Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 491/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1-5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Referent stażysta Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. oddala skargę; II. przyznaje [...] P. C. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt dwa groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 czerwca 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania E. D. od decyzji Wójta Gminy z dnia 14 kwietnia 2008 r., nr [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, poprzez dobudowę do istniejącego budynku mieszkalnego ganku, garażu i garderoby, na działce nr ewid. [...], w S., gm. L. K. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w dniu 13 lutego 2008 r. W. D. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego ganku, garażu i garderoby, na działce nr [...], położonej w miejscowości S., gm. L. K. Po przeprowadzeniu postępowania, w toku którego została sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu co do warunków z art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz po uzgodnieniu przez Zarząd Dróg Wojewódzkich projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, Wójt Gminy decyzją z dnia 14 kwietnia 2008 r., Nr [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem.

Kolegium wskazało, iż z przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji analizy funkcji i cech zabudowy terenu proponowanego do zainwestowania, jak i obszaru sąsiadującego z tym terenem w granicach zaznaczonych na mapie sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowania, stanowiącej załącznik graficzny do analizy, wynika, że działka spełnia warunki określone w art. 61 ust.1-5 powołanej ustawy.

W związku ze spełnieniem wszystkich warunków określonych w art. 61 ust.1-5 ustawy, zdaniem Kolegium istniała możliwość wydana decyzji o warunkach zabudowy i taka decyzja została wydana przez Wójta Gminy. Przed wydaniem tej decyzji zostały przeprowadzone wymagane przepisami uzgodnienia z organami o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Postanowieniem z dnia 31 marca 2008 r., nr [...], Zarząd Dróg Wojewódzkich uzgodnił bowiem pozytywnie projekt decyzji.

Skargę do Sądu na powyższą decyzję wniosła E. D., podnosząc, iż pomiędzy należącą do niej działką nr ewid. [...], a działką inwestora granica jest sporna. Strona skarżąca zarzuciła, iż Kolegium nie wyjaśniło zgłaszanych przez nią wątpliwości dotyczących tego, czy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonane zostały oględziny na gruncie i bez jej wiedzy i zgody "uzgodniło granice".

Ponadto, zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja została sporządzona w sposób zawiły i niejasny dla niej, a organ odwoławczy powołując treść przepisów prawnych, nie wyjaśnił ich znaczenia. Obowiązkiem organu było zredagowanie uzasadnienia tej decyzji w sposób nieskomplikowany, umożliwiający skarżącej jego zrozumienie.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zatem skargi na tę decyzję nie można uznać za zasadną.

Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa", zmiana sposobu zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Decyzję o warunkach zabudowy, w myśl art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy, wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi organami, które dokonują uzgodnienia w sposób określony w art. 106 k.p.a., a więc w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że działka nr ewid. [...] w S., gm. L. K., na której ma być zlokalizowana inwestycja objęta wnioskiem, posiada dostęp do drogi publicznej – drogi wojewódzkiej. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji – na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy – wystąpił do Zarządu Dróg Wojewódzkich o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia 31 marca 2008 r., nr [...], Zarząd Dróg Wojewódzkich nie uzgodnił pozytywnie projekt decyzji.

Prawidłowe jest również stanowisko organów obu instancji orzekających w sprawie, iż spełnione zostały pozostałe warunki ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, poprzez dobudowę do istniejącego budynku mieszkalnego ganku, garażu i garderoby, na działce nr ewid. [...], w S., gm. L. K.

W świetle art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wskazanych wyżej warunków z art. 61 ust.1-5 ustawy właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej , której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu – § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588).

Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała spełnienie wszystkich omawianych warunków pozwalających na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Również skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności świadczących, że nie zostały spełnione przesłanki ustalenia warunków zabudowy z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, iż granica pomiędzy działką, na której ma być realizowana planowana inwestycja, a działką skarżącej nr ewid. [...] jest sporna, należy podkreślić, że w myśl art. 63 ust. 2 ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ta nie ma zatem wpływu na treść przysługującego skarżącej prawa własności do działki nr ewid. [...] w S., gm. L. K.

Należy również wskazać, że na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy omawiana kwestia nie jest brana pod uwagę przez organy administracji. Okoliczność ta może mieć natomiast znaczenie na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż w postępowaniu tym organy właściwe oceniają m.in., czy inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

Sąd nie podziela również stanowiska skarżącej, co do wadliwego sporządzenia zaskarżonej decyzji, w tym błędnego jej uzasadnienia.

Zaskarżona decyzja odpowiada wymogom określonym w art. 107 §1 i 3 k.p.a. Decyzja ta zawiera w szczególności uzasadnienie prawne, które obejmuje wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ drugiej instancji nie ograniczył się, wbrew zarzutom skarżącej, jedynie do przywołania brzmienia przepisów prawnych stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji, ale wskazał również w jaki sposób przepisy te należy rozumieć, dlaczego mają one zastosowanie w tej sprawie i jakie płyną z tego konsekwencje.

Organy drugiej instancji nie naruszył więc w rozpoznawanej sprawie art. 8 k.p.a., nakładającego na organy administracji obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, ani art. 9 k.p.a., zobowiązującego organy administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wiąże się ściśle zasada przekonywania, wyrażona w art. 11 k.p.a., której także nie uchybiło Kolegium.

Ponadto, wbrew zarzutom skarżącej, z akt sprawy nie wynika, by zwracała się ona do organu drugiej instancji z żądaniem wyjaśnienia, czy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy przeprowadzone były oględziny na gruncie.

Ubocznie jedynie wyjaśnić należy, iż przepisy ustawy ani przepisy postępowania nie wymagają od organów właściwych w sprawie ustalenia warunków zabudowy przeprowadzenia oględzin nieruchomości, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja. Zgodnie z art. 85 § 1 k.p.a. organ administracji może przeprowadzić takie czynności procesowe, gdy uzna to za stosowne w świetle okoliczności danej sprawy, ale nie ma takiego obowiązku.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej wyżej ustawy oraz § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).