Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1540/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Dnia 28 kwietnia 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. P., Z.P., M.R. i Ł. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 628/18 w sprawie ze skargi B. P., Z. P., M. R. i Ł. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 628/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) we Wrocławiu oddalił skargę B. P., Z. P., M. R. i Ł. Ł. (skarżący) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W wyroku ustalono, że Starosta Powiatu [...] decyzją z [...] grudnia 2017 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. w [...] obejmującą rozbudowę przepompowni ścieków ze studnią zbiorczą ścieków, stacją dozowania środków chemicznych, agregatem prądotwórczym wolnostojącym, kontenerem z rozdzielnią, prysznicem ratunkowym z oczomyjką oraz placem manewrowym i sieciami międzyobiektowymi – etap I inwestycji, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] w [...], gmina [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. P., Z. P., M. R. i Ł. Ł.. Odwołanie wnieśli także M. S. oraz R. S., ich zaskarżenie decyzji organu I instancji zostało rozpatrzone odrębną decyzją Wojewody [...] nr [...].

Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, powołując się w podstawie prawnej na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., K.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., uPb).

Jak wynika z dalszych ustaleń sądu wojewódzkiego, w toku postępowania organ odwoławczy uzyskał od Burmistrza Gminy [...] pisemne potwierdzenie zgodności lokalizacji przepompowni z ustaleniami planu miejscowego. Organ II instancji stwierdził, że obecnie na działce inwestora znajduje się stacja podciśnieniowa obsługująca kanalizację podciśnieniową oraz pompownia ciśnieniowa obsługująca kanalizację grawitacyjną i tranzyt ścieków w stronę oczyszczalni ścieków. Istniejąca pompownia podciśnieniowa pozostanie bez zmian. Projektowana pompownia ma przejąć funkcję istniejącej pompowni ciśnieniowej, będzie miała większą wydajność. Całość zamierzenia budowlanego obejmuje budowę sieci tranzytowej wraz z przepompownią ścieków. Dotychczasowa pompownia ciśnieniowa będzie pompownią awaryjną. Nowa przepompownia stanowić będzie obiekt podziemny z dwoma (docelowo trzema) wyporowymi pompami rotacyjnymi, zblokowany ze studnią zbiorczą. Przewidziano dawkowanie na dno studni zbiorczej środków chemicznych przeciwodorowych w sposób automatyczny oraz montaż w obu komorach antyodorowych filtrów na wywiewanym powietrzu.

Przepompownia stanowi urządzenie kanalizacyjne wchodzące w skład sieci kanalizacyjnej. Planowana inwestycja stanowi rozbudowę istniejącej przepompowni (art. 3 pkt 6 uPb). Powołując art. 4 uPb oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 uPb, art. 33 ust. 2 uPb oraz wskazując na spełnienie wymagań wynikających z art. 35 ust. 1 uPb, organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 4 uPb nie można było odmówić udzielenia pozwolenia na budowę.

Odnośnie zgodności z planem miejscowym Wojewoda wskazał, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Dolnośl. Nr 150, poz. 2638, MPZP) inwestycja położona jest na terenie MN przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną, na którym za zgodne z planem uznaje się lokalizację niezbędnych obiektów pomocniczych.

W wyroku przytoczono dalsze ustalenia organu odwoławczego, zgodnie z którymi obiekt przepompowni zalicza się do inwestycji celu publicznego. Odnośnie lokalizacji infrastruktury technicznej MPZP dopuszcza ich lokalizację w tym terenie, przy czym urządzenia techniczne dla których nie przewidziano wydzielonych terenów i które nie będą mogły być realizowane w liniach rozgraniczających terenów komunikacji, mogą być realizowane w granicach terenów prywatnych za zgodą właściciela terenu. Warunki te zostały spełnione, bowiem przepompownia ścieków znajduje się na działce stanowiącej własność Gminy [...] (w decyzji organu II instancji oczywiście omyłkowo wskazano, że chodzi o Gminę [...] – uwaga Sądu), a która wyraziła zgodę na inwestycję. Rozbudowa przepompowni nie zmieni dotychczasowej funkcji działki, nie narusza szczegółowych ustaleń planu. Budowa przepompowni ścieków nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest położona na obszarach Natura 2000, nie wymaga więc uzyskania decyzji środowiskowej. Dla II etapu inwestycji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (RDOŚ) we [...] wydał decyzję stwierdzającą brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Sąd przywołał dalsze ustalenia organu II instancji, wedle których inwestycja spełnia wymagania § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, rozp. MI z 2002). Projekt budowlany uzyskał wymagane opinie organów ochrony zabytków i inspekcji sanitarnej. Inwestor przedstawił decyzję zezwalającą na trwałe wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] wnieśli B. P., Z. P., M. R. i Ł. Ł., zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb w zw. z art. 35 uPb oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Skarżący podnieśli, że organ nie uwzględnił zgłoszonych przez nich uciążliwości funkcjonującej przepompowni dla otoczenia, przez wydzielanie nieprzyjemnych zapachów i okresowe zalewanie nieczystościami nieruchomości przyległych. Nie ustalono sposobu oddziaływania nowej inwestycji na sąsiednie nieruchomości. Wprawdzie nie wykorzystano do tej pory upoważnienia ustawowego z art. 225 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519, uPoś) i nie ma szczegółowych przepisów regulujących ochronę przed nieprzyjemnymi zapachami, to jednak organ nie powinien pomijać znaczenia takiego oddziaływania w kontekście ochrony przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb. Przepompownia powoduje pogorszenie warunków życia właścicieli sąsiednich nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W swej argumentacji Wojewoda podnosił, że ustalenie naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich powinno wynikać z przepisów techniczno-budowlanych i uznania ich za interesy prawne. Projekt budowlany nie narusza przepisów, a więc także uzasadnionych interesów skarżących. Ocena organu nie narusza ponadto art. 7 K.p.a.

Inwestor w piśmie procesowym wniósł o oddalenie skargi. Jak podał, konieczność rozbudowy infrastruktury kanalizacyjnej wynika ze znaczącego wzrostu liczby mieszkańców. Inna lokalizacja inwestycji jest technicznie i ekonomicznie nieuzasadniona, gdyż wymagałaby budowy nowych rurociągów i przebudowy pięciu innych pompowni. Projekt przepompowni powstał w oparciu o BAT, wykorzystano w nim najlepsze racjonalne technologie powodujące eliminację uciążliwości dla środowiska (hałasu i odoru). Wyeliminowano możliwość przedostania się ścieków do gruntu. Nowa inwestycja wyeliminuje dotychczasowe uciążliwości, o których mowa w skardze.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA we Wrocławiu oddalił skargę w całości.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki wskazał, że możność skutecznego przeciwstawienia się wydaniu pozwolenia na budowę przez podmioty uznane za strony jako właściciele sąsiednich nieruchomości, uzależniona jest więc od istnienia naruszeń w zakresie wynikającym z art. 35 ust. 1 uPb. Zdaniem tegoż sądu trafnie jednak ustalił organ II instancji, że naruszeń takich nie było. Dotyczy to w szczególności wymagań ochrony środowiska, przy czym sami skarżący przyznają brak w przepisach norm i zasad ochrony przed uciążliwościami zapachowymi.

Sąd pierwszej instancji podnosi dalej, że skarżący z jednej strony zgłaszają uciążliwości wynikające ze stanu technicznego dotychczasowej przepompowni oraz przewidywania, że być może nie zostaną one usunięte w wyniku rozbudowy i obawy, że nowa pompownia także będzie negatywnie oddziaływała, poprzez uciążliwe zapachy, na sąsiednie nieruchomości. Obawy te, nie dające się skonkretyzować jako wynikające z określonych przepisów prawnych, jak trafnie – zdaniem tegoż sądu – ocenił organ odwoławczy, nie mogły uzasadniać odmowy wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 uPb). Przebudowa, modernizacja i rozbudowa uciążliwego w ocenie sąsiadów obiektu, prowadząca do ograniczenia uciążliwości i pośrednio przez to korzystna dla skarżących, w oczywisty sposób nie powinna zostać zakazana jedynie z powodu doznanych przez nich uprzednio szkodliwych oddziaływań zapachowych. Zakaz ten oznaczałby trwanie istniejącej pompowni, której niska wydajność, awaryjność i brak urządzeń ograniczających skutki jej eksploatacji nadal powodowałaby wskazane w skardze uciążliwości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając mu naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35 uPb poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez uwzględnienia planowanej inwestycji na nieruchomości skarżących, położenia tych nieruchomości oraz ich charakteru;

2) przepisów postępowania, tj. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - Ppsa) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a. przejawiające się w tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżących; sąd wojewódzki przyjął uzasadnieniu organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżących, nie dostrzegł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, żeby organ dokonał ustaleń w zakresie, czy planowana inwestycja uwzględnia dynamiczny rozwój miejscowości, które będzie obsługiwać, a ponadto czy organ wziął pod uwagę interesy skarżących.

Z uwagi na powyższe skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 Ppsa pełnomocnik skarżących kasacyjnie oświadczył ich imieniem, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie zostało ustalone w żaden sposób jak nowa inwestycja będzie oddziaływać na wskazane nieruchomości, a zdaniem skarżących będzie oddziaływać poprzez wydzielanie nieprzyjemnych zapachów, tak jak to ma miejsce przy istniejącej przepompowni. Ponadto wskazuje się, że przed organem administracyjnym nie zostało wykazane w żaden sposób, że projekt inwestycji uwzględnia dynamiczny rozwój miejscowości [...] i [...] i lawinowy wzrost liczby mieszkańców.

W odpowiedzi Inwestora na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa wg norm przepisanych. Oświadczono również, że nie żąda się przeprowadzenia rozprawy w sprawie niniejszej.

W uzasadnieniu swego stanowiska Inwestor podkreśla, że przedmiotem niniejszego postępowania jest modernizacja istniejącej pompowni, która wykonana będzie w nowoczesnej technologii charakteryzującej się tym, że wszystkie urządzenia ze ściekami są urządzeniami podziemnymi, przykrytymi o szczelnej konstrukcji, a dezodoryzacja odbywać się będzie dwoma systemami bezpośrednim i pośrednim, co skutkuje znikomością emisji bioaerozoli i hałasu. Zarówno organ, jak i sąd tę okoliczność rozważał.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strony wnoszące skargę kasacyjną zrzekły się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 3 § 1 Ppsa, to nie jest on skuteczny. Z art. 3 § 1 Ppsa wynika tylko tyle, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. WSA we Wrocławiu rozpoznał skargę na decyzję administracyjną, zatem przeprowadził kontrolę działalności administracji publicznej, a oddalając skargę na podstawie art. 151 Ppsa przy jej nieuwzględnieniu, nie można skutecznie zarzucać, że nie zastosowano środka przewidzianego w ustawie. Na marginesie wypadnie zauważyć, że zarzutu naruszenia przepisu art. 151 Ppsa w skardze kasacyjnej nie sformułowano.

B. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, skoro przepis ten ma naturę ogólną i wynikową, określając oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa powiązano z zarzutem naruszenia przez organ przepisów art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a., przejawiające się w tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżących. Rozwijając te zarzuty skarżący kasacyjnie podnosili, że nie zostało ustalone w żaden sposób jak nowa inwestycja będzie oddziaływać na ich nieruchomości, a będzie oddziaływać poprzez wydzielanie nieprzyjemnych zapachów, tak jak to ma miejsce przy istniejącej przepompowni. Ponadto eksponowano, że nie zostało wykazane w żaden sposób, że projekt inwestycji uwzględnia dynamiczny rozwój miejscowości [...] i [...] i lawinowy wzrost liczby mieszkańców.

Skoro w sprawie chodzi o przebudowę przepompowni w ramach istniejącej sieci sanitarnej, a więc obiektu, który z natury rzeczy musi znajdować się w pobliżu siedzib ludzkich, to powoduje, że nie sposób wykluczyć jakiegokolwiek oddziaływania tego obiektu na sąsiednie tereny, w tym związanego z immisją uciążliwych zapachów. Przywołać w tym aspekcie wypadnie art. 144 ust. 1 uPoś, który stanowi, że eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Z art. 144 ust. 2 tej ustawy wynika zaś, że eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. W samej skardze kasacyjnej przyznano, że delegacja ustawowa określona w art. 222 ust. 5 uPoś stanowiąca, że minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, może określić, w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu i metody oceny zapachowej jakości powietrza, nie została dotychczas zrealizowana. W skardze kasacyjnej przyznano również, że trwają różne prace legislacyjne nad uregulowaniem kwestii uciążliwości odorowej. Rzecz jednak w tym, że prace te nie zakończyły się wprowadzeniem do porządku prawnego konkretnych regulacji. Wojewoda [...] w swej decyzji szczegółowo przytoczył, w świetle przedłożonego projektu budowlanego, jak będzie wyglądała zamierzona inwestycja, której celem jest co do reguły usunięcie dotychczasowych niedomogów istniejącej przepompowni ścieków oraz uwzględnienie zwiększenia zapotrzebowania na możliwość korzystania z takiej instalacji w aspekcie zwiększenia liczby okolicznych mieszkańców. Słusznie także w odpowiedzi na skargę kasacyjną sporządzonej przez Inwestora wskazywano, że modernizacja istniejącej pompowni wykonywana będzie w nowoczesnej technologii charakteryzującej się tym, że wszystkie urządzenia ze ściekami są urządzeniami podziemnymi, przykrytymi o szczelnej konstrukcji a dezodoryzacja odbywać się będzie dwoma systemami bezpośrednim i pośrednim co skutkuje znikomość emisji bioaerozoli i hałasu. Kwestie te były szczegółowo rozważane przez organ, poddane były również uwadze sądu pierwszej instancji.

Z powyższych względów zarzucanie naruszenia przepisów art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a., gdy w skardze kasacyjnej nie wskazano o jaki środek dowodowy można było jeszcze postępowanie wyjaśniające poszerzyć, w ocenie Sądu ocenić wypadnie jako nieskuteczne. Równie nieskuteczne jest wywodzenie o braku uwzględnienia okoliczności zwiększania się ilości mieszkańców [...] i [...], wszak modernizacja i przebudowa przepompowni, zwiększenie jej możliwości technicznych, a przy tym uwzględnienie najnowszej technologii, jest właśnie odpowiedzią Inwestora na zwiększenie ilości mieszkańców okolicznych terenów. Skarżący kasacyjnie przyznają wszak potrzebę realizacji takiej inwestycji, ale uważają, iż powinna ona zostać zlokalizowana w innym miejscu. Ta argumentacja nie konweniuje z zarzutem naruszenia wyłuszczonych w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a. Dodatkowo, jak wynika z informacji Inwestora złożonej na etapie postępowania przed sądem wojewódzkim, inna lokalizacja zamierzonego przedsięwzięcia wymagałaby przebudowy kilku przepompowni i byłaby technicznie i ekonomicznie nieuzasadniona.

W konsekwencji za chybiony uznać należy zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.

C. Nie może zostać uznany za skuteczny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez wskazanie we wniesionym środku odwoławczym na art. 35 uPb. Art. 35 uPb, który został powołany w skardze kasacyjnej, składa się z kilku ustępów, nie stanowi zatem całości, ale ma rozbudowaną strukturę. W skardze kasacyjnej nie sprecyzowano, o jaki konkretnie przepis chodzi, który z ustępów art. 35 uPb miałby zostać naruszony, sama zaś skarga kasacyjna dodatkowo nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej i o wskazanym zakresie podstawy kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej jest związany jej granicami, nie może domyślać się intencji strony. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej, zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl). Skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Jeśli zatem w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji, to trzeba taki przepis wskazać w sposób konkretny. Ponadto należy wykazać, na czym polegała jego błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu. W przypadku skargi kasacyjnej, która nie spełnia takiego wymogu formalnego, nie poddaje się ona kontroli w oznaczonym zakresie, w przedmiotowej sprawie dotyczy to zarzutu naruszenia art. 35 uPb.

D. Nie można także przyjąć za usprawiedliwiony zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez uwzględnienia planowanej inwestycji na nieruchomości skarżących, położenia tych nieruchomości oraz ich charakteru. Sposób sformułowania tego zarzutu zdaje się wskazywać, że autorowi skargi kasacyjnej chodzi raczej o zarzut błędnego zastosowania w/w przepisu, nie zaś błędnej wykładni, skoro w uzasadnieniu środka odwoławczego nie wskazano na czym polegać powinna prawidłowa wykładnia cyt. przepisu. W ocenie Sądu nie naruszył sąd pierwszej instancji cyt. wyżej przepisu prawa materialnego.

Z art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb wynika, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Trafnie, co do reguły, sąd pierwszej instancji wskazywał na konieczność uwzględnienia tej okoliczności, że poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich odnosi się do obszaru oddziaływania obiektu, ten zaś wyznaczany jest na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, stosownie do art. 3 pkt 20 uPb.

Skarżący kasacyjnie poza werbalnym stwierdzeniem naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb, nie wskazali żadnego z przepisów odrębnych, który – w aspekcie charakteru zamierzonej inwestycji – uzasadniałby wprowadzenie takiego ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości do nich należących. Skarżący kasacyjnie ograniczyli się w tym aspekcie wyłącznie do wskazania na swoje obawy co do spodziewanego oddziaływania odorowego przyszłej przepompowni, motywując to oddziaływaniem już istniejącej przepompowni. Rzecz w tym, że taka argumentacja abstrahuje od tego, że potrzebę realizacji przedsięwzięcia Inwestor tym właśnie argumentuje, aby negatywne skutki użytkowania obecnej instalacji sanitarnej zostały usunięte. Co się zaś tyczy odpowiedniego zaprojektowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, to zostało ono zagwarantowane złożeniem odpowiedniego oświadczenia przez projektanta posiadające stosowne uprawnienia zawodowe. Tym samym uprawnione będzie przyjęcie, że nawet jeżeli rozbudowana przepompownia ścieków będzie źródłem immisji w postaci uciążliwych zapachów, to Inwestor korzystając z prawa zabudowy nie zakłóci korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Ewentualne przekroczenia w tym zakresie strony mogą zwalczać na drodze postępowania przed sądem powszechnym.

W konsekwencji za nietrafny uznać wypadnie zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb.

E. Z powyższych przyczyn i uznając, że skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.

F. Żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego zawarte w odpowiedzi Inwestora na skargę kasacyjną nie ma oczywiście uzasadnienia w treści art. 204 Ppsa, skoro w razie oddalenia skargi kasacyjnej na zwrot kosztów mógłby liczyć wyłącznie zaskarżony organ, nie zaś uczestnik postępowania.