Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1780/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2, art. 33 ust. 4 pkt 4 i pkt 10
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska (spr.) Sędzia NSA del. Jerzy Solarski Protokolant: sekretarz sądowy Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 89/10 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia od R. S. na rzecz Wojewody Śląskiego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 89/10, po rozpoznaniu skargi R. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2009 r., nr [...].

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] marca 2009 r. przyznał R. S. status osoby bezrobotnej.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Prezydent Miasta K., w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a/ oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez R. S. statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, czego skutkiem jest utrata statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa w urzędzie pracy.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. S. podał, że niestawiennictwo w urzędzie w wyznaczonym mu terminie wynikało z jego złego samopoczucia, a następnego dnia stawił się w organie i wyjaśnił tego przyczynę. Do odwołania załączył oświadczenie złożone w urzędzie pracy w dniu [...] sierpnia 2009 r., w którym usprawiedliwiał swoje niestawiennictwo bardzo złym samopoczuciem.

Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Badając stan faktyczny sprawy organ odwoławczy wskazał, że odwołujący zarejestrował się jako osoba bezrobotna w dniu [...] marca 2009 r. i został pouczony o swoich prawach i obowiązkach z tytułu uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Potwierdził swoim podpisem odbiór "informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy". Wojewoda podkreślił, iż w dniu [...] lipca 2009 r. R. S. własnoręcznym podpisem potwierdził obowiązkowy termin zgłoszenia się w urzędzie pracy celem potwierdzenia gotowości zatrudnienia wyznaczony na [...] sierpnia 2009 r. Jednakże w wyznaczonym terminie nie zgłosił się, usprawiedliwiając to złym samopoczuciem.

Powołując się zatem na art. 33 ust. 3 zd. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, statuujący obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie oraz na art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy określający konsekwencje niedopełnienia powyższych obowiązków, przywołując ponadto art. 80 ust. 2 ww. ustawy o obowiązku przedstawiania zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby, organ odwoławczy stwierdził, iż jedynie przedłożenie zaświadczenia na druku ZUS ZLA o niezdolności do pracy wskutek choroby obejmującego dzień wyznaczony do osobistego stawienia się w urzędzie pracy, mogłoby stanowić podstawę do uznania przyczynę niestawiennictwa za uzasadnioną.

W skardze na powyższą decyzję Wojewody Śląskiego R. S. powołując się na treść art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...) stwierdził, że jego złe samopoczucie mogło być czynnikiem losowym usprawiedliwiającym niestawiennictwo w urzędzie pracy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględniając skargę wskazał, że oceniając okoliczności faktyczne sprawy nie można podzielić stanowiska organu odwoławczego co do prawidłowości zastosowania w sprawie przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...), wobec czego uznał za co najmniej przedwczesne pozbawienie R. S. statusu osoby bezrobotnej.

W uzasadnieniu Sąd wskazał na bezsporny w okolicznościach rozpoznawanej sprawy fakt, iż skarżący zarejestrowany jako osoba bezrobotna, wezwany został do stawienia się w urzędzie pracy w trybie art. 33 ust. 3 wymienionej ustawy oraz, że w terminie tym nie stawił się. Jednocześnie Sąd podkreślił, że pozbawienie statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy nastąpić może po spełnieniu się obu wymienionych w tym przepisie przesłanek – niestawiennictwa w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Jak zauważył Sąd, ustawodawca – w przeciwieństwie do obowiązku dokumentowania niezdolności do pracy, o jakiej mowa w art. 80 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia – w przypadkach niestawiennictwa na wyznaczony bezrobotnemu termin, wymaga jedynie "powiadomienia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa". Powiadomienie to musi nastąpić w terminie 7 dni, a nie jak wymagane to jest w przypadku niezdolności do pracy – w terminie 2 dni od dnia wystawienia zaświadczenia. Z powyższych względów – w ocenie Sądu – przytaczany w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji przepis pozostaje bez związku z rozpoznawaną sprawą.

Odwołując się zatem do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia Sąd wskazał, że bezrobotny, który nie stawia się w wyznaczonym terminie, ma obowiązek powiadomienia o uzasadnionej przyczynie swego nieprzybycia do urzędu pracy. Obowiązek ten nie został zatem sprowadzony do udowodnienia lub nawet uprawdopodobnienia okoliczności, które nie pozwoliły bezrobotnemu na stawienie się w organie. Twierdzenie więc, iż obowiązkiem skarżącego było przedstawienie stosownego zaświadczenia lekarskiego na druku ZUS ZLA, zdaniem Sądu I instancji, nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis ten wskazuje natomiast, że bezrobotny musi przekazać organowi informację, iż jego niestawiennictwo wynika z uzasadnionej obiektywnie przyczyny. "Powiadomi" oznacza bowiem: przekaże wiadomość, poinformuje, zawiadomi, co nie jest tożsame z pojęciem "udowodni". Każda zatem przyczyna niestawiennictwa wskazana przez stronę musi być oceniona przez organ na tle całokształtu okoliczności sprawy, nie wyłączając cech i warunków osobistych strony, które mają lub mogą mieć wpływ na jej zachowanie odnoszone do pewnego wzorca postępowania. Nie każdy bowiem podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę. Rolą organu jest zatem ocenić, czy podane przez bezrobotnego okoliczności, które uniemożliwiły mu wykonanie nałożonego na niego obowiązku są okolicznościami obiektywnie zasadnymi. W przypadku odmiennej oceny tych przyczyn staje się konieczne wydanie decyzji o pozbawieniu strony statusu bezrobotnego. Takie rozstrzygnięcie nie jest natomiast możliwe, gdy organ nie dokonuje oceny podanych przez bezrobotnego przyczyn z punktu widzenia ich zasadności i nie prowadzi postępowania w kierunku wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości co do charakteru przyczyn niestawiennictwa bezrobotnego lecz arbitralnie uznaje je za oczywiste.

Jak podkreślił Sąd I instancji, postępowanie w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego toczące się na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia (...) jest postępowaniem administracyjnym poddanym regulacji zawartej w Kodeksie postępowania administracyjnego. W konsekwencji tego, obowiązkiem organu jest stosowanie się do przepisów tam zawartych. Jak podkreślił Sąd, postępowanie administracyjne rozpoczyna się jego wszczęciem, o czym należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie (art. 61 § 4 k.p.a.), w toku zaś prowadzonego postępowania organ administracji zobowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Dokonując analizy akt sprawy w świetle powołanych wyżej przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż organ nie zawiadomił skarżącego o wszczęciu w jego sprawie postępowania, nie dał mu także możliwości wypowiedzenia się w istotnych dla jej rozstrzygnięcia kwestiach. Jest bowiem bezsporne, iż organ dysponował oświadczeniem skarżącego, z którego wynikał brak możliwości stawienia się skarżącego w urzędzie pracy w dniu [...] sierpnia 2009 r. Zapewniając zatem czynny udział skarżącego w postępowaniu organ doprowadziłby do należytej oceny wskazanej przez skarżącego przyczyny niewypełnienia obowiązków osoby bezrobotnej. Tymczasem organy obu instancji nie podjęły żadnych ustaleń zmierzających do zweryfikowania przyczyny niestawiennictwa skarżącego w urzędzie pracy z punktu widzenia jej obiektywnej zasadności.

Udzielając wytycznych dla organu zobowiązanego do ponownego rozpatrzenia sprawy Sąd wskazał, że istotnym będzie dokonanie analizy, czy zaistniała w dniu 26 sierpnia 2009 r. sytuacja może stanowić uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa bezrobotnego w urzędzie pracy w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...), i w zależności od wyniku dokonanych rozważań organ rozstrzygnie sprawę lub uzupełni materiał dowodowy przy uwzględnieniu przepisów art. 7, art. 9, art. 10 i art. 77 k.p.a.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Wojewoda Śląski podniósł następujące zarzuty:

I. Naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że ciążący na bezrobotnym obowiązek powiadomienia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym terminie nie oznacza udowodnienia lub nawet uprawdopodobnienia okoliczności, które nie pozwoliły bezrobotnemu na stawienie się w Powiatowym Urzędzie Pracy;

2) art. 80 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...) przez niezastosowanie i uznanie, że przepis ten pozostaje bez związku z rozpoznawaną sprawą.

II. Naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 138 P.p.s.a. polegające na błędnym wskazaniu w sentencji wyroku przedmiotu zaskarżenia, wskazano bowiem "w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych" zamiast "w przedmiocie statusu bezrobotnego";

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. polegające na uznaniu, że w sprawie nastąpiło naruszenie ww. przepisów;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na uznaniu, że stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, wymaga zebrania dodatkowego materiału dowodowego i dopiero uzupełnienie postępowania wyjaśniającego pozwoli na wydanie prawidłowej decyzji.

Wskazując na powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów wskazano, że analiza przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wydaje się być jednoznaczna: do organu administracji należy wyznaczenie terminu stawienia się w jego siedzibie, natomiast na bezrobotnym ciąży obowiązek stawiennictwa w siedzibie organu zatrudnienia, a w przypadku niemożności wypełnienia tego obowiązku jest on zobowiązany do wskazania w zawitym terminie uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. Zatem to na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania faktu niemożności stawienia się w organie zatrudnienia, natomiast organ ten jedynie w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty uznaje bądź nie uznaje przedłożone wyjaśnienia za wystarczające. Z praktycznego więc punktu widzenia realizacja przesłanki określonej w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...) może nastąpić w dwojaki sposób:

a) w przypadku, gdy przyczyna niestawiennictwa jeszcze nie minęła ale trwa nadal, owo powiadomienie może następować w ścisłym znaczeniu tego słowa, np. powiadomienie telefoniczne, które w istocie będzie polegać na faktycznym przekazaniu wiadomości o przyczynie niestawiennictwa,

b) w przypadku, gdy przyczyna niestawiennictwa ustała i bezrobotny w ustawowym terminie informuje o przyczynie tego niestawiennictwa, wówczas powinien dysponować odpowiednim dowodem potwierdzającym podnoszone przez niego okoliczności, zwłaszcza gdy przyczyną niestawiennictwa jest niezdolność do pracy spowodowana stanem chorobowym, gdyż bezrobotny w dniu rejestracji jest informowany o obowiązku udokumentowania niezdolności do pracy odpowiednim zaświadczeniem lekarskim.

Obowiązek udokumentowania niezdolności do pracy z powodu choroby na druku ZUS ZLA wynika wprost z art. 80 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...). W świetle tego przepisu za nieuzasadnione należy uznać stosowanie zróżnicowań faworyzujących poprzez dopuszczenie możliwości dokumentowania przez bezrobotnego, który zgodnie z ustawową definicją jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia, niezdolności do pracy z powodu choroby zwykłym zaświadczeniem lekarskim niepodlegającym jakiejkolwiek kontroli właściwych organów. Tym bardziej nieuzasadnione jest usprawiedliwienie przyczyny niestawiennictwa wyłącznie w oparciu o oświadczenie bezrobotnego.

Przyjmując za właściwą przedstawioną interpretację przepisu prawa materialnego, w ocenie organu, nie wystąpiły również uchybienia przepisów postępowania administracyjnego: art. 7 i 77 k.p.a.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 61 § 4 k.p.a. organ wskazał, że Sąd nie wyjaśnił jaki wpływ na wynik sprawy mógł mieć brak formalnego zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania. Tymczasem, zdaniem organu, R. S. miał świadomość, że w jego sprawie toczy się postępowanie, co więcej – czynnie w tym postępowaniu uczestniczył, o czym świadczy złożone przez niego oświadczenie z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna opiera się na obu podstawach zaskarżenia. W związku z tym w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania i stwierdzić, że są one zasadne.

Sąd naruszył przepis art. 138 P.p.s.a. poprzez błędne określenie przedmiotu zaskarżenia, bowiem zakwestionowana decyzja dotyczyła statusu bezrobotnego, a nie jak określił Sąd zasiłku dla bezrobotnych. Jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem Sąd I instancji faktycznie rozstrzygał sprawę pozbawienia R. S. statusu bezrobotnego. Natomiast uchybienie to można rozważać jako oczywistą omyłkę, której sprostowanie następuje w trybie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a.

Bezsporne w sprawie jest, iż organ I instancji nie zawiadomił zainteresowanego o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie pozbawienia go statusu bezrobotnego, czym naruszył art. 61 § 4 k.p.a. Nie zawiadomił również o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. Jednakże Sąd I instancji nie wykazał jaki te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części jeżeli stwierdzi inne (poza naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd też uchylając przedmiotowe decyzje na tej podstawie Sąd zobligowany był wskazać jaki istotny wpływ na wynik sprawy mogło mieć powyższe uchybienie. Zwłaszcza iż z akt sprawy wynika, że R. S. był poinformowany o przedmiotowym postępowaniu i składał stosowne oświadczenia co do przyczyn niestawiennictwa w wymaganym terminie w urzędzie pracy.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem wnoszącego skargę kasacyjną, iż Sąd I instancji bezzasadnie uznał, iż organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy i nie podjął działań zmierzających do zweryfikowania przyczyn niestawiennictwa w urzędzie pracy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od szeregu lat ugruntowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie całkowicie podziela, że to bezrobotny zobligowany jest usprawiedliwić przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy. Natomiast organ zobowiązany jest do oceny wskazanych okoliczności, a nie do samodzielnego ustalania powodów absencji bezrobotnego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r. w spr. I OSK 422/09, z dnia 1 sierpnia 2007 r. I OSK 1821/06, z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt I OSK 942/10). Należy bowiem mieć na uwadze rozwiązania prawne przyjęte w cytowanej ustawie o promocji zatrudnienia... odnoszące się do statusu bezrobotnego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zawierającym definicję ustawową, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i nie wykonująca pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu obowiązującego w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (z wyjątkiem osób niepełnosprawnych), zarejestrowana w urzędzie pracy, jeżeli odpowiada pozostałym warunkom wymaganym w ustawie. Status bezrobotnego uzależniony jest zarówno od spełnienia warunku pozostawania bez pracy jak i od zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia, co oznacza, że bezrobotny musi być pod tym względem w pełni dyspozycyjny. Obowiązek zgłaszania się bezrobotnego do urzędu pracy w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy, stanowi więc element weryfikacji tej dyspozycyjności. Bowiem brak tej dyspozycyjności eliminuje daną osobę z grona osób mogących ubiegać się o przyznanie czy zachowanie statusu bezrobotnego. Tak więc to bezrobotny ma wykazać, że jej brak spowodowany był faktycznie uzasadnionymi przyczynami. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, regułą jest pozbawienie osoby statusu bezrobotnego w przypadku braku dyspozycyjności, a warunki uzasadniające odstąpienie od tej zasady muszą być przestrzegane i interpretowane w sposób ścisły. Za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w urzędzie pracy.

W niniejszej sprawie R. S. jako przyczynę niestawiennictwa wskazał bardzo złe samopoczucie, przy czym nawet nie wskazał na czym miało ono polegać, chociaż był poinformowany o ewentualnych konsekwencjach niestawiennictwa i konieczności uzasadnienia przyczyn absencji.

W tym miejscu stwierdzić należy, iż nie jest zasadny zarzut dot. naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. z 2008 r. Dz.U. Nr 69, poz. 415 ze zm., zwanej dalej ustawą). Sąd bowiem prawidłowo uznał, iż przepis ten nie ma zastosowania do dokumentowania uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Jeżeli bezrobotny będzie dokumentował swoją absencję stosownym zaświadczeniem lekarskim wydanym na druku ZUS ZLA, to oczywiście będzie takie zaświadczenie stanowiło dowód w sprawie. Natomiast w przypadku gdy przyczyną absencji w wyznaczonym terminie był stan zdrowia bezrobotnego uniemożliwiający mu w danym dniu stawienie w urzędzie pracy, to stosowne zaświadczenie lekarskie nie musi być wystawione na druku ZUZ ZLA. Wskazać bowiem należy, że ust. 2 art. 80 ustawy odnosi się do sytuacji, o których mowa w ust. 1 tego przepisu, tj. do bezrobotnego mającego prawo do zasiłku lub stypendium, który zachowuje to prawo za okres udokumentowanej niezdolności do pracy przypadający w okresie przysługiwania zasiłku lub odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych i szkoleń, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa. Wtedy też bezrobotny zobligowany jest przedstawić zaświadczenie o niezdolności do pracy na określonym druku, w przeciwnym wypadku pozbawiany jest statusu bezrobotnego o czym stanowi pkt 10 ust. 4 art. 33 ustawy.

W niniejszej zaś sprawie bezsporne jest, iż R. S. nie miał prawa do zasiłku ani do stypendium w związku z tym nie był zobligowany dokumentować swój stan zdrowia zaświadczeniem na druku ZUS ZLA.

W związku z tym ocenie podlega oświadczenie R. S. co do przyczyny niestawiennictwa. Przy czym organ uznał, iż samo oświadczenie o bardzo złym samopoczuciu nie poparte żadnymi dokumentami w tym zakresie nie może stanowić uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. Natomiast Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę winien się do tego stanowiska odnieść, biorąc pod uwagę wskazane wyżej rozważania i ocenić czy zaskarżona decyzja narusza przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy.

Reasumując uznać należy, iż zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. i art. 10 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. są zasadne, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd I instancji nie dokonał oceny naruszenia przez organ art. 61 § 4 k.p.a. i art. 10 k.p.a. pod kątem wpływu tych uchybień na wynik sprawy, a także nieprawidłowo uznał, że to organ ma zgromadzić materiał dowodowy w zakresie przyczyny niestawiennictwa bezrobotnego w urzędzie pracy, chociaż to na bezrobotnym ciąży obowiązek wykazania, że brak dyspozycyjności wynikał z obiektywnie uzasadnionej przyczyny.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd biorąc pod uwagę sytuację materialną R. S., na zasadzie art. 207 § 2 P.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.