Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 242/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 272 par. 1, art. 272 par. 2, art. 280 par. 1, art. 281 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5 pkt 11, art. 30c ust. 1, art. 30c ust. 3, art. 30c ust. 5, art. 30e
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 2, art. 8, art. 190 ust. 1, art. 190 ust. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi o wznowienie postępowania F. P. Spółki Akcyjnej Spółki komandytowo-akcyjnej w Z. G. od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1151/12 w sprawie ze skargi F. P. Spółki Akcyjnej Spółki komandytowo-akcyjnej w Z. G. na informację Zarządu Województwa L. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1151/12, oddalił skargę kasacyjną F. P. Spółki Akcyjnej Spółki komandytowo-akcyjnej w Z. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Go 313/12, pozostawiające bez rozpoznania skargę spółki na informację Zarządu Województwa L. z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Uchwałą Zarządu Województwa L. z dnia [...] września 2009 r. przyjęto do dofinansowania m.in. projekt F. P. Spółki Akcyjnej Spółki komandytowo-akcyjnej w Z. G. pn. "Rozbudowa firmy "F." S.A. poprzez zakup innowacyjnych maszyn do obróbki detali wielkogabarytowych" dla Działania 2.2 "Poprawa konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw poprzez inwestycje" Priorytet II "Stymulowanie wzrostu inwestycji w przedsiębiorstwach i wzmocnienie potencjału innowacyjnego" L. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 – 2013.

Następnie Uchwałą Zarządu Województwa L. z [...] kwietnia 2011 r., zmieniono uchwałę z dnia [...] września 2009 r. w sprawie dofinansowania projektów w ramach przedmiotowego konkursu oraz utworzenia listy rezerwowej projektów w ramach tego konkursu, w ten sposób, że wniosek skarżącej usunięto z listy projektów objętych dofinansowaniem.

Na skutek wniosku skarżącej o skierowanie jej projektu do ponownej oceny merytorycznej Zarząd Województwa L. pismem z [...] stycznia 2012 r. poinformował, że wniosek skarżącej został odrzucony z uwagi na niespełnienie kryteriów oceny formalnej w zakresie kwalifikowalności beneficjenta jako przedsiębiorcy o statusie MŚP, w konsekwencji ustalenia powiązań z F. P. S.A. S.K.A. w Z. G. oraz poprawności i aktualności załączników do wniosku, tj. nieuwzględnienie i niewykazanie ww. powiązań w oświadczeniu o posiadaniu statusu MŚP.

Pismem z [...] marca 2012 r. Zarząd Województwa L. poinformował spółkę o negatywnym rozpatrzeniu protestu skarżącej, w związku z czym spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. skargę na powyższą informację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. pozostawił skargę bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że jednym z warunków przyjęcia przez Sąd do rozpatrzenia skargi, o której mowa w art. 30c ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej u.z.p.p.r.), jest złożenie przez stronę skarżącą wraz ze skargą kompletnej dokumentacji w sprawie.

Sąd I instancji uznał, że wraz ze skargą skarżąca nie złożyła wszystkich załączników do wniosku o dofinansowanie wymienionych w formularzu. Brakuje biznes planu, odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz dokumentów potwierdzających sytuację finansową wnioskodawcy. Jak podkreślił WSA załączniki stanowią niezbędny element wniosku o dofinansowanie, którego brak prowadzi do jego odrzucenia. Sąd przyjął, że złożenie przez skarżącą formularza wniosku bez wszystkich załączników nie może być traktowane jako złożenie kompletnej dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Niedołączenie do skargi załączników do wniosku nie wymagało wezwania strony skarżącej do uzupełnienia braków skargi, ponieważ stosownie do art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. braki w zakresie kompletności dokumentacji nie są brakami formalnymi skargi w rozumieniu art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) i nie podlegają usunięciu (uzupełnieniu) w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zauważył, że brakujące dokumenty zostały nadesłane przez organ wraz z odpowiedzią na skargę, jednakże w świetle art. 30e u.z.p.p.r. to na skarżącym ciąży ustawowy obowiązek przedłożenia sądowi wszelkiej dokumentacji niezbędnej do skontrolowania, czy ocena projektu została przeprowadzona przez organ zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ustawodawca w sposób jednoznaczny cały ciężar przedstawienia sprawy sądowi nałożył na stronę, która musi mieć tego świadomość i nie może zasłaniać się nieznajomością procedury sądowej. W sytuacji gdy strona wnosząca skargę nie załącza do niej dokumentów wymienionych w art. 30c ust. 2 zdanie pierwsze u.z.p.p.r. uchybia ustawowemu obowiązkowi, a brak ten skutkuje pozostawieniem niekompletnej skargi bez rozpatrzenia na podstawie art. 30 c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.

F. P. Spółka Akcyjna Spółka komandytowo-akcyjna w Z. G. w skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. W. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 30 c ust 5 pkt 2 u.z.p.p.r, poprzez pozostawienie skargi bez rozpoznania pomimo tego, że skarga była kompletna,

- art. 30 c ust 5 pkt 2 u.z.p.p.r., poprzez pozostawienie skargi bez rozpoznania pomimo tego, że podlegała ona uwzględnieniu z uwagi na przeprowadzenie oceny projektu bez podstawy prawnej, tj. w sposób nieprzewidziany w Regulaminie Konkursu L. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 Priorytet II Stymulowanie Wzrostu Inwestycji w Przedsiębiorstwach i Wzmocnienie Potencjału Innowacyjnego, Działanie 2.1. Mikroprzedsiębiorstwa, Z. G. październik 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2012 r. oddalił skargę kasacyjną spółki. Podkreślił, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ustawodawca ustanawiając w art. 30e u.z.p.p.r. zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, jednocześnie wprowadził szczególne regulacje wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e przepisów p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a.

Stosownie do art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Ponadto, co podkreślił Sąd, w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym i spełniać wymogi określone w pkt 1-3 tego przepisu. To oznacza, że skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać elementy wskazane w art. 46 p.p.s.a.

Sąd wskazał, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne, jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Wspomniane regulacje, a także zawarte w Rozdziale II tego Działu zatytułowanego "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46-48 i art. 57 § 1 tej ustawy. Natomiast ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie posługuje się pojęciem "warunki formalne", lecz pojęciem "skarga niekompletna", stanowiąc w art. 30c ust. 5 pkt 2, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. "Skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 tej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił zatem uwagę, że skarga, o której mowa w art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. – aby została rozpoznana przez sąd administracyjny – powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r.) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.).

Sąd podkreślił jednak różnice dotyczące skutków prawnych w przypadku złożenia skargi niekompletnej w rozumieniu u.z.p.p.r. od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne w rozumieniu p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r.). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie szczególnej o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 49 p.p.s.a. w celu uzupełnienia tego rodzaju braków.

Oceniając zarzuty skarżącej, Sąd uznał jej stanowisko za błędne. Przypomniawszy o obowiązku wniesienia skargi wraz z kompletną dokumentacją sprawy, wynikającym z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., WSA wskazał, że skarżąca dołączyła do wniosku o dofinansowanie z [...] sierpnia 2009 r., załączniki, które nie zostały dołączone do skargi do WSA w G. W. A skoro spółka złożyła wniosek o dofinansowanie według ustalonego wzoru wraz z załącznikami, a do skargi załączyła jedynie sam wniosek bez załączników, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie pozostawił skargę bez rozpatrzenia, albowiem była ona niekompletna. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niedołączenie do skargi załączników do wniosku nie wymagało wezwania strony do uzupełnienia braków skargi, ponieważ, jak to już podniesiono, w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. ustawodawca zawarł odmienną regulację w porównaniu do art. 49 § 1 p.p.s.a., w świetle której braki w zakresie kompletności dokumentacji nie są brakami formalnymi skargi w rozumieniu art. 57 § 1 p.p.s.a. nie podlegają usunięciu (uzupełnieniu) w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 30c ust. 2 oraz ust. 5 u.z.p.p.r. była prawidłowa, a redakcja art. 30c ust. 2 cyt. ustawy nie nasuwa wątpliwości, co do określonego w tym przepisie obowiązku złożenia kompletnej dokumentacji w sprawie.

Pismem z [...] lutego 2013 r. skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1151/12. Jako postawę wznowienia postępowania spółka powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt SK 8/12 (Dz. U. poz. 1237), zgodnie z którym art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim przewiduje, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, bez możliwości wezwania do uzupełnienia braków w dokumentacji jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Strona podniosła, że w związku z faktem, że podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., skarga o wznowienie postępowania jest konieczna i zasadna.

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego organ wniósł o jej oddalenie w całości.

Zarządzeniem z [...] marca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny, po zbadaniu spełnienia wymogów formalnych skargi o wznowienie postępowania, skierował sprawę na rozprawę oraz wezwał pełnomocnika Zarządu Województwa L. do udzielenia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, wyczerpującej informacji co do tego, na jakim etapie znajduje się procedura konkursowa, której dotyczył projekt spółki.

Pismem z [...] kwietnia 2013 r. organ udzielił wskazanej informacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

W szczególności należy przypomnieć, że wznowienie postępowania – umożliwiające podważenie prawomocnych orzeczeń – jest instytucją mającą zastosowanie w wyjątkowych sytuacjach i jako taka może zostać skutecznie uruchomiona wyłącznie na zasadach ściśle określonych w przepisach prawa.

Z treści art. 280 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w ustawowym terminie oraz czy jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Oczywiście w przypadku braku jednej z wymienionych przesłanek sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym przypadku wyznaczy rozprawę. Także na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany (art. 281 § 1 p.p.s.a.).

Podkreślić należy, że jedną z ustawowych podstaw wznowienia wskazuje przepis art. 272 § 1 p.p.s.a. Z treści tegoż przepisu prawa wynika, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego – art. 272 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.

Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że w rozpoznawanej sprawie opisane wyżej wymogi skargi zostały spełnione. Strona wnosząca skargę jako podstawę wznowienia wskazała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2012 r., sygn. akt SK 8/12, sentencja którego została ogłoszona w dniu 12 listopada 2012 r. w Dzienniku Ustaw z 2012 r. poz. 1237. Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 30c ust. 5 pkt u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim przewiduje, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, bez możliwości wezwania do uzupełnienia braków w dokumentacji, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

W tym miejscu należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Natomiast zgodnie z treścią art. 190 ust. 4 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stanowią podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonym w przepisach właściwych dla danego postępowania. Oznacza to, że przepis art. 190 ust. 4 Konstytucji RP stanowi podstawę prawną do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu na zasadach określonych w przepisach o wznowieniu postępowania zawartych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika, że została zakwestionowana sankcja przewidziana w art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., polegająca na pozostawieniu bez rozpatrzenia niekompletnej skargi, bez wezwania do usunięcia braków w zakresie kompletności dokumentacji. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego wywołał ten skutek, że po jego ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw utraciła moc norma nakazująca pozostawienie bez rozpatrzenia niekompletnej skargi na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej bez uprzedniego wezwania przez sąd do uzupełnienia braków w zakresie dokumentacji dołączonej do skargi.

Przedstawiony wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego należy do tzw. wyroków zakresowych, które dość często przybierają postać tzw. wyroków interpretacyjnych albo prawotwórczych. W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie jak i w nauce prawa prezentowane są różne poglądy, co do skutków prawnych tego typu orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Między innymi kwestionuje się wiążący charakter wskazanych wyżej wyroków Trybunału Konstytucyjnego (vide uchwała składu 7 sędziów SN z 17.12.2009 r., I PZP 2/00, postanowienie SN z 29.04.2010 r., IV CO 37/09).

Według innego z poglądów wskazane wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność z Konstytucją ustaw w zakresie wskazanym w art. 190 ust. 4 Konstytucji, wywierają skutki retroaktywne, wywołujące konieczność ponownego rozpoznania sprawy z pominięciem niekonstytucyjnego przepisu, jeżeli stanowił on podstawę wydania kwestionowanego orzeczenia (vide postanowienie SN z 21.11.2008 r., V CO 43/08 niepublikowane).

Również w doktrynie zwraca się uwagę na to, że skoro przepis art. 190 Konstytucji udziela prawa do wznowienia, w przypadku stwierdzenia niekonstytucyjności "aktu normatywnego", to tym bardziej prawo takie przysługuje w przypadku stwierdzenia niekonstytucyjności fragmentu aktu normatywnego, jakim jest norma prawna (vide M. Wiącek, Glosa do uchwały SN z dnia 17.12.2009 r., III PZP 2/09, Przegląd Sejmowy 2010, nr 3, s.153-166).

Podzielając ostatni z przedstawionych wyżej poglądów należy wskazać, że organy właściwe dla danego postępowania do rozstrzygania o wznowienie postępowania mogą odmówić jego wznowienia, gdy zakwestionowanie rozstrzygnięć ukształtowanych na podstawie niekonstytucyjnych przepisów koliduje z wartościami określonymi w samej Konstytucji (vide wyrok TK z 20.11.2007 r., SK 43/06, OTK ZU-A 2007, nr 10, poz. 130). Stosując bezpośrednio Konstytucję są one obowiązane do wyważenia w odniesieniu do konkretnej sprawy skutków realizacji prawa podmiotowego wypływającego z art. 190 ust. 4 Konstytucji i skutków ewentualnego naruszenia innych zasad konstytucyjnych. W literaturze zwraca się uwagę na to, że wzruszenie prawomocnego rozstrzygnięcia nawet opartego na niekonstytucyjnej regulacji może w konkretnym przypadku doprowadzić do skutków wątpliwych z punktu widzenia wartości konstytucyjnych (R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, s.92).

W związku z powyższym należy podkreślić, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 30 października 2012 r., SK 8/12, odnosząc się do kwestii możliwości wznowień postępowań na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji w sytuacjach, gdy skargi na informacje o negatywnych wynikach procedury odwoławczej nie zawierały kompletnej dokumentacji i były w związku z tym pozostawione bez rozpoznania, wskazał, iż możliwość ta podlega ograniczeniom faktycznym wynikającym ze specyfiki postępowania, którego te skargi dotyczą. W tym zakresie Trybunał Konstytucyjny odwołał się do stanowiska wyrażonego w wyroku TK z 12 grudnia 2011 r., P 1/11 (OTK ZU-A 2011, nr 10, poz. 115), w którym orzekał o niezgodności z Konstytucja stosownych uregulowań zawartych w art. 5 pkt 11 oraz art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r.. Trybunał Konstytucyjny podzielił pogląd wyrażony w powołanym wyżej wyroku, według którego "...otwieranie na nowo w takiej sytuacji skonsumowanych procedur konkursowych i ponowna ocena wszystkich wniosków o finansowanie prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnych praw podmiotów, które uzyskały finansowanie z programów operacyjnych i w dobrej wierze z tego finansowania skorzystały." Ponadto w wyroku wydanym w sprawie SK 8/12 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że "w sytuacji gdy procedura konkursowa została zakończona (w tym m.in. zakończyły prace i zostały rozwiązane komisje konkursowe oceniające poszczególne projekty) i środki przeznaczone na dofinansowanie zostały rozdzielone pomiędzy beneficjentów, a częściowo już wydane, nie istnieje możliwość jej powtórzenia. Wznowienie w takiej sytuacji jest zatem niemożliwe z uwagi na nieodwracalność skutków zastosowania zakwestionowanej regulacji (vide wyroki z: 31 stycznia 2001 r., P 4/00, OTK ZU 2001, nr 1, poz. 5, 24 kwietnia 2007 r., SK 49/05, OTK ZU-A 2007, nr 4, poz. 39, 24 października 2007 r., SK 7/06).

Ponadto stwierdzić należy, że przepis art. 30c ust. 3 pkt 1-3 u.z.p.p.r., odmiennie niż to wynika z art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a. reguluje kwestie rozstrzygnięć, które uprawniony jest wydać sąd administracyjny rozpoznający skargę wniesioną w oparciu o art. 30c ust. 1 tej ustawy. Natomiast w art. 30c ust. 5 pkt 1-3 u.z.p.p.r. określono sytuacje, w których Sąd pozostawia skargę bez rozpatrzenia. Wreszcie z art. 30e ww. ustawy wynika, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i 152 tej ustawy.

Powyższe regulacje oznaczają, że sąd administracyjny zarówno w zakresie tzw. rozstrzygnięć proceduralnych, jak i rozpoznając skargę złożoną na podstawie art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., nie ma możliwości stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany np. z naruszeniem prawa bądź też nie ma możliwości stwierdzić jego bezskuteczności. Jednocześnie, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku o sygn. akt SK 8/12, sąd administracyjny nie może w oparciu o art. 30c ust. 3 pkt 1 ww. ustawy rozstrzygnąć w sytuacji, gdy postępowanie konkursowe zostało zamknięte.

Biorąc pod uwagę treść uchwał Zarządu Województwa L. oraz informacje zawarta w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. stwierdzić należy, że realizując zadania w ramach konkursu [...] po dokonaniu oceny projektów z tzw. listy rankingowej oraz z tzw. listy rezerwowej doszło do podziału i przyznania środków finansowych przewidzianych na realizację tego konkursu.

Alokacja przeznaczona ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na realizacje zadań w ramach konkursu [...] wynosiła 70.000.000 złotych. Ponadto została utworzona rezerwa finansowa w wysokości 7.000.000 złotych z przeznaczeniem na finansowanie umów z wnioskodawcami, którzy przeszli pozytywnie etap postępowania odwoławczego. Zgodnie z uchwałą nr [...] Zarządu Województwa L. z [...] września 2009 r. w sprawie dofinansowania projektów w ramach konkursu nr [...] oraz utworzenia listy rezerwowej projektów w ramach konkursu nr [...] dla Działania 2.2 "Poprawa konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw poprzez inwestycje" Priorytet II "Stymulowanie wzrostu inwestycji w przedsiębiorstwach i wzmocnienie potencjału innowacyjnego" L. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013, dofinansowanie przyznano 37 projektom sklasyfikowanym najwyżej na liście rankingowej, na łączną kwotę 60.475.707,46 złotych. Kwota środków przeznaczonych dla procedury odwoławczej wyniosła 7.728.455,76 i została powiększona o kwotę 7.509.862,78 złotych. Zgodnie z uchwałą nr [...] Zarządu Województwa L. z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie dofinansowania projektów w ramach konkursu nr [...] oraz utworzenia listy rezerwowej projektów w ramach konkursu nr [...] dla Działania 2.2 "Poprawa konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw poprzez inwestycje" Priorytet II "Stymulowanie wzrostu inwestycji w przedsiębiorstwach i wzmocnienie potencjału innowacyjnego" L. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013, dofinansowanie przyznano 17 projektom sklasyfikowanym najwyżej na liście rezerwowej na łączną kwotę 15.238.318,54 złote. W związku z powyższym wskazano, że rozdysponowano wszystkie środki finansowe przeznaczone na realizację zadań w ramach konkursu [...]. Poinformowano także, że umowy o dofinansowanie projektów wybranych z listy rankingowej i z listy rezerwowej zostały podpisane z beneficjentami a inwestycje są realizowane.

Powyższy stan rzeczy potwierdza, że procedura konkursowa, w której brała także udział strona skarżąca, ostatecznie została zakończona. Określenie ww. uchwałami Zarządu Województwa L. listy wybranych projektów do dofinansowania przy uwzględnieniu listy rankingowej oraz listy rezerwowej, oraz przy uwzględnieniu wyników procedury odwoławczej i zawarciu z tymi beneficjentami umów o dofinansowanie oznacza, że sytuacja podmiotów uczestniczących w tym konkursie, które zostały umieszczone na tych listach i zawarto z nimi umowy, została w sposób ostateczny ukształtowana. Niewątpliwie jakakolwiek zmiana w tym zakresie skutkowałaby naruszeniem tak ukształtowanych praw tych podmiotów, które uzyskały dofinansowanie i realizują swoje projekty. Wznowienie w takiej sytuacji procedur konkursowych stanowiłoby naruszenie praw tych podmiotów, co narusza w sposób oczywisty zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. W tym stanie rzeczy, przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych tej sprawy uznać należy, że treść art. 2 Konstytucji w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji wyłącza możliwość wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem NSA z 1 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II GSK 1151/12).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.