Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1238/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 1, art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
article: par. 1 ust. 1 i par. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1130
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad  przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania J. M. (M.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...]r. nr [...], cofającą równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, przyznany decyzją tego organu z dnia [...]r. nr [...].

W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2, art. 268 a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej K.p.a,), § 6 pkt 4, § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 ze zm., zwanego dalej "rozporządzenie").

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumentację prawną organ wyjaśnił, iż w dniu 18 lipca 2006 r. J. M. złożył oświadczenie mieszkaniowe, z którego wynikało, że mieszka w O. przy ul. [...], w domu stanowiącym własność rodziców. Decyzją Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...]r. nr [...] przyznano funkcjonariuszowi równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w miejscu służby lub w miejscowości pobliskiej w wysokości przysługującej policjantowi nieposiadającemu członków rodziny. Z uzasadnienia decyzji z dnia [...]r. wynika, że świadczenie zostało mu przyznane, ponieważ policjant nie posiadał własnego lokalu i zamieszkuje w domu, do którego tytuł prawny posiadają jego rodzice.

W kolejnych oświadczeniach mieszkaniowych z lat 2009, 2012, 2015 i z dnia 8 lutego 2017 r. funkcjonariusz potwierdzał ten sam stan mieszkaniowo-rodzinny. W dniu 4 maja 2017 r. zmarł ojciec funkcjonariusza, o czym policjant nie poinformował wówczas, składając nowe oświadczenie mieszkaniowe.

Zawiadomieniem z dnia 3 lipca 2017 r., znak [...] Komendant Powiatowy Policji w L. poinformował J. M. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz zaprosił do czynnego w nim udziału, wyznaczając na to termin 7 dni od dnia doręczenia pisma. W dniu 11 lipca 2017 r. organ I instancji ustalił, że pod adresem O., ul. [...] zameldowane są 2 osoby.

Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Komendant Powiatowy w L. cofnął J. M. uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, przyznanego decyzją własną nr [...] z dnia [...]r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że funkcjonariusz J. M. od dnia 25 lipca 2003 r. pełni służbę w organach Policji, a funkcjonariuszem w służbie stałej został mianowany z dniem 25 lipca 2006 r. Dalej przytoczył w szczególności treść art. 88 ust 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm. –dalej "ustawa o Policji") oraz regulacje rozporządzenia wskazując dalej, że funkcjonariusz jest zameldowany na pobyt stały w domu jego rodziców S. i B. M., a długotrwałe udostępnienie lokalu do wyłącznego korzystania, kwalifikuje występujący między nimi stosunek prawny jako umowę użyczenia. Organ I instancji uznał, że funkcjonariusz jest posiadaczem zależnym lokalu w O. przy ul. [...]. Przysługuje mu do wyłącznego korzystania powierzchnia mieszkalna wynosząca 26,00 m2, co odpowiada 3 normom zaludnienia i spełnia przysługujące mu normy powierzchniowe. Wobec powyższego przyjął, że potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza zostały zaspokojone i nie spełnia on przesłanek do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkaniowego, a zatem przestał spełniać warunki przyznania świadczenia, o którym mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia. W konsekwencji na podstawie § 6 rozporządzenia cofnięto policjantowi uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

W odwołaniu od powyższej decyzji funkcjonariusz wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżona decyzja jest bezzasadna i została wydana bez żadnej podstawy prawnej. Zarzucił, że jako stronie postępowania nie umożliwiono mu zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, czym naruszono zasadę czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu, jak również uniemożliwiono mu złożenie wniosków i dowodów w sprawie. Ocenił, że dokonana w opisie decyzji wykładnia jest bezprzedmiotowa, cytowane przepisy są jasne i bezsprzecznie logiczne i nie ma potrzeby dokonywania ich interpretacji w sposób inny niż literalny. Zdaniem funkcjonariusza nadal spełnia wszystkie przesłanki warunkujące otrzymanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. A wskazywanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że zmieniła się linia orzecznicza w zakresie orzekanej decyzji, nie może stanowić podstawy orzekania w sprawie. Na koniec stwierdził, że może to stanowić próbę nacisku mającego na celu wprowadzenie strony postępowania w błąd co do celowości wnoszenia odwołania.

W dniu 1 września 2017 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach wpłynęły celem dołączenia do akt sprawy z Komendy Powiatowej Policji w L. dokumenty dotyczące J. M.: oświadczenie mieszkaniowe z dnia 30 sierpnia 2017 r., kopia wypisu z protokołu dziedziczenia po zmarłym ojcu S. M. oraz kopia wypisu z aktu poświadczenia dziedziczenia po S. M. z dnia 21 sierpnia 2017 r. Ponadto w oświadczeniu mieszkaniowym funkcjonariusz podał, że z dniem 21 sierpnia 2017 r. nabył prawo do spadku po zmarłym ojcu w nieruchomości położonej w O. przy ul. [...], w ilości 1/3 połowy, co stanowi 12 m2 .

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu nie zapewnienia funkcjonariuszowi prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym wskazał na treść zawiadomienia z dnia 3 lipca 2017 r. Następnie organ przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne i wyjaśnił, że zarówno posiadanie samoistne, jak i zależne (w tym władztwo nad cudzym lokalem/domem na podstawie umowy użyczenia) mieszkania wykluczają przyznanie policjantowi czy zachowanie przez funkcjonariusza prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wyjaśnił, że potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza na chwilę obecną zostały zaspokojone we własnym zakresie i nie wymaga on wspomagania ze strony organów Policji. Organ odwoławczy stwierdził, że od momentu przyznania J. M. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, organowi Policji było wiadome, że funkcjonariusz mieszka w domu jednorodzinnym należącym do jego rodziców, a następnie ustalił, iż zajmuje w nim odpowiednią powierzchnię mieszkalną, to wobec zmiany przyjętej przez organ I instancji wykładni pojęcia "posiadanie" odpowiedniego lokalu mieszkalnego / domu jednorodzinnego, należy uznać, że policjant przestał spełniać warunki pobierania przedmiotowego świadczenia. Zatem Komendant Powiatowy Policji w L. prawidłowo cofnął funkcjonariuszowi uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach funkcjonariusz reprezentowany przez pełnomocnika zaskarżył decyzje w całości wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...]r., nr [...] oraz decyzję Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...]r., nr [...] w całości i umorzenie postępowania, a także obciążenie kosztami postępowania Komendanta Policji w Katowicach w całości oraz o przyznanie na rzecz skarżącej od Komendanta Policji w Katowicach zwrotu kosztów poniesionych z tytułu ustanowienia pełnomocnika w sprawie według norm przepisanych. W uzasadnieniu stwierdzi, odnosząc się do brzmienia § 6 pkt 4 rozporządzenia, że w stanie faktycznym sprawy nie istnieją przesłanki zastosowania tego przepisu. Zauważył, że prawo do otrzymywania równoważnika pieniężnego zależą od dwóch przesłanek czyli od pełnienia służby i braku mieszkania. Zaakcentował, że skarżący spełnia obie przesłanki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko i argumentacje prawną. Dodatkowo wyjaśnił, że ustalając powierzchnię użytkowaną przez skarżącego organ uwzględnił między innymi składane przez niego oświadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2017 r., poz.2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 dalej "p.p.s.a"). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Kontrolując zaskarżone decyzje zgodnie z powyższymi kryteriami należało uznać, że nie narusza ona prawa, zatem że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm. –dalej "ustawa o Policji"), policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast w myśl art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

W orzecznictwie przyjmuje się, że celem równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest umożliwienie pokrycia przez policjanta kosztów wynajmu lokalu bądź też używania cudzego lokalu na podstawie innej, odpłatnej umowy. Przedmiotowy równoważnik ma charakter ekwiwalentu za ponoszone przez policjanta koszty wynajmu lokalu, którego nie może mu zapewnić podmiot zatrudniający (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn.. akt I OSK 223/08 publ.: http//www.cbois.nsa.gov.pl).

Szczegółowe kwestie związane z równoważnikiem za brak lokalu mieszkalnego zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 ze zm.- dalej "rozporządzenie").

Stosownie do przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, nie posiadają:

1. lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej;

2. spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu;

3. lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego, lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych albo pozostającego w zasobach towarzystw budownictwa społecznego;

4. lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu innego niż wymieniony w pkt 3, dla którego stawka czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu nie jest wyższa od ustalonej przez gminę – dotyczy to również mieszkań o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2.

5. domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji;

6. tymczasowej kwatery.

Natomiast zgodnie z § 6 rozporządzenia, decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodziny, albo:

1. otrzymał pomoc na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów,

2. jego małżonek otrzymał pomoc, o której mowa w pkt 1,

3. bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznymi sanitarnym,

4. w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będący przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia.

W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że decyzją Komendanta Powiatowego Policji w L. przyznano skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w miejscu służby lub w miejscowości pobliskiej z dniem mianowania do służby stałej, tj. 25 lipca 2006 r., w wysokości przysługującej funkcjonariuszowi bez rodziny. Bezsporna jest okoliczność, iż J. M. zamieszkuje w lokalu mieszkalnym/pokoju o powierzchni użytkowej 26 m2, mieszczącym się w czteropokojowym budynku o powierzchni 120 m2 położonym w O. przy ul. [...]. Przedmiotowy budynek stanowił własność rodziców skarżącego- S. i B. M., a pokój zajmowany przez policjanta znajduje się w tymże budynku. Bezspornym jest również, że z dniem 21 sierpnia 2017 r. skarżący nabył prawo do spadku po zmarłym ojcu w nieruchomości położonej w O. przy ul. [...], w ilości 1/3 połowy nieruchomości.

Należy wskazać również, że decyzja w zakresie przedmiotowego równoważnika ma charakter konstytutywny (por. wyrok 7 sędziów NSA z dnia 10 grudnia 2001 r. sygn. akt OSA 8/01, ONSA 2002/3/95). Cechą istotną aktów konstytutywnych jest to, że tworzą one nowe obowiązki bądź przyznają uprawnienia, a zatem w ich wyniku zawiązuje się nowy, zmienia bądź uchyla istniejący stosunek administracyjnoprawny. Ze względu na taką ich istotę, wywołują one skutki prawne wyłącznie na przyszłość (ex nunc), nie wcześniej niż od chwili ich wydania. Z kolei akty deklaratoryjne charakteryzują się tym, że w przeciwieństwie do aktów konstytutywnych nie tworzą, nie zmieniają ani nie powodują ustania stosunku administracyjnoprawnego, a jedynie stwierdzają, że skutek taki wystąpił z mocy samego prawa, w wyniku zrealizowania się prawem przewidzianego stanu faktycznego. Akty deklaratoryjne stwierdzają więc jedynie, że wystąpił pewien prawem określony stan faktyczny, z którym prawodawca związał istnienie pewnych konsekwencji prawnych. Dlatego też istotą aktów deklaratoryjnych jest stwierdzenie skutków prawnych z mocą wsteczną (ex tunc), tj. od chwili zrealizowania się stanu faktycznego, z którym prawodawca związał określone konsekwencje prawne.

Zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...]r. utrzymująca decyzję Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...]r. o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, ze względu na jej konstytutywny charakter może wywoływać skutki prawne wyłącznie na przyszłość (ex nunc). Postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnienia, które kończy decyzja wydawana w oparciu o przepis § 6 rozporządzenia, jest postępowaniem odrębnym od postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. nr [...], przyznającą równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Zatem zaskarżona decyzja nie narusza zasady trwałości decyzji określonej w art. 16 k.p.a., tj: nierespektowania przez organ zasady trwałości decyzji administracyjnej o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Organ nie uchylił decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...]r. nr [...] przyznającej równoważnik pieniężny, a jedynie badał uprawnienia strony do równoważnika na dzień orzekania w sprawie i wobec stwierdzenia, że policjant przestał spełniać warunki do otrzymywania równoważnika, cofnął uprawnienie przyznane decyzją z [...]r.

Przechodząc do meritum sprawy podkreślić należy zastępczy charakter równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, według którego wskazane w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji prawo funkcjonariusza do lokalu mieszkaniowego realizowane jest w pierwszej kolejności przez przydział lokalu. Dopiero gdy policjantowi nie przydzielono lokalu mimo spełnienia warunków do jego otrzymania, może się on ubiegać o inne formy realizacji prawa do lokalu, w tym i przedmiotowego równoważnika. Tak więc zasadniczo przyjmuje się, że funkcjonariuszowi nie przysługuje równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego, jeżeli nie ma on prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego określonego w art. 10 cyt. ustawy w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 18 października 2012 r., sygn. akt I OSK 53/12, dostępny CBOSA). Tymczasem zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się między innymi wówczas, gdy policjant posiada lokal odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Wobec niezdefiniowania pojęcia "posiadanie" na gruncie ustawy o Policji, należy je rozumieć w sposób ukształtowany ogólnymi przepisami prawa cywilnego, właściwego do określenia znaczenia instytucji prawnorzeczowych. Definicję posiadacza zawiera z kolei przepis art. 336 kc, zgodnie z którym posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny) Do tego rodzaju prawa zalicza się także użyczenie (por.: wyrok Sądu Najwyższego z 20 listopada 1968 r., sygn. akt II CR 412/68, zbiór LEX nr 6418; wyrok NSA z 14 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2180/02, zbiór LEX nr 158811). Do tego rodzaju prawa zalicza się także użyczenie (por.: wyrok Sądu Najwyższego z 20 listopada 1968 r., sygn. akt II CR 412/68, zbiór LEX nr 6418; wyrok NSA z 14 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2180/02, zbiór LEX nr 158811). Zajmowanie lokalu na podstawie użyczenia jest więc posiadaniem w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Jeżeli lokal taki odpowiada normie powierzchniowej przysługującej policjantowi i położony jest w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej, to potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone, a w konsekwencji nie spełnia on niezbędnej przesłanki do uzyskania prawa do lokalu (art. 88 cyt. ustawy), a w następstwie tego – również do zastępczych form pomocy, w tym i prawa do przedmiotowego równoważnika. Stanowisko takie jest prezentowane nie tylko w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. uchwała NSA z 29 marca 1999 r. sygn. akt OPS 1/99, ONSA 1999/3/77), ale zajęte zostało również przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 14 maja 2001 r. sygn. akt TK 1/00 (OTK z 2001 r. nr 4, poz. 84). Trybunał podkreślił też, iż pomoc finansowa dla policjantów nie stanowi ich przywileju z racji bycia policjantem, lecz ma służyć im do uzyskania mieszkania w miejscu pełnienia służby. Uruchomienie takiej pomocy nie jest potrzebne w razie posiadania przez policjanta odpowiedniego lokalu, bez względu na rodzaj tytułu prawnego do niego.

Powyższe wywody mają bezpośrednie odniesienie do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Skoro więc organy Policji ustaliły, że J. M. jest posiadaczem zależnym lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby, spełniającego w dodatku kryterium przysługujących norm zaludnienia, zaistniała przesłanka wymieniona w § 6 rozporządzenia, wyrażająca się tym, że policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego mu decyzją Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...]r. nr [...] równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organ wszczął postępowanie pomimo niezmiennej sytuacji faktycznej i prawnej Policjanta od dnia przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu, wobec odmiennej interpretacji pojęcia "posiadanie odpowiedniego lokalu mieszkalnego" wymienionego w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, niż interpretacja obowiązująca w 2006 r. podczas wydawania decyzji nr [...]. Podkreślenia wymaga również, że sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu w stanie faktycznym oraz prawnym na datę jego wydania.

W stanie faktycznym sprawy zaskarżone decyzje są zgodne z prawem i nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi, wynikające z art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a., jak też zawierają uzasadnienia odpowiadające wymogom art. 107 § 3 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.