Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 716/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 106 ust. 5, art. 107 ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant specjalista Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi W.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia prawa do zasiłku stałego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...] Wójt Gminy K. przyznał W. B. (zwanemu dalej wnioskodawcą, stroną lub skarżącym) zasiłek stały od dnia 24 września 2014 (za niepełny miesiąc) w kwocie 123,43 złotych, a od października 2014 r. w kwocie 529,00 złotych wraz z objęciem ubezpieczeniem zdrowotnym w okresie pobierania świadczenia.

W uzasadnieniu organ pomocy społecznej podał, że wnioskodawca legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności oraz nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej wynoszącego 542 złotych, gdyż nie uzyskuje dochodów.

W związku z niemożnością przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego niezbędnego do kontynuacji wypłaty świadczenia, Wójt Gminy K. – pismem z dnia 16 kwietnia 2015 r. – wszczął z urzędu postępowanie administracyjne dotyczące dalszego uprawnienia do pobierania przez stronę zasiłku stałego przyznanego opisaną na wstępie decyzją. Jednocześnie organ zawiadomił wnioskodawcę o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy oraz wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego.

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm., zwanej dalej u.p.s.), uchylił decyzję z dnia [...] października 2014 r., nr [...].

W uzasadnieniu organ pomocy społecznej – powołując się na zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy – wskazał, że wnioskodawca od 23 września 2014 r. odbywał półroczną przerwę w wykonaniu kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w K. w związku z planowanym zabiegiem medycznym w Szpitalu A w T.

Pismem z dnia 10 marca 2015 r. wnioskodawca został poinformowany o mającej się odbyć w dniu 18 marca 2015 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego. Przybyły na miejsce pracownik socjalny nie zastał go jednak w miejscu zamieszkania. Matka wnioskodawcy – G. S. oświadczyła, że syn udał się do szpitala w celu wszczepienia endoprotezy stawu biodrowego.

Z informacji pozyskanych ze szpitala wynikało, że strona nie zgłosiła się do placówki medycznej w tym dniu i nie miała również wyznaczonego terminu wizyty w marcu 2015 r. Z kolei Zakład Karny w K. poinformował ośrodek pomocy społecznej, że strona nie powróciła do jednostki penitencjarnej po przerwie w odbywaniu kary pozbawienia wolności, a termin powrotu upłynął z dniem 11 marca 2015 r. Sporządzone zostało więc zawiadomienie o niezgłoszeniu się do jednostki.

Próby skontaktowania się ze stroną w celu ustalenia nowego terminu wywiadu środowiskowego okazały się bezskuteczne.

W świetle powyższych okoliczności organ pierwszej instancji uznał, że brak możliwości przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego skutkował w istocie zmianą sytuacji osobistej wnioskodawcy. Zaś o każdej zmianie sytuacji osobistej i majątkowej, wiążącej się z podstawą przyznania świadczenia oraz z koniecznością przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego wnioskodawca powinien powiadomić organ pomocy społecznej.

Podwójnie awizowana korespondencja zawierająca powyższą decyzję została pozostawiona w aktach sprawy.

Pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. strona wystąpiła o wypłatę zaległych świadczeń z tytułu zasiłku stałego, jedocześnie informując, że od 7 sierpnia 2015 r. przebywa w Areszcie Śledczym w W.

Pismem z dnia 27 sierpnia 2015 r., doręczonym w dniu 3 września 2015 r., wnioskodawca został zawiadomiony o przebiegu dotychczasowego postępowania oraz o treści wydanego w jego sprawie rozstrzygnięcia.

Wnioskodawca nie zgadzając się z decyzją z dnia [...] maja 2015 r., o której dowiedział się w dniu 3 września 2015 r., wniósł "zażalenie" do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Wskazał w nim, że nie jest zgodne z prawdą twierdzenie organu pierwszej instancji o zmianie jego sytuacji osobistej i braku możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania. Jak wyjaśnił w dniu 10 marca 2015 r. skontaktował się telefonicznie z pracownikiem socjalnym w sprawie wszczętego postępowania. Zaproponował, że wywiad środowiskowy może zostać przeprowadzony w dniu 11 marca 2015 r., gdyż w związku z pobytem w szpitalu nie będzie on przebywał później w domu. Propozycja ta nie została jednak zaakceptowana przez pracownika socjalnego. Dalej strona wskazała, że będąc na wolności do dnia 7 sierpnia 2015 r. miał prawo do otrzymania zasiłku stałego, który aż do chwili znalezienia się w jednostce penitencjarnej był jedynym źródłem jego utrzymania, a jego uchylenie nastąpiło przedwcześnie, zwłaszcza że nie ustały przesłanki jego przyznania.

Decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 8, art. 11 ust. 2 i art. 37 u.p.s. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że przepisy ustawy o pomocy społecznej nakładają na właściwe organy obowiązek przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego nie rzadziej niż sześć miesięcy w odniesieniu do osób korzystających ze stałych form pomocy. W stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji podjął starania w celu realizacji powyższego obowiązku, jednakże informacja o terminie przeprowadzenia wywiadu w dniu 18 marca 2015 r. nie został podjęta w terminie przez stronę. Nie przebywał on także w miejscu zamieszkania w tym dniu, zaś informacje o jego pobycie w szpitalu okazały się niezgodne z rzeczywistością. Nie powiodły się również próby telefonicznego skontaktowania się przez pracownika socjalnego z wnioskodawcą, gdyż numer podany przez stronę był nieaktywny.

Przepisy ustawy o pomocy społecznej zobowiązują stronę do współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Przejawem tego obowiązku jest także informowanie organu o zmianie sytuacji osobistej w tym o zmianie miejsca pobytu oraz sytuacji finansowej. Strona winna ponadto umożliwić przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, a także wziąć w nim aktywny udział. Organ zwrócił przy tym uwagę na rolę wywiadu środowiskowego w toku postępowania z zakresu pomocy społecznej. W niniejszej sprawie sposób postępowania wnioskodawcy – w ocenie Kolegium – uniemożliwił w istocie przeprowadzenie aktualizacji wywiadu środowiskowego, co należy potraktować jako odmowę współdziałania z pracownikiem socjalnym, będącą na mocy art. 11 ust. 2 u.p.s., jedną z przesłanek do uchylenia decyzji przyznającej świadczenia z pomocy społecznej.

Kolegium nie zaaprobowało argumentacji zawartej w odwołaniu wnioskodawcy stwierdzając, że opisane przez niego działania stoją w sprzeczności z okolicznościami sprawy. Twierdzenie, że strona przeprowadziła rozmowę telefoniczną z pracownikiem socjalnym dniu 10 marca 2015 r. w sprawie wszczętego postępowania, nie mogło zostać uznane za wiarygodne w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie zostało wszczęte dopiero w dniu 16 kwietnia 2015 r. i było wynikiem braku możliwości przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego. Również i stwierdzenie, że w trakcie rozmowy wnioskodawca poinformował pracownika o planowanym pobycie w szpitalu, nie może być uznane za okoliczność potwierdzającą przeprowadzenie takiej rozmowy, gdyż – jak wynika z ustaleń organu – nie zgłosił się on do szpitala w miesiącu marcu 2015 r.

Z tych też przyczyn Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji stwierdzając, że zasadnie została uchylona decyzja przyznająca stronie zasiłek stały, choć dostrzegło również, że miało to miejsce z innych powodów niż wskazane w zakwestionowanym orzeczeniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona podniosła, że w toku postępowania odwoławczego zaskarżył decyzję organu pierwszej instancji w takim zakresie, w jakim uchylono mu prawo do zasiłku stałego tj. z powodu zmiany sytuacji osobistej oraz braku możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania. Rozstrzygnięcie zaś Kolegium wskazuje, że istniały inne przyczyny uchylenia prawa do świadczenia, jednakże przesłanek tych organ odwoławczy już nie podaje. W ocenie strony w takiej sytuacji Kolegium winne było uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Dalej skarżący wskazał, że od chwili przyznania zasiłku stałego jego sytuacja osobista i majątkowa nie uległa zmianie. Prowadził on samodzielne gospodarstwo domowe i pomimo tego, że nie przebywał w miejscu zamieszkania matki, leczył się z powodu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa. Nie miał on więc obowiązku informowania organu pomocy społecznej o czymkolwiek. Informacja o wyznaczeniu daty wywiadu środowiskowego na dzień 18 marca 2015 r. nie dotarła do niego. Powziął on tę wiadomość z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z pracownikiem socjalnym, którego poinformował, że wywiad może zostać zrealizowany jedynie w dniu 11 marca 2015 r. z uwagi na późniejszy wyjazd na leczenie.

Podkreślił również, że swoim postępowaniem nie uniemożliwiał pracownikom socjalnym przeprowadzenia wywiadu środowiskowego zwłaszcza, że dokonywali oni tej czynności co miesiąc z racji składanych przez niego wniosków o przyznanie zasiłków celowych.

W jego ocenie istota sprawy sprowadza się do tego, że skoro spełniał on wszystkie przesłanki do przyznania zasiłku stałego, a jednocześnie przebywał do dnia 7 sierpnia 2015 r. na wolności, to nie było podstaw do pozbawienia go tego świadczenia. Z tej przyczyny wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i zobowiązanie ośrodka pomocy społecznej do wypłacenia zaległego zasiłku stałego za okres od 7 maja do 7 sierpnia 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodało ponadto, że w skardze wnioskodawca przyznał, że nie przebywał u matki, co tym bardziej prowadzi do uznania, że nie zawiadomił on organu o zmianie swojego miejsca zamieszkania i uniemożliwił on rozpoznanie swojej sytuacji osobistej w miejscu faktycznego pobytu.

W toku postępowania sądowego do akt sprawy wpłynęło niepodpisane oświadczenie matki skarżącego, w którym stwierdzono, że listonosz nie zostawił żadnego awiza dotyczącego pisma o wyznaczeniu terminu wywiadu na 18 marca 2015 r. Przybyli w tym dniu pracownicy socjalni zostali zaś poinformowani, że syn pojechał do szpitala. W piśmie wskazano również na wiedzę, że syn poinformował pracownika socjalnego o swoim wyjeździe na leczenie w czasie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu 10 marca 2015 r. Ponadto nadmieniono również, że gdyby podano inny termin wywiadu, syn zostałby o tym powiadomiony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Na wstępie trzeba również podkreślić, że kierowany przez skarżącego pod adresem Sądu wniosek o zmianę decyzji i zobowiązanie organów do wypłaty zaległego świadczenia nie mógł być zrealizowany nawet wówczas, gdyby skarga okazała się uzasadniona. Sąd bowiem nie orzeka o przyznaniu konkretnego prawa bądź o nałożeniu określonego obowiązku, lecz jest uprawniony jedynie – co do zasady – do oceny, czy działanie organów było zgodne z obowiązującymi w danej sprawie przepisami prawa materialnego i procesowego.

Podstawą materialną wydanego rozstrzygnięcia były przepisy ustawy o pomocy społecznej, która w art. 2 ust.1 wskazuje, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem zaś pomocy społecznej jest zapobieganie wskazanym sytuacjom przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 2 u.p.s.).

Jedną z form pomocy społecznej jest zasiłek stały, który – zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s. – przysługuje m.in. pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.

W niniejszej sprawie okolicznością niekwestionowaną jest, że stronie skarżącej został przyznany zasiłek stały na podstawie ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2014 r., nr [...].

Zgodnie jednak z art. 106 ust. 5 u.p.s., decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zamiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust. 5. Zmiana decyzji na niekorzyść strony nie wymaga jej zgody.

Powyższy przepis znajduje zastosowanie w dwóch rodzajach sytuacji uzależnionych od wystąpienia określonych okoliczności. Po pierwsze przepis ten obliguje organ pomocy społecznej do podjęcia konkretnej decyzji w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji osobistej lub dochodowej, czy też pobrania nienależnego świadczenia. Po drugie zaś przywołana regulacja daje możliwość zamiany lub uchylenia rozstrzygnięcia przyznającego pomoc, jeśli wystąpiły przesłanki wynikające z art. 11, 12 i 107 ust. 5 ustawy. W tym drugim przypadku decyzja wydana zostaje w ramach tzw. uznania administracyjnego dającego organowi pomocy społecznej możliwość wyboru, czy wzmiankowaną instytucję zastosować, czy też nie. Oczywiście uznania administracyjnego nie należy mylić z pełną swobodą decyzyjną przyznaną organowi. Wybór nie może być bowiem dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych danej sprawy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1114/13, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1192/12 oraz z 21 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1920/11 dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Analizując ustalone w niniejszej sprawie okoliczności faktyczne należy wziąć pod uwagę, że przyznany skarżącemu zasiłek stały, jak zresztą sama nazwa tego świadczenia wskazuje, został przyznany na czas nieokreślony i stanowi stałą formę pomocy. W takiej sytuacji organ pomocy społecznej zobowiązany jest – na mocy art. 107 ust. 4 zd. 2 u.p.s. – do aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego nie rzadziej niż co sześć miesięcy, nawet wówczas gdy nie dochodzi do zmiany danych.

Realizując dyspozycję wskazanego przepisu ośrodek pomocy społecznej poinformował stronę o konieczności dokonania aktualizacji wywiadu środowiskowego, którego termin wyznaczył na 18 marca 2015 r. Pismo, wysłane na niezmieniony adres skarżącego, zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W zaplanowanym terminie pracownik socjalny nie zastał skarżącego w miejscu jego zamieszkania. Jego matka poinformowała jedynie, że udał on się do szpitala w T. w celu wykonania zabiegu medycznego (wszczepienia endoprotezy stawu biodrowego). Po weryfikacji tej informacji okazało się jednak, że strona nie stawiła się w ogóle w placówce medycznej, w której dodatkowo nie miała zaplanowanej wizyty w miesiącu marcu 2015 r. Nie udało się również skontaktować ze stroną telefonicznie, gdyż jej telefon nie był aktywny. Okolicznością istotną jest przy tym również i to, że skarżący, będący osobą pozbawioną wolności, otrzymał przerwę w wykonaniu tej kary i został zwolniony na okres sześciu miesięcy w dniu 23 września 2014 r. Nie stawił się on jednak w przewidzianym terminie (11.03.2015 r.) w jednostce penitencjarnej i zostało sporządzone w odniesieniu do jego osoby stosowne zawiadomienie.

Przedstawione przez organ okoliczności faktyczne zostały ustalone prawidłowo i znajdują podstawę w aktach sprawy. Sąd nie podzielił w tym zakresie zastrzeżeń skarżącego i zaprezentowanej przez niego wersji zdarzeń. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie można bowiem dać wiary stwierdzeniu skarżącego, że w dniu 10 marca 2015 r. skontaktował się telefonicznie z pracownikiem socjalnym w sprawie wszczętego postępowania i dowiedziawszy się o dacie aktualizacji wywiadu środowiskowego, zaproponował jej zmianę na dzień 11 marca 2015 r. z uwagi na planowany pobyt w szpitalu. Zdarzenie takie nie zostało w żaden sposób utrwalone w aktach sprawy i jak trafnie zauważa organ odwoławczy, kłóci się z innymi okolicznościami faktycznymi. W dniu 10 marca 2015 r. nie zostało bowiem jeszcze wszczęte postępowanie administracyjnego, zaś w marcu 2015 r. strona nie miała zaplanowanej żadnej wizyty w szpitalu. Potwierdzeniem przedstawionej przez stronę wersji wydarzeń nie może być również oświadczenia matki skarżącego, które nie zostało należycie sporządzone (brak podpisu pod oświadczeniem) oraz zawiera jedynie wzmiankę o stanie wiedzy na temat domniemanej rozmowy telefonicznej jaką miał przeprowadzić skarżący w dniu 10 marca 2015 r. Niewskazanie jednak źródła tej wiedzy może upoważniać do stwierdzenia, że informacja ta nie została zaczerpnięta z własnej obserwacji, lecz pochodzi od skarżącego, który zainteresowany jest przedstawieniem okoliczności sprawy w sposób dla siebie korzystny.

Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że działania strony doprowadziły do sytuacji, w której niemożliwym okazało się przeprowadzenie aktualizacji wywiadu środowiskowego. Strona bowiem nie przebywała w miejscu zamieszkania podanym w ośrodku pomocy społecznej i wszelkie próby skontaktowania się z nią zakończyły się niepowodzeniem. W tym zakresie nie można przyjąć, jak czyni to skarżący, że możliwość skontaktowania się z nim istniała za pośrednictwem matki, która z pewnością przekazałaby mu informację o kolejnym terminie wywiadu. Pewności jednakże takiej mieć nie można, skoro matka skarżącego nie poinformowała go o wizycie pracowników socjalnych w dniu 18 marca 2015 r., bądź on sam mając taka wiadomość, zaniechał skontaktowania się z ośrodkiem pomocy społecznej we własnej inicjatywie.

Nie można także powoływać jako dowodu na współpracę z ośrodkiem pomocy społecznej, przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w innych postępowaniach w sprawie przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Każde bowiem postępowanie stanowi odrębny od siebie przedmiot zainteresowania organów, a każdy wywiad środowiskowy przeprowadzany jest dla innego celu. I choć może oczywiście się zdarzyć, że dane pozyskane w trakcie wywiadu środowiskowego będą tożsame, to nie zmienia to jednak faktu, że organ winien przeprowadzić rozeznanie sytuacji wnioskodawcy oddzielnie w każdej z zainicjowanych przez niego spraw.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie powołał się w swej podstawie prawnej na art. 11 ust. 2 u.p.s. stanowiący m.in., że brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Tak też należy zakwalifikować postępowanie skarżącego, który uniemożliwił organowi pomocy społecznej skuteczne zrealizowanie obligatoryjnej czynności w ramach obowiązków organu.

Zdaniem Sądu, stwierdzenie przez Kolegium, że organ pierwszej instancji w sposób odmienny zinterpretował okoliczności faktyczne sprawy, wydając przy tym zasadną decyzję, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zwrócić bowiem uwagę należy, ze choć organ pomocy społecznej wskazuje na zmianę sytuacji osobistej skarżącego to jednakże jej źródła upatruje w tej samej co Kolegium okoliczności tj. braku możliwości przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego. Zatem stanowiska organów zbieżne są co do podstawy faktycznej, różniąc się jedynie w jej interpretacji. Różnice te nie są jednakże znaczne jeśli przyjmie się, że pod pojęciem zmiany sytuacji osobistej strony weźmie się pod uwagę zmianę miejsca zamieszkania względnie jej przebywania. Sytuacja taka bowiem tym bardziej wymusza konieczność dokonania aktualizacji wywiadu środowiskowego.

Nawet więc gdyby zakwalifikować powyższą uwagę Kolegium jako naruszenie przepisów postępowania to i tak należałoby uznać, że nie miała ona istotnego wpływu na wynik spraw.

Reasumując powyższe rozważania należało stwierdzić, że zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy niewątpliwie wykazał, że skarżący swoim działaniem uniemożliwił przeprowadzenie aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego, co z kolei wynikało z braku współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu jego sytuacji życiowej. W takiej zaś sytuacji istniały uzasadnione przesłanki do uchylenia decyzji przyznającej skarżącemu zasiłek stały, mając za podstawę art. 106 ust. 5 w zw. z art. 11 ust. 2 u.p.s.

Wobec tego, że wniesiona skarga okazała się nieuzasadniona, zaś zakwestionowana decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. zobowiązany był do oddalenia skargi, o czym orzeczono w sentencji niniejszego wyroku.