Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 827/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
article: art. 151; art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant starszy sekretarz sądowy Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2243/11 w sprawie ze skargi B.C. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 2243/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. C. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 28 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na prowadzenie prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków.

Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia 8 czerwca 2010 r. udzielił pozwolenia na prowadzenie prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków, polegających na realizacji projektu budowlanego rozbudowy budynku handlowo - usługowego, przewidzianego na działkach oznaczonych nr 359/1, 359/2, położonych u zbiegu ulic [...] i [...] w C., autorstwa J. J.

W dniu 18 sierpnia 2010 r. do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wpłynął. B.C. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 czerwca 2010 r. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż organ konserwatorski pominął okoliczność, iż kamienica przy ul. [...] w C., znajdująca się na działce nr 358/1 i bezpośrednio sąsiadująca z budynkiem, którego dotyczy kwestionowana decyzja, została objęta ochroną konserwatorską, wyrażającą się wpisaniem jej do rejestru zabytków pod nr [...]. Zatem dokonanie rozbudowy tego budynku nieść będzie zagrożenie dla zabytkowej kamienicy.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia 9 lutego 2011 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 czerwca 2010 r.

Od powyższej decyzji B. C. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia 28 września 2011 r., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 9 lutego 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w decyzji pierwszoinstancyjnej stwierdził, że okoliczności przytoczone przez B.C. we wniosku z dnia 16 sierpnia 2010 r. o stwierdzenie nieważności nie stanowią żadnej z przesłanek, określonych w art. 156 § 1 k.p.a., obligujących do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 8 czerwca 2010 r. Zdaniem Ministra, uwzględnienie podniesionych argumentów wiązałoby się z koniecznością ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co w trybie nadzorczym jest niedopuszczalne. Organ nie dopatrzył się ponadto innych przesłanek, powodujących konieczność stwierdzenia nieważności tej decyzji z urzędu. Minister nie podzielił argumentacji B. C., uznając, że brak odniesienia planowanej inwestycji do znajdującego się w pobliżu budynku, indywidualnie wpisanego do rejestru zabytków, stanowi bezpośrednie i jednoznaczne rażące naruszenie prawa.

Od decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 28 września 2011 r. B. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 28 i 107 k.p.a. poprzez nieustalenie i nieoznaczenie wszystkich stron postępowania, brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego i jego lakoniczność, opierającego się o przepisy ogólne, w szczególności nie wyjaśnienie, dlaczego i na podstawie jakich dowodów organ uznał, że budynek zabytkowy jest należycie chroniony a zaprojektowany budynek, jako dobudowa do zabytku, nie zagraża jego bezpieczeństwu, nie przytłacza go swym ogromem, nie narusza jego wyglądu, czy detali architektonicznych oraz własności, z uwagi na usytuowanie budynku w stosunku do specyﬁcznych, historycznych granic działki oraz poprzez pominięcie faktów i dowodów z dokumentów, a co za tym idzie brak wskazania przyczyn, z powodu których Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w tym brak ustosunkowania się do wskazanego przez stronę rażącego naruszenia przepisów art. 4, art. 6, art. 7 pkt 1, art. 9, art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Zarzuciła też naruszenie art. 7, 77 i 10 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie i błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie załatwienie sprawy, w sposób naruszający interes społeczny i słuszny interes strony, wybiórcze i ukierunkowane rozpatrzenie materiału dowodowego, z całkowitym pominięciem twierdzeń strony odwołującej się i istniejących w sprawie dowodów, pozbawienie skarżącej możliwości zapoznania się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym, a co za tym idzie pozbawienie jej możliwości wykazania zasadności twierdzeń. Skarżąca dodatkowo zarzuciła organowi rażące naruszenie przepisów art. 4, 6, 7, 9 i 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez stworzenie zagrożenia dla zabytku, ponieważ zabytek posiada ankry, których nie można zakrywać (bezpieczeństwo konstrukcji), a decyzja WKZ i MKiDN zezwala na ich zniszczenie, poprzez całkowite zaniechanie, wbrew treści tych przepisów, objęcia jakąkolwiek ochroną obiektu zabytkowego, poprzez wydanie decyzji stwarzającej zagrożenie dla bytu budynku zabytkowego. W uzasadnieniu podniosła, że ani w jednym zdaniu decyzja Ministra nie odnosi się do podnoszonego przez nią rażącego naruszenia prawa materialnego, w tym art. 36 ustawy. Uzasadnienie decyzji zawiera wyłącznie informacje ogólne, dotyczące zagadnienia stwierdzania nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 26 maja 2012 r. B.C. wniosła o stwierdzenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 9 lutego 2011 r., a także decyzji Wojewódzkiego Mazowieckiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 czerwca 2010 r. jako wydanych bez podstawy prawnej, jak i z rażącym naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz to, że zostały skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 w zw. z art. 134 § 2 p.p.s.a. stwierdził, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie miała ocena prawna jaką zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OZ 821/12. W postanowieniu tym Sąd dokonując oceny interesu prawnego G. G.— C. i W.G. –G. do uczestniczenia w postępowaniu sądowym wywołanym skargą ich siostry B. C. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 28 września 2011 r., uznał, że wnioskodawczynie — współwłaścicielki działki nr 358/1 graniczącej z działkami nr 359/1 i 359/2, na których prowadzona będzie rozbudowa budynku handlowo - usługowego, nie mają interesu prawnego aby być stroną postępowania sądowoadministracyjnego. W postanowieniu tym NSA wskazał na odrębność postępowania toczącego się w trybie art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 ustawy oraz postępowania prowadzonego w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 Nr 243, poz. 1623 ze zm.). NSA stwierdził, że autonomia tych postępowań oznacza, że odrębnie dochodzi do określenia stron tych postępowań. W toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, czy rozbudowę budynku wpisanego do rejestru zabytków, strony postępowania ustalone zostaną na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a w postępowaniu przed wojewódzkim konserwatorem zabytków zastosowanie znajdzie ogólna zasada wynikająca z art. 28 k.p.a.

Sąd Wojewódzki wskazał, że ze stanowiska NSA wynika, że stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy jest jedynie wnioskodawca - właściciel, który wystąpił o udzielnie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku, przewidzianych do realizacji na działkach nr 359/1 i 359/2. NSA uznał, że interes prawny wnioskodawczyń może zaktualizować się na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie przedmiotowych robót budowlanych, toczącego się w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane, o ile okaże się, że nieruchomość wnioskodawczyń pozostaje w zasięgu oddziaływania inwestycji (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane).

Zdaniem Sądu I instancji zaprezentowana powyżej ocena prawna dotycząca kwestii materialnoprawnej (interesu prawnego współwłaścicielek nieruchomości nr 358/1), na mocy art. 153 p.p.s.a., wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy ocenie legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 28 września 2011 r. Sąd zwrócił uwagę, że skarżąca B.C. również jest współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej jako działka nr 358/1, a zatem ocena NSA oddziałuje na ocenę jej statusu prawnego w niniejszej sprawie. Konsekwencją zaprezentowanej oceny prawnej było przyjęcie, że B. C. nie legitymowała się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 czerwca 2010 r.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego z istotnym naruszeniem art. 157 § 2 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. wszczął postępowanie nadzorcze na wniosek B. C. z dnia 16 sierpnia 2010 r. i dokonał oceny legalności kwestionowanej przez nią decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Brak po jej stronie interesu prawnego nakazywał organowi nadzoru zastosowanie przepisu art. 157 § 3 k.p.a., tj. rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia na wniosek skarżącej postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 czerwca 2010 r. Sąd mając jednak na uwadze przepis art. 134 § 2 p.p.s.a. formułujący zakaz wydawania orzeczenia na niekorzyść skarżącej, w przypadku braku naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu, uznał za zasadne oddalenie skargi. W sytuacji uwzględnienia skargi na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z podanych wyżej powodów wyrok Sądu i zaprezentowana w uzasadnieniu wyroku ocena prawna i poczynione wskazania, co do dalszego postępowania doprowadziłyby bowiem do wydania przez Ministra rozstrzygnięcia mniej korzystnego dla skarżącej – postanowienia odmawiającego, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 czerwca 2010 r.

Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi i pisma uzupełniającego skargę, Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie nie można mówić o wydaniu przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzji w stosunku do podmiotu nie będącego stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Sąd zwrócił uwagę, że w postępowaniu nadzorczym przedmiotem kontroli była decyzja z dnia 8 czerwca 2010 r., wydana w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem [...] s.c. [...] i Spółka. Skoro zatem tak określony podmiot był stroną postępowania zakończonego pozwoleniem konserwatorskim, to również tak określony podmiot winien brać udział w postępowaniu nieważnościowym. Sąd zakwestionował przy tym stanowisko skarżącej, że spółka cywilna nie ma podmiotowości administracyjnoprawnej w sprawie o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Jednakże w ocenie tego Sądu w niniejszej sprawie Minister nie mógł oceniać tego zagadnienia w kontekście wady nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., w postępowaniu wszczętym na wniosek B.C., bowiem skarżącej nie przysługiwał przymiot strony z art. 28 k.p.a., uprawniający Ministra do uruchomienia na jej wniosek postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia konserwatorskiego.

Jeżeli natomiast chodzi o podnoszone przez skarżącą argumenty dotyczące zagadnień techniczno – budowlanych związanych z inwestycją budowlaną prowadzoną na działkach obok jej budynku, to Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że zarzuty dotyczące negatywnego wpływu konkretnych robót budowlanych realizowanych w ramach przedmiotowej inwestycji na stan techniczny jej zabytkowej kamienicy (np. zakrycie ankr, usunięcie gzymsu, zagrożenie dla ściany szczytowej, odsłonięcie fundamentów) winny być podnoszone w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli organ administracji architektoniczno – budowlanej uzna, że skarżącej przysługuje przymiot strony, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

W skardze kasacyjnej B. C. zaskarżyła powyższy wyrok w całości i zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 k.p.a. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ocenie zabytków i opiece nad zabytkami (dalej u.o.z), przez błędną jego wykładnię, poprzez oddalenie skargi wobec uznania, iż skarżąca nie legitymowała się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 czerwca 2010 r., w sytuacji gdy skarżąca miała interes prawny w kwestionowaniu w/w decyzji, źródłem którego jest przysługujące jej prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr 358/1.

W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (dalej u.o.z.), poprzez oddalenie skargi B. C., wobec uznania, iż w/w nie legitymowała interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 czerwca 2010 r., nr [...], stąd też nie miała legitymacji do zainicjowania postępowania nadzorczego prowadzonego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, oraz naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że zaprezentowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OZ 821/12 ocena prawna dotycząca kwestii materialnoprawnej (interesu prawnego współwłaścicielek nieruchomości nr 358/1), na mocy art. 153 p.p.s.a. wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy ocenie legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 28 września 2011 r.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu oparte jest na związaniu oceną prawną NSA który to uznał, że współwłaścicielkom budynku graniczącego z budynkiem objętym pozwoleniem konserwatora zabytków na jego rozbudowę, nie przysługuje przymiot strony w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu. W związku z tym pośród podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów najważniejszym jest zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. negujący to związanie, bowiem od oceny tego zarzutu zależy zasadność pozostałych zarzutów. Zatem przede wszystkim należy odpowiedzieć na pytanie, czy Sąd pierwszej instancji był na podstawie art. 153 p.p.s.a. związany oceną prawną zawartą w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego ( sygn. akt II OZ 821/12), który to oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydane w toku toczącej się przed tym Sądem niniejszej sprawy, którym to oddalono wnioski pozostałych współwłaścicielek nieruchomości zabudowanej budynkiem graniczącym z budynkiem będącym przedmiotem decyzji której stwierdzenia nieważności, żąda skarżąca.

Przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek (w:) System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy zostało uznane za błędne. Natomiast zwrot "wiąże ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sam sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną we wcześniej wydanym orzeczeniu w tej sprawie. Związanie sądu w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Granice związania wyznacza tożsamość sprawy pod względem podmiotowym i przedmiotowym. W szczególności o tożsamości sprawy decyduje podstawa powstania danego stosunku prawnego tj. podstawa prawna i okoliczności faktyczne. Natomiast użyty w powyższym przepisie zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje na wymóg tożsamości przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Innymi słowy kiedy mowa o "sprawie" , chodzi w danym wypadku o konkretną sytuację faktyczną w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualne określonego podmiotu, lub podmiotów oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego.

Przekładając powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, dojść należy do wniosku, że odpowiedź na postawione wyżej pytanie powinna być twierdząca. Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok był związany oceną prawną zawartą w postanowieniu NSA wydanym w sprawie II OZ 821/12. Postanowienie to wydane zostało w tej samej sprawie co zaskarżony wyrok, której przedmiotem jest żądanie skarżącej stwierdzenia nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 czerwca 2010 r., którą to udzielił pozwolenia na prowadzenie prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków, polegających na realizacji projektu budowlanego rozbudowy budynku handlowo - usługowego, przewidzianego na działkach oznaczonych nr 359/1, 359/2, położonych u zbiegu ulic [...] i [...] w C. Rozpoznanie wniosków o dopuszczenie do udziału innych współwłaścicieli działki sąsiedniej w sprawie toczącej się przed Sądem pierwszej instancji nie kreuje nowej sprawy. Rozstrzygnięcie o tych wnioskach przez NSA zapadło w sprawie wszczętej na żądanie skarżącej B. C. Zatem zachodzi wymagana przepisem art.. 153 p.p.s.a. tożsamość sprawy pod względem przedmiotowym i podmiotowym.

NSA rzeczonym postanowieniem oddalił zażalenie G.G. — C. i W. G. – G. współwłaścicielek działki nr 358/1. Dokonując interpretacji przepisów art. 28 k.p.a. w zw. z art. 36 ust 1 pkt 1 i 11 u.o.z. i przepisów prawa budowlanego uznał, że przymiot strony w niniejszym postępowaniu przysługuje wyłącznie właścicielowi nieruchomości który wystąpił o udzielenie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku, a przymiot taki nie przysługuje właścicielom działek graniczących bezpośrednio z planowanym do rozbudowy budynkiem. Skarżąca B. C. znajduje się w identycznej sytuacji faktycznej jak G.G. – C. i W. G. – G., jest tak jak one współwłaścicielką tej samej działki nr 358/1. Zatem jak to trafnie uznał Sąd pierwszej instancji ocena prawna wyrażona przez NSA dotyczy kwestii materialnoprawnej – interesu prawnego współwłaścicielek nieruchomości nr 358/1. Zatem ocena prawna dokonana przez NSA na podstawie art. 153 p.p.s.a. oddziałuje na ocenę statusu prawnego skarżącej w tej samej sprawie.

Konsekwencją związania Sądu pierwszej instancji oceną prawną zawartą w postanowieniu NSA z dnia 2 października 2012 r. jest to, że nie można uznać, iż skarżąca legitymowała się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 czerwca 2010 r.

Podsumowując powyższe wywody należy uznać, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów art. 153 p.p.s.a. i art. 28 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 u.o.z. W rezultacie prawidłowo stosując przepis art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.