Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 215/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6063 Opłaty eksploatacyjne
Hasła tematyczne: Prawo geologiczne i górnicze
Skarżony organ: Urząd Górniczy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140 ust1, ust 2 pkt 2, ust 3 pkt3
journal: Dz.U. 2017 poz 2126
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia 10 grudnia 2021 r. nr PR.543.7.2017 ldz.37800/12/2021/TM w przedmiocie opłaty podwyższonej za wydobycie piasku i żwiru bez wymaganej koncesji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 10 grudnia 2021 r. o numerze PR.543.7.2017, Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach (dalej: Prezes WUG, organ II instancji) uchylił w całości decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. (dalej OUG, organ I instancji) z dnia 2 stycznia 2017 r., znak [...] i orzekł wobec J. P. (dalej skarżący, strona) opłatę podwyższoną za wydobycie bez wymaganej koncesji 1080 ton piasku ze żwirem w wysokości 25.056,00 zł.

Jako podstawę skargi organ II instancji wskazał: art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej "k.p.a.", w zw. z art. 140 ust 1 oraz art. 140 ust 2 pkt 2 i ust 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U z 2017 r. poz.1257 ze zm.), dalej: "P.g.g".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes WUG odniósł się w znacznym stopniu do zarzutów skarżącego, które są zasadniczo tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu z dnia 16 grudnia 2017 r. Organ uwzględnił między innymi ustalenia poczynione w wyroku z dnia 26 marca 2018 r. sygn. akt III SA/GL 869/17 WSA w Gliwicach oraz w wyroku z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II GSK 1323/18.

Nadto organ II instancji wskazał że skarżący prowadził wydobycie kopaliny kruszywa naturalnego (piasku), bez wymaganej koncesji z działek o nr. ewidencyjnym nr [...] położonej w miejscowości S., gmina F., województwo [...], co zostało ustalone w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy i co nie budzi wątpliwości. Ponieważ organ II instancji ustalił m.in. w oparciu o dowody ze zdjęć, oględzin, zeznań świadków oraz wyjaśnień poprzedniego dzierżawcy działek że w okresie od 20 kwietnia 2016 r. do 2 czerwca 2016 r. były wydobywane kopaliny bez wymaganej koncesji, kopaliny – kruszywa naturalnego (piasku ze żwirem), w związku z czym ustalił skarżącemu podwyższoną opłatę za wydobycie.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia 2 stycznia 2017 r. znak KRO 543.12.2016.TZ organ I instancji ustalił opłatę podwyższoną wobec skarżącego za wydobycie w okresie od 20 kwietnia 2016 r. do 2 czerwca 2016 r. bez wymaganej koncesji 4195,08 ton (2330,6 m3 piasku ze żwirem) z części działki gruntowej o nr [...] położonej w miejscowości S., gmina F.. powiat [...], województwo [...] opłatę podwyższona w wysokości 97 325,856 zł., od tej decyzji w dniu 16 stycznia 2017 r., skarżący wniósł odwołanie do organu II instancji, który po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 2 sierpnia 2017 r. znak PR.543.7.2017, utrzymał ww. decyzję organu I instancji.

Skarżący w dniu 7 września 2017 r. wywiódł skargę do WSA w Gliwicach wnosząc o uchylenie ww. decyzji zarówno organu I instancji jak i organu II instancji. Wyrokiem z dnia 26 marca 2018 r. sygn.. akt III SA/GL 869/17 WSA w Gliwicach uchylił ww. decyzję z dnia 2 sierpnia 2017 r.

Od ww. wyroku z dnia 26 marca 2018 r. sygn. akt III SA/GL 869/17 WSA w Gliwicach, organ II instancji wywiódł skargę kasacyjną do NSA, który wyrokiem z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II GSK 1323/18 ją oddalił.

W związku z wyżej przywołanymi wyrokami organ II instancji rozpoznał odwołanie skarżącego z dnia 16 stycznia 2017 r. od decyzji z dnia 2 stycznia 2017 r., znak [...] i uchylił ją w całości decyzją z dnia 10 grudnia 2021 r. o numerze PR.543.7.2017, i orzekł opłatę podwyższoną wobec skarżącego za wydobycie w okresie od 20 kwietnia 2016 r. do 2 czerwca 2016 r. bez wymaganej koncesji 1080 ton piasku ze żwirem w wysokości 25.056,00 zł., oraz zobowiązał skarżącego do wniesienia ww. opłaty w wysokości 60% ustalonej kwoty tj. 15 034,00 zł na konto gminy F. i w wysokości 40% tej kwoty tj. 10 022,00 zł. na konto Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że na działce gruntowej o nr [...] położonej w miejscowości S., gmina F. doszło do wykonywania działalności bez wymaganej koncesji polegającej na wydobywaniu kruszywa naturalnego.

Dowodami potwierdzającymi nielegalna eksploatację były zeznania świadków z których wynika, że skarżący wydobył i wywiózł z przedmiotowej działki piasek ze żwirem.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy chyba, że przepisy prawa uległy zmianie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 26 marca 2018 r. uchylił decyzję z dnia 2 sierpnia 2017 r. znak PR.543.7.2017,.

W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd I instancji stwierdził, że "materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym świadczy o tym, że skarżący wydobywał kopalinę, nie legitymując się koncesją. Niejasna była jednak kwestia ilości kruszywa wydobytego przez stronę. Istnieje bowiem znaczna różnica pomiędzy objętością wskazaną przez świadka (około 600-700 m3 pospółki piaszczysto - żwirowej), a ilością przyjętą przez organy, tj. 2330,6 m3 piasku ze żwirem (co odpowiada 4195,08 tonom kopaliny)".

Organ II instancji wskazał, iż w toku ponownego rozpatrywania odwołania skarżącego w 2021 r. nie było możliwe zweryfikowanie w terenie przy udziale strony prawidłowości ustaleń organu I instancji w zakresie ilości wydobytego przez odwołującego się kruszywa, przyjętej przez organ I instancji za podstawę ustalenia skarżącemu opłaty podwyższonej. Jest to następstwem znacznego upływu czasu oraz wskazanej przez skarżącego okoliczności częstego zalewania działki nr [...] przez wody rzeki Wiatr powodujących przekształcenia ww. terenu. W związku z czym ustalając ilość wydobytej przez skarżącego kopaliny Organ II instancji przyjął najniższą ilość kopaliny wskazaną przez świadka tj. 600 m3, który na zlecenie skarżącego prowadził prace na ww. działce. Ilość ta została wskazana przez świadka zarówno w trakcie przesłuchania w dniu 9 sierpnia 2016 r. jak i w dniu 27 października 2021 r.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Skarżący, który w swoim odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji.

Wspomnianą decyzję z dnia 10 grudnia 2021 r. o numerze PR.543.7.2017, wydaną przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach, zaskarżył w dniu 24 stycznia 2022r. pełnomocnik strony do WSA w Gliwicach, wnosząc o jej uchylenie w całości,

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania w sposób istotny mający wpływ na jego wynik w szczególności:

1. naruszenia art. 6, art. 7, art.8, art. 76 § 1 art. 77 § 1 i art. 80 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, polegające na przyjęciu, że w wyniku prac porządkowych doszło do eksploatacji złoża, w sytuacji gdy z mapy znajdującej się w aktach sprawy wprost wynika, że złoże zostało wyeksploatowane przez poprzedniego dzierżawcę a co za tym idzie błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w przyjęciu, że skarżący dopuścił się nielegalnego wydobycia 1080 ton piasku ze żwirem tj. w sytuacji gdy złoże zostało całkowicie wyeksploatowane,

2. naruszenia art. 6, art. 7, art.8, art. 76 § 1 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, polegające na odmówieniu mocy dowodowej zeznaniom świadków wskazujących na rodzaj urobku odłożonego na odkład co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że skarżący dopuścił się nielegalnego wydobycia piasku ze żwirem w ilości 1080 ton, gdy w rzeczywistości był to jak wskazują świadkowie "namuł", to jest mieszanina ziemi pochodzącej z nadkładu i kamieni,

3. naruszenia art. 6, art. 9 i art. 11, art. 80 k.p.a. przez przyjęcie iż Skarżący, w wyniku prac porządkowych polegających na wyrównaniu dna, skarp wyrobiska i zabezpieczeniu przed zalewaniem dokonał nielegalnego wydobycia piasku i żwiru gdy w rzeczywistości w wykonaniu tych prac nie został wywieziony ze złoża żaden materiał a co za tym idzie błąd w ustaleniach faktycznych co do ilości wywiezionego żwiru z piaskiem,

4. naruszenia art. 7, art. 75, art. 80 k.p.a. przez przyjęcie iż do wykonywania prac budowlanych polegających na uformowaniu skarp, wyrównaniu dna wyrobiska i usypaniu wału zapobiegającego zalewaniu, wymagana była koncesja czy też decyzja w przedmiocie rekultywacji wyrobiska,

5. naruszenia art.6, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a. przez błędną i dowolną ocenę materiału dowodowego skutkiem czego było przyjęcie iż prace zlecone przez Skarżącego wykonywane były w sposób zorganizowany z zamiarem gospodarczego wykorzystania złoża i w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, w sytuacji gdy zamiarem skarżącego było uporządkowanie terenu po poprzednim dzierżawcy terenu a urobek odłożony na odkład nie został wywieziony poza wyrobisko i miał służyć wyłącznie do wyrównania ubytków w skarpach i wyrównaniu terenu,

6. naruszenia art. 6, art.8 k.p.a. przez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydanie decyzji opartej wyłącznie na zeznaniach przedstawiciela E byłego dzierżawcy terenu skonfliktowanego ze skarżącym w związku z nabyciem przez niego wyrobiska poeksploatacyjnego, a nie na rzeczywistym stanie faktycznym,

7. sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, że do eksploatacji złoża doszło od strony południowo-zachodniej, gdy w rzeczywistości jak to wynika z zeznań świadka (K.) do prac przystąpił on od strony południowo-wschodniej, a więc od strony wyrobiska całkowicie wyeksploatowanego.

II . Naruszenie prawa materialnego, w szczególności:

1) art. 140 ustawy z dnia 11 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U z 2017 r. poz.2126), dalej: "P.g.g", przez jego zastosowanie w sytuacji gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym nie można przyjąć by doszło do nielegalnego wydobycia żwiru i piasku bez wymaganej koncesji;

2) naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 3 P.g.g, przez przyjęcie iż doszło do odłączenia kopaliny ze złoża w celu osiągnięcia korzyści gospodarczej, gdy tymczasem w wyniku prac budowlanych doszło jedynie do uporządkowaniu wyrobiska, złagodzenia skarp, wyrównania dna i usypania wału, bez wywiezienia jakiegokolwiek urobku z jego terenu.

Opierając się na tych zarzutach, Skarżący wniósł o:

1) uchylenie z w całości zaskarżonej decyzji z dnia 10 grudnia 2021 r. znak PR.543.7.2017,

2) zasądzenie na rzecz Skarżącego od Organu II instancji kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

Nadto Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów:

- wyroku Sądu Rejonowego Wydział II Karny w Przemyślu sygn. akt W 787/17,

- protokołów z rozprawy głównej,

- mapy wyrobisk górniczych znajdujących się w aktach sprawy na okoliczność, że zasoby zostały wyeksploatowane całkowicie przez poprzedniego dzierżawcę terenu.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał m.in., że zaskarżona decyzja zapadła w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, a organ II instancji uzupełnił materiał dowodowy ponownie przesłuchując świadka W. K., który potwierdził okoliczności uprzednio zeznane i podkreśli, że zebrany urobek to nie był piasek ze żwirem lecz "namuł" tj. mieszanina ziemi i kamienia.

Nadto dodał, iż w aktach sprawy znajduje się mapa obliczenia zasobów złoża z zaznaczeniem złoża całkowicie wyeksploatowanego, która nie została uwzględniona w postępowaniu W związku z czym nie doszło do wyeksploatowania złoża.

W odpowiedzi, Prezes Wyższego Urzędu Górniczego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi oraz o obciążenie Skarżącego kosztami postępowania.

Nadto Organ II instancji wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie jednoznacznie pozwala stwierdzić, iż na działce gruntowej o nr [...] położonej w miejscowości S., gmina F.. powiat [...], doszło do wykonywania działalności bez wymaganej koncesji, polegającej na wydobywaniu kruszywa naturalnego. Natomiast mapa wyrobisk górniczych nie jest nowym dowodem wbrew temu co twierdzi skarżący, ponieważ znajdowała się cały czas w aktach sprawy i była przedmiotem oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym wyrokiem WSA z 26 marca 2018 r.

Na rozprawie w dniu 22 września 2022 r. pełnomocnik skarżącego podnosił, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy materiał dowodowy został uzupełniony o przesłuchanie świadka z których wynika, że wyrównanie linii brzegowej na przedmiotowej działce miało miejsce od strony południowowschodniej i do akt sprawy włączono mapy z lat 2009 - 2012 z których wynika, że w tym okresie doszło do wyeksploatowania wyrobiska co oznacza, że nie było eksploatacji złoża i zaistniały w ten sposób przesłanki do umorzenia postępowania. Nadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że teren przedmiotowej działki w okresie intensywnych opadów jest zalewany co wpływa na linię brzegową wyrobiska, a w przedmiotowej sprawie nie chodzi o ilość wydobytego piasku i żwiru, ale o to, czy była możliwość wydobycia kopaliny z całkiem wyeksploatowanego wyrobiska, co wynika z mapy sporządzonej w 2021 r. W replice pełnomocnik organu wskazał, że mapa o której wspominał pełnomocnik skarżącego została sporządzona 15 lutego 2012 r. znajdowała się zawsze w aktach sprawy prowadzonej przez organ i instancji i na jej podstawie ustalono stan wyjściowy do dokonania obliczeń. Nadto przy obliczaniu ilości wydobycia oparto się o zeznania świadków z których wynika, ze miało miejsce odłączanie kopaliny od złoża, co dowodzi, że wyrobisko nie było wyeksploatowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej powoływana jako p.p.s.a. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

Analizując przepisy prawne regulujące kwestię wydobycia kopalin oraz sankcji za ich nieprzestrzeganie, zauważyć przyjdzie, że stosownie do treści art. 140 ust. 1 P.g.g., działalność wykonywana bez wymaganej koncesji albo bez zatwierdzonego albo podlegającego zgłoszeniu projektu robót geologicznych podlega opłacie podwyższonej. Organem właściwym w tego rodzaju sprawach, poza wyjątkami wynikającymi z art. 140 ust. 2 pkt 1 P.g.g., jest właściwy organ nadzoru górniczego (art. 140 ust. 2 pkt 2 P.g.g.). Zgodnie z art. 143 ust. 2 pkt 2 P.g.g., w sprawach określonych Działem VII Opłaty P.g.g. stroną postępowania jest podmiot, który prowadzi działalność bez wymaganej koncesji.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 P.g.g. ustawa ta określa zasady i warunki podejmowania, wykonywania oraz zakończenia działalności w zakresie:

1) prac geologicznych;

2) wydobywania kopalin ze złóż;

3) podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji;

4) podziemnego składowania odpadów;

5) podziemnego składowania dwutlenku węgla w celu przeprowadzenia projektu demonstracyjnego wychwytu i składowania dwutlenku węgla.

W rozumieniu P.g.g. (art. 6 ust. 1 pkt 3) kopaliną wydobytą-jest całość kopaliny odłączonej od złoża, zaś złożem kopaliny jest naturalne nagromadzenie minerałów, skał oraz innych substancji, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą (art. 6 ust. 1 pkt 19 P.g.g.). Z kolei działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż może być, w świetle art. 21 ust. 1 pkt 2 P.g.g., wykonywana na podstawie udzielonej koncesji.

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że na podstawie zebranych dowodów w sprawie, tj. zeznań świadków, dokumentacji fotograficznej i pomiarów wykonanych podczas kontroli w dniu 2 czerwca 2016 r., oraz oględzin z dnia 14 lipca 2016 r., pracownicy organu I instancji, specjaliści z zakresu geologii i miernictwa górniczego, dokonali obliczenia ilości kopaliny wydobytej z działki o nr. ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości S., gmina F. powiat [...], województwo [...].

W toku postępowania prowadzonego przez organ II instancji po ww. wyrokach sądów administracyjnych, ponownie w dniu 27 października 2021 r. przesłuchano świadka W. K., który zeznał i potwierdził ( co zeznawał już w dniu 9 sierpnia 2016 r.), że wykonywał prace na ww. nieruchomości nr [...] w zakresie wydobytego urobku 600-700 m3 rodzaju pospółka żwirowo-piaszczysta.

Zatem zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 P.g.g działalność wykonywana bez wymaganej koncesji albo bez zatwierdzonego albo podlegającego zgłoszeniu projektu robót geologicznych podlega opłacie podwyższonej. Stosownie do art. 140 ust. 3 pkt 3 P.g.g, za wydobywanie kopalin bez wymaganej koncesji ustala się opłatę podwyższoną w wysokości czterdziestokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej bez koncesji kopaliny, a na mocy art. 140 ust. 2 pkt 2 P.g.g organem właściwym w takiej sprawie jest właściwy organ nadzoru górniczego. Wysokość opłaty jest uzależniona wyłącznie od ilości wydobytej bez koncesji kopaliny i przyjętej stawki opłaty eksploatacyjnej.

Mając na uwadze ten materiał dowodowy słusznie stwierdziły organy, że czynności wykonywane przez skarżącego stanowiły działalność górniczą, polegającą na wydobyciu kopaliny w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 P.g.g.

W ocenie Sądu o tym, że na terenie ww. działki o nr. ewidencyjnym [...] dokonywano eksploatacji kopaliny świadczy stan zobrazowany na zdjęciach, świadkowie a sam skarżący nie przeczył tym ustaleniom, jedynie przypisywał im inny walor niż eksploatacja złoża, twierdząc, że prowadzono prace polegające na wyrównywaniu skarpy i wyrównywaniu linii brzegowej w celu porządkowania działki po eksploatacji złoża, Skarżący jedynie przywoził ziemię – humus, żeby wyrównać działkę i zasypać wyrobiska. Natomiast wydobyty urobek to nie był piasek ze żwirem lecz "namuł".

Sąd nie dał wiary twierdzeniom strony skarżącej, albowiem organy nadzoru górniczego wykazały ponad wszelką wątpliwość, że to na działkach skarżącego było prowadzone nielegalne wydobycie kopalin (piasku ze żwirem), ponieważ wykonano dokumentację fotograficzną miejsca pozyskiwania kopaliny, oraz wykonano pomiar przekształconego terenu oraz przesłuchano świadków w tym świadka , który prowadził na przedmiotowej działce prace.

Nadto inspektorzy do spraw miernictwa górniczego stwierdzili istnienie wyrobiska, z wydobywanym kruszywem naturalnym (piasek ze żwirem), co również potwierdzili świadkowie.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy organy nadzoru górniczego zasadnie obciążyły skarżącego opłatą podwyższona za wydobywanie kopaliny bez koncesji. Stosownie do art. 140 ust. 1 P.g.g. działalność wykonywana bez wymaganej koncesji albo bez zatwierdzonego albo podlegającego zgłoszeniu projektu robót geologicznych podlega opłacie podwyższonej, przy czym opłatę podwyższoną za wydobywanie kopalin ustala się w wysokości czterdziestokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej bez koncesji kopaliny (ust. 3 pkt 3).

Skarżący kwestionuje ustalenia organów i zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy z czym nie można się zgodzić.

Bowiem powyższe okoliczności wskazują, że niezasadne są zarzuty skargi odnoszące się do braków w zakresie gromadzenia i niewłaściwego rozpatrzenia materiału dowodowego, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów co skutkowało naruszeniem art. 6, 7, 8, 76 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz pozostałych, gdyż organ przeprowadził postępowanie dowodowe w niezbędnym do wydania decyzji zakresie, a skarżący miał zapewnione prawo czynnego udziału w tym postępowaniu. Dokonując oceny materiału dowodowego w sposób odmienny od stanowiska strony organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów.

W opinii Sądu, kwestia ustalenia, czy obliczenia wielkości wyrobiska, wyliczenia masy (objętości) i rodzaju wydobytej kopaliny, dokonana przez organ II instancji w ten sposób, że przyjął on najniższą ilość kopaliny wskazaną przez ww. świadka który na przedmiotowej działce nr [...], tj. 600 m3 nie budzi wątpliwości zwłaszcza, że kwestia, rodzaju wydobytej kopaliny, była przedmiotem ustaleń sądów administracyjnych orzekających w tym zakresie (por. wyrok w Gliwicach z dnia 26 marca 2018 r. sygn. akt III SA/GL 869/17 oraz wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II GSK 1323/18, opublikowane w bazie CBOSA).

W opinii Sądu nie nastąpiły w przedmiotowej sprawie niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Lecz skoro skarżący ten zarzut podniósł to warto wskazać że stosownie do powołanego przepisu, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony

Nie zasługuje również na uwzględnienie pozostałe zarzuty albowiem organ wskazał fakty które uznał za udowodnione oraz dowody na których się oparł wbrew twierdzeniom strony, fakt wydobycia kopaliny został potwierdzony. Świadczą o nim m.in. oględziny przeprowadzone w terenie oraz zeznania świadków.

Zatem wskazać należy, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony. Sąd podziela te ustalenia.

W świetle zebranego materiału dowodowego, zasadnie organ stwierdził, że skarżący prowadził wydobycie, pomimo braku koncesji, co przekonująco w oparciu o zebrany materiał dowodowy w sprawie wykazał organ a w zakresie istniejącego wyrobiska i prowadzonych tam prac nie kwestionuje tego nawet skarżący.

W związku z tym że skarżący prowadził wydobywanie kopaliny, a zatem wymierzenie opłaty podwyższonej w wysokości 25 056 zł., wyliczono w ten sposób, że wydobytą przez skarżącego bez koncesji ilość kopaliny tj. 1080 ton pomnożono przez czterdziestokrotną stawkę opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny tj. 40x 0,58 zł= 23,2 zł czyli 1080 x 23,2 zł.= 25 056 zł., co było zdaniem Sądu uzasadnione.

Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.