Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2013/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 i 2 pkt 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 11, art. 55 par. 2, art. 64 par. 2, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3, art. 23 ust. 2 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 czerwca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 336/13 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA w W. lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 336/13 oddalił skargę K. G. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: OR ARiMR) w W. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

K. G. w dniu [...] maja 2010 r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w S. P. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2010. We wniosku zadeklarował 12 działek: A nr ewid. 66, B nr ewid. 141, C nr ewid. 203, D (las) nr ewid. 1227, E (las) nr ewid. 1265, F nr ewid 32/2, G

nr ewid. 142/3, H nr ewid. 142/4, I nr ewid. 529/6, J (siedlisko) nr ewid. 529/4, K nr ewid. nr 530/4 oraz L (droga) nr ewid. nr 529/3.

Do organu I instancji w dniu 22 marca 2011 r. wpłynęły raporty z czynności kontrolnych przeprowadzonych [...] września 2010 r. w gospodarstwie skarżącego. Przeprowadzono dwie kontrole (w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w zakresie przestrzegania minimalnych norm dobrej kultury rolnej). W trakcie kontroli stwierdzono nieprawidłowości tylko w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Raporty doręczono skarżącemu [...] marca 2011 r. Skarżący nie wniósł zastrzeżeń do powyższych raportów.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanej płatności. W wyniku odwołania skarżącego Dyrektor M. OR ARiMR w W. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na to, że rozstrzygnięcie decyzji było sprzeczne z jej uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1824/11 oddalił skargę K. G. na powyższą decyzję.

Kierownik BP ARiMR w S. P. rozpatrując sprawę ponownie wydał decyzję z dnia [...] września 2012 r. o odmowie przyznania skarżącemu płatności ONW na rok 2010 i nałożył sankcje w wysokości 511,94 zł.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor M. OR ARiMR w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał decyzje organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wniosek co do działek rolnych K i L został pozostawiony przez organ I instancji bez rozpoznania ponieważ skarżący pomimo prawidłowego wezwania organu z dnia [...] czerwca 2010 r. nie usunął w zakresie tych działek braków formalnych wniosku. Z kolei działki rolne D, E i J o łącznym areale 1,95 ha nie spełniały z natury definicji działki rolnej, która oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw, o powierzchni nie mniejszej niż 0,10 ha. Z tego powodu opisane działki zostały wykluczone z objęcia płatnościami ONW. Powierzchnia deklarowana kwalifikowana wyniosła zatem 8,95 ha – 1,95 ha = 7,00 ha. Działki rolne oznaczone jako F oraz I położone na działkach nr 32/2 i 529/6 nie były użytkowane przez skarżącego w roku 2010 r. co stanowi niezbędny warunek przyznania wnioskowanej płatności ONW, dlatego zostały wykluczone z wniosku o płatność ONW.

Organ II instancji odnosząc się do pozostałych działek rolnych użytkowanych przez skarżącego wyjaśnił, że organ I instancji prawidłowo pomniejszył powierzchnie działek rolnych. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną kwalifikowaną do płatności ONW a ustaloną w stosunku do powierzchni stwierdzonej wyniosła 69,0821 %, a zatem przekroczyła wysokość 50%. W takiej sytuacji organ odmówił płatności ONW za rok 2010, oraz nałożył karę finansową w wysokości 511,94 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oddalił skargę.

Sąd I instancji wskazał, że działania organu w zakresie pozostawienia wniosku skarżącego co do działek K i L bez rozpoznania było prawidłowe i odpowiadało dyspozycji art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a. o łącznym areale 1.95 ha nie spełniały definicji działki rolnej, co zasadnie skutkowało ich wykluczeniem z objęcia płatnościami ONW.

Sąd I instancji wskazał, że działki rolne oznaczone jako F oraz I nie były przez skarżącego użytkowane w roku 2010, co stanowi niezbędny warunek przyznania wnioskowanej płatności ONW. O powyższym fakcie świadczy oświadczenie J. B. z dnia [...] marca 2011 r. oraz wyrok Sądu Rejonowego w S. P. z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt I C 268/08 potwierdzający wyłączną własność działek 529/6 i 32/2 J. B. Poza tym sam skarżący nie twierdził, że powyższe działki aktualnie użytkuje lecz kwestionuje prawo własności tych działek J. B., co w świetle wcześniej przytoczonego warunku posiadania pozostaje bez wpływu na sprawę przyznania płatności. Tym samym Sąd I instancji uznał, że zadeklarowanie powierzchni tych działek we wniosku o przyznanie płatności ONW nie spełniało warunków o jakich mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.), dalej: rozporządzenie ONW.

Następnie Sąd I instancji wskazał, że powierzchnia działki G nie spełniała warunku minimalnej wielkości wymaganej powierzchni (0,1 ha), co skutkowało jej wykluczeniem z płatności. Poza tym – także z raportów kontroli na miejscu z dnia 6 września 2010 r. wynikało – że działki A, B i C miały powierzchnię stwierdzoną mniejszą niż zadeklarowana (odpowiednio 1,29 ha – 1,26 ha, 1,86 ha – 1,77 ha i 0,84 ha – 0,83 ha). Przy czym skarżący nie wniósł zastrzeżeń do protokołów kontroli, a więc Sąd I instancji przyjął, iż nie kwestionuje wielkości stwierdzonych powierzchni.

Reasumując Sąd I instancji uznał, że organ zasadnie wykluczył z płatności 8 z 12 działek rolnych zgłoszonych przez skarżącego we wniosku (D,E,F,G,I,J,K i L), a także słusznie pomniejszył powierzchnie działek nr A, B i C. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana do przyznania płatności ONW na rok 2010 przez skarżącego wynosiła 8,95 ha. W wyniku przedmiotowego postępowania organ ustalił powierzchnie stwierdzoną na 4,14 ha. Procentowa różnica pomiędzy obiema wskazanymi powierzchniami, liczona w odniesieniu do powierzchni stwierdzonej, wyniosła 69,0821 %, a zatem przekroczyła wysokość 50%. W takiej sytuacji organ prawidłowo odmówił płatności ONW za rok 2010, oraz nałożył karę finansową w wysokości 511,94 zł, która będzie potrącana z płatności, jakie ewentualnie zostaną rolnikowi przyznane w kolejnych trzech latach kalendarzowych, następujących po roku wykrycia nieprawidłowości.

Sąd I instancji stwierdził, że skarżący błędnie podniósł, że organy naruszyły przepisy prawa w szczególności § 3 ust. 1 rozporządzenia ONW, a także przepisy postępowania w postaci art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów oraz działał w niniejszej sprawie zgodnie z zasadą praworządności i na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

Skargę kasacyjną złożył K. G.

Wyrok zaskarżył w całości. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Ewentualnie, przy uznaniu przez NSA istnienia przesłanek określonych w art. 188 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Wnoszący skargę kasacyjną działając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez naruszenie:

-art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (dz. Urz. UE L 316 z dnia 2 grudnia 2012 r., s. 65), dalej: rozporządzenie nr 1122/2009 poprzez jego niezastosowanie i nieprzyjęcie, iż w analizowanym stanie faktycznym skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności zgodny ze stanem faktycznym (na podstawie danych o powierzchni działek wskazanych w wypisie z Rejestru Ewidencji Gruntów Urzędu Gminy) i nieprawidłowości nie wynikają z jego winy.

- art. 73 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie organ nie powinien zastosować wykluczenia skarżącego z płatności, gdyż nie został on powiadomiony przez organ o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz o stwierdzonych w jej toku nieprawidłowościach.

- art. 65 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego w odniesieniu do działek K i L bez rozpoznania w sytuacji, gdy w ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie skarżący w odpowiedzi na pismo organu z dnia [...] czerwca 2010 r. dotyczące wezwania do usunięcia braków formalnych dotyczących złożonego wniosku w zakresie działek rolnych K i L w dniu [...] czerwca 2013 r. nadał w placówce pocztowej pismo wyjaśniające, w którym podniósł, iż "działka K to jest działka siedlisko 529/4 o pow. 0.11 ha, a działka L to jest działka 530/4 o pow. 0,11 ha łąka" w związku z czym wyjaśnił i uzupełnił w ten sposób braki formalne wniosku o przyznanie płatności, w związku z czym w ocenie skarżącego Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 64 § 2 k.p.a. przyjmując, iż działanie organu było prawidłowe. W związku z czym, w ocenie skarżącego organ niezasadnie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania w zakresie działki rolnej K i L.

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej kontroli działania organu administracji i nie dostrzeżenie, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 21 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427), dalej: u.r.o.w. oraz art. 11 k.p.a., które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy albowiem nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, nie pouczenie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia praw i obowiązków strony oraz niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydający decyzję, co spowodowało odmowę przyznania płatności ONW.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., art. 80, art. 77 § 1, 7 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy WSA w W. powinien był uchylić zaskarżoną decyzję, jako wydaną bez rozpatrzenia w całości zebranego materiału dowodowego (zasada zupełności postępowania dowodowego), co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej przez Dyrektora M. OR ARiMR w W.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. skutkujące nieważnością postępowania zatem zaistniały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.

Stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna K. G. oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Zbudowanie w ten sposób podstaw skargi skutkuje koniecznością oceny w pierwszej kolejności zarzutów podnoszących naruszenie przepisów procesowych, gdyż ocena sposobu stosowania prawa materialnego przez organ i poprawność kontroli tego procesu przez Sąd II instancji może mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania.

W sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tym samym zarzut oparty na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie ma prawnego usprawiedliwienia. Skarżący kasacyjnie podnosi w nim naruszenie art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 21 ust. 2 pkt 2 i 3 u.r.o.w. Jego zdaniem naruszenie tych przepisów przez Sąd I instancji polegało na tym, że ten Sąd oddalił skargę w sytuacji, gdy organ dopuścił się naruszenia przepisów procesowych w szczególności nie udzielił stronie niezbędnych pouczeń czym doprowadził do ograniczenia jej praw, a poprzez takie działanie naruszył art. 11 k.p.a. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną takie działanie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tym samym powinno skutkować uwzględnieniem skargi przez Sąd I instancji. Tak postawiony zarzut jest nietrafny. Analiza uzasadnienia skarżonego wyroku i akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że organy poważnie zrealizowały treść art. 21 ust. 2 pkt 2 i 3 u.r.o.w., a Sąd I instancji poprawnie ocenił sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zauważyć należy, że skarżący kasacyjnie był informowany w jakiej formie należy sprostować wadliwy wniosek odnoszący się do działek oznaczonych literami K i L.

W tym zakresie sam wnioskodawca oświadczył, że nie będzie dokonywał zmian wniosku, zatem Sąd I instancji trafnie uznał, że pozostawienie wniosku w tej części bez rozpatrzenia spełniało wymogi prawem określone. Sąd II instancji podziela ten pogląd, dodatkowo wskazuje, że wiązanie zarzutu kasacyjnego z wadliwością stosowania art. 64 § 2 k.p.a., który nie był objęty decyzją rozstrzygającą o płatności, bo ona nie obejmowała tych działek, jest formalnie wadliwa. Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w zakresie wskazywanym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie może być kwestionowane odwołaniem się do treści art. 23 ust. 2 pkt 2 i 3 u.r.o.w., natomiast mogło być poddawane kontroli o ile strona uruchomiłaby takie działanie. Jednak w tym zakresie postępowanie nie było wdrożone, a nadto nawet gdyby było, to i tak toczyłoby się bez wpływu na ocenę decyzji kontrolowanej przez WSA w W. i objętej skarżonym wyrokiem.

Zatem NSA stwierdza, że organy nie dopuściły się naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2 i 3 u.r.o.w., gdyż w sposób wyczerpujący rozpatrywały materiał dowodowy zebrany w sprawie i udzielały K. G. niezbędnych pouczeń, o ile ten obowiązek wynikał z podejmowanych przez nie działań. Dodatkowo Sąd II instancji zauważa, że powoływanie się w zarzucie kasacyjnym na naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 3 u.r.o.w. wymagało jednoznacznego wykazania tych działań organów, w których nie udzieliły one stronie na jej żądanie niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Z akt sprawy nie wynikają takie fakty, tym samym zarzut kasacyjny ukierunkowany na kwestionowanie wyroku Sądu I instancji ze względu na ten rodzaj naruszenia prawa musi być uznany za bezpodstawny. W ocenie NSA nietrafny jest także drugi z zarzutów procesowych. Skarżący kasacyjnie twierdzi, że wyrok WSA w W. narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3, art. 80, art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a., bo nie uwzględnia skargi w sytuacji, gdy skarżona decyzja narusza przepisy k.p.a. Tak zbudowany zarzut jest formalnie nieprawidłowy, bo nie wskazuje na czym miałoby polegać naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skoro strona nie twierdzi, że Sąd I instancji nie zastosował tego przepisu, a powinien, bo wady postępowania administracyjnego uprawniały Sąd do korzystania z tej normy prawnej. WSA w W. oddalając skargę K. G. stosował art. 151 p.p.s.a. zatem jeżeli strona twierdzi, że wyrok jest procesowo wadliwy, to powinna skonkretyzować swoje stanowisko, że wada polega na niewłaściwym stosowaniu art. 151 p.p.s.a., albo na nie zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Łączenie obu tych podstaw w ramach wadliwego zastosowania art. 151 p.p.s.a. jest nieprecyzyjnym ujęciem zarzutu. Niezależnie od tego sam zarzut jest merytorycznie nietrafny, gdyż strona nie wskazuje jakie konkretnie okoliczności stanu faktycznego nie zostały przez organy uwzględnione i w jakim zakresie Sąd I instancji wadliwie aprobował takie działanie. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że strona tym zarzutem kwestionuje sposób zebrania materiału dowodowego i twierdzi, że organy zasadniczo na nią przerzuciły obowiązek wykazania istotnych dla sprawy okoliczności. Analiza akt sprawy i uzasadnienia wyroku nie potwierdza tego stanowiska, natomiast niewątpliwie treść art. 21 ust. 1 u.r.o.w. modyfikuje w istotny sposób tryb prowadzenia postępowania w sprawach dotyczących dopłat, i w tym zakresie aktywność wnioskodawcy w ustalaniu stanu faktycznego ma fundamentalne znaczenie bo obciąża wnioskodawcę co do przedstawienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie nie działał w tym kierunku, zatem trudno uznać za prawidłowe czynienie zarzutu który odwołuje się do wadliwego rozpatrzenia materiału dowodowego, skoro organy oceniły cały zebrany w sprawie materiał.

Zdaniem NSA nietrafne są także zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące naruszenie prawa materialnego. Strona twierdzi, że wyrok narusza art. 73 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1122/2009. Powołany przepis jednoznacznie stanowi, że zmniejszeń i wykluczeń nie stosuje się jeżeli rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub wykaże, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy oraz, że o nieprawidłowościach złożonego wniosku rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek jest nieprawidłowy lub zdezaktualizowany pod warunkiem, że te informacje nie zostają przekazane po uzyskaniu przez niego informacji o zamiarze kontroli na miejscu. Stanowisko strony, że działała w sposób określony w przepisach nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, zatem NSA nie może przyjąć, że organy i Sąd I instancji naruszyły te przepisy przez ich niezastosowanie. Powołany w zarzucie przepis art. 73 rozporządzenia nr 1122/2009 reguluje problematykę związaną ze szczegółowymi zasadami wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, przy czym dla określenia tych zasad właściwe są przepisy tego aktu, czyli rozporządzenia nr 73/2009 określającego zasady dla systemów bezpośredniego wsparcia dla rolników, w tym płatności (ONW). W tym akcie prawnym zostały określone sposoby identyfikacji działek rolnych. Art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 stanowi, że system identyfikacji działek rolnych jest ustanawiany na podstawie map i dokumentów, korzysta z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej, w tym przede wszystkim z ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Konsekwencją takiej regulacji jest obowiązek wnioskodawcy do wykazania we wniosku działek zgodnie z tymi wymogami. Podanie w tym zakresie danych z ewidencji gruntów nie realizuje tego wymogu, zatem stosowanie zmniejszeń w przypadku zaniedbania o jakim mowa w przepisie nie może mieć miejsca w sytuacji gdy wniosek spełnia wymagania stawiane przez art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 i w ramach tych wymogów rolnik dopuszcza się niezgodności. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca toteż, art. 73 rozporządzenia nr 1122/2009 nie miał zastosowania, a skoro tak było, to nie mógł być naruszony przez organy i Sąd I instancji.

W ocenie NSA chybiony jest także zarzut naruszenia art. 55 § 2 k.p.a. polegający na błędnej wykładni tego przepisu. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w istocie zarzut odnosi się do art. 64 § 2 k.p.a., jednak nawet przyjęcie tej podstawy kwestionowania wyroku nie daje możliwości do uznania merytorycznej trafności zarzutu. NSA podkreśla, że przepis art. 64 § 2 k.p.a. nie ma charakteru materialnego, zatem ewentualna wadliwość jego stosowania nie może być podstawą z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W tym miejscu podkreślić należy, że zarzut skargi kasacyjnej ma charakter wiążący dla Sądu II instancji, a co za tym idzie w postępowaniu kasacyjnym NSA nie może modyfikować stawianych zarzutów, może je tylko ocenić z punktu widzenia reguł postępowania kasacyjnego.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.