Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 295/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1, art. 252 par. 2, art. 257, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Syndyka masy upadłości G. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości G sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. postanawia: pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

Syndyk masy upadłości G. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. (dalej jako: "Strona" lub "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. Strona w skardze zawarła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi.

Postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Strony wniesioną z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a."

Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy wezwał Skarżącego do złożenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wypełnionego i podpisanego formularza PPPr.

W odpowiedzi na wezwanie Skarżący nadesłał wymagany formularz, niemniej z jego treści wynikało, że w głównej mierze stanowił on kopię formularza złożonego przez Stronę do innej zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy o sygn. akt III SA/Wa 587/13.

Zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania ww. wniosek uznając, iż Skarżący nie wykonał wezwania z dnia 11 kwietnia 2013 r. Uzasadniając rozstrzygniecie podkreślił, że strona ma obowiązek złożenia odrębnego formularza do każdej ze spraw, w której wniosła o przyznanie jej prawa pomocy.

Sprzeciwem z dnia 30 kwietnia 2013 r. Strona podniosła, iż na skutek pomyłki pisarskiej umieściła błędną sygnaturę na przesłanym wniosku. Podkreśliła ponadto, że w dobrej wierze niezwłocznie wykonała zarządzenie Sądu dochowując jednocześnie zakreślonego terminu. Jej zdaniem to zaistniała omyłka pisarska przesądziła o nierozpoznaniu przez Sąd nadesłanego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.

Zgodnie z przepisem art. 260 P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPPr. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPPr. Skarżący wykonując wezwanie referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2013 r. przesłał formularz PPPr, niemniej z jego treści wynika, że nie dotyczy on niniejszej sprawy. Jest to mianowicie w głównej mierze kopia formularza jaką wcześniej Skarżący złożył do innej zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy o sygn. akt III SA/Wa 587/13. Potwierdzeniem tego jest sygnatura widniejąca w rubryce 1 formularza. Ponadto w rubryce 3 formularza dotyczącej informacji o przedmiocie zaskarżenia wskazana została decyzja niebędąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, także wartość przedmiotu zaskarżenia znacząco odbiega od wskazanej w skardze.

W ocenie Sądu, Strona będąca podmiotem gospodarczym, od którego można i należy wymagać profesjonalizmu i staranności w podejmowanych przez niego przedsięwzięciach nie nadesłała prawidłowo wypełnionego formularza PPPr do czego została zobowiązana wezwaniem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Przepis art. 243 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem, że prawo pomocy może być przyznane na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego trakcie. Skoro zatem prawo pomocy zależy od wniosku strony, a ta zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. ma obowiązek złożenia tego wniosku na urzędowym formularzu, to niezależnie od ilości toczących się postępowań z udziałem strony i złożonych w ich trakcie wniosków o przyznanie prawa pomocy, w każdym z nich wniosek taki powinien być złożony na odrębnym formularzu. Uchybienie temu obowiązkowi, szczególnie po wezwaniu Sądu, przed którym sprawa się toczy, skutkować musi zastosowaniem art. 257 P.p.s.a., tj. pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

Nie bez znaczenia dla Sądu pozostaje również fakt, że Strona zapoznawszy się z treścią zarządzenia referendarza sądowego z dnia 26 kwietnia 2013 r., tym samym wnosząc od niego sprzeciw nie podjęła jakichkolwiek działań zmierzających do skorygowania zaistniałej pomyłki. Powstałą niedokładność w wypełnieniu wniosku usprawiedliwiła jego terminowym nadesłaniem oraz potrzebą jego rozpoznania ze względu na prowadzone postępowanie upadłościowe.

Sąd ponadto zwraca uwagę, iż w niniejszej sprawie szczególnego znaczenia nabiera fakt, iż skarga Skarżącego została odrzucona. Na Skarżącym nie ciąży już zatem obowiązek uiszczenia wpisu od skargi, o zwolnienie którego wnosił przy skardze, gdyż ta, jako odrzucona, nie będzie przedmiotem merytorycznej oceny. Potwierdza to zarówno treść art. 222 P.p.s.a., który stanowi, że nie żąda się opłat od pisma podlegającego odrzuceniu oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który w przypadku odrzuconego pisma, nakazuje zwrócić cały uiszczony wpis. Z akt sprawy nie wynika ponadto jakoby na Skarżącym ciążyły jakiekolwiek inne opłaty sądowe, od których mógłby zostać potencjalnie zwolniony. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi doręczono Skarżącemu w dniu 18 marca 2013 r. Nie złożył on jednak środka odwoławczego na to postanowienie, nie wystąpił także z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 257 w związku z art. 252 i art. 260 P.p.s.a. postanowił jak na wstępie.