Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 820/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 1996 nr 132 poz 622
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
article: art. 101
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2013 r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B.. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. pod poz. 1969 i stosownie do jej § 4 weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W dniu [...] lipca 2016 r. (data nadania - k. 7 akt sądowych) P. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą uchwałę w części obejmującej: § 2 pkt 4 lit. "a"; § 2 pkt 5; § 4 ust. 7; § 7 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 oraz § 8 ust. 3 pkt 1 przyjętego nią Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B.

Zaskarżonej części uchwały Prokurator zarzucił:

1. istotne naruszenie art. 4 ust.2 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia [...] września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z § 137 (w zw. z § 143) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez ustanowienie w § 2 pkt 4 lit. "a" Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B. zakazu odprowadzania ścieków bezpośrednio do zbiorników wodnych lub do ziemi, co - zdaniem skarżącego - stanowi niepotrzebne powtórzenie zakazu przewidzianego w przepisie powszechnie obowiązującym rangi ustawowej, tj. w art. 39 ustawy z dnia [...] lipca 2001 r. - Prawo wodne;

2. istotne naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. "c" ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, a także w zw. z § 135 (w zw. z § 143) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez:

- zezwolenie w § 2 pkt 5 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B. na dokonywanie wyłącznie drobnych napraw pojazdów samochodowych poza warsztatami, co - zdaniem skarżącego - stanowi przekroczenie oraz nieuprawnioną modyfikację delegacji ustawowej;

- uzależnienie w ww. przepisie Regulaminu dokonywania napraw pojazdów samochodowych od zgody lub udziału właściciela nieruchomości, a także od braku uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości, co - zdaniem skarżącego - nie znajduje oparcia w delegacji ustawowej oraz w sposób nieuprawniony wkracza w materię uregulowaną już w prawie cywilnym;

3. istotne naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, a także w zw. z § 135 (w zw. z § 143) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez wskazanie w § 4 ust. 5 pkt 1 - 5, pkt 8 i pkt 10 - 11 oraz w § 4 ust. 6 pkt 2 - 4, pkt 7 i pkt 9 - 10, a także w § 4 ust.7 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B., sposobu ustalenia rodzaju i minimalnej pojemności pojemników do zbierania odpadów w zależności od ilości osób korzystających z danej nieruchomości, co - zdaniem skarżącego - stanowi niewłaściwe wypełnienie delegacji ustawowej;

4. istotne naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, a także w zw. z § 135 (w zw. z § 143) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez:

- zobowiązanie w § 7 ust. 2 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B. właścicieli lub opiekunów zwierząt domowych do utrzymywania tych zwierząt w sposób nie stwarzający uciążliwości (hałasy lub odory) dla osób znajdujących się w sąsiednich lokalach lub nieruchomościach, co - zdaniem skarżącego - stanowi przekroczenie delegacji ustawowej oraz w sposób nieuprawniony wkracza w materię uregulowaną już w prawie cywilnym;

- zobowiązanie w § 7 ust. 3 ww. Regulaminu osób utrzymujących gady, ptaki i owady w lokalach mieszkalnych lub użytkowych do zabezpieczenia przez wydostaniem się tych zwierząt z pomieszczenia, co - zdaniem skarżącego - stanowi przekroczenie delegacji ustawowej;

5. istotne naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymani czystości i porządku w gminach w zw. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, a także w zw. z § 135 (w zw. z § 143) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez zobowiązanie w § 7 ust. 4 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gmin B. właściciela nieruchomości do oznakowania tabliczką ostrzegawczą bram lub furtki wejściowej na teren ogrodzonej posesji, na której utrzymywane jest zwierzę mogące stanowić zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego, co - zdaniem skarżącego - stanowi przekroczenie delegacji ustawowej;

6. istotne naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, a także w zw. z § 135 (w zw. z § 143) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez zobowiązanie w § 8 ust. 3 pkt 1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B. osób utrzymujących zwierzęta gospodarskie do nie powodowania uciążliwości takich jak hałasy, odory itp. wobec osób trzecich, co - zdaniem skarżącego - nie znajduje oparcia w delegacji ustawowej oraz w sposób nieuprawniony wkracza w materię uregulowaną już w prawie cywilnym.

Pomimo wyraźnego oznaczenia w petitum skargi, iż jej przedmiotem jest tylko część przedmiotowej uchwały nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., obejmująca określone - enumeratywnie wymienione przez skarżącego przepisy Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B., w dalszej części skargi, po przedstawieniu przytoczonych wyżej zarzutów, Prokurator zawarł wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz B. - reprezentujący Gminę - M. B. w niniejszym postępowaniu - wniósł o uwzględnienie skargi w części dotyczącej stwierdzenia nieważności postanowień: § 2 pkt 4 lit. "a", § 2 pkt 5, § 7 ust. 2-4oraz § 8 ust. 3 pkt 1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B., natomiast w pozostałym zakresie wniósł o oddalenie skargi.

W ocenie organu, przepisy § 4 ust. 5 pkt 1-5, pkt 8 i pkt 10-11, § 4 ust. 6 pkt 2 - 4, pkt 7 i pkt 9 - 10, a także § 4 ust. 7 ww. Regulaminu - wbrew stanowisku skarżącego - stanowią wypełnienie postanowień art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Organ podkreślił, że uchwalenie powyższych regulacji zostało poprzedzone dokonaną przez pracowników Urzędu Miejskiego w B. analizą systemu gospodarki odpadami komunalnymi (w tym ustaleniem średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie wypada zaznaczyć, że Sądowi z urzędu jest wiadome, iż Rada Miasta w dniu [...] czerwca 2016 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B.. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa L. z dnia [...] lipca 2016 r. pod pozycją [...]) i weszła w życie w dniu [...] lipca 2016 r. Na mocy tej uchwały utraciła moc zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r.

Uchylenie (utrata mocy) zaskarżonej uchwały wskutek podjęcia "nowej" uchwały w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B. ma jednak wyłącznie skutek konstytutywny ex nunc, tj. na przyszłość (odmiennie niż w przypadku stwierdzenia nieważności aktu, które przynosi skutek ex tunc, tj. od momentu jego uchwalenia). Przepisy zawarte w kwestionowanym regulaminie, w przypadku jedynie ich uchylenia, a nie stwierdzenia ich nieważności, mogłyby zatem mieć w dalszym ciągu zastosowanie do okresu obowiązywania zaskarżonej uchwały, czyli od momentu jej wejścia w życie do czasu wejścia w życie przepisów ją derogujących (por. uchwały Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 14 września 1994 r., sygn. akt W 5/94 oraz z dnia 14 lutego 1994 r., sygn. akt K 10/93).

W związku z powyższym, skoro w niniejszej sprawie do dnia rozpoznania skargi zaskarżona uchwała nie została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności, uznać należało, że postępowanie sądowoadministracyjne nie stało się bezprzedmiotowe i tym samym nie zachodziły podstawy do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Oceniając natomiast w dalszej kolejności dopuszczalność skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 8 p.p.s.a. prokurator oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według ich oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują im prawa strony.

Z treści przytoczonego przepisu wynika zatem, że prokurator i Rzecznik Praw Obywatelskich nie działają w sprawie we własnym interesie, lecz w interesie ogólnym - ochrony praworządności lub praw człowieka i obywatela. Oznacza to, że decyzja prokuratora o udziale w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy wyłącznie do tego podmiotu. Jej słuszność nie podlega ocenie sądu.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 177 ze zm.), zadaniem prokuratury jest w szczególności strzeżenie praworządności. W postępowaniu sądowoadministracyjnym prokurator realizuje zadania w zakresie ochrony praworządności, uczestnicząc w tym postępowaniu na podstawie art. 8 powyższej ustawy i korzystając z uprawnień i instytucji procesowych przewidzianych w tym przepisie.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że do skargi prokuratora nie mają zastosowania ograniczenia wynikające z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.), dalej jako "u.s.g." Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Legitymacja prokuratora do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie jest ograniczona przesłankami materialnoprawnymi. Prokurator wnosi skargę w sprawie dotyczącej interesów innych osób i jedyną podstawą jego legitymacji skargowej jest ochrona obiektywnego porządku prawnego. Nie ma więc w tym przypadku konieczności wykazania naruszenia interesu prawnego określonej jednostki lub interesu społecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2006 r., sygn. akt I OSK 978/06 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Ponadto zaskarżona uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B., stanowi akt prawa miejscowego, a zatem jej zaskarżenie przez prokuratora nie było ograniczone żadnym terminem (art. 53 § 3 p.p.s.a.).

Uznając więc za dopuszczalną skargę na ww. uchwałę wniesioną przez P. Ś., Sąd dokonał jej merytorycznej kontroli, uznając, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić przy tym należy, iż pomimo zawarcia w skardze wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, Sąd - wobec wyraźnego zakreślenia granic skargi w jej petitum, które to granice korespondowały z treścią zarzutów skargi oraz jej uzasadnienia - przyjął, skarga ogranicza się do przepisów § 2 pkt 4 lit. "a"; § 2 pkt 5; § 4 ust. 7; § 7 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 oraz § 8 ust. 3 pkt 1 kwestionowanego Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B. i w konsekwencji jedynie w tym zakresie dokonał kontroli legalności przedmiotowej uchwały.

Wskazać należy, że w świetle art. 147 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego prowadzi do stwierdzenia nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdzenia, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności.

Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Należy zatem odwołać się do przepisów ustawy o samorządzie gminnym, gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Jednak i ten przepis nie definiuje obu rodzajów naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki NSA: z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, LEX nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, LEX nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu.

W ocenie Sądu objęte skargę przepisy uchwały nr [...] nie są dotknięte istotnym naruszeniem prawa, o którym mowa powyżej.

W myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP przepisy prawa miejscowego stanowią źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zgodnie zaś z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązującego na obszarze działania tych organów.

W przypadku zaskarżonej uchwały jej materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 250 ze zm.), dalej jako "ustawa". Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do ustępu 2 powołanego artykułu, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące:

1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących:

a) prowadzenie selektywnego zbierania i odbierania lub przyjmowania przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych lub zapewnienie przyjmowania w inny sposób co najmniej takich odpadów komunalnych jak: przeterminowane leki i chemikalia, zużyte baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, meble i inne odpady wielkogabarytowe, zużyte opony, odpady zielone oraz odpady budowlane i rozbiórkowe stanowiące odpady komunalne, a także odpadów komunalnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 4a,

b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego,

c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi;

2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu:

a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach,

b) liczby osób korzystających z tych pojemników;

3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego;

4) (uchylony)

5) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami;

6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku;

7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach;

8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania.

W ocenie Sądu obowiązki określone przez Radę Miasta w zaskarżonych przez Prokuratora przepisach Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B. - wbrew zarzutom skargi - mieszczą się w delegacji ustawowej wynikającej z przytoczonego wyżej przepisu ustawy.

Niezasadny jest zarzut istotnego naruszenia prawa poprzez ustanowienie w § 2 pkt 4 lit. "a" Regulaminu zakazu odprowadzania ścieków bezpośrednio do zbiorników wodnych lub do ziemi, polegający na zbędnym powtórzeniu zakazu przewidzianego w przepisie powszechnie obowiązującym rangi ustawowej, tj. w art. 39 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm.).

Uchwała rady gminy wydana na podstawie upoważnienia ustawowego nie powinna powtarzać regulacji ustawowych, oznaczałoby to bowiem wkroczenie w materię już uregulowaną aktem wyższego rzędu. Wobec tego także wierne przytoczenie przepisu ustawy należy uznać za naruszenie prawa. Niemniej jednak jest to naruszenie nieistotne, gdyż w takim przypadku nie zachodzi niebezpieczeństwo odmiennej interpretacji sformułowania ustawodawcy w kontekście tekstu aktu prawa miejscowego. Istotnym naruszeniem prawa byłoby jedynie wprowadzanie w uchwale rady gminy regulacji sprzecznych z przepisami zawartymi w ustawie upoważniającej bądź ustawie ściśle z nią powiązanej.

Ze względu na potencjalne uciążliwości dla innych osób oraz zanieczyszczenie terenu, w tym względy ochrony środowiska, w pełni uzasadnione, zdaniem Sądu, było wprowadzenie w § 2 pkt 5 Regulaminu - w ramach uszczegółowienia wymagań dotyczących naprawy pojazdów poza warsztatami naprawczymi, tj. w ramach delegacji zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. "c" ustawy - ograniczenia dopuszczalności takich działań poprzez uzależnienie ich wykonywania od obecności bądź zgody właściciela nieruchomości, z dodatkowym zachowaniem warunku, iż działania te nie mogą być uciążliwe dla sąsiednich nieruchomości, a powstałe odpady mają być gromadzone w sposób umożliwiający ich usunięcie zgodnie z przepisami ustawy. Powołany przepis ustawy - jak już wyżej wskazano - upoważnia bowiem radę gminy do określenia w regulaminie czystości i utrzymania porządku kwestii "mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi". Nie ulega natomiast wątpliwości, że zasadniczo mycie i naprawa pojazdów może odbywać się wyłącznie w miejscach do tego przeznaczonych. Wynika to m.in. z przepisów Kodeksu cywilnego, w szczególności dotyczących immisji, zakazujących przekraczających ponad przeciętną miarę oddziaływań na działki sąsiednie, a także z przepisów Kodeksu wykroczeń. Tylko na zasadzie wyjątku czynności te można wykonywać poza myjniami i warsztatami. Ustawa upoważnia zatem radę gminy do określenia w regulaminie szczegółowych warunków tych czynności. Nie można więc uznać, że regulacja zawarta w § 2 ust. 5 Regulaminu istotnie narusza prawo. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej wyrażonym z uzasadnieniu skargi, przepis ten nie wkracza przy tym w sposób nieuprawniony w materię uregulowaną w prawie cywilnym w art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.), jedynie - nakładając określone obowiązki - uwzględnia wymogi wynikające z prawa cywilnego.

Niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące § 4 ust. 5 pkt 1-5, pkt 8 i pkt 10-11, ust. 6 pkt 2-4, pkt 7 i pkt 9-10 oraz ust. 7 zaskarżonego Regulaminu, w których to przepisach określono wymagania co do rodzaju i pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych. Należy bowiem zauważyć, że art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy zawiera upoważnienie dla rady gminy do określenia w regulaminie warunków w zakresie rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych. Ust. 2 pkt 1 lit. "a" tego artykułu zawiera przy tym dodatkowo upoważnienie dla rady gminy do określenia w regulaminie wymagań odnośnie selektywnego zbierania odpadów. Zdaniem Sądu, kwestionowane przez Prokuratora jednostki redakcyjne § 4 Regulaminu stanowią właśnie wypełnienie delegacji powyższych norm ustawowych, a przy tym zawierają konieczne rozwinięcie i konkretyzację obowiązku ustawowego, który w przeciwnym razie byłby jedynie martwym zapisem (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 469/11 - dostępny w CBOSA).

Wskazać należy, że przepis art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy upoważnia radę gminy do ustalenia sposobu postępowania ze zwierzętami domowymi w sposób zapewniający ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi, a także przed zanieczyszczenia terenów przeznaczonych do użytku wspólnego. Powołany przepis, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, ma nieco odmienną konstrukcję od pozostałych punktów ustępu 2 artykułu 4 ustawy, upoważniających radę do określenia szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. W przepisie tym nie wymieniono bowiem, tak jak w pozostałej części art. 4 ust. 2 ustawy, wymagań lub czynności, które mają być zamieszczone w regulaminie, lecz jedynie obowiązki osób utrzymujących zwierzęta domowe zakreślono granicami celów wymienionych w przepisie, a zatem ochroną przed zagrożeniem i uciążliwością dla ludzi oraz ochroną przed zanieczyszczeniem.

Zdaniem Sądu, kwestionowane w skardze unormowania § 7 ust. 2 - 3 Regulaminu zawierają regulacje służące celom określonym w powyższym upoważnieniu ustawowym. W szczególności za zgodne z art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy uznać należy nałożenie na właścicieli utrzymujących w lokalach mieszkalnych i użytkowych gady, ptaki i owady, obowiązku zabezpieczenia tych zwierząt przed wydostaniem się z pomieszczeń. W przypadku bowiem tych gromad zwierząt jest to - co do zasady - jedyna efektywna forma zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi oraz czystości nieruchomości przeznaczonych do wspólnego użytku. Zdaniem Sądu regulacja ta nie jest przy tym nadmierna i pozostaje we właściwej proporcji do założonego celu ustawy, a jednocześnie nie pozostaje w sprzeczności z innymi prawami i wolnościami określonymi w Konstytucji RP.

Również przepis ust. 2 powołanego paragrafu, zobowiązujący właścicieli lub opiekunów zwierząt domowych do "utrzymywania tych zwierząt w sposób niestwarzający uciążliwości (np. hałas) dla osób znajdujących się w sąsiednich lokalach lub nieruchomościach", stanowi realizację upoważnienia rady gminy wyrażonego w art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy. O ile zgodzić się należy z Prokuratorem, że nie jest możliwe zapewnienie, by zwierzęta (jakiekolwiek) nie powodowały żadnych hałasów, to jednak z kwestionowanego przepisu Regulaminu nie wynika taki obowiązek. Przepis ten odnosi się wyłącznie do "uciążliwości" spowodowanych hałasem. Nie każdy zatem hałas będzie powodował uciążliwości, a więc sytuację ciężką do zniesienia na co dzień. Obowiązek wskazany w spornym przepisie sprowadza się w istocie nie tyle do uniemożliwienia zwierzętom domowym zachowań zgodnych z ich naturą, ale do takiego zorganizowania pomieszczeń czy terenów otwartych dla tych zwierząt, by minimalizowały one ich zachowania uciążliwe dla otoczenia.

Jako niewykraczającą poza delegację zawartą w art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy uznać należy także regulację zawartą w § 7 ust. 4 zaskarżonego Regulaminu, nakładającą na właścicieli nieruchomości obowiązek oznakowania tabliczką ostrzegawczą bramy lub furtki wejściowej na teren ogrodzonej posesji, na której utrzymywane jest zwierzę mogące stanowić zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego. Obowiązek ten - w ocenie Sądu - w sposób prawidłowy realizuje cel w zakresie zapewnienia ochrony przez zagrożeniami dla ludzi ze strony zwierząt domowych.

W ten sam sposób należy ocenić zarzut dotyczący § 8 ust. 3 pkt 1 Regulaminu, w którym analogiczny obowiązek utrzymania zwierząt w sposób niepowodujący uciążliwości takich jak np. hałas, sformułowano w odniesieniu do zwierząt gospodarskich, na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej. Przepis ten stanowi wypełnienie delegacji zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy i również w tym wypadku nie sposób uznać, by nadmiernie ingerował w materię uregulowaną w art. 144 k.c. Niewątpliwie bowiem, gdyby istotnie kwestie związane z wymaganiami dotyczącymi utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej były w całości uregulowane w art. 144 k.c., przepis art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy należałoby uznać za zbędny. Mając zaś na względzie treść art. 144 k.c., brak jest podstaw do uznania, że przepis ten określa obszary, na których wyłączone jest utrzymywanie zwierząt gospodarskich czy też, że reguluje on wymagania utrzymywania takich zwierząt na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia [...] marca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke [...] - dostępny w CBOSA).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone przepisy uchwały nr [...] Rady Miasta w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B., nie naruszają przepisów prawa w sposób istotny, bowiem uchybienia, których popełnienie zarzuca strona skarżąca, nie prowadzą do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej uchwalenie Regulaminu nie nastąpiło z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, które ma miejsce wówczas, gdy organ reguluje takie kwestie, których regulować mu nie wolno.

Odnosząc się końcowo do zarzutów Prokuratora dotyczących naruszenia przez Radę Miasta Zasad techniki prawodawczej, to wskazać należy, że powołane Zasady są uregulowane w akcie rangi rozporządzenia, a więc również aktu prawnego wydawanego, tak jak zaskarżona uchwała, na podstawie upoważnienia ustawowego. Natomiast samodzielność gminy podlega ochronie prawnej i jej ewentualne ograniczenia mogą wynikać wyłącznie z przepisów rangi ustawowej. Zasady techniki prawodawczej nie będąc ustawą, a jedynie rozporządzeniem, nie mogą ograniczać gminy w stanowieniu norm prawnych. A w konkretnym przypadku naruszenie zasad techniki prawodawczej nie może skutkować stwierdzeniem nieważności poszczególnych przepisów. Ponadto należy zwrócić uwagę, że regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie pełni nie tylko rolę aktu prawa miejscowego o charakterze powszechnie obowiązującym, ale również rolę informacyjną. Adresat normy prawnej nie musi dla rekonstruowania swojego obowiązku korzystać z innych aktów prawnych i dlatego w jednym akcie prawnym - regulaminie - zawarte są wszystkie kwestie niezbędne do ustalenia zakresu obowiązków takiego adresata normy prawnej.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.