Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SAB/Bk 5/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6553
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ art. 149 § 1a ustawy  PoPPSA
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 36, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Teza: § 21i Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23.02.2017 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem nadzwyczajnej pomocy dostosowawczej dla producentów mleka i rolników w innych sektorach hodowlanych (Dz. U. z 2017 r., poz. 499) należy interpretować w ten sposób, że brak wskazanych we wniosku elementów może skutkować pozostawieniem go bez rozpatrzenia po uprzednim wezwaniu do usunięcia braków formalnych.

TEZY

§ 21i Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23.02.2017 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem nadzwyczajnej pomocy dostosowawczej dla producentów mleka i rolników w innych sektorach hodowlanych (Dz. U. z 2017 r., poz. 499) należy interpretować w ten sposób, że brak wskazanych we wniosku elementów może skutkować pozostawieniem go bez rozpatrzenia po uprzednim wezwaniu do usunięcia braków formalnych.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 maja 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. C. na bezczynność Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. w przedmiocie udzielenia pomocy z tytułu zmniejszenia sprzedaży mleka 1. uwzględnia skargę na bezczynność i zobowiązuje Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. do zakończenia w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku, postępowania z wniosku o udzielenie pomocy z tytułu zmniejszenia sprzedaży mleka, 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 3. zasądza od Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącego B. C. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. W dniu [...] lipca 2017 r. B. C. (dalej: "Skarżący") złożył do Agencji Rynku Rolnego wniosek nr [...] o udzielenie pomocy z tytułu zmniejszenia sprzedaży mleka.

2. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w B. poinformował Skarżącego, że w związku z niepodpisaniem wniosku, zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lutego 2017 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem nadzwyczajnej pomocy dostosowawczej dla producentów mleka i rolników w innych sektorach hodowlanych (Dz. U. z 2017 r., poz. 499 ze zm.), dalej: "Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 lutego 2017 r.", pozostawia go bez rozpatrzenia.

3. W dniu [...] sierpnia 2017 r. Skarżący skierował do Prezesa Agencji Rynku Rolnego za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Rynku Rolnego w B. ponaglenie w związku z niezałatwieniem jego sprawy w terminie. Równocześnie złożył do Agencji, tym razem podpisany, wniosek o udzielenie pomocy z tytułu zmniejszenia sprzedaży mleka.

4. W odpowiedzi Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pismem z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...] poinformował Skarżącego, że złożony przez niego w dniu [...] lipca 2017 r. wniosek nie spowodował wszczęcia postępowania administracyjnego. Zauważył, że przepis § 21 i ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lutego 2017 r. w brzmieniu na dzień 31 sierpnia 2017 r. wyklucza stosowanie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a jednocześnie nie przewiduje żadnego środka zaskarżenia. Wniosek o udzielenie pomocy zawierał braki formalne, polegające na braku podpisu wnioskodawcy w części D – Oświadczenia producenta mleka ubiegającego się o pomoc, rubryka - Podpis wnioskodawcy lub osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy oraz niewypełnieniu części B pkt 4 Liczba krów w siedzibie stada, typu użytkowego mleczny lub kombinowany, mających powyżej 24 miesięcy w dniu składania wniosku o udzielenie pomocy, przez wnoszącego. Zdaniem organu, mając na uwadze § 21 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. nie został spełniony jeden z warunków niezbędnych do rozpatrzenia wniosku.

5. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. Wskazał, że pozostawienie jego wniosku z [...] lipca 2017 r. bez rozpatrzenia uchybia przepisom regulującym tryb postępowania w zakresie rozpatrywania tego wniosku, gdyż organ powinien wezwać go do uzupełnienia braków formalnych poprzez podpisanie tego wniosku.

Skarżący zwrócił uwagę, że przepis § 21i ani też § 3 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia RM nie wymieniają braku podpisu jako braku determinującego pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Brak ten powinien móc być uzupełniony w trybie wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku.

6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Złożona w sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 4 p.p.s.a.), zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność i przewlekłość organu w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku czy też woli strony. Zarówno stan faktyczny jak i stan prawny rozpoznawanej sprawy nie budził wątpliwości Sądu, zatem nie było podstaw do skierowania tej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu jawnym.

3. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

4. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92). Tak rozumiana bezczynność oznacza naruszenie prawa obywatela do dobrej administracji, które wynika z treści art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE. z 2007 r. nr C 303 s. 1). Jednym z jego fundamentalnych elementów jest prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.

5. Przeprowadzona, według podanych powyżej kryteriów, kontrola legalności działania organu administracji wykazała, że w sprawie doszło do bezczynności organu. Jednocześnie Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi obecnie wątpliwości, że pozostawienie podania bez rozpoznania stanowi czynność materialno – techniczną, niewymagającą formy decyzji ani postanowienia. W uchwale z dnia 3 września 2013 r. I OPS 2/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, spośród wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Prowadzi to do wniosku, że organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa (mimo że nie zaszły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a.), pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji. Również w literaturze przedmiotu dominuje pogląd, że środkiem zaskarżenia zapewniającym obronę przed bezprawnym nadużywaniem instytucji usunięcia braków podania jest skarga na bezczynność organu.

6. Rozważania w przedmiocie zaistniałej sprawy wymagają poprzedzenia rozważeniem kwestii właściwości organu. Skarżący złożył wniosek o udzielenie pomocy do Agencji Rynku Rolnego. Jednak z dniem 31 sierpnia 2017 r., na podstawie art. 45 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 624) zniesiono Agencję Rynku Rolnego.

Zgodnie z art. 47 ust. 1 i 2 cyt. ustawy wprowadzającej:

"1. Wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania niezakończone decyzją ostateczną oraz inne postępowania prowadzone na podstawie ustaw zmienianych w art. 5, art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 14, art. 17, art. 19, art. 21-25, art. 28, art. 32, art. 35 i art. 37-40 przez Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych, dyrektora oddziału terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych i Agencję Nieruchomości Rolnych, zwanych dalej "organami ANR", oraz Prezesa Agencji Rynku Rolnego i dyrektora oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego, zwanych dalej "organami ARR", prowadzą, z dniem wejścia w życie tej ustawy, stosownie do swojej właściwości Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, zwani dalej "organami KOWR", oraz Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dyrektor oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwani dalej "organami ARiMR".

2. W sprawach sądowych, sądowo-administracyjnych, administracyjnych lub egzekucyjnych, w których stroną lub uczestnikiem są organy ANR lub Agencja Rynku Rolnego, lub organy ARR, stroną lub uczestnikiem stają się, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosownie do swojej właściwości Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa lub organy KOWR albo Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa lub organy ARiMR".

Przepis art. 59 ustawy wprowadzającej stanowi zaś, że działania prowadzone przez Agencję Rynku Rolnego na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 12a ustawy zmienianej w art. 22 są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych do dnia zakończenia tych działań, przy czym zadania związane z prowadzeniem tych działań, w szczególności związane z ustanowieniem tymczasowej nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych, - realizuje Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Na podstawie powyższych przepisów należy przyjąć, że obowiązki Agencji Rynku Rolnego w sprawach dotyczących m.in. postępowań w przedmiocie udzielenia pomocy z tytułu zmniejszenia sprzedaży mleka przejęła Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zaś organem właściwym w sprawie jest jej organ reprezentujący tj. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. Tenże organ jest też właściwy w sprawie, w której skarżona jest bezczynność organu – prawnego poprzednika, do którego złożony został wniosek o udzielenie pomocy.

7. Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w dniu [...] lipca 2017 roku. Podstawę przyznawania pomocy stanowił przepis § 2a ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lutego 2017 r. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 tego Rozporządzenia, wniosek o udzielenie pomocy, o której mowa w § 2a ust. 1 i 2, składa się w terminie od dnia rozpoczęcia terminu składania wniosków wskazanego w ogłoszeniu o naborze wniosków o udzielenie pomocy, o którym mowa w ust. 1a, do dnia 31 lipca 2017 r. Zgodnie z $ 3 ust. 3 cyt. Rozporządzenia, wniosek o udzielenie pomocy, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 1-3 i w § 2a ust. 1 i 2, złożony po upływie terminów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2, pozostawia się bez rozpatrzenia.

8. W dacie złożenia wniosku przez Skarżącego i aż do 31 sierpnia 2017 r. zastosowanie znajdowały przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2216, która to ustawa regulowała organizację i zadania Agencji Rynku Rolnego. W art. 7 ust. 1 tej ustawy wskazano, iż "Jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81.

Oznacza to, że w dacie złożenia wniosku i w okresie niezbędnym do załatwienia sprawy zastosowanie znajdowały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisy art. 35, 36 a także art. 64 K.p.a.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 § 1 – 4 K.p.a:

"§1. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki.

§2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ.

§3. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

§3a. Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania.

§4. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a".

Z przytoczonych regulacji wynika obowiązek organów rozstrzygania spraw w konkretnych, wskazanych w przepisie, terminach. Podstawowym terminem rozpoznawania spraw jest tzw. rozpoznanie bez zbędnej zwłoki. W taki właśnie sposób winny być rozpoznawane sprawy mogące być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę jak też w oparciu o fakty i dowody znane organowi z urzędu.

Ustanowiony w § 1 obowiązek organu załatwiania spraw przez organ administracji publicznej bez zbędnej zwłoki ma w istocie walor ogólnej zasady postępowania i w tym sensie jest powiązany z obowiązkiem niezwłocznego załatwienia sprawy (art. 35 § 2) i obowiązkiem załatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 § 3 i 4. Oznacza to w szczególności, że organ administracji publicznej powinien załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, jeżeli w toku postępowania administracyjnego okaże się, że sprawa może być załatwiona przed upływem ustawowych terminów jej załatwienia. Z kolei okres miesięczny to okres do rozpoznania spraw, które wymagają prowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Wprowadzenie terminów załatwiania spraw ma służyć sprawnemu prowadzeniu postępowań i ochronie praw jednostki. Sprawy powinny być prowadzone tak, aby we wskazanych przez ustawodawcę terminach było możliwe załatwienie sprawy poprzez przewidziane na gruncie określonych regulacji rozstrzygnięcie o przyznaniu lub odmowie przyznania uprawnienia, o które wnosi strona. Implikuje to obowiązek organu natychmiastowego sprawdzenia wniosku pod kątem tego, czy nie zawiera on braków formalnych. Szybkie dostrzeżenie takich braków przez organ pozwala w wielu sytuacjach na ich usunięcie, ewentualnie na ponowne złożenie wniosku w terminie. Interpretacja przepisu art. 35 i art. 36 K.p.a. prowadzi więc, zdaniem Sądu, do wniosku, że w przypadku, gdy wniosek strony zawiera braki formalne, obowiązkiem organu jest natychmiastowe podjęcie przewidzianych prawem działań, które umożliwią stronie ich usunięcie i wydanie przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Dodatkowo należy podkreślić, że rygorystyczne wymagania powinno się stawiać zwłaszcza tym organom, które rozstrzygają sprawy, w których złożenie wniosku jest ograniczone konkretnym terminem. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, gdyż, jak wskazano, Skarżący złożył wniosek [...] lipca 2017 r., a termin składania wniosków upływał [...] lipca 2017 r.

9. Kwestię usuwania braków formalnych reguluje przepis art. 64 K.p.a. Zgodnie z jego treścią:

"§ 1.Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania.

§ 2.Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania".

Z przepisu tego wynika, że jeśli podanie (wniosek) zawiera braki inne niż adres wnoszącego, organ jest zobowiązany wezwać wnoszącego podanie (wniosek) do usunięcia tych braków. Dopiero ich nieusunięcie w wyznaczonym terminie pozwala na pozostawienie podania bez rozpoznania. Brak takiego wezwania, pomimo istniejącego obowiązku, i pozostawienie wniosku bez rozpoznania po upływie miesiąca od złożenia wniosku stanowi naruszenie art. 64 § 2 K.p.a. oraz przepisów o terminach rozpoznawania spraw.

10. Sporną pomiędzy stronami w sprawie jest kwestia, czy organ był zobowiązany wzywać Skarżącego do usunięcia braków formalnych. Organ stoi na stanowisku, że na podstawie § 21i ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lutego 2017 r. należało wniosek pozostawić bez rozpatrzenia bez wzywania do usunięcia braków formalnych.

Zgodnie ze wskazaną regulacją §21i ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lutego 2017 r., jeżeli wniosek o udzielenie pomocy, o której mowa w § 2a ust. 2, nie zawiera informacji, o których mowa w § 3 ust. 4 lub w ust. 1, lub nie dołączono do niego dokumentów lub oświadczenia, o których mowa w ust. 2, wniosek ten pozostawia się bez rozpatrzenia.

Dokonując wykładni wskazanego przepisu Sąd jeszcze raz wskazuje, że w sprawie znajdowały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazany przepis § 21i Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lutego 2017 r. nie wyłącza stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisu, który zobowiązuje organ do wzywania strony do usunięcia braków formalnych podania. Przepis ten reguluje jedynie sposób rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy określone informacje czy dokumenty nie znajdą się we wniosku. Mając więc na uwadze, że w niniejszej sprawie Kodeks postępowania administracyjnego znajduje zastosowanie, przepis § 21i Rozporządzenia należy, zdaniem Sądu, interpretować w ten sposób, że brak wskazanych we wniosku elementów może skutkować pozostawieniem go bez rozpatrzenia po uprzednim wezwaniu do usunięcia braków formalnych.

Dodatkowo Sąd zauważa, że omawiany przepis §21i ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lutego 2017 r. wskazuje na brak oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, co oznacza, że chodzi w nim o oświadczenie podmiotu skupującego mleko potwierdzające ilość mleka sprzedanego przez producenta mleka podmiotom skupującym mleko w 2016 r., w okresie od dnia 1 lutego 2016 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r. oraz w okresie od dnia 1 lutego 2017 r. do dnia 30 kwietnia 2017 r. Oświadczenie to zostało przez Skarżącego złożone i od początku było ono podpisane. Oświadczenie, o jakim mowa w przepisie, znajduje się w części E wniosku o płatność. Całkowicie błędne i nieuprawnione jest więc działanie organu, który w tych okolicznościach za brak oświadczenia uznaje brak podpisu w części D – Oświadczenia producenta mleka ubiegającego się o pomoc. Podkreślić należy, że okoliczność, że wniosek o udzielenie pomocy z tytułu zmniejszenia sprzedaży mleka zawiera dwa oświadczenia, a przepis § 21 i ust. 5 wyraźnie odwołuje się tylko do jednego z nich, stanowi dodatkowy argument przemawiający za tym, że brak podpisu Skarżącego w oświadczeniu w części D stanowił brak formalny, podlegający uzupełnieniu po uprzednim wezwaniu przez organ. Wezwanie takie, wobec błędnej interpretacji przepisów przez organ, nie zostało do Skarżącego wystosowane.

11. Rozpoznając ponaglenie Skarżącego Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazał dodatkowo na niedostrzeżony przez Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w B. brak w postaci niewypełnienia części B pkt 4 wniosku - Liczba krów w siedzibie stada, typu użytkowego mleczny lub kombinowany, mających powyżej 24 miesięcy w dniu składania wniosku o udzielenie pomocy. Sąd zauważa, że istotnie, cyt. przepis § 21 i ust. 5 Rozporządzenia przewiduje, że w przypadku braku we wniosku m.in. informacji dotyczącej liczby krów typu użytkowego mleczny lub kombinowany mających powyżej 24 miesięcy, utrzymywanych w siedzibie stada, o której mowa w § 21g ust. 1 pkt 1, w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy; pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Analiza spornego przepisu §21i ust. 5 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 lutego 2017 r. w powiązaniu z przepisami K.p.a. prowadzi do wniosku, że także taki brak podlega uzupełnieniu w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych. Sąd zauważa jednak dodatkowo, że kwestia ta nie była przyczyną, dla której wniosek Skarżącego został pozostawiony bez rozpatrzenia przez Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w B., który w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. wskazuje jedynie na brak podpisania oświadczenia.

Dodatkowo Sąd stwierdza, że wymieniona rubryka części B pkt 4 wniosku została uzupełniona odręcznym pismem poprzez wskazanie liczby 80 wraz z adnotacją, że "liczbę sztuk ustalono na podstawie danych z IRz". Z wniosku nie wynika, kto dokonał tego uzupełnienia ani kiedy miało to miejsce, jednak należy wnioskować, że istnienie tej informacji w takim kształcie we wniosku Skarżącego z [...] lipca 2017 r. nie stanowiło przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania.

12. W tych okolicznościach Sąd przyjął, że organ właściwy do rozpoznania wniosku Skarżącego w sposób naruszający przepisy prawa zaniechał wezwania Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie pomocy z tytułu zmniejszenia sprzedaży mleka. Następnie organ w sposób nieuprawniony opieszały, bo po upływie miesiąca od otrzymania wniosku ([...] sierpnia 2017 r.), skierował do Skarżącego pismo o pozostawieniu jego wniosku bez rozpatrzenia. Przy czym takie zachowanie organu miało miejsce w sytuacji, gdy ustawodawca zakreślił termin do składania wniosków do dnia [...] lipca 2017 r. Do chwili obecnej organ nie podjął merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd doszedł do przekonania, że organ dopuścił się bezczynności, którą, zgodnie z przepisem art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. jest niezałatwienie sprawy w terminie.

13. Stosownie do treści przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

"1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania".

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Stwierdzenie bezczynności organu skutkowało tym, że Sąd zobowiązał Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. do zakończenia zainicjowanego wnioskiem postępowania w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia niniejszego wyroku. Organ powinien podjąć w trybie natychmiastowym czynności, które pozwolą na usunięcie braków formalnych wniosku.

Zdaniem Sądu, bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ błędnie zinterpretował przepisy rozporządzenia, a pismo o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia wystosował po upływie miesiąca od otrzymania wniosku. Chociaż uchybienie jest ewidentne, to nie nosi znamion rażącego charakteru.

14. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 149 § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.