Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 846/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 maja 2021 r., nr: [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 lutego 2021 r., znak: [...], Wójt Gminy S. ustalił Z. B. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021 w łącznej kwocie 135 zł. Na powyższy łączny wymiar podatku złożył się podatek od nieruchomości w kwocie 135 zł. Podatnik korzystał natomiast ze zwolnienia z podatku rolnego.

Z. B. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że nie zgadza się z dokonanym wymiarem podatku od nieruchomości w kwocie 135 zł od nieistniejącej nieruchomości o pow. 500 m2. W ocenie Skarżącego grunt ten, jest częścią gospodarstwa rolnego o powierzchni 7,2714 ha.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 maja 2021 r., znak [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., art. 2 - 5 u.p.o.l. oraz art. 1 i art. 3 ustawy o podatku rolnym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 u.p.o.l., art. 1 i art. 3 ustawy o podatku rolnym, a także art. 21 ust. 1 P.g.k.. Podkreślił, że ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samym gruncie (klasyfikacja gruntu, jego powierzchnia). Dane składające się na zakres przedmiotowy i podmiotowy ewidencji są więc podstawą wymierzania podatku od nieruchomości, a organy podatkowe, ustalając wymiar podatku, związane są zapisami widniejącymi w ewidencji gruntów i budynków.

Organ podał, że z aktualnego wypisu z rejestru gruntów wynika, że Z.. B. jest właścicielem gruntu położonego w miejscowości Ł. oznaczonego ewidencyjnie jako działka nr [...] i [...]. W skład gruntu wchodzą grunty rolne sklasyfikowane jako grunty orne RV o pow. 0,53 ha oraz zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy Bp o pow. 0,05 ha oraz drogi dr o pow. 0,0029 ha. Jako podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto użytki rolne o pow. łącznej 0.1590 hap przy czym z uwagi na fakt, że grunty te zostały sklasyfikowane jako RV to podlegają ustawowemu zwolnieniu z podatku rolnego. Zwolniony z podatku jest również grunt o pow. 0,0029 ha oznaczony symbolem dr. Z kolei podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowiły grunty oznaczone symbolem Bp tj. grunty zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy o pow. 500 m2.

Po ustaleniu powyższych wielkości powierzchni ustalono wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 rok w następujący sposób:

1. podatek rolny: 0,1590 hap – zwolnienie podatkowe

2. podatek od nieruchomości od "innych gruntów opodatkowanych" 500 m2 x 0,27 zł/m2 = 135 zł;

co dało wartość łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 135 zł.

Organ wskazał, że zapisy w ewidencji gruntów zostały zmienione przez Starostę [...] w związku z modernizacją operatu ewidencji gruntów dla jednostki ewidencyjnej S. , obręb Ł.. W wyniku tej modernizacji z gruntu rolnego (działka nr [...]) oznaczonego symbolem RV o pow. 0,58 ha wyłączono grunt oznaczony symbolem Bp o pow. 0,05 ha. Grunt oznaczony symbolem Bp o pow. 0,05 ha do momentu zmiany ewidencji gruntów nie był opodatkowany bowiem wchodził w skład gruntu rolnego RV, który z uwagi na klasę gruntu podlegał zwolnieniu z mocy ustawy o podatku rolnym. Natomiast po zmianie ewidencji, tj. od dnia 1 czerwca 2018 r. wspomniany grunt podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. W niniejszej sprawie strona zarzuca błędne sklasyfikowanie gruntu o pow. 500 m2. W jej ocenie grunt ten jako część gospodarstwa rolnego winien być sklasyfikowany jako grunt rolny, nie zaś teren zurbanizowany. Kolegium ponownie przypomniało, że organy podatkowe nie mogą kwestionować i tym bardziej zmieniać zapisów znajdujących się w ewidencji. Wynika z tego, iż zasadniczym i w zasadzie jedynym dowodem na ustalenie powierzchni gruntów i budynków stanowiących podstawę opodatkowania jest ewidencja gruntów prowadzona przez starostę powiatowego właściwego z uwagi na położenie nieruchomości. Jeżeli strona kwestionuje prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów, to w takiej sytuacji winna zwrócić się do Starosty [...] o dokonanie stosownych zmian.

Gospodarstwo rolne o pow. 7,274 ha składające się z działek o numerach [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] o których w odwołaniach wspomina podatnik stanowi współwłasność skarżącego oraz J. B., S. B., W. B. oraz W. O.. Tym samym stanowi odrębny przedmiot opodatkowania od gruntu stanowiącego działki nr [...] i [...] opodatkowane w zaskarżonej decyzji. Jeżeli bowiem podatnik jest współwłaścicielem gruntu i jednocześnie jedynym właścicielem innego gruntu to otrzymuje dwie decyzje wymiarowe, jedną na grunt, którego jest współwłaścicielem i solidarnie zobowiązanym oraz drugą na grunt stanowiący jego wyłączną własność.

Z. B. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 107 § 3, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 K.p.a., art. 6 kc, art. 232 kpc, art. 304§2 kpk, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187, art. 188, art. 191 oraz art. 21 ust. 1 P.g.k. jako niewłaściwie zastosowanego, gdyż w grę nie wchodzą przepisy tego prawa w tej sprawie.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji w części naliczonej wysokości podatku 135 zł od nieruchomości o pow. 500m2, gdyż taka inna nieruchomość nie istnieje oraz o zasądzenie od organu zapłaty za sporządzoną skargę.

W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący podniósł w szczególności, że w ogóle niezrozumiałym jest skąd wzięła się nieruchomość 500 m2 w gospodarstwie rolnym o pow. 7,2714 ha jako inna nieruchomość, skoro cały czas jest to jednolitość gospodarstwa rolnego o pow. 7.2714 ha, i dalej będzie kwalifikowana w ewidencji gruntów jako gospodarstwo rolne (zagroda rolnicza) bez względu na jego powierzchnię ale mieszcząca się w tych przepisach.

Skarżący zarzucił, że organ dokonał innej kwalifikacji gruntu gospodarstwa rolnego niż jest faktycznie, jednak nie wskazał, na podstawie jakiego przepisu prawa i jakiego innego stanu faktycznego (art. 77 K.p.a.), gdyż cały czas ten grunt jest i będzie podchodził pod grunt i zagrody rolnicze a nie inne (i podlegał tym przepisom, w skład której zagrody rolniczej wchodzą budynki).

Podniósł, że organ odwoławczy nie podjął żadnych własnych ustaleń dowodowych (art. 80 K.p.a.), jedynie odsyła Skarżącego w uzasadnieniu swej decyzji do Starostwa Powiatowego w sprawie samoistnego zapisu ewidencji gruntów. Wskazał, że organ odwoławczy nie ma racji, bowiem Starostwo Powiatowe nie prowadziło żadnego postępowania w kierunku zmiany ewidencji gruntu gospodarstwa rolnego, aby o tym był powiadomiony Skarżący.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd orzekający w niniejszych sprawach dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji, jak i poprzedzających je decyzji, uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skargi nie zasługują na uwzględnienie. W sprawie bezsporna była kwestia zwolnienia z podatku rolnego. Nie było również sporu co do tego kto jest podatnikiem. Sporne było natomiast zaliczenie przez organy, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną przez Starostę Powiatu Tarnowskiego części działki nr [...] o powierzchni 500 m2, jako zurbanizowanych terenów niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, oznaczonych symbolem Bp. W konsekwencji organy potraktowały ww. część nieruchomości jako podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (stawka od gruntów pozostałych).

Z kolei Skarżący zarzucał, że również i te części działek stanowią razem z pozostałymi częściami tych działek oraz działkami nr [...], [...], [...], [...], [...] jednolite gospodarstwo rolne, wskutek czego powinno ono podlegać jako całość jedynie podatkowi rolnemu.

Podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji poddanych kontroli Sądu były przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części (...). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in.: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (...).

Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (...).

Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 u.p.o.l., Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wartości wskazanych w ustawie. Natomiast w myśl art. 3 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2 (...).

Niewątpliwie, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie miała treść art. 21 ust. 1 P.g.k. Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonych decyzji art. 22 ust. 1 P.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Powyższe koreluje z treścią art. 7d pkt 1 P.g.k., z którego wynika, że do zadań starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków.

Należy mieć na uwadze, że zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonych podstawach określonych w P.g.k. i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2019 r., poz. 393 ze zm., dalej: rozporządzenie), wydanego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 P.g.k. Zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W judykaturze zwraca się uwagę na fakt, że starosta jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych w ewidencji, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane na podstawie danych udokumentowanych. Obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 P.g.k., z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 24/12- wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu. Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych, a także materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2007 roku, sygn. akt IV SA/Wa 301/07).

Aktualizacja operatu ewidencyjnego, zgodnie z § 45 rozporządzenia, następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu:

1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi;

2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych;

3) wyeliminowania danych błędnych.

Obowiązek zgłaszania właściwemu staroście zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków spoczywa na właścicielach (art. 22 ust. 2 P.g.k.). O dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia, w zależności od rodzaju wprowadzonych zmian: organy podatkowe, wydział ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego, właściwe miejscowo jednostki statystyki publicznej, właściwe podmioty ewidencyjne oraz osoby, jednostki organizacyjne i organy, starostów sąsiednich powiatów (§ 49 rozporządzenia). Aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych (§ 47 ust. 1 rozporządzenia). Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Powszechnie przyjmuje się również, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Tożsame poglądy wyrażane są w literaturze prawniczej. Dane składające się na zakres przedmiotowy i podmiotowy ewidencji są podstawą wymierzania podatku od nieruchomości (L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24).

Na konieczność uwzględniania przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. (dodanym od 1 stycznia 2001 r. ustawą z dnia 13 października 2000 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2000 r., nr 95, poz. 1041), nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, w szczególności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko powyższe potwierdza regulacja zawarta w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 10 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz.U. z 2002 r., nr 200, poz. 1680). Mianowicie podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Nadto z treści art. 1 ustawy o podatku rolnym wynika, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Trzeba podkreślić, że organy prawidłowo zastosowały ww. przepisy.

Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 194 O.p., dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym i również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Zatem organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Skoro jednak zapis w ewidencji gruntów stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem w sprawie pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku na podstawie innych danych niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków powinien być również dokument (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1130/15). Dopiero jeżeli postępowanie przeciwko dokumentowi urzędowemu doprowadzi do obalenia jednego z domniemań, dokument taki nie będzie stanowił dowodu.

Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że zasadnie w sprawie organy oparły się na danych z aktualnej ewidencji gruntów. Zalegające w aktach administracyjnych raport i informacja z systemu WebEWID jednoznacznie świadczą bowiem o tym, że w skład działki [...] wchodzi min. 0,05 ha (500 m2) gruntu oznaczonego jako Bp, a więc zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy. Znajduje to także potwierdzenie w znajdujących się w aktach administracyjnych zawiadomieniach o zmianach w ewidencji gruntów i budynków.

W konsekwencji ww. zawiadomień, organ wystosował do każdego ze współwłaścicieli przedmiotowych nieruchomości wezwania z dnia 8 stycznia 2018 r. do przedłożenia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, informacji podatkowej INRL-1 w sprawie podatku od nieruchomości, rolnym, leśnym. Zatem jako chybiony i niemogący mieć znaczenia w niniejszej sprawie należy ocenić zarzuty skarg, jakoby Starosta [...] nie prowadził żadnego postępowania w kierunku zmiany ewidencji gruntu gospodarstwa rolnego. Niezasadne są również zarzuty skarg dotyczące dokonania przez organ "innej kwalifikacji gruntu gospodarstwa rolnego niż jest faktycznie". Wobec opisanego wyżej charakteru urzędowego dowodu z dokumentu danych z ewidencji, oraz braku jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej Skarżącego mającego za cel podważenie (zmianę) aktualnego wpisu w ewidencji gruntów i budynków dotyczącego działki nr [...] oraz nr [...], jako bezpodstawny należy ocenić także zarzut niepodjęcia przez organ własnych ustaleń dowodowych.

W zaistniałych okolicznościach sprawy ani Wójt Gminy S., ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie miały obowiązku ani też uprawnienia do ustalania czy aktualizacja operatu ewidencyjnego była prawidłowa. Zatem podniesiony zarzut braku zbadania prawidłowości klasyfikacji nieruchomości Skarżącego, czy to jako gruntu rolnego zabudowanego stanowiącego element gospodarstwa rolnego, czy innego gruntu rolnego zabudowanego, który jednak nie stanowi gospodarstwa rolnego, nie mógł odnieść w postępowaniu podatkowym zamierzonego skutku (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 567/17).

Mając na uwadze opisane wyżej obowiązki i kompetencje, z jednej strony organów podatkowych, a z drugiej organu ewidencyjnego (starosty), należy stwierdzić, że całkowicie błędne jest stanowisko Skarżącego, jakoby decyzja I instancji winna być uchylona celem uregulowania we własnym zakresie ewidencji gruntów przez Starostwo Powiatowe w T..

Wbrew zarzutom skarg organy jednoznacznie i prawidłowo wskazały również, na podstawie jakiego przepisu prawa i jakiego stanu faktycznego ustaliły należne podatki. Trzeba podkreślić, że organy podatkowe czyniąc zadość art. 122 O.p. podjęły w sprawie niniejszej wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ustaliły wszystkie okoliczności sprawy potrzebne do określenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania przepisów prawa. W konsekwencji niewadliwie na podstawie art. 21 P.g.k. oraz przepisów u.p.o.l. odwołały się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i na ich podstawie ustaliły należny podatek. Uzasadnienie zaskarżonych decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane przez przepisy Ordynacji podatkowej (art. 210 O.p.).

Na marginesie trzeba jeszcze wskazać, że w sprawie niniejszej organy nie mogły naruszyć wymienionych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, Kodeksu postepowania cywilnego oraz Kodeksu cywilnego, gdyż nie miały one zastosowania w sprawie podatkowej. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów O.p. (art. 210, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187, art. 188 i art. 191 O.p.)

Końcowo, Sąd jeszcze raz wyjaśnia, że dopiero ewentualna ostateczna zmiana danych w ewidencji gruntów, o którą jako właściciel czy współwłaściciel nieruchomości może wystąpić Skarżący, może spowodować inny sposób obliczenia spornego podatku. Dokonywanie zmian danych w ewidencji gruntów, ze względu na położenie nieruchomości jak i ustawowe uprawnienia, leży w wyłącznej kompetencji Starosty [...], a nie organów podatkowych. Sąd administracyjny nie może natomiast kontrolować działania Starosty w przedmiocie zmian w ewidencji w trakcie postępowania dotyczącego kontroli decyzji dotyczących ustalenie zobowiązania podatkowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym bowiem strony nie wnioskowały o przeprowadzenie rozprawy zdalnej.