Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 838/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 26 ust. 1 pkt2, art. 27
journal: Dz.U. 2009 nr 12 poz 68
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski(spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2011r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zakazu eksploatacji budynku jako obiektu zamieszkania zbiorowego oddala skargę. ls


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 26 ust. 1 pkt 2, art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2009r., Nr 12, poz. 68 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...]r., znak: [...], zakazującą Spółce A eksploatacji budynku usytuowanego przy ul. A [...] w Ł., jako obiektu zamieszkania zbiorowego.

Z dokumentów sprawy wynika, iż w dniach 8 i 9 lutego 2011 roku na terenie nieruchomości przy ul. A [...] przeprowadzone zostały czynności kontrolno-rozpoznawcze. W ich wyniku stwierdzono, iż sposób użytkowania kondygnacji budynku uległ zmianie, nadto niezgodność z przepisami techniczno-budowlanymi i wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, które powodują, że użytkowanie budynku zagraża życiu i zdrowiu ludzi tam przebywających. W szczególności stwierdzono, iż budynek nie spełnia wymagań klasy odporności pożarowej C oraz nierozprzestrzeniania ognia wynikających z § 212 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż budynek posiada stropy drewniane na słupach żeliwnych i dach drewniany dwuspadowy, które nie posiadają wymaganej odporności ogniowej oraz są elementami rozprzestrzeniającymi ogień. Nadto z części północnej budynku ewakuacja odbywa się w jednym kierunku do środkowej, zabiegowej klatki schodowej, długość dojścia wynosi 37 m w tym około 20 na poziomej drodze ewakuacyjnej, co stanowi naruszenie § 256 ust. 3 rozporządzenia i § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Klatki schodowe posiadają zróżnicowane wymiary nie spełniające wymagań § 68 i § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., drzwi ewakuacyjne z klatek schodowych posiadają szerokości użytkowe poniżej wymagań określonych w § 239 ust. 4 i § 240 ust. 1 w/w aktu. Brak jest instrukcji bezpieczeństwa przeciwpożarowego, jak wymaga § 6 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010r. Kotłownia gazowa o mocy powyżej 30 kW znajdująca się przy szczytowej klatce schodowej obudowana jest od strony holu wejściowego ścianką drewnianą ze szkleniem, co stanowi naruszenie § 220 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. W obiekcie znajduje się system sygnalizacji pożarowej ale nie przedstawiono projektu według którego wykonywana była ta instalacja oraz protokołu potwierdzającego prawidłowość działania systemu, co stanowi naruszenie § 3 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010r., nadto istniejący system nie jest podłączony do monitoringu pożarowego, jak wymaga art. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej. Budynek nie posiada również wewnętrznej instalacji hydrantowej, wejście na poddasze nieużytkowe po schodach drewnianych oraz drzwi na poddasze drewniane, nie atestowane pod względem odporności ogniowej, użytkowane części nie są w pełni wyposażone w gaśnice z uwagi na brak rozmieszczonych gaśnic na poziomach I i II piętra, co wypełnia normę § 19 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010r. oraz § 32, § 249 ust. 3, § 251 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r.

W dniu [...]r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej zakazał Spółce A eksploatacji przedmiotowego budynku jako obiektu zamieszkania zbiorowego. Decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka A. Strona zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie:

- art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o państwowej Straży Pożarnej poprzez niewłaściwe zastosowanie,

- § 209 ust. 2 pkt 5 w związku z § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwe zastosowanie i dowolne uznanie, iż przedmiotowy budynek jest budynkiem zamieszkania zbiorowego, a nie budynkiem mieszkalnym,

- § 2 ust. 1 i § 212 w/w rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż w sprawie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania, a z pewnością nie w całości,

- § 68, § 256 ust. 3 w/w rozporządzenia i § 16 ust. 2 pkt 1, 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowanych i terenów, poprzez uznanie, iż przekroczono długość dojścia ewakuacyjnego o ponad 100% co zagraża życiu, gdy organ I instancji pominął fakt, iż w budynku znajdują się dwa niezależne dojścia do dróg ewakuacyjnych, w tym dwie niezależne klatki schodowe, nadto poprzez uznanie, iż występuje zawężenie dróg ewakuacyjnych o ponad 1/3 w stosunku do wymaganej, w sytuacji gdy z prawidłowego matematycznego wyliczenia danych podanych przez sam organ nie wynika, aby istniejące w budynku szerokości biegów klatek schodowych oraz spoczników piętrowych były niższe o 1/3 od minimów wynoszących odpowiednio 120 i 150 cm,

- § 239 ust. 4 i § 240 ust. 1 w/w aktu poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy z mocy § 2 ust. 1 tego aktu, rozporządzenie w części dotyczącej m.in. tych przepisów nie ma zastosowania,

- § 220 w związku z §1 ust. 1, § 249 i § 251 w związku z § 2 ust. 1 w/w aktu poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, ze wejście na poddasze nieużytkowe po schodach drewnianych oraz drzwi na poddasze drewniane naruszają przepisy, w sytuacji gdy wejście to nie jest na poddasze nieużytkowe tylko na dach, zatem w stosunku do tej części budynku nie może być mowy o zmianie przeznaczenia.

Jak również przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o uchylenie decyzji I instancji i umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na fakt, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...]r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...]r.

Organ II instancji wskazał, iż własna analiza zgromadzonych dokumentów uzasadnia podzielenie stanowiska wywiedzionego w utrzymanym w mocy akcie. Bezspornie bowiem budynek przedmiotowy nie posiada decyzji zezwalającej na jego użytkowanie wydanej przez organ nadzoru budowlanego po 1999 roku. Właściciel nie legitymuje się również wcześniej wydanym dokumentem. Niewątpliwie zaś miała miejsce zmiana sposobu użytkowania budynku, gdyż miejscowy plan zagospodarowania, który utracił ważność w dniu 1 stycznia 2004r. nie przewidywał zabudowy jaką użytkuje strona, bez sporządzenia koncepcji urbanistyczno-architektonicznej. Natomiast w okresie od 1 stycznia 2004 roku do chwili obecnej dla podjęcia działań inwestycyjnych wiążących się ze zmianą sposobu użytkowania niezbędne jest uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Taka decyzja nie została przez zobowiązany podmiot uzyskana. Istotne okoliczności tych nie kwestionuje odwołująca się Spółka. Nadto nie zostały wydane decyzje w przedmiocie zgodności z przepisami ochrony przeciwpożarowej dopuszczające obiekt do użytkowania. Reasumując organ stwierdził, iż zasadne jest nałożenie na Spółkę zakazu użytkowania budynku jako obiektu zamieszkania zbiorowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka A zarzuciła naruszenie § 256 ust. 3 w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie nie jest wiadomo kiedy nastąpiła rzekoma zmiana przeznaczenia budynku, § 68 w/w aktu w związku z § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowanych i terenów, poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż w przedmiotowym budynku występuje zagrożenie życia spowodowane rzekomym zawężeniem dróg ewakuacyjnych. Nadto art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w związku z § 68, § 256 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., § 16 ust. 2 pkt 1, pkt 2 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010r. w związku z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez wyłączenie z użytkowania całego budynku. Jak również art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ustawy o Państwowej straży Pożarnej poprzez utrzymanie w mocy decyzji, w szczególności wobec braku rzekomej decyzji zezwalającej na użytkowanie, w sytuacji gdy w sprawie konieczne było ponowne przeprowadzenie postępowania w co najmniej znacznej części. A ponadto brak takiej decyzji nie uzasadnia wyłączenia budynku z użytkowania. Strona zarzuciła również naruszenie art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Wskazując na zasadność sformułowanych zarzutów strona powtórzyła stanowisko zaprezentowane w odwołaniu. Nadto argumentowała, iż nie wyjaśniono, kiedy rzeczywiście nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynku. Co za tym jaki stan prawny winien znaleźć zastosowanie. Dalej, iż nie wyjaśniono rzeczywistego stanu faktycznego, przeprowadzono błędne pomiary a przede wszystkim wyłączono z eksploatacji cały budynek w sytuacji, gdy wystarczyłoby wyłączyć jego część. W szczególności wobec faktu, iż tylko stan techniczny części budynku może powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Dodatkowo organ lakonicznie wskazuje, iż stan budynku zagraża ludziom i mieniu a jednocześnie nie przywołuje wyczerpującej argumentacji, okoliczności potwierdzających jego twierdzenia, które nie znajdują również potwierdzenia w materiale sprawy.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 4 października 2011r. pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż szereg nieprawidłowości zostało usuniętych. Dobudowano kolejną klatkę schodową w części północno-wschodniej w bryle budynku. Budynek nie ma natomiast zmienionych dachów, schodów i stropów. Klatka, poszycie dachu i stropy są drewniane. Obecnie prowadzone są prace mające zapewnić bezpieczne przebywanie w budynku. Wyjaśnił, iż nie wie nic na temat kotłowni, jej oddzielenie od pozostałych pomieszczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Godzi się również pokreślić, iż co do zasady, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...]r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...]r. zakazująca skarżącej Spółce eksploatacji budynku usytuowanego przy ul. A [...] w Ł., jako obiektu zamieszkania zbiorowego.

Podstawę materialnoprawną decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2009r. nr 12, poz. 68, zwanej dalej ustawą o PSP) i ustawy z dnia 24 sierpnia o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2002r. nr 147, poz. 1229 ze zm., zwanej dalej ustawą o OP) oraz rozporządzenie do niej wykonawcze tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 80, poz. 563). Jak również rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz U. nr 75, poz. 690 ze zm.)

W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego i argumentów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, nie budzi wątpliwości co do prawidłowości zaskarżonej decyzji. Organ poczynił wyczerpujące ustalenia i zasadnie wywiódł, iż w sprawie niniejszej wystąpiło szereg nieprawidłowości związanych z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej i przepisów techniczno-budowlanych, w tym klasyfikujących budynek jako zagrażający życiu i zdrowiu ludzi.

Ustawa o ochronie przeciwpożarowej wprost zobowiązuje w art. 3 ust. 1 osoby fizyczne, osoby prawne, organizacje lub instytucje korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu do zabezpieczenia ich przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem, wskazując jednocześnie, że odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych ponoszą: właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu (art. 3 ust. 2). A jednocześnie w oparciu o art. 23 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej przeprowadzane są czynności kontrolno-rozpoznawcze w celu rozpoznawania zagrożeń, realizacji nadzoru przed przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych.

Działając w ramach obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP organ podjął czynności kontrolne ustalając, iż budynek przy ul. A [...] w Ł. użytkowany jako obiekt zamieszkania zbiorowego dotknięty jest szeregiem nieprawidłowości nie znajdujących oparcia w przepisach o ochronie przeciwpożarowej. Przywołany przepis stanowi podstawę do wydania zakazu eksploatacji budynku, w razie ustalenia, iż stwierdzone uchybienia przepisom przeciwpożarowym mogą spowodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru.

Analizując dokumenty sprawy podzielić należy wyjściowe ustalenie organu, skutkujące kontrolą w świetle bardziej rygorystycznych norm, iż przedmiotowy budynek jest obiektem zamieszkania zbiorowego. Tak był wykorzystywany w dacie kontroli, według książki obiektu budowlanego z dnia 13 listopada 2007r. jest to budynek handlowo-usługowy na poziomie parteru i mieszkalny na poziomie I i II pietra. Przy czym skarżąca Spółka w piśmie z dnia 14 lutego 2011r. wyjaśniła, iż przedmiotowy budynek to kamienica – obiekt mieszkalny, w części użytkowy na parterze, przeznaczony obecnie jako obiekt zamieszkania zbiorowego. A skoro tak to obiekt ten należało zakwalifikować jako budynek mieszkalny kategoria zagrożenia ludzi ZL V (§ 212 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.). Nadto w zgłoszeniu, wystosowanym w dniu 16 września 2010r., Spółka wniosła o wpisanie użytkowanego budynku do ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie.

W świetle powyższego, nie budzi wątpliwości, że ustalenie naruszenia przepisów przeciwpożarowych skutkuje sankcjami określonymi w art. 26 ust. 1 ustawy o PSP. A skoro tak, to już samo ustalenie, iż budynek posiada stropy drewniane na słupach żeliwnych i dach drewniany dwuspadowy, które nie posiadają wymaganej odporności ogniowej "C" i stanowią elementy rozprzestrzeniające ogień, musiało skutkować zakazem eksploatacji budynku (§ 212 w/w rozporządzenia Ministra infrastruktury). Nie budzi wątpliwości Sądu, iż drewniane stropy i dach drewniany są elementami rozprzestrzeniającymi ogień. Podobnie jak fakt, iż w przypadku pożaru, strawienie stropów drewniany podtrzymujących drewniany dach skutkować będzie zawaleniem na niższe kondygnacje. Okoliczności co do konstrukcji dachu i schodów były bezsporne, jak i fakt, że te uchybienia do daty wydania decyzji zaskarżonej nie zostały usunięte.

Niewątpliwie występuje również przekroczenie o 100% długości dojścia ewakuacyjnego w części północnej budynku, która wynosi 37 m, a powinna wynieść 10 m, przy jednym kierunku ewakuacji do najbliższej klatki. Wykonane przez organ pomiary uzasadniają twierdzenie organu o naruszeniu § 256 ust. 3 w/w rozporządzenia w związku z § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. Tym bardziej, że strona nie przedłożyła żadnych projektów, które obrazowałyby inne wartości i jednocześnie zanegowały prawidłowość pomiarów przeprowadzonych przez organ.

Stwierdzone przez organ nieprawidłowości, znajdujące odzwierciedlenie w stanie faktycznym, zostały ustalone w ramach prawidłowo przeprowadzonych czynności wyjaśniających. Kontrola zaskarżonej decyzji w świetle pozostałych ze stwierdzonych naruszeń prowadzi do tej samej co dotychczas konkluzji. Wszystkie one znajdują odzwierciedlenie w materiałach sprawy a ich stwierdzenie obligowało organ do podjęcia odpowiednich kroków w oparciu o art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP. Zakwalifikowanie przedmiotowego budynku do kategorii budynków zamieszkania zbiorowego powoduje konieczność pełnego dostosowania tegoż budynku do obowiązujących norm przeciwpożarowych wymaganych dla tego typu obiektów. W ocenie Sądu poza sporem pozostaje, iż budynek ten nie spełnia obowiązujących norm przeciwpożarowych. Okoliczność tę potwierdza znajdujący się w aktach sprawy protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji, którego ustalenia na żadnym etapie postępowania nie zostały przez stronę skarżącą podważone miarodajnym materiałem dowodowym. Nie sposób bowiem opierać się na gołosłownych twierdzeniach, które strona wskazuje w odwołaniu i skardze. Stwierdzone nieprawidłowości oraz obligatoryjny charakter zastosowania norm prawnych dotyczących ochrony przeciwpożarowej sprawił, iż organy miały obowiązek zakazać eksploatacji przedmiotowego obiektu, niewątpliwie bowiem stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru.

Sąd rozumie, iż w interesie strony skarżącej, jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, jest dążenie do wyłączenia z eksploatacji części budynku, niemniej jednak dobrem wyższym jest w tym przypadku zapewnienie bezpieczeństwa ludziom przebywającym w tymże budynku. Wyłączenie części pomieszczeń nie gwarantowałoby takiego bezpieczeństwa, tym bardziej, że takie elementy jak drewniany dach pokrywający cały budynek i drewniane schody znajdują się w całym budynku. Twierdzenia wypowiadane przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie odnośnie wybudowania schodów, klatki betonowej nie mogą zmienić oceny Sądu, gdyż nawet jeżeli taka klatka schodowa powstała po wydaniu decyzji zaskarżonej to okoliczność ta nie ma wpływu na treść orzeczenia w niniejszej sprawie. Wydaje się również mało prawdopodobne aby tego typu prace budowlane powstały na podstawie stosownych decyzji zezwalających na ich prowadzenie (warunki zabudowy, pozwolenie na budowę), zważywszy na zbyt krótki okres czasu od wydania zaskarżonej decyzji - [...]r.

Z całą pewnością [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł., nie jest organem nadzoru budowlanego, tym niemniej kontrolowany budynek pod względem spełnienia norm przeciwpożarowych pod kątem bezpieczeństwa ludzi i mienia winien w pierwszej kolejności być dopuszczony do użytkowania, a prace budowlane w nim wykonane na podstawie stosownych wymaganych prawem pozwoleń.

Sam fakt niewłaściwych, drewnianych stropów i biegów schodów, które nie posiadają wymaganej odporności ogniowej oraz są elementami rozprzestrzeniającymi ogień powoduje, iż budynek nie spełnia wymagań klasy odporności pożarowej C oraz nierozprzestrzeniania ognia wynikających z § 212 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co stanowi już podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.

Okoliczność wykonania pewnych prac przez skarżącego zmierzających do naprawy bezpieczeństwa pożarowego może zostać oceniona po złożeniu wniosku przez skarżącego o wydanie zezwolenia na eksploatację obiektu przez Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł.

Reasumując, w ocenie Sądu, w tym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów w pełni zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł jak w sentencji.

ar