Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 570/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art, 23 ust 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 163 poz 981
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant: Marcin Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J. Z. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa Ł. pismem z dnia [...] zwrócił się do Wójta Gminy W. o uzgodnienie udzielenia J.Z.N., właścicielowi firmy A. s.c. z siedzibą w W., koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego [...] w miejscowości P., obejmującego działkę oznaczoną nr 52.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy W. odmówił uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego na ww. działce. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zamierzone przedsięwzięcie jest niezgodne z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W., przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 10 marca 2008 r. Organ zaznaczył, iż stosownie do art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, wydobywanie kopaliny ze złóż wymaga uzgodnienia z wójtem właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości określonym w sposób przewidziany w art. 7 tej ustawy. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ono sposobu wykorzystania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach.

Organ wyjaśnił, że działka nr 52 obręb P. nie posiada planu miejscowego, natomiast w obowiązującym Studium uwarunkowań teren ten występuje jako teren zalesień, w tekście zwany ZLZ. Zgodnie z załącznikiem Nr l "część tekstowa" do ww. uchwały punkt XIV.4.4.: "Kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej", na terenach obecnie użytkowanych rolniczo - przewidzianych do zalesień ZLZ przewiduje się sukcesywne zalesianie, tzn. docelowe przeznaczenia do użytku leśnego, a tymczasowo, do czasu faktycznego zalesienia, do użytkowania rolniczego z zakazem wznoszenia siedlisk oraz innych obiektów związanych z gospodarką rolną, przy dopuszczeniu realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i dróg, w sposób nie kolidujący z nasadzeniami leśnymi.

Organ nadmienił, że w załączonej do wniosku opinii prawnej i opinii urbanistycznej przedstawione są argumenty w zakresie dopuszczalności eksploatacji kruszywa na przedmiotowej działce. Organ nie zgodził się z twierdzeniem wnioskodawcy, że planowany kierunek rekultywacji wodno - leśny jest zgodny z kierunkiem zagospodarowania przestrzennego działki, gdyż planowana inwestycja naruszy sposób wykorzystania nieruchomości ustalony w studium.

W zażaleniu skarżący zarzucił, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 23 ust. 2 pkt 2 i art. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. Zarzucił, że organ współdziałający nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i dokonał wadliwej, niezgodnej z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, oceny prawnej istniejącego stanu faktycznego. Skarżący podniósł, że art. 7 nie wymaga, aby działalność będąca przedmiotem uzgodnienia była przewidziana w planie miejscowym lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Według skarżącego prowadzenie działalności polegającej na eksploatacji kruszywa na działce nr 52 położonej w miejscowości P. nie stoi w sprzeczności z zapisami Studium i nie naruszy określonego tam przeznaczenia nieruchomości. Przedsiębiorca dokonywać będzie sukcesywnie zalesienia terenu, w miarę jak grunty będą stawały się zbędne dla prowadzonej eksploatacji. Zalesienie tego terenu jest przewidziane w warunkach realizacji przedsięwzięcia, ustanowionych przez Wójta Gminy W. w prawomocnej decyzji z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego [...], w której organ ustalił kierunek wodno-rekreacyjny i wodno-leśny rekultywacji gruntów po zakończeniu eksploatacji. Skarżący zarzucił, iż organ nie przeprowadził wnikliwej analizy wszystkich zapisów Studium, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie uwzględnił też zapisów Studium o treści: "na terenach tych dopuszcza się możliwość prowadzenia rozpoznania złóż kruszywa pospolitego, ewentualnego udokumentowania ich, celem uzyskania koncesji", ani argumentacji przedstawionej w załączonej przez wnioskodawcę opinii prawnej i opinii urbanistycznej. Skarżący zaznaczył, że Wójt Gminy W. posiadał wiedzę na temat złoża kruszywa na terenie działki nr 52. Stosowna dokumentacja geologiczna złoża [...] w kategorii Cl została przyjęta bez zastrzeżeń zawiadomieniem z dnia 24 listopada 2010 r. znak: RO.Y-KK-7510-57/10, skierowanym również do Urzędu Gminy W.. W zawiadomieniu znajduje się zapis wskazujący na konieczność uwzględniania udokumentowanych złóż w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na wstępie organ wyjaśnił, że pierwszy wniosek o wydanie koncesji na eksploatację kruszywa naturalnego z ww. złoża złożony został do Marszałka Województwa Ł. w dniu [...] Działając na podstawie art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.), w związku z art. 222 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., Wójt Gminy W. postanowieniem z dnia [...] znak: [...] odmówił uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego [...]. W wyniku rozpoznania zażalenia postanowieniem z [...] Nr [...] Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. postanowienie z dnia [...]. Odnosząc się natomiast do ponownego wniosku strony z dnia z dnia 23 lutego 2012 r. organ odwoławczy wskazał, że dla terenu objętego wnioskiem o udzielenie koncesji, tj. działki nr 52 położonej w miejscowości P., nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast uchwałą Rady Gminy W. Nr XVII/1 43/2008 z dnia 10 marca 2008 r. przyjęte zostało dla tego terenu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Organ wyjaśnił, że wszelkie uzgodnienia dotyczące wykonywania działalności w zakresie wydobywania kopaliny ze złóż mogą nastąpić na podstawie obowiązującego Studium (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie). Wykonywanie tej działalności jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nie naruszy ona sposobu wykorzystania nieruchomości ustalonego w Studium (art. 7 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze).

Kolegium podkreśliło, że organ I instancji wyjaśnił, że działka, na której miałoby być prowadzone wydobycie kruszywa naturalnego, położona jest w obszarze, który w Studium przewidziany jest jako teren zalesień - ZLZ. Zgodnie z załącznikiem Nr l "część tekstowa" punkt XIV.4.4: "Kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej", na terenach użytkowanych rolniczo, przewidzianych do zalesień -- ZLZ, przewiduje się sukcesywne zalesienie, tzn. docelowe przeznaczenie do użytkowania leśnego, a tymczasowo, do czasu faktycznego zalesienia do użytkowania rolniczego, z zakazem wznoszenia siedlisk oraz innych obiektów związanych z gospodarką rolną, przy dopuszczeniu realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i dróg, w sposób nie kolidujący z nasadzeniami leśnymi.

W ocenie Kolegium z powyższego wynika, że na terenie przewidzianym do zalesień, oznaczonym symbolem ZLZ, nie ma możliwości prowadzenia działalności polegającej na wydobywaniu kruszywa naturalnego. Przytaczany przez skarżącego zapis o treści: "na terenach tych dopuszcza się możliwość prowadzenia rozpoznania złóż kruszywa pospolitego, ewentualnego udokumentowania ich, celem uzyskania koncesji" odnosi się do terenów upraw polowych (oznaczonych w tekście RP), a nie do terenów obecnie użytkowanych rolniczo, przewidzianych do zalesień (oznaczonych w tekście ZLZ).

Zdaniem organu odwoławczego zgromadzone w sprawie akta potwierdzają, iż planowana przez wnioskodawcę działalność polegająca na wydobywaniu kopaliny ze złoża [...] nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., co uzasadniało odmowę uzgodnienia koncesji.

Natomiast odnosząc się do zarzutu zażalenia, że wydobycie kopaliny nie zmieni docelowego przeznaczenia gruntów, gdyż w procesie rekultywacji inwestor zobowiązuje się do sukcesywnego zalesiania terenu poeksploatacyjnego, a ponadto zalesienie tego terenu, bez umożliwienia wydobycia znajdującej się tam kopaliny, stałoby w sprzeczności z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska, Kolegium wyjaśniło, że organ ma ocenić zgodność planowanego przedsięwzięcia przede wszystkim z zapisami Studium, stanowiącymi podstawę uzgodnienia, a nie z czynnościami, które deklaruje inwestor, mającymi w przyszłości doprowadzić do leśnego użytkowania terenów poeksploatacyjnych. Ustawodawca w art. 23 ust. 2 pkt 2 i art. 7 ust. 2 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze wyraźnie określił, jakimi przesłankami ma kierować się organ uzgadniający i te okoliczności zostały wzięte pod uwagę w niniejszej sprawie.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji ocenił zgodność zamierzenia - wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego obejmującego działkę nr 52 w miejscowości P., z zapisami Studium ustalającymi politykę przestrzenną gminy i nie znalazł podstaw do uzgodnienia koncesji. Uzgodnienie koncesji na wydobywanie kopaliny mogłoby nastąpić tylko wówczas, jeżeli działalność w tym zakresie nie naruszałaby sposobu wykorzystania nieruchomości ustalonego w Studium, a tak nie jest w rozpatrywanej sprawie. Skoro w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W. teren działki nr 52 położonej w miejscowości P. przeznaczony jest pod zalesienie, to przedsięwzięcie polegające na wydobywaniu kopaliny ze złoża usytuowanego na tej działce byłoby niezgodne z ustaleniami Studium, co uzasadniało odmowę uzgodnienia koncesji.

W skardze z dnia [...] J.Z.N. wniósł o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2012 r. oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z dnia 19 marca 2012 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 7 i art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze poprzez błędną wykładnię tych przepisów, co miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącego organy administracji naruszyły także przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji braku oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ administracji niewłaściwie przyjął, że planowane przedsięwzięcie byłoby niezgodne z ustaleniami Studium. Skarżący podkreślił, że zapisy art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. w zakresie uzgodnienia różnią się w swoim brzmieniu w zależności od sytuacji, czy uzgodnienie następuje na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i odrębnych przepisów, co jest nowością w stosunku od obecnej regulacji zawartej ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. W przypadku braku planu miejscowego przepis art. 7 ust. 2 ww. ustawy obliguje do wzięcia pod uwagę sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium oraz w odrębnych przepisach. Skarżący podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zażaleniu.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w postanowieniu.

Postanowieniem z dnia 25 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie z uwagi na toczące się przez tutejszym Sądem postępowanie w przedmiocie pierwotnego wniosku skarżącego o uzgodnienie koncesji na wydobywanie kopaliny (sygn. akt III SA/Łd 357/12).

Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2012 r. podjęto zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga J.Z.N. jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W niniejszej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. nr 163, poz. 981 ze zm.).

W myśl przepisu art. 23 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy wydobywanie kopalin ze złóż (...) wymaga uzgodnienia z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności; kryterium uzgodnienia jest zgodność zamierzonej działalności z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości określonym w sposób przewidziany w art. 7. Stosownie natomiast do treści art. 7 ust. 1 ustawy podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach (ust. 2).

Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż prowadzone jest na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 t.j.), oraz że wydanie koncesji wymaga współdziałania starosty z organem nadzoru górniczego, marszałkiem województwa oraz właściwym wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta. Współdziałanie to uregulowane jest w art. 106 k.p.a. i dotyczy takich przypadków, w których występuje prawny obowiązek wspólnego działania organów administracji publicznej, wynikający z konkretnej normy, a także z ogólnej zasady prawa administracyjnego formującej obowiązek współdziałania tych organów. Organ współdziałający uczestniczy jedynie w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska, w zakresie swej właściwości. Nie jest więc organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie swojej charakter pomocniczy stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ, w niniejszej sprawie przez Marszałka Województwa, w drodze decyzji administracyjnej.

Z przepisu art. 23 ust. 2 pkt 2 Prawo geologiczne i górnicze wynika, że organ udzielający koncesji na działalność obowiązany jest współdziałać z wójtem (burmistrzem czy prezydentem) przy wydaniu decyzji w trybie określonym w przepisach art. 106 k.p.a. Materialnoprawnymi podstawami współdziałania jest odwołanie się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

W przedmiotowej sprawie podstawą negatywnego stanowiska organu współdziałającego było ustalenie na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, że teren objęty planowanym wydobyciem kopaliny - w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W., przyjętym uchwałą z dnia 10 marca 2008 r. nr [...] - określono jako ZLZ, czyli teren zalesień. Jak wynika z załączonej do akt administracyjnych części tekstowej załącznika nr 1 do uchwały z dnia 10 marca 2008r. (na stronie 84) wskazano, że ZLZ - na terenach obecnie użytkowanych rolniczo (w tym działka nr 52 P.) - przewiduje się sukcesywne zalesianie, tzn. docelowe przeznaczenie do użytkowania leśnego, a tymczasowo do czasu faktycznego zalesienia – do użytkowania rolniczego, z zakazem wnoszenia siedlisk oraz innych obiektów związanych z gospodarką rolną, przy dopuszczeniu realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i dróg, w sposób nie kolidujący z nasadzeniami leśnymi (pkt XIV.4. Kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej).

W ocenie Sądu zapisy te jednoznacznie wskazują na brak możliwości prowadzenia na wnioskowanym terenie działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu kruszywa. Preferencje dopuszczalne zostały szczegółowo określone, a zatem ich rozszerzenie byłoby sprzeczne z prawem. Zatem stanowisko organów I i II instancji należy uznać za prawidłowe. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy W. Kolegium trafnie zwróciło uwagę, że podstawy uzgodnienia udzielenia koncesji zostały określone wprost w ustawie. Mianowicie w ww. art. 23 ust. 2 pkt 2 i art. 7 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. jednoznacznie określono kryterium uzgodnienia, a mianowicie jest nim zgodność zamierzonej działalności z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. Natomiast w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kryterium uzgodnienia jest zgodność sposobu wykorzystania nieruchomości ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz z odrębnymi przepisami.

Przeznaczenia, czy też sposobu wykorzystania konkretnej nieruchomości nie można badać w oderwaniu od przeznaczenia terenu, na którym jest ona położona, określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Skoro nieruchomość oznaczona numerem 52 jest częścią terenu, dla którego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W. przyjętym uchwałą z dnia 10 marca 2008 r. nr [...] teren ten określa jako ZLZ – czyli teren zalesień, to nie budzi wątpliwości, że działalność polegająca na wydobywaniu kruszywa naturalnego na przedmiotowej nieruchomości jest niedopuszczalna.

Wobec powyższych ustaleń nie ma zatem racji skarżący podnosząc, że w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie nie znajdują się żadne dowody, z których można wywieść, że zamierzona działalność skarżącego na nieruchomości oznaczonej numerem 52 spowoduje naruszenie sposobu wykorzystania nieruchomości ustalonego w obowiązującym studium. W tym zakresie organ współdziałający dokonał analizy położenia działki nr 52 P. w stosunku do zapisów zawartych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W..

Podkreślić należy, że na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 4 lutego 1994 r. orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowało pogląd, że jako jedyne kryterium uzgodnienia udzielenia koncesji na działalność polegającą na wydobywaniu kopalin ze złóż czyni ona zgodność zamierzenia koncesyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli jest uchwalony lub z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania gminy. Przewidziane kryteria należy stosować w sposób ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie innych kryteriów, niż te które są przewidziane w ustawie, w szczególności odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawo geologiczne i górnicze jest jedynym aktem normatywnym regulującym zasady wykonywania określonej tam działalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II GSK 703/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 27 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 865/07, publ. Baza orzeczeń CBOIS).

W ocenie Sądu, powyższy pogląd znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie na gruncie ustawy z 2011 r. Wskazać bowiem należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 9 czerwca 2011 r., które określają jakie kryterium należy brać pod uwagę dokonując uzgodnień. Organ współdziałający poddał analizie zapisy obowiązującego na wnioskowanym terenie studium uwarunkowań. Należy wziąć także pod uwagę specyfikę omawianego postępowania o uzgodnienie udzielenia koncesji.

Mając powyższe na uwadze, w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazywanych w skardze, tj. art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 107 § k.p.a. Stan faktyczny ustalony przez organy dawał podstawę do wydania rozstrzygnięcia, a uzasadnienie postanowienia zarówno organu I jaki i II instancji jest spójne i logiczne. W sytuacji badania opisanego powyżej kryterium nie istniała potrzeba dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na podstawie art. 84 k.p.a. z dziedziny planowania i zagospodarowania przestrzennego, czy też wyznaczania rozprawy administracyjnej.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia powyższych przepisów wywodzony przez skarżącego z nieprawidłowej jego zdaniem wykładni zapisów Studium. Organ I instancji, jak również organ odwoławczy w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć przywołały w sposób całkowicie zgodny z ich treścią zapisy Studium odnoszące się do terenu obejmującego działkę nr 52 P., na której znajduje się złoże kruszywa naturalnego. Jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, teren, na którym znajduje się przedmiotowa działka określony został w Studium jako ZLZ. Zapisy Studium bezsprzecznie nie przewidują w tym sektorze działalności polegającej na wydobywaniu kopalin, a zalecają sukcesywne zalesianie. W świetle takich zapisów Studium, którymi, jak podniesiono wyżej, organ współdziałający był związany, organy obu instancji w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa uznały, że nie zachodzą przesłanki do pozytywnego uzgodnienia udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin na wnioskowanym terenie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, planowana działalność polegająca na eksploatacji kruszywa naturalnego narusza określone w Studium dopuszczalne sposoby wykorzystania nieruchomości.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący braku analizy kwestii równoczesnego odesłania do przepisów odrębnych w postępowaniu uzgodnieniowym. Skoro działalność polegająca na wydobywaniu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego w miejscowości P. na działce nr 52 pozostaje w sprzeczności z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W., to nie odniesienie się przez organy do kwestii określenia sposobu wykorzystania przedmiotowej nieruchomości w odrębnych przepisach nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do uwzględniania skargi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

D.Cz.