Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 221/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-09-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 2 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc styczeń 2006r. - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Skarżący M. B. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.

Podał, że źródłem jego utrzymania są dorywcze prace wykonywane w Anglii z tytułu których uzyskuje miesięcznie dochód w wysokości około 700 funtów, którą to kwotę w całości przeznacza na swoje utrzymanie. W skład majątku skarżącego wchodzi mieszkanie o powierzchni 68m2.

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2008r. sygn. akt I SA/Rz 221/08, wydanym przez referendarza sądowego, odmówił przyznania prawa pomocy.

Skarżący kwestionując zasadność wydanego postanowienia wniósł sprzeciw w którym podkreślił, iż wszystkie środki finansowe jakimi dysponuje przeznacza na swoje utrzymanie nie jest zatem w stanie uiścić kosztów sądowych.

Sprzeciw został złożony w terminie, co zgodnie z art. 260 p.p.s.a. - wywołuje skutek w postaci utraty mocy postanowienia, przeciwko któremu został on wniesiony, a będąca przedmiotem sprzeciwu sprawa podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Intencją skarżącego było uzyskanie w rozpoznawanej sprawie przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym - obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym opłat i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.) - uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Badanie, czy w danym przypadku spełnione zostały przesłanki przyznania prawa pomocy następuje w oparciu o oświadczenie złożone na stosownym formularzu. Składane oświadczenie zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne" (art. 252 § 1 p.p.s.a.), a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem Sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący.

W takim bowiem znaczeniu pojawiło się w tym przepisie sformułowanie "wykazać", które oznacza udowodnić, przedstawić coś w sposób przekonywający; pokazać, unaocznić (por. Słownik języka polskiego pod red. naukową prof. dr Mieczysława Szymczaka, tom III, Wydawnictwo Naukowe PWN Sp. z o.o. Warszawa 1978, wydanie IX 1994 r.).

Innymi słowy, na skutek wskazanych przez stronę wnioskującą dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W rozpoznawanej sprawie na skarżącym ciąży obowiązek uiszczenia kwoty 100zł tytułem opłaty kancelaryjnej oraz 154zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej w przypadku ewentualnego jej wniesienia. Wykazana przez skarżącego sytuacja materialna nie uzasadnia przyznania mu prawa pomocy. W ocenie Sądu, miesięczny dochód uzyskiwany przez niego pozwala pokryć koszty w wyżej wymienionej wysokości.

Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.