Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 906/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-04-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 24 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. S. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr[...] , utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w sprawie ustalenia skarżącej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kwocie [...] zł.

W dniu [...] r. organ I instancji przesłał Sądowi pismo skarżącej z dnia [...] r. skierowane do Prezydenta Miasta informujące ten organ o wniesieniu skargi do Sądu na ww. decyzję SKO oraz o tym, że upomnienie z dnia [...] r. wzywające do uiszczenia opłaty jest przedwczesne, ponieważ nie toczy się jeszcze postępowanie egzekucyjne.

Zarządzeniem z dnia [...] r. (doręczonym w dniu [...] r.) Sąd zobowiązał S. R. do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy jej wniosek z dnia [...] r. skierowany do Prezydenta Miasta a przekazany Sądowi jest wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, czy też dotyczy prowadzonego w stosunku do skarżącej postępowania egzekucyjnego, pod rygorem przyjęcia, że jest to wniosek skierowany do organu egzekucyjnego. Sąd pouczył skarżącą o treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." i zobowiązał do wykazania przesłanek uzasadniających, na podstawie tego przepisu, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia [...] r. skarżąca oświadczyła, że jej wniosek z dnia [...] r. skierowany do Prezydenta Miasta jest wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nie mógł być skierowany do organu egzekucyjnego, ponieważ postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej nie zostało wszczęte. S. R. nie odniosła się do wezwania Sądu zobowiązującego do podania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty.

Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej – post. NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 (Lex Polonica nr 402376). Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej złożony przez S. R. nie zawierał żadnego uzasadnienia. Skarżąca, mimo zobowiązania Sądu z dnia [...] r., nie powołała się na żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedstawiła żadnych informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej i finansowej, co utrudnia ocenę, czy wyegzekwowanie ustalonej zaskarżoną decyzją opłaty przed rozpoznaniem skargi, rodzi skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała, że nie zastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Także z okoliczności sprawy nie wynika, by brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji powodował niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu tego przepisu. W razie uchylenia zaskarżonej decyzji ustalającej opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, skarżąca będzie mogła otrzymać zwrot tej kwoty.

Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja czy postanowienie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009r., II GSK 331/09).

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.