Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1016/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.), Sędzia NSA Szczepan Prax, Asesor WSA Rafał Wolnik, Protokolant asystent Agnieszka Drewniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2005r., sprawy ze skargi Spółki A w P. jako następcy prawnego Spółki B w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie dopuszczenia pojazdu do ruchu 1. uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie 1 oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r., nr [...], w punktach 1 i 2, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie, 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w części uchylonej.


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...], wydanym w dniu [...]r., Prezydent Miasta K., działając w oparciu o art. 145 §1 pkt 5 i 8, art. 147 oraz art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zarejestrowanego na wniosek Spółki A w K., samochodu ciężarowego marki [...] o numerze podwozia [...] i numerze silnika [...], rok produkcji [...], zakończone decyzją ostateczną w dniu [...]r., wydaniem dowodu rejestracyjnego serii [...] oraz tablic rejestracyjnych o numerze [...]. Przyczynę wznowienia rzeczonego postępowania stanowiło powzięcie informacji o wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w dniu [...]r., decyzji nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności dowodu rejestracyjnego serii [...], z dnia [...]r., wydanego na wniosek A.P. przez Starostę Powiatowego w O.W. na samochód ciężarowy marki [...], numer rejestracyjny [...].

Następnie, decyzją nr [...], z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 145 §1 pkt 5 i 8 oraz art. 151 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ I instancji "uchylił decyzję Urzędu Miasta K. z [...]r." o zarejestrowaniu przedmiotowego samochodu na rzecz Spółki A w K. i wydaniu dowodu rejestracyjnego serii [...].

Od przywołanej wyżej decyzji z dnia [...]r., odwołał się skarżący, żądając jej uchylenia oraz umorzenia postępowania w sprawie. Spółka B podniosło zarzut, iż rzeczone rozstrzygnięcie podjęte zostało z naruszeniem art. 145 §1 i art. 97 §4 K.p.a. oraz nie uwzględnia ono obowiązujących w tym zakresie uregulowań zawartych w stosownych rozporządzeniach wydanych przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej.

Mocą decyzji z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r., i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podniesione zostało, iż decyzja stanowiąca przedmiot odwołania w sposób rażący narusza 151 K.p.a., gdyż ogranicza się jedynie do uchylenia wcześniejszej decyzji nie rozstrzygając jednocześnie o istocie sprawy.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent Miasta K. wydał w dniu [...]r., decyzję nr [...], orzekając o uchyleniu "decyzji Urzędu Miasta K." z dnia [...]r., o zarejestrowaniu na rzecz Spółki B w K. samochodu ciężarowego marki [...], nr podwozia [...] i nr silnika [...], rok produkcji [...], i wydaniu dowodu rejestracyjnego serii [...].

Równocześnie organ I instancji:

- odmówił zarejestrowania rzeczonego pojazdu jako samochodu ciężarowego,

- zarejestrował omawiany pojazd, jako samochód osobowy "po złożeniu stosownego wniosku".

Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o art. 145 §1 pkt 5 i 8 oraz art. 151 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś jej materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy art. 68 ust. 1, 2, 8 i 9, art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz §2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999r., w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 59, poz. 632 ze zm.). W uzasadnieniu Prezydent Miasta K. powołał się na okoliczność, iż z materiału dowodowego zgromadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wynika, że pojazd będący przedmiotem sprawy został zarejestrowany przez Starostę Powiatowego w O.W., jako samochód osobowy i wydano dowód rejestracyjny serii [...]. Następnie w przedmiotowym pojeździe dokonane zostały zmiany konstrukcyjne polegające na zamontowaniu za tylnymi fotelami przegrody stałej. Okoliczność ta stwierdzona została w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, w oparciu o które Starosta Powiatowy w O.W. zarejestrował rzeczony samochód jako ciężarowy, pod numerem rejestracyjnym [...] i wydał dowód rejestracyjny serii [...].

W tym miejscu organ administracyjny podniósł, iż stosownie do art. 68 ust. 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r., Prawo o ruchu drogowym, podmiot wprowadzający zmiany w typie pojazdu zobligowany jest do uzyskania nowego świadectwa homologacji. Niedopełnienie rzeczonego obowiązku stanowiło przyczynę stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nieważności dowodu rejestracyjnego serii [...]. Zdaniem Prezydenta Miasta K. przedstawiona okoliczność uzasadniała uchylenie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz skarżącego podmiotu. Decyzja ta wydana została bowiem w oparciu o unieważniony dowód rejestracyjny.

W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., Spółka B domagało się uchylenia decyzji organu I instancji oraz zażądało umorzenia postępowania w sprawie, wywodząc, iż rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta K. narusza art. 8, art. 145 §1 pkt 5 i art. 97 §4 K.p.a. oraz wydane zostało "z pominięciem przepisów rozporządzeń Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej: z dnia 25 marca 1998r., w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, z dnia 7 października 1999r., w sprawie homologacji pojazdów a także z dnia 28 grudnia 1997r., w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów".

Strona zakwestionowała stanowisko Prezydenta Miasta K., zgodnie z którym zmiana dokonana w posiadanym pojeździe marki [...] związana była z koniecznością uzyskania nowego świadectwa homologacji. Obowiązek o którym mowa w art. 68 ust. 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r., odnosi się bowiem wyłącznie do podmiotów dokonujących zmian montażu lub zabudowy pojazdu (art. 68 ust. 2 cytowanej ustawy). Zmiana wprowadzona w rzeczonym samochodzie polegała natomiast jedynie na przystosowaniu do przewozu pieniędzy, co w ocenie strony nie spowodowało naruszenia fabrycznej konstrukcji pojazdu ani jego części składowych. W tym miejscu strona skarżąca podkreśliła, iż zgodnie z treścią §13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 1998r., w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, obowiązującego w roku 1999 a tym samym stanowiącego zdaniem strony podstawę orzekania w sprawie, do zawiadomienia o zmianie innych danych technicznych pojazdu, zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym wystarczy dołączyć dokument w postaci zaświadczenia o badaniu technicznym przeprowadzonym przez diagnostę. Skarżąca Spółka powołała się także na stanowisko Ministra Transportu i Gospodarski Morskiej, wyrażone w pismach z dnia 10 listopada 1999r., z dnia 1 grudnia 2000r., oraz z dnia 29 sierpnia 2001r., w myśl którego nie jest wymagane aby podmiot dokonujący przeróbki używanego samochodu musiał uzyskać kolejne świadectwo homologacji lecz wystarczy aby dysponował on zaświadczeniem ze stacji kontroli pojazdów o dopuszczeniu do ruchu.

Mając na względzie powyższe, strona podniosła zarzut naruszenia zasady zaufania do działań administracji publicznej, wynikającej z art. 8 K.p.a., w postaci braku respektowania stanowiska zajmowanego w podobnych sprawach przez naczelny organ administracji państwowej.

Nadto Spółka B wskazało na nieprawidłowe zastosowanie art. 145 §1 pkt 5 K.p.a. podkreślając, iż okoliczność braku homologacji samochodu ciężarowego była organowi I instancji znana w chwili orzekania.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego:

- utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej uchylenia przez Prezydenta Miasta K. decyzji własnej z dnia [...]r., oraz odmowy zarejestrowania pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], jako samochodu ciężarowego

- uchyliło decyzję w części dotyczącej zarejestrowania przedmiotowego pojazdu jako samochodu ciężarowego i umorzyło postępowanie w tym zakresie.

Organ odwoławczy powołał się na art. 145 §1 pkt 8 K.p.a., zgodnie z którym podstawą wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją jest zmiana lub uchylenie innej decyzji lub orzeczenia sądu, w oparciu o które rozstrzygnięcie to zostało wydane. Jest bowiem oczywiste, że okoliczność zmiany lub uchylenia aktu wchodzącego w skład szeroko pojętej podstawy prawnej decyzji administracyjnej musi wywrzeć wpływ na jej moc obowiązującą i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych.

Mając na uwadze powyższe Kolegium podkreśliło, że decyzja Starosty Powiatowego w O.W. z dnia [...]r., o zarejestrowaniu pojazdu stanowiącego przedmiot sporu jako samochodu ciężarowego na rzecz A.P., była niewątpliwie podstawą dla decyzji Prezydenta Miasta K. o zarejestrowaniu tego samochodu na rzecz skarżącej Spółki. W konsekwencji, wyeliminowanie omawianej decyzji z dnia [...]r., z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. musiało wywrzeć skutek w postaci wznowienia postępowania.

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy podniósł, iż na aktualnym etapie postępowania podniesione w odwołaniu zarzuty nie podlegają rozpatrzeniu. Odnoszą się one bowiem do decyzji SKO w K. stwierdzającej nieważność dowodu rejestracyjnego. Tymczasem decyzja ta stała się ostateczna, co oznacza, że istnieje w obrocie prawnym i korzysta z domniemania ważności.

Kolegium dodało, iż uchylenie decyzji w części dotyczącej zarejestrowania samochodu marki [...] jako pojazdu osobowego i umorzenie postępowania w tym zakresie stanowi rezultat nieprawidłowego użycia przez organ I instancji sentencji rozstrzygnięcia dla pouczenia strony o możliwości złożenia wniosku o zarejestrowanie wyżej wymienionego samochodu, jako osobowego.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka B, wniosło o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wywodząc, iż wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego oraz "z pominięciem" uregulowań zawartych w rozporządzeniach Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, które wymienione zostały w treści odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący podkreślił, że istota instytucji wznowienia postępowania sprowadza się do tego, że zmierza ono do umożliwienia ponownego rozpatrzenia sprawy, zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej. Z brzmienia art. 151 §1 pkt 2 K.p.a., wynika bowiem, iż właściwy organ administracji publicznej nie może poprzestać na postanowieniu o wznowieniu postępowania, lecz jest zobligowany do merytorycznego rozpoznania sprawy.

W konsekwencji, na organie prowadzącym postępowanie odwoławcze spoczywa obowiązek oceny prawidłowości wznowienia postępowania a nadto – w razie stwierdzenia zasadności tego wznowienia – rozpatrzenia materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia o istocie sprawy, podjętego przez organ wznawiający postępowanie.

Mając na uwadze powyższe, Spółka B wywiodło, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powinno nie tylko ocenić prawidłowość wznowienia postępowania w sprawie, co znalazło wyraz w treści zaskarżonego aktu, lecz także orzec o prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta K. w kwestii zasadności odmowy zarejestrowania samochodu [...] jako pojazdu ciężarowego.

Ponadto skarżący podmiot zarzucił organowi odwoławczemu brak wskazania w treści uzasadnienia zaskarżonego aktu, podstawy prawnej, w oparciu o którą zajął on swe stanowisko. W ocenie Spółki B. przywołana okoliczność stanowiła naruszenie art. 107 §1 i 3 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium nie ustosunkowało się bowiem do argumentacji zawartej w odwołaniu, ograniczając się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, iż zarzuty podniesione w tym zakresie, na obecnym etapie postępowania nie podlegają rozpatrzeniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy wywiódł, że podniesiona w skardze argumentacja nie wnosi do sprawy jakichkolwiek nowych elementów i stanowi w dużej mierze powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które były już wcześniej przez Kolegium rozpoznane. W tym miejscu organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniami skarżącego o zaniechaniu ustosunkowania się do merytorycznych zarzutów odwołania. Zaakcentował bowiem, że w treści swego rozstrzygnięcia stwierdził niedopuszczalność rozpatrzenia tylko tych zarzutów, które odnosiły się do ostatecznej decyzji z dnia [...]r., wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie lecz głównie z przyczyn, które nie zostały w niej podniesione, a które Sąd wziął pod uwagę z urzędu, nie będąc związanym zarzutami skargi.

W punkcie wyjścia należy jednak stwierdzić, że przedmiotowa skarga wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., a więc w okresie, w którym postępowanie sądowoadministracyjne toczyło się według przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995r., o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Trzeba w tym miejscu zauważyć, że wspomniany akt prawny z dniem 1 stycznia 2004r., utracił moc.

Obecnie w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym stosowana jest ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie zaś z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Kwestie związane z rejestracją pojazdów uregulowane zostały w ustawie z dnia 20 czerwca 1997r., Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.).

Stosownie zatem do treści art. 72 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 20 czerwca 1997r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego aktu, rejestracja pojazdu dokonywana była na podstawie dowodu własności oraz – w przypadku gdy pojazd ten był już uprzednio zarejestrowany - dowodu rejestracyjnego.

Należy tu podkreślić, że zgodnie z art. 135 u.p.s.a., sąd administracyjny w ramach badania przesłanek, od których zależy legalność zaskarżonej decyzji, jest uprawniony do oceny aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W tym miejscu trzeba zaakcentować, iż postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji zostało wznowione w związku z wydaniem w dniu [...]r., przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzji nr [...], mocą której stwierdzono nieważność dowodu rejestracyjnego serii [...], wydanego przez Starostę Powiatowego w O.W.

Zdaniem Sądu okoliczności dotyczące przedmiotu rzeczonej decyzji nie zostały wyjaśnione w sposób dostatecznie precyzyjny. Z wywodów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia a także z odpowiedzi na skargę wynika bowiem, iż organ odwoławczy uznaje dowód rejestracyjny za tożsamy z decyzją o rejestracji pojazdu.

Tymczasem, zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa sądowego rejestracja pojazdu dokonywana jest w formie decyzji administracyjnej (patrz: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 1999r., sygn. akt: OPK 24/99). W konsekwencji, tylko eliminacja takiej decyzji z obrotu prawnego może spowodować uchylenie skutków prawnych rejestracji pojazdu.

Wydanie dowodu rejestracyjnego jest natomiast jedynie czynnością materialno-techniczną, stanowiącą wykonanie decyzji administracyjnej, na mocy której samochód został zarejestrowany.

W tym miejscu trzeba wskazać, iż przywołany przez organ odwoławczy akt wydany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w dniu [...]r., nie stwierdza nieważności decyzji o zarejestrowaniu pojazdu lecz odnosi się tylko do wydanego w jej następstwie dowodu rejestracyjnego.

Jednocześnie w cytowanej decyzji z dnia [...]r., jako podstawa prawna powołany został przepis art. 156 §1 pkt 2 K.p.a., co może wskazywać, iż jej mocą stwierdzona została nieważność decyzji o rejestracji pojazdu.

Tymczasem w aktach sprawy brak jest decyzji administracyjnej o zarejestrowaniu samochodu marki [...], jako pojazdu ciężarowego. Z akt tych nie wynika także jednoznacznie, czy data podjęcia tej decyzji pokrywa się z dniem wydania dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w sentencji aktu wydanego przez SKO w K.

Godzi się zauważyć, że w przypadku wydania decyzji o rejestracji pod inną datą niż dzień wydania przedmiotowego dowodu, rozstrzygnięcie zawarte w cytowanej decyzji z dnia [...]r., należałoby uznać za odnoszące się tylko do czynności materialno-technicznej w postaci wydania dowodu rejestracyjnego. Nie skutkowałoby ono natomiast nieważnością decyzji administracyjnej, na podstawie której rzeczony dowód rejestracyjny wydano.

W przedstawionej sytuacji, rozstrzygnięcie podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. byłoby zatem dotknięte wadą nieważności. Przepisy obowiązującego prawa nie dopuszczają bowiem możliwości anulowania czynności materialno-technicznej w formie decyzji administracyjnej (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2002r., sygn. akt: V SA 2454/01).

Nadto właściwy do anulowania takiej czynności jest organ, który jej dokonał, nie zaś organ, do którego właściwości należy stwierdzenie nieważności decyzji.

Należy podnieść, iż w tym stanie rzeczy decyzja z dnia [...]r., nie mogłaby stanowić podstawy wznowienia postępowania administracyjnego, o ile nie wyeliminowano też z obrotu prawnego decyzji o rejestracji pojazdu.

Przedstawione zagadnienia nie zostały należycie wyjaśnione przez organy obydwu instancji, co zdaniem Sądu stanowi naruszenie uregulowań zawartych w art. 7 oraz art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego. Rzeczone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy gdyż brak dokładnych ustaleń w powyższym zakresie rzutuje w sposób bezpośredni na sytuację prawną strony skarżącej. Wskazany brak uniemożliwia nadto ocenę zagadnień związanych z kontrolą prawidłowości zaskarżonego aktu, które mogły być rozważone dopiero w dalszej kolejności.

Dlatego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nieodzowne będzie ustalenie daty wydania decyzji administracyjnej o rejestracji pojazdu, w oparciu o którą wydano dowód rejestracyjny serii [...] i w zależności od tego zbadanie charakteru decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. W szczególności należy rozważyć, czy jej przedmiotem było stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia o rejestracji samochodu czy też tylko czynności materialno-technicznej jaką jest wydanie dowodu rejestracyjnego na przedmiotowy pojazd. Dopiero bowiem wyjaśnienie tych okoliczności umożliwi ocenę prawidłowości uchylenia decyzji o zarejestrowaniu samochodu marki [...] na rzecz skarżącej spółki, dokonanego w trybie art. 151 §1 pkt 2 K.p.a.

Z uwagi na fakt, iż powyższa nieprawidłowość obciąża także decyzję zapadłą w I instancji, właściwe będzie aby czynności zmierzające do dokonania wskazanych ustaleń przeprowadzone zostały przez Prezydenta Miasta K.

W pozostałym zakresie Sąd nie uwzględnił skargi i orzekł o jej oddaleniu. Część zaskarżonego rozstrzygnięcia, dotycząca uchylenia decyzji organu I instancji w zakresie obejmującym zarejestrowanie samochodu marki [...] jako samochodu osobowego "po złożeniu stosownego wniosku" oraz umarzająca postępowanie w tym zakresie jest w ocenie Sądu zgodna z przepisami prawa. Trzeba bowiem zaakcentować, że rejestracja pojazdu następuje na wniosek strony, a tym samym organ odwoławczy słusznie zakwestionował prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego w rzeczonej kwestii przez Prezydenta Miasta K. jeszcze przed złożeniem takiego wniosku.

Dodatkowo wskazać należy, iż jak wynika z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...], skarżąca Spółka została przejęta w trybie art. 492 §1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych przez Spółkę B w P., które z mocy prawa wstąpiło w prawa i obowiązki skarżącego podmiotu.

Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w związku z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), działając na podstawie art. 132, art. 152 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oraz art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153 , poz.1271), orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd nie orzekł o zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, gdyż do zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie niniejszego wyroku nie wystąpiła ona z wnioskiem o przyznanie należnych kosztów a tym samym utraciła prawo do zgłoszenia żądania w tej kwestii (art. 210 u.p.s.a.).