Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1194/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, 6, 7
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 21 par. 3, art. 68 par. 1 i 2, art. 47 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Kleiber, sędzia WSA Marek Krawczak, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent m. W. (zwany dalej "Prezydentem") decyzją z dnia

[...] listopada 2012r., na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2, art. 13 § 1

pkt 1, art. 63 § 1 i art. 143 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja

podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej "O.p "), art. 2, art. 3,

art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm., zwanej dalej "u.p o.I. ") oraz na podstawie § 1

uchwały Rady m. W. z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie określenia

stawek podatku od nieruchomości na 2012r., ustalił S. O. (zwanemu dalej "Skarżącym") wymiar podatku od nieruchomości od lokalu

użytkowego położonego w W., przy ul. P. [...], na 2012r. w kwocie 1.488zł.

Do opodatkowania przyjęto - budynki pod działalność gospodarczą o pow.

67,83 m2. Wysokość podatku ustalono na podstawie danych będących w posiadania

organu podatkowego oraz danych z ewidencji gruntu.

W odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji, podnosząc,

że decyzja dotycząca podatku za 2012r. została doręczona 4 grudnia 2012r., czyli

wymierza podatek za okres miniony, co według Skarżącego nie jest zgodne

z prawem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej "SKO

w W.") decyzją z dnia [...] marca 2013r. utrzymało w mocy powyższą decyzję

organu I instancji.

SKO w W. odwołało się do art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.p.o.l. i

stwierdziło, że podatnikiem podatku od nieruchomości może być również osoba

fizyczna, prawna lub organizacyjna, której posiadanie wynika z "innego tytułu

prawnego". Jak wynika z poglądów doktryny należy przez to rozumieć zarząd,

użytkowanie lub inne szczególne formy gospodarowania nieruchomościami Skarbu

Państwa i jednostki samorządu terytorialnego - w tym w myśl ustawy z dnia

23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964r. Nr 16, poz. 93 ze zm., zwanej

dalej "K.c.").

SKO w W. wskazało, że jak wynika z akt sprawy w dniu 1 kwietnia

1993r. Skarżący zawarł z właścicielem nieruchomości - jednostką samorządu

terytorialnego m. st. W. umowę najmu przedmiotowego lokalu użytkowego,

która to umowa została rozwiązana z dniem 23 grudnia 2008.r, jednakże lokal ten nie

został zwrócony gminie. W ocenie SKO w W. powyższe przesądzało

o ciążącym na Skarżącym obowiązku podatkowym w podatku od nieruchomości -

w myśl art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu Skarżącego SKO

w W. wskazało na brzmienie art. 6 ust. 6 i ust. 7 u.p.o.l., art. 21 § 1 pkt 2

oraz art. 68 § 1 i § 2 O.p. i podkreśliło, że w myśl ww. przepisów decyzja dotycząca

zobowiązania podatkowego Skarżącego w podatku od nieruchomości na 2012r.

mogła zostać mu doręczona przez organ I instancji w ciągu 5 lat od końca roku

kalendarzowego w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. do dnia 31 grudnia

2017r. W ocenie SKO w W. był to zatem zarzut całkowicie bezzasadny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji SKO w W. oraz

poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżący podtrzymał argumentację, iż decyzja dotycząca podatku za 2012r.

została doręczona 4 grudnia 2012r., czyli wymierza podatek za okres miniony, co

według Skarżącego nie jest zgodne z prawem, zaś utrzymanie tej decyzji w mocy

przez SKO w W. uznał za błędne.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o oddalenie skargi,

podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane

są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów

administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające

zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub

procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy

też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa

uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie

kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r, poz. 270; dalej: p.p.s.a.).

Jednocześnie zgodnie z art. 134 p. p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe

kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu

uzasadniającym jego uchylenie.

Na wstępie podkreślić należy, że Skarżący nie przedstawił w skardze

konkretnych zarzutów naruszenia prawa procesowego lub materialnego, które

uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji, ograniczając się do jedynie do

stwierdzenia, że "Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję

Prezydenta m. W. (...)", co Skarżący "uważa za błędne".

Z treści odwołania Skarżącego, praktycznie biorąc, tożsamej z treścią skargi

przyjąć można, że autor skargi wywodzi wadliwość zaskarżonej decyzji z tego, że

decyzja Prezydenta m. W. z dnia 13 listopada 2012r. ustalająca wymiar

podatku od nieruchomości położonej przy ul. P. [...] w W. (lokal użytkowy)

na rok 2012 na kwotę 1.488 zł została mu doręczona 4 grudnia 2012r. i tym samym

ustala przedmiotowy podatek "za okres miniony".

W ocenie Sądu, przy tak zakreślonym sporze miedzy stronami, skarga nie

zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od

nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w

którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

Zgodnie zaś z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne mają obowiązek złożenia

organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych

zawierających niezbędne dane do wymiaru podatku. Informacja ta musi być

sporządzona na formularzu według ustalonego przez radę gminy w uchwale wzoru.

Powinna być złożona w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności

uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego. W przypadku wystąpienia w

trakcie roku podatkowego zmiany sposobu użytkowania budynku lub gruntu albo ich

części mającej wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku (o czym stanowi art. 6

ust. 3 u.p.o.l.), osoby fizyczne powinny poinformować o tym organ podatkowy w

terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych zmian.

Z przepisu art. 6 ust. 7 u.p.o.l. z kolei wynika, że podatek od nieruchomości

należny od osób fizycznych wymierzany jest za dany rok w drodze decyzji. Płatny

jest on w ratach w terminach: do 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku

podatkowego. Organem uprawnionym do podejmowania tych decyzji jest wójt

(burmistrz, prezydent) właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Inni

pracownicy samorządowi, ze skarbnikiem gminy włącznie, mogą wydawać decyzje

wymiarowe w zakresie podatku od nieruchomości tylko z upoważnienia i w imieniu

wójta (burmistrza, prezydenta) - jak w niniejszej sprawie (kwestia ta jest między

stronami niesporna).

Dodać można, że począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r., zmieniły się zasady

wydawania przez gminny organ podatkowy decyzji ustalających i określających

wysokość podatku od nieruchomości.

W zmienionym art. 21 § 3 O.p. zapisano, że jeżeli organ podatkowy w

postępowaniu podatkowym stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim

obowiązku, nie zapłacił w całości lub części podatku, nie złożył deklaracji albo że

wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, to organ

podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

W ten sposób istniejące do końca 2002. r. decyzje określające wysokość zaległości

podatkowych zastąpiono decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego.

Odnosząc to do podatku od nieruchomości, należy zauważyć, że decyzja określająca

wysokość zobowiązania podatkowego znajdzie zastosowanie tylko do osób

prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej

(podatków powstających z mocy prawa).

Natomiast decyzje ustalające (wymiarowe) są wydawane w stosunku do osób

fizycznych a zobowiązanie podatkowe powstaje po doręczeniu decyzji. Decyzja

określająca wysokość zobowiązania podatkowego nie może być wydana w stosunku

do zobowiązań, które powstają w drodze doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej

wysokość zobowiązania.

Doręczenie decyzji wymierzającej podatek powinno nastąpić w ciągu 3 lat od

licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, o

czym stanowi art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Po upływie tego terminu organ

podatkowy traci kompetencję do ustalenia (ukształtowania) wysokości zobowiązania

podatkowego, czego skutkiem jest to, że powstanie tego zobowiązania nie jest już

możliwe. Termin do wydania decyzji ulega przedłużeniu do 5 lat, jeżeli podatnik nie

poinformuje organu podatkowego o powstałym obowiązku podatkowym poprzez

złożenie stosownej informacji albo też w informacji tej nie poda wszystkich danych niezbędnych do prawidłowego ustalenia zobowiązania podatkowego, o czym stanowi

przepis art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej.

Poza sporem jest, co przyznaje Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w

skardze do tut. Sądu, że zaskarżona decyzja z dnia [...] listopada 2012r. ustalająca

wymiar podatku od wymienionej nieruchomości na 2012r. została skarżącemu

doręczona 4 grudnia 2012r., a więc przed upływem 3 lat, licząc od końca roku

kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Tym samym, jak słusznie

wskazuje organ odwoławczy, decyzja ustalająca wysokość zobowiązania została

doręczona w terminie skutkującym powstanie zobowiązania do zapłacenia podatku

wynikającego z zaskarżonej decyzji.

Jak prawidłowo także wskazał organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu, w

przypadku gdy decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została

doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej

zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, wówczas termin płatności podatku,

zgodnie z art. 47 § 1 i 2 O.p., wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej

wysokość zobowiązania podatkowego. Nie oznacza to jednak, jak chce tego

Skarżący, że decyzja taka nie wywołuje żadnych skutków prawnych.

W związku z tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu oraz, że Sąd nie

dopatrzył się innych naruszeń, które bierze pod uwagę z urzędu, Sąd na podstawie

art.151p.p.s.a.zobowiązany był skargę oddalić.