Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 5233/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Małgorzata Małaszewska - Litwiniec Anna Szymańska Protokolant Karina Jankowska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2004 r. sprawy ze skargi C. M. na uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały 2. zasądza od Rady Gminy D. kwotę 10 zł (dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 3. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Rada Gminy D. uchwałą nr [...] z [...] listopada 2003 r. odrzuciła zarzut C. M. do projektu planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi R., wskazując, że działka nr [...] została przeznaczona w projekcie planu pod zabudowę letniskową, a więc zgodnie z wnioskiem skarżącego. Natomiast droga oznaczona symbolem [...] przebiega w odległości ponad kilometr od działki nr [...] i nie ma z nią związku.

Istniejąca droga gruntowa o szerokości 4,0 m jest drogą publiczną i obsługuje tereny budowlane, zabudowy letniskowej i zagrodowej. Projekt planu koryguje oś drogi i jej szerokość do 10 metrów ( to jest do najmniejszej szerokości przewidzianej przepisami o drogach. Przeznaczenie terenów rolnych na tereny budowlane nie może nastąpić bez ustalenia układu komunikacyjnego powiązanego z drogami publicznymi.

W skardze na tę uchwałę C. M. podniósł, iż na terenie jego działki zaprojektowano nową drogę. Ponadto po obu stronach drogi [...] tereny zostały przeznaczone pod zabudowę letniskową lub jednorodzinną z wyjątkiem jego działek.

Skarżący zgadza się na poszerzenie drogi [...], ale nie wyraża zgody na zmianę jej przebiegu kosztem jego działki, nadto domaga się zmiany przeznaczenia swoich działek pod budownictwo letniskowe.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy D. wniosła o oddalenie skargi wskazując na konieczność korekty drogi [...] oznaczonej na rysunku planu symbolem [...] z uwagi na dwa ostre zakręty i brak rowów odwadniających. Poprawi to widoczność i bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona chociaż nie wszystkie jej zarzuty są trafne. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) do zadań własnych gminy należy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Realizacja tego uprawnienia następuje przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 2 ust. 1 ustawy. Gmina korzystając z tego uprawnienia, przy zachowaniu obowiązującej procedury planistycznej określonej w ustawie, może w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalić dla danego terenu określone funkcje jego wykorzystywania tzn. przeznaczyć dany teren pod budownictwo lub usługi, określić linie rozgraniczające ulice, place i drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi.

Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został wyłożony w dniach 18 sierpnia do 19 września 2003 r. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy zarzut należy wnieść na piśmie w terminie nie dłuższym niż 14 dni po upływie okresu wyłożenia projektu. Skarżący wniósł w tym terminie zarzut , który dotyczył wyłącznie zmiany przeznaczenia działki nr [...] oraz przebiegu drogi [...]. Nie zostały natomiast podniesione zastrzeżenia dotyczące przeznaczenia działek nr [...] i [...]. Sprawa zmiany przeznaczenia tych działek została podniesiona dopiero w piśmie z 7 listopada 2003 r. a więc po upływie terminu do wniesienia zarzutu określonego w art. 24 ust. 2 ustawy.

W tej sytuacji podnoszenie w skardze do sądu, że Gmina nie zmieniła przeznaczenia działek nr [...] i [...] nie może być skutecznie podnoszone właśnie z uwagi na wniesienie zarzutu po upływie terminu zakreślonego w ustawie. Z tego też względu Rada Gminy nie mogła takiego zarzutu rozpatrywać.

W pozostałej części zarzuty skargi są uzasadnione. Jak wynika z zarządzenia Wójta Gminy D. z 14 października 2003 r. , uwzględniony został zarzut dotyczący zmiany przeznaczenia działki nr [...] z leśnej na zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną i letniskową oznaczoną symbolem [...].

Jednak wykonanie tej zmiany nastąpi dopiero po wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntu przez odpowiedni organ. Zatem uwzględniono zarzut pod warunkiem przyszłym i niepewnym, albowiem zmiana przeznaczenia gruntów zależała od wyrażenia zgody w foraiie decyzji administracyjnej przez inny organ i to w przyszłości.

Rada Gminy D. rozpatrując zarzut skarżącego w ogóle nie zajmowała się sprawą zmiany przeznaczenia działki nr [...] ograniczając się tylko do stwierdzenia, że działka nr [...] jest w projekcie planu przeznaczona pod zabudowę letniskową zgodnie z wnioskiem skarżącego. Brak jest stanowiska co do działki nr [...] mimo, że zarzut w tym zakresie nie został uwzględniony, albowiem nie zostały wprowadzone zmiany na rysunku planu. Zaskarżona uchwała została wydana [...] listopada 2003 r. a zmiana przeznaczenia działki nr [...] dokonana została dopiero decyzją z [...] maja 2004 r. a więc w dacie orzekania przez Sąd nie była jeszcze ostateczna. O uwzględnieniu zarzutu można mówić wtedy, gdy skutki tego działania Rady mogą być bezpośrednio wdrożone tzn. mogą być wprowadzone jako poprawki do projektu planu w części tekstowej lub graficznej.

Uwzględnienie zarzutu następuje wtedy gdy wywołuje on bezpośrednie skutki prawne w postaci zmian w projekcie planu.

W niniejszej sprawie zarządzenie Wójta z [...].10.2003 r. takiego skutku nie wywołało, albowiem uwzględnienie zarzutu nastąpiło pod warunkiem przyszłym i niepewnym. Realizacja warunku leżała bowiem w gestii innego organu administracji publicznej.

Wobec tego dopóki brak było ostatecznej decyzji właściwego organu o wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia przedmiotowej działki to, ani Wójt, ani Rada Gminy nie mogli skutecznie uwzględnić zarzutu w tym przedmiocie. W tej sytuacji nie można było przyjąć, że Wójt zarzut co do zmiany przeznaczenia działki nr [...] uwzględnił. Wobec tego naruszony został przepis art. 18 ust 2 pkt. 8 i 9 ustawy, albowiem Wójt nie mógł na tym etapie tego zarzutu uwzględnić i w związku z tym nie przekazał tego zarzutu Radzie Gminy. Wobec tego zaskarżona uchwała nie obejmuje zarzutu, który wprawdzie został uwzględniony ale w sposób wadliwy i w związku z tym nie mógł wywołać skutków prawnych.

Również w odniesieniu do projektowanej drogi zaskarżona uchwała nie spełnia wymogów art. 24 ust. 3 ustawy. Rada Gminy uzasadniła wprawdzie konieczność poszerzenia istniejącej drogi, oznaczonej na projekcie planu symbolem [...], i w tym zakresie nie budzi to zastrzeżeń Sądu, ale Rada nie odniosła się do zmiany jej przebiegu przez działki skarżącego. Z rysunku planu wynika, że droga ta przebiega przez działki nr [...] i [...] zupełnie w innym miejscu niż droga istniejąca. W zaskarżonej uchwale na tę okoliczność brak jest uzasadnienia. Wprawdzie w odpowiedzi na skargę organ wskazuje na istniejące dwa zakręty pod katem prostym, które projekt planu łagodzi, co ma poprawić widoczność i bezpieczeństwo ruchu, ale to nie konwaliduje naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy zwłaszcza, że skarżący na rozprawie kwestionował aby na tym odcinku były takie zakręty. Rysunek projektu planu z uwagi na skalę w jakiej został sporządzony również nie pozwolił Sądowi na jednoznaczną ocenę tej okoliczności.

Wobec stwierdzonych naruszeń zaskarżona uchwała nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Bez wątpienia wyłożony projekt planu narusza interes prawny skarżącego w szczególności, gdy tylko na terenie jego działek nr [...] i [...]proponuje się zupełnie nowy przebieg drogi [...] i nie uzasadnia się tego w sposób wyczerpujący, jasny i precyzyjny oraz niebudzący żadnej wątpliwości co do zasadności takiego przesunięcia drogi.

Mając te wszystkie okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 147 § li art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.