszeniem zasady prawa do sądu określonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Organ bowiem, tkwiąc w bezczynności, mógłby celowo nie rozpoznawać wniosku o uzupełnienie decyzji, by uniemożliwić stronie złożenie skargi do sądu administracyjnego, w celu podważenia zasadności wydanego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.