Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 302/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 97 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy O. W. z [...] stycznia 2019 r. znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę [...]zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2019 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji"), po rozpoznaniu zażalenia spółki P4 sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej też dalej "Spółką" lub "Skarżącą"), utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy O. W. z [...] stycznia 2019 r. (nr [...]) o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zaskarżone postanowienie SKO, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Przywołanym wyżej postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. Wójt Gminy O. W. (dalej też jako "Wójt" lub "organ I instancji"), na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki o oznaczeniu [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zasilaniem w energię elektryczną na terenie działki nr [...] w miejscowości [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...] października 2018 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie oraz że po ustaleniu kręgu stron postępowania stwierdzono, iż jedna ze stron – J. Z. – nie żyje, a po zmarłym nie został zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia ani nie toczyła się sprawa spadkowa.

Zażalenie na opisane postanowienie złożyła Spółka, która, wnosząc o uchylenie tego postanowienia, zarzuciła, że organ niewłaściwe zastosował art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem, w jej ocenie, działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a co za tym idzie jej właścicielowi (J. Z.) nie przysługuje statusu strony. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 144 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 oraz art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 8 k.p.a.

Utrzymując w mocy ww. postanowienie Wójta – przywołanym na wstępie postanowieniem z [...] lutego 2019 r. – SKO wyjaśniło, że właściciel działki nr [...], J. Z., jak wynika z aktu zgonu, zmarł w dniu [...] grudnia 2007 r. Sąd Rejonowy w O. W., w odpowiedzi z [...] października 2018 r. na zapytanie organu I instancji, wskazał, że w sądzie nie toczyła się sprawa spadkowa po zmarłym, jak również nie został zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia po nim. Zatem, w ocenie SKO, w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do zawieszenia postępowania z urzędu z uwagi na śmierć strony (art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Odnosząc się do zarzutu zażalenia, że właściciel działki nr [...] nie ma w niniejszym postępowaniu statusu strony, SKO uznało go za niezasadny. Nie podzieliło bowiem zarzutu, iż działka ta nie leży w strefie oddziaływania inwestycji, skoro – jak zaznaczyło SKO – już z samego załącznika kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż obszar oddziaływania inwestycji przedstawiony przez inwestora znajduje się w odległości jedynie 1 m od granicy działki nr [...]. W ocenie organu II instancji, z uwagi na tak małą wartość (1 m) oraz możliwie granice błędu przy obliczeniach oddziaływania inwestycji, jak również nanoszenie jej wyników na mapę, należało uznać, że właściciel działki nr [...] ma status strony w niniejszym postępowaniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisane postanowienie SKO wniosła [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez r. G., która – zarzuciwszy temu postanowieniu naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. przez zaniechanie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i wydanie postanowienia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie Wójta w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego, podczas gdy to ostatnie postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, bowiem zawieszenie postępowania nastąpiło z powodu śmierci "strony w postępowaniu", J. Z., właściciela działki nr [...] (obręb [...]), która to działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej do zrealizowania na działce nr [...] inwestycji, a co za tym idzie – jej właścicielowi nie przysługuje status strony w tym postępowaniu;

2) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez bezpodstawne uznanie, że działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego do realizacji na działce nr [...] obiektu, podczas gdy z przedstawionej przez Skarżącą dokumentacji wynika ponad wszelką wątpliwość, że ww. działka znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji;

3) art. 8 k.p.a. przez wydanie postanowienia naruszającego prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej

– wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia SKO, jak również poprzedzającego je postanowienia Wójta, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autorka – podtrzymując stanowisko, iż działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania zamierzonego przez Spółkę obiektu, a co za tym idzie, jej właścicielom nie przysługuje status strony w niniejszym postępowaniu – wytknęła, że SKO nie podjęło nawet próby wykazania, iż ww. działka znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, ograniczając się do stwierdzenia, że nie podziela formułowanych przez Skarżącą w tym przedmiocie zarzutów. Ponadto Skarżąca stwierdziła, że zaskarżone postanowienie nie może się ostać z innej jeszcze przyczyny, a mianowicie z tego powodu, że pierwszą z przesłanek, których łączne spełnienie warunkuje zastosowanie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., jest to, aby śmierć strony nastąpiła po wszczęciu postępowania administracyjnego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż właściciel działki nr [...] zmarł w roku 2007, a więc przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Oczywistym jest, że zmarły nie mógł nabyć statusu strony w postępowaniu. Skoro ustawodawca przewidział obligatoryjne zawieszenie postępowania administracyjnego wyłącznie w przypadku śmierci strony, która nastąpiła w toku postępowania, i to tylko w sytuacji, gdy wezwanie spadkobierców nie jest możliwe, to znaczy, że w pozostałych przypadkach nie ma podstaw do wstrzymywania biegu postępowania, a rolą organu jest podjęcie próby ustalenia spadkobierców zmarłej strony, i to bez względu na to, czy krąg spadkobierców został już wyznaczony na podstawie orzeczenia sądu bądź innego organu.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Do tej kategorii należą bez wątpienia postanowienia o zawieszeniu postępowania (zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a.). W sytuacji gdy – tak jak w niniejszej sprawie – przedmiotem skargi jest postanowienie administracyjne, sprawa może być rozpoznana przez sąd w postępowaniu uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.), na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonawszy tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2019 r. i, na mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy O. W. z [...] stycznia 2019 r. o zawieszeniu postępowania, Sąd uznał, że orzeczenia te nie mogą się ostać w obrocie prawnym, gdyż w okolicznościach sprawy nie ziściła się wskazana przez organy przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania.

Jako podstawę prawną orzeczonego zawieszenia organy wskazały art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., który w brzmieniu obowiązującym od [...] listopada 2018 r. stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony albo zarządcy sukcesyjnego do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105).

Ma rację autor skargi, gdy wskazuje, że do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. może dojść tylko wtedy, gdy wzmiankowana w tym przepisie śmierć strony lub jednej ze stron nastąpi w toku danego postępowania (tak też G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków 2005, s. 55). Chodzi bowiem o śmierć "strony", a więc osoby, która w chwili śmierci miała już status strony postępowania. Jeśli zaś śmierć nastąpiła jeszcze przed wszczęciem postępowania, ww. przepis nie będzie mógł znaleźć zastosowania. W takim przypadku możliwość zawieszenia postępowania wynikać mogłaby ewentualnie z konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., o ile oczywiście równolegle toczyłoby się postępowanie spadkowe lub też organ wystąpiłby o ustanowienie kuratora spadku nieobjętego na zasadzie art. 30 § 5 k.p.a. (por. wyrok WSA z 01.04.2019 r., II SA/Wr 41/19; por. też wyroki NSA: z 05.01.2012 r., I OSK 148/11; z 11.03.2014 r., II OSK 2456/12 – wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA").

Skoro więc śmierć J. Z., która stanowiła wskazaną przez organy przyczynę zawieszenia postępowania lokalizacyjnego, nastąpiła, co bezsporne, przed wszczęciem tego postępowania (i to ponad 11 lat, bo [...] grudnia 2007 r.), to orzeczone zawieszenie w istotnym stopniu naruszało art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.

Już z tego względu oba kontrolowane postanowienia nie mogły się ostać w obrocie prawnym.

Niezależnie od tego, wadliwość ww. rozstrzygnięć wiązała się z faktem niedostrzeżenia przez organy obu instancji powinności zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisu art. 53 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945; w skrócie "u.p.z.p.") oraz implikacji, jakie z tego obowiązku wynikały dla rozważanej tu kwestii.

Zgodnie z przywołanym art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

Regulację tę dopełnia art. 49 k.p.a., w myśl którego jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej (ust. 1). Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (ust. 2).

W świetle przywołanych unormowań art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 k.p.a. bezspornym jest, iż stronom postępowania lokalizacyjnego innym niż inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których mają być zlokalizowane inwestycje, nie doręcza się decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (jak tego zasadniczo wymaga art. 109 § 1 k.p.a.), lecz komunikuje w drodze publicznego ogłoszenia (poprzez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty sposób). Jednocześnie art. 49 k.p.a. kreuje fikcję prawną, że dopuszczone szczególnym przepisem publiczne ogłoszenie decyzji, z upływem czternastu dni od dnia jego dokonania wywiera skutki równoważne z doręczeniem decyzji lub powiadomieniem o niej. Innymi słowy, w przypadkach, gdy na mocy przepisów szczególnych znajduje zastosowanie przewidziany w art. 49 k.p.a. sposób komunikowania o wydaniu określonej decyzji, czyli publiczne ogłoszenie, adresat takiego ogłoszenia nie może następnie podnosić zarzutu, iż nie został powiadomiony (nie wiedział) o tej decyzji lub że decyzja ta nie została jemu doręczona.

Adresatem dokonywanych na podstawie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. publicznych ogłoszeń (verba legis: zawiadomień w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości) – o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego oraz o postanowieniach i decyzji kończącej to postępowanie – jest każdy podmiot będący, w znaczeniu materialnoprawnym (tj. z uwagi na posiadany interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a.), stroną postępowania lokalizacyjnego, za wyjątkiem inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których przewidziano lokalizację planowanych inwestycji. Zdaniem Sądu nie ma przy tym znaczenia, czy ów podmiot został wcześniej formalnie uznany za stronę przez organ prowadzący postępowanie (np. poprzez umieszczenie w załączonym do decyzji wykazie stron), gdyż w sytuacji objętej hipotezą art. 49 k.p.a. (tu odpowiednio: art. 53 ust. 1 u.p.z.p.) organ zasadniczo nie ma obowiązku precyzyjnego ustalania kręgu stron postępowania (por.: wyrok WSA z 26.04.2007 r., IV SA/Wa 2319/06; wyrok NSA z 13.01.2009 r., II OSK 1635/07 – orzeczenia dostępne w CBOSA). W sytuacji bowiem, gdy ustawodawca zwolnił organy administracji od obowiązku doręczania orzeczenia, mając na względzie potrzebę uproszczenia procedury w określonego rodzaju sprawach, nieracjonalnym byłoby uznanie, że równocześnie konieczne jest ustalenie precyzyjnego kręgu stron postępowania, w szczególności w celu zamieszczenia wykazu stron w orzeczeniu (zob. wyrok WSA z 26.04.2007 r., IV SA/Wa 2319/06, CBOSA; por. też wyrok NSA z 13.01.2009 r., II OSK 1242/08, CBOSA).

Zasadniczo obowiązek wskazania ("oznaczenia") w decyzji strony lub stron wynika z treści art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. Wskazanie to może mieć znaczenie z perspektywy możliwości egzekwowania decyzji. Służy też generalnie określeniu, kogo organ traktował jako strony na etapie postępowania, co w większości przypadków ma istotne znaczenie z punktu widzenia ustalenia, czy orzeczenie ma charakter ostateczny. Jak to już jednak wyżej wskazano, omawiana reguła imiennego wymieniania w orzeczeniu stron postępowania, nie dotyczy sytuacji, gdy z uwagi na przepis szczególny (tu: art. 53 ust. 1 u.p.z.p.) znajduje zastosowanie art. 49 k.p.a. (zob. wyroki WSA: z 26.04.2007 r., IV SA/Wa 2319/06; z 07.10.2011 r., IV SA/Wa 887/11 – CBOSA). Wynika to już z celu (ratio legis) ustanowienia tego uproszczonego sposobu "doręczania" (komunikowania) decyzji, który to sposób zasadniczo znajduje zastosowanie w razie znacznej liczby stron postępowania lub, co tu szczególnie istotne, w przypadku trudności w ustaleniu z góry ich kręgu (por. J. Borkowski/B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, art. 49 Nb 4). Wprawdzie nawet w takich sytuacjach oznaczenie imienne strony (stron) może być w ograniczonym zakresie nadal niezbędne – zwłaszcza gdy wynika to z przepisu nakładającego obowiązek indywidualnego doręczenia orzeczenia określonym kategoriom stron (w postępowaniu w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązek zindywidualizowanego oznaczenia dotyczy inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości przewidzianych pod lokalizację inwestycji) – jednak, co do zasady (w odniesieniu do pozostałych osób-stron), imienne ustalanie i wymienianie wszystkich stron postępowania byłoby zabiegiem zbędnym i niecelowym. Z punktu widzenia prawidłowości wydania takiego orzeczenia, które ma być "doręczane" w trybie art. 49 k.p.a., zasadniczo bez znaczenia pozostaje bowiem ustalenie, kto był faktycznie traktowany jako strona postępowania – a to już choćby z uwagi na ów szczególny sposób komunikowania rozstrzygnięcia oraz związany z tym sposób określania terminu do wnoszenia środków odwoławczych (por. wyrok WSA z 26.04.2007 r., IV SA/Wa 2319/06, CBOSA).

Stanowisko o braku konieczności ustalania, w analizowanej sytuacji, wyczerpującego, imiennie określonego kręgu stron postępowania jest tym bardziej zasadne, jeśli się zważy, że uregulowana w art. 49 k.p.a. (tu: w związku z art. 53 § 1 u.p.z.p.) instytucja zawiadomienia w drodze ogłoszenia publicznego ma w swej istocie na celu umożliwienie każdemu potencjalnemu zainteresowanemu, który powołuje się (może powołać się) na posiadanie interesu prawnego w sprawie, możliwości wzięcia udziału w danym postępowaniu administracyjnym (zob. wyrok NSA z 13.01.2009 r., II OSK 1635/07, CBOSA). Nie bez znaczenia pozostaje również argument pragmatyczny, podnoszony na gruncie art. 49 k.p.a. zwłaszcza w przypadku tzw. inwestycji liniowych oraz innych, w których liczba potencjalnych uczestników postępowania jest znaczna. Mianowicie, trudno sobie wyobrazić sytuację, gdy przy tego rodzaju inwestycjach organ miałby ustalić i wymienić w decyzji wszystkie strony postępowania. Takie działanie byłoby niemożliwe już z racji tego, że w toku postępowania administracyjnego nieprzerwanie zmieniałby się krąg stron – choćby przez obrót nieruchomościami na rynku, czy w wyniku dziedziczenia. Wówczas, w przypadku stron idących niekiedy w tysiące, prowadzone z ich udziałem postępowania administracyjne praktycznie nigdy nie mogłoby zakończyć się w sposób prawidłowy (por. wyrok WSA z 07.10.2011 r., IV SA/Wa 887/11, CBOSA).

Wbrew pozorom zaprezentowane wyżej stanowisko nie pozostaje w sprzeczności ze spotykanym niekiedy w orzecznictwie poglądem, zgodnie z którym fakt, że część zawiadomień w toku postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter obwieszczeń, nie zwalnia organów od poczynienia ustaleń co do stron, gdyż ustalenie ich rzeczywistego kręgu będzie miało niewątpliwy wpływ na wybór miejsca i sposobu obwieszczenia, które winno zapewnić realną możliwość zapoznania się z działaniami organów administracji. Należy bowiem zauważyć, że dla tych potrzeb (właściwego określenia miejsca i sposobu obwieszczenia) niezbędne jest jedynie wyznaczenie obszaru objętego zakresem oddziaływania planowanej inwestycji, natomiast nie ma już potrzeby precyzyjnego, imiennego ustalania podmiotów dysponujących prawami do poszczególnych nieruchomości położonych na tym obszarze.

Przedstawione wyżej wywody są zbieżne z argumentacją zawartą w prawomocnych wyrokach WSA w Poznaniu: z 23 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 764/11 (CBOSA) oraz z 14 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 37/19 – którą to argumentację Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela.

Mając na uwadze dotychczasowe rozważania oraz okoliczność, że w świetle niespornych i nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych J. Z. nie był (współ)właścicielem ani (współ)użytkownikiem wieczystym terenu objętego wnioskiem Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (tj. działki nr ewid.[...]), organ prowadzący postępowanie lokalizacyjne nie ma wobec jego spadkobiercy(-ów) obowiązku powiadomienia o wszczęciu postępowania ani doręczenia decyzji na piśmie, a jedynie zawiadomienia o tych faktach w drodze publicznego ogłoszenia w trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 k.p.a. I to jedynie gdyby przyjąć, że – jak uznało SKO – działka nr ewid. [...] (należąca do J. Z. do jego śmierci) znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej przez Spółkę inwestycji.

Od razu należy zastrzec, że tej ostatniej kwestii Sąd w niniejszym postępowaniu nie badał, gdyż – po pierwsze – sposób jej rozstrzygnięcia pozostaje bez wpływu na wynik tego postępowania. A po drugie – dotychczasowe "ustalenia" SKO w tej mierze, jako sprowadzające się w istocie do niczym nie popartych przepuszczeń organu co do możliwych błędów (ew. granic błędu) przy obliczeniach obszaru odziaływania przedmiotowej inwestycji lub nanoszenia ich wyników na mapę, wymykają się merytorycznej kontroli Sądu.

Z tych wszystkich względów należało uznać, że nie istnieje wskazywana w zaskarżonym postanowieniu, i postanowieniu je poprzedzającym, przeszkoda dla toku postępowania lokalizacyjnego – co oznacza, że orzeczone zawieszenie postępowania było niezasadne.

To z kolei prowadzi do wniosku, że organy obu instancji wydały swe rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów postępowania – przede wszystkim art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. – które miało istotny wpływ na wynik sprawy (tu: kwestii zawieszenia). Zaistniały zatem przesłanki do uchylenia tych rozstrzygnięć, o czym Sąd orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) – uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu (100 zł), koszt opłaty skarbowej od złożonego do akt pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie za czynności radcy prawnego ustalone według stawek minimalnych (480 zł) – łącznie: [...] zł.