Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1851/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi H. M., J. M., K. M. i M. M. - wspólników spółki cywilnej APTEKA "[...]" w M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez H. M., J. M., K. M. i M. M. – wspólników spółki cywilnej Apteka "[...]" w M. jest decyzja Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2015 r. nr [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji Starosty [...]z dnia [...]kwietnia 2015 r. znak: [...]stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Starosty [...]z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce Cywilnej Apteka "[...]" H. M., J. M., K. M. i M. M. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych przy adaptacji istniejącej części sklepu przemysłowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości T., z uwagi na ich przerwanie na czas dłuższy niż 3 lata.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...]utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...]z dnia [...]kwietnia 2015 r.

W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy wskazał na następujący przebieg postępowania.

Podał, iż Starosta [...]decyzją z dnia [...]czerwca 2005 r. nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na wykonanie robót budowlanych inwestorom: H. i J. M. reprezentującym spółkę cywilną Apteka "[...]" s.c. H. M., J. M., K. M., M. M. przy adaptacji istniejącej części pomieszczeń sklepu przemysłowego na aptekę ogólnodostępną na działce nr [...] położonej we wsi T., gmina [...]. Następnie, postanowieniem z dnia 5 września 2005 r. znak: [...] Starosta [...]na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 149 § 1 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w wyżej wymienionej sprawie, gdyż został poinformowany przez Spółkę Akcyjną [...], że złożone w sprawie przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane jest niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest [...]S.A. Dalej, Starosta [...]postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. wstrzymał wykonanie decyzji nr [...] z dnia [...]czerwca 2005 r. o udzieleniu pozwolenia na roboty budowlane, a Wojewoda [...]postanowieniem z dnia [...]października 2005 r. nr [...]utrzymał ww. postanowienie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1514/05 oddalił skargę inwestorów na ww. postanowienie Wojewody [...]z dnia [...]października 2005 r., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 901/06 oddalił zaś skargę kasacyjną wniesioną od wskazanego wyroku Sądu I instancji.

Jednocześnie przed właściwym organem toczyło się postępowanie z wniosku Przemysłu Szklanego w Polsce S.A. w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]z dnia [...]czerwca 2005 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonanie robót przy adaptacji istniejącej części pomieszczeń sklepu przemysłowego na aptekę ogólnodostępną na działce nr [...] położonej we wsi T., gmina [...]. Dlatego też Starosta [...]postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. zawiesił postępowanie (wznowieniowe) do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. ostatecznego rozstrzygnięcia wniosku [...] S.A. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę.

I dalej, Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]grudnia 2005 r. znak [...]odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Starosty [...]z dnia [...]czerwca 2005 r., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. znak: [...]utrzymał tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 475/06 oddalił skargę na to ostatnie orzeczenie.

W związku z ostatecznym rozstrzygnięciem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]czerwca 2005 r. udzielającej pozwolenia na roboty budowlane, w dniu [...]września 2007 r. Starosta [...]podjął z urzędu postępowanie wznowieniowe w sprawie pozwolenia na roboty budowlane przy adaptacji istniejącej części pomieszczeń. Następnie, decyzją z dnia [...]października 2007 r. znak: [...] Starosta [...]na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]stycznia 2008 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1681/08 uznał skargę za zasadną i uchylił ww. decyzję Wojewody [...]z dnia [...]stycznia 2008 r znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...]z dnia [...]października 2007 r. znak: [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2009 r., wniósł [...]S.A. z siedzibą w W.. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1101/09 oddalił skargę kasacyjną. Po wyroku NSA, Starosta [...]ponownie rozpatrzył sprawę w trybie wznowienia postępowania i decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 146 § 1 k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...]czerwca 2005 r. znak: [...] i stwierdził, że wydana została z naruszeniem prawa. Decyzja powyższa nie została zaskarżona przez żadną ze stron postępowania, wobec czego stała się ostateczna.

Jednocześnie organ pierwszej instancji na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji z dnia [...]czerwca 2005 r. znak: [...] wydanej H. i J. M. reprezentującym spółkę cywilną Apteka "[...]" zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych przy adaptacji istniejącej części pomieszczeń sklepu przemysłowego na aptekę ogólnodostępną, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej we wsi T., gm. [...]. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] uchylił ww. decyzję Starosty Powiatu [...]i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...]z dnia [...]czerwca 2005 r. znak: [...]. Organ odwoławczy stwierdził, iż roboty budowlane zostały przerwane na skutek wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] (zamiast: [...]) czerwca 2005 r. o pozwoleniu na budowę i wydania w dniu [...] września 2005 r. postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji z dnia [...] (zamiast: [...]) czerwca 2005 r. w związku, z czym do czasu zakończenia postępowania wznowieniowego inwestorzy byli zobowiązani do powstrzymania się od wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych, a wobec tego nie ma podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko Wojewody [...], w związku z czym skargę [...]S.A. na ww. decyzję Wojewody [...]z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]- wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 529/12 - oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2616/12 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej [...] S.A z siedzibą w W. od powyższego wyroku WSA w Warszawie w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę uchylił zaskarżony wyrok WSA z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 529/12 oraz decyzję Wojewody [...]z dnia [...] marca 2011 r. nr [...].

I dalej, Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] ponownie uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w tej sprawie (decyzja powyższa nie została zaskarżona do WSA w Warszawie).

Wobec powyższego Starosta [...] zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. pismem z dnia 6 lutego 2015 r. znak: [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...], a po przeprowadzeniu postępowania - w dniu [...]kwietnia 2015 r. wydał decyzję znak: [...] stwierdzającą wygaśnięcie własnej decyzji z dnia [...]czerwca 2005 r. nr [...], znak: [...] wydanej H. i J. M. reprezentującym spółkę cywilną Apteka "[...]", zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych przy adaptacji istniejącej części pomieszczeń sklepu przemysłowego na aptekę ogólnodostępną, zlokalizowanego na działce położonej we wsi T. gmina [...].

Nie zgadzając się z treścią powyższej decyzji H. M. i J. M. reprezentujący spółkę cywilną Apteka "[...]" s.c. H. M., J. M., K. M., M. M. z siedzibą w M. złożyli odwołanie do Wojewody [...].

Po rozpatrzeniu tego odwołania zapadła wskazana na wstępie decyzja z dnia [...]czerwca 2015 r. nr [...], będąca przedmiotem skargi. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z treścią odwołania uznał, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa, i decyzję tę utrzymał w mocy.

Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie Wojewoda [...]wskazał, iż w stosunku do decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych przy adaptacji istniejącej części pomieszczeń sklepu przemysłowego na aptekę ogólnodostępną, prowadzone było postępowanie wznowieniowe. Postępowanie to zakończyło się decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] wydaną w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a., odmawiającą uchylenia ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. i stwierdzającą jednocześnie, że wydanie tej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa. Decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r. stała się ostateczna z dniem 1 lutego 2011 r. Tym samym inwestor po tej dacie mógł przystąpić do realizacji robót budowlanych przy przedmiotowej inwestycji.

Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż z pisma PINB w [...] z dnia 1 sierpnia 2014 r. wynika, że w wyniku dokonanych oględzin w dniu 31 lipca 2014 r. pod względem zaawansowanych robót w lokalu sklepu przemysłowego, w którym rozpoczęto roboty budowlane adaptacyjne na aptekę ogólnodostępną w miejscowości T. gmina [...] stwierdzono, że ostatni wpis w dzienniku budowy został dokonany w dniu 9 września 2005 r., a uczestnicy oględzin tj. strony postępowania potwierdzili, iż prace budowlane zostały zakończone zgodnie z przedstawionym dziennikiem budowy. Powyższe PINB w [...]powtórzył w piśmie z dnia 1 sierpnia 2014 r., w odpowiedzi na pismo organu I instancji na potrzeby niniejszego postępowania. W konsekwencji, Wojewoda podał, że inwestor nie rozpoczął robót budowlanych przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja (wydana w trybie wznowienia) stała się ostateczna, a termin ponownego rozpoczęcia robót budowlanych upłynął z dniem 1 lutego 2014 r.

Dlatego też przyjął, że organ I instancji wydał prawidłowe w sprawie rozstrzygniecie. Wskazał stwierdzając powyższe na przepis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. oraz na art. 162 § 1 i 3 k.p.a. który to stanowi, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo, gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

W odpowiedzi na zarzuty skarżących, organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2616/12 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej [...] S.A z siedzibą w W. dokładnie wskazał na wykładnię prawa w tej sprawie. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla niższych instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organy niższego stopnia są obowiązane rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], skarżący – H. M., J. M., K. M. i M. M. – wspólnicy spółki cywilnej Apteka "[...]" wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgodzili się z oceną dokonaną w sprawie przez organ odwoławczy.

Podnieśli, iż termin określony w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego przerywa swój bieg w sytuacji, gdy wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych zostało wstrzymane postanowieniem sądu administracyjnego lub organu administracji publicznej. W przeciwnym razie zaistniała sytuacja byłaby nie do pogodzenia z istniejącym porządkiem prawnym, gdyż podporządkowanie się inwestora zakazom wynikającym z któregokolwiek z powyższych postanowień uniemożliwiałoby mu skorzystanie z zagwarantowanych w decyzji ostatecznej uprawnień. Na poparcie tego stanowiska, skarżący wskazali na wyroki sądów administracyjnych.

Podnieśli dalej, że prace nie były kontynuowane przez inwestora, zgodnie z przepisami prawa budowlanego. W trakcie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w [...], inwestor zgłosił chęć kontynuacji robót na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...]czerwca 2005 r., czekając na wydanie decyzji o wznowieniu robót budowlanych objętych decyzją z dnia [...]czerwca 2005 r. Tymczasem Starostwo Powiatowe w [...] wydało decyzję w przedmiocie stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji budowlanej.

Wskazali, że w świetle przedmiotowego stanu faktycznego logiczne jest, iż Starostwo w [...] winno zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wznowić postępowanie z urzędu i wydać decyzję w przedmiocie wznowienia prac, a nie wskazywać termin ustalenia ostateczności decyzji wydanej w innym postępowaniu jako podstawy do stwierdzenia rozpoczęcia biegu terminu, od którego upływa termin z art. 37 Prawa budowlanego. W ocenie skarżących, początkiem terminu uregulowanego w ww. przepisie powinna być data wydania postanowienia przez Starostwo w [...] w przedmiocie wznowienia prac, a nie jak twierdzi Starostwo Powiatowe w [...] (dokonując w tym zakresie samodzielnej subiektywnej oceny bez powołania na podstawę prawną) - data stwierdzenia ostateczności decyzji wydanej w innym postępowaniu w sytuacji, gdy realizacja inwestycji jest wtrzymana na skutek ostatecznego prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...]kwietnia 2015 r. znak: [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej (H. i J. M. reprezentującym spółkę cywilną Apteka "[...]" H. M., J. M., K. M. i M. M.) na wykonanie robót budowlanych przy adaptacji istniejącej części pomieszczeń sklepu przemysłowego na aptekę ogólnodostępną na działce nr [...] we wsi T.. Podstawę prawną tych decyzji stanowi art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu, wskazane przepisy zostały prawidłowo zastosowane w niniejsze sprawie.

Rozwijając tę ocenę zważyć trzeba, że zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Wskazany przepis, jak z niego wynika, określa warunki, w jakich decyzja o pozwoleniu na budowę z mocy prawa wygasa. Ma to miejsce wówczas, gdy przed upływem okresu w tym przepisie wskazanego, budowa nie została rozpoczęta albo została na czas dłuższy niż w nim wskazany - przerwana. Wystąpienie jednej z tych okoliczności powoduje, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa a wygaśnięcie decyzji następuje z mocy prawa i oznacza utratę jej mocy obowiązującej. Przy czym, fakt wygaśnięcia decyzji z mocy prawa może być stwierdzony deklaratoryjną decyzją wydaną przez właściwy organ architektoniczno-budowlany na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Przesłanki określone w tym przepisie mają miejsce w sytuacji określonej w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego (decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa).

Zdaniem Sądu, okoliczności mające miejsce w niniejszej sprawie uzasadniały zastosowanie tych przepisów, z przyczyny wskazanej w ww. decyzjach, albowiem (jak bezspornie ustalono) roboty budowlane prowadzone przez inwestora na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] zezwalającej na wykonanie robót przy adaptacji istniejącej części pomieszczeń sklepu przemysłowego na aptekę ogólnodostępną, zostały przerwane na czas dłuższy niż 3 lata.

Przy czym, bezsporne w sprawie pozostaje, iż w stosunku do przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]czerwca 2005 r. nr [...] wszczęte zostało postępowanie wznowieniowe, w trakcie którego w dniu 7 września 2005 r. wydano postanowienie o wstrzymaniu wykonania ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. Orzeczone wstrzymanie wykonania ww. decyzji (podtrzymane przez organ II instancji i sądy administracyjne, w tym NSA – wyrok z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 901/06) obowiązywało przez czas trwania tego postępowania nadzwyczajnego. Postępowanie to zakończyło się zaś decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] i stwierdzeniu jej wydania z naruszeniem prawa. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 1 lutego 2011 r. W konsekwencji, biorąc pod uwagę powyższe, organy orzekające w sprawie przyjęły, że po tej dacie inwestor mógł wznowić roboty budowlane objęte decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...]. Ocenę tę Sąd w pełni podziela. Skoro bowiem w wyniku postępowania wznowieniowego nie doszło do wzruszenia ostatecznej decyzji zezwalającej na prowadzenie robót przy adaptacji istniejącej części pomieszczeń budynku na aptekę, to inwestor po ostatecznym zakończeniu tego postępowania, mógł kontynuować roboty budowlane. Nie musiał w takiej sytuacji wnosić o wydanie decyzji w przedmiocie wznowienia robót budowlanych. Dopiero w sytuacji wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, dla wznowienia budowy przepis prawa nakłada na inwestora obowiązek uzyskania stosownej decyzji (v. ust. 2 art. 37 ww. ustawy).

W efekcie, zasadnie w niniejszej sprawie podjęto czynności, w celu wyjaśnienia, czy po wskazanej dacie (tj. po 1 lutego 2011 r.) prace budowlane były ponownie prowadzone. Stąd też w poczet materiału dowodowego włączono pismo PINB w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: v, z którego wynika, że w dniu 31 lipca 2014 r. dokonano oględzin pod względem zaawansowania robót w lokalu sklepu przemysłowego, w którym rozpoczęto roboty adaptacyjne na aptekę ogólnodostępną w miejscowości T., gm. [...]. W oparciu o oświadczenia osób uczestniczących w oględzinach, ustalono, że prace prowadzono we wrześniu 2005 r., i później nie były już kontynuowane. Do wskazanego pisma załączono kopię protokołu oględzin z dnia 31 lipca 2014 r., z którego wynika, że odbyły się one w obecności H. i J. M. oraz, że w dzienniku budowy ostatni wpis pochodzi z daty 9 września 2005 r. Z powyższego wynika zatem, że na podstawie ostatecznej decyzji z dnia [...]czerwca 2005 r. prace zostały rozpoczęte, niemniej (na skutek postanowienia o wstrzymaniu wykonania tej decyzji), we wrześniu 2005 r. – zostały przerwane i do dnia 31 lipca 2014 r. nie zostały podjęte. Okoliczności te pozostają bezsporne, albowiem nie były przez zainteresowanych na żadnym etapie postępowania kwestionowane. Nadto, w piśmie z dnia 28 lutego 2015 r. skierowanym do Starosty w [...], skarżący potwierdzili powyższe, wyraźnie wskazując na powód wstrzymania robót przy adaptacji budynku (tj. wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji), jak również na to, iż prac tych później nie wznowili, oczekiwali bowiem na wydanie decyzji w oparciu o art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Tym samym, w ocenie Sądu, ustalenia poczynione w sprawie uprawniały organy orzekające do stwierdzenia, że prace przy adaptacji budynku na podstawie decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. nie zostały przed upływem 3 lat, o których mowa w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, wznowione. Taki okres (tj. przekraczający 3 lata) upłynął od dnia, kiedy decyzja wydana w trybie wznowienia (postępowania zakończonego przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę) stała się ostateczna, do dnia przeprowadzenia oględzin przez organ nadzoru budowlanego w sprawie zaawansowania robót wykonywanych na podstawie przedmiotowej decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. (a więc od dnia 1 lutego 2011 r. do dnia 31 lipca 2014 r.) Stwierdzając powyższe nie uwzględniono -wbrew wywodom skargi- "okresu obowiązywania" postanowienia o wstrzymaniu wykonania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Wzięto bowiem pod uwagę ten przedział czasowy, w którym wskazane postanowienie już nie wywoływało skutku prawnego w postaci wstrzymania wykonania decyzji, tj. okres po zakończeniu postępowania wznowieniowego, nadto – po uzyskaniu przez decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. przymiotu ostateczności, co nastąpiło z dniem 1 lutego 2011 r. W konsekwencji w sposób uprawniony przyjęto, że w okresie dłuższym niż trzy lata (bo - do oględzin organu nadzoru budowlanego mających miejsce w dniu 31 lipca 2014 r.), prac przy adaptacji części pomieszczeń sklepu nie podjęto. To zaś musiało skutkować stwierdzeniem, że wystąpiła sytuacja określona w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego – tj. przerwanie budowy na czas dłuższy niż trzy lata. W tych też okolicznościach decyzje wydane w sprawie, w tym zaskarżoną, należało uznać za prawidłowe.

Mając na uwadze treść skargi -i pisma procesowego stanowiącego jej uzupełnienie- podnieść dodatkowo w tym miejscu trzeba, że argumentacja skarżących wskazująca na wadliwą interpretację art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego jest nietrafiona, i to nie tylko z przyczyn powyżej opisanych (wskazujących wyraźnie na to, iż organy orzekające w sprawie ustalając upływ terminu z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, nie brały pod uwagę "okresu obowiązywania" postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanego w trybie wznowienia). To, w jaki sposób należy wykładać ww. przepis, wskazał Naczelny Sąd Administracyjny. Uczynił to w wyroku z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2616/12, wydanym w niniejszej sprawie, wiążąc tym samym w tym zakresie tak organy orzekające, jak i Sąd obecnie kontrolujący zaskarżoną decyzję. Wskazanym wyrokiem Sąd kasacyjny uchylił wyrok Sądu I instancji z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 529/12 oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] nie podzielając poglądu wyrażonego w tych orzeczeniach, że wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowi przeszkodę do wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę, bez względu na to, jakie są szczególne okoliczności sprawy. NSA wskazał jednocześnie na to, że nie można "(...) pomijać przyczyn i podstawy wstrzymania wykonania decyzji oraz postępowania, w którym zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji. Skoro bowiem art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego nie odwołuje się do przyczyn, z powodu których budowa nie została rozpoczęta lub została przerwana, to wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie może automatycznie prowadzić do wyłączenia skutku w postaci wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę. W takim przypadku konieczne jest wyważenie racji przemawiających za wygaśnięciem decyzji oraz racji wynikających ze wstrzymania wykonania decyzji odnoszących się nie tylko do inwestora, ale także innych stron, których interesu prawnego dotyczy postępowanie. Wyważenie tych racji powinno w szczególności uwzględnić to, w jakim postępowaniu doszło do wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, jakie były okoliczności tego wstrzymania oraz w jaki sposób zakończyło się postępowanie, w którym wydano postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji." W konsekwencji, Sąd Naczelny wyraźnie przyjął, iż samo wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jeszcze nie uniemożliwia stwierdzenia wystąpienia przesłanki z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Stwierdził więc zupełnie inaczej niż skarżący, w rozpoznawanej skardze. Dodatkowo Sąd kasacyjny podniósł, że należałoby w sprawie w ww. kontekście wyjaśnić, czy wstrzymanie wykonania decyzji pozbawiało inwestora prawidłowo nabytych uprawnień na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli okazało się, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa. "Nie zostało także wyjaśnione i rozważone, czy do pogodzenia z zasadą praworządności i zasadą sprawiedliwości jest stanowisko, które prowadzi do tego, że wobec zakazu uchylenia pozwolenia na budowę w postępowaniu wznowieniowym, które toczyło się od września 2005 r., z tego tylko powodu, że upłynął termin, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a, inwestor może realizować budowę na podstawie pozwolenia na budowę, które zostało wydane z naruszeniem prawa, albowiem w takim przypadku nie może mieć zastosowania przepis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego."

Zatem, dostrzegając powyższe stwierdzić raz jeszcze trzeba, że argumentacja skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stwierdził bowiem Sąd kasacyjnych w okolicznościach tej konkretnej sprawy, wprawdzie w obrocie prawnym pozostaje postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, ale nie stanowi to jeszcze o przeszkodzie w wydaniu decyzji na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wskazał NSA w ww. wyroku, bez dodatkowej analizy okoliczności towarzyszących wydaniu tego orzeczenia (jak i wyniku postępowania wznowieniowego), nie sposób zaakceptować przeciwnego poglądu. Niemniej, w niniejszej sprawie (co wymaga podkreślenia), organ I instancji (a za nim organ odwoławczy), orzekając ponownie – a to na skutek ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] (wydanej po wskazanym wyroku NSA z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2616/12, a uchylającej decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o wygaśnięciu decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2005 r. i umarzającej postępowanie w tym przedmiocie), skoncentrował się wyłącznie na okresie mającym miejsce po wydaniu decyzji w trybie wznowieniowym w stosunku do przedmiotowego pozwolenia na budowę i nie analizował z tej też przyczyny ww. kwestii związanych z zastosowaniem art. 152 § 1 k.p.a. (tj. relacji postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę do art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego). W okresie uwzględnionym przez organy orzekające, postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji nie wywoływało już bowiem skutku wstrzymania.

Z tych też przyczyn, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i podzielenia argumentacji w niej przedstawionej.

Jednocześnie Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że mając na uwadze rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, jak również fakt wydania tych decyzji na skutek powyżej wskazanej, ostatecznej decyzji Wojewody [...]z dnia [...] września 2014 r., nie znalazł podstaw by orzeczenia te zakwestionować tylko z tej przyczyny, iż nie odniesiono się w nich do okoliczności podniesionych w wydanym w niniejszej sprawie wyroku NSA o sygn. akt II OSK 2616/12.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.