Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 850/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Protokolant staż. Anna Michalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2006 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na postanowienie P.I.P. Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy - egzekucji administracyjnej świadczeń niepieniężnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K., działając na postawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), nałożył na "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...],- zł. z wezwaniem do zapłaty w terminie do dnia [...] r. oraz wezwał do niezwłocznego wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia [...] r., wystawionym przez Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K..

"A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyło zażalenie na powołane postanowienie, domagając się jego uchylenia, wstrzymania tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] r., względnie skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W jego uzasadnieniu odniosło, że wymierzona grzywna została nałożona w sposób arbitralny i krzywdzący, bowiem pozbawia ona pracowników Spółki wypłaty wynagrodzenia za pracę. Podkreśliło również, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia już po raz kolejny w trudnej sytuacji finansowej Spółki jest bezzasadne, gdyż nie uchyla się ona od wypłaty pracownikom zaległych wynagrodzeń.

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. i art. 23 § 4 pkt 1 w związku z art.18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia [...] r. W jego uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z dyspozycją art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzenie grzywny w celu przymuszenia możliwe jest jedynie w razie wykonania w pełni obowiązku określanego w tytule wykonawczym, a wobec jego nie wykonania brak jest podstaw do umorzenia grzywny. Odnosząc się do podniesionego przez Spółkę argumentu o jej trudnej sytuacji finansowej wskazał, że nie usprawiedliwia to zaległości w wypłacie świadczeń pracowniczych i nie stanowi ustawowej przesłanki do umorzenia grzywny. Zaakcentował również, iż niewykonanie obowiązków w postaci wypłaty świadczeń pieniężnych pracownikom daje podstawę organowi egzekucyjnemu do nakładania wielokrotnie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Powołał się na treść art. 121 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z której wynika, że grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej wysokości lub w wyższej kwocie, a łączna ich wysokość nie może przekraczać górnych stawek określonych ustawą. Reasumując podniósł, że nałożona grzywna mieści się w granicach ustawowych, dlatego brak było podstaw do uwzględnienia zażalenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" Sp. z o.o. wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia, kwestionując brak "wyważenia" wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia oraz domagało się zawieszenia postępowania egzekucyjnego i zasądzenia kosztów postępowania. Dodatkowo skarżąca Spółka zarzuciła, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do argumentacji zażalenia, czym naruszył art. 77 § 1, art. 144 i art. 140 w związku z art. 107 § 2-3 K.p.a. oraz z art. 122 § 2 i art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 tego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem podejmowanych w niej rozstrzygnięć, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Bezspornym w sprawie jest, że w dniu [...] r. został wystawiony tytuł wykonawczy Nr [...], dotyczący obowiązku wypłaty zaległych wynagrodzeń wymienionym w nim pracownikom skarżącej Spółki. Jednak wobec niewykonania nałożonego obowiązku w dniu [...] r. Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K., działając na postawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), nałożył na skarżącą Spółkę grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...],- zł. z wezwaniem do zapłaty w terminie do dnia [...] r. oraz wezwał do niezwłocznego wykonania powołanego tytułu wykonawczego. Nie ulega wątpliwości, że nałożony w tym tytule wykonawczym obowiązek polegający na wypłaceniu należnych pracownikom wynagrodzeń wynikających ze stosunku pracy nie był zrealizowany w dniu wydania przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia tj. w dniu [...] r.

W tym miejscu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 122 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia winno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie. Tym samym zarzuty skargi są bezzasadne, bowiem postanowienie Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. z dnia [...] r. Nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zawiera powołane warunki.

Dodatkowo na podstawie art. 121 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, a w oparciu o § 2 tego przepisu każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać w sytuacji skarżącej Spółki wysokości 25 000,- zł., a grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekraczać kwoty 100 000,-zł.

Zatem również zarzut skargi dotyczący braku "wyważenia" grzywny nałożonej w rozpatrywanej sprawie jest nieuzasadniony, bowiem wymierzona grzywna była w granicach ustawowego upoważnienia przewidzianego dla skarżącej Spółki.

Stosownie do treści art. 125 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nie uiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, bowiem celem nałożenia grzywny jest przymuszenie zobowiązanego podmiotu do wykonania ciążącego na nim obowiązku.

Umorzenie grzywny w celu przymuszenia następuje więc tylko i wyłącznie na podstawie złożonego przez zobowiązanego stosownego wniosku oraz po wykonaniu obowiązku określonego w tytule wykonawczym, co wynika z dyspozycji art. 125 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Również wykonanie w toku postępowania egzekucyjnego obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym stanowi podstawę do umorzenia grzywny nałożonej w celu przymuszenia.

W przedmiotowej sprawie obowiązek ten polegał na wypłaceniu należnych wynagrodzeń za pracę na rzecz pracowników skarżącej Spółki, a zatem dopiero po ich wypłaceniu i złożeniu stosownego wniosku o umorzenie grzywien organ administracji mógł wydać postanowienie o umorzeniu wszystkich grzywien nałożonych w postępowaniu egzekucyjnym.

W skardze podniesiono zarzut nie ustosunkowania się przez organ odwoławczy do argumentacji zażalenia. Jednakże z akt administracyjnych sprawy wynika, że zarówno postanowienie organu I instancji, jak i organu odwoławczego zostały uzasadnione tak więc brak jest podstaw do przyjęcia, że w rozpatrywanej sprawie naruszono obowiązujące w tym zakresie przepisy postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy podnoszone w skardze zarzuty skarżącej Spółki nie mogły zostać uznane za słuszne.

Na marginesie sprawy należy zaznaczyć, że każdy wyrok Sądu nawet w rodzajowo zbliżonych sprawach jest wydawany w indywidualnej sprawie, dlatego też tut. Sąd nie jest związany orzeczeniem wydanym w innej sprawie w dniu 25 czerwca 2003 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny w Szczecinie o sygn. akt SA/Sz 2831/02 (publ. Pr. Pracy 2004/3/39, zbiór Lex 83967), na którego tezę powołała się skarżąca Spółka.

Dlatego w oparciu o treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.