Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1128/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO"), po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia [...] (zwanego również: "Stowarzyszeniem") od decyzji nr [....] Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2013 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji garaży, parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni nie mniejszej niż 0,5ha, w ramach budowy i rozbudowy zespołu budynków biurowo- usługowych "[...]" z parkingami podziemnymi, infrastrukturą techniczną oraz założeniem parkowym na działce ew. nr [...] z obrębu [...], części działek ew. nr [...], [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Decyzją wydaną w dniu [...] listopada 2013r. Prezydent W. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla wyżej wskazanego przedsięwzięcia i określił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji:

- nałożone postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...];

- wynikające z opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2013r., znak: [...];

- określone przez Prezydenta W.

oraz wskazał wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w projekcie budowlanym nałożone postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] i określone przez Prezydenta W.

W treści uzasadnienia Prezydent W. wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja jest kontynuacją założenia inwestycyjnego (budowy zespołu biurowo-usługowego). Inwestycja ta uzyskała pozytywną opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r.) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. (opinia z dnia [...] czerwca 2013r.). Warunki uzgodnień określone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. zostały uwzględnione w decyzji. Podniósł, że z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (Raport o oddziaływaniu na środowisko) wynika, że zasięg oddziaływań projektowanych budynków 4b i 7 w ramach budowy i rozbudowy zespołu budynków biurowo-usługowych "[...]" z parkingiem podziemnym, infrastrukturą techniczną oraz założeniem parkowym wraz z oddziaływaniem skumulowanym obiektów objętych I etapem realizacji inwestycji potwierdzają dotrzymanie standardów jakości środowiska przy uwzględnieniu zaleceń zawartych w w/w uzgodnieniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. oraz w przedmiotowej decyzji.

Odwołanie od w/w decyzji wniosło Stowarzyszenie [...].

W odwołaniu Stowarzyszenie podniosło, że nie zostały uwzględnione warunki ochrony [...] korytarza regeneracji i wymiany powietrza, jak również zarzuciło nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W szczególności zarzucono, że organ nie ustosunkował się wnikliwie do argumentów podniesionych w pismach oznaczonych jako: "[...]" oraz "[...]".

Pismem z dnia 4 lutego 2014r., uzupełnionym w dniu 11 lutego 2014r. inwestor W. sp. z o. o. odniósł się do argumentów zawartych w odwołaniu Stowarzyszenia [...].

SKO w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. wskazało, że inwestycja polegająca na budowie i rozbudowie kompleksu biurowo- usługowego "[...]" obejmuje prace budowlane na działce nr ew. [...] oraz częściowo na działkach nr ew. [...] i [...] (z uwagi na połączenie funkcjonalne i technologiczne) i jest kontynuacją założenia inwestycyjnego zlokalizowanego na działkach sąsiednich, tj. na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] (dla którego wydano odrębną decyzję o warunkach zabudowy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzję pozwolenia na budowę).

Następnie organ opisał, na czym polega planowana inwestycja oraz opisał jej sąsiedztwo.

SKO podniosło, że podstawowym materiałem dowodowym mającym na celu określenie faktycznego wpływu na środowisko jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który spełnia wymagania ustalone w przepisie art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą o OOŚ" oraz uwzględnia dodatkowe warunki wynikające ze specyfiki terenu inwestycji (postanowienie Nr [...] Prezydent W. z dnia [...] sierpnia 2012r.). Mianowicie są to m. in.:

• oddziaływanie inwestycji na aleje lipowe,

• wpływ planowanego przedsięwzięcia na zmianę stosunków wodnych w rejonie pomników przyrody - alei lipowych, z uwzględnieniem wpływu skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami,

• sposób zabezpieczenia pomników przyrody przed oddziaływaniem planowanej inwestycji, na etapie realizacji i eksploatacji,

• ocena stopnia zanieczyszczenia gleby i ziemi.

Organ pierwszej instancji ustalając środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowej inwestycji uzyskał wymagane prawem uzgodnienia. Zdaniem SKO, organ ten prawidłowo określił, przeanalizował oraz dokonał zgodnie z przepisami ustawy OOŚ m. in. oceny bezpośredniego oraz pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia na pomniki przyrody (aleje lipowe) i wody gruntowe oraz możliwego kumulowania się oddziaływań rozpatrywanego przedsięwzięcia z oddziaływaniem innych przedsięwzięć zlokalizowanych na sąsiednich działkach, jak i możliwości i sposoby zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wymagania w zakresie monitoringu.

Z przeprowadzonej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, w ocenie organu odwoławczego, że standardy jakości środowiska zostaną dotrzymane.

Realizacja inwestycji wiąże się z uciążliwościami w zakresie emisji substancji do powietrza, emisji hałasu w związku z pracą sprzętu budowlanego i innych maszyn i urządzeń oraz transportem jak i powstawaniem odpadów i ścieków. Jak podniosło SKO, będą one miały charakter krótkotrwały i okresowy oraz ustaną po zakończeniu budowy.

Ponadto organ stwierdził, że:

• emisja substancji zanieczyszczających z terenu inwestycji w trakcie budowy nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na stan jakości powietrza. Ścieki będą gromadzone w zbiornikach bezodpływowych, a odpady będą selektywnie gromadzone w oznakowanych kontenerach;

• w fazie eksploatacji przedsięwzięcia występować będą oddziaływania w zakresie emisji substancji do powietrza, hałasu oraz powstawaniem odpadów i ścieków;

• na terenie występować będzie emisja hałasu komunikacyjnego (związanego z ruchem po terenie oraz drogach wewnętrznych aż do dróg publicznych) oraz emisja hałasu ze stacjonarnych źródeł (instalacja wentylacji garaży, instalacja wentylacji ogólnej);

• realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie spowoduje pogorszenia klimatu akustycznego w sąsiedztwie i nie będzie stanowić zagrożenia dla terenów chronionych akustycznie;

• źródłem emisji substancji do powietrza będą poruszające się po terenie kompleksu pojazdy samochodowe oraz emisje pochodzące z parkingów podziemnych, które będą wentylowane przez zespół instalacji wentylacji mechanicznej z emitorami spalin na dachu budynków. Emisja substancji zanieczyszczających do powietrza nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na stan jakości powietrza;

• ścieki przemysłowe z garaży po podczyszczeniu w instalacji do podczyszczania ścieków przemysłowych będą odprowadzane do miejskich urządzeń kanalizacji;

• ścieki z terenów utwardzonych będą wprowadzane do instalacji separatora węglowodorów zintegrowanego z osadnikiem do podczyszczania, co będzie warunkować dotrzymanie dopuszczalnych zanieczyszczeń wprowadzanych do gruntu;

• odpady zbierane będą w sposób selektywny, ze wstępnym wyodrębnieniem odpadów nadających się do odzysku, z zakazem ich wzajemnego mieszania, w tym również z odpadami innymi niż niebezpieczne;

• w fazie likwidacji przedmiotowej inwestycji oddziaływanie będzie krótkotrwałe związane z demontażem i rozbiórką. Można je porównać do tych które występują w fazie realizacji - emisja hałasu komunikacyjnego i emisja substancji zanieczyszczających do powietrza pochodzących z zaangażowanych maszyn i urządzeń mechanicznych, emisja ścieków;

• emisja substancji zanieczyszczających z uwagi na ograniczony czas jej występowania nie będzie miała istotnego wpływu na stan czystości atmosfery;

• emisja hałasu komunikacyjnego nie będzie powodowała pogorszenia klimatu akustycznego z uwagi na czas trwania i prognozowany zasięg izolinii.

Nadto nie stwierdzono możliwości ponadnormatywnego kumulowania się oddziaływań przedmiotowego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami zlokalizowanymi poza terenem należącym do inwestora oraz nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy przyrody, jak również nie stwierdzono transgranicznego oddziaływania na środowisko.

SKO podniosło, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera również określenie rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia, a także dokonuje określenia warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji. Określone zostały również wymogi dotyczące ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, chroniące pomniki przyrody i wody gruntowe przed zanieczyszczeniem substancjami ropopochodnymi, zanieczyszczeniami powietrza i hałasem oraz w zakresie monitoringu.

Dokonując analizy przedłożonych dokumentów, w tym Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, SKO doszło do wniosku, że na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm zanieczyszczeń powietrza poza terenem.

Jedynie w fazie budowy i likwidacji może dojść do krótkotrwałego przekroczenia wartości dopuszczalnych poziomu dźwięku A w porze dnia na terenach chronionych akustycznie znajdujących się w sąsiedztwie na kierunku zachodnim i południowym. Uciążliwość ta nie spowoduje trwałych zmian w środowisku i w projekcie budowlanym zostaną przewidziane działania mające na celu jego ograniczenie.

Zdaniem SKO przeprowadzone postępowanie wykazało, że uciążliwości związane z realizacją i funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia nie wykroczą poza dopuszczalne normy przy spełnieniu określonych w decyzji środowiskowej warunków. Wymogi emisyjne zostaną zachowane w przypadku zastosowania się wnioskodawcy do nałożonych warunków.

Odnosząc się do argumentów odwołującego się Stowarzyszenia, SKO wyjaśniło, że z Raportu wynika, że "projektowane przedsięwzięcie polegające na budowie dwóch budynków biurowych jest zaprojektowane tak, aby nie powodować zakłóceń w przepływie powietrza na osi północ-południe. Budynki przylegają do istniejącej zabudowy i nie stanowią w żadnym przypadku nowej przeszkody na drodze mas powietrza napowietrzających centrum W. Zagospodarowanie terenu nawiązuje do istniejącej zabudowy biurowej i pozostawia wolną przestrzeń między budynkami do przepływu mas powietrza, co sprzyja wymianie mas powietrza na kierunku północ-południe."

Natomiast ze Studium Uwarunkowań i Kierunków zagospodarowania Przestrzennego W. nie wynika zakaz zabudowy korytarzy powietrza, bowiem "na obszarach korytarzy wymiany powietrza ustala się następujące zasady zagospodarowania:

• zakaz lokalizowania urządzeń i instalacji mogących niekorzystnie wpływać na jakość powietrza,

• zakaz lokalizowania zabudowy ograniczającej swobodny przepływ mas powietrza,

• obowiązek zagospodarowania obszaru w sposób sprzyjający wymianie powietrza,

• zagospodarowanie obszarów na warunkach określonych w Studium".

W ocenie SKO, z Raportu wynika w sposób jednoznaczny, że przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnego zanieczyszczenia powietrza, jak również nie spowoduje ograniczenia dla przepływu mas powietrza, w szczególności, że w ramach inwestycji "[...]" zostały już wybudowane, bądź jest w budowie sześć budynków.

Stowarzyszenie [...] wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję SKO z dnia [...] marca 2014 r.

W uzasadnieniu podniesiono, że Stowarzyszenie aktywnie uczestniczyło w postępowaniu środowiskowym przedkładając wnioski i uwagi do projektu inwestycji i Raportu odziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, zwanego dalej: "Raportem" (m. in. pisma [...], oraz [...]). Autor Raportu jednak nie dokonał analizy w zakresie konfrontacji uwag i wniosków Stowarzyszenia z ze swoim poglądem na kwestię oceny ingerencji projektu inwestycji na [...] korytarz regeneracji i wymiany powietrza.

Także Prezydent W. nie dokonał analizy zgłoszonych przez Stowarzyszenie uwag i w konsekwencji nie wyjaśnił do końca kwestii oceny ingerencji inwestycji na [...] korytarz regeneracji i wymiany powietrza. W decyzjach nie odniesiono się do dowodów powołanych przez Stowarzyszenie , tj. do ww. pism [...], oraz [...], pisma [...] z dnia [...] listopada 1999 r., opinii [...] "Znaczenie klinów nawietrzających w systemie przewietrzania W.", opracowania ekofizjograficzego do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., programu ochrony środowiska dla W. na lata 2009-2012r. z uwzględnieniem perspektywy do 2016r., programu ochrony powietrza dla strefy [...], raportu "Strategiczny plan adaptacji dla sektorów i obszarów wrażliwych na zmiany klimatu do roku 2020 Min. Środowiska grudzień 2012r.; wyroku WSAIV SA/WA 1631/11.

Zdaniem Stowarzyszenia, organ odwoławczy nie ustalił prawidłowo okoliczności faktycznych sprawy w zakresie ochrony [...] klina i bezkrytycznie zaaprobował pogląd autora Raportu, co świadczy o wadliwie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym.

W skardze powołano raport pn: "Jakość ocen oddziaływania na środowisko w Polsce Krajowa praktyka a prawo wspólnotowe. WWF Polska/Instytut Ekonomii Środowiska", zgodnie z którym uwagi zgłaszane przez społeczeństwo nie są uwzględniane w toku postępowań administracyjnych. Powyższe, zdaniem skarżącego, potwierdza złą praktykę organów administracji.

Stowarzyszenie podkreśliło, że system regeneracji i wymiany powietrza to system ogólnomiejski i dlatego zakłócenie jego funkcjonowania może mieć skutek systemowy, a skutki mogą dotknąć miasta jako całości. Organ powinien zbadać skumulowane oddziaływanie na klin różnych inwestycji:

- istniejącego osiedla "[...]" w rejonie ulic R[...] i [...];

- planowanego zespołu zabudowy wielofunkcyjnej "[...]";

- garażu wielopoziomowego wraz z powierzchnią wystawienniczą oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...],[...],[...],[...]z obrębu [...], przy ul. [...] w W.;

- zespołu wielokondygnacyjnych budynków biurowych z infrastrukturą towarzyszącą na działkach ewidencyjnych nr nr: [...],[...],[...],[...] i [...],[...],[...],[...] i [...] obręb [...], przy ul. [...],

- kompleksu biurowego [...] – etap E, F

- planowanej budowy garaży, parkingów samochodowych lub zespołu parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, w ramach realizacji budynku biurowego [...] – etap G na dz. Ew. [...], obręb [...], przy ul. [...].

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, oceniając argumenty skargi jako nieprzekonujące.

W piśmie z dnia 18 czerwca 2014 r. do skargi Stowarzyszenia odniósł się także inwestor – W. spółka z o. o. z siedzibą w W., który również, po dokonaniu analizy zarzutów skargi, uznał je za nieuzasadnione i wniósł o jej oddalenie. W ocenie inwestora organ nie naruszył procedury przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji jak również przepisów prawa materialnego a decyzja została wydana zgodnie z ustawą o ocenach. Wskazał, że inwestor przedstawił raport, który jest dowodem w sprawie a którego podważanie może nastąpić jedynie poprzez sporządzenie innego opracowania tego samego rodzaju (wyrok NSA z 20 grudnia 2011r., sygn. akt II OSK 1717/10) takie opracowania nie zostały przedstawione w sprawie. Wskazał również, że powoływana przez skarżącego Dyrektywa Rady 85/337/EWG z 27 czerwca 1985 roku w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska oraz krajowymi i wspólnotowymi wytycznymi, zaleceniami i dobrymi praktykami w sprawie przeprowadzania ocen oddziaływania na środowisko naturalne (Dz.urz. WE L175 z 5 lipca 1985 ze zm.) została przetransponowana do prawodawstwa polskiego w postaci ustawy o ocenach. Skoro ustawa ta implementuje zapisy dyrektywy to brak jest podstaw, aby podważać zgodność raportu z wymogami wynikającymi z niej. Organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy i przeprowadził jego ocenę dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem uczestnika, postępowania twierdzenia skarżącego, co do negatywnego wpływu inwestycje na [...] korytarz regeneracji i wymiany powietrza nie została poparta argumentami o charakterze merytorycznym. Z wyliczeń zawartych w raporcie w zakresie oddziaływania wyrzutni z parkingów podziemnych, na jakość powietrza, poziom norm nie będzie przekroczony. Budynki są usytułowane w linii istniejącej zabudowy i nie zawyżają korytarza powietrznego, co również potwierdza raport. Powoływanie przez stowarzyszenie dokumenty nie mają mocy dowodowej a zawarte w nich uwagi dotyczące konieczności zbadania odziaływań na korytarz są lakoniczne, pozbawiane podstaw merytorycznych i nie dotyczą tej budowy. Pozostałe dokumenty tj. opracowanie Zakładu Geoekologii i Klimatologii Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania im. Stanisława Leszczyckiego PAN z 2004 roku są kserokopią, nieponumerowaną i w związku z tym trudno stwierdzić, czy jest to całość opracowania, czy też jej fragment. Kolejne pismo Biura Planowania i Rozwoju W. z [...] listopada 1999 skierowanie jest do Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska i jest stanowiskiem organu, co do zasad wymiany powietrza w strefie centralnej miasta. Pismo to nie może stanowić dowodu w sprawie i podobnie jak opracowanie Zakładu Geoekologii nie dotyczy tej inwestycji (wyrok NSA w Warszawie z 6 marca 2009; sygn. akt II OSK 311/08). Organy administracji nie maja obowiązku odnosić się do tego rodzaju dokumentów tym bardziej, że opracowanie ma charakter ogólny podobnie jak powołany przez stowarzyszanie program ochrony środowiska dla W. na lata 2009-2012. Wbrew zarzutom skargi organ nie miał obowiązku dokonywać analizy studium, który nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., póz. 270 - dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowo administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o OOŚ, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje zapewnienie spełnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska w procesie inwestycyjno-budowlanym. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu dostarczenie organowi administracji wiedzy, która pozwoli rozstrzygnąć sprawę administracyjną dotyczącą środowiskowych uwarunkowań zgodnie z zasadami wyrażonymi w k.p.a. W ramach swobodnej oceny dowodów, organ musi ustalić stan faktyczny tak, aby rozstrzygnięcie odpowiadało zasadzie prawdy obiektywnej.

Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o OOŚ postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wszczynane na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia. Wniosek powinien spełniać wymagania określone w k.p.a. oraz w ustawie o OOŚ.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie, nie zaistniała żadna przesłanka uniemożliwiająca wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z wnioskiem inwestora. Po stronie organów administracji publicznej powstał więc obowiązek ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, organ I instancji, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Postępowanie z udziałem społeczeństwa zostało przeprowadzone również prawidłowo. Udział społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu został zapewniony zgodnie z zasadą partycypacji społecznej (publicznej). Zasada ta na gruncie przepisów ustawy o OOŚ oznacza, że "każdy ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa" (art. 5). W opinii Sądu, w przedmiotowym postępowaniu prawidłowo przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z treścią raportu. Przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ I instancji prawidłowo zastosował kryteria określone w art. 80 ust. 1 ustawy o OOŚ. Organ wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy o OOŚ oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W sentencji decyzji znalazły się wszystkie uwarunkowania wskazane przez organ uzgadniający oraz wynikające z raportu. Zdaniem Sądu, decyzja organu I instancji spełnia wymogi określone w art. 107 k.p.a. jak i warunki określone w art. 82 ustawy o OOŚ.

Szczegółowe wymagania, jakie powinien spełniać raport o oddziaływaniu na środowisko zawarte zostały w art. 66 ustawy o OOŚ.

Raport oceniony jako kompletny mógł stanowić podstawę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, utrzymaną w mocy przez organ II instancji. Waga dokumentu jakim jest raport, jest niebagatelna, jako że stanowi on jeden z podstawowych dokumentów, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Sporządzony dla potrzeb uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest zatem jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, ale nie jedynym, który warunkuje wydanie końcowej decyzji.

Raport, jest jednym z dowodów na podstawie których wyspecjalizowany organ podejmuje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ, wydając decyzję środowiskową występuje w tym przypadku w roli organu wyspecjalizowanego w skład którego wchodzą osoby posiadające umiejętności zawodowe do oceny czy raport jest zgodny z przepisami prawa, czy zawiera wszystkie niezbędne elementy i czy na jego podstawie da się w sposób nie budzący wątpliwości ustalić wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko. Organ, wydając rozstrzygnięcie ocenia wszystkie dowody zgromadzone w sprawie a jego decyzji powinna znajdować oparcie w przepisach prawa i być wynikiem określonego - znajdującego oparcie w logice i przepisach prawa procesu decyzyjnego. Takiej ocenie podlegał raport. Raport jest jednym z dowodów a obowiązek jego złożenia wynika z art. 74 ust. 1 ustawy o ocenach, który stanowi, że wnioskodawca występując z wnioskiem ma obowiązek przedstawienia raportu jako jednego z dokumentów niezbędnych przy wydawaniu decyzji środowiskowej. A zatem, co do zasady, raport jest przestawiany przez wnioskodawcę i może być uzupełniany o ile organ dojdzie do przekonania, że zawiera braki uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie zgłoszonego wniosku.

Z kolei dowodem w postępowaniu administracyjnym jest wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego a nie jest sprzeczne z prawem – o czym stanowi art. 75 § 1 K.p.a.

W zasadzie główny zarzut skargi sprowadza się do tego, że autor Raportu nie dokonał konfrontacji uwag Stowarzyszenia (przede wszystkim zawartych w pismach oznaczonych sygn. [...], oraz [...] oraz załączonych do nich dokumentach) ze swoim poglądem na kwestię oceny ingerencji inwestycji na korytarz regeneracji i wymiany powietrza, a następnie organy, bezkrytycznie przyjęły ustalenia raportu, również nie odnosząc się do argumentów powołanych w wymienionych wyżej pismach i opracowaniach przedłożonych przez Stowarzyszenie.

W ocenie Sądu zarzut ten jest nieuzasadniony. Organy dokonały prawidłowej analizy Raportu pod kątem spełniania wymogów stawionych przez art. 66 ustawy Należy podkreślić, że zarzuty Stowarzyszenia wobec Raportu są ogólnikowe. Brak jest przede wszystkim wykazania niezgodności raportu z przepisem art. 66 ustawy. Zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu.

Brak jest podstaw do tego aby za takie ekspertyzy uznać pisma złożone przez Stowarzyszenie w toku postępowania administracyjnego, na które powołuje się w skardze. Pismo oznaczone jako: [...], w którym wskazano na konieczność zbadania oddziaływań na korytarz wymiany i regeneracji powietrza nie zawiera merytorycznych i skonkretyzowanych zarzutów, co do planowanej inwestycji. Do przedmiotowego pisma załączono opracowanie Zakładu Geoekologii i Klimatologii Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania im. Stanisława Leszczyckiego PAN z 2004 r. jest kserokopią, nieponumerowaną i w związku z tym, trudno stwierdzić, czy jest to całość opracowania czy też jej fragment. Praca ta jest opracowaniem ogólnym i jako taka nie została sporządzona na potrzeby sprawy dotyczącej niniejszej inwestycji, tym samym należy zgodzić się z organem oraz inwestorem, że nie mogła stanowić dowodu w sprawie. Kolejne pismo Biura Planowania i Rozwoju W. z [...] listopada 1999 skierowanie jest do Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska jest stanowiskiem Organu, co do zasad wymiany powietrza w strefie centralnej miasta. Tego typu praca poglądowa, nie sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania, również nie może stanowić dowodu w tym postępowaniu administracyjnym. Nie są to bowiem prace przygotowane dla potrzeb tego postępowania, ani też nie są opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a.

Cytowany w piśmie Stowarzyszenia [...] fragment "Opracowania ekofizjograficznego...." opisuje charakterystykę korytarza [...] i uwagę, że funkcjonowanie tego korytarza jest możliwe pod warunkiem zakazu wprowadzania nowej zabudowy. Niniejsze opracowanie jest dokumentem pomocniczym do Studium, a w samym Studium taki zakaz nowej zabudowy na terenie korytarza nie został wprowadzony.

Organy administracji nie miały obowiązku odnosić się do materiałów, które nie stanowiły dowodów w sprawie, czy też do uwag i wniosków opierających się na takich materiałach. Podobnie ocenić należy pismo organu z dnia [...] listopada 1999r. odnoszące się do zasad ogólnych funkcjonowania klinów napowietrznych, a nie do konkretnej inwestycji planowanej przez Inwestora.

Również powoływany w skardze raport pn: "Jakość ocen oddziaływania na środowisko w Polsce, Krajowa praktyka a prawo wspólnotowe" WWF Polska/Instytut Ekonomii Środowiska", stanowi ogólną analizę postępowań środowiskowych w Polsce, nie odnosząc się w żadnej mierze do planowanej inwestycji.

Podobnie ogólny charakter ma powołany przez Stowarzyszenie Program ochrony środowiska dla miasta W. na lata 2009 - 2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 roku, który jest dokumentem strategicznym, wykonanym na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), która nałożyła na wszystkie szczeble administracji samorządowej obowiązek opracowania programów ochrony środowiska, w celu realizacji polityki ekologicznej państwa. Program jest dokumentem, zawierającym strategię miasta w zakresie ochrony środowiska, określającym wynikające z niej konkretne przedsięwzięcia i przedstawia aktualny stan środowiska oraz określa hierarchię niezbędnych działań, które będą zmierzały do poprawy tego stanu. Zauważyć także należy, iż w piśmie "[...]" jako załączniki Stowarzyszenie powołało ogólne opracowania i programy, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, (który nie stanowił analogicznego do sprawy niniejszej stanu faktycznego) oraz Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego W. 2006 r. Żaden przepis prawa regulujący kwestię wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie nakazuje organowi administracji brać pod uwagę przy wdawaniu decyzji zapisów zawartych w tego rodzaju opracowaniach.

Zatem przedłożone przez Stowarzyszenie pisma i opracowania, nie zostały sporządzone dla potrzeb tego konkretnego postępowania i nie podważają ustaleń Raportu złożonego w niniejszej sprawie.

Stowarzyszenie w skardze podniosło, że system regeneracji i wymiany powietrza to system ogólnomiejski i dlatego zakłócenie jego funkcjonowania (przy uwzględnieniu efektu kumulacji) może mieć skutek systemowy – czyli ogólnomiejski, a więc skutki mogą dotknąć miasta jako całości.

Odnosząc się to tej kwestii, należy podkreślić, że w raporcie przeanalizowano wpływ przedsięwzięcia na stan jakości powietrza wraz z uwzględnieniem aktualnego tła zanieczyszczeń powietrza oraz kumulacji oddziaływań z całego kompleksu "[...]". Przeanalizowano również wpływ przedsięwzięcia na "korytarz [...]". Należy mieć na uwadze, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie dwóch relatywnie niewielkich siedmiokondygnacyjnych budynków biurowych, które swoimi parametrami nawiązują do istniejącej zabudowy. Sugestia Stowarzyszenia, że taka inwestycja (dwa siedmiokondygnacyjne budynki) może zakłócać ogólnomiejski system regeneracji i wymiany powietrza i "skutki mogą dotknąć miasta jako całości" jest bardzo ogólna, zbyt daleko idąca i niepoparta konkretną i przekonującą argumentacją.

Nieuzasadnione jest także twierdzenie, że wnioski i uwagi Stowarzyszenia zgłoszone na etapie umożliwiającym udział społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym przedmiotowej inwestycji nie zostały rozpatrzone przez organ pierwszej instancji. Przeczy temu analiza tej decyzji, gdzie na stronie 12 i 13 organ odniósł się do argumentacji Stowarzyszenia, podając przyczyny jej nieuwzględnienia.

SKO ponownie oceniło Raport w postępowaniu odwoławczym, przez pryzmat argumentów zawartych w odwołaniu. Odnośnie niezgodności raportu z prawem unijnym wskazać należy, że zapisy dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska oraz krajowymi i wspólnotowymi wytycznymi, zaleceniami i dobrymi praktykami w sprawie przeprowadzania ocen oddziaływania na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z 5 lipca 1985 r., ze zm.) zostały przetransponowane do prawodawstwa polskiego w postaci obowiązującej obecnie ustawy. Skoro, raport sporządzony dla planowanej inwestycji nie został wykonany sprzecznie z wymogami wynikającymi z art. 66 ustawy OOŚ, która implementuje zapisy ww, dyrektyw, to brak jest również podstaw, aby podważać jego zgodność z wymogami wynikającymi z ww. dyrektywy Rady.

Podsumowując należy stwierdzić, że Sąd uznał, iż zarzuty skargi są bezpodstawne, również z urzędu nie dopatrzył się naruszenia przepisów, uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ppsa, skargę należało oddalić.