Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 266/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 128 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2013 r. sprawy ze skargi Gminy R. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Starosta [...] udzielił Gminie Miasta R. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego w postaci wylotu kolektora [...] do rowu melioracji szczegółowej nr [...], zlokalizowanego na działce nr 1 w R. oraz na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych ww. wylotem do rowu [...]. Sprawa dotyczyła obszaru zlewni pomiędzy ul. [...] i ul. [...] wzdłuż ul. [...] i ul. [...] w R.

W punkcie II.7 ww. decyzji nałożono na Gminę Miasta R. obowiązek partycypowania w 60 % kosztów utrzymania rowu [...], przy czym utrzymanie rowu należało do Rejonowego Związku Spółek Wodnych w R., a nałożony obowiązek był zgodny z warunkiem wyrażenia zgody Rejonowego Związku Spółek Wodnych (dalej RZSW) w R. na wprowadzanie wód deszczowych do przedmiotowego rowu (zawartym w piśmie z dnia 19 grudnia 2007 r.).

Pismem z dnia 11 czerwca 2012 r. pełnomocnik Prezydenta Miasta R. wystąpił o zmianę powyższego pozwolenia wodnoprawnego "w zakresie wyeliminowania zapisów punktu II.7 o partycypacji kosztów utrzymania tego urządzenia", powołując się na pismo Prezydenta Miasta R. z dnia 8 maja 2012 r., w którym poinformowano Miejską Spółkę Wodną w R. o braku zgody na wykonywanie prac na urządzeniach melioracji.

Pismem z dnia 29 czerwca 2012 r. Starosta [...] poinformował strony postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego z dnia 31 grudnia 2007 r. oraz Miejską Spółkę Wodną w R. o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany tego pozwolenia w zakresie wyeliminowania zapisów punktu II.7 o partycypacji w kosztach utrzymania rowu [...], prosząc równocześnie strony o pisemne wyrażenie zgody na zmianę decyzji.

W odpowiedzi Rejonowy Związek Spółek Wodnych, w piśmie z dnia 2 lipca 2012 r. nie wyraził zgody na proponowaną zmianę decyzji.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. nie wniósł zaś zastrzeżeń do proponowanej zmiany ww. decyzji.

Pismem z dnia 18 lipca 2012 r. pełnomocnik Prezydenta Miasta R. poinformował, iż Miasto R. wypowiedziało Rejonowemu Związkowi Spółek Wodnych administrację na rowach będących własnością Miasta, więc nie posiada on przymiotu strony w toczącym się postępowaniu.

Po rozpoznaniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...]znak: [...], umorzył postępowanie w stosunku do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., Miejskiej Spółki Wodnej w R. oraz Rejonowego Związku Spółek Wodnych w R. oraz zmienił objętą postępowaniem decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] r. poprzez skreślenie jej punktu II.7 w brzmieniu: "[...]". W podstawie tego orzeczenia organ wskazał art. 104, art. 105 § 1 i art. 155 k.p.a. w związku z art. 122 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. f, art. 37 pkt 2 oraz art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm., zwanej dalej Prawem wodnym).

Uzasadniając tę decyzję Starosta wskazał na przesłanki, jakie muszą zostać spełnione aby można było zmienić ostateczną decyzję w trybie art. 155 k.p.a. Zauważył, że jedną z tych przesłanek stanowi zgoda wszystkich stron postępowania. Stwierdził jednocześnie, że w przypadku zmiany decyzji rozpatrywanej w trybie art. 155 k.p.a. prowadzone jest jednak nowe postępowanie, które wymaga ponownego ustalenia jego stron, a to z uwagi na to, iż nie zawsze ma miejsce tożsamość stron postępowania zwyczajnego i toczącego się w trybie nadzwyczajnym. Następnie Starosta zanalizował definicję strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego zawartą w art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne stwierdzając, że przepis ten jest regulacją szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Stwierdził, że art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne uległ zmianie w stosunku do jego brzmienia obowiązującego w dacie wydawania zmienianej decyzji. Aktualnie stanowi on, że stronami postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego są: wnioskodawca, właściciel wody, właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska, właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych oraz podmiot uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Następnie organ ten stwierdził, że w toku postępowania toczącego się w 2007 r. żadna ze stron nie kwestionowała, iż rów melioracyjny Nr [...] znajdował się w ewidencji Miejskiej Spółki Wodnej w R. zrzeszonej w RZSW w R. Zgodnie zaś z § 4 pkt 1 lit b statutu RZSW utrzymanie i eksploatacja urządzeń melioracji szczegółowych będących w ewidencji zrzeszonych w nim spółek wodnych należy do Związku. Z tych powodów RZSW w R. został uznany za stronę toczącego się wówczas postępowania, bowiem stosownie do art. 77 ust. 1 Prawa wodnego utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia te objęte są działalnością spółki wodnej - do tej spółki. Dalej organ zauważył, że jednak obecnie w związku z tym, że Gmina R. wyłączyła z ewidencji urządzeń wodnych administrowanych przez Miejską Spółkę Wodną rowy melioracji szczegółowych, które leżą na gruntach gminnych należało uznać za udowodnione, iż rów Nr [...] nie jest już objęty działalnością tej Spółki. Jako dowód w sprawie uznano wypisy z ewidencji gruntów potwierdzające, że przedmiotowy rów leży w całości na gruntach Gminy R. oraz gruntach Skarbu Państwa oraz zgodne z nimi stosowne wpisy w księgach wieczystych. Starosta [...] stwierdził też, że jako reprezentant Skarbu Państwa w sprawach gospodarowania jego nieruchomościami nie ma informacji o przekazaniu w administrację Miejskiej Spółki Wodnej w R. części rowu Nr [...] leżącego na gruntach Skarbu Państwa.

Kierując się tymi ustaleniami organ doszedł do przekonania, że zarówno Miejskiej Spółce Wodnej R., jak i RZSW w R. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu toczącym się w trybie art. 155 k.p.a. Starosta uznał także, że w związku z aktualnym brzmieniem art. 127 ust. 7 Prawa wodnego stroną tego postępowania nie jest również Dyrektor RZGW w G. W konsekwencji należało na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe postępowanie w części odnoszącej się do udziału w nim tych trzech podmiotów.

Uzasadniając zmianę decyzji z [...] r. polegającej na usunięciu z niej punktu II.7 Starosta [...] stwierdził, że obowiązek nałożony tym punktem jego decyzji znajdował oparcie w unormowaniu zawartym w art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem w pozwoleniu wodnoprawnym w razie potrzeby określa się obowiązek wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, stosownie do odnoszonych korzyści. Wobec jednak tego, że w toku postępowania wykazano, iż Gmina R. będzie w całości utrzymywała w należytym stanie technicznym rów melioracyjny Nr [...], do którego odprowadzane są wody, o jakich mowa w udzielonym pozwoleniu wodnoprawnym, to nie będzie ona zmuszona partycypować w kosztach utrzymywania tego rowu ponoszonych przez inny podmiot, który nie ma do niego żadnych praw.

W odwołaniu od tej decyzji do Dyrektora RZGW w G. RZSW w R. oraz Miejska Spółka Wodna w R. wnieśli o jej uchylenie. Związek wskazał, że utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych nie jest uzależnione od tego kto jest właścicielem gruntu, bowiem obowiązek taki może spoczywać na spółce wodnej. Dodał, że w innych sprawach stanowisko to w pełni podziela Prezydent Miasta R. Organ ten odmówił bowiem m.in. utrzymywania leżącego na jego gruntach innego urządzenia melioracji szczegółowej (rowu oznaczonego symbolem MA - 20). W ocenie RZSW nieuzasadnione było także powołanie się przez Starostę na analizę własnościową gruntów pod rowami melioracyjnymi znajdującymi się na terenie Gminy R., gdyż rowy te nie powinny być skomunalizowane. W związku z tym niezrozumiała jest zmiana przedmiotowej decyzji w sytuacji, gdy nie uległ zmianie stan prawny gruntów zajętych pod to urządzenie wodne. Związek wskazał też, że w toku postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rowu Nr [...] określił on w ramach uzgodnień warunki korzystania z tego rowu, co zostało zaakceptowane przez wnioskującą o wydanie tej decyzji gminę jak i organ.

W swoim odwołaniu Miejska Spółka w R. również podniosła, że stan prawny gruntów zajętych pod urządzenia melioracji szczegółowych nie uległ zmianie od czasu wydania decyzji zmienionej.

Po rozpatrzeniu tych odwołań Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej RZGW) w G. decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił kwestionowaną decyzję Starosty [...] i umorzył postępowanie przed organem I instancji w całości. W podstawie prawnej swojej decyzji organ II Instancji wskazał art. 4 ust. 4 Prawa wodnego i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu podał, że po analizie akt sprawy doszedł do przekonania, iż decyzja Starosty [...] została wydana z naruszeniem art. 155 k.p.a. Powołany przepis dopuszcza bowiem możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, ale pod warunkiem spełnienia zawartych w nim przesłanek. Jedną z tych przesłanek jest zgoda strony na zmianę lub uchylenie takiej decyzji. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Dyrektor RZGW w G. wskazał, że postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej winno być prowadzone w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Redakcja art. 155 k.p.a. nie pozwala także na ponowne badanie przymiotu stron takiego postępowania. Obowiązek zaś uzyskania zgody strony na wzruszenie decyzji ma zapewnić ochronę praw nabytych tą decyzją. W konsekwencji w oparciu o przepis art. 155 k.p.a. nie można było - zdaniem organu odwoławczego - zmienić pozwolenia wodnoprawnego nie mając na to zgody stron uczestniczących w tym postępowaniu. Organ zauważył także, że zmiana decyzji ostatecznej w opisanym trybie może mieć miejsce tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu, o którą tę decyzję wydano oraz przy udziale tych samych stron postępowania. Wobec powyższego Dyrektor RZGW w G. stwierdził, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 155 k.p.a. i to z dwóch powodów. Po pierwsze na zamianę decyzji nr [...] nie wyraził zgody RZSW w R., który był stroną postępowania zakończonego zmienianą decyzją. Po drugie podmiot wnioskujący o zmianę przedmiotowej decyzji powołał się na odmienny stan faktyczny wskazując, że przejął utrzymanie rowu Nr [...] stanowiącego urządzenie wodne melioracji szczegółowej oraz nie wyraża zgody na wykonywanie prac na urządzeniach wodnych położonych na jego działkach przez RZSW zrzeszający m.in. Miejską Spółkę Wodną w R. Wobec powyższego zdaniem organu II instancji należało uchylić zaskarżoną decyzję Starosty [...] oraz umorzyć postępowanie w tej sprawie przed organem I instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W skardze od powyższej decyzji Dyrektora RZGW w G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gmina R. domagała się jej uchylenia w całości, ewentualnie uchylenia jej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie Miejskiej Spółki Wodnej w R. i RZSW w R. za strony postępowania. Ponadto zdaniem Gminy zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 155 k.p.a. przez uznanie, że Starosta [...] winien uzyskać zgodę Miejskiej Spółki Wodnej w R. i RZSW w R. na zmianę swojej decyzji. Uzasadniając te zarzuty Gmina R. nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że Miejska Spółka Wodna oraz RZSW w R. miały przymiot stron w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...], gdyż żaden przepis prawa materialnego nie dawał ku temu podstaw. W szczególności nie wynikało to z art. 127 ust. 7 Prawa wodnego i to zarówno w jego obecnym brzmieniu, jak i w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Podmioty te nie były bowiem ani wnioskodawcą w tym postępowaniu, ani właścicielem wody, jak też właścicielem urządzenia wodnego oraz nie władały powierzchnią ziemi, a także nie były uprawnione do rybactwa znajdującego się w obszarze oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Tym samym - w ocenie Gminy - zbędne było uzyskanie zgody obu tych podmiotów na zmianę pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 155 k.p.a. Jedynym podmiotem, którego zgoda była wymagana w tym postępowaniu był obok Gminy R. Dyrektor RZGW w G. Organ ten jednak zgodę taką wyraził. Skarżąca gmina powołała się także na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 27 listopada 2000 r., IV SA 816/99, w którego świetle nie zawsze ma miejsce tożsamość stron postępowania zakończonego ostateczną decyzją z kręgiem stron postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. Organ każdorazowo musi zatem w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego i prawnego oceniać, jaki jest krąg osób, którym przysługuje status strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. W nawiązaniu do tego orzeczenia Gmina stwierdziła, że Starosta [...] prawidłowo dokonał powtórnej analizy sprawy, w tym ponownie zbadał komu przysługiwał przymiot stron w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Umarzając zaś postępowanie w stosunku do RZSW i Miejskiej Spółki Wodnej w R. organ ten nie naruszył art. 155 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej i podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu swojej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Dyrektor RZGW w G. wskazał, że w swojej decyzji nie przyjął, iż Miejskiej Spółce Wodnej w R. przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego decyzją nr [...], aczkolwiek Starosta uzyskał zgodę tej Spółki na zmianę swojej decyzji. Na podmiot ten nie nałożono bowiem ostateczną decyzją żadnych obowiązków, ani nie nabył on na jej podstawie żadnych praw. Za stronę tego postępowania należało natomiast uznać RZSW w R., gdyż w wyniku tej decyzji nabył on prawo w postaci partycypowania przez Gminę R. w wysokości 60 % kosztów utrzymania rowu [...]. Organ odwoławczy ponownie też podkreślił, że przepis art. 155 k.p.a. zapewnia ochronę praw nabytych poprzez ustanowienie wymogu uzyskania zgody strony na uchylenie bądź zmianę decyzji. Wskazał także, że wbrew stanowisku strony skarżącej również Dyrektor RZGW w G. nie został uznany za stronę przedmiotowego postępowania. Zdaniem organu II instancji RZSW w R. przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. także jako administratorowi urządzenia wodnego, do którego obowiązków należało zgodnie z art. 77 ust. 1 w zw. z art. 164 ust. 9 Prawa wodnego utrzymywanie przedmiotowego rowu stanowiącego urządzenie wodne melioracji szczegółowej. Organ powołał się także na przepis art. 122 ust. 2 pkt 3 tej ustawy jako stanowiący podstawę prawną do nałożenia na ubiegającego się o pozwolenie wodnoprawne obowiązku wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych stosownie do odnoszonych korzyści.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego aktu w pierwszym rzędzie zwrócić należy uwagę, że kontrolowane postępowanie administracyjne toczyło się w trybie nadzwyczajnym uregulowanym w art. 155 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Postępowanie oparte na tym przepisie daje zatem organom administracyjnym możliwość uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznej w oparciu, o którą ukształtowane zostały prawa i obowiązki stron postępowania i w wyniku wydania nowej decyzji doprowadzenie do zmiany ustalonych praw i obowiązków. Celem postępowanie prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, aczkolwiek jest ono samodzielnym postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym pozwalającym na uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej po zbadaniu, że zezwalają na to przesłanki określone w tym przepisie. Rozstrzygając sprawę w trybie art. 155 k.p.a. organ winien natomiast wpierw rozważyć czy zaistniały przesłanki oparte na interesie społecznym lub słusznym interesie strony przemawiające za uchyleniem lub zmianą decyzji. Oceny sprawy pod tym kątem decyzja organu I instancji nie zawiera. Zmieniając swoją ostateczną decyzję w zakresie żądanym przez Gminę R. Starosta [...] nie wypowiedział się także w kwestii czy regulacje zawarte w przepisach szczególnych nie sprzeciwiają się dokonanej w tym trybie weryfikacji decyzji ostatecznej.

Odnosząc się do kwestii zgody stron postępowania na zmianę decyzji Starosta [...] zweryfikował swoje poprzednie stanowisko uznając, że RZSW w R. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zwyczajnym zakończonym jego decyzją z dnia [...] nr [...]. Organowi temu umknęło jednak, że stanowiące nową sprawę administracyjną postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może być traktowane jako środek pozwalający na ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Dla oceny możliwości zmiany bądź uchylenia w tym trybie decyzji ostatecznej nie ma bowiem znaczenia to, czy decyzja ta jest zgodna, czy też sprzeczna z prawem. Pod tym też względem nie podlega ona w tym postępowaniu ocenie organów orzekających.

Także Sąd badając legalność decyzji opartej na przepisie art. 155 k.p.a. nie może rozciągać swojej kontroli na orzeczenia zapadłe w postępowaniu zakończonym uchylaną lub zmienianą w tym trybie decyzją, gdyż wykraczałoby to poza granice rozpoznawanej sprawy, o jakich jest mowa w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Za chybiony uznać trzeba zatem zarzut strony skarżącej dotyczący błędnego ustalenia stron w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia 31 grudnia 2007 r., gdyż w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 k.p.a. organ nie był uprawniony do weryfikacji swojej wcześniejszej decyzji ostatecznej.

Nietrafne było także powołanie się przez Starostę [...] na pogląd prawny zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2000 r., sygn. akt IV SA 816/99. W wyroku tym NSA wypowiedział się bowiem w kwestii poszerzenia kręgu stron postępowania w stosunku do stron biorących udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją podkreślając, że weryfikacja w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej może nastąpić, jeśli wyraża na to zgodę strona, jednak warunek ten nie jest ograniczony tylko do zgody strony, która na podstawie tej decyzji nabyła prawo ale obejmuje również te strony postępowania, których praw czy obowiązków dotyczy ta decyzja.

W przypadku prowadzenia postępowania w sprawie uchylenia bądź zmiany ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. organ musi uzyskać zgodę nie tylko strony wnioskującej o wszczęcie takiego postępowania, ale także wszystkich pozostałych stron, które na mocy tej decyzji nabyły prawo. Zasadnie organ odwoławczy wywiódł w związku z tym, że przesłanka ta ma na celu ochronę praw nabytych przez strony na podstawie wydanej decyzji, która ma zostać uchylona bądź zmieniona. Za wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 25 września 2009 r., II SA/Gl 279/08, wskazać trzeba, że prawa nabyte z decyzji można utożsamiać z każdą korzyścią, jaką strona wyciąga pod względem prawnym z załatwienia jej sprawy decyzją administracyjną. Korzyści te powstają w sferze prawa materialnego, dopuszczając określone działanie, zaniechanie, tworząc podstawę do domagania się określonych zachowań lub świadczeń od innych podmiotów. Bezsporne jest w sprawie, że RZSW w R. mocą decyzji z [...] r. uzyskał prawo do partycypowania przez Miasto R. w ponoszonych przez niego kosztach utrzymania rowu melioracji szczegółowej nr [...] w wysokości 60 % tych kosztów, a nałożenie tego obowiązku miało oparcie w przepisie art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego. Oczywistym jest zatem, że do zmiany decyzji nr [...] polegającej na usunięciu z jej sentencji postanowienia zawartego w punkcie II.7, wymagana była zgoda wskazanego w tej decyzji podmiotu, której jednakże RZSW w R. nie udzielił.

Zaakceptować też trzeba znajdujący oparcie w orzecznictwie sądowym pogląd Dyrektora RZGW w G. , że w trybie art. 155 k.p.a. nie można rozszerzać treści nowej sprawy administracyjnej, a zmiana decyzji w tym trybie może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej". Decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może tym samym dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych zmienianą (uchylaną) decyzją organu, a nie kwestii nowych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2012 r. , II OSK 569/11).

Na marginesie wskazać jedynie należy, że zmieniając swoją decyzję Starosta [...] nie zanalizował odnoszących się do rowu nr 15, stanowiącego urządzenie melioracji wodnych szczegółowych, zapisów zamieszczonych w prowadzonej przez Marszałka Województwa [...] ewidencji urządzeń melioracji wodnych, o jakiej jest mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów (Dz. U. z 2005 r. Nr 7, poz. 55). W szczególności zaś nie wykazał on, że doszło do przejęcia przez Gminę R. od Miejskiej Spółki Wodnej w R. przedmiotowego rowu, w trybie protokolarnym, o jakim jest mowa § 6 ust. 2 pkt1 lit. d wskazanego rozporządzenia. Podkreślenia też wymaga, że Miejska Spółka Wodna w R. w dacie wydawania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] funkcjonowała w strukturze RZSW w R., a w stan likwidacji postawiona została dopiero z dniem 1 stycznia 2013 roku. Nie zostało też wykazane aby na dzień wydania zaskarżonej decyzji rów nr [...] nie był objęty działalnością RZSW w R. Nawet gdyby jednak tak było to i tak bez zgody tego Związku nie byłoby podstaw do zmiany objętej postępowaniem decyzji nr [...] z dnia [...]r. w trybie art. 155 kpa w objętym wnioskiem Gminy R. zakresie. Ewentualnie do rozważenia pozostawałaby możliwość wygaszenia orzeczenia zawartego w punkcie II.7 decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa.

Zdaniem Sądu Dyrektor RZGW w R. prawidłowo zatem uchylił decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. Organ ten wadliwie jednak umorzył postępowanie przed organem I instancji winien bowiem wydać opartą również na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję reformatoryjną uchylającą decyzję organu I instancji oraz orzekającą co do istoty sprawy poprzez odmowę żądanej zmiany decyzji z dnia [...] r. nr [...], a to wobec braku na to zgody RZGW w R., który na mocy tej decyzji nabył prawo. Opisane naruszenie przepisów procedury administracyjnej nie miało jednak w ocenie składu orzekającego istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Zajęte w niniejszym wyroku stanowisko jest przy tym zbieżne ze stanowiskiem zawartym w wyroku tutejszego Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/GL 262/13, wydanym z udziałem tych samych stron w sprawie prawie tożsamej pod względem stanu faktycznego i prawnego.

sw