Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 472/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 31 marca 2022 roku nr KO.400.578.2021 w przedmiocie: podatku od nieruchomości za 2020 rok postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 2059,- (dwa tysiące pięćdziesiąt dziewięć) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną 5 grudnia 2022 r. pod poz. 4600.


UZASADNIENIE

Pismem z 20 maja 2022 r. Spółka z o. o. E. z siedzibą w W., dalej: "Spółka", zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2020 r.

Postanowieniem z 17 sierpnia 2022 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił Spółce przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (sygn. akt I SA/Łd 168/22).

Postanowieniem z 5 października 2022 r. WSA w Łodzi odmówił Spółce przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od powyższego postanowienia referendarza sądowego a kolejnym postanowieniem z 9 listopada 2022 r. WSA

w Łodzi odrzucił sprzeciw Spółki od postanowienia referendarza z 17 sierpnia 2022 r.

W dniu 2 grudnia 2022 r. Spółka uiściła wpis od skargi w kwocie 2059, - zł.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga jest spóźniona i z tego powodu podlega odrzuceniu.

Sposób i termin składania skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Z powyższych przepisów wynika, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, tj. zachowanie terminu do jej wniesienia. Negatywny wynik tych ustaleń skutkuje odrzuceniem skargi, co oznacza, że skarga nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

W badanej sprawie istota problemu związanego z dopuszczalnością skargi wiąże się z ustaleniem daty skutecznego doręczenia przez organ zaskarżonej decyzji oraz zachowaniem przez stronę skarżącą terminu do wniesienia skargi.

Zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651), w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 § 3 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p.).

Powołane przepisy regulują tryb tzw. fikcji prawnej doręczenia. Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 150 § 4 O.p., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu i to z tą datą wiążą się odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia skargi. Faktyczne odebranie pisma (np. w urzędzie pocztowym) już po upływie terminu wskazanego w art. 150 § 1 O.p., nie ma zatem wpływu na skutek określony w art. 150 § 4 O.p.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyraźnie wskazuje się, że skutek prawny doręczenia przesyłki poprzez przyjęcie fikcji doręczenia uregulowanej w art. 150 O.p. następuje z mocy prawa, z upływem 14-dniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awizowania przesyłki. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że pracownik Poczty Polskiej wydał adresatowi przesyłkę po upływie 14-dniowego terminu (vide: wyrok NSA z 3 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3494/13). Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest to bowiem czynność organizacyjno-techniczna, niemająca znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie, jakim jest upływ ostatniego dnia okresu (vide: postanowienie NSA z 17 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 405/17). Podobnie przyjmuje się na gruncie odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (vide postanowienia NSA z: 28 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 942/12; 5 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 40/13; 27 września 2013 r., sygn. akt II OZ 810/13; 3 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 300/17; 18 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 275/17).

W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona w trybie art. 150 § 4 O.p., po dwukrotnym awizowaniu (dowód: potwierdzenie odbioru decyzji), przy czym pierwsze awizo miało miejsce 5 kwietnia 2022 r. Zgodnie z art. 150 § 4 O.p. należało zatem przyjąć, iż czternasty dzień (liczony od dnia następnego po pierwszym awizo) na odebranie przesyłki upłynął w dniu 19 kwietnia 2022 r. (wtorek). W dniu 19 kwietnia 2022 r. doszło zatem do doręczenia zastępczego. Po upływie tego terminu korespondencja podlegała zwrotowi do nadawcy. Przesyłka nie została jednak zwrócona do organu, lecz 20 kwietnia 2022 r. wydana skarżącej.

Z uwagi na doręczenie zastępcze zaskarżonej decyzji w dniu 19 kwietnia 2022 r. termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg 20 kwietnia 2022 r. i upłynął z dniem 19 maja 2022 r. (czwartek). Tymczasem – jak wskazuje pieczęć nadania placówki pocztowej na kopercie – skarga została wniesiona za pośrednictwem operatora pocztowego 20 maja 2022 r., czyli z jednodniowym uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Termin na wniesienie skargi (liczony od dnia 20 kwietnia 2022 r.) upływał bowiem 19 maja 2022 r., a bez znaczenia dla zachowania terminu do wniesienia skargi była okoliczność faktycznego wydania skarżącej zaskarżonej decyzji w urzędzie pocztowym 20 kwietnia 2022 r., gdyż skutki prawne wywołało już doręczenie przedmiotowej decyzji w trybie art. 150 § 4 O.p.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł z urzędu, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.

mko