Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 204/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.2 ust.1
journal: Dz.U. 2017 poz 180
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie sędzia WSA Ireneusz Dukiel, sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Wysocka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 września 2019 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego i odmowy jego przyznania oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia marca 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D. S. (dalej: strona, skarżąca) od wydanej z upoważnienia Prezydenta W., decyzji Starszego Administratora Działu Wsparcia Mieszkańców Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia 12 lutego 2019 r., nr [...], podjętej po wznowieniu postępowania i orzekającej o 1) uchyleniu - wydanej z upoważnienia Prezydenta W. - decyzji Administratora Działu Wsparcia Mieszkańców

w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia 5 lutego 2018 r. ([...]) przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od 1 lutego

2018 r. do 31 lipca 2018 r., w kwocie 356,39 zł miesięcznie, 2) odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 lutego 2018 r. do 31 lipca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 12 lutego 2019 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją organu I instancji z dnia 5 lutego 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku z dnia 31 stycznia 2018 r., przyznano stronie dodatek mieszkaniowy do lokalu położonego przy ul. [...] we W. - na okres od 1 lutego 2018 r. do 31 lipca 2018 r., w wysokości 356,37 zł miesięcznie.

Postanowieniem, wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 149 § 1 k.p.a, organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją przyznającą. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego na kolejny okres, powzięto informację, że strona nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Jak wynikało z pisma Kierownika Zespołu Obsługi Eksploatacyjnej BOK-4 z dnia 16 sierpnia 2018 r., nr [...], strona bezumownie użytkuje lokal nr 41 przy ul. [...] we W. Umowa najmu przedmiotowego lokalu została skutecznie wypowiedziana na dzień 31 lipca 2017 r.

Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji, oznaczoną na wstępie decyzją z dnia 12 lutego 2018 r., uchylił decyzję przyznającą i odmówił stronie przyznania dodatku mieszkaniowego na ww. okres. W uzasadnieniu decyzji

pierwszoinstancyjnej wyjaśniono, że posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu a w razie braku tego tytułu - oczekiwanie na przysługujący lokal zamienny albo socjalny jest jednym z trzech kryteriów ustawowych (obok niskiego dochodu i zajmowania lokalu o odpowiedniej powierzchni), które należy spełnić jednocześnie, aby otrzymać pomoc w formie dodatku mieszkaniowego.

Organ dalej wyjaśnił, że przeprowadzone - w postępowaniu wznowieniowym - postępowanie wyjaśniające wykazało jednoznacznie, że w chwili składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego tzn. w dniu 31 stycznia 2018 r., strona nie posiadała tytułu prawnego do lokalu nr 41 przy ul. [...] we W.. Umowa najmu została jej bowiem wypowiedziana przez Gminę W. - ze skutkiem prawnym na dzień 31 lipca 2017 r., z powodu zaległości w opłatach mieszkaniowych (pismo Kierownika Zespołu Obsługi Eksploatacyjnej BOK-4 z dnia 16 października 2018 r., nr L.Dz [...]). Postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło, wskazywanej przez stronę bezskuteczności doręczenia wypowiedzenia. Przesyłka zawierająca wypowiedzenie umowy najmu została bowiem - wbrew ocenie strony - odebrana przez dorosłego domownika - wnuka strony – K. S. Organ wyjaśnił również, że strona nie jest osobą oczekującą na lokal zamienny lub socjalny. Skoro strona nie spełnia kryterium posiadania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, na który ubiega się o dodatek mieszkaniowy, wnioskowane świadczenie jej nie przysługuje.

W odwołaniu, strona podniosła, że składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu 31 stycznia 2018 r., nie miała świadomości wypowiedzenia umowy najmu lokalu. Przesyłkę zawierającą wypowiedzenie umowy najmu odebrał wnuk K. S., który nie przekazał jej tej informacji. Uważa, że błąd popełnił pracownik zarządcy – W. Mieszkań - który we wniosku z dnia 31 stycznia 2018 r. nie zaznaczył braku umowy najmu. Stwierdziła, że w chwili doręczenia wypowiedzenia umowy najmu, w Sądzie toczyła się sprawa o zawyżenie kwoty zadłużenia, a wyrok zapadł dopiero w styczniu 2018 r. Wyjaśniła też, że podpisała porozumienie z Gminą W. na regulowanie zadłużeniu, po 260 zł miesięcznie, a także że zwróciła się do Prezydenta W. o wyrażenie zgody na przywrócenie najmu od chwili bezpodstawnego wypowiedzenia. Dodała, że zamieszkuje z córką, która wychowuje dwoje dzieci. Utrzymują się tylko z jej emerytury i alimentów. Sytuacja materialna jest więc bardzo trudna, gdyż sam czynsz za lokal to 795 zł plus 260 zł rata spłaty zadłużenia. W związku z powyższym nie jest w stanie spłacić przyznanego wcześniej dodatku mieszkaniowego.

Następnie Kolegium wskazało, że podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi m.in. art. 145 § 1 pkt 5, w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. obliguje właściwy organ do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Natomiast, w myśl art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej, uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i wydaje decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Zdaniem Kolegium, ustalony na podstawie akt sprawy stan faktyczny sprawy w pełni uzasadnia uchylenie decyzji przyznającej.

Organ powołał art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 180 ze zm.), zgodnie z którym dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, osobom

mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego utrzymaniem, osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

W ocenie organu, z powołanego wyżej przepisu art. 2 ust 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, że wymóg posiadania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, a w razie jego braku - oczekiwania na lokal zamienny albo socjalny jest jednym z niezbędnych warunków, które należy spełni aby otrzymać świadczenie w formie dodatku mieszkaniowego.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że strona utraciła tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego nr 41 położonego we W. przy ul. [...], z dniem 31 lipca 2017 r. (pismo Kierownika Zespołu Obsługi Eksploatacyjnej BOK-4 z dnia 16 października 218 r., nr [...]). Tym samym tytułu tego nie posiadała również w dniu składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, tj. w dniu 31 stycznia

2018 r. W tym miejscu odnosząc się do wielokrotnie podkreślanej, zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, a także w odwołaniu od decyzji, kwestii nieświadomości strony o braku tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego z uwagi na to, że przesyłkę zawierającą wypowiedzenie umowy najmu odebrał jej nieletni wnuk K. S., który nie przekazał jej tej wiadomości, co oznacza - zdaniem strony - że doręczenie wypowiedzenia umowy najmu nie było skuteczne, Kolegium wyjaśniło, co następuje.

Zgodnie z art. 61 §1 Kodeksu cywilnego oświadczenie woli (a takim jest niewątpliwie wypowiedzenie przez Gminę W. umowy najmu lokalu mieszkalnego), które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Z punktu widzenia skuteczności oświadczenia woli nieistotne jest to, czy i kiedy adresat zapoznał się z jego treścią. Wystarczające jest, że oświadczenie woli doszło do niego w sposób stwarzający mu możliwość zapoznania się z treścią oświadczenia. Oznacza to, że dla prawidłowego stosowania art. 61 k.c., nie wymaga się badania, czy adresat rzeczywiście zapoznał się z oświadczeniem woli, ale czy istniała taka możliwość. W świetle okoliczności niniejszej sprawy należy zaś uznać, że oświadczenie o wypowiedzeniu umowy najmu lokalu mieszkalnego nr 41 położonego przy ul. [...] we W., odebrane (co potwierdza sama strona) w lokalu mieszkalnym, przez K. S. - wnuka strony (w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru), a więc dotarło - w świetle art. 61 k.c. - do adresata w sposób, który umożliwił mu zapoznanie się z jego treścią. Dodano też należy, że w chwili odbioru przez K. S. przesyłki zawierającej wypowiedzenie umowy najmu, był on osobą pełnoletnią (ukończone 18 lat). Wynika to z porównania - podanej przez stronę - w deklaracji o wysokości dochodu gospodarstwa domowego - daty urodzenia K. S. ([...]), z datą odbioru przesyłki, tj. 14 czerwca 2017 r. Samo twierdzenie strony o braku świadomości dokonania wypowiedzenia umowy najmu, nie mogło zatem skutecznie podważyć dokonanego doręczenia.

Kolegium wyjaśniło również, że o skuteczności i zasadności wypowiedzenia umowy najmu orzeka sąd powszechny na podstawie przepisów prawa cywilnego. strona nie wskazała, aby wystąpiła do sadu o rozstrzygnięcie tych kwestii. Potwierdziła jedynie fakt toczącej się i zakończonej - w styczniu 2018 r. - wyrokiem Sądu Okręgowego we W., sprawy dotyczącej zawyżenia przez Gminę W., kwoty zadłużenia za najem lokalu. Wspomnieć też należy, że strona w dniu 17 stycznia 2019 r. zawarła z Gminą W. porozumienie nr [...], określające termin i wysokość rat spłaty zadłużenia zaległych należności za najem lokalu. Podkreślono, że strona będzie mogła starać się o przywrócenie tytułu prawnego do lokalu, ale dopiero po uregulowaniu w całości zadłużenia.

W ocenie Kolegium, z zebranego materiału dowodowego nie wynika również, aby strona oczekiwała na przysługujący jej lokal socjalny lub zamienny. O uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego orzeka sąd powszechny w wyroku nakazującym eksmisję z przedmiotowego lokalu, a takie postępowanie przed sądem się nie toczyło. Strona nie oczekuje również na lokal zamienny, który - zgodnie z przepisami uchwały Nr XXXVII/2442/05 Rady Miejskiej W. z dnia 21 kwietnia 2015 r. (Dz. U. Woj. Doln. z 2018 r. poz. 3327) przysługuje co do zasady, w przypadkach konieczności opróżnieniu dotychczas zajmowanego lokalu z przyczyn leżących po stronie wynajmującego, np. przeznaczenia lokalu lub budynku do modernizacji, albo remontu, rozbiórki budynku, zmiany funkcji lokalu lub budynku, bądź z przyczyn niezależnych zarówno od najemcy, jak i wynajmującego, takich jak katastrofa budowlana, klęska żywiołowa, pożar.

Podkreślono, że dla rozpatrywanej sprawy nie też ma znaczenia nieprawidłowe oznaczenie - przez pracownika zarządcy - tytułu prawnego do lokalu, skoro obiektywnie - w chwili składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego - strona go nie posiadała, a dodatek mieszkaniowy nie mógłby zostać przyznany. Co istotne, nie można wykluczyć, że przyznanie się przez zarządcę (w tym wypadku przez pracownika Gminy W. do popełnionego błędu może zostać uwzględnione przy rozpatrywaniu przez Prezydenta W. wniosku o umorzenie w całości lub w części nienależnie pobranego dodatku mieszkaniowego. W tym celu Strona musiałaby jednak złożyć odpowiedni wniosek.

Kolegium wyjaśniło również, że pomoc w formie dodatków mieszkaniowych nie należy do świadczeń przyznawanych w drodze uznaniowych decyzji administracyjnych. Możliwość przyznania tego świadczenia pieniężnego oraz sposób ustalania jego wysokości uzależnione są od ściśle określonych przesłanek ustawowych i z tego powodu, przy ocenie prawidłowości decyzji w sprawie przyznania tego rodzaju świadczenia pieniężnego, Kolegium nie może wiec w tego typu sprawach brać pod uwagę okoliczności dotyczących trudnej sytuacji finansowej czy zdrowotnej strony.

W skardze na powyższą decyzję Kolegium strona podkreśliła, że nie miała świadomości wypowiedzenia przez Gminę W. umowy najmu. Wyjaśniła, że jest osoba samotną, zamieszkuje z córką, która samotnie wychowuje dwójkę dzieci.. Oprócz jej emerytury i alimentów, które otrzymuje córka na dzieci, nie posiada żadnego innego dochodu. Nie jest w stanie spłacić wcześniej przyznanego dodatku mieszkaniowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod kątem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Sąd ocenia kwestionowane rozstrzygnięcie organu pod kątem jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. W sytuacji, gdy Sąd uzna, że organ wydając decyzję uchybił przepisom prawa w stopniu rażącym, albo mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, eliminuje taką decyzję z obrotu prawnego.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając w tych granicach legalność zaskarżonego orzeczenia Kolegium nie sposób dostrzec naruszenia przepisów prawa. Przede wszystkim wydając zaskarżoną decyzję Kolegium działało zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W szczególności wyjaśniło sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Dokonało poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczyniło prawidłowe rozważania faktyczne i prawne, a swe stanowisko przekonująco umotywowało. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie pozostawia też wątpliwości co do jego zgodności z powołanymi przepisami prawa.

Przyjdzie zaznaczyć, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 14 marca 2019 r., która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z dnia 12 lutego 2019 r., która uchyliła decyzję przyznającą dodatek mieszkaniowy i odmówiła skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego. Jak wskazał organ I instancji, przeprowadzone w postępowaniu wznowieniowym postępowanie wyjaśniające wykazało, że w chwili składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego skarżąca nie posiadała tytuł prawnego do lokalu.

Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 180 ze zm.), której przepisy stosowały organy obu instancji, reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwości organów w tych sprawach. Przewidziany w tej ustawie dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem pieniężnym, które ma pomóc najemcy lub właścicielowi mieszkania, gdy nie jest w stanie samodzielnie pokryć wydatków na jego utrzymanie. Nie oznacza to jednak, że o przysługiwaniu tego świadczenia decyduje subiektywne przekonanie wnioskodawcy. Ustawodawca określił warunki i kryteria jakie muszą być spełnione, aby wniosek mógł być uwzględniony. Do warunków tych należą: tytuł prawny do lokalu rozumiany w sposób określony w art. 2 ustawy; spełnienie kryterium dochodowego, o którym mowa w przepisach art. 3 ustawy; odpowiednia wielkość lokalu określona z uwzględnieniem tzw. normatywnej powierzchni lokalu w art. 5 ustawy. Wszystkie wyżej wskazane warunki i kryteria muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było przyznanie dodatku mieszkaniowego w wysokości ustalonej zgodnie z zasadami określonymi w art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Do obowiązków organu administracyjnego rozstrzygającego kwestię uprawnień strony do dodatku mieszkaniowego, w pierwszej kolejności należeć będzie zatem ustalenie, czy strona występująca o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Celem postępowania administracyjnego jest bowiem realizacja normy materialnego prawa administracyjnego wobec określonego podmiotu poprzez ukształtowanie jego sytuacji prawnej. Norma ta może zostać zastosowana jedynie wtedy, gdy obiektywnie zaistniał stan faktyczny przewidziany przez ustawodawcę upoważniający organ do podjęcia decyzji administracyjnej. W związku z tym jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie przez organ prowadzący postępowanie stanu faktycznego opisanego w tej normie.

W rozpoznawanej sprawie powodem odmowy przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego był brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, a także okoliczność, że skarżąca nie oczekuje na przysługujący jej lokal zamienny albo socjalny. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 ustawy dodatek ten, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że stan faktyczny sprawy jest niesporny. Przeprowadzone - w postępowaniu wznowieniowym - postępowanie wyjaśniające wykazało jednoznacznie, że w chwili składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego tzn. w dniu 31 stycznia 2018 r., skarżąca nie posiadała tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. [...] we W. Umowa najmu została jej bowiem wypowiedziana przez Gminę W. - ze skutkiem prawnym na dzień 31 lipca 2017 r., z powodu zaległości w opłatach mieszkaniowych (pismo Kierownika Zespołu Obsługi Eksploatacyjnej BOK-4 z dnia 16 października 2018 r., nr [...]). Jak trafnie wskazał organ, postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło, wskazywanej przez stronę bezskuteczności doręczenia wypowiedzenia. Przesyłka zawierająca wypowiedzenie umowy najmu została bowiem - wbrew ocenie skarżącej - odebrana przez dorosłego domownika - wnuka skarżącej. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika również, aby skarżąca oczekiwała na przysługujący jej lokal socjalny lub zamienny. O uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego orzeka sąd powszechny w wyroku nakazującym eksmisję z przedmiotowego lokalu, a takie postępowanie przed sądem się nie toczyło. Strona nie oczekuje również na lokal zamienny, który - zgodnie z przepisami uchwały Nr XXXVII/2442/05 Rady Miejskiej W. z dnia 21 kwietnia 2015 r. (Dz. U. Woj. Doln. z 2018 r. poz. 3327) przysługuje co do zasady, w przypadkach konieczności opróżnienia dotychczas zajmowanego lokalu z przyczyn leżących po stronie wynajmującego, np. przeznaczenia lokalu lub budynku do modernizacji, albo remontu, rozbiórki budynku, zmiany funkcji lokalu lub budynku, bądź z przyczyn niezależnych zarówno od najemcy, jak i wynajmującego, takich jak katastrofa budowlana, klęska żywiołowa, pożar.

Powyżej wskazane okoliczności prowadzą do wniosku, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji organ administracji uprawniony był do stwierdzenia braku tytułu prawnego po stronie skarżącej do zajmowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego. W konsekwencji tego ustalenia zasadną była odmowa przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2956/13, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Administracyjnych, uprawnienie wynikające z art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest związane z zamieszkiwaniem w lokalu mieszkalnym, do którego żądający dodatku mieszkaniowego ma tytuł prawny (pkt 1-4 tego przepisu), albo z faktycznym zamieszkiwaniem w lokalu bez tytułu prawnego, gdy zajmujący ten lokal oczekuje na przysługujący mu lokal zamienny, albo socjalny (art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy). Tylko spełnienie warunków ustawowych przez wnioskodawcę daje podstawę do wydania decyzji administracyjnej o przyznaniu przedmiotowego dodatku. Sąd zwraca uwagę na to, że przepisy dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane bez możliwości odstępstw i to bez względu na szczególnie trudną, indywidualną sytuację osób starających się o dodatek. Ustawodawca w sposób bardzo ścisły określił zasady przyznawania i sposób obliczania dodatków mieszkaniowych, nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego, w szczególności zaś, by to od decyzji tego organu zależało w sposób bezpośredni przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz jego rozmiar, względnie by organ miał możliwość "w szczególnie uzasadnionych wypadkach" odstąpienia od zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych i przyznania go mimo niespełnienia przesłanek przewidzianych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych.

Podkreślenia wymaga, że o skuteczności i zasadności wypowiedzenia umowy najmu orzeka sąd powszechny na podstawie przepisów prawa cywilnego. Strona nie wskazała, aby wystąpiła do Sądu o rozstrzygnięcie tych kwestii. Potwierdziła jedynie fakt toczącej się i zakończonej - w styczniu 2018 r. - wyrokiem Sądu Okręgowego we W., sprawy dotyczącej zawyżenia przez Gminę W., kwoty zadłużenia za najem lokalu. Dodatkowo, dniu 17 stycznia 2019 r. zawarła z Gminą W. porozumienie nr 17/2019/E, określające termin i wysokość rat spłaty zadłużenia zaległych należności za najem lokalu. Jak słusznie wskazał organ, skarżąca będzie mogła starać się o przywrócenie tytułu prawnego do lokalu, ale dopiero po uregulowaniu w całości zadłużenia. Odnośnie twierdzeń skargi dotyczących trudności w spłacie pobranego świadczenia wskazać należy, że sprawa zwrotu tych należności jest sprawą odrębną. Skarżąca ma możliwość, w odrębnym trybie, zwrócenia się do Prezydenta Miasta o rozłożenie na raty lub umorzenie w całości, bądź w części spornej należności.

W sprawie administracyjnej istotne jest wyłącznie to, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sprawy, skarżąca nie spełniła żadnego z warunków określonych w cytowanym art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.