Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 319/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 61 par. 1, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 156 par. 1 pkt 2;
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 72 ust. 1 pkt 4 i ust. 2; art. 81 ust. 3;
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2021 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia ... nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz M. R. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z ... nr ... stwierdziło nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z ... nr ... uchylającej decyzję Starosty S. z ... znak: ... odmawiającej rejestracji pojazdu motocykla ..., nr podwozia: ..., rok produkcji ... i w to miejsce orzekającej

o rejestracji ww. pojazdu.

Kolegium wymieniło zawarte w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Jedną z nich jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub

z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2).

Organ ustalił, że wnioskiem z 26 listopada 2019 r. M. R. zwrócił się do Starosty S. o rejestrację motocykla marki Z.,

nr podwozia: ..., rok produkcji .... Do wniosku dołączył: umowę kupna sprzedaży motocykla z 25 lipca 2019 r., potwierdzenie opłaty podatku PCC3, ocenę techniczną pojazdu nr 26/10/2019 U z 30 października 2019 r. rzeczoznawcy D. K., upoważnienie do zarejestrowania pojazdu dla B.O. Starosta S. wezwał M. R. do uzupełnienia braków wniosku, dostarczenia: karty pojazdu, jeżeli była wydana, zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego albo dowodu rejestracyjnego z potwierdzonym terminem badania technicznego, dowodu rejestracyjnego, potwierdzenia dokonania opłaty skarbowej w wysokości 17 zł za złożone pełnomocnictwo do rejestracji pojazdu, potwierdzenia dokonania opłaty za rejestrację pojazdu wraz z opłatą ewidencyjną. Pismem z 7 grudnia 2019 r. M.R. oświadczył m.in. że karta pojazdu nie była wydana

i pojazd nigdy nie był zarejestrowany oraz że pojazd spełnia kryteria pojazdu unikatowego w rozumieniu art. 79 ust. 4 pkt 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (p.r.d.), co potwierdza załączony dokument rzeczoznawcy. Ponadto dołączył kserokopię opłaty za rejestrację pojazdu.

Kolegium wskazało na art. 72 ust. 1 p.r.d. określający dokumenty na podstawie, których dokonuje się rejestracji pojazdu.

Kolegium stwierdziło, że wnioskowany do rejestracji motocykl nie był nigdy zarejestrowany, w związku z tym, zgodnie z art. 81 ust. 3 p.r.d., do wniosku

o rejestrację należało załączyć zaświadczenie o przebyciu przez pojazd badania technicznego. Przepis art. 81 ust. 1 ustawy stanowi bowiem, że okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium RP. Wyjątki od tej reguły zostały enumeratywnie wymienione

w art. 81 ust 4, lecz nie mają one zastosowania do tego typu pojazdów jak wnioskowany do zarejestrowania. Obowiązek dołączenia do wniosku dokumentów,

o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy, został potwierdzony w § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U.2017.2355 ze zm.), zaś na posiadanie ważnego badania technicznego pojazdu wskazuje art. 81 ustawy.

Tymczasem w aktach sprawy brak było takiego zaświadczenia. W związku

z powyższym Kolegium stwierdziło, że wniosek M.R. był niekompletny, gdyż nie zawierał wszystkich niezbędnych do zarejestrowania pojazdu dokumentów. Decyzja Kolegium z ..., którą orzeczono o rejestracji przedmiotowego pojazdu została więc wydana z rażącym naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 4 p.r.d., który to przepis wprost przewiduje konieczność dołączenia do wniosku zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu.

Kolegium wyjaśniło. że rażące naruszenie prawa nastąpi wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym (J. Borkowski, glosa do wyroku NSA z dnia 19 listopada 1992r., SA/Kr 914/92, Prz. Sąd. 1994, nr 7-8, s. 163). Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 1988r., III SA 481/88). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako «rażące» może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok SN z dnia 20 czerwca 1995r., III ARN 22/95).

Zważywszy na wykazane kwalifikowane wady decyzji z ...., należało stwierdzić jej nieważność.

Na powyższą decyzję M.R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazanie organowi sposobu załatwienia sprawy bądź zmianę zaskarżonej decyzji i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z .... Zarzucił naruszenie:

a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że decyzja Kolegium z .... została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy nieprzedłożenie okresowych badań technicznych nie stanowi rażącego naruszenia prawa albowiem skutki naruszenia są do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności oraz możliwe do uzupełnienia, a dodatkowo skarżący składał w sprawie wniosek o czasową rejestrację, a który nie został rozpoznany tylko z powodu władczego postępowania Starosty S.;

b) art. 6 w zw. z art. 8 w zw. z art. 7 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że w sprawie nie przeprowadzono okresowego badania technicznego pojazdu przed pierwszą rejestracją, podczas gdy okoliczność nieprzeprowadzania tego badania przed złożeniem wniosku nie była uznana przez organ za brak, bowiem organ nie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku, co skarżący uznał za przejaw kompletności złożonego przez niego wniosku, a spór dotyczył jedynie braku dowodu rejestracyjnego pojazdu.

Zdaniem skarżącego decyzja Kolegium z .... nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Organ stwierdzający nieważność decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa powinien w uzasadnieniu swojego orzeczenia wskazać konkretny przepis, który został naruszony oraz umotywować, dlaczego naruszenie tego przepisu ocenił jako rażące. Zaskarżona decyzja zawiera tylko szczątkowe wskazanie rzekomego naruszenia normy prawnej bez należytego umotywowania swojej decyzji, co powoduje jej wadliwość i brak rzetelnego rozeznania sprawy.

W ocenie skarżącego ponadto decyzja Kolegium nie wywołuje żadnych skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Skutki gospodarcze lub społeczne decyzji są do zaakceptowania, a więc brak jest konieczności wyeliminowania przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego. Tym bardziej, że decyzja nie została wydana na skutek winy lub nienależytego postępowania strony. Kolegium rozpoznawało odwołanie strony od decyzji Starosty S., który odmówił rejestracji pojazdu jedynie z uwagi na brak dowodu rejestracyjnego pojazdu (kwestia braku badań technicznych nie była w ogóle podnoszona jako okoliczność uniemożliwiająca rejestrację). Po odwołaniu strony, Kolegium decyzją .... nakazało rejestrację pojazdu rozpoznając zagadnienie, na którym starosta oparł swoją decyzję o odmowie rejestracji pojazdu. Starosta natomiast przystąpił do wykonania czynności technicznych, o których mowa w decyzji Kolegium z .... i wydał skarżącemu pozwolenie czasowe właśnie w celu przeprowadzenia badana technicznego. Niemniej Starosta błędnie zinterpretował przepisy dotyczące określenia daty w pozwoleniu czasowym/dowodzie rejestracyjnym co w efekcie doprowadziło do błędnego przyjęcia, że w pojeździe wyprodukowanym 1938 r. należy wskazać jako datę pierwszej rejestracji pojazdu 5 października 2020 r. Z oczywistych względów pojazd nie może spełnić warunków pojazdów nowych, bowiem pojazd wyprodukowany w 1938 r. nie posiada numeru VlN czy wymagań dotyczących emisji spalin. Wskazywanie daty 5 października 2020 r. jako daty produkcji tegoż pojazdu rodzi określone skutki prawne w zakresie wymogów jakie pojazd ten musi spełniać. Ustawodawca jednak przewidział taką sytuację regulując rejestrację pojazdów jako unikatowe, które zostały wyprodukowane co najmniej 25 lat temu oraz uznane przez rzeczoznawcę samochodowego za pojazd unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji. Wydaje się, iż stawiany taki wymóg dla pojazdów unikatowych świadczy o tym, że ustawodawca nie stawia przed nimi wymogów, które zostały wydane po dacie ich produkcji. Rozumowanie zaprezentowane przez organ prowadziłoby do niemożliwości wykonania decyzji o rejestracji pojazdu uznanego jako unikatowy, mimo że taki tryb przewidują przepisy ustawy Prawo o Ruchu Drogowym. Tym samym, w przypadku prawidłowego wprowadzenia daty w pozwoleniu czasowym pojazd przeszedłby pozytywnie badanie techniczne. Jak bowiem wynika ze znajdującego się w aktach zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z 5 października 2020 r. wynik badania technicznego był negatywny z uwagi na ,,niezgodność parametrów technicznych pojazdu z wymaganiami rozporządzenia o warunkach technicznych" z 2016 r., gdyż jak wskazał diagnosta "motocykl po 1 stycznia 2003 powinien posiadać nr VIN".

Zdaniem skarżącego powyższe świadczy o tym, że Starosta S.

w sposób jawny i jaskrawy zlekceważył obowiązek zarejestrowania pojazdu, mimo że wynikał on z decyzji, która korzystała z domniemania prawidłowości. Składając zatem wniosek do Kolegium w piśmie z 10 lutego 2021 r. o uchylenie decyzji z .... wskazał zupełnie nowe okoliczności, których w swej decyzji odmownej nie podnosił, co de facto doprowadziło do bezpodstawnej zmiany poprzedniej decyzji organu wyższego stopnia na niekorzyść strony.

Instytucja wyrażona w normie art. 156 k.p.a. nie może sprowadzać się do korygowania postępowań administracyjnych prowadzonych przez organ w sposób wadliwy bądź w celu ich uzupełniania (co w niniejszej sprawie ma miejsce), a winna być stosowana tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy doszło do kwalifikowanej postaci naruszenia prawa, a to rażącej jej postaci. Jako, że Kolegium decyzją z .... powierzyło czynności techniczno - rejestracyjne Staroście S., nie doszło więc do naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 4 p.r.d., gdyż prawidłowo powierzyło te czynności organowi niższego rzędu. Skarżącemu nie mogą szkodzić błędne decyzje organu oraz nienależyte rozpoznanie jego wniosku. Zarzucił, że Starosta S. pominął wniosek o wydanie pozwolenia czasowego skarżącego, a który to powinien być rozpoznany w pierwszej kolejności. To przecież na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek działania na podstawie przepisów prawa, w tym prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się przy tym zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżący wobec błędnych działań organu oraz zaniechania prawidłowego rozpoznania jego wniosku pozostawał przez ponad rok w błędnym przekonaniu, że złożone przez niego dokumenty są wystarczające do rejestracji motocykla, a wszelkie spory dotyczą kwestii braku dowodu rejestracyjnego. Skarżący zaufał organowi, a mimo to na skarżącego przerzucono ciężar negatywnych skutków działania organu administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U.2019.2325 j.t.), dalej jako " P.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak

i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym,

jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Skarga jest zasadna, chociaż nie wszystkie podniesione w jej treści zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Podkreślenia wymaga, że przedmiotem postępowania sądowo-administracyjnego jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, konkretnie w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Kwestia ta jest o tyle istotna, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w tym trybie, ocenie właściwych organów podlega to, czy badana decyzja, w rozpoznawanym przypadku decyzja Kolegium z ....... nr ... uchylająca decyzję Starosty S. nr ... z ... odmawiającej rejestracji pojazdu motocykla Z., nr podwozia: ..., rok produkcji 1938 i w to miejsce orzekającej o rejestracji w/w pojazdu - jest obarczona kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156

§ 1 pkt 2 K.p.a.

Wszczynając na podstawie art. 61 § 1 K.p.a. z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z ..., Kolegium wskazało na rażące naruszenie prawa tj. art. 72 ust. 1 pkt 4 p.r.d., który to przepis wprost przewiduje konieczność dołączenia do wniosku o rejestrację zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu. Tym samym zaistniała przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stanowiąca podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, skoro wniosek M.R. był niekompletny, gdyż nie zawierał wszystkich niezbędnych do zarejestrowania pojazdu dokumentów.

Skarżący zarzucił między innymi naruszenie art 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu i uznanie, że decyzja SKO w K. z ... została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu tego przepisu. W ocenie skarżącego decyzja Kolegium nie wywołuje bowiem żadnych skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Skutki gospodarcze lub społeczne decyzji są do zaakceptowania, a więc brak jest konieczności wyeliminowania przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego.

Rozstrzygając niniejszą sprawę, należy przede wszystkim wyjaśnić, czy niewątpliwe naruszenie prawa materialnego tj. art. 72 ust. 1 pkt 4 p.r.d. przy wydaniu decyzji ...., można zakwalifikować jako rażące naruszenie bez wykazania przez organ, czy decyzja ta powoduje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania. Czy brak rozważań organu w powyższym zakresie może stanowić obecnie przesłankę do uznania, że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i skutkować stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Dla jasności poniższych rozważań trzeba wyjaśnić, że przesłanka rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wymaga spełnienia łącznie trzech elementów, tj. oczywistości naruszenia prawa, uwzględnienia charakteru przepisu oraz skutków społeczno-gospodarczych decyzji niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności (por. wyroki NSA z 27 października 2015 r. II OSK 397/14 i z 22 września 2020 r. II OSK 2068/18). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Nie każde oczywiste naruszenie prawa może być uznane za rażące, jak również nie ma decydującego znaczenia to, jaki przepis został naruszony. Rozstrzygające dla uznania naruszania prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być wydana przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 27 października 2015 r. II OSK 397/14, z 9 sierpnia 2016 r. II OSK 2868/14, z 22 września 2020 r. II OSK 2068/18, z 14 października 2020 r. I OSK 982/20 i z 16 grudnia 2020 r. II OSK 2590/20). Tak wiec stwierdzone naruszenie prawa powinno mieć znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 28 października 2020 r. II OSK 2889/18).

Kierując się wskazówkami interpretacyjnymi zawartymi w wyżej powołanych orzeczeniach, Sąd podkreśla, że to w konkretnej sprawie należy wykazać, czy wadliwa decyzja z uwagi na naruszenie prawa materialnego powoduje skutki niemożliwe do zaakceptowania, a nie jedynie potencjalnie (abstrakcyjnie) takie skutki mogłaby wywoływać. Ponieważ to wykazanie zaistnienia (rzeczywistej) szkody wynikłej z wadliwej decyzji stanowi podstawę do ubiegania się o prawo do odszkodowania, czemu może służyć instytucja stwierdzenia nieważności decyzji. Dla porównania należy powołać wyroki NSA: z 22 września 2020 r. II OSK 2068/18, z 14 października 2020 r. I OSK 982/20 i z 16 grudnia 2020 r. II OSK 2590/20. Zdaniem Sądu zatem bez prawidłowej oceny czy w sprawie wskazywane naruszenie prawa powoduje nieakceptowalne skutki społeczno-gospodarcze w demokratycznym państwie prawa, nie można uznać, czy została spełniona przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Nie można przyjąć, że wykładnia dokonana przez Kolegium w sprawie niniejszej odnośnie naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 4 p.r.d., była wówczas oczywiście błędna

i odbiegała od prawidłowego rozumienia tego przepisu w takim stopniu, że nie można byłoby uznać za wydanie decyzji z ... z rażącym naruszeniem tego prawa. Analiza akt wskazuje, że wnioskowany do rejestracji motocykl nie był nigdy zarejestrowany, w związku z tym, zgodnie z art. 81 ust. 3 p.r.d., do wniosku

o rejestrację należało załączyć zaświadczenie o przebyciu przez pojazd badania technicznego. Przepis art. 81 ust. 1 ustawy stanowi bowiem, że okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium RP. Obowiązek dołączenia do wniosku dokumentów,

o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 p.r.d. został ponadto potwierdzony w § 2

ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 11 grudnia 2017 r. Taka regulacja oznacza, że skarżący, jako właściciel motocykla, zobowiązany był załączyć do wniosku o jego rejestrację zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego. Przy czym żaden przepis prawa nie zwalnia wnioskodawcy przy rejestracji pojazdów unikatowych od przedłożenia pozytywnego badania technicznego. Brak zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego uniemożliwia rejestrację pojazdu. Akta sprawy potwierdzają, że Starosta S. wezwał M. R. do uzupełnienia braków wniosku, dostarczenia zaświadczenia o pozytywnej treści. Znajdujące się w aktach zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z 5 października 2020 r. potwierdza wynik badania technicznego negatywny z uwagi na ,,niezgodność parametrów technicznych pojazdu z wymaganiami rozporządzenia o warunkach technicznych", gdyż jak wskazał diagnosta "motocykl po 1 stycznia 2003 powinien posiadać nr VIN". Zamieszczona w rubryce B pozwolenia czasowego data pierwszej rejestracji pojazdu – 5 października 2020 r. i rok produkcji 1938, odpowiada stanowi faktycznemu oraz pozostaje w zgodzie z interpretacją § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (t.j. Dz.U.2019.2130). Zgodnie z powyższą regulacją w rubryce B wpisano datę pierwszej rejestracji pojazdu. Nie mogła być to data 1 stycznia 1938 r., ponieważ pojazd ten nigdy nie był wcześniej zarejestrowany, a tym samym nigdy nie miał określonej daty pierwszej rejestracji co do której brak było informacji.

W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 72 ust. 2 p.r.d. formułuje wymagania formalne rejestracji i musi być rozumiany restrykcyjne. Oznacza to, że niespełnienie któregokolwiek z wymogów stanowi bezwzględną przeszkodę do zarejestrowania pojazdu. Przesłanki warunkujące rejestrację pojazdu muszą więc być spełnione łącznie (por. np. wyroki WSA w Łodzi z 13 grudnia 2012 r., III SA/Łd 961/12 i 11 lutego 2014 r., III SA/Łd 1265/13).

Kolegium nie wykazało jednak rażącego naruszenia prawa, poprzestając jedynie na stwierdzeniu niespełnienia przesłanki koniecznej według art. 72 ust. 1 pkt 4 p.r.d., dla rejestracji w postaci dołączenia do wniosku zaświadczenia o pozytywnym badaniu technicznym pojazdu-motocykla. Nie jest bowiem wystarczające dla wykazania przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jedynie poglądu prawnego jak należy rozumieć ,,rażące naruszenie prawa" co mogłoby wskazywać tylko pozornie na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mamy bowiem do czynienia nie z postępowaniem "zwykłym" lecz nadzwyczajnym, dlatego poprzestanie na gołosłownych twierdzeniach, że naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta może wywoływać skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji, nie jest wystarczające do wykazania przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Z powyższych względów, w ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zasługuje na aprobatę, ponieważ narusza art. 107 § 3 K.p.a. Kolegium nie odniosło się bowiem do niezwykle istotnej – dla oceny kwalifikowanego naruszenia prawa – kwestii, jak możliwość zaistnienia w rozpoznawanej sprawie skutków społeczno-gospodarczych nie dających się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji.

W konsekwencji, jako co najmniej przedwczesne – bo wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.pa, a w szczególności art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należało ocenić rozstrzygnięcie Kolegium wydane w niniejszej sprawie.

W świetle przedstawionej argumentacji rzeczą organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu dotyczącego wykazania przez organ skutków społeczno-gospodarczych decyzji ostatecznej z ... niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015.1800). Na koszty te złożyły się wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – adwokata (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).