Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1726/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 2, art. 87 ust. 1, 2 i 6, art. 99 ust. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 121 par. 1, art. 219, art. 274b par. 1, art. 280
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Monika Świercz (sprawozdawca), sędzia WSA Radosław Teresiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi G. S.K.A. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz G. S.K.A. z siedzibą w P. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

G. S.K.A. z siedzibą w P. (dalej także jako: "Spółka" lub "Skarżąca") w dniu 20 lipca 2016 r. złożyła do [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej także jako: "NUS", "organ I instancji") deklarację VAT-7 za czerwiec 2016 r. wraz z wnioskiem o przyspieszenie terminu zwrotu podatku (VAT-ZT), z wykazaną kwotą nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 154.983 zł do zwrotu na rachunek bankowy Spółki w terminie 25 dni.

NUS postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., które zostało wydane na podstawie art. 274b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm., dalej: "O.p.") oraz art. 87 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej: "u.p.t.u."), przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2016 r. w kwocie 154.983 zł do dnia 30 maja 2018 r. z uwagi na konieczność dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu podatku VAT.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w trakcie kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. ustalono, że w niniejszym przypadku nie został spełniony warunek określony w art. 87 ust. 6 pkt 1 u.p.t.u. w zakresie płatności za fakturę nr [...] z dnia 23 maja 2016 r. na wartość brutto 452.467,80 zł dotyczącą nabycia towarów i usług od dostawcy krajowego N. M. P., której uregulowanie zobowiązania nastąpiło częściowo w drodze kompensaty z fakturą nr [...] z dnia 19 maja 2016 r. na wartość 40.666,75 zł.

Ponadto organ pierwszej instancji za zasadne uznał przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT wykazanego w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2016 r. w sytuacji, gdy właściwe miejscowo urzędy skarbowe dokonywały weryfikacji rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług oraz sprawdzenia zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji u podmiotów: P. M. G., N. M. P. s.k.a., E. sp. z o.o. co do których wystawionych przez nich faktur Skarżąca wykazała podatek naliczony w rejestrze zakupów za czerwiec 2016 r., a także podmiotów: Q. s.r.o., B. oraz S. na rzecz których Skarżąca w rozliczeniu za czerwiec 2016 r. wykazała wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów w łącznej kwocie 2.246.354 zł. W ocenie NUS zasadność zwrotu wykazanego w deklaracji VAT-7 za maj 2016 r. przez Skarżącą wymaga dodatkowego zweryfikowania, a wynik podjętych czynności może mieć wpływ na wysokość kwoty do zwrotu podatku VAT za okres objęty kontrolą.

Skarżąca w zażaleniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 274b § 2 O.p. w związku z art. 87 ust. 2 u.p.t.u., art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 O.p.

Zdaniem Spółki organ podatkowy wydając postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. nie przedłużył skutecznie terminu dokonania zwrotu, gdyż ww. postanowienie zostało doręczone po upływie terminu, który miał być przedłużony. Zauważył także, że w sytuacji, gdy postanowienie organu podatkowego z dnia 3 sierpnia 2016 r. przedłużało termin dokonania zwrotu podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. do bliżej nieokreślonego terminu, jakim było określenie: do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia, nie można uznać je za skuteczne, gdyż w sposób wadliwy zostało wprowadzone do obrotu prawnego.

W związku z powyższym Skarżąca stanęła na stanowisku, że w przypadku stwierdzenia wadliwości pierwotnego postanowienia o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu podatku za czerwiec 2016 r., to uznać należy, iż każde kolejne postanowienie przedłużające termin zwrotu za czerwiec 2016 r. w tym również przedmiotowe postanowienie, posiada wady i powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

W przekonaniu Spółki również postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 r. skutecznie nie przedłużało tego terminu. Jej zdaniem ewentualne wydanie postanowienia przedłużającego termin po jego upływie, nie będzie wywierać żadnych skutków prawnych. Tym samym uznała, że chwilą przedłużenia terminu zwrotu podatku jest data skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia przedłużającego termin, czyli odpowiednio data jego doręczenia lub ewentualnie ogłoszenia. Nie jest wystarczające samo tylko sporządzenie i podpisanie postanowienia przedłużającego termin. Mając powyższe na uwadze Skarżąca uznała, iż postanowienie nie zostało skutecznie wprowadzone do obrotu prawnego i tym samym powinno zostać uchylone. W jej przekonaniu skoro postanowienie z [...] czerwca 2017 r. zostało doręczone po terminie oraz nie wywołuje żadnych skutków prawnych, to również przedmiotowe postanowienie zostało również doręczone po terminie.

Skarżąca odnosząc się do uzasadnienia zawartego w skarżonym postanowieniu w zakresie okoliczności uzasadniających przedłużenie terminu zwrotu, zwróciła uwagę, iż sam fakt prowadzenia przez organ podatkowy kontroli podatkowej, nie jest wystarczającym powodem dla przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za czerwiec 2016 r. W jej ocenie, organ pierwszej instancji nie wskazał w treści postanowienia żadnych okoliczności uzasadniających zaistnienie wątpliwości, które stanowiłyby podstawę przedłużenia terminu zwrotu.

Według Spółki środki weryfikacyjne, które mają na celu zapewnienie możliwie najskuteczniejszej ochrony budżetu państwa, nie mogą być stosowane w taki sposób, jaki prowadziłby do systematycznego podważania prawa do odliczenia podatku. Dodatkowo uznała, iż stosowanie odroczonego terminu zwrotu zapobiegawczo, tylko na podstawie przekroczenia określonego progu procentowego, bez umożliwienia wykazania przez podatnika braku nadużycia, jest wbrew zasadzie proporcjonalności.

Zdaniem Skarżącej NUS nie może bezczynnie oczekiwać na odpowiedzi od innych urzędów skarbowych, nie dokonując przy tym samodzielnie żadnych czynności kontrolnych. Bezczynność organu w zakresie weryfikacji zwrotu VAT uderza w pierwszej kolejności w interesy rzetelnego podatnika, u którego brak zwrotu może przyczynić się do jego upadłości z uwagi na utratę płynności finansowej, jak również godzi w interesy Skarbu Państwa, w interesy innych państw członkowskich oraz w interesy innych rzetelnych podatników VAT.

Końcowo Spółka stanęła na stanowisku, że organ wydając postanowienie w sposób nieuprawniony, naruszył wprost zasadę legalizmu, o której mowa w art. 120 O.p.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej także jako: "DIAS", "organ II instancji") postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie NUS z [...] stycznia 2018 r.

Organ odwołując się do regulacji zawartych w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. stanął na stanowisku, że ustawodawca przesądził, że termin zwrotu zdeterminowany jest wdrożeniem, a co za tym idzie zakończeniem, weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego i z perspektywy owych postępowań należy postrzegać termin na dokonanie zwrotu różnicy w podatku od towarów i usług. Jeśli tego rodzaju procedury weryfikacji zostały podjęte przed upływem ustawowego terminu zwrotu, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny, wówczas termin zwrotu nadwyżki podatku może zostać przedłużony do czasu zakończenia tych postępowań.

DIAS podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarte w wyroku z dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2496/14, zgodnie z którym "zarówno przepisy krajowe (art. 87 ust. 2 ustawy o VAT), jak i uregulowania unijne (art. 273 Dyrektywy 112), przyznają kompetencję organowi podatkowemu pierwszej instancji do podejmowania takich czynności, jakie organ ten uzna za stosowne dla realizacji celu, jakim jest zbadanie zasadności zwrotu. W ramach tych uprawnień mieści się w szczególności możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku i to na czas jaki konieczny jest do weryfikacji rozliczenia według jednej z procedur przewidzianych w przepisach podatkowych. Tym samym prawidłowym jest stosowanie przepisu art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w sytuacjach, które da się uzasadnić potrzebą zwalczania uchylania się od opodatkowania, czy też potrzebą zwalczania wykorzystywania konstrukcji właściwych podatkowi od towarów i usług wyłącznie w celu uzyskiwania korzyści niezwiązanych z rzeczywistym obrotem podlegającym opodatkowaniu."

Ponadto organ odwoławczy powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16 stanął na stanowisku, że naczelnik urzędu skarbowego posiada alternatywną kompetencję do dokonania zwrotu bez czekania na efekty weryfikacji, albo do wstrzymania się ze zwrotem do uzasadnionego momentu jej zakończenia, korzystając z uprawnienia do przesunięcia w czasie (wydłużenia) ustawowego terminu zwrotu. Według NSA każdy przypadek zwrotu różnicy podatku, w skład którego wchodzi kwestia przedłużenia terminu tego zwrotu wymaga - poza przewidzianym art. 87 ust. 2 u.p.t.u. - stosowania również art. 274b O.p. Dla stosowania tego ostatniego przepisu bez znaczenia pozostaje tryb prowadzonej weryfikacji rozliczenia podatnika z punktu widzenia zasadności zwrotu. W związku z powyższym wydłużenie terminu wiąże się z potrzebą prowadzenia takiej weryfikacji lub też jest skutkiem koniecznej jeszcze weryfikacji.

DIAS mając powyższe na uwadze doszedł do przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie stwierdził istnienie przesłanek wskazujących na konieczność zweryfikowania zwrotu wykazanego w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2016 r. w ramach prowadzonej kontroli podatkowej. W jego ocenie organ I instancji w terminie przepisanym dla tego zwrotu nie dysponował jeszcze dowodami, które mogłyby potwierdzić lub nie prawidłowość dokonanego przez Spółkę rozliczenia.

Organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut Skarżącej, iż brak było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia przez NUS, skoro prawo do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania przez podatnika faktury VAT, lecz z faktu nabycia przez niego towarów lub usług. Zdaniem DIAS organ I instancji prowadząc kontrolę podatkową u Spółki, na dzień wydawania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu, niewątpliwie nie dysponował kompletnymi dowodami, w oparciu o które mógłby rozstrzygnąć kwestię zasadności zwrotu podatku VAT za czerwiec 2016 r. Tym samym mając na względzie stopień złożoności sprawy, jak również potrzebę weryfikacji powiązań pomiędzy podmiotami biorącymi udział we wzajemnej wymianie i rozliczeniach podatku VAT za zasadne uznał przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. do daty wskazanej przez NUS.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów naruszenia zasady neutralności i proporcjonalności zauważył, iż w orzecznictwie TSUE wielokrotnie podkreślano, że państwa członkowskie mają uzasadniony interes w podejmowaniu odpowiednich kroków w celu ochrony swych interesów finansowych, a zwalczanie ewentualnych nadużyć, czy też unikania opodatkowania, jest celem uznanym i wspieranym przez przepisy dyrektyw.

Ponadto DIAS nie zgodził się ze Skarżącą, iż argumentacja zawarta w wyrokach TSUE z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie Alicji Sosnowskiej (C-25/07) oraz w wyroku z dnia 18 października 2012 r. w sprawie Mednis SIA (C-525/11) ma zastosowanie w rozpatrywanym stanie faktycznym. Zauważył, że pierwszy wyrok dotyczy zgodności z prawem wspólnotowym tych przepisów polskiej ustawy o VAT, które wydłużają z 60 do 180 dni termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w przypadku podatników, którzy powiadomili właściwy urząd skarbowy o zamiarze dokonania pierwszej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub pierwszego świadczenia usług lub pierwszego wewnątrzwspólnotowego nabycia w ciągu pierwszych 12 miesięcy od ich zarejestrowania, chyba że złożą oni kaucję w wysokości 250.000 zł. Z kolei wyrok o sygn. C-525/11 dotyczy zaś sytuacji, gdy podatkowe państwa członkowskiego odraczały, nie dokonując przy tym konkretnej oceny i jedynie w oparciu o obliczenia arytmetyczne, zwrot części nadwyżki podatku VAT powstałej w trakcie danego okresu rozliczeniowego, do czasu zbadania przez te organy rocznego podsumowania podatnika.

Według DIAS zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada dyspozycji art. 217 § 1 i § 2 i art. 210 § 4 O.p., nie narusza również zasad wyrażonych w art. 120, art. 121 § 1 i 124 O.p., skoro organ podatkowy, orzekając o przedłużeniu terminu zwrotu nie działał w sposób dowolny, a stanowisko co do konieczności weryfikacji zasadności zwrotu zostało uzasadnione w stanie faktycznym sprawy. W ww. postanowieniu wskazano przyczyny przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku wykazanej w deklaracji podatkowej VAT-7 za czerwiec 2016 r., uzasadniające konieczność zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Tym samym organ pierwszej instancji zrealizował przypisaną do tego rodzaju rozstrzygnięcia funkcję gwarancyjną, informując podatnika o wydłużeniu terminu do dokonania zwrotu.

W dalszej części organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut braku skutecznego przedłużenia terminu zwrotu, z uwagi na fakt, iż postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. zostało doręczone po upływie terminu, który miał być przedłużony. Zaznaczył przy tym, iż postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. organ podatkowy postanowił przedłużyć termin dokonania zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. do dnia 29 września 2017 r., z uwagi na konieczność dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu. Zostało ono prawidłowo doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 3 lipca 2017 r. co dokumentuje Urzędowe Poświadczenie Doręczenia. Po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 6 lipca 2017 r. DIAS postanowieniem z [...] października 2017 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu pierwszej instancji. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. organ podatkowy postanowił przedłużyć termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. do dnia 31 stycznia 2018 r. z uwagi na konieczność dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu. DIAS po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji. Następnie postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. postanowił przedłużyć termin zwrotu do dnia 30 maja 2018 r. z uwagi na konieczność dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu.

Organ odwoławczy nie zgadzając się z twierdzeniem Spółki, iż zaskarżone postanowienie nie zostało skutecznie wprowadzone do obrotu prawnego i tym samym powinno zostać uchylone, zwrócił uwagę, że poszczególne postanowienia NUS w zakresie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z deklaracji VAT-7 za czerwiec 2016 r. były wydawane, jak również wysyłane, przed upływem terminu, który miał być przedłużony. W jego przekonaniu również postanowienie NUS z [...] stycznia 2018 r. zostało wydane przed upływem terminu dokonania zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r., określonego na dzień 31 stycznia 2018 r. Zostało one doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 6 lutego 2018 r., co potwierdza UPO.

Końcowo DIAS zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji dokonując w ramach kontroli podatkowej przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. poprzez określenie konkretnej daty przedłużenia, tj. 30 maja 2018 r. zastosował standard wprowadzony uchwalą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16.

Mając powyższe na uwadze za uzasadnione uznał przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. do daty wskazanej przez NUS w zaskarżonym postanowieniu, z uwagi na przewidywany termin zakończenia kontroli podatkowej.

Spółka skargą z 6 czerwca 2018 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła ww. postanowieniu naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 274b § 1 O.p., art. 120, art. 121 § 1, art. 124 O.p., a także art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p.

Według Skarżącej postanowienie z dnia 3 sierpnia 2016 r. przedłużające termin dokonania zwrotu podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika nie zawiera standardu, o którym mowa w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16. W tym stanie rzeczy, ww. postanowienie nie może zostać uznane za skuteczne i tym samym powinno być uchylone.

Skarżąca uznając za wadliwe pierwotne postanowienie o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu za czerwiec 2016 r., doszła do przekonania, iż każde kolejne postanowienie przedłużające termin zwrotu za czerwiec 2016 r. w tym również postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. jest także wadliwe i powinno zostać uchylone.

W dalszej kolejności Skarżąca uznała, iż postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. nie może być uznane za skutecznie przedłużające termin zwrotu za czerwiec 2016 r., gdyż postanowienie z [...] września 2017 r. przedłużało termin dokonania zwrotu VAT za czerwiec 2016 r. do dnia 31 stycznia 2018 r., natomiast kolejne postanowienie przedłużające termin zwrotu do dnia 30 maja 2018 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 6 lutego 2018 r., czyli po terminie przewidzianym do zwrotu podatku.

Mając powyższe na uwadze Spółka uznała, iż ewentualne wydanie postanowienia przedłużającego termin po jego upływie, nie będzie wywierać żadnych skutków prawnych. Skarżąca za chwilę przedłużenia terminu zwrotu podatku uznała datę skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia przedłużającego termin, czyli odpowiednio datę jego doręczenia lub ewentualnie ogłoszenia. W jej ocenie nie jest wystarczające samo tylko sporządzenie i podpisanie postanowienia przedłużającego termin.

Skarżąca rozróżniając kwestię związaną z momentem wydania postanowienia o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu, a chwilą jego doręczenia podniosła, że nie można twierdzić, że samo wydanie postanowienia przedłużającego termin zwrotu podatku wywołuje skutki prawne dla podatnika, który do momentu doręczenia takiego postanowienia nie zna jego treści. Jej zdaniem, chwilą przedłużenia terminu zwrotu podatku jest data skutecznego doręczenia postanowienia w tym zakresie.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem NUS jakoby zasadnie stwierdził istnienie przesłanek wskazujących na konieczność zweryfikowania zwrotu wykazanego w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2016 r. w ramach prowadzonej kontroli podatkowej. Jej zdaniem wskazane przez DIAS okoliczności czy wątpliwości nie wynikają wprost z postanowienia NUS, lecz są wynikiem analizy akt sprawy.

Według Spółki sam fakt prowadzenia przez organ podatkowy kontroli podatkowej, nie jest wystarczającym powodem dla przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za czerwiec 2016 r. W jej ocenie, organ pierwszej instancji nie wskazał w treści postanowienia żadnych okoliczności uzasadniających zaistnienie wątpliwości, które stanowiłyby podstawę przedłużenia terminu zwrotu, co stanowi naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 210 § 4 oraz art. 219 O.p. W przekonaniu Skarżącej samo nabywanie towarów spożywczych od podmiotów krajowych i następnie dokonywanie dostaw tych towarów, nie może być uznane za uzasadnioną wątpliwość.

Spółka powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, za niedopuszczalne uznała stosowanie środków weryfikacyjnych, które mają na celu zapewnienie możliwie najskuteczniejszej ochrony budżetu państwa, lecz nie mogą one iść dalej niż jest to konieczne do osiągnięcia tego celu. Zdaniem Skarżącej środki te nie mogą być stosowane w taki sposób, jaki prowadziłby do systematycznego podważania prawa do odliczenia podatku. Przedłużenie terminu zwrotu do roku narusza zasadę neutralności, gdyż nie jest to rozsądny termin. Jednocześnie doszła do przekonania, że stosowanie odroczonego terminu zwrotu zapobiegawczo, tylko na podstawie przekroczenia określonego progu procentowego, bez umożliwienia wykazania przez podatnika braku nadużycia, jest wbrew zasadzie proporcjonalności.

Końcowo za instytucję nadużywaną uznała wydłużanie terminu zwrotu VAT.

DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a.").

Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie DIAS z [...] kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r. przedłużające Skarżącej termin zwrotu podatku VAT za czerwiec 2016 r. do dnia 30 maja 2018 r.

Skarga wniesiona na powyższe postanowienie zasługiwała na uwzględnienie.

1. W pierwszej kolejności należy poczynić kilka uwag natury ogólnej na temat instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku, uregulowanej w art. 87 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej (art. 87 ust. 2 ustawy o VAT).

Na tle powyższych przepisów, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie podnosi się, że zastosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT stanowi w istocie wyjątek od zasady natychmiastowości zwrotu. Regulacje dotyczące tej materii w założeniu mają stanowić rozwiązanie charakteryzujące się ważeniem sprzecznych interesów podatnika oraz Skarbu Państwa. Podatnik zainteresowany jest otrzymaniem natychmiastowego zwrotu kwoty nadpłaconego podatku VAT (w zgodzie z zasadą neutralności). Z kolei organy podatkowe, weryfikując zasadność dokonania zwrotu zainteresowane są wyeliminowaniem potencjalnych oszustw podatkowych i nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu podatku VAT działających na szkodę Skarbu Państwa (zob. np. wyrok NSA z 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1025/18).

Występujący pomiędzy tymi wartościami swoisty konflikt, a w konsekwencji konieczność ich wyważenia, zauważalny jest również w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, które wyznacza wspólne dla wszystkich państw członkowskich zasady składające się na unijny systemu podatku od wartości dodanej (por. wyrok z 10 lipca 2008 r., C-25/07, EU:C:2008:395). Z orzecznictwa tego wynika, że państwa członkowskie mogą podejmować stosowne kroki w celu ochrony swych interesów finansowych, a zwalczanie oszustw, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez dyrektywę VAT, którą implementują przepisy ustawy o VAT (por. np. wyrok w sprawie Sosnowska, pkt 22 oraz powołane tam orzecznictwo). W judykaturze nie nasuwa wątpliwości, że jednym z takich środków jest przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku (por. np. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1532/15).

Dlatego też, w tego rodzaju sprawach – w ramach oceny wykładni i stosowania przepisów dotyczących analizowanej instytucji – nieodzowne staje się dostrzeganie dwóch przeciwstawnych sfer ochrony interesów prawnych, tj. sfery interesów podatnika oraz sfery interesów Skarbu Państwa.

Na potrzebę takiego postrzegania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT zwrócono uwagę m.in. w uchwale NSA z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16.

We wspomnianej uchwale, jakkolwiek odnosiła się ona wprost do zagadnienia kontroli instancyjnej i zaskarżalności tego rodzaju postanowień, podkreślono również, że w ramach przedłużenia terminu zwrotu podatku istotne jest określenie daty, do której będzie trwała weryfikacja zasadności zwrotu. NSA w składzie siedmiu sędziów podkreślił, że: "Pewność stosowania prawa wymaga zatem formułowania rozstrzygnięcia o przedłużeniu w sposób konkretny, niewymagający doszukiwania się tego, jaką datę przesunięcia zwrotu organ miał na uwadze w przyjętych przez siebie okolicznościach. Biorąc pod uwagę, że zwrot powinien nastąpić w konkretnym terminie ustawowo przewidzianym (określonym dniami), to jego odsuwanie w czasie (przedłużenie) też musi być konkretne, czyli wprost wskazywać na jaki dzień organ wydłuża termin zwrotu w stosunku do terminu ustawowego (lub tego, który już był postanowieniem wcześniej wydłużony)." Dalej zaś wskazał, że: "Tylko przedłużenia według dat dają możliwość zachowania i respektowania wspomnianej już reguły, że przedłużyć można tylko taki termin, który jeszcze nie upłynął".

Tym samym w powołanej uchwale NSA zwrócił uwagę na dwie istotne kwestie. Po pierwsze, na konieczność przedłużania zwrotu do konkretnego terminu (daty). Po drugie, na dopuszczalność przedłużenia tylko takiego terminu, który jeszcze nie wyekspirował.

W związku z powyższym przyjąć należy, że próba przedłużenia terminu po jego upływie nie może być skuteczna. Ewentualne wydanie postanowienia przedłużającego termin już po jego upływie nie wywiera żadnych skutków prawnych (zob. również wyrok NSA w z dnia 9 stycznia 2001 r., sygn. akt III SA 2803/99, PP z 2001 r., nr 10, s. 63, powołany w ww. uchwale).

Powyższe reguły zachowują swoją aktualność również w przypadku kilkukrotnego przedłużania terminu zwrotu na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Brzmienie tego przepisu – stosownie do przedstawionych wyżej uwag na temat wyposażenia organów w realne instrumenty pozwalające na weryfikację zasadności zwrotu w celu zapobieżeniu oszustwom i nadużyciom – nie zawiera bowiem ograniczenia, że przedłużenie terminu może być dokonane wyłącznie jednokrotnie.

W konsekwencji, w ramach oceny postanowienia przedłużającego po raz kolejny termin zwrotu (tak jak w niniejszej sprawie) konieczne jest dokonanie ustaleń co do skuteczności przedłużenia terminu zwrotu bezpośrednio je poprzedzającego. Tego rodzaju ustalenie faktyczne jest istotne z punktu widzenia wspomnianej zasady, że przedłużenie terminu zwrotu może nastąpić, jeśli tenże termin jeszcze nie upłynął.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, przypomnieć trzeba, że termin zwrotu Skarżącej podatku VAT za czerwiec 2016 r. był już uprzednio i to kilkukrotnie przedłużany.

W niniejszej sprawie istotne jest to, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. przedłużył terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. do dnia 31 stycznia 2018 r. Było to postanowienie wydane bezpośrednio przed postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r. przedłużającym Skarżącej termin zwrotu podatku VAT za czerwiec 2016 r. do dnia 30 maja 2018 r. Postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] września 2017 r. zostało przy tym utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r.

Co jednak w niniejszej sprawie najistotniejsze – w wyniku rozpoznania skargi na wspomniane postanowienie DIAS z dnia 20 grudnia 2017 r., wyrokiem z 25 września 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 682/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] września 2017 r. W motywach tego orzeczenia podniesiono, że utrzymane w mocy przez DIAS postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] września 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu zostało wydane po upływie terminu do dokonania zwrotu VAT. Skoro bowiem WSA w Warszawie w wyroku z 25 września 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 3968/17, przyjął, że termin ten wyekspirował, nie mógł być on przedłużony po raz kolejny.

Sąd zauważa również, że wydane w niniejszej sprawie jako pierwsze postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu za maj 2016 r. (z dnia 6 lipca 2016 r.) również zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2018 r. o sygn. akt III Sa/Wa 3512/17 z uwagi na to, że wskazany w nim termin został określony z naruszeniem przepisów prawa.

Zdaniem Sądu wystąpienie naruszeń prawa w zakresie postanowień przedłużających termin zwrotu podatku VAT za czerwiec 2016 r. – bezpośrednio poprzedzających zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienia – musiało prowadzić do uchylenia następujących po nich postanowień, jako przyjmujących w ramach swych ustaleń, wskazany w uchylonych postanowieniach poprzedni termin przedłużenia zwrotu. Na moment wydawania niniejszego wyroku nie ostał się już termin przedłużenia zwrotu do dnia 31 stycznia 2018 r., przyjęty przez organy podatkowe w niniejszej sprawie jako punkt wyjścia do dokonania kolejnego przedłużenia do 30 maja 2018 r.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę obowiązany był zatem do uwzględnienia skutku wynikającego z powołanego wyżej wyroku, w postaci uchylenia postanowienia DIAS z [...] kwietnia 2018 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r.

2. Niezalenie od powyższego Sąd zauważa, że w sprawie istotne jest również to, iż postanowieniem z dnia [...] września 2017 roku Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. do dnia 31 stycznia 2018 r. Było to postanowienie wydane bezpośrednio przed postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r. przedłużającym z kolei termin dokonania zwrotu nadwyżki za ten okres dalej do dnia 30 maja 2018 r. będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej dnia 6 lutego 2018 r. (zgodnie z potwierdzeniem odbioru), a zatem po upływie okresu przedłużenia wskazanego w postanowieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] września 2017 roku, tj. po 31 stycznia 2018 r.

Kwestia powyższa ma kluczowe znaczenie w świetle znajdujących zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy przepisów prawa materialnego i postępowania.

Otóż w myśl art. 87 ust. 2 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w 2017 roku): "Zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty".

Zgodnie zaś z art. 87 ust. 6 ustawy o VAT "Na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową, urząd skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku gdy łącznie spełnione są następujące warunki:

1) kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, z wyłączeniem kwoty podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w ust. 1, nierozliczonej w poprzednich okresach rozliczeniowych i wykazanej w deklaracji, wynikają z:

a) faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone za pośrednictwem rachunku bankowego podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazanego w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach,

b) faktur, innych niż wymienione w lit. a, dokumentujących należności, jeżeli łączna kwota tych należności nie przekracza 15 000 zł,

c) dokumentów celnych, deklaracji importowej oraz decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34, i zostały przez podatnika zapłacone,

d) importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca, lub dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, jeżeli w deklaracji podatkowej została wykazana kwota podatku należnego od tych transakcji,

2) kwota podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w ust. 1, nierozliczona w poprzednich okresach rozliczeniowych i wykazana w deklaracji nie przekracza 3000 zł,

3) podatnik złoży w urzędzie skarbowym dokumenty potwierdzające zapłatę podatku za pośrednictwem rachunku bankowego podatnika albo rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, o których mowa w ust. 2,

4) podatnik przez kolejne 12 miesięcy poprzedzających bezpośrednio okres, w rozliczeniu za który występuje z wnioskiem o zwrot w terminie 25 dni:

a) był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny,

b) składał za każdy okres rozliczeniowy deklaracje, o których mowa w art. 99 ust. 1-3

- przy czym przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a-2c oraz ust. 4a-4f stosuje się odpowiednio".

Natomiast przepis art. 274b § 1 O.p. stanowi, iż "Jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających".

Zgodnie z art. 280 O.p. "W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy art. 143 oraz przepisy rozdziałów 1-3, 5, 6, 9 z wyłączeniem art. 171a, rozdziałów 10, 14, 16 oraz 23 działu IV".

W myśl art. 219 O.p. "Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie". Przepis art. 212 O.p. stanowi, że "Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania".

W myśl art. 121 § 1 O.p. "Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych".

Przystępując w przedstawionym wyżej stanie prawnym do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że niewątpliwie na tle art. 87 ust. 2 ustawy o VAT pojawia się pytanie, czy warunkiem skutecznego przedłużenia terminów (60 dni – art. 87 ust. 2 ustawy o VAT oraz 25 dni – art. 87 ust. 6 ustawy o VAT) jest doręczenie podatnikowi postanowienia naczelnika urzędu skarbowego przed ich upływem, nadanie przed upływem tych terminów postanowienia, czy też wystarczy samo wydanie stosownego postanowienia przed upływem tych terminów przez naczelnika urzędu skarbowego.

Powyższy problem prawny okazał się na tyle ważki, że postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt I FSK 255/17 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił do rozpoznania składowi siedmiu sędziów NSA następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w stanie prawnym obowiązującym w 2015 r. dla zachowania terminu do przedłużenia zwrotu różnicy podatku w celu zweryfikowania zasadności tego zwrotu, określonego w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (...), konieczne było przed upływem tego terminu doręczenie podatnikowi postanowienia naczelnika urzędu skarbowego przedłużającego termin, czy też wystarczyło jeśli przed upływem terminu do dokonania zwrotu to postanowienie zostało wydane (sporządzone i podpisane), ewentualnie, w przypadku doręczenia za pośrednictwem operatora pocztowego, także przekazane temu operatorowi w celu doręczenia?".

Wprawdzie uchwała w tej sprawie nie została podjęta, jednak przedmiotowa kwestia została rozstrzygnięta wyrokiem z 23 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 255/17, wydanym w składzie siedmiu sędziów NSA. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że termin do zwrotu różnicy podatku może być przedłużony, ale tylko wówczas, gdy przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego.

Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłym w składzie siedmiu sędziów z dnia 23 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 255/17, zgodnie z którym w stanie prawnym obowiązującym w 2015 r., określony w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy o VAT termin zwrotu różnicy podatku został przedłużony, jeżeli przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających. Zdaniem Sądu powyższą ocenę należy zastosować również w niniejszej sprawie, tj. w stanie prawnym obowiązującym w 2017 r., gdyż stosowne przepisy prawa nie uległy w tym zakresie takiej zmianie, która uzasadniałaby odejście od wykładni zastosowanej przez NSA w omawianym wyroku.

Przypomnieć należy, że utrzymane w mocy przez DIAS postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 6 lutego 2018 r. tj. po upływie okresu przedłużenia wskazanego w poprzednim postanowieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] września 2017 r., czyli 31 stycznia 2018 r.

Zważyć należy, iż ustanowione w art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT terminy są terminami prawa materialnoprawnego. Ich upływ wywołuje bowiem skutek materialnoprawny w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości (art. 99 ust. 12 ustawy o VAT).

Materialnoprawny charakter terminów określony w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w związku z ust. 6 oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Utrwalone jest bowiem w orzecznictwie stanowisko, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna, jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać.

Powołać także należy zasadę wyrażoną w 121 § 1 O.p. czyli prowadzenia postępowania przez organ w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Zasada ta oznacza m.in., że uchybienia organu prowadzącego postępowanie nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela, który działa w dobrej wierze i w zaufaniu do treści otrzymanej decyzji (postanowienia). Jeżeli zatem podatnikowi nie doręczono postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku przed upływem terminu przewidzianego w art. 87 ust. 2 lub w ust. 6 ustawy o VAT, to tym samym ma on uprawnione przekonanie, że zwrot różnicy podatku nastąpi w terminie 60 dni (ust. 2) lub 25 dni (ust. 6) od dnia złożenia rozliczenia, lub w terminie wskazanym w ostatnio wydanym postanowieniu przedłużającym termin zwrotu.

Powyższe stwierdzenie naruszenia przepisów czyni w istocie zbędnym ustosunkowanie się do przedstawionych w skardze zarzutów. Ponownie rozpoznając sprawę organy podatkowe uwzględnią ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)

w zw. z art. art. 135 P.p.s.a. – uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R..

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 4 P.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153). Koszty te stanowiły w sprawie wpis sądowy w wysokości 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł.