Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 111/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 13 ust. 1 i  ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w K. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Okręgowego Inspektora Pracy w K. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] r. w terminie 14 dni; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 5 lutego 2012 r., przesłanym pocztą elektroniczną do Państwowej Inspekcji Pracy – Okręgowego Inspektoratu Pracy w K., J. J. wniósł o udostępnienie informacji publicznej w postaci tekstu "Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników A Spółka Akcyjna w K." z dnia [...] r., zarejestrowanego przez Okręgową Inspekcję Pracy w K. w dniu [...] r., wraz ze wszystkimi aneksami i załącznikami. Dodał, że wnioskowaną informację należy przesłać pocztą elektroniczną na wskazany przez niego adres, a w razie braku takiej możliwości, doręczyć w formie kserokopii.

Następnie w piśmie z dnia 5 kwietnia 2012 r. wymieniony organ poinformował skarżącego, że treść Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników A Spółka Akcyjna w K., nie podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198). Podniósł, że powyższa informacja jest udostępniana w formie wglądu do dokumentów - zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie trybu postępowania w sprawie rejestracji układów zbiorowych pracy, prowadzenia rejestru układów i akt rejestrowych oraz wzorów klauzul rejestracyjnych i kart rejestrowych. W tym zakresie dodał, że można zapoznać się z treścią wyżej wymienionego Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy w siedzibie Okręgowego Inspektoratu Pracy K. - Sekcja Poradnictwa i Układów Zbiorowych Pracy.

W skardze na bezczynność Państwowej Inspekcji Pracy – Okręgowego Inspektoratu Pracy w K., J. J. wniósł o uznanie, że wymieniony organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej oraz o zobowiązanie go do dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej lub o uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania informacji, a tym samym stwierdzenie obowiązku organu w tym zakresie i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskowana przez niego informacja należy do kategorii informacji publicznych, o jakich mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Spółka "A SA" jest bowiem własnością gmin i wykonuje zadania publiczne jako operator publicznego transportu zbiorowego. Skarżący dodał, że wnioskowana informacja podlega udostępnieniu na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy. Ponadto wskazał, że rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie trybu postępowania w sprawie rejestracji układów zbiorowych pracy, prowadzenia rejestru układów i akt rejestrowych oraz wzorów klauzul rejestracyjnych i kart rejestrowych, nie ma zastosowania w tej sprawie, ponieważ nie reguluje kwestii dostępu do informacji publicznej. W tym zakresie podkreślił, że nie wnosi o wydanie mu oryginału układu zbiorowego i jego kart rejestrowych, lecz o udostępnienie treści tego dokumentu ( w formie elektronicznej lub jako kserokopii). Skarżący podniósł, że pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ nie udostępnił mu wnioskowanych informacji publicznych, pozostając w tym zakresie w bezczynności i nie odmówił również udostępnienia informacji (zgodnie z art. 16 ust. 1 tej ustawy, odmowa udostępnienia informacji następuje w formie decyzji). Natomiast organ wskazał, że z dokumentem można zapoznać się w siedzibie OIP, co jest formą udostępnienia tej informacji, jednak niezgodną z wnioskiem. Jednocześnie organ nie wskazał, aby nie było możliwe udostępnienie informacji w formie wskazanej we wniosku.

W odpowiedzi na skargę, organ administracji wniósł o jej odrzucenie. Następnie przedstawił obszerne sprawozdanie z dotychczasowego postępowania i podniósł, że zarzut bezczynności byłby zasadny w przypadku, gdyby nie nastąpiła jakakolwiek reakcja w odniesieniu do złożonego wniosku lub w razie odmowy udzielenia informacji w nieprzewidzianej przepisami formie prawnej. Podkreślił, że skarżącemu umożliwiono skorzystanie z przysługującego mu prawa wglądu do żądanych dokumentów w innym, przewidzianym przepisami trybie, o czym został poinformowany w piśmie z dnia 5 kwietnia 2012 r. Jednocześnie organ wskazał, że niezależnie od powyższego, podstawowym problemem w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy skarżący mógł domagać się udostępnienia treści wyżej wymienionego układu zbiorowego pracy w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Podniósł, że zakładowe układy zbiorowe pracy określają warunki wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą (art. 771 K.p). Wskazał, że zgodnie z art. 24123 Kodeksu pracy, zakładowy układ zbiorowy pracy zawiera pracodawca i zakładowa organizacja związkowa, a na podstawie art. 24111 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, zakładowy układ zbiorowy pracy podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez właściwego okręgowego inspektora pracy. Szczegółowy tryb postępowania okręgowego inspektora pracy w tym zakresie określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie trybu postępowania w sprawie rejestracji układów zbiorowych pracy, prowadzenia rejestru układów i akt rejestrowych oraz wzorów klauzul rejestracyjnych i kart rejestrowych (Dz. U. Nr 34, poz. 408), wydane na podstawie art. 24111 § 6 Kodeksu pracy. Organ podniósł, że na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia, układ rejestruje się po uprzednim zamieszczeniu przez organ rejestrujący klauzuli rejestracyjnej oraz pieczęci suchej na egzemplarzach układu. Jeden egzemplarz układu pozostaje w zbiorze układów. Przepis § 12 rozporządzenia stanowi, że karty rejestrowe, zbiór układów oraz akta rejestrowe nie mogą być wynoszone poza miejsce ich przechowywania i przeglądane bez nadzoru upoważnionego pracownika. W związku z tym organ wskazał, że treść zakładowego układu zbiorowego pracy, wpisanego do rejestru zakładowych układów zbiorowych pracy i przechowywanego w zbiorze układów, nie stanowi informacji publicznej, udostępnianej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dodał, że nawet w razie uznania - pomimo wątpliwości - że treść zakładowego układu zbiorowego pracy stanowi informację publiczną, należy mieć na względzie przepis art. 1 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Organ wskazał, że wprawdzie cytowany wcześniej § 12 został zawarty nie w ustawie, ale w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 kwietnia 2001 r., jednakże rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej, a z przepisu tego wynika możliwość przeglądania treści układu pod nadzorem upoważnionego pracownika, tj. wskazany został w tym względzie odrębny tryb postępowania. Następnie organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie, decyzja na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie mogła być wydana, ponieważ skarżącemu nie odmówiono udostępnienia informacji publicznej, lecz wskazany został odrębny tryb zapoznania się z treścią układu. W związku z tym organ wskazał, że według wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r., niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, osiągalne są w innym trybie. W dalszej konsekwencji daje to podstawę do stwierdzenia, że o ile prawo do informacji jest zasadą, to jednak wyjątki od niej powinny być ściśle interpretowane" (wyrok NSA z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1987/11). W podsumowaniu organ podniósł, że skarżący miał zapewniony dostęp do żądanej informacji w innym trybie, o czym został poinformowany, a zatem skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest niedopuszczalna i powinna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

W piśmie z dnia 3 września 2012 r. skarżący podniósł, że organ w odpowiedzi na skargę przeczy sam sobie twierdząc z jednej strony, iż wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, a następnie - uzasadniając nieudzielenie informacji zgodnie z wnioskiem - uznaje ją jednak za informację publiczną, do której dostęp regulowany jest innymi przepisami niż ustawa o dostępie do informacji publicznej. Następnie skarżący podkreślił, że Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy dla Pracowników A S.A. jest informacją publiczną, gdyż zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, stanowi informację o sprawach publicznych. Wskazał, że przepis art. 6 ustawy, w sposób przykładowy wymienia rodzaje informacji publicznych, a więc nie jest to katalog zamknięty. Dodał, że A S.A. to spółka prawa handlowego, której akcje należą w całości do gmin, ponadto wykonuje zadania publiczne jako operator publicznego transportu zbiorowego i jest wynagradzana ze środków publicznych otrzymując zapłatę za usługi wykonane na podstawie umowy zawartej ze związkiem międzygminnym, będącym organizatorem publicznego transportu zbiorowego - [...] w K. Wskazał, że z tego powodu układ zbiorowy pracowników stanowi informację publiczną, gdyż jest dokumentem związanym bezpośrednio z funkcjonowaniem spółki. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązany do udostępnienia informacji jest podmiot, który jest w jej posiadaniu. Układ zbiorowy jest przechowywany przez Okręgowego Inspektora Pracy i z tego powodu wniosek został skierowany do tego organu. Następnie skarżący podniósł, że przytoczone przez organ przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 kwietnia 2001 r. nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania. Przepis § 12 tego rozporządzenia dotyczy bowiem wynoszenia akt poza miejsce ich przechowywania oraz ich przeglądania, a nie wykonania kopii (kserokopii lub obrazu elektronicznego) w celu udostępnienia informacji publicznej. Podkreślił, że wykonanie kopii może nastąpić w obecności upoważnionego pracownika, o którym mowa w rozporządzeniu oraz, że nie domagał się przesłania mu oryginałów dokumentów. Ponadto dodał, że rozporządzenie nie odnosi się do kopiowania informacji, jak również do udostępniania informacji publicznej w jakiekolwiek formie. Przepis art. 24111 § 6 Kodeksu pracy, stanowiący podstawę prawną wydania tego rozporządzenia, również nie określa, że ma ono dotyczyć trybu lub formy udostępniania informacji publicznej. Wobec tego skarżący wywiódł, że w tej sytuacji przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie może mieć zastosowania. Odnosząc się do stwierdzenia organu, że nie pozostaje w bezczynności skoro wystosował pismo, w którym podał inny sposób udostępnienia informacji publicznej, skarżący podniósł, że art. 14 ustawy precyzyjnie określa, jakie czynności należy wykonać, jeżeli nie można udostępnić informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku. W tym zakresie skarżący podkreślił, że organ nie zastosował tej procedury, nie wskazał nawet, iż nie może udostępnić informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku (przesłanie drogą elektroniczną lub w formie kserokopii) ze względu na to, iż środki techniczne, jakimi dysponuje uniemożliwiają mu takie działanie. W podsumowaniu skarżący podniósł, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej w zakresie i formie wskazanych we wniosku o jej udostępnienie, nie odmówił jej udostępnienia, ani nie umorzył postępowania w drodze decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Podniósł, że wniosek o odrzucenie skargi został sformułowany, gdyż w opinii organu, wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną. Ponadto wniósł o nieuwzględnienie stanowiska skarżącego zawartego w piśmie z dnia 3 września 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W przepisie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zostały wymienione – inne niż decyzje i postanowienia - akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Natomiast według art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W wyniku rozpoznania skargi J.J. na bezczynność Państwowej Inspekcji Pracy - Okręgowego Inspektora Pracy w K. w zakresie wniosku skarżącego z dnia 5 lutego 2012 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w postaci tekstu "Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników A Spółka Akcyjna w K." z dnia [...] r. wraz ze wszystkimi aneksami i załącznikami, stwierdzić należało, że wymieniony organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 z 2001 r. poz. 1198 ze zm.) i w konsekwencji bezczynności, a wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W piśmie z dnia 5 kwietnia 2012 r. organ poinformował bowiem skarżącego, że treść wymienionego we wniosku układu zbiorowego pracy, nie podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż jest udostępniana poprzez wgląd do dokumentów - zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie trybu postępowania w sprawie rejestracji układów zbiorowych pracy, prowadzenia rejestru układów i akt rejestrowych oraz wzorów klauzul rejestracyjnych i kart rejestrowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 34, poz. 408).

W tym zakresie podkreślenia zatem wymagało, że według art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zasady i tryb dostępu do informacji publicznej - odmienne niż przyjęte w ustawie o dostępie do informacji publicznej – mogą być wprowadzone na mocy przepisów innych ustaw. Natomiast art. 24111 § 6 Kodeksu pracy, zawierający upoważnienie ustawowe do wydania wyżej wymienionego rozporządzenia nie określa, że ma ono regulować zasady i tryb dostępu do informacji publicznych. Przepis art. 24111 § 6 Kodeksu pracy stanowi bowiem, że minister właściwy do spraw pracy określi w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawie rejestracji układów zbiorowych pracy, w szczególności warunki składania wniosków o wpis do rejestru układów i o rejestrację układu, zakres informacji objętych tymi wnioskami oraz dokumenty dołączane do wniosków, skutki niezachowania wymogów dotyczących formy i treści wniosków, jak również tryb wykreślenia układu z rejestru, a także sposób prowadzenia rejestru układów i akt rejestrowych oraz wzory klauzul rejestracyjnych i kart rejestrowych.

Z tego powodu bezpodstawne było, wyżej cytowane stwierdzenie organu, według którego, wymieniony we wniosku układ zbiorowy pracy, nie podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż jest udostępniany zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie trybu postępowania w sprawie rejestracji układów zbiorowych pracy, prowadzenia rejestru układów i akt rejestrowych oraz wzorów klauzul rejestracyjnych i kart rejestrowych.

Na marginesie dodać należało, że przepis § 12 wyżej wymienionego rozporządzenia stanowi tylko, iż karty rejestrowe, zbiór układów oraz akta rejestrowe nie mogą być wynoszone poza miejsce ich przechowywania i przeglądane bez nadzoru upoważnionego pracownika. Z treści tego przepisu wynika zatem, że określa warunki, w jakich możliwe jest udostępnienie, m.in. układu zbiorowego pracy, poprzez wgląd do tego dokumentu w miejscu jego przechowywania. Nie ulega zatem wątpliwości, że w razie wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez wgląd do tego dokumentu, jego przeglądanie może nastąpić tylko w miejscu przechowywania i tylko pod nadzorem upoważnionego pracownika.

Jednakże skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej w postaci tekstu układu zbiorowego pracy poprzez przesłanie go pocztą elektroniczną, a w razie braku takiej możliwości, doręczenie w formie kserokopii.

Natomiast na podstawie art. 14 ust. 1 tej ustawy, jeżeli organ udostępnia informację publiczną na wniosek to powinien uczynić to w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W sytuacji, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.

W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 ustawy). W ramach powiadomienia wnioskodawcy, iż informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, organ jest również zobowiązany do poinformowania wnioskodawcy, że jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji zostanie umorzone.

Natomiast co do podniesionej przez organ w odpowiedzi na skargę wątpliwości, czy treść wnioskowanego zakładowego układu zbiorowego pracy stanowi informację publiczną, podkreślenia wymaga, że – jak trafnie wskazał skarżący w piśmie z dnia 3 września 2012 r. - A S.A. to spółka prawa handlowego, której akcje należą w całości do gmin, ponadto wykonuje zadania publiczne w zakresie publicznego transportu zbiorowego i z tego powodu układ zbiorowy pracowników stanowi informację publiczną, gdyż jest dokumentem związanym bezpośrednio z funkcjonowaniem spółki.

Jak już zatem była o tym mowa wyżej – w przedmiotowej sprawie stwierdzić należało, że organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 5 lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Według bowiem art. 13 ust. 1 wymienionej ustawy – co do zasady - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 tej ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Ponadto dodać należało, że na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

W przedmiotowej sprawie organ administracji publicznej nie dokonał żadnej z wymienionych czynności; przede wszystkim nie udostępnił wnioskowanej informacji, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia lub o umorzeniu postępowania.

W związku z tym uzasadniony był zarzut skargi dotyczący bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 5 lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Natomiast co do stwierdzenia organu, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż wystosował do skarżącego pismo, w którym podał inny sposób udostępnienia informacji publicznej, podkreślenia wymaga, że – jak trafnie wskazał skarżący w piśmie z dnia 3 września 2012 r. - art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej precyzyjnie określa, jakie czynności należy wykonać, jeżeli nie można udostępnić informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku.

Na podstawie cytowanego wyżej art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd zobowiązał zatem Okręgowego Inspektora Pracy w K. do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni (licząc od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi).

Jednocześnie Sąd nie stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem w opisanych wyżej okolicznościach sprawy, brak było podstaw do przyjęcia takiej oceny.

Natomiast zgodnie z art. 200 P.p.s.a., orzekł o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego kosztów postępowania, na które składa się uiszczony przez niego wpis od skargi.

mw