Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 62/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 107  § 3, art. 75 § 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 4 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2004 nr 73 poz 657
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie   działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 8 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Asesor WSA Joanna Brzezińska Protokolant asystent sędziego Paweł Majka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2008 roku sprawy ze skargi K.Ż. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Ostateczną decyzją [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( dalej jako: ARiMR ) w S. na podstawie art. 5 ust.2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz.U.Nr 229 poz. 2273 z późn. zm ), § 6 ust.1 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz.U. Nr 73, poz. 657 z późn. zm ) przyznał K.Z. płatność ONW w łącznej wysokości 13 479,15 zł.

Postanowieniem Nr [...] na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2000 roku, Nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej jako Kpa )wskazany organ z urzędu wznowił postępowanie administracyjne zakończone powyższą decyzją z dnia 23 grudnia 2004 roku w sprawie przyznania K.Z. płatności ONW za 2004 rok. W jego uzasadnieniu organ wskazał, iż w trakcie rozpoznawania wniosków w ramach kampanii w 2005 roku do Biura Powiatowego ARiMR w S. wpłynęła informacja o wszczęciu przez Prokuraturę Okręgową w [...] postępowania w sprawie chęci wyłudzenia płatności obszarowych i ONW poprzez zawarcie fikcyjnych umów dzierżawy, pomiędzy zarządem Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "N." w G., a jej członkami oraz kandydatami na członków. W toku tego postępowania, w ocenie organu, Prokuratura ustaliła, iż działki zgłoszone przez wnioskodawczynię były użytkowane przez Spółdzielnię, która ponosiła nakłady na uprawę oraz utrzymanie ich w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, a dzierżawcy byli jedynie "formalnymi użytkownikami", którzy po otrzymaniu środków finansowych z tytułu dopłat przekazywali je na konto Spółdzielni.

Na podstawie art. 155 Kpa, działając na wniosek strony, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. w dniu 13 grudnia 2006 roku zmienił swoją decyzję z dnia 23 grudnia 2004 roku w ten sposób, iż przyznał wnioskodawczyni płatność ONW w łącznej wysokości 8 309,01 zł i zobowiązał rolnika do prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW przez okres 5 lat co do powierzchni nie mniejszej niż 62,39 ha. W uzasadnieniu wskazał, iż zmiana decyzji nastąpiła na wniosek strony spowodowany zaprzestaniem prowadzenia działalności rolniczej na części obszaru wskazanego w decyzji z dnia 23 grudnia 2004 roku.

Decyzją [...] działając na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz.U. z 2003 roku, Nr 229 poz. 2273 ze zm. ) oraz art. 10, 104, 107, 145 § 1 pkt 5 , 149 , 150 § 1, 151 § 1 ust. 2 Kpa, § 2 ust.1 pkt. 1 i 2 oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz.U. z 2004 roku, Nr 73, poz. 657 ze zm. ) oraz art. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności ( Dz.U. z 2004 roku, Nr 10, poz. 76 ) jak również art. 14 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Rady (WE) 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz. Urz. WE L z dnia 26 czerwca 1999 roku z późn. zm. ), Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uchylił własną decyzję z dnia 13 grudnia 2006 roku i odmówił K.Z. przyznania płatności ONW na rok 2004.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 26 maja 2004 roku K. Z. wystąpiła z wnioskiem przyznanie płatności bezpośrednich deklarując do ich uzyskania działki rolne od A do K, położone na działkach ewidencyjnych o numerach [...] - o łącznej powierzchni 101,21 ha przy ogólnej powierzchni gospodarstwa 113,65 ha. Po weryfikacji zgromadzonej dokumentacji i kontroli złożonego wniosku została wydana decyzja z dnia 23 grudnia 2004 roku, przyznająca płatności ONW w łącznej kwocie 13 479,15 zł . Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 14 stycznia 2005 roku. Organ wskazał, że w dniu 5 lipca 2006 roku wpłynęło do niego postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gorzowie Wlkp., w sprawie [...] o umorzeniu śledztwa wobec wniskodawczyni z braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Z uzasadnienia przesłanego postanowienia Prokuratury - jak wskazał organ - wynika, że wnioskodawczyni, podobnie jak i inni dzierżawcy, nie prowadziła na dzierżawionym od RSP w G. gruncie indywidualnej działalności rolniczej, a jedynie miała formalnie zawartą umowę dzierżawy ze spółdzielnią, która to faktycznie nadal uprawiała grunty na takich samych zasadach jak przed zawarciem umowy dzierżawy. Podobne stanowisko zaprezentował Prokurator Okręgowy [...] w skierowanym do Dyrektora Oddziału ARiMR w Z. wystąpieniu z dnia 22 czerwca 2007 roku. Organ wskazał, iż powyższe okoliczności były podstawą do wydania postanowienia z dnia 23 listopada 2006 roku o wznowieniu postępowania. W jego toku zapewniono skarżącej możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Do tego materiału organ zaliczył również uzyskany przez Prokuraturę Okręgową protokół przesłuchania K. Z. w charakterze świadka w dniu 6 marca 2006 roku. Wskazał też na nadesłane przez wnioskodawczynię wyjaśnienia, umowę dzierżawy z dnia 31 lipca 2003 roku dotyczącą działek wskazanych we wniosku o dopłaty, umowę przechowania w formie depozytu nieprawidłowego z dnia 25 stycznia 2005 roku, protokół z dnia 25 stycznia 2005 roku przyjęcia na przechowanie płodów rolnych, dokument magazynowy z dnia 12 marca i 18 marca 2004 roku wydania przez RSP G. wnioskodawczyni 2300 kg ziaren żyta i 12 500 kg ziaren jęczmienia oraz z 18 września 2003 roku wydania 2 300 kg ziaren żyta. Wskazał również na fakt przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, w toku której K. Z. przesłuchana została jako strona. Powołując regulacje przepisu § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania organ wskazał, iż płatność ONW udzielana jest producentowi rolnemu, który prowadzi działalność rolniczą na minimalnym areale, na obszarach o niekorzystnych warunkach oddziaływania przez przynajmniej 5 lat, stosując na nich dobra praktykę rolniczą . Wobec niezdefiniowania w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów rolnych (...) pojęcia posiadania należy je wykładać zgodnie z regulacjami Kodeksu cywilnego zawartymi w jego tytule IV "Posiadanie ". Wywiódł, iż zgodnie z przepisem art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest ten kto nią faktycznie włada jak właściciel ( posiadacz samoistny ) jak i ten kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik najemca, dzierżawca lub mający inne prawo z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą ( posiadacz zależny ). Na pojęcie posiadania składa się zatem czynnik fizycznego władztwa nad rzeczą o charakterze trwałym jak też czynnik psychiczny wyrażający się w zamiarze władania rzeczą dla siebie. O posiadaniu rozstrzyga zatem wewnętrzna subiektywna wola posiadania rzeczy przejawiająca się w postępowaniu posiadacza wobec otoczenia. Faktyczne władztwo nad rzeczą oznacza, że istnieje swoboda w zakresie podejmowania decyzji np. w zakresie tego co, gdzie, kiedy posiać, jakie i komu zlecać prace polowe, kiedy zbierać plony, komu i kiedy je sprzedawać czy występować o dotacje, jakie grunty zgłaszać we wnioskach o nie. Analizując dokumenty zgromadzone w sprawie organ uznał, iż, pomimo podpisania z RSP "N." w G. umowy dzierżawy gruntów, wnioskodawczyni nie prowadziła na nich działalności rolniczej. Nie jest zatem producentem rolnym w rozumieniu ustawy, a tym samym nie jest uprawniona do płatności ONW. Za podstawę tego uznania organ wskazał ustalenia dokonane w trakcie postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową oraz zeznania złożone przez stronę w postępowaniu karnym i administracyjnym. Zeznając w postępowaniu karnym wnioskodawczyni stwierdziła, iż nie uprawiała dzierżawionych gruntów, które nadal uprawiała RSP, a ona posiadała jedynie umowę dzierżawy, która została zawarta jedynie w celu poprawy trudnej sytuacji ekonomicznej spółdzielni. Działki do dzierżawy wskazane jej zostały w już gotowej umowie dzierżawy. Zdaniem organu, K. Z. nie dysponowała samodzielnie dzierżawionymi gruntami, gdyż prace polowe jak i wszystkie zabiegi agrotechniczne wykonywała spółdzielnia wykorzystując własny sprzęt i materiał siewny co pozostawało w sprzeczności z umową dzierżawy zobowiązująca RSP do bezpłatnego użyczania sprzętu. Wskazał, iż fakt konsultacji planu zasiewów z kierownikiem produkcji RSP podważa możliwośc samodzielnego dysponowania dzierżawionymi gruntami . Analizując warunki umowy organ wskazał, iż wbrew regulacjom art. 693 Kodeksu cywilnego, który do cech istotnych umowy dzierżawy zalicza czynsz dzierżawny płatny przez dzierżawcę, zawarta umowa była nieodpłatna. Podkreślił też, że środki finansowe, które z tytułu przyznanych dopłat wpłynęły na konto wnioskodawczyni przelała ona na konto spółdzielni. Nadto wskazał, iż umowa dzierżawy została podpisana przez osobę, która w dacie jej zawierania nie była członkiem zarządu RSP. Odnosząc się do dokumentów przedłożonych przez stronę organ wywiódł, iż nie potwierdzają one okoliczności faktycznego posiadania przez nią dzierżawionych gruntów, a jedynie fakt dokonania zasiewów, użyczenia materiału siewnego. Zarzucił iż umowa depozytu nie została podpisana przez żadną ze stron. A data jej zawarcia -ponad pięć miesięcy po zbiorach - oraz okres przechowywania płodów rolnych wynikający z protokołu przyjęcia na przechowanie kończący się z dniem złożenia wyjaśnień pisemnych przez wnioskodawcę wskazują, że dokumenty te zostały sporządzone wyłącznie na użytek postępowania administracyjnego, a rzeczywistym dysponentem płodów rolnych była RSP. W ocenie organu całokształt zeznań wnioskodawczyni wskazuje jednoznacznie, iż cały proces produkcyjny prowadzony był przez RSP, a rola K. Z. była marginalna wręcz fikcyjna, zaś celem umowy dzierżawy był jedynie fikcyjny podział gruntów rolnych w celu otrzymania przez RSP "G." dopłat ONW na wszystkie posiadane przez nią grunty, a których samodzielnie by nie otrzymała bowiem powyżej 300 ha nie przysługują. Reasumując organ uznał, iż wnioskodawczyni nie prowadziła działalności rolniczej na zgłoszonych przez siebie gruntach i nie była ich posiadaczem, a co za tym idzie nie spełniała kryteriów przyznania tych płatności określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (...). Z tych przyczyn w toku ponownej kontroli administracyjnej wszystkie działki rolne zgłoszone przez wnioskodawczynię, leżące na działkach ewidencyjnych będących przedmiotem dzierżawy na mocy umowy z dnia 31 lipca 2003 roku, w tym również działkę [...] stanowiącą własność wnioskodawczyni, a również uprawianą przez spółdzielnię na zasadach analogicznych jak pozostałe i omyłkowo wpisaną do umowy dzierżawy, wykluczono z powierzchni kwalifikowanej do płatności ONW.

W odwołaniu od decyzji, złożonym w imieniu strony przez jej pełnomocnika B.P., zakwestionowała ona postanowienie z dnia 23 listopada 2006 roku o wznowieniu postępowania, zarzucając mu rażące naruszenie przepisów postępowania, błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa poprzez przyjęcie, że w sprawie ujawniono nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej nieznane organowi, a nadto naruszenie ogólnej zasady praworządności sformułowanej w art. 6 i ogólnej zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 Kpa. Zaskarżonej decyzji zarzucono zaś:

- rażące naruszenie przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 151 § 1 pkt. 2 Kpa, art. 75 § 1 Kpa w związku z art. 186 § 1 Kpk poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach niedopuszczalnych przez prawo, art. 107 § 3 Kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których odmówiono wiarygodności dowodom przedstawionym przez stronę i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na faktach wygodnych dla organu

- rażące naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 2 ust.1 i 2 ustawy z dnia 18 stycznia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych przez błędną wykładnię.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony wywodził w pierwszej kolejności, iż art. 16 § 1 Kpa ustanawia zasadę trwałości decyzji ostatecznych, a instytucja wznowienia postępowania służy usuwaniu szczególnie ciężkich wadliwości proceduralnych, które mogły mieć wpływ na treść decyzji administracyjnych i ich skutków. Z treści art. 145 § 1 pkt 5 Kpa wynika jednoznacznie, że samoistną podstawę wznowienia postępowania stanowi jedynie ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nieznanych organowi w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Zarzucał iż fakt, że strona była posiadaczem zależnym gruntów, których właścicielem jest RSP w G. znany był organowi jeszcze przed wydaniem uchylonej decyzji, gdyż pełnomocnik strony jako Prezes RSP konsultował z Lubuskim Oddziałem ARiMR oraz Biurem Powiatowym tej Agencji zamiar wydzierżawienia przez spółdzielnię członkom i kandydatom na członków gruntów rolnych i zgodność takiego wydzierżawienia z obowiązującym prawem szczególnie pod kątem czy tacy posiadacze zależni uprawnieni będą do uzyskania statusu "producentów rolnych" i otrzymania dopłat. Wówczas organy nie stwierdziły żadnych przeszkód. Jeśli zatem organ wznowił postępowanie na podstawie okoliczności mu znanych w dniu wydania decyzji bądź też okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, to takie przekroczenie stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Rażącym naruszeniem art. 75 § 1 Kpa było dopuszczenie w toku postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania protokołu przesłuchania wnioskodawcy z dnia 7 marca 2006 roku jako oraz stanowiska prokuratora dołączonego do postanowienia o umorzeniu śledztwa z 28 czerwca 2006 roku. Wymieniony protokół przesłuchania w charakterze świadka z mocy art. 186 § 1 Kpk nie mógł stanowić dowodu ani być odtwarzany, gdyż strona po przedstawieniu jej zarzutów skorzystała z prawa odmowy złożenia zeznań. Natomiast stanowisko Prokuratora Okręgowego nie stanowi dowodu, a jedynie jest jego odmiennym poglądem na temat skuteczności umowy łączącej stronę ze Spółdzielnią. Dowodem mógłby być jedynie prawomocny wyrok sądowy. W ocenie pełnomocnika strony z tego powodu należy decyzji zarzucić z mocy art. 156 § 1 pkt 2 Kpa rażące naruszenie prawa, co czyni ją decyzją nieważną. Jednocześnie odwołujący zarzucił organowi błędną wykładnię art. 2 ust.1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, co do stwierdzenia kto może być uznany za producenta rolnego a także powołał się na treść pisma Departamentu Płatności Bezpośrednich Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 19 grudnia 2005 roku o braku podstaw do żądania okazywania pisemnej umowy dzierżawy gruntów rolnych, które rolnicy deklarują do przyznania płatności

Decyzją [...] Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa jedną z podstaw wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest ujawnienie nowych okoliczności faktycznych ( lub nowych dowodów ) istniejących w dniu wydania decyzji , lecz nieznanych organowi który ją wydał. W niniejszej sprawie organ wydając decyzję z 23 grudnia 2004 roku dokonał wyłącznie kontroli administracyjnej wniosku obejmującej:

- wprowadzenie danych dotyczących zadeklarowanych działek ewidencyjnych, rolnych do systemu komputerowego,

- sprawdzenie zgodności powierzchni działek ewidencyjnych, rolnych zgłoszonych we wniosku z danymi ewidencyjnymi gruntów i budynków

- kontrolę krzyżową ( sprawdzanie czy dana działka nie została zgłoszona we wniosku przez dwa podmioty ).

Natomiast wbrew podnoszonym przez odwołującego twierdzeniom fakt wydzierżawienia gruntów rolnych od Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej " G." nie był znany organowi zarówno w dniu składania wniosku jak i w dniu wydawania decyzji. Strona bowiem do wniosku nie załączyła umowy dzierżawy. Nigdy także spółdzielnia nie występowała z zapytaniem do organu czy wydzierżawiający grunty od spółdzielni członkowie i kandydaci na członków tej spółdzielni będą mieli prawo do dopłat jako producenci rolni. Świadczy o tym choćby fakt, iż umowa dzierżawy została zawarta w dniu 31 lipca 2003 roku, zaś ustawa o krajowym systemie ewidencji rolników ( ...) uchwalona została dopiero w dniu 18 grudnia 2003 roku, a weszła w życie w dniu 7 lutego 2004 roku. Podobnie późniejsze w stosunku do zawarcia umowy było rozporządzenie z dnia 14 kwietnia 20004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ( ...). Nadto umowa dzierżawy, wbrew temu co podnosi odwołujący, nie stanowiła samoistnej podstawy dla wznowienia postępowania bowiem okoliczność najistotniejszą stanowiła informacja jaką organ uzyskał od Prokuratury, iż strona nie prowadziła na zadeklarowanych we wniosku gruntach działalności rolniczej. A ta okoliczność została ujawniona dopiero po wydaniu decyzji w toku prowadzonego postępowania prokuratorskiego. W ocenie organu nie ma racji bytu zarzut strony o naruszeniu zasad ogólnych przy prowadzeniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie tj. art. 6 i 7 Kpa. Organ wydając decyzję oparł się na przepisach prawa, a te dopuszczają w ściśle określonych przypadkach wzruszenie ostatecznych decyzji i taka okoliczność zachodziła w niniejszej sprawie, co organ administracji w swoim uzasadnieniu decyzji wykazał, odnosząc się również do całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 75 Kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach niedopuszczalnych przez prawo – organ wskazał, że ten przepis pozwala organowi administracji dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Organ administracji realizując zasadę prawdy obiektywnej oraz gromadząc materiał dowodowy w sprawie uznał za dowód zeznania złożone przez stronę w ramach postępowania prowadzonego przez Prokuratora w sprawie [...]. Okoliczność, iż postępowanie przygotowawcze prowadzone na podstawie przepisów kodeksu postępowania karnego zostało umorzone z braku cech czynu zabronionego nie oznacza, że organ może odstąpić od dalszej weryfikacji sprawy. Brak popełnienia przestępstwa oznacza, że dowody uzyskane i ustalenia poczynione w toku postępowania karnego przygotowawczego mogą być wykorzystane dla oceny prawidłowości wydanej decyzji wobec wyjścia na jaw okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były organowi znane. Stan faktyczny sprawy w konkretnym zakresie ( prowadzenie działalności rolniczej, cel zawarcia umów ) nie może być różny w zależności od tego jaki organ prowadzi postępowanie. Natomiast różna może być jego prawna kwalifikacja i skutki jakie ona wywołuje. Podkreślił, iż strona nie zaskarżyła postanowienia o umorzeniu, brak więc podstaw do kwestionowania treści dokumentu urzędowego jakim jest to postanowienie. Organ II instancji nie podzielił stanowiska odwołującego co do naruszenia art. 107 § 3 Kpa. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a decyzja została wydana zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 20004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ( ...) oraz Kodeksem postępowania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji trafnie wywiódł i uzasadnił fakt nieprowadzenia przez wnioskodawczynię indywidualnej działalności rolniczej i zawarcia fikcyjnej umowy dzierżawy – okoliczność ta znalazła potwierdzenie w postanowieniu prokuratora o umorzeniu śledztwa, którego strona nie zaskarżyła, a tę okoliczność potwierdziła w toku postępowania administracyjnego. W ocenie organu przedstawione dokumenty – umowa przechowania w formie depozytu i protokół przejęcia płodów rolnych nie stanowią dowodu, iż K. Z. była producentem rolnym prowadzącym na własny rachunek gospodarstwo rolne, bo nie dotyczą samego procesu uprawy, a jedynie wskazują na ilość zebranych plonów. Konsekwencją ustalenia, iż strona nie prowadziła działalności rolniczej na zadeklarowanych gruntach było stwierdzenie, iż nie spełnia wynikających z rozporządzenia warunków do dopłat ONW. Organ II instancji wskazał na stworzony mechanizm odnoszący się do płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, w wyniku którego dokonano niekorzystnego rozporządzenia środkami publicznymi, polegający na rozparcelowaniu gruntów rolnych w celu uzyskania wyższej kwoty płatności z tytułu wspierania tej działalności. Kwota płatności z tytułu ONW jaka przysługiwałaby Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w G., gdyby nie zawarto fikcyjnych umów wynosiłaby 22 375 zł, natomiast w wyniku rozparcelowania gruntów i zawarcia fikcyjnych umów dzierżawy kwota płatności dla dzierżawców, która następnie została przekazana na konto spółdzielni wyniosła 215 488,74 zł dla 19 osób. W ocenie organu nie można mówić o posiadaniu przez stronę fikcyjnie dzierżawionych gruntów bowiem F.B. nie tylko nie posiadał fizycznie tych gruntów, ale także nie miał psychicznego nastawienia zawładnięcia rzeczą dla siebie tak jak tego wymaga art. 336 kc. W tej mierze organ przywołał treść uzasadnienia wyroku NSA z 16 listopada 2006 r sygn. akt II GSK 177/06. Złożone na rozprawie administracyjnej zeznania strony nie zasługują na wiarę. Pozostają bowiem w rażącej sprzeczności z tymi, które złożyła w dniu 6 marca 2006 roku w postępowaniu karnym, a które to składała w sposób spontaniczny, nie posiadając jeszcze wiedzy co do możliwości windykacji wypłaconej kwoty dopłat . Organ podkreślił ponadto, że w sprawie wszystkie osoby ( dzierżawcy ) składali jednakowe pisma i dokumenty co wskazywałoby na ukierunkowanie ich postępowania. W ocenie organu dowodem potwierdzającym, iż strona nie była posiadaczem gruntów rolnych był również Protokół nr [...] z Walnego Zgromadzenia Członków Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "G." w którym na stronie 2 zapisano, iż to prezes RSP przedstawił strukturę wiosennych zasiewów, decydując w ten sposób o sposobie użytkowania gruntów. Strona zatem nie miała wpływu na rodzaj uprawy, rodzaj materiału siewnego, decydowanie o pracach polowych. Nie była również odpowiedzialna za normalne, codzienne rutynowe procedury finansowe i produkcyjne które występują przy prowadzeniu działalności rolniczej. Jej rola sprowadzała się do wyłącznie do biernej postawy i formalnego zawarcia umowy dzierżawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, reprezentujący skarżącą pełnomocnik, radca prawny J.J., zaskarżając decyzję organu II instancji w całości, zarzucał jej naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj. :

- art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa poprzez przyjęcie, że postanowienie Prokuratora Okręgowego z dnia 22 czerwca 2006 roku o umorzeniu śledztwa i wystąpienie Prokuratora stanowiły samoistną podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną,

- art. 75 § 1 Kpa w zw. z art.186 § 1 kpk przez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach niedopuszczalnych przez prawo,

- art. 107 § 1 i 3 Kpa przez powołanie wadliwej podstawy prawnej decyzji,

- art. 75 § 1 i 3 kpa przez oparcie rozstrzygnięcia na poglądach prokuratora, podczas gdy tylko prawomocny wyrok sądowy wydany w tej sprawie miałby moc dowodową

- art. 77 § 1 i art. 80 Kpa przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i przekroczenie reguł swobodnej oceny dowodów,

- art. 138 Kpa poprzez odstąpienie przez organ odwoławczy od ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i ograniczenie się wyłącznie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu w stosunku do decyzji organu I instancji.

Pełnomocnik podnosił także rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności - zastosowanie interpretacji zawężającej przepisów art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (...). Wnosił o stwierdzenie nieważności obu zaskarżonych decyzji ewentualnie o ich uchylenie.

W uzasadnieniu strona skarżąca zarzucała, iż organ I instancji nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także przekroczył granice swobodnej oceny dowodów nie przestrzegając reguł tej oceny, gdyż za podstawę ustalenia stanu faktycznego przyjął ustalenia dokonane przez Prokuratora Okręgowego w toku prowadzonego śledztwa i oświadczenie zawarte w dokumencie nazwanym "Stanowisko Prokuratora Okręgowego [...]" stwierdzające, że skarżący nie prowadził działalności rolniczej na dzierżawionych gruntach oraz, że umowy zawarte ze Spółdzielnią RSP w G. były pozorne a skarżący nie był uprawniony do dopłat. W ocenie skarżącego organ nie ocenił wszechstronnie znaczenia i wartości dowodów pomijając istotne dowody przedstawione przez stronę. Nadto wniosek, że skarżącej nie przysługiwał status posiadacza gruntów rolnych został wywiedziony z naruszeniem zasad logiki. Rażącym naruszeniem art. 75 § 1 Kpa było dopuszczenie w toku postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy znajdujących się w aktach sprawy protokołów przesłuchań strony w charakterze świadka i poglądów Prokuratora w sytuacji gdy dowodem w sprawie mógłby być dopiero prawomocny wyrok sądowy. Organ I instancji dokonał także błędnej wykładni przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia tj. art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku. Wskazane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria kwalifikowania podmiotów jako producentów rolnych oraz warunki konieczne i wystarczające jakie ci producenci muszą spełniać aby otrzymać dopłaty. Organ zastosował interpretację zawężającą prowadzącą do ograniczenia kręgu osób uprawnionych do dopłat co jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie prawa materialnego, ale także zasady ogólnej wyrażonej w art. 6 Kpa. Wykładnia tych przepisów nie może być oparta na dowolnej ocenie celowości zawartej umowy dzierżawy, zasadności decyzji strony co do sposobu dysponowania pożytkami uzyskanymi z użytkowanych gruntów i otrzymanych dopłat. Nadto skarżący zarzucił organowi II instancji, że nie rozpatrzył sprawy ponownie lecz ograniczył się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych przez odwołującego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji.

Skarga podlegała oddaleniu bowiem zakwestionowana nią decyzja nie naruszała prawa w stopniu mającym wpływ na zawarte w niej rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

W pierwszej kolejności wskazania wymaga, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest wyłącznie pod względem legalności tj. zgodności z prawem. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną ppsa ) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawą orzekania są akta spawy administracyjnej ( art. 133 § 1 ppsa ). Możliwość wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego zachodzi w sytuacji, gdy został on wydany z naruszeniem prawa procesowego jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy .

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia była, wydana w wyniku wznowienia postępowania, decyzja uchylająca ostateczną decyzję przyznającą skarżącemu dopłaty ONW na rok 2004 tj. ostateczną decyzję [...] i orzekająca o odmowie ich przyznania. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się zatem do oceny czy zaistniały określone prawem podstawy do wznowienia postępowania, a przy pozytywnym rozstrzygnięciu w tym przedmiocie, czy zaszły podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej i rozstrzygnięcia odmiennie niż nastąpiło to w badanej w trybie wznowieniowym decyzji ostatecznej.

Wznowienie postępowania jest instytucją prawną dającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną w przypadku gdy postępowanie, w którym decyzja zapadła dotknięte jest wadą kwalifikowaną wskazaną w przepisach art. 145 i 145a Kpa. Jedną z podstaw wznowienia jest ujawnienie nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wskazana podstawa wznowienia zachodzi zatem wówczas, gdy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawnią się ( zostaną odkryte przez organ lub wskazane przez stronę ) nowe okoliczności lub nowe dowody nieznane dotychczas organowi administracyjnemu. Samoistna podstawę wznowieniową stanowi zarówno ujawnienie nowych okoliczności faktycznych jak również nowych dowodów. Chodzi przy tym o taką nową okoliczność lub nowy dowód, które mają charakter istotny dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, istniejącego w dacie wydawania przez organ decyzji ostatecznej, a tym samym również istotne znaczenie dla sytuacji prawnej strony, a w konsekwencji i dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie zaistnienia nowej okoliczności faktycznej ( dowodu ) i jej istotności jest obowiązkiem organu w toku postępowania wyjaśniającego .

Nadzwyczajny tryb postępowania jakim jest wznowienie postępowania uruchamiany jest w wyniku wydania postanowienia o jakim mowa w art. 149 § 1 i 2 Kpa. Ten akt procesowy jedynie otwiera drogę do dalszego postępowania, którego przedmiotem jest badanie rzeczywistego zaistnienia podstawy wznowienia jak i ocena skutków jakie jej istnienie wywiera na rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym treścią postanowienia może być jedynie wskazanie przesłanki, uzasadniającej zastosowanie instytucji wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie wznowienie postępowania nastąpiło w oparciu o postanowienie z dnia 23 listopada 2006 roku. Organ wskazał w nim, iż podstawą wszczęcia postępowania wznowieniowego było ujawnienie nowej okoliczności tj. faktu, iż zadeklarowane przez skarżącego we wniosku działki rolne nie były użytkowane rolniczo przez niego, ale przez RSP w G., przy czym źródłem informacji o tej okoliczności były ustalenia zawarte w postanowieniu o umorzeniu śledztwa oraz wystąpienie Prokuratora Okręgowego. Tym samym wbrew wywodom strony skarżącej, organ jako podstawę wznowienia wskazał nową okoliczność, a nie nowe dowody. Uchybieniem procesowym organu było natomiast wypowiedzenie się już w postanowieniu z dnia 23 listopada 2006 roku co do zaistnienia podstawy wznowienia. Powyższe uchybienie pozostawało jednak bez wpływu na merytoryczną treść rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi w rozpatrywanej sprawie zaistniały podstawy w postaci ujawnienia nowej okoliczności ( art. 145 § 1 pkt 5 Kpa ) do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 23 grudnia 2004 roku, zmienioną ostateczną decyzją z dnia 13 grudnia 2006 roku. Postępowanie wyjaśniające w rozpoznawanej sprawie zostało, w przekonaniu Sądu, przeprowadzone z dochowaniem wymogów procesowych, w zakresie wystarczającym do merytorycznego rozpoznania sprawy i w oparciu w wszechstronną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. W szczególności ustalenia poczynione w toku postępowania wyjaśniającego po wznowieniu postępowania, w oparciu o : postanowienie o umorzeniu postępowania, mające walor dokumentu urzędowego, umowę dzierżawy, zeznania strony w postępowaniu administracyjnym i jej zeznania złożone w charakterze świadka w postępowaniu karnym w powiązaniu z, wynikającymi z przepisów powołanych w podstawie prawnej, warunkami przyznawania dopłat ONW, stanowiły dostateczną podstawę do przyjęcia, iż skarżąca nie była posiadaczem gruntów zadeklarowanych we wniosku. Nie miała woli władania nimi jak i faktycznego władztwa nad nimi bowiem w rzeczywistości nie prowadziła na nich działalności rolniczej, gdyż nadal jak przed zawarciem umowy dzierżawy decyzje w tym zakresie podejmowała i je realizowała RSP poprzez swe statutowe organy. Zdaniem Sądu, organy z dochowaniem wymogów z art. 7, 77 § 1 oraz 80 i 107 § 3 Kpa dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego wskazując dowody na których się oparły, a jakim i z jakich przyczyn odmówiły waloru wiarygodności. Zaprezentowanej oceny dowodów, a w szczególności w zakresie wiarygodności zeznań złożonych przez stronę w postępowaniu karnym nie można uznać za dowolną. Wskazać należy, iż podstawą do przyznania płatności ONW decyzją z dnia 23 grudnia 2004 roku ( zmienioną ostateczną decyzją z dnia 13 grudnia 2006 roku ) był wniosek z dnia 26 maja 2004 roku, w którym skarżąca zadeklarowała prowadzenie działalności rolniczej na wskazanych w nim działkach od A do K, położonych na gruntach stanowiących działki ewidencyjne o numerach [...]. Wniosek złożony został na urzędowym formularzu wg wzoru ustalonego w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 marca 2004 roku w sprawie wzorów wniosków o przyznanie płatności oraz szczegółowych warunków przyznawania płatności ( Dz.U. z 2004 roku, Nr 52, poz. 523 ). Prócz wskazania gruntów do naliczenia dopłat ONW skarżąca zawarła w nim oświadczenia i zobowiązania. W szczególności oświadczyła, że znane są jej skutki składania fałszywych oświadczeń wynikające z art. 297 § 1 kk oraz, że znane są jej zasady przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Złożyła też zobowiązanie prowadzenia działalności rolniczej na wszystkich działkach rolnych będących w jego posiadaniu i położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania przez okres 5 lat od otrzymania pierwszej płatności ONW. Tym samym przez fakt złożenia wniosku skarżąca potwierdziła, iż jest posiadaczem gruntów w nim wskazanych. Nie może budzić wątpliwości, w świetle regulacji prawnych dotyczących płatności ONW, zawartych w rozporządzeniu z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (...), iż wniosek taki jest zasadniczym dokumentem stanowiącym podstawę przyznania dopłat ONW. W postępowaniu o przyznanie dopłat nie jest wymagane wykazanie dowodami faktu bycia posiadaczem i prowadzenia działalności rolniczej na posiadanych gruntach. W szczególności nie jest wymagane wykazanie się tytułem prawnym do gruntu, co oznacza, iż w sytuacji gdy nie zaistnieje sytuacja zadeklarowania do dopłat tych samych gruntów przez różne podmioty, organ ogranicza kontrolę administracyjną wniosku do poprawności i zupełności jego wypełnienia. Wystarczające zatem dla przyznania dopłat są oświadczenia zawarte we wniosku podmiotu ubiegającego się o dopłatę ONW ( analogicznie jak w § 2 art. 75 Kpa ). Samo istnienie formalnego tytułu prawnego do władania gruntem ( pisemna umowa dzierżawy ) nie stanowi podstawy do przyznania dopłat ONW. Prawnym wymogiem jest prowadzenie na nim działalności rolniczej przez jego rzeczywistego posiadacza. W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie uznały organy, umowa dzierżawy miała stanowić jedynie formalny tytuł prawny do pozornego wydzielenia gruntów o areale gwarantującym uzyskanie dopłat ONW przez skarżącą, których RSP w G., występując o nie we własnym imieniu, by nie uzyskała. Wskazać bowiem należy na regulację zawartą w przepisie § 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (...), zgodnie z którym do powierzchni działek rolnych wynoszącej powyżej 300 ha płatność ONW nie przysługuje.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 75 § 1 Kpa ( § 3 wbrew wywodom skargi art. 75 Kpa nie zawiera ) poprzez oparcie się przez organy na poglądach wyrażonych w stanowisku Prokuratora Okręgowego w sytuacji, gdy tylko prawomocny wyrok sądu miałby moc wiążącą stwierdzić należy, iż pozbawiony był on merytorycznej doniosłości. Jak bowiem wywiedziono już wcześniej, kwestionowane decyzje oparte zostały na wszechstronnej i swobodnej, a nie dowolnej ocenie materiału dowodowego. W tej sytuacji dodatkowe wsparcie się przez organ stanowiskiem zaprezentowanym przez Prokuratora Okręgowego nie może być uznane za naruszenie przepisu art. 75 Kpa. Zgodnie z tym przepisem jako dowód można bowiem dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia tego przepisu w związku z przepisem art. 186 kpk . Zdaniem pełnomocnika skarżącej, rażącym naruszeniem przepisu art. 75 § 1 Kpa było wykorzystanie we wznowionym postępowaniu administracyjnym jako dowodu zeznań złożonych przez skarżącą w charakterze świadka w postępowaniu karnym w sytuacji gdy, będąc następnie oskarżonym, odmówiła składnia wyjaśnień. W ocenie strony skarżącej, protokół z zeznań złożonych przez nią w charakterze świadka z mocy przepisu art. 186 § 1 kpk nie mógł stanowić dowodu ani być odtwarzany w sytuacji, gdy strona po przedstawieniu zarzutów w postępowaniu karnym skorzystała z prawa do odmowy zeznań. Wskazać w związku z tym należy, iż przepis art. 186 kpk nie wprowadza zakazu na który powołuje się strona skarżąca. Przepis ten reguluje jedynie warunki na jakich osoba uprawniona do odmowy złożenia zeznań może skorzystać z tego prawa w postępowaniu sądowym oraz tryb postępowania z uzyskanymi wcześniej zeznaniami takiej osoby. Zakaz wykorzystywania zeznań złożonych przez daną osobę w charakterze świadka, w sytuacji gdy następnie stała się ona oskarżonym wywodzony jest na gruncie procedury karnej z art. 389 § 1 kpk. Z przepisu tego wynika, że przy przesłuchiwaniu na rozprawie oskarżonego wolno, w sytuacjach w tym przepisie opisanych, odczytywać jedynie protokoły jego wcześniejszych wyjaśnień i - a contrario do art. 391 § 2 kpk - nie jest dopuszczalne odczytywanie wówczas tego co powiedział on uprzednio przesłuchany jako świadek. Wskazane ograniczenie dowodowe funkcjonuje jedynie na gruncie procedury karnej, służąc realizacji gwarancji procesowych oskarżanego. W ocenie Sądu, takie zeznania złożone w charakterze świadka pozostają nadal środkiem dowodowym, który jedynie nie może być wykorzystany w postępowaniu karnym, ale któremu nie można zarzucić iż został uzyskany w sposób sprzeczny z prawem. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż pozostaje on w sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 75 § 1 Kpa i nie może stanowić dowodu podlegającego ocenie organu orzekającego w sprawie administracyjnej. W tych okolicznościach nie stanowi uchybienia przepisom postępowania administracyjnego posłużenie się przez organy tym dowodem i dokonanie jego swobodnej oceny w kontekście innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Organy dokonały wnikliwej oceny wskazanego dowodu, podając przyczyny dla których uznały go za wiarygodny i stanowiący podstawę do ustalenia rzeczywistych okoliczności związanych z uprawą działek rolnych zadeklarowanych we wniosku, pozwalających na przyjęcie, iż skarżąca nie prowadziła na nich działalności rolniczej warunkującej prawo do dopłat ONW.

Odnośnie zarzutu pominięcia przy rozpatrywaniu dowodów tych zgłoszonych przez stronę, a świadczących o tym, iż to ona prowadziła działalność rolniczą skoro dysponowała pożytkami ( plonami ) z dzierżawionych gruntów, to wbrew wywodom skarżącego organ II instancji odniósł się do tych dowodów wskazując przyczyny dla których odmówił im wiarygodności ( art. 80 Kpa ). W tym zakresie wskazać należy, iż dowód nazwany umową depozytu z dnia 25 stycznia 2005 roku waloru umowy nie posiadał będąc jedynie projektem takiej umowy ze względu na brak podpisów stron na egzemplarzu umowy złożonym do akt sprawy. Zasadnie też organ II instancji wskazał na wątpliwości jakie wywołuje data przyjęcia plonów uzyskanych w roku 2004 do depozytu tj. 25 stycznia 2005 roku. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, iż kwestii dotyczących dysponowania zbiorami skarżąca nie podnosiła w toku zeznań złożonych w postępowaniu karnym. Z kolei kwity pobrania z magazynu spółdzielni materiału siewnego w roku 2003 nie mogą stanowić w kontekście złożonych zeznań w postępowaniu karnym dowodu prowadzenia działalności rolniczej. Podkreślenia wymaga też okoliczność iż skarżąca wykonywała w RSP pracę w charakterze księgowej, powierzając jednocześnie spółdzielni do prowadzenia działalności rolniczej własną działkę [...], uprawianą przez nią na zasadach analogicznych jak i działki wymienione w umowie dzierżawy.

Pozbawiony podstaw okazał się zarzut naruszenia przepisów art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych bowiem organy nie stosowały jako, iż nie dotyczy ona płatności ONW.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszania przez organ odwoławczy art. 138 Kpa. Wprawdzie konstrukcja uzasadnienia decyzji organu II instancji zdaje się wskazywać, iż organ ten odniósł się jedynie do zarzutów odwołania, to jednak analiza merytorycznych wywodów w nim zawartych i ich zakres wskazuje, iż w rzeczywistości organ II instancji ponownie merytorycznie rozpoznał sprawę w jej całokształcie, co uprawniało go do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji.

Reasumując uznać należało, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zasadnie wznowił postępowanie, a następnie, po przeprowadzeniu postępowania o jakim mowa w art. 149 § 2 Kpa, wydał decyzję uchylającą dotychczasową decyzję przyznającą dopłaty ONW za 2004 rok orzekając ponownie co do istoty sprawy ( art. 151 § 1 pkt 2 Kpa ) poprzez odmowę ich przyznania za wskazany rok. Sąd podzielił przy tym stanowisko organu, iż wobec uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzją z dnia 13 grudnia 2006 roku o zmianie decyzji z dnia 23 grudnia 2004 roku ( wydaną w trybie art. 155 Kpa ) to uchyleniu podlegała ta decyzja. Z momentem swej ostateczności decyzja z dnia 13 grudnia 2006 roku zmodyfikowała treść dotychczasowej decyzji w przedmiocie dopłat ONW za 2004 roku i od tego momentu funkcjonowała ona w obrocie w zmienionej treści rozstrzygając w przedmiocie dopłat ONW za 2004 rok. Wprawdzie prawidłowo w sentencji decyzji organu I instancji z dnia 15 czerwca 2007 roku powinno znaleźć się stwierdzenie, iż chodzi o uchylenie decyzji z 13 grudnia 2006 roku, która zmieniła wcześniejszą decyzję z dnia 23 grudnia 2004 roku, to jednak uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ze wskazanych przyczyn na podstawie przepisu art. 151 ppsa Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Ze względu na wynik sporu nie zaistniały podstawy do orzekania o kosztach postępowania.