Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1813/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia (del.) NSA Jerzy Solarski (spr.) Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej F. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1071/08 w sprawie ze skargi F. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i gazową do ochrony osobistej oraz broń palną sportową do celów sportowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 1813/08

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 30 lipca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1071/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej WSA, po rozpoznaniu sprawy ze skargi F. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji, zwanego dalej KGP, z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i gazową do ochrony osobistej oraz broń palną sportową do celów sportowych – skargę oddalił.

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął F. K. pozwolenie na broń palną bojową i gazową do ochrony osobistej oraz broń palną sportową do celów sportowych, ponieważ wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 19 maja 2006r. sygn. akt [...] F. K. został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk, tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Okoliczność ta uzasadnia zaliczenie strony do osób, co do których istnieje obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Na skutek odwołania, KGP decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji celem ustalenia, w oparciu o jakie okoliczności poza skazaniem za przestępstwo nie objęte katalogiem z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, organ I instancji stwierdził obawę użycia przez stronę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2007 r. ponownie orzekł o cofnięciu F. K. pozwolenia na broń palną bojową i gazową do ochrony osobistej oraz broń palną sportową do celów sportowych. Wskazując na wyrok sygn. akt [...] i eksponując stan nietrzeźwości (zawartość alkoholu we krwi wynosiła 2,7 promila) organ wywiódł, że przestępstwo przeciwko komunikacji jest szczególnym naruszeniem porządku prawnego. Umyślne, świadome wprowadzenie się w stan nietrzeźwości i kierowanie pojazdem mechanicznym, daje podstawę do rozważenia czy strona nie utraciła też wiarygodności co do zgodnego z prawem dysponowania posiadanymi na stanie jednostkami broni. Podejrzenie to potwierdzają zeznania świadka L. K.. Z zapisków funkcjonariusza Policji wynika, że w dniu [...] stycznia 2006 r. F. K. zachowywał się agresywnie w czasie kontroli drogowej. Policjanci spotkali się z odmową podania danych osobowych, okazania dokumentów i poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Dopiero po przewiezieniu do szpitala przy użyciu siły fizycznej pobrano stronie krew. Ponieważ prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym dla rozstrzygnięcia nie ma decydującego znaczenia dobra opinia zebrana w środowisku zamieszkania czy też brak uchybień związanych z przechowywaniem broni.

Na skutek odwołania F. K., w którym zakwestionowano ustalenia dotyczące agresywności podczas kontroli drogowej i eksponowano dotychczasowy tryb życia, nienaganne zachowanie, nieposzlakowaną opinię oraz 34- letnią służbę w Policji, KGP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ przytoczył wyrok WSA z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1781/05 Lex nr 190907, w którym wyrażono pogląd, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ustawie o broni i amunicji nie uzależniono cofnięcia pozwolenia na broń od popełnienia przez jego posiadacza jedynie przestępstwa godzącego bezpośrednio w dobra prawem chronione, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, a więc w życie, zdrowie lub mienie bądź też przestępstwa o określonych ściśle znamionach ustawowych związanych ze sposobem działania sprawcy. Wprowadzoną z dniem 1 stycznia 2004r. zmianą treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca odszedł od konieczności ustalania cech charakteru i sposobu życia osoby ubiegającej się na pozwolenie na broń lub je posiadającej (do tej daty przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie określał rodzajowo popełnionych przestępstw lub zarzucanych w postępowaniu karnym, a jedynie odwoływał się do sposobu działania sprawcy- przy użyciu siły lub groźby bezprawnej) na rzecz wskazania przykładowego rodzaju dóbr chronionych prawem przed bezprawnymi zamachami. U strony kilkakrotnie został przekroczony próg stanu nietrzeźwości, badanie wykazało 2,7 promila alkoholu we krwi. Z zeznań policjanta wynika, że F. K. w trakcie interwencji nie stawiał czynnego oporu, który musiałby skutkować zastosowaniem środków przymusu bezpośredniego, jednak odmówił podania swoich danych osobowych (co stanowi wykroczenie z art. 65 § 2 kw.), nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów, tj. prawa jazdy i dowodu rejestracyjnego samochodu (wykroczenie z art. 95 kw.), a także odmówił poddania się badaniu stanu trzeźwości. Taka postawa nie może zostać uznana za nienaganną, skoro swym zachowaniem odwołujący się utrudniał zebranie stosownych dowodów. KGP uznał, że określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy "obawa" ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, co wynika w stosunku do strony z rodzaju i ciężaru gatunkowego popełnionego przez nią jednorazowego przestępstwa i towarzyszących mu okoliczności. Ponadto z uwagi na to, że strona przez wiele lat pełniła służbę w Policji, to powinna w większym stopniu niż przeciętny posiadacz być wyczulona na przestrzeganie przepisów prawa, w tym mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa dla życia i zdrowia a także mienia osób uczestniczących w ruchu drogowym. W ocenie organu strona z przedstawionych względów utraciła wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Decydując się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości wykazała się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażała na uszczerbek nie tylko swoje zdrowie ale także innych uczestników ruchu drogowego. Osoba ta nie daje wystarczającej rękojmi aby zachować jej pozwolenie na broń.

W skardze F. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, a także naruszenie art. 6, art. 7 art. 8, art. 77 kpa.

W odpowiedzi organ zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił wskazując, że podstawą prawną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń był art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym pozwolenia na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1-6. Stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sąd naprowadził, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć na uwadze interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach gdy powyższy interes jest zagrożony. W rozpoznawanej sprawie organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący prawomocnym wyrokiem sygn. akt III K 1155/06 uznany został winnym popełniania czynu z art. 178a § 1 kk. Przestępstwo to zostało stypizowane w rozdziale XXI kk. Strona popełniając tego rodzaju czyn w stanie nietrzeźwości i stwarzając zagrożenie dla zdrowia lub życia nie tylko własnego, ale także innych uczestników ruchu drogowego - pośrednio godziła w dobra, które niewątpliwie podlegają wprost ochronie prawnej w rozdziale XIX kk, tj. życia i zdrowia. Okoliczność ta świadczy na niekorzyść skarżącego. Za nieuprawniony Sąd uznał zarzut skargi o błędnej ocenie zeznań świadka L. K.. Skarżący nie kwestionował ustaleń organu, że w czasie kontroli odmówił podania swoich danych i nastąpiło przymuszenie go do wykonania badania krwi. Zaprzeczył jakoby zachowywał się agresywnie lecz w.w. zeznania świadczą o negatywnej postawie skarżącego w trakcie wykonywania czynności służbowych przez funkcjonariuszy. Prawidłowo organy przyjęły, że skarżący swym zachowaniem utrudniał zebranie stosownych dowodów przestępstwa, a wysoki poziom alkoholu we krwi znacznie ograniczał jego zdolności psychomotoryczne organizmu i spowalniał reakcję, co zostało ocenione krytycznie z punktu widzenia przesłanki istnienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Takie stwierdzenie organu mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów - art. 80 kpa, do której organy Policji miały prawo. Dodatkowo katalog przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy nie jest katalogiem zamkniętym i popełnienie innego, niewymienionego w nim przestępstwa może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Jednym z takich przestępstw w ocenie orzekających w sprawie organów jest przestępstwo popełnione przez skarżącego. Okoliczności tych nie zmienia to, że skarżący przez wiele lat pełnił nienaganną służbę w Policji i nigdy nie był karany. Popełnienie przez skarżącego przestępstwa polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z uwagi na to, że skarżący wykazał lekceważący stosunek do prawa i prowadził samochód w stanie nietrzeźwości o charakterze znacznym, istnieje uzasadniona obawa, że może tak samo traktować przepisy ustawy.

W skardze kasacyjnej F. K., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że:

- skazanie prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk tj. za czyn niebędący przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu – jest wystarczającą podstawą do uznania, że skarżącego należy zaliczyć do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a co za tym idzie, uzasadnia cofnięcie mu pozwoleń na broń w sytuacji gdy dla cofnięcia pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo z art. 178a § 1 kk nie wystarczy sam fakt jednorazowego skazania, bowiem decyzja ta winna zostać wydana dopiero po dokonaniu wszechstronnych ustaleń dotyczących nie tylko okoliczności popełnienia czynu ale przede wszystkim określeniu cech osobowych skarżącego oraz zbadaniu całokształtu jego postępowania w okresie poprzedzającym wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń,

- w odniesieniu do skarżącego, z uwagi na fakt skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 kk istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w sytuacji, gdy prawidłowa ocena okoliczności popełnienia zarzuconego skarżącemu czynu, jego właściwości i warunków osobistych oraz dotychczasowego nienagannego trybu życia zarówno przed, jak i po popełnieniu przestępstwa prowadzą do wniosku, iż miało charakter incydentalny, a skarżący daje rękojmię prawidłowego i ostrożnego przechowywania oraz użytkowania posiadanej broni.

W skardze kasacyjnej sformułowano również zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 i art. 77 kpa, poprzez niewykonanie przez Sąd I instancji w sposób należyty obowiązku kontroli zaskarżonych decyzji, o jakiej mowa w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi pomimo, iż zaskarżone decyzje wydane zostały bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a co spowodowało, że w istotny sposób naruszyły zasady praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania przez organy.

Na tych podstawach sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, o rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając zarzuty podkreślono, że organy dokonały błędnej wykładni, a następnie niewłaściwie zastosowały art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Skarżący popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu komunikacji, a nie przeciwko życiu i zdrowiu i dlatego nie należy do kategorii osób wyżej w przepisie wskazanych. Wobec tego ocena, że zachodzi w stosunku do niego uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, winna być poprzedzona wszechstronnym rozważeniem dowodów. Organy nie wzięły pod uwagę opinii z pracy skarżącego, opinii psychologicznej i nie przeprowadziły innych dowodów w szczególności z wywiadu środowiskowego a ustalając stan faktyczny sprawy poprzestały jedynie na ustaleniach zawartych w wyroku karnym. Pozwolenie na broń jest wydawane przez Policję po wszechstronnym i starannym zbadaniu czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni. Cofnięcie takiego pozwolenia również powinna poprzedzać wnikliwa procedura, za czym przemawia ochrona nabytego uprawnienia. Gdyby przyjąć za zasadne stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach oraz w zaskarżonym wyroku to należałoby uznać, że każde przestępstwo popełnione w stanie nietrzeźwości powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń. Byłaby to dodatkowa kara, której nie przewidują przepisy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazano, że zawiera ona argumenty i zarzuty tożsame z tymi, jakie były zawarte w odwołaniu i w skardze. Wyjaśniono, że obawę możliwości użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego organ powziął nie tylko na podstawie samego wyroku skazującego skarżącego lecz w wyniku oceny okoliczności popełnienia tego czynu i jego znaczenia dla stosunków społecznych. Zwrócono uwagę na wysokie stężenie alkoholu w organizmie skarżącego, nieodpowiedzialność takiego zachowania i brak wyobraźni co do jego możliwych następstw, popełnienie "przy okazji" dwóch wykroczeń (odmowy podania swoich danych osobowych i brak przy sobie wymaganych dokumentów), a także zachowanie skarżącego w czasie kontroli drogowej i bezpośrednio potem, charakteryzujące się utrudnianiem funkcjonariuszom wykonywania czynności, co skutkowało użyciem wobec niego siły. Okoliczności te ustalono nie tylko w oparciu o wyrok karny ale także w drodze postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Policję.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.

W podstawach skargi kasacyjnej sformułowano zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W ramach tego ostatniego wskazano na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 kpa, poprzez niewykonanie przez Sąd I instancji w sposób należyty obowiązku kontroli zaskarżonych decyzji, o jakiej mowa w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 P.p.s.a. Zarzut ten w realiach sprawy jest nieusprawiedliwiony.

Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że sprawa była dwukrotnie przedmiotem oceny organów, a to w związku z decyzją kasacyjną KGP z dnia [...] czerwca 2007 r. podjętą właśnie z powodu naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, a to art. 7 i art. 77 kpa. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano na braki dotychczasowego postępowania i w ramach wytycznych wymieniono, w jakim kierunku i jakie dowody winny być przeprowadzone. Organ I instancji wytyczne te zrealizował, a następnie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2007 r. szczegółowo odniósł się do całości materiału dowodowego. Również KGP rozpoznając odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia z [...] października 2007 r. cofającej po raz wtóry F. K. pozwolenie na broń, bazując na całokształcie materiału dowodowego, ustosunkował się do podniesionych zarzutów. Wyeksponowane zostały nie tylko okoliczności związane z popełnionym przestępstwem ale jednocześnie zwrócono uwagę na wieloletnią służbę skarżącego w Policji, co w ocenie organu odwoławczego narzucało właśnie wyższe standardy na stronę w zakresie przestrzegania prawa. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że organy Policji były związane faktem popełnienia przestępstwa. Również sąd administracyjny, z mocy art. 11 P.p.s.a., związany był, co do popełnienia przestępstwa, ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym wyroku skazującego. W tym stanie sprawy rozpoznając skargę WSA zasadnie nie dopatrzył się naruszenia art. 7 i art. 77 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i w pełni był uprawniony do zaaprobowania ustaleń organów Policji, skoro postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, a materiał dowodowy został wyczerpująco rozpatrzony. Konsekwencją tego jest stwierdzenie, że WSA dokonał kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z wymogami wynikającym z przepisu ustrojowego, jakim jest art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269, ze zm.) i nie naruszył zakresu działania sądu, ukształtowanego w przepisie art. 3 P.p.s.a.

Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego, a to art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, w powiązaniu z art. 178a kk, poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie stwierdzić należy, że również i ten zarzut jest nieusprawiedliwiony.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Konstrukcja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy zawiera tzw. związanie administracyjne i nakłada na organy Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. W konkretnym przypadku organy Policji wskazały na pkt 6 ostatnio wymienionego artykułu, odnoszący się do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że zasadniczą, podstawową przesłanką, jest powstanie po stronie posiadacza pozwolenia na broń uzasadnionej obawy, że może on użyć jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jednocześnie ustawodawca wskazał przykładowe sytuacje - przez użycie słowa "w szczególności" - których zaistnienie przesądza o powstaniu obawy takiego użycie broni niezgodnie z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego (tak NSA w wyroku z dnia 16 czerwca 2009r. sygn. II OSK 951/08 – nie publ.). Co więcej, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, poprzez sam fakt skazania, osobę taką zalicza do kręgu osób, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a więc do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą broni użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (zob. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009r. sygn. II OPS 4/09).

W sprawie automatyczne cofnięcie pozwolenia na broń nie wchodziło w rachubę, bowiem przestępstwo z art. 178a kk, za popełnienie którego skarżący kasacyjnie został skazany prawomocnym wyrokiem, nie należy do przestępstw przykładowo wyliczonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wobec tego dla cofnięcia pozwolenia na broń koniecznym było wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłyby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. II OSK 67/07, LEX nr 453431).

W realiach sprawy organy Policji oceny takiej dokonały i przyjęły - a WSA stanowisko to trafnie zaakceptował, że skazanie za czyn polegający na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości – 2,70 promila alkoholu we krwi, a więc przy kilkakrotnym przekroczeniu progu "stanu nietrzeźwości", odmowa podania danych osobowych kontrolującemu funkcjonariuszowi Policji, brak dokumentów (prawa jazdy i dowodu rejestracyjnego), odmowa poddania się badaniu stanu trzeźwości i dopiero po przybyciu do szpitala pobranie krwi przy użyciu wobec skarżącego siły, wyczerpuje dyspozycję zawartą w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zatem na pełną aprobatę zasługuje stwierdzenie, że skoro skarżący w stanie nietrzeźwości wsiadł za kierownicę i prowadził pojazd po drodze publicznej to nie można wykluczyć sytuacji, że w takim stanie mógłby użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nieodpowiednie zachowanie, będące naruszeniem porządku prawnego podważa domniemanie, że osoba taka będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zaznaczyć też należy, że F. K. to emerytowany policjant, a w stosunku do takiej osoby oczekiwania w zakresie przestrzegania prawa muszą być bardziej wygórowane.

Reasumując stwierdzić należy, że fakt skazania, a w szczególności okoliczności popełnienia przestępstwa z art. 178a kk dawały podstawę do przyjęcia, że skarżący kasacyjnie nie spełnia "najwyższych standardów zachowania" wymaganych od posiadacza broni (tak NSA w wyroku z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. II OSK 1172/06, nie publ.). Stąd też zarzut naruszenia prawa materialnego jest nieusprawiedliwiony.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, w oparciu o przepis art. 184 P.p.s.a.