Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 682/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 73 ust. 1 pkt 4, art. 74 ust. 1 - 4, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 i ust. 2, lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do niniejszej ustawy
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) Protokolant p. o. ref. staż. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ II instancji", "organ odwoławczy") decyzją z [...] stycznia 2018 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a."), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), a także art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.; dalej: "u.t.d."), jak również Ip. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania W. S. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") z [...] listopada 2017 r. nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych.

Do wydania decyzji GITD doszło w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu [...] lutego 2017 r. w Warszawie przy ul. [...] ok. godz. 14:30 miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. Pojazdem kierował skarżący, który przewoził dwóch pasażerów z [...] na ul. [...] w [...]. Pojazd posiadał 7 miejsc siedzących (łącznie z miejscem kierowcy). Skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Przesłuchany w charakterze strony kierowca oświadczył, że jeden z pasażerów poprosił go o podwiezienie spod placówki [...] w [...] na ul. [...] w [...], bo jego kolega (tj. drugi pasażer) ma problemy ze wzrokiem (był u okulisty). Z zeznań skarżącego wynika, że po przybyciu na miejsce pasażerowie zapytali się go ile płacą, na co on odpowiedział "co łaska". Wówczas pasażerowie zaproponowali kierowcy kwotę 10 zł, którą on zaakceptował. Po wręczeniu mu ww. kwoty, pasażerowie zażądali paragonu, a kiedy skarżący oświadczył, iż nie może im go wydać (nie ma kasy fiskalnej) i oddał im pieniądze, to wezwali Policję (protokół przesłuchania strony – karty 11 - 12 akt administracyjnych sprawy). Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z [...] lutego 2017 r., podpisania którego skarżący odmówił. Przy piśmie z 23 lutego 2017 r. Komenda [...] Policji przekazała protokół kontroli wraz z aktami sprawy WITD.

Pismem z 6 marca 2017 r. (uzupełnionym pismem z 10 kwietnia 2017 r.) WITD zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego.

Pismem z 15 marca 2017 r. (karta nr 24 akt administracyjnych sprawy) Starosta [...] poinformował organ I instancji, że skarżący w dacie 15 lutego 2017 r. nie posiadał:

- licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym,

- licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób,

- licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem przeznaczonym do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

W toku postępowania skarżący (reprezentowany przez radcę prawnego A. F.) w piśmie z 17 marca 2017 r. zakwestionował treść protokołu i jego załącznika (tj. opisu stwierdzonych naruszeń), podnosząc, iż w sprawie nie zostały przekazane ani pobrane żadne pieniądze. Skarżący stwierdził również, że odmówiono mu uzupełnienia protokołu kontroli, dlatego odmówił podpisania tego dokumentu. Według skarżącego, działania członków korporacji taksówkowych polegające na urządzaniu prowokacji z wykorzystaniem interwencji służb mundurowych nie mogą stanowić prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego.

Decyzją z [...] maja 2017 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od ww. rozstrzygnięcia, organ II instancji (decyzją z [...] sierpnia 2017 r.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę WITD do ponownego rozpatrzenia, nakazując organowi I instancji dokładne wyjaśnienie, do jakiej usługi zobowiązał się skarżący.

Ponownie rozpoznając sprawę, WITD przesłuchał w dniu [...] listopada 2017 r. w charakterze świadka jednego z pasażerów – A. T. (w obecności pełnomocnika skarżącego). Świadek zeznał, że zamówił usługę taxi telefonicznie. Wiedział, iż jest to usługa płatna. Osoba, która przyjmowała zamówienie, poinformowała go, że przyjedzie samochód marki [...]. Gdy taki pojazd przyjechał, pasażerowie podeszli do niego i kiedy upewnili się u kierowcy, iż przybył po nich, to wsiedli do samochodu. Podczas jazdy pasażerowie zapytali skarżącego ile będzie kosztował przejazd, a on odpowiedział, że ok. 15 złotych. Po zatrzymaniu się na miejscu kierowca poinformował ich, że "za przejazd wyszła kwota 10 zł", jednak świadek nie wie na jakiej podstawie została ustalona. Drugi pasażer zażądał wydania paragonu fiskalnego, a gdy kierowca odmówił, to wezwał Policję. Pełnomocnik skarżącego wniósł zastrzeżenie do pytania nr 1, uznając je za sugerujące odpowiedź i zawierające fakty podlegające ustaleniu (vide protokół przesłuchania świadka – karty 15 – 18 akt administracyjnych sprawy). Zakwestionowane pytanie brzmiało: "W dniu 15 lutego 2017 r. w [...] na ul. [...] około godziny 14:30 został zatrzymany do kontroli przez Policję pojazd marki [...] o nr rej. [...], w którym był Pan przewożony jako pasażer razem z Panem D. R.. Proszę powiedzieć, czy usługa transportowa została zamówiona, jeśli tak, to w jaki sposób?".

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, WITD decyzją z [...] listopada 2017 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych za popełnienie naruszeń opisanych w lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: art. 83 k.p.a. w zw. z art. 271 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1360 ze zm.; dalej: "k.p.c.") w zw. z art. 171 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1904 ze zm.; dalej: "k.p.k.") poprzez przeprowadzenie przesłuchania świadka w sposób sprzeczny z zasadami przeprowadzania przesłuchań (świadkowi zadawano pytania sugerujące odpowiedź i nie pozwolono mu na swobodną wypowiedź na początku przesłuchania); art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego; art. 74 u.t.d. poprzez brak odnotowania przyczyn braku podpisu kontrolowanego złożonego pod protokołem kontroli.

Powołaną na wstępie decyzją GITD utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść

przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Na ich podstawie organ II instancji stwierdził, że skarżący w dniu kontroli, tj. [...] lutego 2017 r., wykonywał przewóz, nie posiadając licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, a nadto pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów w okazjonalnych osób.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego odnośnie nieprawidłowo przeprowadzonego dowodu z przesłuchania świadka, w tym niedopuszczenia do swobodnej jego wypowiedzi, GITD uznał je za nieuzasadnione. Wbrew przekonaniu skarżącego, organ nie ma obowiązku posiłkować się przepisami k.p.c. i k.p.k. w zakresie formy przesłuchania świadków. Świadek odpowiada na pytania zadawane przez organ lub pracownika organu upoważnionego do przeprowadzenia czynności dowodowych. Nadto odpowiada na pytania zadawane przez stronę (strony). W niniejszej sprawie zeznania świadka są spójne i logiczne, dlatego WITD dał im wiarę i oparł na nich rozstrzygnięcie w sprawie. Natomiast jako niewiarygodne ocenił wyjaśnienia skarżącego, który, chcąc uniknąć odpowiedzialności za popełnienie naruszeń, podał, iż wykonał "przewóz grzecznościowy" dwóch osób, z których jedna miała problem ze wzrokiem w związku z wizytą u okulisty. GITD zaznaczył, że gdyby przedmiotowy przewóz rzeczywiście miał charakter grzecznościowy, to pasażerowie nie wzywaliby Policji w związku z niewydaniem im paragonu fiskalnego potwierdzającego uiszczenie opłaty za usługę przewozu.

Zdaniem organu II instancji, nie budzi również wątpliwości, iż kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowany samochód do takich pojazdów nie należał, co potwierdza jego dowód rejestracyjny oraz protokół kontroli nr [...].

Powyższa decyzja GITD stała się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie:

1) art. 83 k.p.a. w zw. z art. 271 k.p.c. w zw. z art. 171 § 4 k.p.k. poprzez przeprowadzenie przesłuchania świadka w sposób sprzeczny z obowiązującymi zasadami przeprowadzania przesłuchań,

2) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, przekraczającą ramy swobodnej jej oceny, w szczególności przez uznanie za wiarygodne zeznań świadka A. T. w sytuacji, gdy świadek nie zeznawał w sposób spontaniczny, a zadawane mu pytania sugerowały odpowiedzi,

3) naruszenie art. 74 u.t.d. poprzez brak odnotowania w protokole kontroli przyczyn odmówienia przez skarżącego złożenia podpisu pod protokołem.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W kontekście przesłuchania świadka skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że w drodze analogii procesowej organ administracji publicznej stosuje odpowiednio przepisy art 271 i 272 k.p.c. z wyłączeniem przepisów o przyrzeczeniu, a także przepis art. 171 k.p.k. Świadek składa zeznanie ustnie, zaczynając od odpowiedzi na pytania organu, co i z jakiego źródła wiadomo mu w sprawie, po czym pozostałe strony mogą w tym przedmiocie zadawać mu pytania. Nie wolno zadawać pytań sugerujących osobie przesłuchiwanej treść odpowiedzi. Tymczasem w niniejszej sprawie organ już w pierwszym pytaniu zamieścił szereg informacji sugerujących dalsze odpowiedzi na pytania oraz na zadawane pytanie. Poza tym organ nie pozwolił świadkowi na udzielenie swobodnej wypowiedzi na początku przesłuchania. W konsekwencji nieprawidłowego przesłuchania świadka, który w ocenie skarżącego jest taksówkarzem chcącym zaszkodzić osobom rzekomo świadczącym usługi bez stosownych zezwoleń, organ dokonał niewłaściwej oceny dowodów dając walor wiarygodności ww. świadkowi.

Nadto skarżący wskazał, iż protokół kontroli zawiera istotne braki formalne w postaci niewskazania przez funkcjonariusza Policji przyczyny odmowy złożenia przez skarżącego podpisu. Sama odmowa złożenia podpisu przez kontrolowanego może być skutkiem innych okoliczności, które powinny znaleźć odzwierciedlenie w protokole kontroli (zostać wskazane) i właśnie takiego wyjaśnienia zabrakło w treści protokołu, co oznacza, że z materiału dowodowego nie wynika, czy kontrola przebiegała w sposób legalny, czy kontrolowany został poinformowany o swoich uprawnieniach w sposób prawidłowy, a przede wszystkim nie pozwala na przyjęcie, że kontrolowany zgodził się z treścią spisanego jednostronnie protokołu i miał możliwość wniesienia zastrzeżeń.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że w dniu 1 czerwca 2017 r. (a zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji) weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Według art. 16 ww. ustawy nowelizującej k.p.a., do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (tj. k.p.a.) w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a – 96n ustawy zmienianej. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte 6 marca 2017 r. (czyli przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej k.p.a.) i zakończone ostateczną decyzją GITD z [...] stycznia 2018 r. (czyli po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej k.p.a.). Wobec wypełnienia dyspozycji przepisu art. 16 ustawy nowelizującej k.p.a., zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują przepisy k.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji z uwzględnieniem przepisów o mediacji (art. 96a – 96n znowelizowanego k.p.a.).

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WH. zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Jak stanowi art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z licencji.

Z kolei art. 4 pkt 11 u.t.d. definiuje przewóz okazjonalny jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, zaś art. 4 pkt 22 u.t.d. wskazuje, że przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego należy rozumieć obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

Według art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. I tak lp. 1.1 ww. załącznika przewiduje karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, a lp. 2.10 sankcjonuje taką samą karą pieniężną, tj. w wysokości 8.000 złotych, naruszenie w postaci wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Zdaniem Sądu, argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie budzi wątpliwości, iż w dniu [...] lutego 2017 r. skarżący dokonał przewozu dwóch pasażerów z [...] na ul [...] w [...]. Spór dotyczy oceny charakteru tego przejazdu. Przesłuchany w charakterze świadka jeden z pasażerów (A. T.) stwierdził, że wiedział, iż usługa jest płatna. Sam telefonicznie zamówił usługę taksówkową. Sąd podziela stanowisko GITD, że okoliczność wezwania Policji przez pasażerów – wobec niewydania na ich żądanie paragonu fiskalnego – przeczy stanowisku skarżącego, iż przejazd miał charakter grzecznościowy. Zupełnie irracjonalne, sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym byłoby przyjęcie, że osoba której czyni się uprzejmość następnie obciąża swego "dobroczyńcę" zeznaniami, które nie byłyby zgodne z prawdą. Gdyby pasażerowie byli przewożeni z uprzejmości, a nie w ramach zamówionej uprzednio usługi, to zwyczajowo potwierdziłby okoliczności tej uprzejmości. Doświadczenie życiowe i logika nie pozwalają na zaakceptowanie takiej wersji zdarzeń, którą przedstawił skarżący. Zresztą, sam skarżący w piśmie z 17 marca 2017 r. wyraził przypuszczenie, iż zaistniałe zdarzenie było prowokacją ze strony członków korporacji taksówkowych. Zeznania świadka potwierdza treść notatki urzędowej sporządzonej w dniu [...] lutego 2017 r. przez funkcjonariusza Policji kontrolującego pojazd skarżącego. Wynika z niej, że pasażerowie poinformowali policjanta, iż usługę przewozową zamówili dzwoniąc pod nr telefonu [...] do korporacji [...]. Za usługę mieli zapłacić w gotówce po przybyciu na miejsce (vide karta nr 16 akt administracyjnych sprawy). W tej sytuacji ocenie organu administracji podlegały materiały z kontroli stanowiące logiczny przebieg wydarzeń sporządzone przez Policję, zeznania pasażera A. T. oraz kierowcy. Gdyby skarżący podwoziłby pasażerów z grzeczności, to w jakim celu, pouczony o odpowiedzialności karnej, obcy mu pasażer A. T. składałby przeciwko niemu obciążające zeznania. Brak w tym logiki, a przy tym nie zostały złożone żadne wnioski dowodowe mogące uprawdopodobnić inne okoliczności sprawy.

Poza sporem jest, że w wyniku uzyskanej od Starosty [...] informacji ustalono, że skarżący nie posiada żadnego uprawnienia do wykonywania transportu drogowego osób. Nadto nie ulega wątpliwości, iż samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażera nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., nie był bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co potwierdzają zapisy dowodu rejestracyjnego oraz protokołu kontroli. Wynika z nich, że pojazd był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 7 osób wraz z kierowcą (vide odpowiednio karty nr 4 i nr 14 akt administracyjnych sprawy).

Stosownie do treści art. 74 ust. 1-4 u.t.d. z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę. Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.

Zatem podpisanie protokołu i wniesienie do niego zastrzeżeń jest uprawnieniem kontrolowanego, a nie obowiązkiem. Tym bardziej, brak tych czynności nie skutkuje uznaniem jego nieważności nawet w sytuacji, gdy kontrolujący nie wpisze do protokołu przyczyny odmowy podpisu. Okoliczność ta jest badana w całokształcie sprawy z uwzględnieniem, czy fakt ten ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Na gruncie niniejszej sprawy bezsporne jest, że w protokole kontroli nie podano przyczyny odmowy podpisania protokołu przez skarżącego, jednakże okoliczność ta nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Wyjaśnienia skarżącego oraz zeznania świadka stanowią materiał dowodowy uzupełniający protokół kontroli wraz z ustaleniami funkcjonariuszy Policji. Co do zasady, protokół z kontroli ma walor dokumentu urzędowego (tak Naczelny Sąd Administracyjny; dalej: "NSA" w wyroku z 3 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 997/15; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Postępowania kontrolnego często nie da się odtworzyć, jako że warunki kontroli są przeprowadzane "na gorąco" – adekwatnie do charakteru takiej kontroli na drodze, przewidzianej wszak w ustawie. Sama odmowa podpisania protokołu przez osobę kontrolowaną nie może podważać prawidłowości procedury kontrolnej.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d. w toku kontroli inspektor może przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d. jest regulacją szczególną wobec art. 79 k.p.a., której przyjęcie było uzasadnione wyjątkowym charakterem postępowania kontrolnego przeprowadzanego przez inspektorów inspekcji transportu drogowego czy Policję (vide wyrok NSA z 20 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1617/06).

Formułując (obok zarzutów naruszenia art. 80 k.p.a. i art. 74 u.t.d.) zarzut naruszenia art. 83 k.p.a. w zw. z art. 271 k.p.c. w zw. z art. 171 § 4 k.p.k., skarżący nie wskazał, który konkretnie przepis – jego zdaniem - zawiera odesłanie do stosowania przepisów k.p.c. i k.p.k., powołując się ogólnie w tym zakresie w uzasadnieniu skargi na "drogę analogii procesowej". W szczególności trudno upatrywać takiej podstawy w przepisie art. 83 § 3 k.p.a., w myśl którego przed odebraniem zeznania organ administracji publicznej uprzedza świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania.

W ocenie Sądu, nie ma racji skarżący kwestionując pytanie nr 1 zadane A. T. przesłuchiwanemu w charakterze świadka. Podnieść bowiem należy, iż przesłuchanie to odbyło się w dniu [...] listopada 2017 r., czyli po upływie prawie 9 miesięcy od daty kontroli. Konieczne było więc zwięzłe przywołanie zdarzenia, w związku z którym wezwano świadka. Ponadto zawarte w pytaniu fakty (przewóz dwóch pasażerów w dniu [...] lutego 2017 r. przez skarżącego z [...] na ul. [...] w [...]) były bezsporne i nie podlegały dowodzeniu. Sporny natomiast był charakter przedmiotowej usługi (kwestia odpłatności).

Sąd nie podziela też zarzutu naruszenia art. 74 u.t.d. Ocena w tym zakresie została dokonana prawidłowo przez organy, a niekwestionowany brak zapisu przyczyn odmowy nie został odniesiony do realiów niniejszej sprawy. Ogólnie postawiony zarzut "dla zarzutu", nawet słusznego, nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i zawiera wszystkie niezbędne informacje - kto, kiedy i w jakich okolicznościach dokonał kontroli; jakie czynności zostały przeprowadzone oraz co w wyniku tych czynności ustalono. Dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki zastano podczas kontroli. Jeżeli skarżący stan ten kwestionował, do czego miał prawo, to mógł dowodzić innego stanu faktycznego w toku wszczętego postępowania administracyjnego, czego nie uczynił. Ograniczył się do podważania dokonanych przez organy ustaleń, nie zgłaszając żadnych wniosków dowodowych.

Sąd uznał, że poczynione przez organy administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia kary pieniężnej w łącznej kwocie 10.000 zł wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi zastrzeżeń. Stanowisko wyrażone w obu decyzjach organy Inspekcji Transportu Drogowego uzasadniły w sposób prawidłowy, stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. Z kolei sam fakt, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, nie przesądza o tym, iż doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji wyroku.