Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 182/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 11a ust. 2 pkt 2, ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 638
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - t.j.
article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w W. na uchwałę Rady Miejskiej w Pajęcznie z dnia 30 marca 2021 r. nr 224/XXIV/21 w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Pajęczno na rok 2021" stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. dc


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 25 stycznia 2022 r. wniesioną na podstawie art. 8 § 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 3 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 329) – dalej: p.p.s.a.; Prokurator Rejonowy w W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Pajęcznie z dnia 30 marca 2021 r., nr 224/XXIV/21 w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganiu bezdomności zwierząt na terenie Gminy Pajęczno na rok 2021 r.". Kwestionowanej uchwale zarzucił naruszenie art. 11a ust. 2 pkt 2, pkt 4, pkt 5, pkt 6 z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jdn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 938) – dalej: u.o.z. poprzez:

- niewyczerpanie w § 11 ust. 3 pkt 1 Programu zakresu przedmiotowego przekazanego do uregulowania przez Radę Miejską, to jest niewskazanie konkretnego sposobu działania w zakresie ustalania miejsc, w których przebywają koty wolno żyjące;

- niewyczerpanie w § 11 ust. 3 pkt 3 Programu zakresu przedmiotowego przekazanego do uregulowania przez Radę Miejską, to jest zaniechanie określenia częstotliwości dokarmiania kotów wolnożyjących oraz zasad zakupu karmy, ograniczając się do stwierdzenia, że dokarmianie tych zwierząt będzie zapewnione w miejscach ich przebywania w miarę możliwości i potrzeb;

- niewyczerpanie w § 11 ust. 3 Programu zakresu przedmiotowego przekazanego do uregulowania przez Radę Miejską, to jest zaniechanie określenia szczegółów opieki nad kotami wolno żyjącymi w sposób kompleksowy, a to poprzez niezapewnienie im odpowiednich warunków bytowania na terenie gminy – ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi;

- niewyczerpanie w § 15 ust. 2 Programu zakresu przedmiotowego przekazanego do uregulowania przez Radę Miejską, to jest zaniechanie wskazania sposobu wydatkowania środków na cele związane z: opieką nad wolno żyjącymi kotami, ograniczając się wyłącznie do wskazania kwoty przeznaczonej na ich dokarmianie; obligatoryjną sterylizacją albo kastracją zwierząt w schroniskach dla zwierząt, ograniczając się wyłącznie do wskazania kwoty przekazanej na zabiegi psów i kotów posiadających właściciela oraz kotów wolno żyjących; poszukiwaniem właścicieli dla bezdomnych zwierząt; usypianiem ślepych miotów.

Z uwagi na powyższe naruszenia Prokurator Rejonowy w Wieluniu wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że uchwalane przez organy stanowiące gminy Programy opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, stanowiące realizację nałożonego na gminy obowiązku, wynikającego z art. 11 ust. 1 u.o.z., winny cechować się konkretnymi, kompleksowymi i precyzyjnymi postanowieniami, sposobami działania. Wymieniony bowiem w art. 11a ust. 2 ustawy zakres obligatoryjnych postanowień Programu, ma charakter generalny i abstrakcyjny, podlegający doprecyzowaniu przez organ stanowiący gminy, który działa w zakresie udzielonego upoważnienia ustawowego. Ponadto, zgodnie z art. 11a ust. 5 u.o.z. uchwalając Program, rada gminy jest zobowiązana do zawarcia w nim wskazania, co do wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposobu wydatkowania tych środków. Przy czym prawidłowe wskazanie sposobu wydatkowania zabezpieczonych na ten cel środków wymaga konkretnego rozdysponowania środków, z podziałem i powiązaniem z poszczególnymi celami i założeniami Programu. Tylko tak określony sposób finansowania pozwala na przyjęcie, że uchwalony Program nie jest fikcją i pozwala na faktyczną realizację poszczególnych zadań. W ocenie strony skarżącej kwestionowana skargą uchwała, we wskazanym w niej zakresie, nie spełnia powyższych warunków, co czyni zasadnym żądanie stwierdzenia jej nieważności.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Pajęcznie wnosiła o umorzenie postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z uwagi na fakt, iż kwestionowana skargą uchwała została w części zmieniona uchwałą Rady Miejskiej w Pajęcznie z dnia 28 października 2021 r., nr 266/XXIV/21. Tym samym zdaniem organu administracji w dacie wniesienia skargi, objęta nią uchwała, pomimo, iż pozostawała w obrocie prawnym, to jednak jej postanowienia nie były realizowane. Powyższe czyni skargę bezprzedmiotowym. Ponadto organ wskazał, iż wszystkie zarzuty i uwagi Prokuratora zawarte w skardze, zostały przez organ uwzględnione i wprowadzone do projektu uchwały Programu na rok 2022, który zostanie przedstawiony pod obrady Rady Miejskiej, planowanej na dzień 22 marca 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga Prokuratora Rejonowego w Wieluniu została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu

sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 8 kwietnia 2022 r. Jednakże rozprawy tej nie przeprowadzono na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2022 r. poinformowała Sąd, iż nie sprzeciwia się rozpoznaniu skargi na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 21 kwietnia 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 8 kwietnia 2022 r.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Należy przy tym dodać, że w tych sprawach Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Pajęcznie z dnia 30 marca 2021 r., nr 224/XXIV/21 w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganiu bezdomności zwierząt na terenie Gminy Pajęczno na rok 2021 r". Program został uchwalony w postaci załącznika do uchwały.

Podstawę prawną podjęcia kwestionowanej ustawy stanowił art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. ) - dalej: u.s.g. – oraz art. 11 ust. 1 i art. 11a ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 938) – dalej: u.o.z.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.o.z. zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin.

W myśl art. 11a ust. 1 u.o.z. rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt (art. 11a ust. 2 u.o.z.).

Zgodnie z art. 11a ust. 5 u.o.z. program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina.

Wskazać należy, że akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Ustanawianie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji organów samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W świetle art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że materia uregulowana wydanym aktem normatywnym powinna wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Uwzględniając hierarchiczność źródeł prawa akty tego typu mają charakter zależny od źródeł prawa wyższego rzędu, czego konsekwencją jest stanowisko, że nie mogą normować materii uregulowanych aktami wyższego rzędu, a nadto nie mogą wykraczać poza zakres delegacji ustawowej.

Zasady podejmowania uchwał lub aktów organu gminy wyznaczają przepisy ustawy o samorządzie gminnym. Przepis art. 40 u.s.g. przyznaje gminie prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych (ust. 1). Oznacza to, że jeżeli podstawą aktu prawa miejscowego (uchwały) jest upoważnienie ustawowe, rada gminy nie może w żaden sposób wystąpić poza przedmiotowe granice upoważnienia zawartego w ustawie. Przekroczenie upoważnienia ustawowego stanowi istotne naruszenie prawa, kreujące podstawę do stwierdzenia nieważności podjętego aktu. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 zdanie 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wykształcił się w ostatnich latach dominujący aktualnie pogląd o zaliczeniu uchwał w przedmiocie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami do aktów prawa miejscowego. Trzeba jednak mieć na uwadze, że akt ten ma zróżnicowany charakter normatywny, gdyż zawiera normy o mieszanym abstrakcyjno-konkretnym charakterze. Program przede wszystkim konkretyzuje sposoby działania gminy w celu należytego wypełnienia jej obowiązków wynikających z ustawy o ochronie zwierząt. Treść programu stanowią zatem plany, prognozy i zasady postępowania w określonych sytuacjach, których realizacja stanowi zadania własne gminy. Do istotnych cech programu trzeba jednak zaliczyć to, że obok postanowień indywidualno-konkretnych, zawiera postanowienia o charakterze generalno-abstrakcyjnym. To, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt uchwalany przez radę gminy zawiera postanowienia jednostkowe i konkretne, nie pozbawia takiego aktu mocy prawnej powszechnie obowiązującego prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, że wystarczy, aby chociaż jedna norma uchwały miała charakter generalno-abstrakcyjny, by cały akt miał przymiot aktu prawa miejscowego. Biorąc pod uwagę materię programu, skierowanego do nieokreślonego kręgu odbiorców realizujących zadania w zakresie opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt oraz powszechność obowiązywania uznać należy, że taka uchwała stanowi akt prawa miejscowego. W określonym przedmiotowo zakresie rozstrzyga erga omnes o prawach i obowiązkach podmiotów tworzących wspólnotę samorządową. Konkretyzuje natomiast sposoby działania gminy w celu należytego wypełnienia jej obowiązków wynikających z art. 11a ust. 2 u.o.z. (por. wyroki NSA z 30 lipca 2019 r., sygn. II OSK 1754/18; z 14 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 1001/17; z 13 marca 2013 r., sygn. II OSK 37/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślenia również wymaga, że rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji nie może regulować kwestii nieprzekazanych do regulacji i jednocześnie ma obowiązek uregulowania realizacji zadań jej przekazanych. Uchwała rady gminy musi bowiem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP). Wymienione w art. 11a niezbędne postanowienia programu, jak i określony ustawą sposób procedowania mają więc charakter obligatoryjny. Brak któregokolwiek z powyższych elementów skutkuje stwierdzeniem, że podjęty akt nie wyczerpuje ustawowego upoważnienia.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie uchwałę, Sąd doszedł do przekonania, że skarga Prokuratora Rejonowego w Wieluniu zasługuje na uwzględnienie. Co istotne w sprawie zasadność podniesionych w skardze zarzutów podziela także Rada Miejska w Pajęcznie, co wynika z wniosków i argumentacji zawartej w udzielonej odpowiedzi na skargę.

Zdaniem Sądu za w pełni zasadny uznać należy zarzut skargi, co do naruszenia art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z. Przepis ten, jak już wcześniej wskazano nakłada na organ stanowiący gminy obowiązek objęcia uchwalanym programem opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt kwestii dotyczącej opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmiania. Zadanie to, jak słusznie podkreśla strona skarżąca zostało uregulowane w kwestionowanym Programie w sposób niepełny, co potwierdza treść kwestionowanego § 11 ust. 3 załącznika do zaskarżonej uchwały, który stanowi, iż organizowanie opieki nad wolno żyjącymi kotami obejmuje: 1) ustalanie miejsc, w których przebywają koty wolno żyjące; 2) tworzenie i prowadzenie rejestrów społecznych opiekunów kotów wolno żyjących; 3) zapewnienie całorocznego dokarmiania w miejscach ich przebywania w miarę możliwości i potrzeb; 4) zapewnienie bezpłatnej sterylizacji kastracji kotów wolno żyjących zgłoszonych przez opiekunów; 5) usypianie ślepych miotów kotów wolno żyjących. Podkreślić w tym miejscu należy, iż prawda poza określonym w art. 11a ust. 2 pkt 7 u.o.z. obowiązku wskazania gospodarstwa rolnego celem zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich, ustawa nie wskazuje na konkretny stopień szczegółowości uregulowań uchwalanych programów. Nie mniej jednak w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, dla skutecznej realizacji zadań gminy wynikających z art. 11 i art. 11a u.o.z., uwzględniając krótkoterminowy charakter podejmowanych w tym przedmiocie uchwał, niezbędne jest skonkretyzowanie sposobu ich realizacji. Owe dookreślenie podejmowanych działań, czynności w zestawieniu z środkami finansowymi przeznaczonymi na realizację zadań pozwala bowiem na ocenę, czy uchwalony program opieki nie ma jedynie charakteru postulatu i czy umożliwia rzeczywiste, faktyczne wykonanie poszczególnych zadań. Zdaniem Sądu samo ustalenie miejsc dokarmiania wolno żyjących kotów nie stanowi jedynego sposobu realizacji zadania określonego w art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z. Do pozostałych elementów służących realizacji należą między innymi kwestie dotyczące zasad współpracy ze społecznymi opiekunami kotów wolno żyjących, których listy, co wynika z § 11 ust. 3 pkt 2 załącznika do uchwały Gmina Pajęczna zamierza tworzyć, kwestie karmy, w tym jej szacunkowa ilość, zarówno miesięczna jak i roczna, niezbędna do realizacji zadania, ilość wydawanej karmy poszczególnym wolontariuszom, czy też częstotliwość jej wydawania. Ponadto, jak słusznie zauważa strona skarżąca użyte w § 11 ust. 3 pkt 3 kwestionowanego aktu sformułowanie "w miarę możliwości" odnoszące się do kwestii dokarmiania kotów wolno żyjących może doprowadzić do sytuacji braku realizacji tego obowiązku, z uwagi na wystąpienie de facto każdej sytuacji, którą można będzie podciągnąć pod niedookreślony zwrot "w miarę możliwości". Kwestionowany Program nie zawiera również żadnych rozwiązań odnośnie zapewnienia kotom wolno żyjącym ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, szczególnie w okresie jesienno-zimowym. Sąd rozpoznający niemniejszą skargę ma na uwadze, iż podejmując działania mające na celu realizację obowiązku wynikającego z art. 11 ust 1 u.o.z. gmina jest zobowiązana do przestrzegania obowiązujących przepisów prawnych, w tym miedzy innymi nakładających na podmioty wykorzystujące środki publiczne obowiązek wyłonienia dostawców towarów i usług w drodze postępowania ofertowego, czy też przetargowego. Niemniej jednak w ocenie Sądu prawidłowe wykonanie ciążącego na radzie gminy obowiązku wynikającego z art. 11 ust. 1 u.o.z. wymaga choćby ramowego skonkretyzowania zasadniczych, poszczególnych działań służących realizacji konkretnych zadań wskazanych w art. 11a ust. 2 ustawy. Kwestionowany niniejszą skargą Program w zakresie zadania gminy związanego z opieką i dokarmianiem wolno żyjących kotów wymogów tych nie spełnia.

Zdaniem Sądu w pełni należy podzielić także zarzut skargi, co do naruszenia art. 11a ust. 5 u.o.z. Jak wynika bowiem z treści § 15 ust. 2 załącznika do uchwały przyjęta wysokość środków przeznaczonych na realizacje Programu w roku 2021 została ustalona na kwotę 70.000 zł. Natomiast wysokość środków dla realizacji poszczególnych zadań kształtuje się następująco: 1) zapewnienie opieki w schronisku oraz transport i wyłapywanie zwierząt - 56 200 zł; 2) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej dla zwierząt chorych, bezdomnych, rannych, powypadkowych - 5 000 zł; 3) ograniczenia bezdomności i ograniczenia populacji poprzez zabiegi kastracji i sterylizacji psów i kotów posiadających właściciela oraz kotów wolnożyjących - 7 000 zł; 4) dokarmianie kotów wolnożyjących - 500 00 zł; 5) utrzymanie zwierząt gospodarskich, które utraciły właściciela we wskazanym gospodarstwie rolnym 1 000 00 zł; 6) działania edukacyjne - 300 00 zł. W ocenie Sądu tak określony sposób wydatkowania środków przeznaczonych na realizację programu, na co słusznie wskazuje strona skarżąca, pomija wydatki związane z zadaniami gminy dotyczącymi opieki nad wolno żyjącymi kotami, poza wskazaniem kwoty przeznaczonej na ich wyżywienie, jak również pomija kwestie finansowania innych zadań przyjętych w uchwalonym Programie, a dotyczących obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji zwierząt w schroniskach dla zwierząt, ograniczając się wyłącznie do wskazania kwoty przekazanej na zabiegi psów i kotów posiadających właściciela oraz kotów wolno żyjących; poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt; czy też usypiania ślepych miotów. Podkreślenia w tym miejscu ponownie wymaga, że tylko powiązanie uchwalonej kwoty środków finansowych, przeznaczonych na realizację Programu, z konkretnym sposobem ich wydatkowania pozwala przyjąć, że nie jest on fikcją i umożliwia faktycznie wykonanie poszczególnych zadań, zgodnie z przyjętymi w uchwale priorytetami.

Reasumując Sąd stwierdza, iż z uwagi na fakt, iż zaskarżona uchwała podjęta w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganiu bezdomności zwierząt na terenie Gminy Pajęczno na rok 2021 r.", stanowiącego załącznik do uchwały, podjęta została z istotnym naruszeniem przepisów art. 11a ust. 2 pkt 2 i ust. 5 u.o.z., koniecznym było jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, poprzez stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

Wbrew stanowisku organu administracji, w sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wskazać bowiem należy, iż pomimo podnoszonej zmiany zaskarżonej uchwały, co jak wynika z udzielonej odpowiedzi na skargę nastąpiło uchwałą Rady Miejskiej w Pajęcznie z dnia 28 października 2021 r., pomijając zakres dokonanych zmian Programu (gdyż nie jest to przedmiotem niniejszego postępowania), kwestionowana skargą uchwała pozostawała w obrocie prawnym od momentu jej wejścia w życie, co miało miejsce po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z dnia 26 kwietnia 2021 r. (2021 r. poz. 1836) do dnia wejścia w życie wskazanej wyżej uchwały zmieniającej, co miało miejsce po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z dnia 16 listopada 2021 r. (2021 r. poz. 5241) i jako taka mogła wywoływać skutki prawne

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

dc