Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1663/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry – w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] lutego 2015 r. wymierzającą skarżącemu karę pieniężną za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry w łącznej wysokości [...] zł. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi wniesionej skarżącego R. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Pismem z dnia 18 stycznia 2016 r. skarżący zgłosił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co związane jest z wezwaniem organu do uregulowania kary pieniężnej.

W uzasadnieniu tego wniosku skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie istnieje ryzyko utraty przez niego płynności finansowej i wyrządzenia znacznej nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonych decyzji podatkowych, co może doprowadzić do zamknięcia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, braku możliwości spłaty kredytu hipotecznego oraz dalej idących negatywnych skutków dla jego rodziny. Skarżący przedstawił swoją sytuację finansową z końcową konkluzją, że kwota nałożonej kary pieniężnej przekracza dochód, jaki uzyskał w całym 2015 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Według zaś art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przytoczył, istotne w jego ocenie, okoliczności świadczące o zachodzącym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez wykonanie zaskarżonej decyzji.

Podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych ugruntowany jest pogląd, że taki rodzaj nałożonego obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się nienależne. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wskazano, zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują inne, szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Skarżący stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do znacznej straty finansowej i może spowodować konieczność zaprzestania przez niego dotychczasowej działalności, a w konsekwencji jej zamknięcie. Jednakże na poparcie tego rodzaju wniosków nie przywołał żadnych konkretnych dowodów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje rzeczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na potwierdzenie swoich twierdzeń strona przedłożyła następujące dokumenty: podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od styczenia do listopada 2015 r., rozliczenie dochodu z remanentem za ten sam okres, dwa harmonogramy spłat kredytu hipotecznego, jak również decyzję Starosty L. z dnia 22 lipca 2014 r. o uznaniu M. W. za osobę bezrobotną i przyznaniu jej zasiłku dla bezrobotnych od dnia 22 lipca 2014 r. do dnia 17 stycznia 2015 r.

W ocenie Sądu przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty w sposób wybiórczy przedstawiają jej aktualną sytuację finansową i nie świadczą o możliwości utraty przez nią płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku podsumowania księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do listopada 2015 r. wynika bowiem, że skarżący – pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej – w podanym okresie uzyskał przychód w kwocie [...]zł. Dokonał również zakupu towarów handlowych i materiałów na kwotę [...]zł. Wysokość miesięcznych rat z tytułu spłaty kredytu wskazana we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na około [...] zł, nie pokrywa się z dokumentami złożonymi przez stronę. Jak wynika bowiem z harmonogramu spłat kredytu dotyczącego umowy kredytowej nr [...], wysokość płatności przedstawia się następująco: na dzień 1.02.2016 r. – [...] zł, na dzień 29.02.2016 r. – [...] zł, a na dzień 30.03.2016 r. – [...] zł. Harmonogram spłat kredytu dotyczącego drugiej umowy kredytowej nr [...] określa, że wysokość płatności wynosi: na dzień 29.01.2016 r. – [...] zł, na dzień 29.02.2016 r. – [...] zł, zaś na dzień 29.03.2016 r. – [...] zł.

W tej sytuacji wymierzona już skarżącemu kara pieniężna, nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący bowiem nie uprawdopodobnił, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej. Sam fakt, że kwota ta przekracza roczny zysk – który osiągnął w 2015 r. – bez wykazania, jaka jest jego aktualna sytuacja finansowa, poza wskazanymi wyżej dokumentami, nie może przesądzać i nie przesądza o zdolnościach płatniczych skarżącego, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji działalności, tym bardziej że skarżący zamknął przecież 2015 rok dodatnim wynikiem finansowym i nie twierdził, by utracił płynność finansową. Podkreślić natomiast należy, że wciąż prowadzi dochodową działalność gospodarczą.

W takich okolicznościach – w ocenie Sądu – stanowisko skarżącego nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku, a przedstawiona argumentacja jest tylko hipotetyczna. Tym samym nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazać też należy, że na podstawie dołączonych do akt kserokopii dokumentów oraz powołanych we wniosku okoliczności, nie sposób wywieść możliwości nastąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności.

Brak wykazania przez skarżącego należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez Sąd zaskarżonej decyzji – uniemożliwia zaś uwzględnienie wniosku.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.