Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2142/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 § 3, art. 161 § 1pkt 3, art. 201 § 1, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz M. P. kwotę [...] (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. M. P. (dalej jako: "skarżący"), zastępowany przez pełnomocnika r. pr. P. L., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie ww. postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Przy piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2015 r. organ nadesłał postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], w którym organ uwzględnił w całości skargę M. P. i uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...].

Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.); dalej jako: "p.p.s.a.", informując, iż w oparciu o art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił w całości skargę z dnia [...] lipca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę stwierdzić w pierwszej kolejności należy, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się nadesłane przez organ postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] uchylające zaskarżone postanowienie organu z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Powyższe postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] stycznia 2015 r.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że przedmiot zaskarżenia został wyeliminowany z obrotu prawnego, co z kolei skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego.

Jednakże wobec tego, iż powyższe nastąpiło po złożeniu skargi do sądu administracyjnego, obowiązkiem Sądu jest zbadanie czy działanie organu wypełnia przesłanki określone w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, organ, którego działalnie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Przypomnieć zatem należy, iż wymóg uwzględnienia w trybie autokontroli skargi w całości, nakłada na sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności takiego aktu, obowiązek wnikliwej analizy wniesionej skargi tak w zakresie zarzutów, wniosków w niej zawartych jak i podstawy prawnej żądania. Oceniając w trybie autokontroli wydany uprzednio przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., gdy jednocześnie uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Jeżeli zaś nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to wówczas nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz winien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Sąd, bowiem w przeciwieństwie do organu działającego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Tylko Sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś wydający akt na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić żądaniom skarżącego w całości (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r. o sygn. II GSK 1859/12).

Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd zauważa, iż w skardze z dnia [...] lipca 2014 r. pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Wobec tego, iż postanowienie organu z dnia [...] stycznia 2015 r. czyni zadość żądaniu skargi poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia, przyjąć należało, że organ uwzględnił skargę w całości w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, a Sąd – opierając się na przepisie art.161 § 2 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

Uwzględnienie skargi przez organ zasadnym czyni też orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., stronie skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Na koszty postępowania w niniejszej sprawie złożyły się wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone w wysokości 240 zł, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę pranego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Mając zatem na uwadze zawarty w skardze wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. należało orzec, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.