Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1902/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 ust. 1, art. 132 ust. 1, art. 132 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Janusz Walawski, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi R. O. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy") - działając na podstawie przepisu art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) - po rozpoznaniu odwołania R. O. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od orzeczenia Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji (dalej także: "Komendant CBŚP" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej - utrzymał w mocy wskazane powyżej orzeczenie organu pierwszej instancji.

Zaskarżone orzeczenie Komendanta Głównego Policji wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...]. R. O., obwiniając go o popełnienie 19 przewinień dyscyplinarnych stanowiących naruszenie Zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".

W dniu [...] czerwca 2016 r. Komendant CBŚP postanowieniem nr [...] uzupełnił zarzuty przedstawione obwinionemu, zarzucając mu popełnienie łącznie 21 przewinień dyscyplinarnych, polegających na tym, że:

1) w pierwszej połowie maja 2015 r., w bliżej nieustalonej dacie, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez naganne i wulgarne zachowanie wobec [...]. J. P. w ten sposób, iż powiedział jej, że cyt. "będzie miała przejebane", jeżeli nie wpłynie na zmianę decyzji [...]. L. N. chcącego przenieść się do innej jednostki Policji,

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 14, § 16 oraz § 18 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

2) w okresie od 11 do 29 maja 2015 r., w bliżej nieustalonych datach, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez wulgarne wyrażanie się i nadużywanie swojego stanowiska wobec [...]. A. W. w ten sposób, że co najmniej dwa razy groził mu cyt. "wyjebaniem z Zespołu Specjalnego",

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z§ 14 i § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

3) w czerwcu 2015 r., w bliżej nieustalonej dacie, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez naganne i wulgarne zachowanie wobec [...]. J. P. w ten sposób, że będąc poinformowany o braku możliwości odnalezienia skradzionego samochodu i chcąc wymusić wykonanie polecenia, które było niewykonalne, wypowiedział się do niej cyt. "chuj mnie to obchodzi, macie wracać na K. i znaleźć to Audi",

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 14, § 16 oraz § 18 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

4) w czerwcu 2015 r., w bliżej nieustalonych datach, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez naganne, wulgarne zachowanie i nadużywanie swojego stanowiska wobec [...]. E. K. w ten sposób, iż kilkakrotnie, co najmniej raz w tygodniu, podczas odpraw służbowych w celu obrażenia i poniżenia wymienionego oficera wypowiadał się do niego w obecności innych podwładnych cyt. "jesteś debilem pierdolonym, na niczym się nie znasz, jesteś chujem do szczania", a nadto nie dopuszczał go do głosu, uniemożliwiając mu w ten sposób wypowiedzenie się oraz groził wyrzuceniem ze służby,

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z §14 i § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

5) w czerwcu 2015 r., w bliżej nieustalonych datach, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez nadużycie swojego stanowiska do celów prywatnych oraz przekraczając swoje uprawnienia w ten sposób, że dwukrotnie polecił [...]. E. K. odwiezienie siebie do domu, wykorzystując do tego pojazd służbowy,

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 12 i § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" oraz w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy;

6) w okresie od 22 do 26 czerwca 2015 r., w bliżej nieustalonym dniu, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez wulgarne wyrażanie się i nadużycie swojego stanowiska wobec [...]. A. W. w ten sposób, że co najmniej dwa razy groził mu cyt. "wyjebaniem z Zespołu Specjalnego",

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 i § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

7) w czerwcu 2015 r., w bliżej nieustalonych datach, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez wulgarne wyrażanie się i nadużycie swojego stanowiska wobec [...]. T. F. w ten sposób, że co najmniej raz na dwa tygodnie groził mu cyt. "wyjebaniem z Zespołu Specjalnego",

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 i § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

8) w czerwcu 2015 r., w nieustalonych bliżej datach, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez nadużywanie swojego stanowiska w celu poniżenia podwładnych oraz naganne zachowanie i wulgarne wyrażanie się podczas odpraw służbowych do obecnych na tych odprawach: [...] J. P., [...]. A. W., [...]. M. D., [...]. T. F. oraz [...]. P. P. słowami cyt. "mam wyjebane na ten wydział, na niczym się nie znacie i jesteście chujami do szczania" oraz ze ich cyt. "rozjedzie a wydział będzie rozwiązany",

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 i § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

9) w czerwcu 2015 r., jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez naganne zachowanie i dawanie podwładnym złego przykładu zachowania przełożonego w ten sposób, że podczas codziennych odpraw, w obecności podległych policjantów, sam palił od jednego do kilku papierosów, a nadto regularnie paląc papierosy w ciągu dnia chodził po korytarzu, wiedząc, że zapach i dym papierosów szkodzi i przeszkadza osobom niepalącym,

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

10) w okresie od czerwca do lipca 2015 r., w bliżej nieokreślonej dacie, będąc Naczelnikiem Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez naganne zachowanie, brak kultury i dawanie złego przykładu podwładnym polegające na wulgarnym wypowiadaniu się o innych osobach w ten sposób, że w obecności [...]. M. D. wypowiedział się o prokuratorce żądającej od niego obiecanych dokumentów cyt. "gruba świnia",

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

11) w sierpniu 2015 r., w bliżej nieustalonej dacie, będąc Naczelnikiem Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez nadużycie swojego stanowiska wobec [...]. J. P. i przekraczając swoje uprawnienia przełożonego w ten sposób. że polecił wymienionej towarzyszenie sobie podczas oczekiwania na wizyty lekarskie podczas swoich badań profilaktycznych, wiedząc, że nie należy to do jej zadań służbowych,

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" oraz w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy;

12) w sierpniu 2015 r., w bliżej nieustalonych datach, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez naganne, wulgarne zachowanie i nadużywanie swojego stanowiska wobec [...]. E. K. w ten sposób, iż kilkakrotnie, co najmniej raz w tygodniu, podczas odpraw służbowych w celu obrażenia i poniżenia wymienionego oficera wypowiadał się do niego w obecności innych podwładnych cyt. "jesteś debilem pierdolonym, na niczym się nie znasz, jesteś chujem do szczania", a nadto nie dopuszczał go do głosu, uniemożliwiając mu w ten sposób wypowiedzenie się oraz groził wyrzuceniem ze służby,

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 14 i § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

13) w sierpniu 2015 r., w bliżej nieustalonej dacie, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez nadużycie swojego stanowiska oraz przekraczając swoje uprawnienia polecił raz [...]. E. K. odwiezienie siebie do domu, wykorzystując do tego pojazd służbowy,

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" oraz w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy;

14) w sierpniu 2015 r., w bliżej nieustalonej dacie, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP, chcąc uzyskać przyspieszenie wykonania opinii kryminalistycznej realizowanej przez inną jednostkę Policji, nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez naganne i wulgarne zachowanie wobec [...]. M. D. w ten sposób, że zwrócił się do niej z krzykiem cyt. "chuj mnie obchodzi, jak ty to zrobisz; ta opinia ma być gotowa na już", mając przy tym świadomość, że [...]. M. D. nie może wykonać tego polecenia, gdyż nie ma wpływu na termin zakończenia przez inną jednostkę Policji wymienionej opinii,

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 14, § 16 oraz § 18 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

15) w sierpniu 2015 r., jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez naganne zachowanie, dawanie podwładnym złego przykładu zachowania przełożonego oraz nadużywanie swojego stanowiska w ten sposób, że podczas codziennych odpraw, w obecności podległych policjantów, sam palił od jednego do kilku papierosów, a nadto regularnie paląc papierosy w ciągu dnia chodził po korytarzu, wiedząc, że zapach i dym papierosów szkodzi i przeszkadza osobom niepalącym,

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

16) we wrześniu 2015 r., jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez naganne zachowanie i dawanie podwładnym złego przykładu zachowania przełożonego oraz nadużywanie swojego stanowiska w ten sposób, że podczas codziennych odpraw, w obecności podległych policjantów, sam palił od jednego do kilku papierosów, a nadto regularnie paląc papierosy w ciągu dnia chodził po korytarzu, wiedząc, że zapach i dym papierosów szkodzi i przeszkadza osobom niepalącym,

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

17) we wrześniu 2015 r., w bliżej nieustalonych datach, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez naganne, wulgarne zachowanie i nadużywanie swojego stanowiska wobec [...]. E. K. w ten sposób, iż kilkakrotnie, co najmniej raz w tygodniu, podczas odpraw służbowych w celu obrażenia i poniżenia wymienionego oficera wypowiadał się do niego w obecności innych podwładnych cyt. "jesteś debilem pierdolonym, na niczym się nie znasz, jesteś chujem do szczania", a nadto nie dopuszczał go do głosu, uniemożliwiając mu w ten sposób wypowiedzenie się oraz groził wyrzuceniem ze służby,

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 14 i § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

18) w październiku 2015 r., jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez naganne zachowanie i dawanie podwładnym złego przykładu zachowania przełożonego w ten sposób, że podczas codziennych odpraw, w obecności podległych policjantów, sam palił od jednego do kilku papierosów, a nadto regularnie paląc papierosy w ciągu dnia chodził po korytarzu, wiedząc, że zapach i dym papierosów szkodzi i przeszkadza osobom niepalącym,

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

19) w październiku 2015 r., w bliżej nieustalonej dacie, jako Naczelnik Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez naganne zachowanie, brak kultury i dawanie złego przykładu podwładnym polegające na wulgarnym wypowiadaniu się o innych osobach w ten sposób, że w obecności [...]. M. D. wypowiedział się o prokuratorze, z którym wymieniona miała wspólnie wykonywać czynności cyt. "mały chuj",

tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 7 i § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

20) w dniu 2 i 3 listopada 2015 r. przekroczył swoje uprawnienia policjanta oraz nie przestrzegał zasady etyki zawodowej policjanta wyrażającej się w zakazie wykorzystywania swojego zawodu do celów prywatnych w ten sposób. że w dniu 2 listopada 2015 r. w [...] polecił [...]. M. W. pobrać bez wiedzy i zgody przełożonych służbowy samochód marki [...], nr rej. [...], z Zarządu w [...] CBŚP, a następnie przejechać nim z [...] do [...], w celu umożliwienia sobie w dniu następnym, tj. 3 listopada 2015 r., przejazdu w/ samochodem ze [...], gdzie mieszka, do miejsca służby w [...], tj. Zarządu w [...] CBŚP, powodując tym samym nieuzasadniony przebieg w ilości 254 km,

tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 12 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

21) w dniu 14 stycznia 2016 r., będąc policjantem Zarządu w [...] CBŚP, naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że wprowadził w błąd [...]. J. P., wyznaczoną do kierowania Wydziałem w [...] Zarządu w [...] CBŚP, twierdząc nieprawdziwie, że ma zgodę Naczelnika Zarządu w [...] CBŚP na wykorzystanie samochodu służbowego ze stanu Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP w celu pojechania do Sądu w C., w sytuacji, gdy w istocie Naczelnik Zarządu w [...] CBŚP wyraził zgodę na wykorzystanie samochodu służbowego pod warunkiem, że nie będzie to kolidowało z pracą w/w Wydziału, a następnie - pomimo poinformowania go przez [...]. J. P. o zaplanowanych na ten dzień czynnościach, w których pojazd służbowy miał brać udział i był niezbędny - pobrał we wskazanym celu samochód służbowy marki [...], nr rej. [...], co skutkowało - wobec zaplanowanych działań i braku dostatecznej ilości pojazdów służbowych - utrudnieniem realizacji tych czynności,

tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji.

W wyniku przeprowadzonego postepowania dyscyplinarnego oraz analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji - działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. umorzył postepowanie dyscyplinarne w zakresie czynów zarzucanych obwinionemu opisanych powyżej w punktach od 1 do 15 oraz uznał skarżącego R. O., winnym popełnienia czynów określonych powyżej w punktach od 16 do 21, za których popełnienie wymierzył obwinionemu karę dyscyplinarną nagany.

W uzasadnieniu orzeczenia Komendant CBŚP stwierdził, iż ustalone w toku postępowania okoliczności wskazują, że wspomniane przewinienia dyscyplinarne skarżący popełnił w sposób umyślny. Zdaniem organu pierwszej instancji, z zeznań świadków wynika, iż - obrażając podwładnych ([...]. E. K.), bądź inne, nieobecne osoby (prokurator) - miał świadomość swojego nagannego zachowania, lecz czuł się jednak bezkarny wobec braku reakcji podwładnych. Organ uznał, że brak reakcji nie oznacza jednak, iż skarżący nie zdawał sobie sprawy z przykrości, jaką - jako przełożony - wyrządzał innym oraz z poniżenia, jakie mogli odczuwać.

Uwzględniając opisane szczegółowo w decyzji okoliczności sprawy, organ pierwszej instancji stwierdził, że zasadnym jest uznanie skarżącego winnym popełnienia 6 przewinień dyscyplinarnych określonych w punktach od 16 do 21 w sposób umyślny i wymierzenie kary dyscyplinarnej.

Komendant CBŚP stwierdził, iż opisane w uzasadnieniu decyzji postępowanie skarżącego należy uznać za wysoce naganne, albowiem jako przełożony skarżący winien był dawać przykład właściwego postępowania nie tylko wobec podwładnych, ale także innych osób.

Organ pierwszej instancji uznał, że z zeznań świadków wynika, iż jego zachowanie nacechowane było złośliwością i arogancja, przez co zdeprecjonował wizerunek przełożonego. Organ uznał tym samym, że takie postępowanie nie licuje z godnością oficera Policji, zajmującego stanowisko kierownicze. W ocenie Komendanta CBŚP, będąc policjantem i przełożonym, skarżący winien zachowywać się w taki sposób, aby jego postępowanie było przykładem kultury, uczciwości i praworządności.

Organ pierwszej instancji uznał jednak, że nie można przychylić się do wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wymierzenie skarżącemu najsurowszej kary dyscyplinarnej, tj. wydalenia ze służby.

Komendant CBŚP wskazał ponadto, że karalność większości zarzucanych skarżącemu czynów przedawniła się, co uniemożliwia ocenę zachowania obwinionego w tym zakresie pod kątem uznania winy (bądź niewinności), a tym samym kary, daje zaś możliwość dokonania oceny postępowania skarżącego wyłącznie w przedmiocie ostatnich 5 zarzutów. Z tych też powodów, organ pierwszej instancji wskazał, że uwzględniając opisane okoliczności, przyjąć należy, iż wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany będzie karą właściwą za popełnienie tych przewinień. Organ zauważył, że zgodnie z treścią art. 134a cyt. ustawy, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postepowania. Organ pierwszej instancji stwierdził jednocześnie, że wymierzając skarżącemu policjantowi karę nagany, uwzględnił rodzaj przewinień, jego skutki, a także stopień zawinienia czynu oraz wcześniejszą jego niekaralność.

Komendant CBŚP wskazał ponadto, iż w pozostałym przedmiocie, tj. w zakresie czynów opisanych w punktach od 1 do 15, postępowanie dyscyplinarn należy umorzyć.

W dniu [...] sierpnia 2016 r. skarżący - działając za pośrednictwem Komendanta CBŚP - wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższego orzeczenia organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił, iż postępowanie nie zostało wszechstronnie wyjaśnione. Skarżący uznał bowiem, że pomimo tego, iż przed wydaniem spornego orzeczenia złożył szereg wniosków dowodowych, to zarówno rzecznik dyscyplinarny, jak i sam organ orzekający w pierwszej instancji zignorowali owe wniosku dowodowe, nie wyjaśniając jednocześnie motywów osób pomawiających skarżącego w niniejszej sprawie. W konsekwencji, skarżący uznał, że z uwagi na powyższe uchybienia, nie może zgodzić się z wydanym orzeczeniem.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy wskazane powyżej orzeczenie Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej.

W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Komendant Główny Policji stwierdził na wstępie, że w świetle przepisu art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ odwoławczy zauważył w związku z tym, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie można odtworzyć na podstawie znajdującego się w aktach postepowania materiału dowodowego, w szczególności po uwzględnieniu zeznań świadków: A. W., E. K., J. P., M. D., J. R., M. W., F. W. i N. R., a także wyjaśnień obwinionego i zebranej w sprawie dokumentacji. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że przedmiotem postepowania dyscyplinarnego, prowadzonego na podstawie przepisów Rozdziału 10 ustawy o Policji, jest odpowiedzialność dyscyplinarna policjanta za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej (vide: art. 132 ust. 1 cyt. ustawy).

Powołując się na brzmienie przepisu art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, organ odwoławczy zauważył, iż naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Wskazując z kolei na brzmienie art. 132 ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy. Komendant Główny Policji wskazał, iż naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji stanowi, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest także wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie.

Komendant Główny Policji odwołał się jednocześnie do Zasady etyki zawodowej policjanta, które zostały określone w załączniku do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Przede wszystkim organ odwoławczy wskazał na dyspozycję przepisów § 7, § 14 oraz § 16 wspomnianych Zasad etyki zawodowej policjanta.

Mając na względzie przeprowadzoną analizę akt postępowania dyscyplinarnego, Komendant Główny Policji uznał, że skarżący dopuścił się czynów określonych w zarzutach sprecyzowanych w punktach od 16 do 21, natomiast w zakresie czynów opisanych w punktach od 1 do 15 organ odwoławczy przyjął, że zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania dyscyplinarnego. W zakresie czynów zarzucanych obwinionemu w punktach od 1 do 10, organ odwoławczy wskazał, że podstawą umorzenia był art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, który stanowi, że kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zdaniem organu odwoławczego, analiza akt postepowania dyscyplinarnego wskazuje również, iż Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji zasadnie umorzył postępowanie dyscyplinarne w zakresie czynów opisanych w punktach od 11 do 15, tym bardziej, że – jak podkreślił organ odwoławczy - w świetle dyspozycji art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Uwzględniając stan faktyczny sprawy w kontekście stanu prawnego, organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie należało umorzyć postępowanie dyscyplinarne w zakresie zarzutów opisanych w punktach od 11 do 15, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, uznając jednocześnie, iż przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne w tym zakresie jest bezprzedmiotowe, albowiem wątpliwości dotyczące ewentualnego przedawnienia karalności omawianych czynów nie są możliwe do usunięcia w toku przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego.

W ocenie Komendanta Głównego Policji, bezspornym jest również, że skarżący R. O. popełnił przewinienia dyscyplinarne opisane w zarzutach szczegółowo określonych w punktach od 16 do 21. Organ odwoławczy uznał bowiem za wiarygodne i spójne zeznania złożone przez przesłuchanych w sprawie świadków tych przewinień dyscyplinarnych, gdyż - według organu - pokrywają się one ze sobą, a nadto znajdują odzwierciedlenie w zebranej w sprawie dokumentacji. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, materiał dowodowy, a w szczególności treść wyjaśnień obwinionego, nie pozwalają na przyjęcie odmiennego od opisanego w zarzutach przebiegu wspomnianych zdarzeń.

Reasumując, Komendant Główny Policji uznał, iż w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym zostało udowodnione, że skarżący popełnił przewinienia dyscyplinarne opisane w zarzutach określonych w punktach od 16 do 21. Zdaniem organu odwoławczego, ocena materiału dowodowego wskazuje, iż działania skarżącego w zakresie zarzuconych mu czynów (określonych w punktach od 16 do 21) były zawinione, w rozumieniu art. 132a pkt 1 ustawy o Policji, albowiem obwiniony, jako funkcjonariusz Policji z dużym stażem służby i ponad pięcioletnią praktyką na stanowisku kierowniczym, niewątpliwie był świadomy, że jego zachowania naruszały obowiązujące w Policji przepisy dyscyplinarne, a więc skarżący, przewidując możliwość popełnienia przewinień dyscyplinarnych określonych w punktach od 16 do 21, godził się na to, iż swoim zachowaniem dopuszcza się zawinionych przewinień dyscyplinarnych opisanych szczegółowo w uzasadnieniu decyzji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Komendant Główny Policji stwierdził, iż - wbrew twierdzeniom skarżącego - w niniejszym postępowaniu wszechstronnie zbadano zebrany w sprawie materiał dowodowy, zaś zarówno rzecznik dyscyplinarny, jak i Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji uwzględnili okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. W ocenie organu odwoławczego, w toku postępowania dyscyplinarnego m.in. przesłuchano świadków, którzy byli obecni podczas sytuacji opisanych w zarzutach, a którzy mogli wnieść istotne okoliczności do sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, zeznania tych świadków są spójne i wzajemnie się pokrywają, a tym samym trudno jest więc przyjąć, co sugerował skarżący w swoich wnioskach dowodowych, iż świadkowie ci pomawiają go i składają fałszywe zeznania. Organ odwoławczy uznał, że treść zeznań świadków przesłuchanych w przedmiotowym postępowaniu nie budzi wątpliwości, co do ich wiarygodności, bowiem znajdują one odzwierciedlenie w całości zgromadzonego materiału dowodowego. Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego poruszając się w granicach swobodnej oceny dowodów.

Komendant Główny Policji zwrócił uwagę, że powodem nieuwzględnienia przez rzecznika dyscyplinarnego szeregu wniosków dowodowych skarżącego złożonych w toku postępowania dyscyplinarnego był fakt, iż wnioski te nie miały związku ze sprawą, a skarżący nie wskazywał w nich, z jakich przyczyn miałyby być one realizowane, tj. co mogły wnieść do sprawy lub jakie okoliczności miałyby zostać udowodnione w wyniku ich realizacji.

Analizując zebrany materiał dowodowy w zakresie wskazanych powyżej zarzutów, organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się zaistnienia okoliczności mogących budzić wątpliwości, które pozwoliłyby rozstrzygnąć przedmiotową sprawę na korzyść obwinionego. W ocenie, Komendanta Głównego Policji, przeprowadzona analiza akt postępowania dyscyplinarnego wykazała, że w niniejszym postępowaniu nie naruszono zasad wymierzania kary dyscyplinarnej, albowiem uwzględniono unormowania zawarte w przepisie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, z treści którego wynika, że wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Ponadto, organ odwoławczy - powołując się na brzmienie zarówno przepisu art. 134h ust. 2, jak i art. 134h ust. 3 ustawy o Policji - wskazał, że w niniejszym przypadku nie wystąpiły okoliczności mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary, a także nie zaistniały przesłanki odstąpienia od ukarania, o których mowa w art. 135j ust. 5 cyt. ustawy, gdyż zachowanie obwinionego rażąco odbiega od podstawowych norm pełnienia służby w Policji i świadczy o lekceważeniu przez niego przepisów dotyczących relacji przełożony-podwładny. Natomiast, zdaniem organu odwoławczego, nie bez znaczenia dla oceny postępowania skarżącego jest fakt, iż w chwili popełniania przewinień dyscyplinarnych określonych w zarzutach oznaczonych nr 16-19 pełnił on funkcję naczelnika wydziału, a zatem działał w obecności swoich podwładnych i na ich szkodę, co z kolei stanowi okoliczność mającą wpływ na zaostrzenie wymiaru kary określoną w art. 134h ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.

Uwzględniając przytoczone powyżej unormowania oraz ustalony stan faktyczny, Komendant Główny Policji uznał, że zastosowany w spornym rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji wymiar kary stanowi odpowiednią reakcję na zachowania skarżącego R. O., które opisane zostały w zarzutach nr 16-21. Organ odwoławczy stwierdził, że wymierzenie kary nagany uzasadnione jest charakterem popełnionych przez obwinionego przewinień dyscyplinarnych (naruszenie dyscypliny służbowej i nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej), stopniem zawinienia (umyślność działania), okolicznościami popełniania czynów (w zakresie czynów opisanych w zarzutach nr 16-18 popełnienie przewinień dyscyplinarnych w czasie służby, w obecności swoich podwładnych i na ich szkodę), skutkami i następstwami dla służby (w zakresie czynu oznaczonego nr 21 stwierdzono utrudnienie realizacji czynności w Wydziale w [...] Zarządu w [...] CBŚP), zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg (ponad siedemnastoletni staż służby policjanta) i jego pozytywną opinię służbową z dnia 16 kwietnia 2014 r.

Komendant Główny Policji, powołując się na treść art. 134a ustawy o Policji, zauważył, że kara nagany oznacza wytkniecie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. W tej sytuacji, jak uznał organ odwoławczy, w kontekście stwierdzonego zawinienia skarżącego policjanta, w zakresie popełnienia przez niego czynów opisanych w zarzutach nr 16-21, utrzymanie w mocy wymierzonej obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany należy uznać za zasadne, tym bardziej, że jest to najłagodniejsza kara dyscyplinarna, jaką przewidują przepisy ustawy o Policji.

Pismem z dnia 5 października 2016 r. skarżący - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, skarżący zauważył w uzasadnieniu skargi, iż - wbrew stanowisku organów Policji obu instancji – sporne postępowanie dyscyplinarne prowadzone było w sposób tendencyjny, nieobiektywny, z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania polegającym na nieprzesłuchaniu istotnych świadków, a także na niewykonaniu zabezpieczenia koniecznych dowodów. Skarżący zarzucił jednocześnie, iż składane przez niego wnioski dowodowe były oddalane przy użyciu nieobiektywnych uzasadnień. Ponadto, skarżący zarzucił, iż postępowanie było prowadzone nie w celu uzyskania wszechstronnego obrazu sytuacji, lecz jedynie w celu ukarania go za wszelką cenę, zgodnie z życzeniem przełożonego.

Skarżący zauważył ponadto, że w dniu 9 maja 2016 r. w siedzibie Zarządu w [...] CBŚP doszło do nieprawidłowego pod względem formalnoprawnym wręczenia skarżącemu postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, a także przedstawienia zarzutów popełnienia przewinień dyscyplinarnych i przesłuchania, co w konsekwencji powinno prowadzić do unieważnienia tych czynności.

Skarżący podniósł ponadto, że w dniu [...] lipca 2016 r. złożył wniosek o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego od prowadzenia postępowania z uwagi na jego nieprawidłowe działanie polegające m.in. nie uprzedzeniu w terminie o czynności końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania i tym samym naruszenie fundamentalnego prawa do obrony. Ponadto, skarżący zarzucił, iż rzecznik wykazywał się w toku postępowania negatywnym osobistym nastawieniem do obwinionego. Zdaniem skarżącego, zgodnie z obowiązującymi przepisami rzecznik dyscyplinarny na czas rozpatrzenia wniosku o jego wyłączenie powinien zostać odsunięty od wykonywania w sprawie czynności, czego jednak organ rozpatrujący wniosek nie uczynił.

Skarżący zarzucił również, że rzecznik dyscyplinarny w sposób nieuprawniony i nieuzasadniony nie uwzględnił w toku postępowania jego wniosków dowodowych mających na celu wszechstronne wyjaśnienie istotnych okoliczności stanowiących podstawę stawianych skarżącemu zarzutów, co w konsekwencji doprowadziło do uniemożliwienia skarżącemu skutecznej obrony jego praw.

Nie zgadzając się ze stawianymi zarzutami, skarżący podkreślił m.in., że organ potraktował jego zachowania ujęte w pkt. 20 i 21 postanowienia o przedstawieniu zarzutów, jako wyjazdy prywatne i nie miał woli wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności pomimo, ze wyjazd ujęty w pkt. 20 zarzutów był na polecenie przełożonego, a wyjazd ujęty w pkt. 21 zarzutów był na polecenie prokuratora prowadzącego sprawę.

Skarżący zarzucił jednocześnie, że zarówno w orzeczeniu dyscyplinarnym wydanym przez organ pierwszej instancji, jak i w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym Komendanta Głównego Policji nie uwzględniono dotychczasowego jego służby, a także zasług dla Policji, nagród, wyróżnień i odznaczeń, które skarżący otrzymał w toku całej swojej dotychczasowej służby.

Zdaniem skarżącego, odrzucając jego wnioski dowodowe oraz zażalenia na nie, nie wyjaśniono wszechstronnie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i mających tym samym znaczenie dla wymiaru kary. Ponadto, skarżący zauważył, że pomimo, iż skierowano go na komisję lekarską, organ dyscyplinarny nie wziął pod uwagę jej wyników oraz wpływu jego choroby na zachowanie w służbie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania owego aktu lub podjęcia spornej czynności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę R. O., należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżone orzeczenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów natury formalnoprawnej regulujących przebieg postępowania dyscyplinarnego policjantów, przewidzianego w przepisach Rozdziału 10 Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów, zawartych w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jak również naruszenia poszczególnych przepisów tej ustawy, w tym w szczególności art 132 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy o Policji w zw. z § 7, § 12, § 14 i § 16 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, wydając sporne orzeczenia dyscyplinarne organy Policji obu instancji, wbrew zarzutom strony skarżącej, w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dyscyplinarne, dokonując wszechstronnej analizy zarówno zgromadzonego materiału dowodowego, jak i argumentacji strony skarżącej przedstawionej w toku całego postępowania, w konsekwencji - zasadnie przyjęły w uzasadnieniu obu orzeczeń, iż w sprawie zachodzą przesłanki do nałożenia kary dyscyplinarnej nagany, o której mowa w przepisie art. 134 pkt 1 ustawy o Policji, z uwagi na udowodnienie, że skarżący R. O. popełnił przewinienia dyscyplinarne opisane w zarzutach określonych w punktach od 16 do 21.

Sąd uznał jednocześnie, że wspomniana ocena materiału dowodowego przeprowadzona zarówno w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r., jak i orzeczenia Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. - wskazuje, iż działania skarżącego w zakresie zarzuconych mu czynów (określonych w punktach od 16 do 21) były zawinione, albowiem dopuszczając się wspomnianych przewinień dyscyplinarnych, skarżący policjant miał zamiar ich popełnienia, to jest chciał je popełnić albo przewidując możliwość ich popełnienia, na to się godził.

Przechodząc do analizy niniejszej sprawy, należy zaznaczyć na wstępie, że w Rozdziale 10 "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", przewidzianym w ustawie o Policji, zawarto pełną regulację zarówno materialnoprawną odpowiedzialności policjantów, jak i procesową postępowania dyscyplinarnego. Zauważyć należy, iż jedynie przepis art. 135p ust. 1 cyt. ustawy zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego. Stanowi on, że "W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego". W powołanej ustawie o Policji brak jest natomiast przepisu zawierającego odesłanie do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie zawiera również przepis art. 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., albowiem sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i zawartą w ustawie o Policji regulację szczególną, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m.in. w wyroku z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1518/06 (Legalis nr 35834), jak i wyroku z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1227/08 (Legalis nr 225499), jednoznacznie przesądził, że przedmiot postępowania oraz szczególna regulacja zawarta w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wskazują, iż do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (vide: art. 132 ust. 2 ustawy o Policji).

Z kolei, jak stanowi art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. W przepisie art. 132 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy określono, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest także wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie.

Jeśli chodzi o zasady etyki zawodowej policjanta, to zostały one szczegółowo określone w załączniku do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".

Przepis § 7 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowi, że policjant powinien m. in. przestrzegać zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej.

Zgodnie z § 14 cyt. Zasad etyki zawodowej policjanta, jego stosunek do innych policjantów powinien być oparty na przestrzeganiu zasad poprawnego zachowania i poszanowania godności.

Z kolei, § 16 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowi wyraźnie, iż przełożony powinien dawać podwładnym przykład nienagannego zachowania, w szczególności nie powinien nadużywać stanowiska, funkcji, stopnia policyjnego w celu poniżenia podległego policjanta.

Mając na względzie powyższe przepisy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - w wyniku analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - stwierdził, iż organy obu instancji, wydając sporne orzeczenia dyscyplinarne, zasadnie przyjęły, iż w toku postępowania dyscyplinarnego w sposób niebudzący wątpliwości dowiedziono, że skarżący R. O. popełnił zarzucane mu w punktach od 16 do 21 przewinienia dyscyplinarne.

W ocenie Sądu, analiza akt postępowania dyscyplinarnego wskazuje, że zarówno Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, jak i Komendant Główny Policji zasadnie ustalili, że przewinienia dyscyplinarne, których dopuścił się skarżący, zostały popełnione w sposób zawiniony, w rozumieniu przepisu art. 132a pkt 1 ustawy o Policji, albowiem skarżący - jako policjant z ponad siedemnastoletnim stażem służby i ponad pięcioletnią praktyką na stanowisku kierowniczym - miał świadomość, że jego zachowania naruszały obowiązujące w Policji przepisy dyscyplinarne. Uznać należy, że skarżący, wiedząc, jakie zasady obowiązują w relacjach z podwładnymi i przełożonymi, a także wprowadzając w błąd swojego przełożonego, przewidywał możliwość popełnienia przewinień dyscyplinarnych określonych w punktach od 16 do 21 zarzutów, godząc się na to, iż swoim zachowaniem dopuszcza się zawinionych przewinień dyscyplinarnych opisanych szczegółowo w tych zarzutach.

Sąd uznał jednocześnie, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - materiał dowodowy, na podstawie którego organy obu instancji wydały sporne orzeczenia dyscyplinarne, został zgromadzony prawidłowo i przeanalizowany w sposób wszechstronny, z uwzględnieniem również uwag i zastrzeżeń strony skarżącej.

W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant CBŚP, wydając rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bezspornie ustalili, że skarżący R. O. popełnił przewinienia dyscyplinarne szczegółowo opisane w zarzutach określonych w punktach od 16 do 21, albowiem - jak słusznie przyjęły te organy - zeznania złożone przez przesłuchanych w sprawie świadków tych przewinień dyscyplinarnych były wiarygodne i spójne, gdyż pokrywały się ze sobą, a także znajdywały odzwierciedlenie w pozostałej dokumentacji dowodowej zebranej w sprawie.

W tej sytuacji, nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż w wyniku wydania przez Komendanta Głównego Policji zaskarżonego orzeczenia z dnia [...] sierpnia 2016 r., doszło do naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy.

W analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania dyscyplinarnego policjantów, a organy, wydając sporne orzeczenia, dokonały wyczerpującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Jednocześnie, Sąd uznał, że organy obu instancji uzasadniły swoje orzeczenia w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, prawidłowo wskazując również, dlaczego - w świetle art. 134h ust. 1 ustawy o Policji - wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany jest w niniejszej sprawie właściwe.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.