Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 386/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 8a
journal: Dz.U. 2018 poz 132
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
article: art 7, art 77 par 1, art 80 i art 107 par 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant referent Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2019 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz S. G. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "organ", "Minister"), po rozpoznaniu wniosku S. G. (dalej: "skarżący") z [...] lutego 2017 r., odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r., poz. 132 ze zm.; dalej: "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym"), mając za podstawę art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister podał, że we wniosku z [...] lutego 2017 r. skarżący opisał swoją służbę w Służbie Bezpieczeństwa oraz w Urzędzie Ochrony Państwa i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zaznaczając, że w organach Bezpieczeństwa Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej służył niecałe 3 lata. Zatem jego kariera zawodowa miała miejsce dopiero po okresie "transformacji". Po pozytywnej weryfikacji, skarżący został zatrudniony w Urzędzie Ochrony Państwa; w 1994 r. objął stanowisko Zastępcy Naczelnika Wydziału Śledczego w Urzędzie Ochrony Państwa, a w 2002 r. - stanowisko Naczelnika Wydziału Przeciwdziałania Korupcji Terroryzmowi i Przestępczości Zorganizowanej w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W grudniu 2006 r. został awansowany na stanowisko głównego specjalisty Centralnego Ośrodka Szkolenia w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zaś w latach 2010 - 2013 pełnił służbę na stanowisku kierownika Samodzielnej Sekcji Inspektoratu Nadzoru Kontroli i Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Skarżący podkreślił, że w trakcie 26-letniej służby swoje obowiązki wykonywał jak najlepiej, co było doceniane przez jego przełożonych, gdyż był wielokrotnie wyróżniany oraz nagradzany m.in. srebrnym medalem "Za Długoletnią Służbę" oraz orderem "Brązowy Krzyż Zasługi".

Organ wskazał, iż skarżący został zwolniony ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego [...] kwietnia 2016 r. i ma ustalone prawo do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem art. 15c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.

Według pisma Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (dalej: "IPN") z [...] maja 2017 r. (stanowiącego informację o przebiegu służby nr [...]), skarżący pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, od [...] października 1987 r. do [...] lipca 1990 r., tj. przez 2 lata, 9 miesięcy i 16 dni. Natomiast całkowity okres jego służby wynosi 28 lat, 6 miesięcy i 15 dni - od [...]października 1987 r. do [...] kwietnia 2016 r.

Z kopii akt osobowych o sygn. IPN [...], przekazanych przez IPN przy piśmie z [...] listopada 2017 r., nie wynika, aby skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po 12 września 1989 r.

Również z informacji przedstawionych przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (w piśmie z [...] kwietnia 2018 r.) nie wynika, aby skarżący uchylał się od wykonywania zadań służbowych i obowiązków, bądź wykonywał je w sposób niewłaściwy zarówno w okresie służby w Urzędzie Ochrony Państwa, jak i w Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

W aktach osobowych znajdują się zaświadczenia:

• z [...] maja 2017 r. stwierdzające, że w dniu [...] października 2010 r. wydano zaświadczenie potwierdzające, iż skarżący w okresach: od [...] października 1991 r. do [...] października 1993 r., od [...] października 1997 r. do [...] października 2002 r. oraz od [...] października 2006 r. do [...] stycznia 2010 r. pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734 ze zm.; dalej: "rozporządzenie RM z [...] maja 2015 r.");

• z [...] kwietnia 2016 r. wskazujące, że w latach [...] - [...] skarżący pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia RM z[...] maja 2005 r.,

które to dokumenty uzasadniały podwyższenie emerytury funkcjonariusza o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, określonych w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.

Jednocześnie brak jest informacji dotyczących wszczynania i prowadzenia w stosunku do skarżącego postępowań karnych, karno-skarbowych oraz dyscyplinarnych.

Organ przyznał, iż skarżący został wyróżniony medalem srebrnym "Za Długoletnią Służbę" oraz orderem "Brązowy Krzyż Zasługi". Odnotował też, że w archiwach jednostek organizacyjnych Policji nie odnaleziono akt osobowych skarżącego.

Analizując przesłanki formalne wymienione w art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, tj. krótkotrwała służba przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, Minister podkreślił, że muszą być one spełnione łącznie. Nadto przesłanki te są nieostre, co umożliwia organowi indywidualne podejście do każdej sprawy poprzez uznanie administracyjne. Minister przywołał leksykalne definicje pojęć: "krótkotrwałość" i "rzetelność".

Zdaniem Ministra, krótkotrwałość winna być analizowana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo należy ocenić tę przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Wedle wykładni językowej, krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością.

Natomiast rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Ponadto istotna jest postawa funkcjonariusza poza służbą, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honor funkcjonariusza służb publicznych.

Zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" ocenić należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Jednakże warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy.

Odnosząc się do przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, organ stwierdził, iż spełnienie tego warunku należy postrzegać przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów mogących stawiać rzetelność służby osoby zainteresowanej pod znakiem zapytania. Omawiana przesłanka znalazła się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym jest zasadne. "Szczególnie uzasadniony przypadek" zachodzi wówczas, gdy strona - poza spełnieniem dwóch wymienionych wyżej przesłanek formalnych - legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Jak wynika z powyższego, uprawnienie z art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Minister - w oparciu o zgromadzone dokumenty – podniósł, że w sytuacji, w której służba skarżącego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 2 lat, 9 miesięcy i 16 dni, co stanowi około 10% całego okresu służby, nie można mówić o krótkotrwałej służbie pełnionej na rzecz totalitarnego państwa. W ocenie Ministra, powyższy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Kilkuletni (prawie 3-letni) czas realizacji obowiązków służbowych nie ma charakteru tymczasowego, doraźnego czy epizodycznego i z całą pewnością strona przez ten okres dokładnie zaznajomiła się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem.

Jednocześnie organ nie podważył rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez skarżącego w okresie pełnienia służby po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Powyższa decyzja Ministra stała się przedmiotem skargi skarżącego (reprezentowanego przez adwokata P. B.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zobowiązanie Ministra do wydania w terminie wskazanym przez Sąd decyzji na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, wyłączającej stosowanie wobec skarżącego art. 15c tej ustawy, jak również zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie można zgodzić się z przyjętym przez procedujący w sprawie organ administracyjny poglądem odnośnie przesłanki "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." na rzecz tzw. totalitarnego państwa. Ustawowe kryterium "krótkotrwałości służby przed dniem 31 lipca 1990 r." jest określeniem nieprecyzyjnym i niezdefiniowanym. Nie oznacza to dowolności w jego interpretacji. Teza, iż przez "krótkotrwałą służbę" należy rozumieć dni, tygodnie, co najwyżej kilka miesięcy, nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Gdyby ustawodawca przyjął takie rozumowanie, to z pewnością zapisałby to w ustawie. Zdaniem skarżącego, pojęcie "krótkotrwałości" powinno być oceniane poprzez pryzmat proporcjonalności okresu służby przed 31 lipca 1990 r. w stosunku do całości służby. Zatem może być ono interpretowane jako wyraźna przewaga czasowa okresu służby po 31 lipca 1990 r. nad okresem służby na rzecz tzw. totalitarnego państwa. W przypadku skarżącego okres przypadający na rzecz pracy dla tzw. totalitarnego państwa wynosi 2 lata, 9 miesięcy i 16 dni, co stanowi dokładnie 9,65 % całkowitego okresu jego służby. Jednocześnie Minister pominął fakt, że cały ww. okres służby skarżącego przed 1990 r. przypadał na okres służby przygotowawczej, która jest traktowana jako tymczasowa, przejściowa i nie musi skutkować mianowaniem na funkcjonariusza w służbie stałej.

Skarżący wyraził też pogląd, iż zastosowanie klauzul generalnych w art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pozostaje w sprzeczności z orzecznictwem Sądu Najwyższego z zakresu ubezpieczeń społecznych.

Reasumując, skarżący wniósł o zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem materialnym pod kątem przekroczenia przez organ administracyjny granic tzw. "uznania administracyjnego", jak również zweryfikowanie, czy w niniejszej sprawie nie naruszono zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. czy dokładnie wyjaśniono stan faktyczny, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego), a także czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (pkt 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (pkt 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Zgodnie z art. 8a ust. 2 tej ustawy, do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Zgodnie z art. 11 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Podkreślenia wymaga, że decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym ma charakter decyzji uznaniowej. Zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Wybór natomiast rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1488/08, publ. w bazie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się zatem do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W niniejszej sprawie organ dokonał istotnych ustaleń stanu faktycznego co do okresów pełnienia służby oraz rzetelności wykonywania zadań i obowiązków, a także informacji o okresach pełnienia służby w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia RM z [...] maja 2005 r.

Służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pełniona była przez okres 2 lat, 9 miesięcy i 16 dni. Ustalenie to zostało poczynione przez Ministra w oparciu o pismo IPN z [...] maja 2017 r. stanowiące informację o przebiegu służby.

Natomiast z dokumentów przedstawionych przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wynika, że wysługa skarżącego (całkowity okres służby) wynosi 28 lat, 6 miesięcy i 15 dni.

Dokonując oceny, czy okres służby skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, był okresem krótkotrwałym, a zatem badając spełnienie przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, Minister stwierdził, że przesłanka ta nie została spełniona.

Sąd oceny tej nie podziela. Biorąc pod uwagę długość tego okresu zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i proporcjonalnym, stwierdzić należało, że służba przez okres 2 lat, 9 miesięcy i 16 dni była służbą krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.

Podzielając stanowisko organu, iż każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, Sąd stwierdza, że jako krótkotrwała może być też rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi; trwał w porównaniu do tego okresu krótko. Taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Okres służby, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym wyniósł tylko 9,65% całego okresu służby wynoszącego 28 lat, 6 miesięcy i 15 dni.

Nadto sam okres 2 lat, 9 miesięcy i 16 dni nie stanowi długiego i trwałego okresu. W okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy należało uznać go za krótkotrwały. Doszło zatem do naruszenia art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.

Ustawa wymaga też, aby osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po 12 września 1989 r., wskazując, iż to rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia.

Minister nie kwestionował rzetelnego wykonywania przez skarżącego zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. W tym zakresie organ powołał się na akta osobowe przekazane przez IPN oraz pismo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] kwietnia 2018 r. Wskazał też na dwa zaświadczenia: z [...] kwietnia 2016 r. i z [...] maja 2017 r. potwierdzające okresy pełnienia przez skarżącego służby w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia RM z [...] maja 2005 r.

W tym miejscu dostrzec należy, że o ile organ – na gruncie niniejszej sprawy - wypowiedział się w kwestii przesłanki "krótkotrwałości służby przez dniem 31 lipca 1990 r." oraz "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", o tyle opisując rozumienie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" (jako legitymowanie się osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi na tle pozostałych funkcjonariuszy) w ogóle nie zajął stanowiska w tym zakresie. W szczególności Minister nie odniósł się do odznaczeń skarżącego w postaci Srebrnego Medalu za Długoletnią Służbę oraz Brązowego Krzyża Zasługi.

W myśl art. 9 zdanie pierwsze ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."), organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Tak więc jeżeli organ nie dysponuje wystarczającym materiałem dowodowym pozwalającym na indywidualną ocenę przypadku szczególnie uzasadnionego, to powinien wystąpić do skarżącego o przedstawienie informacji dotyczących m.in. jego wybitnych osiągnięć, szczególnie wyróżniających go w służbie, które mogłyby dowodzić, że jego sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Brak stanowiska organu w kwestii przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" uniemożliwia sądową kontrolę w tym zakresie. Organ naruszył zatem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym aspekcie nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ przyjmie, że zostały spełnione przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz dokona wyczerpującej oceny co do tego, czy sprawa skarżącego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ust. 1 tej ustawy. W razie braku wystarczających informacji dla dokonania oceny szczególnie uzasadnionego przypadku, Minister zwróci się do skarżącego o udzielenie niezbędnych informacji w tym zakresie. Zwrot "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" jest pojęciem nieostrym, zawierającym elementy ocenne. Dlatego organ winien doprecyzować, skonkretyzować to pojęcie przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych indywidualnej sprawy oraz kontekstu normatywnego, w którym pojęcie to funkcjonuje. Dokonując oceny, czy przypadek skarżącego jest przypadkiem szczególnie uzasadnionym, Minister powinien przywołać fakty, które wziął w tym aspekcie pod uwagę. Zależnie od dokonanej ponownie, wyczerpującej oceny tych okoliczności, organ podejmie stosowną decyzję.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie drugim wyroku w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.