Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 237/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 129, art. 126
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 49 ust. 3, 5, 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1453
law: Ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Marek Leszczyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2113/21 w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty części dotacji celowej podlegającej zwrotowi 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy [...] na rzecz Ministra Finansów 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 września 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2113/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy W. (dalej: skarżąca) na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 23 grudnia 2020 r., nr FS11.4145.56.2020, w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji celowej.

Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 365 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wywiodła skarżąca, a zaskarżając wyrok w całości zarzuciła naruszenie:

1. art. 49 ust. 1 i 5 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 869 z późn. zm. - zwanej dalej: u.d.j.s.t.), poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na:

a) nie uwzględnieniu okoliczności przyznania skarżącej przez Wojewodę Mazowieckiego dotacji celowej na wykonanie zadań zleconych z zakresu administracji rządowej w roku 2019 w wysokości niezapewniającej i uniemożliwiającej pełne oraz terminowe ich wykonanie,

b) nie uwzględnienie okoliczności ustalenia i rozliczenia dotacji celowej na wykonanie zadań zleconych z zakresu administracji rządowej w roku 2019 według niewłaściwej, dowolnej oraz jednostronnie i arbitralnie ustalonej przez Ministra Finansów, poprzednio przez Wojewodę Mazowieckiego, metodyki szacowania wydatków na zadania zlecone,

2. art. 149 ust. 1 ustawy o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 305 z późn. zm. - zwanej dalej: u.f.p.), poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na:

a) nie uwzględnieniu okoliczności przyznania w roku 2019 skarżącej przez Wojewodę Mazowieckiego dotacji celowej na wykonanie zadań zleconych z zakresu administracji rządowej w wysokości niezapewniającej i uniemożliwiającej pełne oraz terminowe ich wykonanie,

b) nie wzięciu pod uwagę okoliczności ustalenia i rozliczenia dotacji celowej na wykonanie zadań zleconych z zakresu administracji rządowej w roku 2019 według niewłaściwej, dowolnej oraz jednostronnie i arbitralnie ustalonej przez Wojewodę Mazowieckiego metodyki szacowania wydatków na zadania zlecone,

3. art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 4 oraz ust. 6 u.f.p., poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu, iż dotacja celowa udzielona w roku 2019 skarżącej przez Wojewodę Mazowieckiego na wykonanie zadań zleconych z zakresu administracji rządowej została pobrana w nadmiernej wysokości, a tym samym, iż część tej dotacji, po przeszacowaniu podlega zwrotowi w zakresie kwoty 9 964,02 zł,

4. art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na dokonaniu błędnej oceny prawnej okoliczności faktycznych i prawnych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym poprzez uznanie, iż kwota dotacji celowej udzielonej przez Wojewodę Mazowieckiego na wykonanie przez skarżącą zadań zleconych z zakresu administracji rządowej w roku 2019 wymaga przeszacowania, zgodnie z którym skarżąca winna zwrócić część tej dotacji w kwocie 9 964,02 zł.

5. art. 75 i art. 77 k.p.a., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz przez Ministra Finansów, a uprzednio przez Wojewodę Mazowieckiego oraz nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu wszelkich środków dowodowych,

6. art. 80 k.p.a., poprzez jego niewłaściwie zastosowanie, polegające na pozostawieniu poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych dotychczas przez skarżącą, całkowite pominięcie istotnych dla sprawy środków i materiałów dowodowych oraz dokonanie ich oceny wbrew zasadom logiki, doświadczenia życiowego oraz sprawiedliwości społecznej,

7. art. 107 ust. 3 k.p.a., poprzez nie uwzględnienie okoliczności jego niezastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz przez Ministra Finansów, a uprzednio Wojewodę Mazowieckiego, polegające na nie wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których nie uznał określonych twierdzeń i dowodów, zupełnie je pomijając, a innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Przy podniesieniu tych zarzutów kasator powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego, bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Uzasadniając więc zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany (zob. wyroki NSA: z 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2735/15; z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1342/15; z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2668/15; niepublikowane).

Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy też podkreślić, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09; cbosa. Podkreślenia jednak wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13; cbosa), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11; cbosa). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy bowiem wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia wskazanej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1448/06; cbosa). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyroki NSA z 19 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 16/13 i 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13; cbosa). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.

Z opisu zarzutów niniejszej skargi kasacyjnej wynika, że są one oparte na podstawach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., chociaż autor skargi kasacyjnej przepisu tego nie wskazał. W razie więc powołania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty prawa procesowego. Dopiero bowiem przesądzenie o prawidłowości ustaleń faktycznych, przyjętych w toku postępowania za podstawę zaskarżonego orzeczenia, umożliwia ocenę procesu subsumpcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Zarzuty nr 4, 5, 6 i 7 skargi kasacyjnej dotyczą niewątpliwie naruszenia przepisów postępowania, chociaż, jak wskazano już powyżej, autor skargi nie przywołał wprost podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W zarzutach tych wskazano naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 75, 77, 80 i 107 ust. 3 k.p.a.

Dokonując oceny powyższych zarzutów należy uznać, że nie zasługują one na uwzględnienie wobec wad odnośnie ich sformułowania oraz ich uzasadnienia. Powyższe zarzuty kasacyjne nie zawierają bowiem jakichkolwiek wskazań w zakresie naruszenia przez WSA w Warszawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie nie wskazują na jakikolwiek istotny wpływ zarzucanych Sądowi I instancji naruszeń na wynik sprawy, a skupiają się wyłącznie na naruszeniach przepisów postępowania przez organ. Pomijają zatem, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest wynik postępowania sądowoadministracyjnego a nie bezpośrednio administracyjnego.

Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej jest ocena prawidłowości kontroli dokonanej przez wojewódzki sąd administracyjny, a wobec tego zarzucane w skardze kasacyjnej uchybienie przepisom postępowania musi odnosić się, chociaż pośrednio, do czynności bądź zaniechań sądu administracyjnego w toku rozpoznania sprawy. Nie wystarczy zatem wskazać przepisy administracyjne i podnieść, że zostały one w zaskarżonym wyroku naruszone, skoro sąd administracyjny nie stosuje tych przepisów wprost, lecz pośrednio, poprzez przyjęcie ich jako wzorca kontroli legalności zaskarżonego aktu.

W treści zaś niniejszej skargi kasacyjnej, tj. w zarzutach oraz w jej uzasadnieniu, nie tylko nie powiązano zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z jakimikolwiek przepisem procedury sądowoadministracyjnej, ale także nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji dającej podstawę do podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny próby rekonstrukcji zarzutu naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 25 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1239/19). Skonstruowane w ten sposób zarzuty kasacyjne naruszenia w/w przepisów k.p.a. nie mogły zatem doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny poprzez taki sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych został pozbawiony możliwości ich merytorycznego rozpoznania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne są również zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 49 ust. 1 i 5 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 869 z późn. zm.; dalej: u.d.j.s.t.), a także art. 149 ust. 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 4 i ust. 6 ustawy o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 305 ze zm.; dalej: u.f.p.).

Ze względu na pozostawanie tych zarzutów w związku funkcjonalnym (skarżąca zarzuca w nich, że przyznanie dotacji nastąpiło wg. dowolnej i jednostronnie arbitralnie ustalonej metodyki szacowania wydatków na zadania zlecone, w wysokości niezapewniającej i uniemożliwiającej pełne i terminowe wykonanie tych zadań oraz, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości), zarzuty te podlegają łącznemu rozpoznaniu.

Rozważając te zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie zostały one powiązane z żadnym przepisem p.p.s.a., co czyni je skonstruowanymi wbrew wymogom ustawowym. Niemniej jednak uchybienie to nie dyskwalifikuje skargi kasacyjnej jako sformalizowanego pisma procesowego, bowiem z uzasadnienia tej skargi wynika, iż została ona skierowana przeciwko zaskarżonemu wyrokowi. W tym zatem zakresie skarga ta podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

W tym miejscu zauważenia wymaga, że skarga kasacyjna nie podważa ustaleń faktycznych, przyjętych przez Sąd I instancji i organy za podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca kasacyjnie potwierdza, że środki z tytułu dotacji celowej wykorzystała w przyznanej wysokości, chociaż w jej opinii wysokość dotacji powinna być wyliczona na podstawie przepisów u.f.p., a nie w oparciu o wytyczne określone przez udzielającego dotację. W konsekwencji przyjąć trzeba, że ustalenia faktyczne co do wykorzystania dotacji celowej w zawyżonej wysokości są wiążące w procesie subsumpcji normy materialnoprawnej.

Stanowisko skarżącej kasacyjnie w zakresie błędnej wykładni prawa materialnego nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych. Przede wszystkim zauważenia wymaga, że stosownie do art. 126 u.f.p. dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Z kolei z art. 129 u.f.p. wynika, że kwota dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej określana jest według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia podobnego rodzaju wydatków. Stosownie bowiem do tego przepisu kwoty dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone odrębnymi ustawami jednostkom samorządu terytorialnego określane są przez dysponentów części budżetowych według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 14 października 2022 r., sygn. akt I GSK 3144/18, przepis art. 129 u.f.p. ma blankietowy charakter, bowiem ustalenie jego pełnej treści wymaga odwołania się do zasad przyjętych w budżecie dla określenia wydatków podobnego rodzaju oraz wskazania przepisów w inny sposób określających zasady przyznawania dotacji celowych, o których mowa w tym przepisie. Unormowanie tego przepisu w zakresie zasad ustalania wysokości dotacji celowej powiela pominięty w skardze kasacyjnej przepis art. 49 ust. 3 u.d.j.s.t., który stanowi, że kwoty dotacji celowych, o których mowa w ust. 1 (tj. na zadania zlecone z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami), ustala się zgodnie z zasadami przyjętymi w budżecie państwa do określania wydatków podobnego rodzaju. Wobec tego w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem nie ma możliwości kwestionowania zasad przyjętych do ustalenia wysokości dotacji celowej na ten cel, a w istocie zasad przyjętych w budżecie państwa dla ustalania wysokości wydatków podobnego rodzaju, wedle których następnie jest ustalana przez właściwego ministra wysokość dotacji celowych na realizację zadań z zakresu administracji rządowej.

Ponadto zauważenia wymaga, że z art. 49 ust. 5 u.d.j.s.t. wynika zakres kontroli sądowej wysokości przyznanej dotacji i to sprawowanej przez sądy powszechne, która przysługuje tylko co do tego, czy wysokość przyznanej dotacji celowej wystarcza na pełne i terminowe wykonanie zleconych zadań. Art. 49 ust. 6 u.d.j.s.t. stanowi zaś, że jednostce samorządu terytorialnego przysługuje prawo dochodzenia należnego świadczenia wraz z odsetkami w wysokości ustalonej jak dla zaległości podatkowych, w postępowaniu sądowym. Powyższe oznacza więc, że spod kontroli sądowej wymyka się wysokość kwot przeznaczonych w budżecie państwa na dotacje celowe oraz przyjęte w tym budżecie zasady określania wydatków podobnego rodzaju (art. 49 ust. 3 u.d.j.s.t. i art. 129 u.f.p.) – tak np. wyrok SN z dnia 18 stycznia 2018 r., V CSK 144/17, Lex nr 2475062.

Natomiast gwarancję ochrony interesów finansowych gmin realizujących zadania zlecone z zakresu administracji rządowej stanowi, przyznane jednostce samorządu terytorialnego w art. 49 ust. 6 u.d.j.s.t., prawo dochodzenia należnego świadczenia wraz z odsetkami. W sytuacji bowiem, gdy dla wykonania zleconych tej jednostce zadań, przekazane jej z budżetu państwa środki są niewystarczające, może ona na podstawie tego przepisu skutecznie żądać różnicy pomiędzy kwotą, jaka rzeczywiście była potrzebna dla pełnego ich wykonania, a wysokością przekazanej dotacji. Przepis ten stanowi przy tym samodzielną podstawę roszczenia o zapłatę kwoty rzeczywiście potrzebnej do pełnego wykonania zadań zleconych. Ma on zastosowanie zarówno w wypadkach przekazania przyznanej dotacji w niepełnej wysokości lub z uchybieniem terminu ustawowego, jak i przekazania ustalonych w budżecie dotacji w wysokości niezapewniającej właściwej realizacji zadań (por. wyrok SN z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt I CSK 94/18, Lex nr 2652348).

Konsekwencją tej regulacji materialnoprawnej, jak i niezakwestionowanych skargą kasacyjną ustaleń faktycznych jest niezasadność zarzutów kasacyjnych wadliwego zastosowania w sprawie prawa materialnego poprzez uznanie przez Sąd I instancji i organ, że skarżąca kasacyjnie Gmina wykorzystała przyznaną jej dotację celową na realizację zadań z zakresu administracji rządowej niezgodnie z przeznaczeniem. W tej sprawie bezsporne jest, że dotacja celowa dla skarżącej została przyznana w sposób szacunkowy w oparciu o prognozowaną liczbę załatwionych spraw z zakresu zleconych zadań oraz, że skarżąca kasacyjnie nie zrealizowała wszystkich prognozowanych zadań z tego zakresu, a mimo to wykorzystała całą przyznaną dotację. W tych okolicznościach żądanie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem ma podstawę prawną, co czyni zarzut wadliwego zastosowania art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. niezasadnym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a, oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).