Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 44/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. – obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 6 grudnia 2016 r., E. M. - działająca jako pełnomocnik skarżącego - wniosła skargę na opisane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej).

Zarządzeniem z 16 stycznia 2017 r., wezwano pełnomocnika skarżącego

do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu K. M. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie

z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.),

w terminie 7 dni. Wezwanie to doręczono dorosłemu domownikowi 23 stycznia 2017 r.

W dniu 1 lutego 2017 r., wpłynęło do Sądu pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego E. M. do sprawy o sygn. akt III SA/Wr 1500/16.

Zarządzeniem z 20 lutego 2017 r., ponownie wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni. Jednocześnie wyjaśniono pełnomocnikowi, że Sąd nie mógł uznać złożonego przez niego pełnomocnictwa, gdyż strona nie może powoływać się na pełnomocnictwo udzielone

w innej sprawie. Wezwanie to doręczono dorosłemu domownikowi 24 lutego 2017 r.

Wobec braku nadesłania przez E. M. pełnomocnictwa do działania

w imieniu skarżącego - zarządzeniem z 21 marca 2017 r. - wezwano K. M. do usunięcia - w terminie 7 dni - braku formalnego skargi przez jej podpisanie, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono dorosłemu domownikowi 22 marca 2017 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku skargi upłynął bezskutecznie 29 marca 2017 r. (środa).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego uwierzytelniony odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (art. 35 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie, wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku skargi przez złożenie pełnomocnictwa. Wnoszący skargę wspomnianych braków nie usunął w wyznaczonym mu w tym celu siedmiodniowym terminie. W konsekwencji,

w dalszej kolejności do podpisania skargi wezwano skarżącego. Brak ten nie został także uzupełniony do dnia dzisiejszego. Zatem skarga podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.