Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2004/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] działając podstawie art 48 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. – dalej jako: Prawo budowlane) oraz art. 123 Kpa po rozpoznaniu sprawy dotyczącej wolnostojącego słupa reklamowego usytuowanego na terenie nieruchomości o nr ewid. [...] z obrębu [...], w rejonie skrzyżowania ulic K./Ż. w W. nałożył na W. sp. z o.o. obowiązek przedstawienia następujących dokumentów:

- ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego słupa reklamowego o wysokości całkowitej ok. 3,0 m i zmiennej średnicy ok. 1300mm do 1600mm, usytuowanego j/w.,

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opinią techniczną w zakresie zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno - budowlanymi i uzgodnieniami,

- aktualnej zgody zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego - działki nr ewid. [...] w obrębie [...] w W.,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 7 października 2015 r. przeprowadzono czynności kontrolne w rejonie skrzyżowania ulic K./Ż.w W., podczas których stwierdzono, że w ciągu pieszym przy budynku K. znajduje się wolnostojący słup reklamowy. Obiekt usytuowany jest w odległości 7,70 m od krawędzi ulicy K. oraz 12,0 m od krawędzi jezdni ulicy Ż. Wysokość słupa wynosi ok. 3 m, średnica ok. 1300mm do 1600mm z kapeluszem. Organ wyjaśnił, że brak jest możliwości sprawdzenia, czy słup został obciążony balastem, a także jakiego materiału użyto jako balastu. Wezwaniem z dnia 22 października 2015 r. zobowiązano upoważnionego przedstawiciela W. sp. z o.o. do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów dotyczących powstania czterech słupów reklamowo-ogłoszeniowych w ciągu pieszym ul. K. u zbiegu ulic H., Ż. i W. m. in. zgody zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego w formie decyzji i pozwolenia organu administracji architektoniczno-budowlanej dla przedmiotowych inwestycji. W odpowiedzi na wezwanie załączono kopię decyzji Zarządu Dróg Miejskich zezwalającą na zajęcie pasa drogowego ul. K. na umieszczenie trzech słupów ogłoszeniowych. Jednocześnie przedstawiciel W. sp. z o.o. oświadczył, iż słup znajdujący się u zbiegu ulic K. i Ż. nie jest własnością W. sp. z o.o., został postawiony przez A. S.A.

Po analizie akt sprawy organ stwierdził, że zrealizowany słup reklamowy to wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, stanowiące budowlę, czyli techniczno-użytkową całość, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ wyjaśnił, że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i w świetle powyższego przedmiotowy słup reklamowy zakwalifikował jako urządzenie trwale związane z gruntem, stanowiące budowlę. Ponadto stwierdził, że obiekt został wykonany bez zgody organu administracji architektoniczno – budowlanej, dlatego też należało podjąć czynności przewidziane w art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego tj. przedłożenie stosownych dokumentów, mające na celu umożliwienie inwestorowi zalegalizowanie samowoli budowlanej.

W zażaleniu na to postanowienie W. sp. z o.o. zarzuciła istotne naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa, art. 107 § 1 i 3 Kpa, art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, a także art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Ponadto spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wydruku prospektu handlowego M. sp. z o.o. - producenta słupów reklamowych marki "[...]", na okoliczność nietrwałego związania z gruntem słupa reklamowego typu "[...]", usytuowanego w rejonie skrzyżowania ulic K./Ż. w W., dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci opisu technicznego słupa reklamowego "[...]", na okoliczność nietrwałego związania z gruntem, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci korespondencji M. sp. z o.o. (producenta słupów "[...]") skierowanej do W. sp. z o.o. w przedmiocie specyfiki materiałów, z których słupy są wykonane oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, celem wykazania, że przedmiotowy słup reklamowy "[...]" - zlokalizowany w W. w rejonie skrzyżowania ulic K./Ż., nie został trwale połączony z gruntem.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: [...]WINB lub organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił postanowienie organu I instancji w całości i orzekając co do istoty nałożył na spółkę, co do zasady te same obowiązki, wyznaczając przy tym dłuższy termin na ich wykonanie – trzy miesiące od daty doręczenia postanowienia, a także wskazując na brak konieczności przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jako decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że trafne są ustalenia poczynione przez organ I instancji, co do braku dla przedmiotowego słupa reklamowego pozwolenia na budowę oraz niedokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Poza tym wyjaśnił, że z opisu technicznego konstrukcji słupa reklamowego typu "[...]" wynika, że konstrukcję utrzymującą słup o wysokości 3,90 m stanowi cokół wraz z balastem. Minimalna całkowita siła utrzymująca ze współczynnikiem bezpieczeństwa wynosi 850 kg wraz z ciężarem własnym słupa dla I strefy wiatru, oraz 1050 kg dla II strefy wiatru. Balast - worki z piaskiem lub bloczki betonowe o wadze min. 550 kg (800 kg) ma być rozłożony równomiernie na całej powierzchni podłogi (pkt 5.5 opracowania technicznego). W ocenie organu odwoławczego o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dokonując kwalifikacji prawnej tego, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia powinno się więc brać pod uwagę także art. 5 Prawa budowlanego, w świetle którego nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne. W ocenie organu odwoławczego zrealizowany przez inwestora słup reklamowy stanowi urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem z uwagi na wypełniający je balast, który uniemożliwia jego przewrócenie się i przesunięcie, pełni on rolę fundamentu. Natomiast wynikające z opisu technicznego parametry techniczne tego słupa, a zwłaszcza wielkość urządzenia i sposób związania z gruntem za pomocą balastu obciążającego pełniącego funkcję fundamentu nie pozwalają na jego odmienną kwalifikację i uznanie, że posadowienie tego nośnika reklamowego w określonym miejscu stanowić będzie roboty budowlane polegające na instalacji w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przedmiotowego słupa reklamowego nie można też zaliczyć do obiektów małej architektury, o których jest mowa w art. 3 pkt 4 i art. 29 ust. 1 pkt 22 ustawy Prawo budowlane. Z tych też względów organ odwoławczy uznał, że realizacja przedmiotowego słupa reklamowego wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła W. sp. z o.o. zarzucając:

1) istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść postanowienia, tj.:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa, poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie - przejawiające się zaniechaniem podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych w celu wyjaśnienia istotnej kwestii stanu faktycznego, takiej jak sposób połączenia nośnika reklamowego z gruntem, a następnie nieobiektywną, wybiórczą i sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego dostarczonego przez skarżącą, prowadzącą do niewłaściwego i godzącego w jej interes ustalenia stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, tj. ustalenia, że nośnik reklamowy jest dociążony balastem, nie jest możliwe jego przesunięcie, przez co jest trwale połączony z gruntem;

- art. 107 § 1 i 3 Kpa, poprzez nieostre oznaczenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia ograniczające się do wskazania jedynie art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego (podczas gdy przepisy te mają dalsze jednostki redakcyjne) oraz niewyczerpujące uzasadnienie przez organ zaskarżonego postanowienia, a w rzeczy samej braku uzasadnienia, z jakich powodów organ nie uwzględnił zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji PINB [...], nie dał wiary dowodom zgromadzonym na okoliczność związania nośnika reklamowego z gruntem, a na jakiej podstawie ustalił okoliczność przeciwną do okoliczności dowiedzionej tymi dowodami, przy jednoczesnym zaniechaniu przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w tym kierunku;

2) naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 3 pkt 5 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, poprzez ich pominięcie, przy jednoczesnym odniesieniu się przez organ do art. 3 pkt 4 i art. 29 ust. 1 pkt 22 tej ustawy przy ocenie stanu rzeczy w sprawie, w sytuacji gdy słup ogłoszeniowo-reklamowy wypełnia znamiona tymczasowego obiektu budowlanego, a sam przepis art. 3 pkt 5 wskazuje przykładowo jakie obiekty uznaje się za nietrwale połączone z gruntem,

- art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, poprzez ich zastosowanie, w sytuacji, gdy w zaistniałym stanie faktycznym, przepis ten nie znajduje zastosowania, z uwagi na fakt, że legalizacja samowolnie wzniesionego urządzenia reklamowego, które nie jest trwale związane z gruntem, powinna nastąpić w oparciu o art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej (postanowienia) w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności postanowienia nakładającego na inwestora obowiązki wynikające z przepisów ust. 2 i 3 art. 48 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 48 ust. 1 tej ustawy właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jak stanowi art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

W myśl art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Natomiast przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5).

Zasadą wynikającą z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 tej ustawy ustawodawca zawarł katalog obiektów i robót budowlanych, których wykonanie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie organy stanęły na stanowisku, że realizacja przedmiotowego słupa reklamowego wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na jego trwałe związanie z gruntem.

Zdaniem sądu organy administracji obu instancji nie ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości, iż tryb, w jakim prowadziły postępowanie w przedmiocie legalizacji przedmiotowego obiektu był trybem właściwym, a to w związku z dokonaną oceną związania z gruntem obiektu, który był przedmiotem postępowania. Właściwe zakwalifikowanie danego obiektu budowlanego zrealizowanego w ramach samowoli budowlanej jest kwestią podstawową, gdyż determinuje tryb w jakim jest prowadzone postępowanie mające na celu jego legalizację bądź rozbiórkę. Przepisy ustawy przewidują dwa tryby postępowań, służące do realizacji w/w celów tj. legalizacji bądź rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Pierwszy, mający zastosowanie do postępowań wobec realizacji obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę (art 48 Prawa budowlanego) i drugi, stosowany wobec obiektów budowlanych lub ich części realizowanych bez wymaganego zgłoszenia (art. 49b Prawa budowlanego). Tryb legalizacji na postawie art. 50 i 51 ustawy dotyczy innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 przypadków, a zatem wbrew twierdzeniu skarżącej, nie realizacji obiektów budowlanych lub części bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

Przedmiotowy obiekt zakwalifikowany został przez organ, jako budowla, a opisany jako słup reklamowy o wysokości całkowitej ok. 3,0 m i zmiennej średnicy ok. 1300mm do 1600mm trwale związany z gruntem z uwagi na wypełniający je balast, który uniemożliwia przewrócenie się i przesunięcie. Zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe (...). Zatem w aktualnych warunkach prawnych można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem (art. 3 pkt 3) i urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, wśród których można wyróżnić także wolnostojące, ale nie związane trwale z gruntem. Są to zazwyczaj urządzenia o małych gabarytach, stosunkowo lekkie i często przenośne, do których organ nie zaliczył przedmiotowego słupa, w sytuacji w której w ogóle nie zbadana została okoliczność związania słupa reklamowego z gruntem.

Przyjęcie zatem przez organy, że w przypadku przedmiotowego obiektu występuje cecha trwałego związania z gruntem należy uznać za co najmniej przedwczesne. Organy ustaliły tę okoliczność nie prowadząc żadnego postępowania wyjaśniającego w tym kierunku pomimo, że z dokumentacji dostarczonej przez skarżącą (opis techniczny słupa reklamowego wolnostojącego "[...]"), jednoznacznie wynika, że słup ten w kształcie walca wykonany z laminatu poliestrowo – szklanego jest przeznaczony do montażu bez trwałego łączenia go z gruntem. Organy nie wykazały także, że konstrukcja urządzenia, jego przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. W przedmiotowej sprawie zebrany materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna, obrazująca sposób osadzenia słupa reklamowego na gruncie, nie przesądza w ocenie sądu o jego trwałym związaniu z gruntem. Ponadto jak słusznie wskazuje skarżąca z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, że słup faktycznie dociążony został jakimkolwiek balastem, a jeśli nawet został to jakim, zwłaszcza wobec twierdzeń, że zamiast dedykowanego balastu skarżąca używa np. worków z piaskiem lub innych lekkich balasów - w zależności od lokalizacji słupa. Materiał dowodowy, w oparciu o który organ dokonał kwalifikacji prawnej słupa reklamowego, nie został zebrany w sposób wyczerpujący, z uwzględnieniem zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego standardów prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zarzuty dotyczące wadliwości prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania administracyjnego zostały powiązane ze wskazaniem okoliczności faktycznych i dowodów, które nie zostały uwzględnione w toku tego postępowania, a mogłyby wpłynąć na ocenę charakteru urządzenia reklamowego, w szczególności dowodu z dokumentu w postaci opisu technicznego słupa reklamowego na okoliczność nietrwałego związania z gruntem oraz specyfiki materiałów, z których tego rodzaju słupy są wykonane. W tej sytuacji całkowicie dowolnie w ocenie sądu organ odwoławczy ustalił, że słup reklamowy stanowi urządzenie trwale związane z gruntem z uwagi na wypełniający je balast, podczas gdy organ I instancji stwierdził, że brak jest możliwości sprawdzenia, czy słup został obciążony balastem oraz jakiego ewentualnie materiału użyto jako balastu. Opis obiektu jakiego dokonały organy, nie pozwala zatem na ocenę, czy jest on trwale związany z gruntem, a w ocenie sądu urządzenie reklamowe w postaci słupa wykonanego z laminatu poliestrowo – szklanego wymagało w tej kwestii indywidualnej i szczegółowej oceny, której w przedmiotowej sprawie zabrakło. Kryterium trwałości połączenia nie może być to, czy obiekt może być rozebrany, przeniesiony, oddzielony od podłoża bez zniszczenia. W przekonaniu sądu, cecha trwałego związania z gruntem powinna być ustalana z uwzględnieniem tak zastosowanych przy realizacji obiektu rozwiązań technicznych, jak i przeznaczenia obiektu i istotnych z punktu widzenia tego przeznaczenia parametrów. Tymczasem w niniejszej sprawie organy nie wykazały, że dla ustabilizowania urządzenia reklamowego osadzono je w sposób służący trwałości wykonanego obiektu, a rozmiar i charakter prac koniecznych dla ustawienia takiej konstrukcji może uzasadniać stanowisko, iż taki obiekt jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę. Jakkolwiek przedmiotowy słup nie jest w ocenie sądu przeznaczony do przenoszenia z miejsca na miejsce (choć skarżąca podtrzymuje, że słupy są choćby zwożone do bazy celem ich czyszczenia i konserwacji), lecz do postawienia na jakiś czas w określonym miejscu z zapewnieniem konstrukcji bezpiecznej stabilności, to nie przesądza to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy o prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń.

W sprawie doszło zatem do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego - przejawiające się zaniechaniem podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych w celu wyjaśnienia istotnej kwestii stanu faktycznego, takiej jak sposób połączenia spornego słupa reklamowego z gruntem, a następnie nieobiektywną ocenę materiału dowodowego dostarczonego przez skarżącą spółkę.

Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali cechy, o których mowa wyżej tj. stopień związania obiektu z gruntem, co pozwoli na wdrożenie prawidłowego trybu postępowania.

W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. i c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w p. II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na koszty te składają się wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17).