Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 241/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 2, art. 268a, art. 256
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 32 ust. 1, art. 133 ust. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oddala skargę


UZASADNIENIE

A. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2020 r. (nr [...]), którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r. (nr [...]) o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, uchylił tę decyzję w całości i umarzył postępowanie I instancji.

W zaskarżonej decyzji organ odwołał się do art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji i podał, że ekwiwalent pieniężny za urlop jest świadczeniem wypłacanym w związku ze zwolnieniem ze służby, a zatem właściwy do oceny, czy jest należne, jest organ Policji, który zwolnił policjanta ze służby, a więc jego ostatni przełożony w sprawach osobowych. On też jest właściwy do rozpoznania wniosku byłego funkcjonariusza wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

A. B. został zwolniony ze służby w Policji przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] i to ten organ ustalał uprawnienie zwalnianego policjanta do ekwiwalentu. To zaś prowadzi do wniosku, że wniosek skarżącego z [...] listopada 2018 r. o wyrównanie ekwiwalentu pienionego za niewykorzystany urlop, Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] winien przekazać Komendantowi Powiatowemu Policji w [...], jako organowi właściwemu w sprawie.

Organ dodał, że nie ma znaczenia, że wypłaty świadczenia pieniężnego w dotychczasowej wysokości dokonano ze środków finansowych, których dysponentem był Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...].

W konkluzji Komendant Główny Policji odwołał się do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i stwierdził, że wszczęcie postępowania (i wydanie decyzji) przez niewłaściwy organ zobowiązuje organ odwoławczy do jej uchylenia i umorzenia postępowania I instancji.

Decyzja została podpisana przez Zastępcę Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji, działającego z upoważnienia Komendanta Głównego Policji.

A. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2020 r., zarzucił, że do decyzji nie zostało dołączone konkretne upoważnienie dla podpisującego ją Zastępcy Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji. Oznacza to, że decyzja została wydana przez osobę nie posiadającą umocowania do jej wydania i w związku z tym rażąco narusza art 268a k.p.a. i jest nieważna (wyrok NSA w Warszawie z 17 stycznia 1989 r. sygn. akt I SA 1019/88, ONSA 1990, Nr 1 poz. 4; wyrok NSA z 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt 1 OSK 703/05, LEX nr 209123).

A. B. zarzucił ponadto organowi odwoławczemu naruszenie art 20 oraz 19 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący podniósł, że Komendant Główny Policji po ponad dwóch latach, "zorientował się", że Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] nie jest właściwy do wydania decyzji, ani dokonania wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, ponieważ został zwolniony ze służby przez Komendanta Powiatowego Policji w [...], natomiast rozpoznając rok wcześniej ponaglenie na bezczynność Komendanta Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] "tego drobnego wątku nie zauważył". W dalszej części skargi stwierdził, że był zatrudniony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], z tym Komendantem po ustaniu służby dokonywał wszelkich rozliczeń, to ten organ wypłacił mu ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop. Nie jest zatem prawidłowe stanowisko Komendanta Głównego Policji, że Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] jest organem niewłaściwym do rozpoznania jego wniosku o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop (wypoczynkowy, dodatkowy).

W skardze do Sądu skarżący postawił również zarzut naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania.

A. B. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako rażąco naruszającej prawo, ewentualnie je uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ podał m. in., że M. R. posiada stosowne upoważnienie do podpisania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zaskarżona przez A. B. do Sądu decyzja Komendanta Głównego Policji o uchyleniu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzji organu I instancji (Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...]) z dnia [...] października 2020 r. nie narusza prawa i dlatego jego skarga jest nieuzasadniona.

Przede wszystkim nie jest uzasadniony postawiony w skardze zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 268a k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań z oryginałem. Na podstawie tego przepisu dopuszczalne jest zatem scedowanie przez organ uprawnień do wydawania decyzji w jego imieniu na pracowników tego organu. Udzielenie takiego upoważnienia jest czynnością o charakterze wewnętrznym. Upoważnienie takie powinno mieć formę pisemną z określeniem daty, od której obowiązuje oraz wskazywać szczegółowo zakres objęty tym upoważnieniem (por. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt III AUa 1376/16, LEX nr 2561190). Pracownik działający z upoważnienia organu powinien powołać się w decyzji na posiadane upoważnienie. Zamieszczenie takiej klauzuli ma znaczenie informacyjne. Przyjmuje się, że samo niepowołanie się w decyzji na posiadane upoważnienie do wydawania decyzji nie należy utożsamiać z podpisaniem decyzji przez osobę nieupoważnioną, a co za tym idzie nie pociąga to za sobą skutków w postaci nieważności decyzji, o ile upoważnienie takie istniało w dacie wydania tej decyzji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2336/17, LEX nr 2522148).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że w aktach sprawy znajduje się decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2019 r. w sprawie upoważnienia policjantów i pracowników Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji do załatwiania spraw dyscyplinarnych i osobowych policjantów oraz dokonywania czynności z zakresu prawa pracy, w której Komendant Główny Policji, działając na art. 268a k.p.a., art. 133 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.), upoważnił m. in. M. R. do załatwiania, w jego imieniu, spraw osobowych policjantów w pełnym zakresie. Na to upoważnienie powołano się w zaskarżonej decyzji.

Sąd uznaje również za nieuzasadniony drugi z zarzutów zawartych w skardze, tj. zarzut naruszenia art 20 oraz 19 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Komendant Główny Policji prawidłowo stwierdził, że decyzja organu I instancji (Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...]) z [...] października 2020 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.

Według art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Organ właściwy do mianowania funkcjonariusza pozostaje właściwy do ustalenia w formie decyzji administracyjnej jego uposażenia oraz podejmowania innych decyzji związanych z uposażeniem (wyrok NSA z 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 2608/21).

Z akt sprawy II SA/Wa 1589/21 (ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop) wynika, że decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby podejmował Komendant Powiatowy Policji w [...] (art. 32 ust. 1 ustawy). Jako ostatni bezpośredni przełożony A. B. jest więc właściwy w sprawie dotyczącej wyrównania skarżącemu wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Tak więc zarzuty dotyczące właściwości organu należało uznać za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że organ I instancji wydał decyzję z [...] października 2020 r. z naruszeniem przepisów o właściwości, a skoro tak – zasadnie zastosował art. 138 1 pkt 2 k.p.a. i uchylił w całości tę decyzję oraz umorzył postępowanie przed organem I instancji.

Można dodać, że z akt sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1589/21 wynika, że Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] przekazał wniosek skarżącego Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] (który prowadził postępowanie zakończone wspomnianą decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z [...] marca 2021 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela również ostatniego z zarzutów postawionych przez skarżącego w skardze, dotyczącego nieustosunkowania się przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania. Komendant Główny Policji orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., prawidłowo odwołał się tylko do zagadnienia właściwości organów, a w konsekwencji nie mógł badać zasadności zarzutów odwołania, dotyczących meritum sprawy.

Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że skarga A. B. jest nieuzasadniona i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm), podlegała oddaleniu. Jednocześnie Sąd nadmienia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842, z późn. zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący Wydziału orzeczniczego może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest wymagana.