Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 650/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 3  par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 155
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy D. (po dwukrotnym uchyleniu wcześniejszych decyzji z dnia [...] r. i [...] r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania decyzjami z dnia [...] r. i [...] r.), na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu\ przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.-dalej u.p.z.p.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.- dalej k.p.a.), w wyniku rozpatrzenia wniosku MTS Morskie Techniczne Serwisy sp. z o.o. z siedzibą w M. , ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie: hali napraw i serwisu mechanicznych podzespołów maszyn i urządzeń z zapleczem magazynowo-socjalnym, łącznika łączącego istniejący budynek produkcyjno-magazynowy z projektowaną halą, niezbędnej infrastruktury technicznej na terenie działek nr [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym M. 1, gm. D..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy wyznaczono wokół terenu inwestycji obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50m. Inwestor we wniosku wskazał obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji z ulicy [...], w związku z powyższym przyjęto szerokość frontu terenu inwestycji, która wynosi około 63,5m, od strony drogi krajowej nr [...] na działce nr [...] (obr. M. [...]), z której jest wjazd na teren inwestycji, a obszar analizowany to teren położony w promieniu [...]. Przeprowadzono także wizję lokalną terenu inwestycji z uwzględnieniem dostępnych dokumentacji projektowych i aktualnych materiałów geodezyjno-kartograficznych i określono warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. oraz § 1 pkt 1-5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588-dalej rozporządzenie). Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego ustalono, że w obszarze analizowanym występuje między innymi zabudowa usługowo-magazynowa, stąd dla wnioskowanego budynku określono funkcję zabudowa usługowo-magazynowa z zapleczem socjalnym. W zakresie linii zabudowy wyjaśniono, że na terenie inwestycji od strony ul. [...] znajduje się już zabudowa. Planowana inwestycja realizowana będzie w głębi terenu inwestycji - za istniejącymi budynkami, dlatego też odstąpiono od wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy na rzecz linii nieprzekraczalnej. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z różną wielkością działek budowlanych w różny sposób zagospodarowanych i zabudowanych, dlatego też przyjęto nieprzekraczalną linię zabudowy (od strony ul. [...]) - jako przedłużenie linii zabudowy budynku produkcyjno-magazynowego, usytuowanego na terenie działki nr [...] oraz nieprzekraczalną linię zabudowy (od strony ul. [...]) - jako przedłużenie linii zabudowy budynku mieszkalnego, usytuowanego na terenie działki nr [...]. Dalej podkreślono, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 20,5%, jednakże skorzystano z przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia i ustalono dla terenu inwestycji wskaźnik powierzchni zabudowy max. 27% (ponieważ w obszarze analizowany występują działki zabudowane w sposób, gdzie wskaźnik powierzchni zabudowy jest wyższy od średniego wskaźnika powierzchni zabudowy oraz od wskaźnika wnioskowanego, tj. dz.nr: [...], [...], [...], [...], [...],...) oraz biologicznie czynnej - min. 30%. Szerokość elewacji frontowej określono stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia na max 50 m zgodnie z wnioskiem inwestora wskazując, że pomimo tego, iż średnia szerokość elewacji frontowej budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym wynosi 14,1m, to w obszarze analizowanym znajduje się działka, która jest zabudowana budynkiem o szerokości elewacji frontowej 73,3m (nr [...]). Zaznaczono, że na terenie inwestycji występuje zabudowa, której wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi około 5m, zaś zabudowa magazynowa posiada wysokość na terenie działek: nr [...], [...] - około 4,5m, nr [...] - około 5m, nr [...] - około 7,5m. Przy czym podanie konkretnych wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jest niemożliwe, z uwagi na brak możliwości wejścia na teren nieruchomości prywatnych celem dokonania pomiarów. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż wnioskowany teren jest terenem płaskim, lecz o południowym spadku o ponad 5m, a planowana zabudowa realizowana ma być w południowej części terenu inwestycji. Wobec powyższego na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji, jej gzymsu lub attyki na poziomie: max. 7,5m dla planowanej hali i max. 5m dla planowanej części magazynowo-socjalnej i łącznika - jako przedłużenie wysokości istniejącego budynku produkcyjno-magazynowego, usytuowanego na terenie działki nr [...]. Z kolei co do geometrii dachu zaznaczono, że na terenie inwestycji występują dwa budynki: jeden kryty dachem dwuspadowym o kącie nachylenia głównych połaci dachu około 15°, drugi kryty dachem płaskim, natomiast w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa kryta dachami stromymi dwu - i wielospadowymi o kącie nachylenia głównych połaci dachowych w granicach 30° do 45°. Natomiast budynki usługowe, magazynowe, produkcyjne, kryte są zazwyczaj dachami dwuspadowymi o kącie nachylenia głównych połaci dachowych około 20° - dz. nr [...], 15° do 45°- dz. nr [...], 30° - dz. nr [...], [...], 0° - dz. nr [...]. Układ kalenic jest równoległy lub prostopadły do frontu działek, a wysokość istniejącej zabudowy również jest zróżnicowana, tj. 5,5m - dz. nr [...], 7m - dz. nr 1851, 11m - dz. nr [...], 7m - dz. nr [...], dz. nr [...], 9m - dz. nr [...], 176 i 8m - dz. nr [...]. Biorąc pod uwagę ww. różnorodność wysokości zabudowy o różnych kątach nachylenia głównych połaci dachowych, dla planowanej zabudowy wskazano jako geometrię dachu: dach dwuspadowy o kącie nachylenia głównych połaci dachowych od 15° do 30°z dopuszczeniem dachu płaskiego na części planowanej inwestycji (magazynowo- socjalnej i łącznika), wysokość głównej kalenicy hali - max. 9,5m, układ kalenicy budynku - prostopadły do granicy między działkami nr [...] i [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli A. i W. J. wskazując, iż nie ma ona mocy prawnej, gdyż wniesione zostało przez nich odwołanie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. ([...]) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Odwołujący wskazali, że Wójt Gminy D. nie może opierać swojej decyzji na nieprawomocnym, bo zaskarżonym do wyższej instancji orzeczeniu SKO, zatem decyzja nr [...] jest przedwczesna i nie może być obowiązująca dla żadnej ze stron. Z kolei w uzupełnieniu odwołania wskazali, iż domagają się uchylenia decyzji Wójta Gminy D. nr [...] z powodu jej niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa, tj. ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prawem budowlanym, rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołujący zarzucili sprzeczność planowanej inwestycji z dominującą w obszarze funkcją zabudowy, gdzie występuje zabudowa mieszkaniowa oraz wskazali na uciążliwości (hałas, pyły, zanieczyszczenia) mogące powstawać w związku z funkcjonowaniem planowanej inwestycji.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 61 ust 1 u.p.z.p., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że obszar analizowany zakreślony na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 obejmuje teren wymagany zgodnie z § 3 rozporządzenia. W tak zakreślonym obszarze znajduje się zabudowa o różnej funkcji: mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej, magazynowej, produkcyjnej. Wnioskowana funkcja usługowo - magazynowa stanowi więc kontynuację funkcji występującej w analizowanym obszarze. Dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej z uwzględnieniem stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji Kolegium stwierdziło, że inwestycja obejmuje budowę hali napraw i serwisu mechanicznych podzespołów maszyn i urządzeń z zapleczem magazynowo - socjalnym, łącznika łączącego istniejący budynek produkcyjno - magazynowy z projektowaną halą wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym M. 1, gm. D.. Dla tej zabudowy ustalono:

-nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ul. [...] jako przedłużenie linii zabudowy budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie działki nr [...], nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ul. [...] - jako przedłużenie linii zabudowy budynku produkcyjno - magazynowego usytuowanego na terenie działki nr [...],

- wskaźnik powierzchni zabudowy max. 27%,

- szerokość elewacji frontowej max. 50m,

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej max.7,5m dla planowanej hali, max. 5m dla planowanej części magazynowo - socjalnej i łącznika, jako przedłużenie wysokości istniejącego budynku produkcyjno - magazynowego usytuowanego na terenie działki nr [...],

- geometria dachu- dach dwuspadowy o kącie nachylenia głównych połaci dachowych - 15° do 30° z dopuszczeniem również dachu płaskiego na części planowanej inwestycji (części magazynowo - socjalnej, łączniku), wysokość głównej kalenicy hali -max. 9,5m, układ kalenicy budynku - prostopadły do granicy między działkami nr [...] i [...].

Zdaniem Kolegium, ustalone przez organ pierwszej instancji parametry nowej zabudowy wynikają z przeprowadzonej analizy i odpowiadają danym zebranym w analizie. Uzasadnione zostały także zastosowane odstępstwa od podstawowych sposobów ustalania parametrów zabudowy (§ 6 i § 7 rozporządzenia) poprzez wskazanie, iż w obszarze analizy występuje zabudowa przekraczająca średnie wielkości obliczone na podstawie wszystkich danych z obszaru. Również ustalenie dla wnioskowanej inwestycji parametrów przekraczających średnie parametry zabudowy nie stanowiło naruszenia przepisów rozporządzenia. Tym samym zaskarżona odwołaniem decyzja spełnia wszystkie wymogi wynikające z art. 61 u.p.z.p.

Organ II instancji podkreślił, że uchylenie przez Kolegium poprzedniej decyzji Wójta Gminy D. ustalającej warunki zabudowy i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz wniesienie przez odwołujących skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, nie wstrzymuje toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji zobowiązany był bowiem do dalszego prowadzenia postępowania, gdyż w przeciwnym razie dopuściłby się zwłoki w załatwieniu sprawy. Z kolei kwestie takie jak: emisja hałasu bądź zabezpieczenie gruntu przed przedostawaniem się szkodliwych substancji, są rozstrzygane na etapie udzielania pozwolenia na budowę przez organ administracji architektoniczno - budowlanej. Zaznaczył również, że skoro wniosek inwestora obejmował ustalenie warunków zabudowy dla budynku usługowo - magazynowego, zatem zmiana tej funkcji wymagać będzie określenia nowych warunków zabudowy w zakresie takiego sposobu użytkowania budynku.

A. J. zaskarżyła decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosząc zarzuty naruszenia:

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także w decyzji Wójta Gminy D. jakiego rodzaju obiekty i na których dokładnie działkach występują w obszarze analizowanym w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.,

- art. 155 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji nr [...], a także wcześniejszej decyzji Wójta Gminy D. nr [...] z [...] r. jako de facto decyzji zmieniającej wcześniejszą ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r., sygn. akt [...], bez uzyskania wyraźnej zgody na zmianę decyzji pozostałych stron postępowania,

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku łącznego spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z tego przepisu, a przede wszystkim błędnym ustaleniu, że inwestycja spełnia warunek tzw. zabudowy sąsiedzkiej,

- art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1, art. 71 ust. 2 i z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w zakresie wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy jej uzyskanie powinno nastąpić

z uwagi na potencjalne oddziaływanie na środowisko inwestycji.

Dodatkowo strona podniosła, że na sąsiednich działkach występuje głównie zabudowa mieszkaniowa, a nawet jeśli jest zabudowa usługowa, to nie o takim charakterze jak wnioskowana przez spółkę. Inwestor bowiem zmierza do zbudowania specyficznego zakładu produkcyjnego wytwarzającego części do statków, a taki obiekt nie stanowi kontynuacji cech zabudowy z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. działający w imieniu skarżącej pełnomocnik będący radcą prawnym oświadczył, że podtrzymuje skargę i wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku z funkcji handlowo - magazynowej na warsztatową na działce o nr [...]. Wniosek o zawieszenie uzasadnili tym, że przedmiotem decyzji jest m.in. budowa łącznika łączącego istniejący budynek produkcyjno-magazynowy z halą, tymczasem budynku o takim charakterze nie ma, co wynika z prowadzonego przez PINB postępowania. Poza tym pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z kserokopii pism z dnia [...] r. PINB oraz wyciągu z decyzji z dnia [...] r. oraz oświadczenia, iż nie posiada oryginału pism i odpisów. Ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji, iż organ nie wyjaśnił jaka jest szerokość frontu działki, a tym samym, czy prawidłowo został przyjęty teren analizowany. Organ również nie wskazał jakie są wysokości budynków znajdujących się na terenie analizowanym, bowiem wysokości te są podane w przybliżeniu z uwagi na to, że nie można było dokonać szczegółowych pomiarów na działkach prywatnych. Pełnomocnik uczestnika postępowania MTS Morskie Techniczne Serwisy sp. z o.o. w M. wniosła o oddalenie skargi, zaś uczestnik postępowania E. O. przychyliła się do skargi. Sąd postanowił o oddaleniu wniosku o zawieszenie postępowania i przeprowadzeniu dowodu z pisma PINB z dnia [...] r. i nieuwzględnieniu wniosku w pozostałym zakresie.

Nadto na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej złożył pismo opatrzone datą 30 listopada 2017 r. w którym zarzucił zaskarżonym decyzjom naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. zobowiązujących organy administracji do wyczerpującego wyjaśnienia oraz oceny wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także należytego odzwierciedlenia przyjętego toku rozumowania w uzasadnieniu decyzji, w szczególności wobec braku odpowiedniego umotywowania odstępstwa do średniej szerokości elewacji jak i dokonanych ustaleń w zakresie geometrii dachu. Nadto podkreślił, że zgodnie z art. 6, art. 7, art. 11, art, 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. organy powinny w sposób wyczerpujący zbadać okoliczności sprawy, ustalić stan faktyczny i wykazać ponad wszelką wątpliwość, że ustalone w sprawie warunki budowy wynikają z należytego przeprowadzenia analizy urbanistycznej obszaru sąsiadującego z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja oraz prawidłowego odzwierciedlenia wyników tej analizy w treści decyzji, czego jednak nie uczyniły.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia objętego skargą stanowił art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy,

o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ład przestrzenny konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy. Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi ładu przestrzennego, musi zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym inwestycja jest planowana. Szczegółowy zaś sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Jednocześnie, stosownie do § 3 ust. 2 powyższego przepisu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Przy czym pod pojęciem "front działki" należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia).

W ocenie Sądu, zgodzić należy się z organem odwoławczym, że obszar analizowany wyznaczony na kopii mapy zasadniczej spełnia wymagania stawiane przez § 3 rozporządzenia. Jak wynika z akt sprawy teren inwestycyjny ma dostęp do dwóch dróg publicznych (tj. drogi krajowej nr [...] – ul. [...] i publicznej drogi gminnej - ul. [...]), a we wniosku inwestor wskazał, że dojazd do posesji znajduje się od strony ul. [...]. W tej sytuacji zasadnie w analizie przyjęto, że front działki znajduje się od strony drogi krajowej nr [...], a skoro wynosi on 63,5 m, to obszar analizowany - jako stanowiący trzykrotność tej szerokości - obejmuje teren położony w promieniu 190,5 m. Taki też obszar został wyznaczony w części graficznej analizy.

Sąd podziela także stanowisko organów, że inwestycja stanowi kontynuację funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu objętego analizą.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że warunek kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2008 r., II OSK 1104/07, wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., II OSK 1909/08, wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., II OSK 1909/08, publ. CBOSA). Warunek kontynuacji funkcji jest zatem spełniony zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji z nią niekolidujące (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 200/17, dostępny w lex nr 2313985).

We wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor jako rodzaj inwestycji wskazał: budowa hali napraw i serwisu mechanicznych podzespołów maszyn i urządzeń z zapleczem magazynowo-socjalnego, łącznika wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Wniosek w tym zakresie jest wiążący dla organów, dlatego też wymóg kontynuacji funkcji powinien być odniesiony wprost do wskazanego przez inwestora zamierzenia. Przy czym organ nie może ani ingerować we wniosek, ani wywodzić jak sugeruje to skarżąca, że zamiar inwestora dotyczy budowy innego zamierzenia, tj. specyficznego zakładu produkcyjnego (przemysłowego) wytwarzającego części do statków. Niewątpliwie wskazane we wniosku przedsięwzięcie nie może być kwalifikowane jako zabudowa produkcyjna, lecz jako zabudowa o charakterze usługowo-magazynowym z zapleczem socjalnym. A skoro z ustaleń organów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy wynika, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji zlokalizowane są budynki usługowo-magazynowe, to należy przyjąć, że nowa zabudowa stanowi kontynuację istniejącej już funkcji. Prawidłowości powyższej oceny nie podważa argumentacja skargi. W tym miejscu wyjaśnić należy, że autor analizy ustalił charakter zabudowy poszczególnych działek znajdujących się w sąsiedztwie terenu inwestycyjnego, nanosząc te dane na mapę stanowiącą załącznik graficzny do analizy. Dane te były wystarczające do oceny spełnienia warunku kontynuacji funkcji, stąd brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania jakie konkretnie obiekty znajdują się na poszczególnych działkach objętych obszarem analizowanym, nie może być kwalifikowane jako naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w odniesieniu do twierdzeń skargi, iż na sąsiednich działkach istnieje głównie zabudowa mieszkaniowa, zaś ewentualnie występująca zabudowa usługowa jest o innym charakterze niż wnioskowana wyjaśnienia wymaga, że kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu powielania dominującej zabudowy, czy też bezwarunkowej tożsamości obiektu projektowanego z obiektami już istniejącymi. Wystarczające jest aby, nowa zabudowa nie kolidowała w sensie urbanistycznym z występującą zabudową ani nie naruszała szeroko rozumianego ładu przestrzennego. A nie sposób uznać, aby budowa hali napraw i serwisu mechanicznych podzespołów maszyn i urządzeń z zapleczem magazynowo socjalnym, nie wpisywała się w ład przestrzenny obszaru na którym to znajduje się obok zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej również zabudowa: usługowa, usługowo-magazynowa czy magazynowa, a nawet produkcyjna.

Przechodząc do kolejnej kwestii podkreślenia wymaga, że organy dokonały także prawidłowych ustaleń w zakresie cech zabudowy i zagospodarowania terenu analizowanego, co pozwoliło na określenie parametrów dla nowej zabudowy. W świetle przepisów rozporządzenia ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy odbywa się co do zasady na podstawie średnich wskaźników obszaru analizowanego z możliwością zastosowania odstępstwa, o ile wynika to z analizy. Oznacza to zatem, że ustawodawca przewidział margines swobody w kształtowaniu zabudowy z tym, że jednak odstępstwa, jako wyjątki od zasady powinny być umotywowane. Zdaniem Sądu, lektura uzasadnień decyzji organów obu instancji prowadzi do wniosku, że organy zgodnie z przepisami tego rozporządzenia wyznaczyły parametry dla wnioskowanej inwestycji, w należyty sposób uzasadniając wszelkie zastosowane od podstawowych reguł wyjątki.

Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jednakże organ wychodząc naprzeciw wnioskowi inwestora skorzystał z możliwości określonej § 6 ust. 2 rozporządzenia, która dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). Mianowice parametr ten organ określił max do 50 m, przy średniej wartości matematycznej z obszaru analizowanego 14,1 m powołując się za autorem analizy na okoliczność, że w obszarze tym znajduje się działka zabudowana budynkiem o szerokości elewacji frontowej 73,3 m. Przyjąć zatem należy, że wskaźnik ten wyznaczony został na podstawie prawidłowych ustaleń analizy w oparciu o przekonywującą argumentację.

Również podzielić należy pogląd Kolegium, że uzasadnione zostało zastosowanie odstępstwa od parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej przewidziane w § 7 ust. 4 rozporządzenia, skoro analiza potwierdza, że na terenie inwestycyjnym i w sąsiedztwie występuje zabudowa stanowiąca punkt odniesienia dla ustalenia tego parametru na poziomie max 7,5 m dla planowanej hali i max 5 m dla planowanej części magazynowo-socjalnej i łącznika.

W odniesieniu do kwestionowanych przez stronę ustaleń w zakresie geometrii dachu podkreślić trzeba, że w myśl § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Z powołanego przepisu wynika, że zasady ustalenia parametrów geometrii dachu nie są tak rygorystyczne jak w przypadku pozostałych parametrów, skoro zastosowano odmienną formułę w postaci ustalenia wskaźnika "odpowiednio" do geometrii dachów z obszaru analizowanego. Wydaje się zatem, iż właściwy byłby pogląd, że chodzi tu w ogóle o analizę urbanistyczną tego elementu występującego na obszarze analizowanym i zaproponowanie we wnioskach wynikających z tej analizy takie rozwiązanie, które dałoby się pogodzić z zapewnieniem ładu przestrzennego, jak też maksymalnie uwzględniałoby przedstawiony we wniosku inwestora jego zamiar inwestycyjny (por. A. P.-F., Komentarz do § 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dostępny w Lex). W przedmiotowej sprawie wymogi te zostały spełnione, albowiem zgodnie z wnioskiem określono wysokość kalenicy do 9,5 m, przy jednoczesnej możliwości zastosowania przez inwestora dachu płaskiego mając na względzie, że jeden z budynków na terenie inwestycji kryty jest dachem płaskim, zaś wysokość istniejącej zabudowy w sąsiedztwie jest zróżnicowana, tj. od 5,5 do 11 m.

Natomiast podniesiona na rozprawie przez stronę okoliczność, że wysokości budynków znajdujących się na obszarze analizy zostały podane w przybliżeniu z uwagi na brak możliwości dokonania pomiaru na terenie nieruchomości prywatnych, w żaden sposób nie podważa trafności oceny organów w tej mierze zwłaszcza, że strona nie przedstawiała żadnego przeciwdowodu wskazującego na to, że ustalenia te są błędne.

Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 7, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. gdyż organy administracji wyjaśniły wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, dokonując właściwych ustaleń faktycznych w oparciu o należycie zebrany i oceniony materiał dowodowy, a nadto wykazały ponad wszelką wątpliwość, że ustalone w sprawie warunki zabudowy wynikają z właściwie przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej, której to wyniki odzwierciedlono w treści decyzji.

Zdaniem Sądu, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1, art. 71 ust.2 i z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albowiem planowane przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Słusznie w decyzji organu pierwszej instancji w pkt 2.2 wskazano, że w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym nie wymagała przeprowadzenia postępowania w tym przedmiocie. Wbrew bowiem wywodom skargi budowa hali napraw i serwisowania wraz z łącznikiem i niezbędną infrastrukturą techniczną nie może być kwalifikowana jako mieszcząca się w § 2 ust. 1 pkt 15 ww. rozporządzenia (instalacje do powierzchniowej obróbki metali lub tworzyw sztucznych z zastosowaniem procesów chemicznych lub elektrolitycznych o całkowitej objętości wanien procesowych większej niż 30 m2 ), § 2 ust. 1 pkt 43 (miejsca przetwarzania statków wycofanych z eksploatacji), § 2 ust. 1 pkt 50 (podziemne składowanie odpadów niebezpiecznych) czy § 3 ust. 1 pkt 46 (stocznie produkcyjne lub remontowe).

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 155 k.p.a., gdyż przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie, a zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały wydane w tym trybie. Rozstrzygnięcie o zmianie decyzji ostatecznej na podstawie ww. przepisu ze swej istoty może dotyczyć wyłącznie kwestii już wcześniej rozstrzygniętych decyzją, a nie kwestii nowych. W realiach przedmiotowej sprawy objęta wnioskiem planowana zabudowa stanowi nową inwestycję, aczkolwiek kolejną już na tym samym terenie, a zatem wymagała przeprowadzenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy w oparciu art. 61 u.p.z.p. Przy zmianie decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. konieczna jest tożsamość przedmiotowa sprawy. Oznacza to, że tożsamość musi dotyczyć tej samej inwestycji, dla której były ustalone warunki zabudowy, natomiast kolejna, nowa inwestycja nawet dotycząca tej samej działki, wymaga uzyskania oddzielnych warunków zabudowy. Co prawda na terenie inwestycyjnym znajdują się już dwa budynki, jednakże wbrew wywodom skargi inwestor nie zmierza do zmiany decyzji mocą której ustalono dla tych obiektów warunki zabudowy, lecz określenia nowych warunków dla następnej inwestycji. Stąd wystąpienie przez inwestora z wnioskiem, w wyniku którego wydano w sprawie kwestionowane decyzje, nie stanowi obejścia prawa.

W ustosunkowaniu się do żądania strony o zawieszenie postępowania sądowego wyjaśnienia wymaga, że Sąd na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a. oddalił wniosek skarżącej uznając, że nie wystąpił żaden przypadek określony ww. przepisem. W szczególności rozstrzygnięcie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. sprawy samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku z funkcji handlowo - magazynowej na warsztatową na działce o nr [...], pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postępowania sądowego. Zwrócić trzeba uwagę, że wydane w niniejszej sprawie warunki zabudowy nie dotyczyły ani przebudowy, rozbudowy czy modernizacji budynku już istniejącego, tylko jak już to wyżej wskazano, planowanej budowy kolejnych obiektów, tj. hali napraw i serwisu mechanicznych podzespołów maszyn i urządzeń z zapleczem magazynowo-socjalnym oraz łącznikiem. Przy czym nawet w przypadku potwierdzenia przez organy nadzoru budowlanego, że sposób użytkowania istniejącego obiektu jest inny aniżeli przyjęto w analizie, to w żaden sposób ten fakt, nie wpłynie na ocenę spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., skoro na działach sąsiednich znajduje się zabudowa pozwalająca na przyjęcie wystąpienia kontynuacji funkcji i cech zabudowy.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że żaden z zarzutów podniesionych przez skarżącą nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akty organów obu instancji zostały wydane przy zastosowaniu właściwych norm prawnych, a nadto przy uwzględnieniu wymaganych w toku postępowania administracyjnego reguł zawartych w k.p.a. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego, czy przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.