Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 486/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 3, art. 39 ust. 1,
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt 4a, art. 146 par. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3a par. 1 i 2, art. 3b par. 1 i 2, art. 3 pkt 5,  art. 12 par. 6 pkt 1,  art. 144a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 3, art. 16 ust. 3,
journal: Dz.U. 2005 nr 64 poz 565
law: Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
journal: Dz.U. 2008 nr 189 poz 1159
law: Ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2004 nr 5 poz 34
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1 z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług  pocztowych
Teza: Przekazanie deklaracji podatnikowi przez płatnika może nastąpić za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w sytuacji gdy wiadomość jest przesyłana w formie wiadomości elektronicznej z podpisem elektronicznym na adres podatnika pod warunkiem że zachowano wzór deklaracji.

TEZY

Przekazanie deklaracji podatnikowi przez płatnika może nastąpić za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w sytuacji gdy wiadomość jest przesyłana w formie wiadomości elektronicznej z podpisem elektronicznym na adres podatnika pod warunkiem że zachowano wzór deklaracji.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Roman Wiatrowski (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 października 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. wcześniej A. Sp. z o.o. w organizacji w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu – organu upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania interpretacji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu na rzecz A. Sp. z o.o. wcześniej A. Sp. z o.o. w organizacji w P. kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. /-/ R. Wiatrowski /-/ W. Zygmont /-/ M. Skwierzyńska


UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2009 r. "A" Spółka z o.o. w organizacji złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

W złożonym wniosku Zainteresowana przedstawiła zdarzenie przyszłe wskazując, iż zatrudniając pracownika, jako płatnik, podmiot gospodarczy zobowiązany jest przekazać roczną informację podatkową lub imienną informację do właściwego urzędu oraz pracownika w terminach ustawowych. Realizując powyższy obowiązek płatnik zamierza przekazać pracownikowi stosowną informację za pomocą środków komunikacji elektronicznej - wiadomość elektroniczna z podpisem elektronicznym - na adres elektroniczny pracownica, podany przez pracownika do tego celu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy płatnik przekazując pracownikowi roczne obliczenie podatku o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm. – dalej powoływana jako: "u.p.d.o.f.") lub imienną informację o której mowa w art. 39 ust. 1 u.p.d.o.f. za pomocą środków komunikacji elektronicznej - wiadomość elektroniczna z podpisem elektronicznym - na adres elektroniczny pracownika, podany przez pracownika do tego celu, realizuje obowiązek przekazania pracownikowi stosownej informacji.

Zdaniem wnioskodawczyni odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca.

W dniu [...] organ podatkowy wydał w przedmiotowej sprawie indywidualną interpretację prawa podatkowego, w której uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

W treści uzasadnienia organ wskazał m.in. na przepis art. 37 ust. 3, art. 39 ust. 1 u.p.d.o.f. Ponadto powołany został m.in. przepis art. 3a § 1, § 2, § 3, art. 3b § 1 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej powoływana jako: "O.p.").

Organ zaznaczył, ze określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 24 kwietnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia niektórych wzorów oświadczeń, deklaracji i informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. Nr 74, poz. 445) oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie określenia wzorów rocznego obliczenia podatku oraz zeznań podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 212, poz. 1335) formularze druków są formularzami urzędowymi, które należy stosować do przychodów, dochodów (strat) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2006 r. Deklaracjami podatkowymi są zgodnie z art. 3 O.p. również zeznania, wykazy oraz informacje. Przekazywana zarówno podatnikowi, jak i urzędowi skarbowemu informacja PIT-11 powinna zostać sporządzona w prawidłowy sposób przez płatnika lub osobę przez niego wyznaczoną na podstawie art. 31 O.p. do obliczania i pobierania podatku oraz przez tę osobę podpisana. Jednocześnie ze złożeniem podpisu płatnik lub osoba przez niego wyznaczona do obliczania i pobierania podatku oświadcza, że znane są jej przepisy Kodeksu karnego skarbowego o odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością.

Zdaniem organu podatkowego przekazanie zeznań rocznych i imiennych informacji pracownikowi powinno nastąpić w sposób nie budzący wątpliwości, że pracownik daną informację otrzymał, np. za pokwitowaniem odbioru, listem poleconym itp. Natomiast wnioskodawczyni powinna posiadać potwierdzenie faktu przekazania informacji pracownikowi, aby nie narazić się na zarzut niedopełnienia tego obowiązku. Organ wskazał, ze warunki organizacyjno - techniczne doręczania dokumentów elektronicznych podmiotom publicznym oraz formę urzędowego poświadczenia odbioru dokumentów elektronicznych przez adresatów określa rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 września 2005 r. w sprawie warunków organizacyjno-technicznych doręczania dokumentów elektronicznych podmiotom publicznym (Dz. U. Nr 200, poz. 1651 – dalej powoływane jako: "rozporządzenie w sprawie warunków organizacyjno - technicznych"). Organ wskazał szczególną uwagę na § 2 pkt 4, § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 1 powyższego rozporządzenia.

Reasumując organ stwierdził, że płatnik przekazując pracownikowi roczne obliczenie podatku, o którym mowa w art. 37 ust. 3 u.p.d.o.f. lub imienną informację, o której mowa w art. 39 ust. 1 u.p.d.o.f. za pomocą środków komunikacji elektronicznej, nie realizuje obowiązku przekazania pracownikowi stosownej informacji ze względu na brak zachowania warunków organizacyjno - technicznych doręczania dokumentów elektronicznych, tj. urzędowego poświadczenia odbioru dokumentów przez adresata, które stanowi dowód i potwierdzenie terminu złożenia deklaracji podatkowej.

Pismem z dnia 31 marca 2010 r. Zainteresowana, zastępowana przez pełnomocnika wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, gdyż w jej ocenie wydana interpretacja jest niezgodna z obowiązującym stanem prawnym. Zdaniem Spółki organ podatkowy w przedmiotowej indywidualnej interpretacji przytacza przepisy, które nie mają zastosowania do zdarzenia przyszłego, będącego przedmiotem interpretacji, ponieważ wnioskodawczyni i jej pracownicy nie są podmiotami publicznymi, tylko osobami prywatnymi.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wydanej w dniu 26 kwietnia 2010 r., organ stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Strona, zastępowana przez pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji Ministra Finansów oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca przedmiotowej interpretacji zarzuciła:

- naruszenie art. 37 ust. 3 oraz art. 39 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez ich niewłaściwą interpretację,

- naruszenie art. 3a, art. 3b i art. 31 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,

- naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków organizacyjno-technicznych, przez ich niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że przekazanie zeznań rocznych i imiennych informacji pracownikowi powinno wprawdzie nastąpić w sposób nie budzący wątpliwości, że pracownik daną informację otrzymał, jednak wymienione przez organ przykłady pokwitowania odbioru i listu poleconego nie wyczerpują listy sposobów przekazania spełniających ten warunek. Jeśli chodzi o potwierdzenie faktu przekazania informacji pracownikowi, to środkami dowodowymi mogą być zdaniem strony skarżącej wszystkie środki dowodowe przewidziane przez prawo, natomiast pokwitowanie doręczenia i dowód nadania listem poleconym są najczęściej stosowanymi, ale nie jedynymi. Skarżąca zarzuciła, że wydana interpretacja nie dostrzega różnicy między deklaracją, a sposobem jej przekazania.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał stanowisko zawarte w wydanej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W określonych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.). przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa materialnego, w stopniu nakazującym uchylenie tej interpretacji.

W niniejszej sprawie spór toczy się o to, czy płatnik może przekazać pracownikowi roczne obliczenie podatku o którym mowa w art. 37 ust. 3 "u.p.d.o.f." lub imienną informację o której mowa w art. 39 ust. 1 u.p.d.o.f. za pomocą środków komunikacji elektronicznej - wiadomość elektroniczna z podpisem elektronicznym - na adres elektroniczny pracownika, podany przez pracownika do tego celu.

Zgodnie z art. 37 ust. 3 u.p.d.of. roczne obliczenie podatku, o którym mowa w ust. 1, płatnicy sporządzają w terminie do końca lutego po upływie roku podatkowego i w tym samym terminie przekazują podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych. W myśl natomiast art. 39 ust. 1 u.p.d.o.f. w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, w przypadku gdy nie dokonują rocznego obliczenia podatku, są obowiązani przekazać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych - imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru.

Z powyższych przepisów wynika zatem, że na płatnikach spoczywa obowiązek zarówno sporządzenia jak i przekazania urzędowi skarbowemu i podatnikowi rocznego obliczenia podatku albo sporządzonej według ustalonego wzoru imiennej informacji.

W ocenie Sądu obowiązki te należy rozróżnić. Jeżeli chodzi o sporządzenie powyższych dokumentów to informacja roczna powinna zostać sporządzona według ustalonego wzoru. Został on określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 24 kwietnia 2008 r. w sprawie określenia niektórych wzorów oświadczeń, deklaracji i informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. Nr 74, poz. 445). Roczne obliczenie podatku dokonywane jest natomiast przez płatnika na formularzu PIT-40 którego wzór został określony w załączniku rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie określenia wzorów rocznego obliczenia podatku oraz zeznań podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. Nr 212, poz. 1335).Wzór ten nie dotyczy rocznego obliczenia podatku sporządzanego przez organy rentowe na podstawie przepisów art. 34. W tym przypadku właściwym formularzem jest PIT-40A, którego wzór został określony w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 września 2009 r. w sprawie określenia wzoru rocznego obliczenia podatku wraz z informacją o wysokości dochodu, do sporządzenia których obowiązane są organy rentowe (Dz. U. Nr 156, poz. 1237).

Zatem forma sporządzenia została zastrzeżona w przepisach prawa podatkowego i powinna mieć postać ustalonego wzoru.

Odrębną kwestią pozostaje natomiast to w jaki sposób płatnik powinien sporządzone dokumenty przekazać.

Na wstępie rozważań na ten temat zauważyć należy, że zgodnie do art. 3 pkt5 O.p. przez deklaracje rozumie się również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Deklaracjami będą zatem również wymienione w art. 37 ust. 3 u.p.d.o.f. roczne obliczenie podatku oraz w art. 39 ust.1 u.p.d.o.f. imienna informacja.

Art. 3a § 1 O.p. przewiduje możliwość składania wskazanych w akcie wykonawczym ministra właściwego do spraw finansów określonym w §3 tego przepisu publicznych podań oraz deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Akt ten to rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie określenia rodzajów deklaracji, które mogą być składane za pomocą środków komunikacji elektronicznej ( Dz.U. Nr 246, poz. 1817 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów deklaracji, które mogą być składane za pomocą środków komunikacji elektronicznej). Rozporządzenie to określa, które to deklaracje mogą być składane za pomocą środków elektronicznych. W myśl art. 3a § 2 O.p. organ podatkowy lub elektroniczna skrzynka podawcza systemu teleinformatycznego administracji podatkowej potwierdza, w formie elektronicznej, złożenie deklaracji lub podania za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Treść art. 3b § 1 O.p. stanowi, że deklaracja składana za pomocą środków komunikacji elektronicznej powinna zawierać:

1) dane w ustalonym formacie elektronicznym, zawarte we wzorze deklaracji określonym w odrębnych przepisach,

2) jeden podpis elektroniczny.

Natomiast treść art. 3b § 2 O.p. stanowi, iż minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia:

1) strukturę logiczną deklaracji i podań składanych za pomocą środków komunikacji elektronicznej;

2) sposób przesyłania deklaracji i podań za pomocą środków komunikacji elektronicznej;

3) rodzaje podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone poszczególne typy deklaracji lub podań.

Na podstawie art. 3b§2 O.p. wydane zostało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2007r. w sprawie struktury logicznej deklaracji i podań, sposobu ich przesyłania oraz rodzajów podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone ( Dz.U. Nr 246, poz. 1820 ze zm.)

Z wyżej powołanych przepisów podatkowych wynika zatem, że ustawodawca zdecydował się uregulować zasady składania organom podatkowym niektórych deklaracji podatkowych za z pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Przepisy podatkowe nie regulują natomiast zasad przekazywania deklaracji podatnikom przez płatników. W odniesieniu do określonego w art. 37 ust. 3 u.p.d.o.f. rocznego obliczenia podatku oraz w art. 39 ust.1 u.p.d.o.f. imiennej informacji ustawodawca wprowadził jedynie wymóg ich przekazania podatnikowi. Należy odróżnić przekazanie deklaracji przez płatnika organowi, które stanowi złożenie dokumentu i za pomocą środków komunikacji elektronicznej może nastąpić jedynie w przypadkach i na zasadach uregulowanych w ww. przepisach Ordynacji podatkowej i aktów wykonawczych, od przekazania, którego dokonuje płatnik w stosunku do podatku.

Przepisy podatkowe nie regulują zatem zasad przekazywania deklaracji podatkowych pomiędzy podmiotami nie będącymi podmiotami publicznymi.

W szczególności nie może mieć tutaj zastosowania art. 144a O.p. zgodnie, z którym doręczenie pism, z wyjątkiem zaświadczeń, następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona wnosi o zastosowanie takiego sposobu doręczania albo wyraża na to zgodę. Przepis ten może bowiem znaleźć zastosowanie tylko w stosunku do strony postępowania oraz podmiotów działających w imieniu strony (przedstawiciela, pełnomocnika). Nie może natomiast dotyczyć doręczania pism poza postępowaniem podatkowym. W odniesieniu do doręczania deklaracji podatkowych przez płatników do podatników nie może mieć również bezpośredniego zastosowania art. 12§6 pkt1 O.p., zgodnie z którym termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało m.in. wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał urzędowe potwierdzenie odbioru.

W konsekwencji uznać należy, że zasady dokonywania doręczeń deklaracji pomiędzy podmiotami prywatnymi nie zostały uregulowane przez przepisy prawa podatkowego.

Również inne przepisy prawa administracyjnego nie regulują tych kwestii.

W szczególności nie może mieć tutaj zastosowania powołane w zaskarżonej interpretacji rozporządzenie w sprawie warunków organizacyjno - technicznych. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 16 ust.3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565). Przepisy tej ustawy zgodnie art. 2 ust.1 z zastrzeżeniem ust. 2-4, stosuje się do realizujących zadania publiczne określone przez ustawy:

1) organów administracji rządowej, organów kontroli państwowej i ochrony prawa, sądów, jednostek organizacyjnych prokuratury, a także jednostek samorządu terytorialnego i ich organów,

2) jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych,

3) funduszy celowych,

4) samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej,

5) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego,

6) Narodowego Funduszu Zdrowia,

7) państwowych lub samorządowych osób prawnych utworzonych na podstawie odrębnych ustaw w celu realizacji zadań publicznych- zwanych dalej "podmiotami publicznymi".

Art. 2. ust.2 tej ustawy stanowi, że art. 13 ust. 2 pkt 1 stosuje się również do podmiotu, któremu podmiot publiczny powierzył lub zlecił realizację zadania publicznego, jeżeli w związku z realizacją tego zadania istnieje obowiązek przekazywania informacji do lub od podmiotów niebędących organami administracji rządowej. Art. 3 ust.3 stanowi, że przepisów ustawy nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych, spółek handlowych, służb specjalnych w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154), Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz Narodowego Banku Polskiego, poza przypadkami gdy w związku z realizacją zadań przez te podmioty istnieje obowiązek przekazywania informacji do i od podmiotów niebędących organami administracji rządowej; w takich przypadkach stosuje się art. 13 ust. 2 pkt 1 niniejszej ustawy.

Z powyższych przepisów wynika, że ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne ma zastosowanie tylko takich podmiotów niepublicznych, którym podmiot publiczny powierzył zadania jeżeli w związku z realizacją tego zadania istnieje obowiązek przekazywania informacji do lub od podmiotów niebędących organami administracji rządowej. Natomiast obowiązek przekazywania podatnikom deklaracji przez płatników wynika bezpośrednio z prawa podatkowego.

Doręczenie deklaracji przez płatnika może zatem nastąpić przez bezpośrednie doręczenie przez płatnika deklaracji w sposób zwyczajowy przyjęty w każdym miejscu, w którym się zastanie adresata ( np. w miejscu pracy), czy też przez operatora pocztowego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 czerwca 2003r. Prawo pocztowe ( j.t. Dz.U. z 2008r. Nr 189, poz.1159 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych ( Dz.U. Nr 5, poz.34 ze zm).

W ocenie Sądu w przepisach prawa nie można doszukać się też przeszkód w uznaniu, że przekazanie deklaracji podatnikowi przez płatnika może nastąpić za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w sytuacji gdy wiadomość jest przesyłana w formie wiadomości elektronicznej z podpisem elektronicznym na adres podatnika ( pracownika podanym w tym celu) pod warunkiem że zachowano wzór deklaracji. Art. 6 ust.1 ustawy z dnia 18 września 2001r. o podpisie elektronicznym ( Dz. U Nr 130, poz.1450 ze zm. ) stanowi, że bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu stanowi dowód tego, że został on złożony przez osobę określoną w tym certyfikacie jako składającą podpis elektroniczny. Zatem opatrzenie wiadomości bezpiecznym podpisem elektronicznym pozwoli zweryfikować, czy została sporządzona przez upoważniony podmiot. Jednocześnie podkreślić należy, że płatnika będzie obciążało udowodnienie doręczenia takiej deklaracji podatnikowi w przypadku zaistnienia w tym zakresie wątpliwości. W szczególności w celach dowodowych płatnik będzie mógł przedstawić elektroniczne potwierdzenie odbioru wiadomości elektronicznej, którą przesłano deklaracje.

W konsekwencji za trafne należy uznać, podniesione w skardze, zarzuty naruszenia: art. 37 ust.3, art.39. ust.1 u.p.d.o.f., poprzez ich niewłaściwą interpretację oraz art. 3a i 3b O.p. i § 2 pkt 4, § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków organizacyjno – technicznych przez ich niewłaściwe zastosowanie.

Na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał zatem, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem prawa materialnego. W wyniku czego ten akt został wyeliminowany z obrotu prawnego, co oznacza, że zachodzi konieczność dokonania ponownej oceny stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu.

Na wniosek strony skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a.

/-/R.Wiatrowski /-/ W.Zygmont /-/ M. Skwierzyńska