Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2255/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 70 § 1, art. 70 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia WSA (del.) Barbara Rennert, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 1316/15 w spawie ze skargi O. [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 11 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. (gmina P.) 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 11 września 2015 r., nr [...], 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży na rzecz O. [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 7 521 (słownie: siedem tysięcy pięćset dwadzieścia jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 18 kwietnia 2016 r., I SA/Bk 1316/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę O. [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: "strona", "skarżąca", "spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z 11 września 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r.

2. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, zasadniczy spór w sprawie sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie: czy linie kablowe stanowią samodzielny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji, gdy kanalizacja kablowa znajduje się w rękach innego właściciela. Zdaniem spółki linie kablowe nie mogą być przedmiotem odrębnego opodatkowania, zaś organy reprezentowały stanowisko odmienne.

Decyzją z 7 listopada 2014 r. Wójt Gminy P. określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności w dniu 1 grudnia 2014 r. Zawiadomieniem z 22 grudnia 2014 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. dokonał zajęcia rachunków bankowych skarżącej i zawiadomił o tym fakcie spółkę w dniu 23 grudnia 2014 r. Po rozpoznaniu odwołania spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży decyzją z 3 marca 2015 r. uchyliło powyższą decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Decyzją z 2 czerwca 2015 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wójt Gminy P. określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 34 524 zł z powodu nie uwzględnienia w deklaracji za 2009 r. wartości budowli - linii kablowej położonej w kanalizacji kablowej. Według organu pierwszej instancji przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, która w 2009 r. podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej powoływana jako u.p.o.l.). Sprzedaż zaś kanalizacji kablowej nie doprowadziła do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej jako budowli i w dalszym ciągu stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, z tym zastrzeżeniem, że właściciele jej poszczególnych części powinni deklarować podatek od posiadanych elementów. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wartość budowli - kabli mieszczących się w kanalizacji kablowej, obliczono na podstawie różnicy wartości budowli deklarowanej w 2008 r. a 2007 r., oraz wyjaśnień spółki z 25 marca 2008 r. w których podała, że wyłączono z podstawy opodatkowania obiekty (linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych) nie będące budowlami w rozumieniu prawa budowlanego.

Decyzją z dnia 11 września 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jak podkreślono w uzasadnieniu decyzji, skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Nie ma przy tym znaczenia, że poszczególne elementy jednego obiektu budowlanego znajdują się w posiadaniu różnych podmiotów - przedmiotem opodatkowania jest kompletna budowla bez względu na liczbę właścicieli.

Odnosząc się do zarzutu spółki nieprawidłowego ustalenia wartości opodatkowanych budowli Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w sytuacji gdy organom podatkowym znana jest wartość początkowa budowli oraz zakres zmian w środkach trwałych, które mogły mieć wpływ na tę wartość, a wiedza ta wynika wprost z deklaracji i oświadczeń strony, organ podatkowy może na podstawie analizy tych danych ustalić podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W niniejszej sprawie wartość początkową budowli pozostałych we władaniu podatnika można było ustalić analizując jego deklaracje podatkowe, a także wyjaśnienia udzielane przez spółkę. Tym samym, organ pierwszej instancji prawidłowo określił wartość budowli dla potrzeb ustalenia wielkości opodatkowania za 2009 r.

W zakresie natomiast podniesionego w odwołaniu zarzutu przedawnienia, organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r., bowiem zawiadomieniem z dnia 22 grudnia 2014 r. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 1 grudnia 2014 r. wystawionego przez Wójta Gminy P., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. dokonał zajęcia rachunków bankowych skarżącej i zawiadomił o tym fakcie spółkę w dniu 23 grudnia 2014 r. Tym samym zgodnie z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej w skrócie "o.p.") przed upływem terminu przedawnienia zastosowano środek egzekucyjny, o którym podatnik został powiadomiony, co skutkuje przerwaniem biegu terminu przedawnienia.

3. W skardze do WSA w Białymstoku spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazując na naruszenie:

– art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 208 § 1 oraz w związku z art. 70 § 1 o.p. - przez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r.;

– art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 o.p. - przez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia w zakresie podstawy opodatkowania od spornych budowli, co jest konsekwencją zaniechania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w tym zwłaszcza zaniechania dowodu z ewidencji środków trwałych;

– art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w okresie luty-grudzień 2009 r. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

4. Oddalając skargę spółki sąd pierwszej instancji uznał, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia, bowiem zawiadomieniem z dnia 22 grudnia 2014 r., wystawionego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 1 grudnia 2014 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. dokonał zajęcia rachunków bankowych skarżącej spółki i zawiadomił o tym fakcie spółkę w dniu 23 grudnia 2014 r. Tym samym, nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienie w sytuacji opisanej w art. 70 § 4 o.p. Odnosząc się do zarzutu niedoręczania przez organy pism drogą elektroniczną (w tym decyzji i postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności), sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że wprawdzie rzeczywiście spółka wystąpiła w trakcie toczącego się postępowania o doręczanie pism drogą elektroniczną, jednakże organ pierwszej instancji poinformował skarżącą, że prowadzenie korespondencji w formie elektronicznej będzie możliwe jedynie wówczas, gdy spółka lub jej pełnomocnik założą konta na platformie ePUAP. Organ podatkowy nie miał technicznych możliwości prowadzenia korespondencji w formie elektronicznej poza systemem ePUAP, a zatem skoro ani strona ani jej pełnomocnik nie założyli na tejże platformie swojego konta, doręczanie pism drogą tradycyjną, za pośrednictwem operatora pocztowego, było właściwe i skuteczne.

Odnosząc się natomiast do kwestii opodatkowania linii kablowych podatkiem od nieruchomości sąd pierwszej instancji wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym w 2009 r., sieć telekomunikacyjna była budowlą na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zarówno wówczas, gdy położona jest w kanalizacji, jak i bezpośrednio w ziemi. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej na rzecz T. [...] Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi, a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że budowla nie jest już własnością jednego podmiotu.

Organ dokonując ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości, zestawił wartości budowli podane przez skarżącą w deklaracjach za 2007 r., 2008 r. i 2009 r. oraz uwzględnił sprzedaż części budowli na rzecz T. [...] Sp. z o.o. Szczegółowe ustalenia w tym zakresie przedstawiono w uzasadnieniu decyzji organu I instancji (k. 240 akt adm.). W ocenie sądu pierwszej instancji, taki sposób wyliczenia podstawy opodatkowania, przy braku współpracy ze strony skarżącej, jest prawidłowy. Trzeba podkreślić, że w toku postępowania podatkowego spółka nie przedstawiła żadnego dowodu podważającego przyjętą wartość budowli w 2009 r., nie wskazywała też na jakiekolwiek zmiany w stanie posiadania budowli (poza przeniesieniem na rzecz T. [...] Sp. z o.o. kanalizacji kablowej). Organy w wydanych decyzjach nie obciążyły podatkiem żadnych nowych obiektów budowlanych. Zanegowano jedynie wyłączenie przez skarżącą z podstawy opodatkowania część budowli stanowiących linie kablowe.

5. Od powyższego wyroku spółka wniosła skargę kasacyjną żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj.

1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie "p.p.s.a."), poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie

a) przepisów regulujących podatników podatku od nieruchomości, tj. przede wszystkim art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w tym również obowiązku wydania przez Wójta Gminy P. odrębnej decyzji na podstawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w stosunku do współwłaścicieli kabli ułożonych w kanalizacji kablowej;

b) ustalenia podstawy opodatkowania na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o..l w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię tych przepisów, polegającą na przyjęciu, że:

a) zasadne jest opodatkowanie linii kablowych u właściciela części budowli, na którą składają się i te linie, i kanalizacja, w której są położone;

b) "czynność sprzedaży [kanalizacji] nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu";

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. oraz 233 § 1 pkt 2 lit. "a" o.p. w związku z art. 208 § 1 o.p. oraz w związku z art. 70 § 1, § 4 o.p. - poprzez wadliwe zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stanowiska organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego;

4) art. 145 § 1 pkt i lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187, art. 191, art. 193 o.p., poprzez wadliwe przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że bezzasadne okazały się zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia tych przepisów postępowania podatkowego, które wskazują zasady gromadzenia materiału dowodowego i jego należytej oceny, a w konsekwencji - które służą prawidłowemu ustaleniu stanu faktycznego sprawy, podczas gdy w toku postępowania podatkowego doszło w odniesieniu do kwestii ustalenia przedmiotu opodatkowania i wartości przedmiotu opodatkowania do takiego naruszenia wspomnianych regulacji prawnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

5) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na przyjęciu, że "organy podatkowe zasadnie (...), na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l, opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność spółki";

6) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, polegające na błędnym zaaprobowaniu przez Sąd pierwszej instancji ustalenia podstawy opodatkowania w sposób sprzeczny z tym przepisem, tj. uznanie, że posługując się-wartością budowli wykazaną w deklaracjach za lata poprzednie organ podatkowy mógł przyjąć prawidłową wartość budowli dla potrzeb ustalenia wielkości podstawy opodatkowania w 2010 r.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie albowiem orzeczenie sądu pierwszej instancji wydano z naruszeniem prawa.

4.1. Najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut dotyczący naruszenia art. 70 § 1 i § 4 o.p., poprzez nieuwzględnienie przez sąd pierwszej instancji faktu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji po upływie terminu przedawniania zobowiązania podatkowego. Zarzuty naruszenia pozostałych wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów mają charakter wtórny.

4.2. Odnosząc się zatem do najdalej sięgającego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego przedawnienia zobowiązania przed wydaniem zaskarżonej decyzji wskazać należy, że zasadniczą kwestią sporną wymagającą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie jest ocena wpływu uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z 7 listopada 2014 r., na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy i zastosowano środek egzekucyjny na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Co do zasady - zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z kolei z art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l. osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane: wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Powyższe oznacza, że w razie ustalenia, że w sprawie nie zaistniały żadne okoliczności skutkujące zawieszeniem lub też przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 r., którego to wysokość określono decyzją będącą przedmiotem skargi winno ulec przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2014 r.

Stan faktyczny niniejszej sprawy wymaga uwzględnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2018 r., I FPS 5/17, zgodnie z którą uchylenie decyzji ostatecznej w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje unicestwienie materialnoprawnego skutku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 o.p.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do swojej uchwały z 28 kwietnia 2014 r., I FPS 8/13, gdzie przyjęto szerokie rozumienie uchylenia czynności egzekucyjnych. Uznano, że powoduje ono unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w tym w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 o.p. Tym samym w przypadku uchylenia w toku postępowania egzekucyjnego decyzji, na podstawie, której wszczęto postępowanie egzekucyjne, podatnik może się domagać umorzenia tego postępowania. W następstwie umorzenia zastosowane w tym postępowaniu środki egzekucyjne nie będą wywoływały skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia.

Odmienna jest jednak sytuacja podatnika, jeżeli w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego zostanie wyegzekwowany obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego, którego podstawę wystawienia stanowiła uchylona później decyzja. Nie jest wówczas wydawany żaden akt, stwierdzający zakończenie egzekucji. Nie budzi też wątpliwości, że nie ma podstaw prawnych do umorzenia postępowania egzekucyjnego, skoro postępowanie to zostało już zakończone w inny sposób. Nie jest tym samym możliwe na podstawie art. 60 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej "u.p.e.a.") unicestwienie skutków zastosowania środka egzekucyjnego. Wszystkie dokonane czynności egzekucyjne, a więc czynności prowadzące do zastosowania luz zrealizowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 2 u.p.e.a.) pozostają zatem w mocy. Nie budzi przy tym wątpliwości, że tak jak w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w toku postępowania egzekucyjnego, działanie organów egzekucyjnych, polegające na zastosowaniu środka egzekucyjnego było prawidłowe, skoro na ten moment decyzja określająca zobowiązanie podatkowe była wykonalna. Różnica w sytuacji podatnika, w odniesieniu, do którego postępowanie egzekucyjne się nie zakończyło i tego, w odniesieniu do którego się zakończyło zależałaby zatem wyłącznie od szybkości działania wierzyciela podatkowego i organu egzekucyjnego oraz posiadanego przez podatnika majątku, mimo że w obu przypadkach uchylenie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe będzie skutkiem naruszenia prawa przez organy podatkowe.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w składzie poszerzonym nie do pogodzenia z zasadą państwa prawa, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, jest sytuacja, gdy naruszenie prawa przez organy państwa (tylko bowiem w takim przypadku decyzja może być uchylona) powodowałoby konsekwencje korzystne dla państwa (w postaci dłuższego okresu do dochodzenia wykonania obowiązku), a niekorzystne dla podatnika.

Ponadto przyjęcie koncepcji, że skutek w postaci przerwy biegu terminu przedawnienia zostaje unicestwiony wyłącznie w wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie prowadzi zaś do niego tylko uchylenie decyzji ostatecznej, prowadziłoby do niemającego uzasadnienia w przepisach prawa i sprzecznego z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP zróżnicowania sytuacji prawnej podatników na podstawie kryterium majątkowego. Kryterium różnicującym sytuację podatników powinny być bowiem wyłącznie okoliczności prawnie znaczące dla określenia obowiązku podatkowego i wysokości zobowiązania, a nie istnienie majątku, z którego można egzekwować podatek.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w wyżej wskazanej uchwale.

4.3. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wydał decyzję w dniu 7 listopada 2014 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności w dniu 1 grudnia 2014 r. Na tej podstawie wszczęto egzekucję administracyjną. Zawiadomieniem z 22 grudnia 2014 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. dokonał bowiem zajęcia rachunków bankowych skarżącej i poinformował o tym fakcie spółkę w dniu 23 grudnia 2014 r. Po rozpoznaniu odwołania spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży decyzją z 3 marca 2015 r. uchyliło powyższą decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Odnosząc wyżej wskazany stan faktyczny do wcześniej omówionej uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2018 r., I FPS 5/17, należy stwierdzić, że uchylenie przez organ odwoławczy decyzji Wójta Gminy P. z 7 listopada 2014 r. unicestwiło skutki materialnoprawne zastosowanego środka egzekucyjnego. W konsekwencji zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 r. uległo przedawnieniu z końcem 2014 r.

Zasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 70 § 1, § 4 o.p. - poprzez wadliwe zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stanowiska organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Powyższe oznacza, że bezprzedmiotowa jest kontrola instancyjna pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

4.4. Zgodnie z art. 188 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Skorzystanie z instytucji procesowej, o której mowa w tym przepisie, możliwe jest również w sytuacji, gdy nie wnosił o to wnoszący skargę kasacyjną (zob. wyrok NSA z 10 maja 2005 r., FSK 2536/04, OSP 2006, nr 7-8, poz. 80; wyrok NSA z 24 września 2008 r., I OSK 1494/07, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zasadność skargi kasacyjnej, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji oraz uchylił decyzję organu odwoławczego. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 145 § 3 p.p.s.a., albowiem z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by organ odwoławczy zbadał, czy w sprawie zachodzą przesłanki inne niż powyżej wskazane, a skutkujące przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zobowiązany zatem będzie zatem do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu oraz przeanalizowania, czy w sprawie nie wystąpiły inne zdarzenia mające wpływ na bieg terminu przedawnienia, które nie były przedmiotem analizy przez sądy obu instancji.

O kosztach postępowania sądowego, na które składają się koszty postępowania kasacyjnego oraz koszty postępowania przed sądem pierwszej instancji, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na sumę kosztów składają się uiszczone przez skarżącego wpisy stosunkowe od skargi oraz skargi kasacyjnej oraz opłata kancelaryjna za wniosek o sporządzenie uzasadnienia przez sąd pierwszej instancji, a także wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej za obie instancje. Wysokość tego wynagrodzenia określono w zakresie postępowania przed pierwszą instancją w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). Natomiast wynagrodzenie za postępowanie przed sądem drugiej instancji określono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).