Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1308/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4, art. 153, art. 200, art. 205 § 2, § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 191, art. 200a § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Antoni Hanusz, del. NSA Jan Grzęda, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 869/09 w sprawie ze skargi M. P. S.A. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 19 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2005-2007 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, 2) zasądza od M. P. S.A. w O. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

W dniu 8 grudnia 2005 r. M. P. S.A. z siedzibą w O. (Spółka) złożyła do Prezydenta Miasta O. wniosek o udzielenie pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości na zasadach określonych w § 3 i § 4 Uchwały Rady Miasta Olsztyn Nr XLII/534/05 z dnia 30 marca 2005 r., w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących na terenie Miasta Olsztyn nowe inwestycje lub tworzących nowe miejsca pracy związane z tymi inwestycjami. Do wniosku dołączono oświadczenie, że Spółce nie udzielono pomocy publicznej w ciągu trzech lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości. Spółka, odpowiednio w dniach: 30 lipca 2007r.,15 czerwca 2007r. i 18 maja 2007r. złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2005r., 2006r. i 2007r., w których wykazała przedmioty opodatkowania zwolnione z podatku, uznając że przysługuje jej zwolnienie na podstawie w/w uchwały.

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2007r. organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2005-2007.

Decyzją z dnia 5 grudnia 2008 r. Prezydent Miasta określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za: 2005r. w wysokości 7.097.292 zł., 2006r. w wysokości 8.402.645 zł., 2007r. w wysokości 9.017. 365 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że kwestię dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców na terenie gminy O. reguluje Uchwała NR XLII/535/05 Rady Miasta Olsztyn z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie przyjęcia Programu pomocy regionalnej dla przedsiębiorców udzielanej w Mieście Olsztyn (wraz z załącznikiem tj. programem pomocy regionalnej dla przedsiębiorców udzielanej w mieście Olsztyn) oraz Uchwała Nr XLII/534/05 Rady Miasta Olsztyn z dnia 30 marca 2005r., w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących na terenie Miasta Olsztyn nowe inwestycje lub tworzących nowe miejsca pracy związane z tymi inwestycjami. Przytaczając poszczególne zapisy uchwał, organ I instancji wskazał, że podane przez Spółkę działania wypełniają definicję nowej inwestycji, o której mowa w programie i uchwale w sprawie zwolnienia tj. rozbudowa przedsiębiorstwa. Organ stwierdził, że pomoc jest dopuszczalna, gdyż zgodnie z oświadczeniem Spółki nie występują wyłączenia od stosowania wnioskowanej pomocy wskazane w punkcie 7 Programu pomocy regionalnej. Wyjaśniono, że maksymalna dopuszczalna wielkość pomocy regionalnej dla ww. przedsiębiorcy powinna zostać obliczona zgodnie z pułapem pomocy określonym w pkt 21 i 22 Wielosektorowych zasad ramowych dotyczących pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych. Dla województwa [...] maksymalna dopuszczalna kwota pomocy, jaką przedsiębiorca może uzyskać ze wszystkich źródeł i która nie podlega notyfikacji Komisji Europejskiej to kwota nie przekraczająca 37,5 mln EUR. Spółka zobowiązała się na piśmie do ograniczenia pomocy publicznej do wysokości 37,5 mln EUR.

Organ I instancji wskazał, iż w części 5 programu "Warunki dopuszczalności pomocy" (lit. B ust. 1) określono warunki uzyskania pomocy w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w §3 i §4 uchwały w sprawie zwolnień i stwierdził, że w trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż jednym z etapów nowej inwestycji był etap logistyki, w ramach którego zawarta została umowa dzierżawy z Gminą O. m.in. działki nr [...] obręb [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] obręb [...]. Na tych działkach prowadzona była inwestycja I etapu Centrum Logistycznego, która zgodnie z dziennikiem budowy została rozpoczęta w marcu 2005 r. i zakończona w listopadzie 2005r. Wskazano, że wniosek o przyznanie pomocy został przez stronę złożony w dniu 8 grudnia 2005r. Organ I instancji stwierdził więc, że pierwszy etap logistyki został rozpoczęty, a nawet ukończony przed złożeniem wniosku. Podobnie w przypadku obszaru dotyczącego produkcji wyrobów gotowych (rozpoczęcie 7 czerwca 2005r.). Organ nie uwzględnił składanych w trakcie postępowania wyjaśnień wskazujących, że wniosek o przyznanie pomocy został złożony przed rozpoczęciem inwestycji. Zdaniem organu Prezydent Miasta O., wiedział że Spółka zobowiązała się do dokonania inwestycji i utworzenia nowych miejsc pracy na terenie Miasta O., ale wyjaśnienie nie potwierdzały, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony przed rozpoczęciem inwestycji. W konsekwencji organ stwierdził, że Spółce nie przysługiwało prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości, gdyż nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy przed rozpoczęciem inwestycji i tym samym nie wypełniła jednego z warunków uzyskania pomocy w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości.

W odwołaniu Spółka zarzuciła powyższej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art.122, art.191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ord.pod.), poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego polegające na uznaniu, że nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy publicznej w rozumieniu § 5 B ust.1 pkt 5 Załącznika do uchwały XLII/535/05 oraz art.210 §1 pkt 6 i 8 w związku z § 4 Ord. pod., poprzez wydanie decyzji obarczonej brakami obligatoryjnych elementów formalnych i art.120, art.125, art.139 § 1 Ord. pod. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art.121 Ord. pod., poprzez nieuwzględnienie zobowiązań Miasta O. do udzielenia ulg w podatku od nieruchomości, wynikających m. in. z wniosków i ustaleń składanych przez Spółkę w fazie przygotowywania inwestycji oraz zobowiązań Prezydenta Miasta O. wynikających z umowy dzierżawy z dnia 11 lutego 2005r. Spółka wniosła również o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej na podstawie art. 200a § 1 pkt 2 Ord. pod.

Decyzją z dnia 19 października 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż Spółka nie wypełniła warunku złożenia wniosku o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem inwestycji. Wskazał, iż wniosek o przyznanie pomocy został złożony przez Spółkę w dniu 8 grudnia 2005 r., natomiast, jednym z etapów nowej inwestycji był etap logistyki, w ramach którego zawarta została w dniu 11 lutego 2005r. umowa dzierżawy gruntów z Gminą O., na których została rozpoczęta w marcu 2005 r inwestycja. Wskazano, że zwolnienie od podatku od nieruchomości zawarte w Uchwale stanowi regionalną pomoc publiczną, która podlega ściśle określonym zasadom dotyczącym przeznaczenia pomocy, jej dopuszczalności, monitorowania i kumulacji. Zgodnie z pkt 4.2 Wytycznych Komisji Europejskiej w sprawie krajowej pomocy regionalnej programy pomocowe muszą zawierać warunek, iż wniosek o przyznanie pomocy musi zostać złożony przed rozpoczęciem inwestycji. Uchwała rady gminy przewidująca zwolnienie z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców dokonujących nowych inwestycji może dotyczyć jedynie tych inwestycji, które zostały rozpoczęte po wejściu w życie tej uchwały. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, że oświadczenia negocjacyjnego Spółki o chęci korzystania z pomocy publicznej nie można uznać za spełnienie omawianego warunku skoro fakt ten nastąpił przed wejściem w życie Uchwał. Nawet przyjmując, że Spółka złożyła wniosek ustnie, to sporządzenie z tej czynności protokołu było niemożliwe, gdyż brak było do tego podstawy prawnej, tj. uchwały. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania podatkowego w tym art. 121 – 125, art. 187§1, art. 210§4, art. 210 pkrt 8 Ord pod.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie:

a) §5 B ust. 1 pkt 5 Załącznika do Uchwały XLII/535/05 Rady Miasta Olsztyna w sprawie przyjęcia Programu pomocy regionalnej dla przedsiębiorców udzielanej w Mieście Olsztyn poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ustnie zgłoszony wniosek o udzielenie pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości nie stanowi wymaganego tym przepisem wniosku o udzielenie pomocy publicznej, a wniosek

b) § 5 B ust. 1 pkt 5 Załącznika do Uchwały XLII/535/05 poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że spełnienie warunku zgłoszenia wniosku o udzielenie pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości musiało nastąpić po wejściu w życie przedmiotowej uchwały oraz;

c) postanowień art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z decyzją Komisji Europejskiej z dnia 15 lutego 2005 r. (postępowanie nr N 585/2004) uznającą program pomocowy za zgodny ze wspólnym rynkiem poprzez rozszerzenie poza wyraźne wskazania tej decyzji obowiązków dotyczących formy i terminu złożenia wniosku o udzielenie pomocy publicznej,

d) art. 2 i 3 umowy z dnia 14 lutego 1989 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie popierania i wzajemnej ochrony inwestycji (Dz. U. Nr 38, póz. 220) poprzez podjęcie decyzji sankcjonującej rażące naruszenia obowiązku popierania inwestycji prowadzonej przez zagranicznego inwestora w Polsce;

e) art. 2 Konstytucji RP i wynikającej z niej zasady zaufania do organów administracji publicznej odzwierciedlonej w art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, póz. 60 ze zm.) i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, ze zm., dalej Kpa),

f) konstytucyjnej zasady praworządności oraz zasady zaufania obywateli do organów administracji państwa

g) art. 1 Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez sankcjonowanie swoją decyzją sytuacji naruszenia prawa Spółki do poszanowania swojego mienia;

II. naruszenie przepisów postępowania (w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy) poprzez naruszenie:

a) art. 122 i art. 191 Ord.pod. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, polegające na uznaniu, że Spółka nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy publicznej w rozumieniu § 5 B ust. 1 pkt 5 Załącznika do Uchwały XLII/535/05 przed rozpoczęciem inwestycji;

b) art. 122 i art. 191 Ord. pod. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego,

c) art. 125 Ord. pod.,nakazującego organom podatkowym wnikliwe i szybkie działanie oraz 139 § 1 i § 3 Ord, pod,, nakazującego organom podatkowym działanie bez zbędnej zwłoki oraz załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym,

d) art. 187 Ord. pod. poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów,

e) art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 Ord. pod. poprzez wydanie decyzji obarczonej brakami obligatoryjnych elementów formalnych,

f) konstytucyjnej zasady praworządności oraz zasady zaufania obywateli do organów administracji państwa poprzez utrzymanie w mocy decyzji ignorującej obowiązek organów administracji publicznej (w tym podatkowej) sporządzenia protokołu z czynności wniesienia przez Spółkę ustnego wniosku o udzielenie pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Zarzucając powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub o stwierdzenie jej nieważności, orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz o przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt. I SA/Ol 869/09 uchylił zaskarżona decyzję.

Sąd wyjaśnił, że spór dotyczy nabycia przez Spółkę prawa do skorzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie §3 i 4 uchwały nr XLII/534/05 Rady Miasta Olsztyn z dnia 30 marca 2005r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących na terenie Miasta Olsztyn nowe inwestycje lub tworzących nowe miejsca pracy związane z tymi inwestycjami. Na podstawie ww. uchwały wydana została uchwała nr XLII/535/05 Rady Miasta Olsztyn z dnia 30 marca 2005r. w sprawie przyjęcia Programu pomocy regionalnej dla przedsiębiorców udzielanej w Mieście Olsztyn. W punkcie 5 B załącznika do tejże uchwały wymienione zostały warunki uzyskania pomocy w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w § 3 i 4 uchwały nr XLII/534/05. Jednym z nich jest warunek złożenia wniosku o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem inwestycji.

W ocenie Sądu wystąpiła sprzeczność między motywami postanowienia o odmowie przeprowadzenia rozprawy, a później przyjętą argumentacją w zaskarżonej decyzji, co stanowiło naruszenie reguł postępowania. Organ nie mógł zmieniać w dowolny sposób, bez ujawnienia i przeprowadzenia nowych dowodów, oceny materiału dowodowego. Stanowiło to w ocenie Sądu naruszenie art.191 Ord pod. Wskazano, że postanowieniem z dnia 19 października 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie, powołując art.200a §3 Ord. pod. I stwierdziło w motywach postanowienia, iż we wniosku Spółka przedstawiła jako nowe dowody w sprawie: zeznania świadków oraz szereg dokumentów sporządzonych w trakcie negocjacji z władzami polskimi dotyczącymi inwestycji i związanej z nią ofertą pomocy publicznej. Dowody te miały potwierdzić, że strona w trakcie wszystkich negocjacji uzależniała rozpoczęcie inwestycji od przyznania pomocy publicznej, w tym zwolnienia od podatku od nieruchomości oraz, że tym samym złożyła wniosek o udzielenie pomocy i o tym fakcie wiedział organ I instancji. Uzasadniając odmowę przeprowadzenia rozprawy Kolegium stwierdziło, że powyższe okoliczności – a więc także okoliczność złożenia ustnego wniosku o udzielenie pomocy przed rozpoczęciem inwestycji, już na etapie negocjacji – są wystarczająco potwierdzone innymi dowodami zgromadzonymi w trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego.

Sąd podkreślił, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podzielił natomiast stanowisko organu I instancji, że Spółka nie wypełniła warunku złożenia wniosku o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem i wskazał, że nie budzi najmniejszych wątpliwości fakt, iż Spółka w trakcie negocjacji dotyczących inwestycji prowadzonych z polskimi władzami, uzależniała jej rozpoczęcie od konkretnej pomocy publicznej, w tym zwolnienia od podatku od nieruchomości. Wywody organu odwoławczego wskazywały, że Spółka w ogóle nie złożyła wniosku w sprawie spornego zwolnienia przed rozpoczęciem inwestycji. W konsekwencji powyższego, zdaniem Sądu, organ odwoławczy naruszył art.200a Ord. pod., ponieważ pomimo stwierdzenia w postanowieniu z dnia 19 października 2009r., że okoliczność złożenia ustnego wniosku (na etapie negocjacji warunków inwestowania Spółki na terenie O.) jest wystarczająco potwierdzona innymi dowodami, co uzasadniało odmowę przeprowadzenia rozprawy, w zaskarżonej decyzji uznano, iż złożenie wniosku nastąpiło dopiero w dniu 8 grudnia 2005r. Zdaniem Sądu wskazywane przez stronę we wniosku o przeprowadzenie rozprawy okoliczności (złożenie ustnego wniosku przed rozpoczęciem inwestycji) miały zasadnicze znaczenie dla sprawy i nie zostały wystarczająco potwierdzone innym dowodem. Tym samym, wobec nieprzeprowadzenia przez organ wnioskowanych przez stronę dowodów, organ naruszył art.188 Ord. pod.

Sąd podkreślił, że analiza motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia uniemożliwiała stwierdzenie, czy organ - na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego - doszedł do przekonania, że Spółka w ogóle nie złożyła ustnego wniosku przed rozpoczęciem inwestycji, czy też wniosek taki złożyła, ale nie podlegał on rozpoznaniu, gdyż nie obowiązywała jeszcze uchwała. Wymienione wyżej uchybienia organów podatkowych zdaniem Sadu naruszyły art.120, art.121 §1, art.122 i art.124 Ord. pod.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną i zaskarżyło powyższy wyrok w całości, zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, 121 § 1, art. 122 i art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ord.pod.) poprzez uwzględnienie skargi na skutek błędnego przyjęcia, ze organ odwoławczy nie ustalił w sposób jednoznaczny stanu faktycznego sprawy i w wyniku tego niezasadnie uchylono zaskarżoną decyzję,

b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 191 Ord.pod. i w zw. z art. 200a § 1 Ord.pod. poprzez uwzględnienie skargi na skutek błędnego przyjęcia, że w toku postępowania odwoławczego nastąpiła zmiana oceny materiału dowodowego , a tym samym przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji,

c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu wyroku jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania, w szczególności brak oceny Sądu, czy uchwała rady gminy przewidująca zwolnienie z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców dokonujących nowych inwestycji może dotyczyć tylko inwestycji, które zostały rozpoczęte po wejściu w życie tej uchwały, czy też nie, oraz czy możliwe jest złożenie wniosku w sytuacji braku uchwały i w konsekwencji uniemożliwienie organowi odwoławczemu prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie,

d) art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. poprzez błędne zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w potrójnej wysokości w łącznej kwocie 21651 zł.

Wskazując na powyższe uchybienia wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi albo uchylenie wyroku i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W piśmie procesowym – spóźnionej odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej okazały się zasadne co do naruszenia przepisów wyliczonych w pkt a – c jej petitum. O wyniku przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku przesądziły błędne ustalenia dotyczące kwalifikacji domniemanego wniosku o przyznanie Spółce pomocy z dnia 12 lipca 2004 r., których następstwem stało się sformułowanie nieprawidłowej oceny co do zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 19 października 2009 r., nr [...].

Jak wynika z analizy dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym z treści wniesionej przez M. P. S.A. skargi i odpowiedzi na skargę kasacyjną, wspomniany wcześniej wniosek został złożony ustnie na etapie negocjowania warunków inwestycji na terenie O. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. podniesiono zarzut, iż wbrew przepisowi art. 63 § 3 K.p.a., skierowany do Prezydenta tego miasta wniosek nie został zaprotokołowany. Według Spółki, odstępując od wymienionej czynności, Prezydent Miasta O. zaniedbał wynikającego z ustawy obowiązku, to zaś nie może powodować negatywnych dla skarżącego konsekwencji prawnych. Do tej argumentacji nawiązał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyjmując, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania przez odmowę przeprowadzenia rozprawy na okoliczność ustnego złożenia Prezydentowi Miasta O. wniosku o zwolnienie od podatku od nieruchomości przed rozpoczęciem przez Spółkę inwestycji. Zdaniem Sądu organ odwoławczy naruszył w ten sposób art. 200a § 1 i 3, a także art. 188 Ord. pod. Skutkiem owych uchybień było także – w ocenie Sądu – naruszenie art. 120, 121 §, 122 i 124 tej ustawy. Rzecz w tym, iż wskazując na popełnione błędy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie rozważył, czy i jaki wpływ mogły one mieć na wynik sprawy. Tymczasem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy uzasadnia uruchomienie przewidzianej w nim sankcji w postaci wzruszenia zaskarżonego aktu. Nie ulega wątpliwości, że w czasie, w którym – według zapewnień Spółki – doszło do złożenia wniosku w przedmiocie przyznania pomocy, tj. w dniu 12 lipca 2004 r., nie można było mówić o istnieniu sprawy indywidualnej w rozumieniu czy to przepisów Ord. pod., czy też K.p.a. Uchwały Rady Miasta Olsztyna regulujące kwestię pomocy zostały bowiem uchwalone dopiero w dniu 30 marca 2005 r. Opublikowano je w Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 2005 r. nr 52, poz. 718 i 719. Ich wejście w życie nastąpiło w dniu 21 maja 2005 r. Konstatacja ta czyni zasadnym pytanie: według jakiego reżimu prawnego miałoby nastąpić zaprotokołowanie "wniosku", który – ze względu na brak stosownej regulacji prawa materialnego – nie podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów Ord. pod. lub K.p.a. ? Dylemat ten można rozstrzygnąć tylko w jeden sposób, a mianowicie uznając, że nie był to wniosek w sprawie indywidualnej podlegającej w momencie jego złożenia załatwieniu w trybie jednej z tych ustaw. Nie jest zresztą rzeczą przypadku, iż w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, pełnomocnik strony skarżącej powołał się na niedochowanie przez Prezydenta Miasta O. wymagań narzuconych przez przepisy K.p.a., które – jak wiadomo – nie mają zastosowania w sprawach zwolnień podatkowych. Przyjęcie takiej kwalifikacji prawnej "wniosku", o którym mowa, nawet przy założeniu, że został on istotnie wniesiony, czyni zbędnymi (bezprzedmiotowymi) dywagacje sądu administracyjnego pierwszej instancji poświęcone zaniechaniu przeprowadzenia rozprawy przez organ odwoławczy. Bez znaczenia dla wyniku postępowania w sprawie są tym samym ustalenia, czy w dniu 12 lipca 2004 r. rzeczywiście złożono ustnie wniosek w sprawie przyznania Spółce pomocy (do ich dokonania zobowiązano organ odwoławczy na s. 15 uzasadnienia zapadłego wyroku). Na marginesie tych rozważań nasuwa się pytanie o udział służb prawnych Spółki w prowadzonych negocjacjach oraz ich świadomość wagi i skutków podejmowanych działań. Wymaganie od Prezydenta Miasta O., aby kierując się treścią art. 165a Ord. pod. odmówił wszczęcia postępowania podatkowego w celu wyeliminowania wątpliwości co do kwalifikacji prawnej ustnego wniosku o nieokreślonym bliżej – z uwagi na brak stosownej regulacji prawa materialnego – przedmiocie, nie znajduje prawnego uzasadnienia i może być odbierane jako przejaw "urzędniczej nadgorliwości". Brak jest również podstaw do twierdzenia, że mając na względzie prowadzone negocjacje i "wyliczoną już [...] szacunkową wielkość zwolnienia od podatku od nieruchomości" (tak na s. 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), wskazany "wniosek" można było potraktować jako "oczekujący" na wejście w życie uchwały. Obowiązujące prawo nie zna takiej kategorii wniosków, jak też konstrukcji odroczenia ich rozpoznania. Fakt, iż trwają prace nad uchwałą powinien skłaniać służby prawne Spółki do należytej troski o jej interesy, w tym inicjowanie we właściwym czasie i we właściwych formach działań zmierzających do realizacji złożonych jej obietnic. O niedostatku tej troski zdaje się wymownie świadczyć fakt wystąpienia z pisemnym wnioskiem w przedmiocie zwolnienia od podatku od nieruchomości dopiero w dniu 8 grudnia 2005 r., a więc po upływie ponad pół roku od daty wejścia w życie uchwał Rady Miasta Olsztyna z dnia 30 marca 2005 r.

Odrębną kwestią jest zasygnalizowane w skardze kasacyjnej uchybienie w postaci niejasności wskazań sądu administracyjnego pierwszej instancji co do dalszego postępowania w sprawie. W szczególności nakazanie organowi odwoławczemu rozważenia, czy w razie odmowy zwolnienia od podatku od nieruchomości "nie dojdzie do naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej" (s. 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), dezawuuje sens spostrzeżeń odwołujących się do naruszeń procedury i może być postrzegane jako próba przesądzenia o treści przyszłego rozstrzygnięcia, uzależnionego przecież od wyniku ustaleń, których – według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie – zabrakło w przeprowadzonym wcześniej postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił natomiast zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego zasądzenia na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej w potrójnej wysokości. Podjęte w tym przedmiocie rozstrzygnięcie jest zgodne z utrwaloną już linią orzeczniczą sądów administracyjnych i uwzględnia okoliczność, iż wydana decyzja podatkowa zawierała rozstrzygnięcia odnoszące się do trzech kolejnych okresów rozliczeniowych w podatku od nieruchomości (trzech a nie jednej sprawy wymiaru podatku).

W tym stanie rzeczy, z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 203 pkt 2 tej ustawy.