Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 260/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 230, art. 220 par. 3, art. 6, art. 123, art. 126.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej postanawia 1. skargę odrzucić; 2. zwrócić na rzecz skarżącego S. S. kwotę 100 (słownie: stu) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2010 r. stwierdzającej, że S. S. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej od [...] stycznia 1999 r. do nadal – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Skargę na decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. S. zam. w Z. przy ul. J. [...],[...] Z. (dalej: skarżący).

W piśmie z dnia 25 stycznia 2011 r. skarżący wniósł o przekazanie jego skargi do rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu znajdującemu się w pobliżu jego miejsca zamieszkania. Wniosek uzasadnił złym stanem zdrowia, utrudniającym mu osobiste stawiennictwo w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie oraz złą sytuacją finansową uniemożliwiającą ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 2 lutego 2011 r.

skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 200 złotych - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, a zarządzeniem z dnia 16 lutego 2011 r. został poinformowany o braku podstaw prawnych do zmiany sądu do rozpoznania jego sprawy. Skarżący został również poinformowany o zasadach przyznawania prawa pomocy.

W terminie zakreślonym do uiszczenia wpisu sądowego (k. 22, k. 24 akt sądowych) skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.

Na skutek zarządzenia referendarza sądowego z dnia 14 marca 2011 r. skarżącemu został przesłany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy z zobowiązaniem jego wypełnienia i przesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Formularz ten został doręczony skarżącemu w dniu 30 marca 2011 r. (k. 35 akt sądowych).

Skarżący w zakreślonym terminie nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Jednakże przesłał pisma datowane na dzień 19 marca 2011 r. oraz 4 kwietnia 2011 r., w których wskazał, że skierował prośbę do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o skorzystanie przez niego z uprawnień określonych w art. 13 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a. Z tego powodu wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, w tym postępowania o udzielenie pomocy prawnej.

Zarządzeniem z 9 maja 2011 r. referendarz sądowy na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że bez względu na okoliczności podniesione w piśmie z dnia 4 kwietnia 2011 r., ze względu na treść art. 257 p.p.s.a., należało pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Zarządzeniem z 27 czerwca 2011 r. Sąd poinformował skarżącego, że wobec uprawomocnienia się zarządzenia z 9 maja 2011 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy – zobowiązany jest on uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma Sądu, wpis sądowy w kwocie 200 złotych, pod rygorem odrzucenia skargi. Informacja ta została doręczona skarżącemu 13

lipca 2011 r. (k. 53 akt sądowych).

W terminie zakreślonym do uiszczenia wpisu, w piśmie z dnia 19 lipca 2011 r., skarżący wniósł m. in. o rozłożenie na dziesięć rat wpłaty wpisu sądowego oraz poinformował Sąd, że dokonał wpłaty 20 złotych tytułem uiszczenia pierwszej raty wpisu od wniesionej skargi.

Zarządzeniem z dnia 5 września 2011 r. skarżący został poinformowany, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości rozłożenia na raty kwot uiszczanych tytułem wpisów sądowych. Nadto został wezwany o wskazanie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma w aktach sprawy bez nadania mu dalszego biegu, czy pismo z dnia 19 lipca 2011 r. stanowi kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W zakreślonym siedmiodniowym terminie skarżący pismem z dnia 3 października 2011 r. zatytułowanym zażaleniem, oświadczył, że nie wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż do WSA w Warszawie nie może się zgłosić, że nie wyraża zgody na zastępstwo jego osoby przez pełnomocnika, a także, że niezależnie od stanowiska Sądu uiści wpis sądowy w ratach.

Z informacji pozyskanej z Oddziału Finansowo – Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k. 53 akt sądowych) wynika, że w terminie do uiszczenia wpisu, tj. do dnia 20 lipca 2011 r. skarżący uiścił jedynie kwotę 20 złotych. Z kolejnych zaś informacji pozyskanych z tego Oddziału wynika, że skarżący wpłacił w dniach 17.08.2011 r. – 20 złotych (k. 65 akt sądowych), 19.09.2011 r. – 20 złotych (k. 69 akt sądowych), 18.10.2011 r. – 20 złotych (k. 76 akt sądowych) oraz 18.11 2011 r. – 20 złotych (k. 79 akt sądowych) tytułem uiszczenia wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym m.in. od skargi na decyzję, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd.

W rozpoznawanej sprawie, skarżący w terminie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] grudnia 2010 r., wynoszącego na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193) 200 złotych - wpłacił jedynie 20 złotych. Natomiast pozostałe wpłaty w łącznej wysokości 80

złotych - uiścił już po upływie zakreślonego terminu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. np. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II GSK 220/08) pismu procesowemu, od którego "należna opłata" nie została uiszczona w całości, należy nadać taki sam rygor jak pismu nieopłaconemu w ogóle i odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Zważyć przy tym należy, że na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bez wpływu pozostają wnioski skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na wystąpienie do Prezydenta RP o zmianę sądu właściwego do rozpoznania sprawy skarżącego.

Po pierwsze Sąd zwraca uwagę na ogólną zasadę wyrażoną w art. 220 p.p.s.a., z której wynika, że pismo nieopłacone nie wywołuje żadnych skutków. Oznacza to, że do czasu uzupełnienia tego braku, sąd nie może rozpoznać żadnych innych wniosków strony, z pismem cofającym skargę włącznie ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Jan Paweł Tarno, wydanie 2, str. 463).

Kierowane zaś do skarżącego pisma Sądu, na skutek zarządzeń sędziego – nie stanowiły procesowego rozpoznania wniosków skarżącego (o wyznaczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bliżej miejsca zamieszkania skarżącego, o rozłożenie na raty wpłaty wpisu sądowego, o możliwości wystąpienia o przyznanie prawa pomocy), lecz miały charakter informacyjny – stosownie do zasady ogólnej wyrażonej w art. 6 p.p.s.a. stanowiącej o powinności sądu administracyjnego udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.

Błędne jest przy tym rozumowanie skarżącego, że nieodniesienie się dotychczas przez Sąd do jego wniosków o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego stanowi ich milczącą akceptację. Wskazać w tym miejscu należy, że instytucja zawieszenia postępowania sądowego została uregulowana w art. 123 i nast. p.p.s.a. i jest ściśle sformalizowana. Sąd rozstrzyga w tych sprawach postanowieniem. Katalog obligatoryjnych i fakultatywnych przesłanek zawieszenia postępowania jest zamknięty i następuje z urzędu. Jedynie art. 126 p.p.s.a. przewiduje możliwość zawieszenia postępowania na zgodny wniosek strony. Brak

jest natomiast przesłanki zawieszenia postępowania na skutek wniosku tylko jednej ze stron i to niezależnie od jego przyczyny.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu kwoty uiszczonej tytułem wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.