Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SAB/Wa 62/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
659
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 254 § 1, art. 257, art. 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 1 kwietnia 2016 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. S. na przewlekłość postępowania Ministra Finansów w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia pozostawić wniosek bez rozpoznania


UZASADNIENIE

W.S. wystąpił z wnioskiem z dnia 2 listopada 2015 r. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego.

Wniosek został sporządzony na urzędowym formularzu PPF według wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2245).

Zarządzeniem z dnia 5 listopada 2015 r. wezwano wnioskującą stronę do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPF" według obowiązującego wzoru, ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257).

Wezwanie wraz z załączonym formularzem PPF według obowiązującego wzoru – przesłane na wskazany adres pełnomocnika do doręczeń – było dwukrotnie awizowane (w dniach 12.11.2015 r. i powtórnie 20.11.2015 r.) i zwrócone jako niepodjęte (vide: k. 51 akt sądowych).

Zarządzeniem z dnia 30 marca 2016 r. wezwanie uznane zostało za doręczone – w trybie przepisu art. 73 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") – z dniem 26 listopada 2015 r. Termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął zatem w dniu 3 grudnia 2015 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił powyżej wskazanego braku wniosku.

W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z dnia 18 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia, żądając jego uchylenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") – w brzmieniu mającym zastosowanie do postępowań wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. – wniesienie sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc a wniosek skarżącego podlega ponownemu rozpatrzeniu.

Stosownie do treści art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.

Na podstawie delegacji ustawowej – zawartej w art. 256 pkt 1 p.p.s.a. – Rada Ministrów wydała w dniu 19 sierpnia 2015 r. rozporządzenie w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy. Rozporządzenie to zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw z dnia 28 sierpnia 2015 r. pod pozycją 1257 i weszło w życie w dniu 29 sierpnia 2015 r., stosownie do treści § 5 tego rozporządzenia.

W wezwaniu z dnia 9 listopada 2015 r. – sporządzonym na zarządzenie z dnia 5 listopada 2015 r. – wyraźnie wskazano skarżącemu, iż należy złożyć wniosek sporządzony na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPF", zgodnym z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. Co więcej, blankiet tego formularza został załączony do wezwania.

Wobec tego, iż mimo wezwania oraz przesłania obowiązującego formularza PPF, skarżący nie złożył – ani w zakreślonym terminie 7 dni ani też występując ze sprzeciwem z dnia 18 kwietnia 2016 r. – wniosku na formularzu PPF według obowiązującego od dnia 29 sierpnia 2015 r. wzoru, należało wniosek pozostawić bez rozpoznania. Stosownie bowiem do treści art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Niejako na marginesie zauważyć należy, iż na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie od dnia 15 sierpnia 2015 r., wprowadzono do p.p.s.a. przepis art. 252 § 1a. Przepis ten nałożył na stronę ubiegającą się o prawo pomocy obowiązek złożenia oświadczenia o następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie sądu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Zauważyć należy, iż wzory formularzy PPF i PPPr ustalone nieobowiązującym już rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., klauzuli wymaganej przez art. 252 § 1a p.p.s.a. nie zawierały. Została ona natomiast wprowadzona do wzoru urzędowego formularza stanowiącego załącznik do obowiązującego obecnie rozporządzenia z dnia 19 sierpnia 2015 r. Niezależnie zatem od wyłuszczonych wyżej powodów pozostawienia wniosku bez rozpoznania, dodatkowo należało mieć na uwadze to, że strona nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 252 § 1a p.p.s.a., t.j. występując z wnioskiem o prawo pomocy nie zawarła w nim klauzuli wyrażonej w tym przepisie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjna w Warszawie – opierając się na przepisach art. 254 § 1, art. 257 i art. 260 p.p.s.a. w związku z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł, jak w sentencji postanowienia.