Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 237/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 252/18 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi I. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 252/18, odmówił I. C. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego sądu z dnia 10 lipca 2018 r. w sprawie ze skargi I. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrok oddalający skargę na ww. postanowienie wysłano na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego. Przesyłka została dwukrotnie awizowana – 13 i 21 września 2018 r., po czym w dniu 1 października 2018 r. została zwrócona do nadawcy.

Pismem z 6 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 30 stycznia 2019 r. otrzymał pismo z informacją o prawomocności postanowienia Sądu przyznającego mu wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w przedmiotowej sprawie. Następnie, 31 stycznia 2019 r. zapoznał się z aktami sprawy w siedzibie WSA w Bydgoszczy, skąd powziął wiedzę co do nieskutecznego doręczenia na jego adres wyroku wraz z uzasadnieniem. Dodał, że pod tym samym adresem mają swoją siedzibę dwie inne kancelarie prawne, co oznacza, że mogło dojść do omyłkowego zaadresowania awizo; skrzynka na listy znajduje się w ogólnodostępnym miejscu. Wskazał, że zdarzały się już różnego rodzaju błędy w doręczeniach, co było zgłaszane w urzędzie pocztowym. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, w tym przypadku również musiała mieć miejsce pomyłka w doręczeniu, ponieważ w terminie odbioru przedmiotowej przesyłki, pełnomocnik odbierał w urzędzie pocztowym inną korespondencję, zaś wyrok w tej sprawie nie został mu na poczcie wydany. Wobec tego, uchybienie terminu do złożenia skargi kasacyjnej nastąpiło bez jego winy.

Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, pełnomocnik skarżącego dokonał spóźnionej czynności.

Zdaniem WSA, skarżący nie wypełnił obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Z akt sprawy wynika bowiem, że sporna przesyłka została prawidłowo awizowana, po czym zwrócono ją do nadawcy ze skutkiem doręczenia na dzień 27 września 2018 r.

W ocenie Sądu, samo zaprzeczenie prawidłowości doręczenia wskazanej korespondencji poprzez wskazanie na możliwość omyłkowego zaadresowania awiza, nie jest wystarczające w kontekście przepisu art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Pełnomocnik skarżącego w żaden sposób nie uprawdopodobnił faktu, że w przeszłości zgłaszał na poczcie uchybienia w pracy listonosza lub placówki pocztowej, ani też nie przedłożył żadnych dokumentów na uprawdopodobnienie okoliczności uchybienia w pracy listonosza w tej konkretnej sprawie, co czyni jego twierdzenia w tym zakresie gołosłownymi.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Zarzucił naruszenie art. 87 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że pełnomocnik do wniosku o przywrócenie terminu załączył poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie nieprawidłowo wypełnionych awiz. Sąd I instancji nie odniósł się jednak do tych dowodów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu administracyjnym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Jak stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

Z powyższych przepisów wynika, że przywrócenie terminu jest możliwe pod następującymi warunkami: 1) nastąpiło uchybienie terminu do dokonania czynności, 2) strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, 3) dokonała jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, 4) uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz 5) w wyniku uchybienia terminu powstały dla strony ujemne skutki procesowe.

Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowił podstawę orzekania przez Sąd I instancji, który – nie stwierdziwszy braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej – odmówił stronie przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.

W realiach rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że z samej istoty instytucji przywrócenia terminy wynika, że strona, składając wniosek przywrócenie terminu, co do zasady przyznaje, że do uchybienia terminu rzeczywiście doszło. Wobec tego powinna wykazać spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 86-87 p.p.s.a.

Tymczasem zarówno z treści wniosku, jak i zażalenia wynika, że skarżący jako okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wskazuje nieprawidłowe doręczenie przesyłki zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. Konsekwencją przyjęcia stanowiska strony za słuszne byłoby stwierdzenie, że termin do dokonania tej czynności w ogóle nie rozpoczął biegu, zatem niemożliwe było by jego uchybienie oraz brak byłoby podstaw do rozpoznania wniosku o przywrócenie tego terminu. Powyższe działania skarżącego pozostają w sprzeczności i powodują, że jego zażalenie nie mogło zostać uwzględnione.

Zdaniem NSA, argumenty podniesione przez skarżącego nie mogą odnieść skutku w postępowaniu z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, ponieważ – jak zostało już powiedziane – składając taki wniosek, zgodził się z tym, że została ona wniesiona po terminie. Zarzut dotyczący nieprawidłowości doręczenia omawianej przesyłki skarżący mógłby ewentualnie podnosić dopiero w sytuacji odrzucenia skargi kasacyjnej z powodu wniesienia jej po terminie.

W tym stanie sprawy, wobec niewykazania okoliczności przemawiających za brakiem winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, NSA uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.