Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 453/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8 pkt 1, art. 24 ust. 4, art. 31
journal: Dz.U. 1985 nr 5 poz 17
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Marta Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 25 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Syndyka Masy Upadłości "Ś. C. w C." S.A. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2506/08 w sprawie ze skargi "Ś. C. w C." Spółka z o.o. w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2006 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2506/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę "Ś." Ch. w Cz. S.A. w upadłości z siedzibą w Cz. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2006 r., nr Sp. [...], w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia faktyczne:

Decyzją z dnia [...] września 2001 r. Urząd Patentowy RP dokonał na rzecz Ch. w Cz. Sp. z o.o. rejestracji znaku towarowego graficznego z pierwszeństwem od 26 czerwca 1996 r. pod numerem 132332, przedstawiającego głowę murzynka przeznaczoną do oznaczenia lodów jadalnych w klasie towarowej – 30.

W dniu [...] maja 2004 r., do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek P. P. Ch. "L." S.A. z siedzibą w G. o unieważnienie w całości prawa ochronnego na powyższy znak towarowy. Jako podstawę prawną żądania wnioskodawca wskazał art. 8 pkt 1 i 2 i art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm., dalej: u.z.t.).

Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., sygn. Sp. [...], Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego działając na podstawie art. 164 ustawy prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej: p.w.p.) w zw. z art. 8 pkt 1 u.z.t., art. 315 ust. 3 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy graficzny nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, że w latach 70-tych i 80-tych produkcja lodów opatrzonych grafiką z charakterystycznym wizerunkiem głowy murzynka, skupiała się w przedsiębiorstwach wchodzących w skład Zjednoczenia Przemysłu Chłodniczego. Do wytwórców tych należały m.in. Ch. S. w G. oraz P. P. C. w B. Podmioty te miały prawo posługiwać się w obrocie, na równych prawach, rozpatrywanym aktualnie znakiem graficznym do oznaczania lodów. Ze zgromadzonych w sprawie materiałów, w szczególności zarządzenia Wojewody G. z dnia [...] listopada 1992 r., zdaniem Urzędu wynika, iż P. P. Ch. "L." S.A. z siedzibą w G. jest następcą prawnym jednego z przedsiębiorstw Zjednoczenia tj. – Ch. S. w G. Ustalenia te potwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 maja 1999 r. (sygn. akt III RN 5/99), który uznał, iż na firmę "L." przeszły wszelkie prawa i obowiązki z likwidowanego przedsiębiorstwa (Ch. S. w G.). W związku z powyższym organ stwierdził, iż zgłoszenie przez uprawnionego spornego znaku towarowego, zmierzało do niezgodnego z zasadami uczciwości kupieckiej pozbawienia praw wnioskodawcy do tego oznaczenia, posiadanych nieprzerwanie od kilkudziesięciu lat (wliczając okres używania znaku przez poprzednika prawnego). Takie zawłaszczenie należy potraktować jako nacechowane złą wiarą, naruszające dobre obyczaje handlowe, które nie powinno podlegać ochronie prawnej. Urząd Patentowy zwrócił przy tym uwagę na to, że w dacie zgłoszenia spornego oznaczenia (tj. w dniu [...] czerwca 1996 r.) "Ś." Ch. w Cz. Sp. z o.o. (wówczas działająca jako Ch. w Cz.

Sp. z o.o.) nie posiadała wymaganych praw do używania rozpatrywanego znaku towarowego, w tej dacie bowiem korzystała ona jedynie z ruchomości i nieruchomości należących do P. P. Ch. w likwidacji w B. jako dzierżawca (umowa z dnia [...] marca 1995 r.). Prawa takie nabyła dopiero w dniu [...] kwietnia 1998 r. wraz ze zorganizowaną częścią wskazanego wyżej przedsiębiorstwa z B. Urząd Patentowy nie podzielił natomiast twierdzeń wnioskodawcy, iż udzielenie spornego prawa ochronnego nastąpiło w naruszeniem art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz 8 pkt 2 u.z.t.

Wyrokiem z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1005/07, WSA

w W. uchylił powyższą decyzję, stwierdzając, iż interesu prawnego po stronie podmiotu żądającego unieważnienia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy nie można upatrywać w tym, że stoi ono na przeszkodzie w zarejestrowaniu takiego samego czy podobnego znaku towarowego na rzecz tegoż podmiotu.

Poglądu tego nie podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 23 października 2008 r., sygn. akt II GSK 385/08, uchylił powyższy wyrok. W ocenie NSA wnioskodawca legitymował się interesem prawnym w sprawie o unieważnienie przedmiotowego prawa ochronnego, który wynika z konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej (art. 20 Konstytucji RP). NSA wskazał, iż "L." zgłosił do rejestracji w dniu [...] lipca 1998 r. swój znak towarowy słowno-graficzny z dominującym wizerunkiem głowy murzynka, do oznaczania nim lodów. W dniu [...] grudnia 2001 r. uzyskał z Urzędu Patentowego informację, że dnia [...] września 2001 r. zarejestrowano dla Spółki "Ś." znak towarowy graficzny z głową murzynka, również do oznaczania lodów – z pierwszeństwem od dnia [...] czerwca 1996 r., co stanowi przeszkodę w uwzględnieniu jego roszczenia. Biorąc pod uwagę wieloletnie oznaczanie w omówiony sposób lodów przez przedsiębiorstwo, którego sukcesorem jest "L.", a także świadome ukrycie tego faktu przez Spółkę "Ś." w postępowaniu o zarejestrowanie na jej rzecz spornego znaku graficznego, przy składaniu wniosku o unieważnienie tego znaku "L." miał interes prawny.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w W. oddalił skargę wskazując, iż wziął pod uwagę poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] października 2008 r. i zawartą w jego treści wykładnię prawa. Zdaniem Sądu I instancji stwierdzenie w uzasadnieniu powyższego wyroku, iż poprzez rejestrację znaku towarowego: "głowa murzynka", przedsiębiorstwo "Ś." wykorzystało (zawłaszczyło) oznaczenie, do którego prawa posiadał wnioskodawca – skutkuje logicznym wnioskiem, że działanie uprawnionej spółki stanowi przejaw złej wiary w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.z.t. Przesłankę złej wiary po stronie uprawnionej w zakresie rejestracji oznaczenia, co do którego uprawnienia posiadała osoba trzecia (wnioskodawca) potwierdza także jej zachowanie w postaci ukrycia w postępowaniu rejestrowym faktu oznaczania wizerunkiem "głowy murzynka" tych samych produktów przez wnioskodawcę i jego poprzednika prawnego. Powyższa okoliczność również została potwierdzona przez NSA.

Sąd I instancji stwierdził nadto, że fakt ewentualnego posiadania przez spółkę "Ś." praw autorskich do grafiki przedstawiającej "głowę murzynka" – nawet przy założeniu udowodnienia tej kwestii w postępowaniu administracyjnym – nie może zmienić ustaleń co do naruszenia praw innego podmiotu poprzez zgłoszenie do rejestracji oznaczenia używanego od lat przez inny podmiot (wnioskodawcę). Okoliczności te zgłoszone przez skarżącą w załączniku do protokołu rozprawy nie są zatem "istotne dla sprawy" i nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w W. z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2506/08, wniósł Syndyk Masy Upadłości "Ś." Ch. w Cz. S.A. z siedzibą w Cz. w upadłości. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, a także ponownego rozpoznania, czy nie zachodzi naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię przepisu art. 164 p.w.p., w zakresie ustalenia, że uczestnik postępowania posiada interes prawny w unieważnieniu prawa ochronnego, co stanowiłoby naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), w zw. z art. 141 § 4, w zw. z przepisem art. 3 § 1 p.p.s.a.

Wnoszący skargę kasacyjną wniósł nadto o wyjaśnienie przez NSA i zajęcie stanowiska w związku z rozbieżnością poglądów w orzecznictwie sądowym pomiędzy: wyrokiem Sądu Najwyższego z dn. 27 maja 1999 r. – sygn. akt III RN 5/99 oraz wyrokiem NSA z dn. 23 października 2008 r. – sygn. akt: II GSK 385/08 i ewentualne złożenie wniosku do Prezesa NSA o podjęcie przez NSA, w trybie przepisów art. 36 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a), uchwały wyjaśniającej przepisy prawne objęte u.z.t. i p.w.p. w zakresie rozumienia wykładni przepisu art. 8 pkt 1 u.z.t., dotyczącego zasad współżycia społecznego, czy należy przepis ten stosować w aspekcie przedmiotowym – wykładnia językowo – logiczna, czy też w aspekcie przedmiotowym i podmiotowym – wykładnia rozszerzająca, wobec utrzymujących się rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz rozumienia wykładni przepisu art. 164 p.w.p. w zakresie interesu prawnego wobec utrzymujących się rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 3 § 1 i przepisu art. 145 § 1 pkt 1lit. b p.p.s.a. w zw. z przepisem art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) polegające na tym, że WSA jako sąd pierwszej instancji, w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w ustawie tj. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w sytuacji gdy uczestnik postępowania, a obecnie skarżący złożył w postępowaniu wniosek o przeprowadzenie w postępowaniu spornym przed organem administracji publicznej – Urzędem Patentowym RP, postępowania dowodowego, wobec wyjścia na jaw istotnych dla rozpoznania sprawy nowych okoliczności faktycznych i prawnych, które nie były znane Urzędowi w dacie podjęcia decyzji o unieważnieniu prawa ochronnego dla znaku towarowego wg [...], przez co uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez:

1. niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie błędnego stanu faktycznego w sprawie do dokonania subsumcji do normy prawnej z przepisu art. 8 pkt 1 u.z.t., a więc naruszenie przez wyrok WSA przepisów art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz przepisów art. 3 § 2 pkt 1 i art. 151, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz naruszenie przepisu art. 141 § 4 w zw. z przepisem art. 3 § 1 p.p.s.a.;

2. błędną wykładnię przepisów prawa materialnego objętego art. 8 ust. 1 u.z.t, poprzez aprobatę zastosowania w decyzji Urzędu wykładni podmiotowej ww. przepisu, rozszerzającej – o charakterze preater legem lub nawet contra legem, zamiast wykładni przedmiotowej językowo-logicznej ww. przepisu, która winna być zastosowana jako podstawowa w sprawie, czyli naruszenie przepisu art. 145 § pkt 1 lit. a w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż skarżący przedłożył WSA wniosek o uchylenie decyzji i przekazania sprawy organowi, celem przeprowadzenia w trybie spornym dodatkowego postępowania dowodowego w rozumieniu przepisu art. 75 § 1 k.p.a., w zakresie uprawnień skarżącego do autorskiego prawa majątkowego do utworu "głowa murzynka". Skarżący złożył w Urzędzie z datą [...] listopada 2009 r. wniosek o wznowienie postępowania spornego o sygn. akt: Sp. [...], będącego przedmiotem skargi w trybie objętym przepisem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Do chwili obecnej wniosek nie został przez Urząd rozpoznany. Zatem mimo złożenia wniosku w tej sprawie WSA nie zastosował przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, co nie pozwala na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie.

Wskazano nadto, że WSA przy wyrokowaniu nie był związany ustaleniami NSA co do stanu faktycznego i winien był ustalić taki stan, który podlegałby subsumcji do normy prawa materialnego. Stan faktyczny objęty uzasadnieniem wyroku WSA jest błędny i nie odpowiada prawdzie. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną nie znajduje uzasadnienia pogląd WSA, iż wnioskodawca posiadał prawa do oznaczenia "głowa murzynka". Podobnie nie znajduje uzasadnienia lakonicznie wyrażony pogląd, że działanie uprawnionej Spółki stanowiło przejaw złej wiary, w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.z.t. Strona podniosła, iż zła wiara zarzucana Spółce w wyroku WSA nie została poparta żadnym dowodem.

Wnoszący skargę kasacyjną wskazał nadto, iż w uzasadnieniu skarżonego wyroku w zakresie stanu faktycznego występuje zdarzenie rzekomego ukrycia w postępowaniu rejestrowym faktu oznaczenia wizerunkiem "głowy murzynka" tych samych produktów przez wnioskodawcę, który to fakt nie występuje w uzasadnieniu skarżonej decyzji Urzędu, co rodzi zarzut, że WSA mógł nie dołożyć należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i samodzielnie, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, stosownie do przepisu art. 80 k.p.a. w postępowaniu spornym, przyjął taki stan faktyczny, który nie miał miejsca w niniejszej sprawie.

W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną wnioskodawca nie może stawiać zarzutu naruszenia zasad współżycia społecznego i rzekomej złej wiary, skoro sam te zasady naruszył, uzyskując bez porozumienia z innymi podmiotami prawo z rejestracji dla słownego znaku towarowego "C.".

W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. P. Ch. "L." S.A. z siedzibą w G. wniosło o jej odrzucenie z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych wskazanych w art. 176, 46 i 47 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Z ostrożności procesowej uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej

jako bezzasadnej, oddalenie wniosku o ponowne rozpoznanie w zakresie wykładni

art. 164 p.w.p. z uwagi na treść art. 168 – 171 i 190 p.p.s.a., oddalenie wniosku o podjęcie przez NSA uchwały wyjaśniającej przepisy prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pełnomocnik strony skarżącej złożył do akt sprawy akt notarialny z dnia [...] czerwca 2010 r. Rep. A Nr [...], z którego wynika, że syndyk masy upadłości Ch. "Ś." S.A. w Cz. dokonał sprzedaży przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego na rzecz A. i A. małż. Sz. W piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. syndyk masy upadłości poinformował, że łącznie z przedsiębiorstwem zostały nabyte znaki towarowe, w tym "głowa murzynka". Obecnie jedynym uprawnionym do spornego znaku jest A. Sz.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W sytuacji, w której skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia prawa formalnego.

Zarzut naruszenia przepisów art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest niezasadny. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1lit. b p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Omawiany przepis dotyczy tylko tych podstaw wznowienia postępowania, które są tożsame z "naruszeniem prawa", co potwierdzają wnioski płynące z wykładni gramatycznej tego przepisu. Zatem uprawniony jest pogląd, że jako unormowanie określające jedną z podstaw orzeczenia sądu administracyjnego, przepis ten nie powinien podlegać wykładni rozszerzającej. Wyłącznie przestanki tożsame z naruszeniem prawa wymienione w art. 145 § 1 pkt 1-4 i 6 k.p.a. mogą stanowić podstawę uchylenia decyzji. Pozostałe przesłanki, w tym wskazana przez wnoszącego skargę kasacyjną z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd, gdyż to uchylenie byłoby niezgodne nie tylko z treścią analizowanego przepisu, ale także z ogólnym celem działania sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 12 maja 2005 r. sygn. akt FSK 2045/04, M. Pod. 2006 nr 3; z 23 września 2004 r. sygn. akt FSK 641 /04, LEX nr 133764; z 25 listopada 2005 r. sygn. akt I FSK 306/05, LEX nr 187617; z 6 listopada 2009 r. sygn. akt I GSK 2841/09, LEX nr 550347; z 13 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1036/09, LEX nr 745439). Powołana przez skarżącego podstawa wznowienia tj. wyjście na jaw istotnych dla rozpoznania sprawy nowych okoliczności faktycznych i prawnych, które nie były znane organowi w dacie wydawania decyzji, nie mogła stanowić przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie jest związana z naruszeniem prawa.

Nie są również zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Nie można uwzględnić zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 8 pkt 1 u.z.t., polegającego zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną na przyjęciu błędnego stanu faktycznego do dokonania subsumcji do tej normy prawnej. Zarzut został sformułowany nieprawidłowo, zmierza on do zakwestionowania dokonanych przez Sąd I instancji ocen dotyczących ustaleń faktycznych w zakresie przysługiwania uprawnienia spółce "L." do posługiwania się oznaczeniem graficznym w postaci wizerunku głowy murzynka, oraz że po stronie skarżącego wystąpiło "zachowanie w postaci ukrycia w postępowaniu rejestrowym faktu oznaczenia wizerunkiem głowy murzynka tych samych produktów przez wnioskodawcę jego poprzednika prawnego". Zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu tj. dokonania wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego może być sformułowany wówczas, gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, stan faktyczny został ustalony prawidłowo. Jeżeli natomiast skarżący twierdzi, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut ten jest przedwczesny. Naruszanie prawa materialnego nie może bowiem polegać na kwestionowaniu przez stronę ustaleń faktycznych. Godzi się dodać, że zakwestionowane okoliczności zostały zaprezentowane w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1999 r. sygn. akt III RN 5/99 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt II GSK 385/08. Sąd I instancji związany był oceną prawną dotyczącą interesu prawnego wyrażoną w wymienionych wyrokach.

Chybiony jest zarzut błędnej wykładni art. 8 ust. 1 u.z.t. Zgodnie z treścią tego przepisu niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. W piśmiennictwie i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że przy badaniu naruszenia zasad współżycia społecznego należy brać również elementy podmiotowe. A zatem nie tylko znak, ale i określone, naganne zachowania zgłaszającego mogą przesadzać o zaistnieniu przesłanki z art. 8 ust. 1 u.z.t. (por. np. M. Kępiński, Nowa ustawa o znakach towarowych, PiP nr 3/1986, s. 74; J. Piotrowska, Renomowane znaki towarowe i ich ochrona, Warszawa 2001, s. 117; R. Skubisz, Prawo znaków towarowych, Komentarz wyd. II, Warszawa 1997, s.74-75). Rozszerzająca interpretacja zasad współżycia społecznego jest uzasadniona tym, że ta ogólna klauzula wyparła klauzule przestrzegania zasad dobrych obyczajów, uczciwego obrotu i dobrej wiary. Wzmacnia ją dodatkowo treść art. 24 ust. 4 u.z.t., z którego wynika, że na gruncie tej ustawy zła wiara jest jednak brana pod uwagę jako przesłanka dopuszczalności rejestracji znaku towarowego. Również w treści art. 31 u.z.t. wprost przewidziana jest możliwość unieważnienia prawa z rejestracji uzyskanego w wyniku działania w złej wierze. Aby osiągnąć cel regulacji ustawowej, nie wystarczy dla oceny zdolności znaku towarowego z zasadami współżycia społecznego, zbadać jedynie treść znaku, ale konieczna jest analiza wszystkich okoliczności związanych z daną sprawą (por. wyroki NSA z 17 lipca 2003 r. sygn. akt II SA/1165/02, LEX nr 83738; z 13 września 2006 r. sygn. akt II GSK 113/06, z 24 listopada 2010 r. sygn. akt 1011/09; wyrok WSA z 27 października 2004 r. sygn. akt II SA 4044/03). Tak też wyłożył omawiany przepis Sąd I instancji przyjmując, że ma ona zastosowanie także w przypadku zgłoszenia znaku towarowego do ochrony w złej wierze. Ponadto nie można uwzględnić zarzutu błędnej wykładni art. 8 ust. 1 u.z.t. w sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej wywodzi, że zła wiara zarzucana uprawnionemu w wyroku WSA nie została poparta żadnym dowodem przedłożonym przez wnioskodawcę. Nie jest to bowiem kwestia błędnego rozumienia tego przepisu, lecz kwestia jego odniesienia do stanu faktycznego.

Nie mogły być także uwzględnione wnioski skarżącego dotyczące ponownego ustalenia interesu prawnego uczestnika postępowania oraz przedstawienia Prezesowi NSA wniosku o podjęcie w trybie art. 36 § p.u.s.a. uchwały wyjaśniającej w zakresie "rozumienia wykładni art. 8 ust. 1 u.z.t. i art. 164 p.w.p.", a to z uwagi – w stosunku do pierwszego wniosku – na postanowienia przepisów art. 153 i 190 p.p.s.a., a w odniesieniu do drugiego na przepisy art. 15 § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 264 § 1 ust. 2 p.p.s.a. Uchwały abstrakcyjne NSA podejmuje na wniosek Prezesa NSA, Prokuratora Generalnego i Rzecznika Praw Obywatelskich, natomiast uchwały konkretne na podstawie postanowienia składu orzekającego. Przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie wyłoniło się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.