Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 945/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.145-151
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. T. i J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2021r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

R. i J. T. pismem z dnia 29 lipca 2021r. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2021 r. znak [...]

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia 16 października 2017 r. znak: [...] wydaną przez Prezydenta Miasta T. nakazano R. i J. T., właścicielom działki nr [...] obr. [...] w T.:

1. Odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego nr [...] do kanalizacji deszczowej w ul. [...],

2. Zlikwidowanie przyłączeniowego odcinka sieci kanalizacyjnej, którym wprowadzane są wody z dachu budynku mieszkalnego do drenażu ułożonego w nadsypanym gruncie na działce nr [...] obr. [...] w T. i wypełnienie wykopu gruntem gliniastym,

3. Wykonanie na własnym terenie, na długości ogrodzenia pomiędzy działką nr [...] obr. [...] a działkami nr [...] i [...] obr. [...] wykopu głębokości 1,5 m i wypełnienie go gruntem gliniastym do poziomu 20 cm poniżej murku ogrodzeniowego.

Decyzją z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia 16 października 2017 r. znak: [...] WSA w Krakowie, nieprawomocnym wówczas wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt: II SA/Kr 1183/19 oddalił skargę na decyzję Kolegium.

W dniu 19 lutego 2020 r. do tut. Kolegium wpłynął wniosek R. i J. T., zam. ul. [...], [...] z dnia 7 lutego 2020 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt: [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2019 r.

Wznowione postępowanie zostało zawieszone postanowieniem Kolegium z dnia 3 marca 2020 r., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wywołanego wniesieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt: [...]

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt: II OSK 1676/20 NSA w Warszawie oddalił skargę kasacyjną, a tym samym decyzja z dnia 7 sierpnia 2019 r., stała się decyzją prawomocną.

Postanowieniem z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt: [...]

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło zawieszone uprzednio postępowanie.

Decyzją z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt: [...] Samorządowe

Kolegium Odwoławcze w T. odmówiło uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt: [...]

Z zachowaniem ustawowego terminu R. i J. T. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku tym zarzucili:

"1. Rażące naruszenie przepisów postępowania a to art. 7 i 7a kpa, poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i rozstrzygnięcie ich na niekorzyść strony, skutkujące przyjęciem, że okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania i uchylenie decyzji z dnia 7 sierpnia 2019 roku zaistniała już po wydaniu tego rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy organ nie ustalił kiedy warunki przyłączeniowe do kanalizacji deszczowej (wydane przez ZDiK w T.) dla P. T. straciły swoją ważność oraz dowolnym (i absurdalnym) przyjęciem, że możliwe jest dokonanie podpięcia tej działki do kanalizacji deszczowej jedynie w zakresie odprowadzania wody opadowej z dachu budynku na niej wzniesionego, nie zaś z całej powierzchni działki pomimo całkowitego zakazu wynikającego z wydanego pozwolenia wodno -

prawnego dla Gminy Miasta T. uniemożliwiającego dokonanie przyłącza nieruchomość skarżących do kanalizacji deszczowej w ulicy [...],

2. Rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 40 § 3 kpa, poprzez przyjęcie, że decyzja z dnia 7 sierpnia 2019 roku znak [...] weszła do obrotu prawnego w sytuacji gdy na skutek jej niedoręczenia Panu J. T. skutek taki nie nastąpił, a zatem nie może stanowić podstawy do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w oparciu o nią i prowadzenia jakichkolwiek postępowań z nią związanych."

Wniesiono o zmianę decyzji z dnia 16 kwietnia 2021 roku znak [...] i uchylenie decyzji z dnia 7 sierpnia 2019 roku znak [...]

W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, która to przesłanka została wskazana we wniosku jako podstawa wznowienia postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Art. 150 § 1 Kpa stanowi, że organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 (tj. wznowienia postępowania) jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W świetle art. 151 § 1 pkt 1 Kpa organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b.

We wniosku o wznowienie postępowania z dnia 7 lutego 2020 r., Wnioskodawcy podnieśli: "w związku z faktem wszczęcia przeciwko nam postępowania egzekucyjnego, w celu przymuszenia nas do wykonania obowiązków nałożonych na nas decyzją SKO z dnia 7 sierpnia 2019 roku, sygn. akt [...] i poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia 16 października 2017 roku, sygn. akt [...], zwróciliśmy się do Zarządu Dróg i Komunikacji w T. z prośbą o wyrażenie zgody na podpięcie naszej nieruchomości do kanalizacji deszczowej w ulicy [...]. Pismem z dnia 7 stycznia 2020 roku, znak ZDiK.IU. 431.003.2020. EKK, odebranym w dniu 8 stycznia 2020 roku ZDiK w T. odmówiło nam możliwości dokonania takiego podpięcia z uwagi na brak technicznych możliwości oraz na okoliczność uzyskania przez Miasto T. aktualizacji i nowego pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych z kanalizacji i ujęcia w nim wód opadowych z działki [...] obręb [...] przy ulicy [...]."

Do wniosku dołączone zostało pismo Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia 7 stycznia 2020 r., w którym wskazano: "W odpowiedzi na Pani wniosek, dotyczący możliwości wpięcia się z wodami opadowymi z terenu działki nr [...] obręb [...] zlokalizowanej przy ul. [...] (data wpływu do Zarządu 02.01.2019r.), Zarząd Dróg i Komunikacji w T. informuje, że nie ma możliwości przyjęcia wód opadowo-roztopowych z powyższej działki. W związku z brakiem zrealizowania warunków przyłączeniowych do sieci kanalizacji deszczowej znak: [...] z dn. 10.07.2017r., w okresie ich ważności tj. do dnia 12.07.2019 roku oraz aktualizacją decyzji pozwolenia wodnoprawnego, wody opadowe lub roztopowe pochodzące z odwodnienia działki nr [...] obręb [...], nie zostały ujęte w nowej decyzji pozwolenia wodnoprawnego. Powinna Pani rozważyć możliwość rozwiązania problemu tych wód we własnym zakresie na terenie swojej nieruchomości poprzez np.: wykonanie studni chłonnej, która umożliwi Pani odprowadzanie wody do warstwy przepuszczalnej, na głębokość nawet kilku metrów poniżej powierzchni terenu lub studni chłonno-rozsączających - wówczas Inwestor zobowiązany jest do wykonania operatu wodnoprawnego oraz uzyskania decyzji pozwolenia wodnoprawnego od Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Można również rozważyć zaprojektowanie zbiornika retencyjnego, z którego woda będzie wykorzystywana do celów użytkowo - gospodarczych w okresach bezdeszczowych, co pozwoli zminimalizować jej negatywny wpływ na tereny sąsiednie."

Na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w doktrynie i orzecznictwie przedstawiono następujące stanowiska:

Okoliczności zaistniałe po wydaniu decyzji ostatecznej albo pozostają z punktu widzenia jurysdykcji administracyjnej obojętne, albo - jeżeli prawo materialne wiąże z nimi taki skutek - kreują odrębną sprawę administracyjną (por. wyrok NSA z 16.11.2010 r., II GSK 985/09, LEK nr 746381). "Pojawienie się nowej okoliczności po wydaniu ostatecznej decyzji może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, a nie podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie" (wyrok WSA w Krakowie z 28.05.2013 r., III SA/Kr 299/13, LEK nr 1429934; por. też wyrok WSA w Opolu z 18.09.2012 r., II SA/Op 297/12, LEK nr 1222390).

Z kolei w wyroku NSA z 24.01.2018 r., II OSK 2246/16, LEK nr 2463012 wskazano: "Aby dana okoliczność (dowód) mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania, musi on istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej. Co za tym idzie nie będą stanowiły takiej podstawy okoliczności lub dowody, które powstały (zostały wytworzone) po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy. Dowodem nie może być m.in. opinia biegłego sporządzona po wydaniu decyzji. Może ona co najwyżej ujawniać nowe fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, l wreszcie okoliczność ta lub dowód nie może być znany organowi wydającemu decyzję. Bez znaczenia pozostaje natomiast, czy brak wiedzy organu o tych faktach (dowodach) nastąpił w wyniku jego zaniedbań, czy też bez jego winy".

W ocenie organu w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że nowe okoliczności faktyczne i związane z nimi nowe dowody (w szczególności pismo Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia 7 stycznia 2020 r.) pojawiły się po wydaniu decyzji z dnia 7 sierpnia 2019 r. Te okoliczności i dowody nie istniały w dacie wydania decyzji przez Kolegium. W związku z powyższym nie jest spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, który to przepis czytelnie stanowi, iż nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dacie wydawania decyzji (w tym wypadku w dacie wydawania decyzji przez organ odwoławczy).

Odnosząc się do argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, iż we wniosku podniesiono: "okoliczności (opisane w piśmie ZDiK z dnia 7.01.2020 r.) tj. fakt, że warunki techniczne wydane dla P. T. dotyczące wpięcia do kanalizacji deszczowej w Zamkowej nie były już ważne - istniały już w dniu wydania decyzji przez SKO tj. w dniu 6.08.2019 r. więc decyzja była już w tej części niewykonalna. Warunki wydane w piśmie ZDiK z dnia 10.07.2017 r znak . [...] dla P. T. na wpięcie do kanalizacji deszczowej straciły swoja ważność w dniu 12.07.2019 roku. Powyższe oznacza, że w dniu wydawania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2019 roku, sygn. akt [...], nie było już możliwości przyłączenia wód z powierzchni szczelnych z działki nr [...] obr. [...] do kanalizacji. Pomimo to Kolegium utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta T. z dnia 16 października 2017 roku znak [...]"

Odnosząc się do powyższego zarzutu Kolegium wskazało, iż przedmiotem sprawy jest badanie zaistnienia spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Sprawa nie polega zaś na ponownym analizowaniu legalności i prawidłowości decyzji Kolegium z dnia 7 sierpnia 2019 r., bowiem kontrola w powyższym zakresie została już przeprowadzona przez Sądy Administracyjne (zarówno WSA w Krakowie, jak i NSA) i kontrola ta wypadła pozytywnie bowiem skarga oraz skarga kasacyjna wywiedzione przez Skarżących zostały oddalone.

Decyzja Kolegium z dnia 7 sierpnia 2019 r. jest prawomocna - czego nie dostrzegają Skarżący podnosząc zarzuty związane w prawidłowością tej decyzji. Jeżeli - jak twierdzą - decyzja Kolegium była niewykonalna - to nie było przecież przeszkód prawnych aby tą okoliczność podnosić i uzasadniać z postępowaniach sądowoadministracyjnych. Niniejsze postępowanie wznowieniowe nie jest kolejną instancją, w której można podnosić zarzuty związane z prawidłowością decyzji, która już była kontrolowana w dwóch niezależnych instancjach sądowych.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniesiono również, że "przed wydaniem decyzji z dnia 7 sierpnia 2019 roku (która zapadła prawie dwa lata po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej) nie zweryfikowano w ogóle, czy istnieje możliwość zrealizowania nałożonego w niej obowiązku podpięcia działki państwa T. do kanalizacji deszczowej oraz czy istnieje w ogóle taka konieczność, gdyż od 2017 roku na działce pozwanych znajduje się zbiornik retencyjny." Odnosząc się do powyższego zarzutu organ powołał się na prawomocność decyzji i niemożność kwestionowania jej w kolejnych instancjach. Kwestie podłączenia nieruchomości do zbiornika były analizowane, ale pogląd o zastąpieniu konieczności podłączenia budynków do sieci kanalizacji, możliwością podłączenia budynku do zbiornika - nie zyskał akceptacji, bowiem zbiornik ten - co zostało ustalone w oparciu o opinię biegłego - ma zbyt małą pojemność.

Kolejnym zarzut wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy brzmiał: "Absurdalny jest też zarzut wskazany w kwestionowanej decyzji, jakoby skoro w piśmie ZDiK jest mowa o niemożności przyjęcia wód opadowych z działki państwa T. , to nie jest wykluczone, że możliwym jest przyjęcie wód opadowych z dachu budynku." Odnosząc się do powyższego Kolegium wskazało w kwestionowanym fragmencie decyzji, iż dla precyzyjnego ustalenia możliwości podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacji deszczowej konieczne byłoby wystąpienie z zapytaniem do dysponenta sieci nie o teren całej działki, ale o podłączenie instalacji odprowadzającej wody jedynie z dachu budynku. Opisane wyżej pismo Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia 7 stycznia 2020 r. mówi o terenie działki nie zaś o powierzchni dachu. Na marginesie zauważyć trzeba, iż Kolegium na etapie postępowania egzekucyjnego wskazywało na konieczność zmiany pozwolenia wodnoprawnego i związaniu Prezydenta Miasta własną decyzją, która nakłada obowiązek odprowadzenia wody do kanalizacji deszczowej.

W dalszej części wniosku zarzucono, że "kolejną okolicznością przesądzającą o wadliwości decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym jest to, że nigdy nie została ona skutecznie doręczona skarżącym. Stroną tego postępowania byli bowiem R. T. i J. T.. Tymczasem decyzja z dnia 7 sierpnia 2020 roku znak: [...] nadana została do: "R. i J. T. i odebrana jedynie przez R. T.." Ta okoliczność w ocenie organu nie ma znaczenia w postępowaniu wznowieniowym, w którym następuje badanie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Pogląd o konieczności doręczenia małżonkom dwóch odrębnych decyzji nie jest powszechnie przyjmowany.

Odnośnie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, organ podał, iż to postanowienie Kolegium wydało w dniu 16 marca 2021 r. Pomimo zarzutu, iż postanowienie to nie weszło do obiegu prawnego trzeba zauważyć, że postanowienie to zostało doręczone adresatom i nie sposób przyjąć, iż nie obowiązuje. We wniosku nie wykazano, w jaki sposób niedoręczenie postanowienia Pełnomocnikowi wpłynęło na wynik sprawy. Wydaje się, że to właśnie w interesie stron było podjęcie postępowania i wydanie rozstrzygnięcia.

W ocenie organu bezzasadnie również Skarżący wiążą okoliczność braku możliwości przyjęcia wód opadowo-roztopowych z terenu działki z niewykonalnością obowiązków, o których mowa w pkt 2 i 3 decyzji z dnia 7 sierpnia 2019 r. Nawet, gdyby pismo Zarządu Dróg i Komunikacji miało wpływ na decyzję Kolegium, to przecież obowiązki opisane w tych punktach są jak najbardziej wykonalne. Kolegium zauważa, że brak jest związku pomiędzy pismem Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia 7 stycznia 2020 r., a tymi obowiązkami.

Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2021 roku, znak [...] nie zgodzili się R. T. i J. T., którzy zaskarżyli ją w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący kwestionowanej decyzji zarzucili:

1. Rażące naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 5 kpa, w związku z art. 7 i 7a kpa, poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a to tego, kiedy zaistniała okoliczność wykluczająca możliwość przyłączenia nieruchomości stanowiącej własność skarżących do kanalizacji opadowej w ulicy [...], o której wspomina Zarząd Dróg i Komunikacji w T. z dnia 7 stycznia 2020 roku znak [...], poprzez niewyjaśnienie kiedy zaistniała nowa okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania i uchylenie zaskarżonej decyzji, w szczególności czy istniała ona w dacie wydania decyzji SKO w T. z dnia 7 sierpnia 2019 roku sygn.. akt [...],

2.Rażące naruszenie przepisów postępowania a to art. 40 § 3 kpa, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że decyzja SKO w T. z dnia 7 sierpnia 2019 roku

sygn.akt [...] weszła do obrotu prawnego i jako taka może

stanowić podstawę wszczęcia i prowadzenia egzekucji, podczas gdy nie została

doręczona stronie postępowania a to Panu J. T.,

3.Rażące naruszenie przepisów postępowania a to art. 40 § l kpa, poprzez

wydanie decyzji kończącej postępowanie w sytuacji niedoręczenia

postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania pełnomocnikowi

skarżących, co powoduje, że postanowienie to nie weszło do obrotu prawnego

i nie mogło wywrzeć zamierzonych skutków prawnych.

Zważywszy na powyższe, zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie chcąc przyznać się do popełnionego przy wydawaniu decyzji z dnia 7 sierpnia 2019 roku błędu, popada w sprzeczność samo ze sobą.

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje bowiem na to, że w pierwszej kolejności Kolegium podnosi, że okoliczność, wskazana jako przesłanka wznowienia postępowania, nie istniała w dacie wydania decyzji z dnia 7 sierpnia 2019 roku, by potem wskazać, że utrata możliwości dokonania przyłączenia nieruchomości skarżących do kanalizacji deszczowej w ulicy [...] winna być przedmiotem rozważania sądów administracyjnych w postępowaniu ze skargi na tę decyzję. Wskazać jednakże należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie skargi na decyzję SKO z dnia 7 sierpnia 2019 roku zapadł w dniu 19 grudnia 2019 roku, a więc przed uzyskaniem informacji z ZDiK o niemożliwości dokonania rzeczonego przyłączenia, zaś Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od tego wyroku wskazał, że "Przede wszystkim mając na uwadze datę wytworzenia wskazywanego wyżej dokumentu (pisma ZDiK dop. wł.), a to 7 stycznia 2020 roku, nie można przy rozpatrywaniu przedmiotowej skargi kasacyjnej dopuścić go jako dowodu uzupełniającego na podstawie art. 106 § 3 w zw. 2 art. 193 p.p.s.a. Należy bowiem znaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny, podobnie jak sąd pierwszej instancji orzeka, mając na uwadze stan faktyczny i prawny z daty wydania rozstrzygnięcia ostatecznego. Zmiana stanu prawnego czy też faktycznego po tej dacie nie wpływa na wynik sądowej kontroli legalności." (NSA w wyroku z dnia 8 grudnia 2020 roku, sygn.akt II OSK 1676/20).

Na marginesie wskazać można jedynie, że skoro organ administracji nie wie, co jest przedmiotem badania sądowoadministracyjnego w ramach skargi na decyzję, to tym bardziej nie powinien kwestionować świadomości skarżących co do stanu

Reasumując, zarzut niewyjaśnienia kwestii tego kiedy zmieniło się pozwolenie wodnoprawne dla Miasta T., wykluczające możliwość podpięcia nieruchomości skarżących do kanalizacji deszczowej w ulicy [...] był i nadal jest zasadny, albowiem bez tego ustalenie kiedy zaistniała okoliczność wywołująca konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu jej niewykonalności, jest niemożliwe.

W dalszej części skargi skarżący wskazali , iż Kolegium podnosi, że niedoręczenie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania pełnomocnikowi skarżących nie miało wpływu na prawidłowy przebieg niniejszego postępowania, i to w interesie Państwa Tyborowicz było aby postępowanie podjąć i zakończyć, l znów trudno uwierzyć, że Kolegium w tak wybiórczy i dowolny sposób stosuje i szanuje przepisy prawa. Jak bowiem wynika z ugruntowanego poglądu orzeczniczego: "Uzależnienie wejścia do obrotu prawnego postanowienia jest obwarowane zachowania wymogów doręczenia, który w sposób kazuistyczny uregulowany został w przepisach k.p.a." tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 maja 2020 roku, sygn. akt II OSK 2954/19).

Z kolei w wyroku z dnia 28 kwietnia 2020, sygn. Akt II OSK 1645/19, NSA wskazał: "Przepisy regulujące zasady doręczenia pism w postępowaniu administracyjnym, w tym art. 40 § 2 k.p.a., mają charakter gwarancyjny. Ich celem jest realizacja prawa strony do rzetelnego postępowania, w którym dochodzi do władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o jej prawach lub obowiązkach".

Wbrew zatem stanowisku SKO, niedoręczenie pełnomocnikowi skarżących postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania miało (z racji rangi naruszenia) wpływ na wynik sprawy i prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia.

Kolejną okolicznością przesądzającą o wadliwości decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym jest to, że nigdy nie została ona skutecznie doręczona skarżącym. Stroną tego postępowania byli bowiem R. T. i J. T.. Tymczasem decyzja z dnia 7 sierpnia 2019 roku znak [...] nadana została do: "R. i J. T. i odebrana jedynie przez R. T..

Zgodnie z obowiązującym w orzecznictwie administracyjnym poglądem: "Zgodnie z art. 40 § 3 k.p.a. w sprawie wszczętej na skutek podania złożonego przez dwie lub więcej stron pisma doręcza się wszystkim stronom, chyba że w podaniu wskazały jedną jako upoważnioną do odbioru pism. W postępowaniu administracyjnym stronami są poszczególni małżonkowie jako osoby fizyczne, a nie małżeństwo jako instytucja mająca swoje unormowanie w przepisach k.r.i.o. Oznacza to, że stroną niniejszego

postępowania nie jest małżeństwo, a jedynie poszczególni współwłaściciele objętej podziałem nieruchomości. Biorąc pod uwagę okoliczność, że zaskarżona decyzja nie została zaadresowana do skarżącej, a tym samym nie została jej doręczona, należy przyjąć, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął swojego biegu w stosunku do niej.' (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 16 listopada 2020 roku, sygn.. akt VII SA/Wa 1164/20).

Podobne stanowisko zajął też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wyroku wydanym na skutek skargi państwa Tyborowicz na postanowienie SKO z dnia 27 marca 2020 roku znak [...] sygn. akt II SA/Kr 832/20, w którym WSA wskazał, że skoro przesyłka nadana została wspólnie do małżonków T., a na dowodzie odbioru podpisana jest jedynie Pani R. T. nie można przyjąć, aby nastąpiło skuteczne doręczenie postanowienia do J. T., co samo w sobie powoduje o wadliwości postanowienia objętego skargą.

A zatem, takie doręczenie nie wywołuje skutku w postaci wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego, tym samym decyzja nie może funkcjonować jako istniejąca, ostateczna i stanowiąca podstawę do prowadzenia w oparciu o nią postępowanie administracyjne. Wszelkie rozstrzygnięcia zmierzające do egzekwowania tejże quasi-decyzji są już obarczone wadą nieważności. Decyzja niedoręczona stronie jest decyzją nieistniejącą w obrocie prawnym, nie określa praw ani obowiązków strony. Decyzji nie można już unieważnić, natomiast nie może ona stanowić podstawy do żądania wykonalności obowiązku w niej ustalonego, gdyż obowiązek ten po postu w świetle prawa nie istnieje, nie został skutecznie nałożony. Co oczywiste, decyzja sporządzona ale niedoręczona w sposób prawidłowy, nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże ani organu, który ją wydał ani strony postępowania, do której została skierowana (zob. w tej materii m.in.: uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2000 r.; sygn. akt FPS 10/00 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 marca 2017 r.; sygn. akt II FSK 3335/16). Nie można bowiem przyjąć, że samo tylko wydanie decyzji jest wprowadzeniem decyzji administracyjnej do obrotu prawnego.

W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2017 r. (sygn. akt l GSK 1309/15) wskazano w sposób w pełni zasadny, że akceptacja stanowiska o możliwości wejścia do obrotu prawnego decyzji niedoręczonej podatnikowi w myśl przepisów art. 144-154c o.p. prowadziłaby do skutków sprzecznych z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego i wywodzoną z niej zasadą ochrony zaufania do państwa, o których mowa w art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, póz. 483 z późn. zm.) oraz zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 ustawy zasadniczej. Uznanie za skuteczne doręczenia decyzji wbrew jednoznacznym przepisom o doręczeniach stanowiłoby niedopuszczalne usankcjonowanie nieprawidłowego działania organów podatkowych naruszające zasady konstytucyjne: demokratycznego państwa prawnego, ochrony zaufania do państwa oraz zasady praworządności. Oczywistym jest bowiem, że określone postępowanie instytucji państwowych obarczone niekiedy nieprawidłowościami w ich działaniu w odczuciu społecznym, pomimo tego rodzaju wad i uchybień (o których zresztą dany podmiot nie wie) obdarzone jest zaufaniem określonych podmiotów co do legalności postępowania przez te instytucje oraz przestrzegania przez nie przepisów prawa (zgodnie z art. 2 Konstytucji RP).

Podsumowując, Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w kwestionowanym rozstrzygnięciu, poprzedzająca go decyzja SKO z dni 16 kwietnia 2021 roku, sygn. akt [...] jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej wykluczenie z obrotu prawnego. Tym samym wadliwa jest i powielająca owe uchybienia decyzja z dnia 28 czerwca 2021 roku i jako taka zasługuje na uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia orzekania przez Sąd stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

W tym miejscu podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 256, dalej: K.p.a.). Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania dotknięte było co najmniej jedną z kwalifikowanych wad spośród wyliczonych wyczerpująco w art. 145, 145a, art. 145a3, art. 145b k.p.a. (zob. B. Adamiak, komentarz do art. 145, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis 2021, teza 1).

Zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Dostrzec należy również, że postępowanie wznowione może się zakończyć decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 105 § 1 lub 2 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie skarżący objął żądaniem wznowienia postępowania przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. – tj. sytuację gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

W aktach postępowania administracyjnego zalega pismo ZDiK w T. z dnia 27.07.2017r. (k. 69) w którym ZDiK informuje, że istnieje możliwość odprowadzania wód opadowo-roztopowych z posesji przy ul. [...] i [...] do istniejącej w tejże ulicy kanalizacji deszczowej. Zatem w dacie wydania decyzji przez Prezydenta Miasta T. którą nakazano R. i J. T., właścicielom działki nr [...] obr. [...] w T. odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego nr [...] do kanalizacji deszczowej w ul. [...] ( decyzja z dnia z dnia 16 października 2017 r. ) decyzja ta była wykonalna, a organ I instancji dysponował dokumentem potwierdzającym okoliczność możliwości faktycznego i prawnego odprowadzania wód przez skarżących z ich posesji do istniejącej kanalizacji deszczowej. Dalsza weryfikacja powyższej decyzji na skutek środków odwoławczych i skarg składanych przez skarżących tak w administracyjnym toku instancji, jak i sądowoadministracyjnym - w dwu instancjach sądowych potwierdziła fakt, iż decyzja ta wydana została zgodnie z przepisami prawa. Weryfikacja w trybie odwołania administracyjnego zakończyła się decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2019 r. Z tą też datą decyzja stała się ostateczna, i ta też data jest miarodają, czy momencie wydawania decyzji ostatecznej istniały w sprawie nowe okoliczności, które nie zostały wzięte pod uwagę przez organ, a które uzasadniałyby weryfikację decyzji w trybie wznowienia postępowania. Okolicznością taką jest w niniejszej sprawie zmiana decyzji - pozwolenia wodnoprawnego, obejmującego min teren skarżących, po wydaniu której skarżący nie mogli już uzyskać zgody na wpięcie do kanalizacji deszczowej w ulicy [...] w T., a więc nie mogli zrealizować nakazu wynikającego z pkt 1 decyzji Prezydenta Miasta T. z 16.10.2017r. O zmianie decyzji - pozwolenia wodnoprawnego skarżącą R. T. w piśmie z dnia 7.01.2020r.poinformował ZDiK w T. ( dokument ten zalega w aktach administracyjnych). Nie wynika z niego jednak kiedy ta decyzja została lub ma zostać wydana, co ma istotne znaczenie w sprawie. Przedmiotowa decyzja - pozwolenie wodnoprawne znalazło dołączone do akt postępowania sądowoadministracyjnego. Wynika z niego iż Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie , Dyrektor Zarządu Zlewni w N. S. decyzją z dnia 29 stycznia 2020 roku znak [...] udzielił nowego pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych min. z terenów przyległych do ulicy [...] w T..

Zatem skoro decyzja ta została wydana w dacie 29.01.2020r. , to nie jest i nie mogła być okolicznością istniejącą w dacie wydania ostatecznej decyzji nakazującej skarżącym odprowadzanie wód opadowych do kanalizacji w ul. [...] w T., która stała się ostateczna w dacie 7 sierpnia 2019 r.

Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. na którą powołują się skarżący – tj. sytuacja gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie odmówiło uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt: [...]

Odnosząc się do zarzutu braku prawidłowego doręczenia kwestionowanej decyzji stwierdzić należy, iż jest to zarzut niezasadny. Strony postępowania – R. T. i J. T. byli w toku postępowania administracyjnego reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika adwokat K. W., której skutecznie doręczono kwestionowaną decyzję z dnia 28.06.2021r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru załączone do akt postępowania administracyjnego.

Zarzut braku doręczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania pełnomocnikowi skarżących jest w istocie naruszeniem przepisów postępowania, niemniej w realiach niniejszej sprawy nie jest to uchybienie na tyle istotne by w świetle treści art. 145 par. 1 pkt 1lit.c p.p.s.a. mogła stanowić wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji merytorycznej, wydanej w sprawie. Brak prawidłowego doręczenia dotyczył bowiem postanowienia nie merytorycznego, a strony i ich pełnomocnik uczestniczyły we wszystkich dalszych czynnościach organu przed wydaniem decyzji merytorycznej w sprawie.

Reasumując , skoro w sprawie nie zaistniały przesłanki wznowienia - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. – należało odmówić uchylenia decyzji ostatecznej, co też organ uczynił.

Wobec tych okoliczności Sąd oddalił skargę mając na względzie art. 151 p.p.s.a.