Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 466/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 98 ust. 4, art. 98a
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska (spraw.) Sędziowie: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu podziału geodezyjnego nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2009r, Burmistrz Miasta Sz.Z. wydał na podstawie art. 98a ust.1 i 1a, art.145, art.146 ust.1a, art.147 ust.1 i 2, art.148 ust.1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2063 ze zm./ oraz uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Sz.Z. z dnia [...] marca 2001r. w sprawie stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości /Dz.Urz.Woj.Doln. Nr 96, poz.1261/ - decyzję Nr [...], którą ustalił Spółce A z siedzibą w Sz.Z. opłatę adiacencką w wysokości 223.250,- zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu nr ewid.548 o powierzchni 2,8372 ha położonej w Sz.Z. w wyniku jej podziału na sześć działek: nr 548/1 o pow. 0,1604ha, nr 548/2 o pow. 0,1591ha, nr 548/3 o pow. 0,1595ha, nr 548/4 o pow. 0,1601ha, nr 548/5 o pow. 0,1399ha, nr 548/6 o pow. 2,0582ha. Opłata została rozłożona na 10 rocznych równych rat po 22.325,- zł, płatnych do dnia 31 marca każdego kolejnego roku, poczynając od 2009r., przy czym pierwsza rata w wysokości 22.325,- zł płatna jest w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

Na powyższą decyzję odwołanie wniosła Spółka A z/s w Sz.Z., domagając się jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie opłaty adiacenckiej w wysokości 30% różnicy wartości nieruchomości przed i po podziale oraz rozłożenie tej opłaty na 10 równych rat rocznych. Według Spółki organ wydał decyzję bez podstawy prawnej, względnie dokonał błędnego powołania podstawy prawnej wydanej decyzji i tym samym wadliwie określił jej zobowiązanie.

Nie kwestionując prawidłowości złożonego w sprawie operatu szacunkowego, Spółka zauważyła, że na mocy ustawy zmieniającej z dnia 28 listopada 2003r. uchylono z dniem 22 września 2004r art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Gdy zaś wskazana przez organ I instancji w podstawie prawnej wydanej decyzji uchwała nr [...] Rady Miejskiej w Sz.Z. z dnia [...] marca 2001r. w sprawie stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości miała jako podstawę swojego wydania art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zdaniem Spółki od 22 września 2004r., jedyną podstawę prawną dla uchwały w przedmiocie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowił art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skoro zatem odpadła podstawa prawna w postaci upoważnienia ustawowego do uchwalenia aktu z 2001r., w sposób dorozumiany został on również uchylony i nie może stanowić podstawy wymierzenia opłaty adiacenckiej. Jakkolwiek ustawodawca nie wypowiedział się wyraźnie co do bytu aktów wydanych na podstawie uchylonej delegacji, trudno uznać, że nadal w sposób prawidłowy obowiązują. Decyzja została zatem w ocenie Spółki wydana bez podstawy prawnej i jako taka powinna zostać uchylona.

Ponadto strona wskazała, że art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2007r. (SK 19/2006) został przez Trybunał Konstytucyjny uznany za niezgodny z Konstytucją, bo naruszał zasadę "ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa".

Drugą okolicznością uzasadniającą brak podstawy prawnej do orzekania w przedmiocie opłaty – w ocenie Spółki – było to, że w dacie ostateczności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości obowiązywała ustawa o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z dnia 28 listopada 2003r.. Zmiana art. 98a tej ustawy nastąpiła po ostateczności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Na podstawie tego zmienionego przepisu organ wydał zaskarżoną decyzję, przyjmując stawkę opłaty w wysokości określonej uchwałą z 2001r., biorąc pod uwagę brzmienie art. 98a ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Uszło uwadze organu, że artykuł ten należy odczytywać w powiązaniu z art. 98a ust. 1, zgodnie z jednoznaczną wykładnią językową. Oznacza to zdaniem Spółki, że ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1 art. 98a. W ust. 1 tegoż przepisu jest mowa o tym, że wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. W dacie ostateczności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości należącej do Spółki, czyli 20 kwietnia 2007r., nie obowiązywała uchwała rady gminy wydana na podstawie art. 98a ust. 1, ustalająca wysokość stawki procentowej w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Zatem regulacja, która weszła w życie 21 października 2007r., ma zastosowanie do stanów faktycznych, które będą miały miejsce po tej dacie.

Zdaniem Spółki usprawiedliwione jest żądanie zastosowania przez organ przepisów obowiązujących w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji do stanu rzeczy mającego miejsce przed ich wejściem w życie, gdyż kształtują jej sytuację w sposób korzystniejszy. Chodzi jednak o ich prawidłowe zastosowanie, skutkujące przyjęciem stawki opłaty adiacenckiej w wysokości 30%, o której mowa w nowych przepisach.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że Spółka nie kwestionuje wyliczenia opłaty adiacenckiej, ale samą zasadę jej ustalenia w związku ze zmianą stanu prawnego. W związku z tym, w ocenie Kolegium należy zważyć na następujące ustalenia:

Decyzja podziałowa stała się ostateczna w dniu 5 maja 2007r.. Na decyzji istnieje adnotacja o osobistym odebraniu decyzji przez przedstawiciela Spółki w dniu 20 kwietnia 2007r..

Podstawą decyzji z dniu [...] maja 2009r. była m.in. uchwała Rady Gminy z dnia [...] marca 2001r. wydana na podstawie art. 18 ust 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz. U 1996r. Nr 13, poz. 74/ oraz art. 98 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce gruntami /t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543/.

Kolegium nie zgodziło się z poglądem Spółki, że uchylenie art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami spowodowało brak podstawy do wydania uchwały Rady Gminy o ustaleniu wysokości stawki procentowej. W literaturze prawniczej akcentuje się, że uchwały rady gminy wydane na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami mają nadal moc obowiązującą pomimo uchylenia tego przepisu /vide M. Gderz, Opłata adiacencka jako danina z tytułu geodezyjnego podziału nieruchomości, FK 2004/10/24/.

Nietrafnie odwołujący uważa, że brak jest przepisów określających określenie wysokości stawki procentowej w przypadku zmiany stawki. Pogląd ten jest sprzeczny z art. 98a ust. 1a, dodanym przez art. 1 pkt 38 lit. b ustawy z dnia 22 lipca 2007r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do tego przepisu ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić jeżeli w dniu, w którym decyzja podziałowa stała się ostateczna lub orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała o której mowa w art. 98a ust. 1 ustawy /a także wydana na podstawie art. 98 ust. 4/. Do ustalenia opłaty przyjmuje się zatem stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja podziałowa stała się ostateczna. W ocenie organu odwoławczego wskazany przepis określa jaka stawka procentowa ma mieć zastosowanie w przypadku, gdy w chwili orzekania obowiązuje już inna stawka. Przy czym Kolegium podkreśliło, że ustawowa zmiana maksymalnej stawki opłaty adiacenckiej nastąpiła dopiero po dacie kiedy decyzja podziałowa stała się prawomocna. Wobec tego nawet gdyby rada gminy uchwaliła nową stawkę opłaty adiacenckiej, uwzględniającą obniżenie stawki maksymalnej do 30 %, to w tej sprawie nie miałoby to żadnego znaczenia.

Zatem badając decyzję organu I instancji pod kątem prawidłowego zastosowania przepisu art. 98a ust. 1a Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że decyzja podziałowa stała się ostateczna w dniu 5 maja 2007r., tj. w dniu, w którym obowiązywała stawka procentowa opłaty adiacenckiej w wysokości 50 % ustalona uchwałą Rady Gminy z dnia [...] marca 2001r., wydana m.in. na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy, która pomimo uchylenia tego przepisu zachowała aktualność.

Wobec niedostosowania przez radę gminy wysokości opłaty adiacenckiej do wymogów noweli ustawy o gospodarce nieruchomościami z 2007r. powstanie zdaniem Kolegium - ale dopiero w przyszłości - problem ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej w sytuacji gdy decyzja podziałowa stanie się ostateczna po wejściu w życie noweli. Wobec związania przez organy administracji publicznej także przepisami prawa miejscowego i brakiem kompetencji tych organów do badania zgodności tych przepisów z ustawą kwestia ta może być rozstrzygnięta wyłącznie przez sąd administracyjny. Podobnie organy administracji publicznej nie mogą badać konstytucyjności przepisu art. 98a po nowelizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami z 2007r..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka A wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, a także o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w przedmiocie Konstytucyjności art. 98a ust. 1 ustawy dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

W uzasadnieniu skargi Spółka ponowiła zarzuty oraz argumentację szczegółowo przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w dalszym ciągu akcentując, że organ wydał decyzję bez podstawy prawnej, względnie dokonał błędnego powołania podstawy prawnej wydanej decyzji i tym samym wadliwie określił jej zobowiązanie.

Przedstawiając kolejne nowelizacje art.98 i 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, począwszy od ustawy z dnia 28 listopada 2003r. mocą której uchylono art. 98 ust. 4 ustawy, Spółka stwierdziła, że ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1 art. 98a. W ust. 1 tegoż przepisu jest mowa o tym, że wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. W dacie ostateczności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości należącej do skarżącej, czyli 20 kwietnia 2007r., nie obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 98a ust. 1, tj. wydana na podstawie tego przepisu i ustalająca wysokość stawki procentowej w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. W ocenie skarżącej nie ulega wątpliwości, że regulacja, która weszła w życie 21 października 2007r. ma zastosowanie do stanów faktycznych, które będą miały miejsce po tej dacie. Jeżeli jednak taki pogląd prawny nie byłby zasadny, usprawiedliwione było żądanie ewentualne skarżącej wysuwane z ostrożności, sprowadzające się do zastosowania przez organ przepisów obowiązujących w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji do stanu rzeczy mającego miejsce przed ich wejściem w życie, gdyż kształtują sytuację skarżącej w sposób korzystniejszy. Chodzi jednak o ich prawidłowe zastosowanie, skutkujące przyjęciem stawki opłaty adiacenckiej w wysokości 30%, o której mowa w nowych przepisach. Skarżąca zauważyła, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjmuje się, że nie dochodzi do naruszenia zakazu retroakcji, gdy nowy stan prawny nie pogarsza sytuacji prawnej adresatów norm prawnych. Tak przyjęto w wyroku z dnia 24 lipca 1990r. w sprawie K 5/90 /OTK nr 1 z 1990, poz. 4/, gdzie stwierdzono, że "zasada lex retro non agit mogłaby się (...) odnosić wyłącznie do przepisów ograniczających prawa lub zwiększających zobowiązania".

Strona skarżąca podniosła także, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 6 lutego 2008 r. (II OSK 1745/07, LEX nr 357511) "przepis uznany przez Trybunał za niekonstytucyjny ma taki charakter od samego początku, tj. od dnia jego wejścia w życie. Fakt ten musi być brany pod uwagę przy kontroli aktu administracyjnego podjętego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu", a "norma prawna uznana za niekonstytucyjną stanowi wadliwą podstawę prawną. Wydana na takiej podstawie prawnej uchwała organu gminy - choćby wydana przed wyrokiem TK - musi być także uznana za wadliwą. Wadliwość ta odpowiada przesłance nieważności, o jakiej stanowi 147 § 1 p.p.s.a.".

Dodatkowo strona wskazała, że art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami w obecnym brzmieniu jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP z powodów podniesionych w powołanym już wyroku z dnia 2 kwietnia 2007r..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej oceniając prawidłowość zastosowania przepisów i ich wykładnię, a więc zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa na tle stanu faktycznego ustalonego w chwili wydania decyzji.

Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony jest jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009r., Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 §1 lub art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga Spółki A nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organów nie dają podstaw do uchylenia tak decyzji organu odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Uchylenie bowiem decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art.145 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie.

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2063 ze zm./., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

I tak zgodnie z art.98a ust.1 tej ustawy, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego /.../ wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić w drodze decyzji opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna /.../. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej /.../.

W myśl zaś ust.1a art.98a w/w ustawy - ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna /.../, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna /.../.

W świetle powyższej regulacji, stwierdzić należy, że organy zasadnie przyjęły, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki określone w cyt. wyżej przepisie art.98a ust.1 i 1a ustawy do ustalenia względem skarżącej Spółki opłaty adiacenckiej w wyliczonej wysokości.

Otóż niesporne jest w sprawie, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r., Nr [...] Burmistrz Miasta Sz.Z. na wniosek skarżącej Spółki A jako właściciela działki gruntu nr ewid.548 o powierzchni 2,8372 ha położonej w Sz.Z. zatwierdził podział tej nieruchomości na działki oznaczone numerami: 548/1, 548/2, 548/3, 548/4, 548/5 i 548/6. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 5 maja 2007r.

Niesporne jest również i to, że organ I instancji ustalił opłatę adiacencką w terminie 3 lat od dnia, w którym opisana wyżej decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr 548 położona w Sz.Z. stała się ostateczna, jako że miało to miejsce w dniu 12 maja 2009r.

Z lektury akt sprawy wynika także, że na skutek opisanego wyżej podziału przedmiotowej nieruchomości wzrosła jej wartość. Okoliczność ta jednoznacznie wykazana została w sporządzonym przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego M.K. operacie szacunkowym Nr [...] z 15 kwietnia 2009r., gdzie stwierdzono, iż wartość szacowanej nieruchomości przed podziałem to równowartość kwoty 667.600 zł, natomiast wartość ta po podziale stanowi kwotę 1.114.100 zł /str.12, pkt.11 operatu szacunkowego/.

Niewątpliwe jest i to, że w dniu 5 maja 2007r., tj. w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział przedmiotowej nieruchomości stała się ostateczna obowiązywała uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w Sz.Z. z dnia [...] marca 2001r. w sprawie stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości, ustalającą tę stawkę w wysokości 50 % różnicy wzrostu wartości nieruchomości /Dz.Urz.Woj.Doln. Nr 96, poz.1261/.

Wprawdzie powyższa uchwała określa stawkę przedmiotowej opłaty w wysokości wyższej niż określona aktualnie obowiązującym przepisem art.98a ust.1 ustawy i podjęta została w oparciu o przepis art.98 ust.4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czyli o przepis, który na dzień wydania kwestionowanych decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej już nie obowiązywał, to nie oznacza - wbrew twierdzeniu skarżącej, że uchwała ta nie mogła stanowić podstawy do ustalenia spornej opłaty.

Zgodzić się bowiem należy z organem odwoławczym, że możliwość ustalenia przedmiotowej opłaty wynika z treści cyt. wyżej art.98a ust.1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, obowiązującego od 22 października 2007r. /Dz.U. z 2007r., Nr 173, poz.1218 – art.1/, gdy nadto do 21 października 2007r. – rada gminy uprawniona była początkowo na podstawie art.98 ust.4 omawianej ustawy, a następnie od 22 września 2004r. /Dz.U. z 2004r., Nr 141, poz.1492 – art.1/ na podstawie art.98a ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami do ustalania wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej w wysokości nie większej niż 50 % różnicy wartości nieruchomości.

W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że skoro decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości skarżącej Spółki stała się ostateczna 5 maja 2007r., gdy niewątpliwie jest w sprawie, że w dacie tej obowiązywała uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w Sz.Z. z dnia [...] marca 2001r. określająca stawkę procentową opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości w wysokości 50 % różnicy wzrostu wartości nieruchomości, a która to zgodna była z obowiązującym wówczas brzmieniem art.98a ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to tak decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2009r., Nr [...], jak i zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2009r., Nr [...] – zostały wydane w zgodzie z obowiązującym prawem.

W ocenie Sądu orzeczona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r., SK 19/2006 niekonstytucyjność art.98 ust.4 w związku z art.145 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz z art.2 w związku z art.84 Konstytucji RP nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy, zważywszy, że w uzasadnieniu tegoż wyroku Trybunał stwierdził, że "...Art.,.98 ust.4 powinien być rozumiany w taki sposób, że zainteresowany ponosi opłatę pod warunkiem, że uchwała ustalająca stawki opłaty weszła w życie przed dokonaniem podziału nieruchomości, a wysokość opłaty ustalona jest zgodnie ze stawka obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Przy takiej wykładni zaskarżonego przepisu nie ma podstaw do stwierdzenia jego niezgodności z Konstytucją".

Nadto podkreślić należy, iż z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej, miała możliwość zapoznania się z zebranym materiałem, w tym z opisanym wyżej operatem szacunkowym, jak i miała możliwość składania wniosków, co wskazuje, że w sprawie nie naruszono przepisów procedury administracyjnej, a tym samym praw strony.

Istotne jest przy tym, że dokonana przez Sąd analiza operatu szacunkowego Nr [...] z 15 kwietnia 2009r., stanowiącego podstawę do ustalenia przez organ I instancji spornej opłaty, pozwala na stwierdzenie, że operat ten autorstwa uprawnionego rzeczoznawcy majątkowego M.K. – wykonany został zgodnie z przepisami art.7, art.151 – 158 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego /Dz.U. Nr 207, poz.2109/.

Wyliczenie przez rzeczoznawcę wartości przedmiotowej nieruchomości podejściem porównawczym na kwoty 667.600 zł przed podziałem, zaś na kwotę 1.114.100 zł po podziale, oparte na obszernym materiale porównawczym, z zastosowaniem odpowiednich poprawek - pozwala na stwierdzenie, że wykazane zostało, iż w wyniku podziału opisanej wyżej nieruchomości nastąpił faktyczny wzrost jej wartości.

W tym stanie rzeczy, zebrany w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki dawał organowi I instancji podstawę do ustalenia Skarżącej opłaty planistycznej w kwocie 223.250,00 zł, czyli 50 % różnicy wartości nieruchomości.

Sąd nie podziela tym samym twierdzenia Spółki, że przy ustalaniu opłaty adiacenckiej winna być zastosowana stawka 30 %, albowiem cyt. wyżej przepis art.98a ust.1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, nakazuje stosować stawkę procentową z dnia ostateczności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, co oznacza w niniejszej sprawie zastosowanie stawki 50 %..

Nadto wskazać należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie nie miał wątpliwości co do zgodności z Konstytucją RP cyt. wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie zachodziła zatem potrzeba występowania z pytaniem prawnym co do zgodności obowiązującego przepisu z Konstytucją RP. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 czerwca 2009r., sygn.akt I OSK 870/08, stwierdzając, że Sąd nie jest związany wnioskiem strony, bowiem nie ma przepisu prawa, który nakazywałby Sądowi wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności lub nie obowiązującego przepisu z Konstytucja /por. treść /w:/ orzeczenia.nsa.gov.pl/.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej - nie wykazała, by tak decyzja organu pierwszej instancji, jak i decyzja organu odwoławczego wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa o którym stanowi cyt.wyżej przepis art.145 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi Spółki A, wobec tego oddalił ją w myśl art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.