Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1817/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86  ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania dodatku osiedleniowego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Szef Sztabu Generalnego, działając na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy decyzję nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdzającą nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. przyznającą A.T. należność z tytułu przeniesienia służbowego – zasiłek osiedleniowy w wysokości 1.250,00 zł z uwagi na to, że wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości oraz z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu organ podniósł, że A.T. w dniu [...] lutego 2010 r. złożył wniosek do Dowódcy JW [...] o wypłatę zasiłku osiedleniowego w wysokości 50% najniższego uposażenia. Należność ta została przyznana zainteresowanemu decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Następnie Dowódca JW [...], będący oddziałem gospodarczym Dowództwa [...] w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. skierowanym do Dowódcy Wojsk Lądowych powziął wątpliwości, co do zasadności przyznanego oficerowi zasiłku osiedleniowego. Dowódca Wojsk Lądowych postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Dowódcy JW [...] z dnia [...] lutego 2010 r. oraz wstrzymał z urzędu jej wykonanie. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdził nieważność decyzji nr [...]. Od powyższej decyzji strona złożyła w dniu [...] lipca 2010 r. odwołanie.

Szef Sztabu Generalnego WP, rozpatrując sprawę, podniósł, iż instytucja zasiłku osiedleniowego przyznawana żołnierzom zawodowym ma umocowanie prawne w art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (DZ.U. Nr 179,poz. 1750 ze zm.). W przypadku przesiedlenia się żołnierza zawodowego wyznaczonego na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, do nowego miejsca pełnienia służby, przysługuje mu zasiłek osiedleniowy. Przyznanie tej należność wiąże się ze spełnieniem określonych warunków zapisanych w art. 86 ust. 3 i 4 ustawy pragmatycznej. Zgodnie z tym przepisem żołnierz zawodowy:

1) musi pozostawać w związku małżeńskim lub posiadać dzieci pozostające na jego utrzymaniu,

2) nie może posiadać w miejscowości w której został wyznaczony na stanowisko służbowe domu lub samodzielnego lokalu mieszkalnego oraz nie może być zameldowany na pobyt stały.

Następnie organ wskazał, że A.T. został (ponownie) powołany do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów zawodowych rozkazem nr [...] Szefa SG WP z dnia [...] czerwca 2006 r. W dniu [...] grudnia 2006 r. rozkazem Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] (pkt 60) został wyznaczony z dniem [...] stycznia 2007 r. na stanowisko Radcy Prawnego w Dowództwie [...]. Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, obowiązującej w dniu powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej, termin i miejsce rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej określał kontrakt. Odwołujący stał się żołnierzem zawodowym po podpisaniu kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej i stawieniu się do jej pełnienia w JW [...]. Obecnie nadal pełni zawodową służbę wojskową w tej samej JW, na stanowisku służbowym Radcy Prawnego. Tym samym, nie spełnia warunków określonych w art. 86 przywołanej ustawy, do przyznania mu przedmiotowego zasiłku. Od momentu powołania nie nastąpiło wyznaczenie na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował dotychczas stanowisko służbowe.

W ocenie organu II instancji przesłanka pełnienia przez skarżącego służby wojskowej w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym O. nie ma prawnego znaczenia dla sprawy, ponieważ dotyczy ona sytuacji zwolnienia zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy z dniem [...] października 2003 r. Jednocześnie Szef Sztabu Generalnego podkreślił, że w żaden sposób nie wiąże się to z ponownym nawiązaniem stosunku służbowego, który nastąpił z dniem [...] stycznia 2007 r., na podstawie nowej pragmatyki wojskowej. Żołnierz rezerwy ubiegając się o powołanie do zawodowej służby wojskowej musi wiedzieć, iż miejsce pełnienia służby wojskowej wynika z potrzeb Sił Zbrojnych RP, a służba wojskowa wymaga dyspozycyjności.

Zdaniem organu II Instancji decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., przyznająca skarżącemu zasiłek osiedleniowy w wysokości 1.250,00 zł została oparta na art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, pomimo niespełnienia warunków ustawowych do tej należności (o czym wyżej). Dowódca JW [...] wydając decyzję nr [...], naruszył art. 86 § 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej, co stanowi rażące naruszenie prawa. Przywołany przepis prawa materialnego nie może w przywołanej sytuacji stanowić podstawy prawnej do przyznania zasiłku osiedleniowego skarżącemu. Pozostawienie takiej decyzji w obrocie prawnym godziłoby w zasadę praworządnego działania organów wojskowych oraz zasadę sprawiedliwości społecznej.

Szef Sztabu Generalnego odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów o właściwość uznał zarzuty skarżącego za niezasadne. Faktyczne uprawnienia Zastępcy Dowódcy [...] wynikają ze Szczegółowego Zakresu Działania Dowództwa [...] nadanego przez Dowódcę Wojsk Lądowych (o czym pisze skarżący). Zastępca dowodzi Dywizją w czasie nieobecności Dowódcy Dywizji, wykonuje jego obowiązki i posiada pełne uprawnienia chyba, że Dowódca zastrzeże dany obszar kompetencji (sprawę) do swojej wyłączności. Niemniej, zgodnie z obowiązującymi przepisami regulującymi prowadzenie ewidencji i sprawozdawczości na poszczególnych szczeblach organizacyjnych MON, m. in. dotyczącymi czynności związanych z ewidencjonowaniem ruchu w stanie osobowym, informacja o skierowaniu na urlop żołnierza zawodowego powinna być zawarta w rozkazie dziennym Dowódcy JW, Instytucji, (pododdziału). Wynika to z "Instrukcji o sposobie prowadzenia ewidencji oraz sprawozdawczości stanów osobowych w Siłach Zbrojnych RP", sygn. Szt. Gen. 1591/2006 (§ 8 pkt 4 ppkt 2 lit. c), wprowadzonej decyzją Nr 101/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2006 r. (Dz. Urz. MON z 2006 r. Nr 7, poz. 69), a także z Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych RP, Rozdział XIX, Wzory dokumentów działalności służbowej (pkt. 3, Wzór rozkazu dziennego). Tak więc zdaniem organu II instancji załączony do akt sprawy wyciąg z rozkazu Dowódcy JW [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nie spełnia wymogów określonych ww. przepisami, ponieważ nie został podpisany przez kompetentnego Dowódcę. To powoduje, iż decyzję nr [...] podpisał organ niewłaściwy.

W dniu [...] października 2010 r. skargę na powyższą decyzję złożył A.T.. Skarżący zarzucił Szefowi Sztabu Generalnego Wojska Polskiego błędne zastosowanie art. 86 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez przyjęcie, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajdował nie ma on prawa do zasiłku osiedleniowego oraz art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kpa przez przyjęcie, iż decyzja Dowódcy JW Nr [...] w E. nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Skarżący podkreślił, iż wydana w stosunku do niego decyzja o przyznaniu zasiłku osiedleniowego nie była sprzeczna z prawem, a fakt, iż miał przerwę w służbie wojskowej nie powinien mieć znaczenia dla prawidłowości oceny przyznania mu świadczenia, ponieważ literalna wykładnia art. 86 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazuje, iż powinien mu być przyznany zasiłek osiedleniowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Decyzja o przyznaniu skarżącemu zasiłku osiedleniowego została wydana z rażącym naruszeniem prawa ponieważ przepis, który statuuje prawo żołnierza zawodowego do zasiłku osiedleniowego w sposób jasny i czytelny przyznaje to prawo tylko żołnierzom zawodowym, którzy zostali przesiedleni do nowego miejsca pełnienia służby.

Z akt sprawy wynika, że skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej pełnionej na stanowisku radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w O. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2006 r. został powołany do pełnienia służby wojskowej w korpusie oficerów zawodowych. Dnia [...] stycznia 2007 r. A.T. został powołany na stanowisko radcy prawnego w Dowództwie [...]. W sprawie jest bezsporne (przyznał to także skarżący w skardze), że skarżący przed dniem [...] czerwca 2006 r. nie był już żołnierzem zawodowym, gdyż został zwolniony decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2003r. nr [...] pkt 89 ze stanowiska radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w O., w związku likwidacją etatu . Uznać zatem należy, iż A.T. od dnia [...] czerwca 2006 r. został powołany do zawodowej służby wojskowej, a stanowisko radcy prawnego było pierwszym objętym przez niego stanowiskiem po powołaniu do służby.

W opisanym stanie faktycznym świadczenie opisane w art. 86 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych skarżącemu się nie należy bowiem przysługuje ono z chwilą uzyskania przeniesienia służbowego do innej miejscowości. Skarżący tymczasem nie był przeniesiony do innej miejscowości ale objął pierwsze stanowisko służbowe po przyjęciu do służby. Przepis art. 86 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie budzi w tym zakresie wątpliwości.

Także ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia powyższego przepisu wynika, iż nie może on mieć zastosowania do żołnierzy powołanych do służby, gdyż "ustawodawca wprowadzając powołaną regulację dążył do złagodzenia żołnierzowi zawodowemu niedogodności związanych z ponoszeniem ciężarów finansowych powstałych na skutek przeniesienia służbowego" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2007 r. , sygn. akt II SA/Wa 1685/07, opublikowany w LEX nr 501646). Skarżący nie został przeniesiony służbowo, lecz objął stanowisko służbowe po ponownym powołaniu do zawodowej służby wojskowej. Fakt, że poprzednio pełnił służbę, ale został z niej zwolniony, a następnie ponownie powołany do służby, w żaden sposób nie jest związany z przeniesieniem służbowym, które następuje w drodze decyzji personalnej i dotyczy tylko żołnierzy zawodowych już pełniących służbę.

Za uzasadnione nadto należy uznać argumenty organu wedle których decyzja o przyznaniu skarżącemu zasiłku osiedleniowego wydana została przez osobę nieuprawnioną. Decyzję taką podpisał Zastępca Dowódcy [...] Dywizji Zmechanizowanej [...] K. M. Tymczasem uprawnienia Zastępcy Dowódcy [...] wynikają ze Szczegółowego Zakresu Działania Dowództwa [...] nadanego przez Dowódcę Wojsk Lądowych (o czym pisze skarżący). Zastępca dowodzi Dywizją w czasie nieobecności Dowódcy Dywizji, wykonuje jego obowiązki i posiada pełne uprawnienia, chyba że Dowódca zastrzeże dany obszar kompetencji (sprawę) do swojej wyłączności. Niemniej, zgodnie z obowiązującymi przepisami regulującymi prowadzenie ewidencji i sprawozdawczości na poszczególnych szczeblach organizacyjnych MON, m. in. dotyczącymi czynności związanych z ewidencjonowaniem ruchu w stanie osobowym, informacja o skierowaniu na urlop żołnierza zawodowego powinna być zawarta w rozkazie dziennym Dowódcy JW, Instytucji, (pododdziału). Wynika to z "Instrukcji o sposobie prowadzenia ewidencji oraz sprawozdawczości stanów osobowych w Siłach Zbrojnych RP", sygn. Szt. Gen. 1591/2006 (§ 8 pkt 4 ppkt 2 lit c), wprowadzonej decyzją Nr 101/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2006 r. (Dz. Urz. MON z 2006 r. Nr 7, poz. 69), a także z Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych RP, Rozdział XIX, wzory dokumentów działalności służbowej (pkt 3, Wzór rozkazu dziennego). Tymczasem załączony do akt sprawy wyciąg z rozkazu Dowódcy JW [...] Nr [...] z dnia [...] lutego.2010 r. nie spełnia wymogów określonych ww. przepisami, ponieważ nie został podpisany przez uprawnioną osobę.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.