Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2143/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 46 ust. 3 pkt 4, art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.), Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska, Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Krajowej Izby [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 349/14 w sprawie ze skargi Krajowej Izby [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz Krajowej Izby [...] kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 349/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Krajowej Izby [...], uchylił decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2013 r.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm., dalej u.d.i.p.), utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia 18 października 2013 r. odmawiającą Krajowej Izbie [...] udostępnienia informacji publicznej w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytanie, jakich usług [...] S.A. z siedzibą w W. dotyczyły przedłożone organowi, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171 poz. 1800 ze zm., dalej P.t.), w okresie od 24 czerwca 2013 r. do 14 lipca 2013 r., cenniki i regulaminy, oraz w zakresie udostępnienia tych cenników i regulaminów. Organ wskazał, że dane te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), bowiem żądane informacje posiadają wartość handlową, mogą bowiem dawać posiadaczowi takiej informacji przewagę nad konkurentami działającymi na tym samym rynku, pozwalają na pozyskiwanie nowych abonentów, co ma bezpośredni wpływ na jego wynik finansowy. Poza tym żądane informacje nie zostały ujawnione do publicznej wiadomości, a firma [...] S.A. opatrzyła je klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa".

Skargę od powyższej decyzji wniosła Krajowa Izba [...] żądając jej uchylenia oraz zarzucając organowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej k.p.a.) przez brak wszechstronnej analizy treści informacji będących przedmiotem wniosku, a także naruszenie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm., dalej u.z.n.k.), polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że sporne informacje, przedłożone organowi w wykonaniu obowiązków regulacyjnych, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uchylając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 18 października 2013 r. wymienionym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji wyjaśnił, że generalnie informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust.1 u.d.i.p. dotyczy sfery faktów, tj. zdarzeń już zaistniałych. Obejmuje swym zakresem stanowcze i wiążące oświadczenia woli lub wiedzy. Jedynym odstępstwem od tej zasady jest treść art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną są informacje o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej, oraz informacje o projektowaniu aktów normatywnych. Jednakże przepis ten wprost dotyczy organów władzy ustawodawczej i wykonawczej. Zdaniem Sądu, przy tak sformułowanym przepisie brak jest więc przesłanek mogących świadczyć o tym, by intencją ustawodawcy było rozszerzenie pojęcia informacja publiczna na sferę zamierzeń innych podmiotów, niż organów władzy ustawodawczej i wykonawczej. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego powyższe rozważania pozostają w zgodzie z ugruntowanym od lat orzecznictwem sądów administracyjnych m. in.: w wyrokach z 3 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 187/13, z 14 września 2012 r. (sygn. akt I OSK 1177/12), z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 736/12, z 9 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1797/10, z 16 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 89/09, z 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06 w których przyjęto, że informacja publiczna odnosi się do faktów.

Następnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem żądania wnioskodawcy objęte były cenniki i regulaminy przedłożone Prezesowi UKE na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Zgodnie zaś z powołaną normą prawną "przedsiębiorca telekomunikacyjny, na którego nałożono obowiązek, o którym mowa w art. 46 ust. 3 pkt 4 przedkłada Prezesowi UKE projekty cenników i regulaminów świadczenia usług wraz z uzasadnieniem, w terminie co najmniej 30 dni przed planowanym terminem wprowadzenia w życie cennika lub regulaminu świadczenia usług lub ich zmian". To świadczy o tym, iż przedmiotem wniosku nie były okoliczności ze sfery faktów, a co najwyżej plany i zamierzenia. Cytowany przepis mówi bowiem wprost o przedkładaniu organowi projektów cenników i regulaminów. Przedmiotowe plany spółki, nie mogą być nawet traktowane jako wiążące oświadczenia na przyszłość. Przedłożenie bowiem Prezesowi UKE omawianych cenników i regulaminów nie jest bowiem jednoznaczne z tym, że nieobjęcie ich sprzeciwem organu sprawi, iż zostaną one wdrożone w życie przez firmę telekomunikacyjną. Brak sprzeciwu organu sprawia jedynie, że takie cenniki i regulaminy stanowią dla Spółki możliwą, ewentualną opcję działań biznesowych na przyszłość, z której firma może, lecz nie musi skorzystać. Powyższych konkluzji nie zmienia fakt, że Spółka przedkłada sporne cenniki i regulaminy organowi, w wykonaniu nałożonego na nią obowiązku regulacyjnego. Przyczyny, dla których organ znalazł się w posiadaniu omawianych cenników i regulaminów nie zmieniają bowiem tego, iż są to nadal jedynie niewiążące projekty, nieposiadające waloru ostateczności i pewności wprowadzenia ich do oferty handlowej spółki.

Dlatego w ocenie Sądu pierwszej instancji, cenniki i regulaminy, objęte wnioskiem strony, nie mają charakteru informacji publicznej. To zaś sprawia, że ich udostępnienie nie może nastąpić w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Konsekwencją powyższego jest również to, że odmowa udostępnienia żądanej informacji nie powinna nastąpić na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stąd więc zaistniała potrzeba uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Krajowa Izba [...] zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenia kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez niedokonanie analizy przedmiotu żądanej informacji i pominięcie argumentacji Izby przytoczonej w skardze.

W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że informacja publiczna odnosi się do sfery faktów, co zdaniem Sądu I instancji oznacza, iż oświadczenia podmiotu, które nie są dla niego wiążące, nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że projekty regulaminów lub cenników przekazywane przez przedsiębiorcę organowi na podstawie art. 48 ust. 1 P.t., w ramach wykonywanych przez ten organ jego ustawowych kompetencji, nie stanowią informacji publicznej, podczas gdy dokumenty te stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szczegółowo odniesiono się do przytoczonych przez Sąd pierwszej instancji orzeczeń sądów administracyjnych, których analiza według organu prowadzi do wniosku, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie mogą mieć zastosowania. Zdaniem organu nawet z nich wynika jednak, że informacja publiczna musi dotyczyć faktów, rozumianych w ten sposób, że musi odnosić się do informacji już istniejących, a nie takich które dopiero musiałyby być wytworzone, a złożone projekty i regulaminy istnieją.

Krajowa Izba [...] oraz uczestnik [...] S.A. nie zajęli stanowiska co do skargi kasacyjnej, pozostawiając rozstrzygnięcie o jej zasadności Sądowi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Nie jest zasadny zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie upatruje go w braku odniesienia się do argumentacji przedstawionej w skardze. Przede wszystkim należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a elementy, za wyjątkiem odniesienia się do argumentacji zawartej w skardze. Należy jednak zauważyć, że przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, było stanowisko Sądu pierwszej instancji, z którego wynika, że żądane informacje nie są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W postępowaniu wszczętym wnioskiem o udostępnienie informacji z oczywistych względów wnioskodawca twierdził, że żądane informacje są informacją publiczną. Tak też uznał Prezes UKE w zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji nie sposób było wymagać od Sądu pierwszej instancji aby odnosił się do argumentacji skarżącej Izby zawartej w skardze, skoro przy założeniu słuszności stanowiska Sądu należało uznać, że wydanie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej byłoby niedopuszczalne. Skarżąca w tym zakresie argumentacji w skardze nie przedstawiała.

Zasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Na wstępie podkreślić trzeba, że prawo do informacji zagwarantowane jest w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że jest to prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Zasady udzielania informacji publicznej reguluje u.d.i.p. W myśl przepisu art. 1 ust. 1 tej ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych.

W świetle przytoczonych przepisów Konstytucji RP oraz u.d.i.p. w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych oraz wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28 i nast.). Ustawowe ujęcie "informacji publicznej" zawarte w tych przepisach jest bardzo szerokie i podkreślić należy, że przedmiotem informacji publicznej są w szczególności dziedziny wymienione w art. 6 ustawy. Wyliczenie zamieszczone w ostatnio wskazanym przepisie ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady – wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną (zob. np. T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast., M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.). Pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Uwzględniając konstrukcję ustawową "informacji publicznej" oraz kierując się wyrażoną w art. 61 Konstytucji RP gwarancją do uzyskania tej informacji przyjąć także należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest w szczególności treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1542/08, LexPolonica nr 2263509, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 721/08, LEX nr 423325, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357). Dodać tu należy, że informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe, przy czym pojęcie dokumentu urzędowego różni się od dokumentu zawierającego informację publiczną. Istotne bowiem znaczenie ma to czy dokument zawiera informację publiczną a nie to, czy został sporządzony przez funkcjonariusza publicznego w znaczeniu przepisów kodeksu karnego (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11, LEX nr 1122883).

Trafnie także przyjmuje się, że "analiza art. 6 u.d.i.p. wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu" (I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej ( art. 6), opublikowany w LexPolonica), nie jest więc informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej. Powyższe uprawnia do przyjęcia, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie organu administracji obowiązek udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu.

Konkludując należy zgodzić się z twierdzeniem Sądu pierwszej instancji, że "informacja publiczna dotyczy sfery faktów, tj. zdarzeń już zaistniałych". Trudno jednak zgodzić się z tym Sądem, że żądane przez Krajową Izbę [...] informacje nie dotyczą faktów. Naczelny Sąd Administracyjny nie podważa stanowiska zawartego w przytoczonym przez ten Sąd orzecznictwie. Jednak jak to wykazano szczegółowo w skardze kasacyjnej orzeczenia te zapadły w odmiennych niż w niniejszej sprawie okolicznościach.

Odmienne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego od stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku wynika, z tego, że jak to trafnie zauważyła skarżąca kasacyjne – że teza zgodnie z którą informacja publiczna musi dotyczyć faktów, powinna być rozumiana w ten sposób, iż musi odnosić się do informacji już istniejących, a nie takich które dopiero musiałyby być wytworzone. Oceniając z takiego punktu widzenia żądane informacje wskazane w punktach 2 i 3 wniosku z 15 lipca 2013 r., należy uznać, że dotyczą one faktów. Wnioskodawca żąda odpowiedzi na pytanie, jakich usług [...] dotyczyły wnioski złożone w trybie art. 48 ust. 1 P.t. i udostępnienia złożonych przez [...] cenników i regulaminów. Nie ulega wątpliwości, że pytanie pierwsze dotyczyło faktu - złożenia przez [...] wniosku bądź jego niezłożenia. Dotyczył zatem faktu, który miał miejsce w przeszłości. Oceniając natomiast złożone przez [...] cenniki i regulaminy, należy wskazać, że są one składane przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, na którego nałożono obowiązek regulacyjny, wynikający z art. 46 ust. 3 pkt 4 P.t. tj. przedstawienia do zatwierdzenia cennika lub regulaminu świadczenia usług. Żądanie to dotyczy co prawda złożonych projektów cenników i regulaminów, jednak z tego, że są to tylko projekty, nie można twierdzić, że żądane informacje nie dotyczą faktów. Faktem bowiem jest, że projekty te jako dokumenty zostały złożone przez podmiot zobowiązany do poddania się procedurze regulacyjnej przed Prezesem Komunikacji Elektronicznej, który po przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego stosowne do treści art. 48 Prawa Telekomunikacyjnego może wnieść sprzeciw, w wyniku którego ten cennik i regulamin nie mogą wejść w życie. Zatem projekty te są dokumentami, używanymi przez organ administracji państwowej przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Przy czym dla kwalifikacji tych informacji jako publicznych nie ma znaczenia, że zostały wytworzone nie przez ten organ.

Konkludując, żądane informacje nie dotyczą zamierzeń [...], lecz dotyczą sfery faktów - dokumentów będących w posiadaniu organu administracji państwowej prowadzącego postępowanie uregulowane prawem. Zatem żądanie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Należy tu wskazać na podobieństwo z żądaniem udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, projektów budowlanych od organów architektoniczno-budowlanych. Stanowisko sądów administracyjnych zaliczające projekt budowlany do informacji publicznej, jest obecnie ugruntowane i potwierdzone w licznych orzeczeniach. Jako przykłady należy powołać wyroki NSA z 18 września 2008 r. sygn. akt I OSK 315/08 i z 6 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 3073/12, a także wyroki WSA w Poznaniu z 29 listopada 2007 r. sygn. akt IV SA/Po 656/07, WSA w Rzeszowie z 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Rz 48/12, WSA w Gorzowie Wlkp z 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SAB/Go 41/12, WSA w Olsztynie z 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 319/13 oraz WSA w Krakowie z 8 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1393/12 (dostępne w CBOIS pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., co skutkowało niezasadnym zakwalifikowaniem żądanych informacji, jako niemających charakteru informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., uwzględni przedstawione wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.