Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 570/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 186 poz 1322
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant: Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie rejestracji pojazdu i odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. - po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji pierwszoinstancyjnej uchylającej decyzję z dnia [...] marca 2010 r. o rejestracji pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym VIN [...], pod numerem rejestracyjnym [...], na rzecz skarżącego i "A" S.A. i odmawiającej rejestracji tego pojazdu – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podniosło, że normatywną podstawę orzekania w przedmiocie rejestracji pojazdów stanowią przepisy art. 72 i nast. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze. zm.) zwanej dalej "ustawą" oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322 ze. zm.) - zwanego dalej "rozporządzeniem".

Następnie wskazało, że pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym VIN [...], na podstawie decyzji Starosty L. z dnia [...] grudnia 2009 r. (nr [...]) zarejestrowany był na rzecz J. W., zamieszkałego w G. S., ul. [...] i otrzymał numer rejestracyjny [...]. Jednakże wobec powzięcia informacji, że wyrokiem z dnia [...] lutego 2012 r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w L. S. II Wydział Karny uznał J. W. winnego popełnienia czynu zabronionego tj. że w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wyłudził ze Starostwa Powiatowego w L. S. poświadczenie nieprawdy w postaci dowodu rejestracyjnego opisanego pojazdu, o numerze rejestracyjnym [...], przez przedłożenie podrobionej umowy zakupu tego pojazdu wraz z kompletem dokumentów niezbędnych do uzyskania decyzji o rejestracji, podczas gdy w rzeczywistości nigdy nie nabył takiego pojazdu i nie zamierzał go użytkować, Starosta L., decyzją z dnia [...] września 2012 r. (nr [...]), po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji wymienionego pojazdu, uchylił opisaną decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. o rejestracji tego pojazdu na rzecz J. W. i odmówił zarejestrowania tego pojazdu. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] października 2012 r.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżący, działając za pośrednictwem pełnomocnika, wystąpił do Prezydenta W. o rejestrację na jego rzecz oraz na rzecz "A" S.A. spornego pojazdu, przedstawiając m. in. dowód rejestracyjny tego pojazdu (rej. [...]), wydany przez Starostę L., wskazujący na jego rejestrację na rzecz J. W.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]) Prezydent W. zarejestrował, na rzecz skarżącego oraz "A" S.A., sporny pojazd, jednakże w związku z opisaną decyzją Starosty L. z dnia [...] września 2012 r. (nr [...]), na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. ([...]) wznowił, z urzędu, postępowanie w sprawie rejestracji, na rzecz skarżącego oraz na rzecz "A" S.A., opisanego pojazdu, a następnie w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał, zaskarżoną decyzję.

Zdaniem organu odwoławczego opisane okoliczności bezspornie wskazują, że przedstawiony przez skarżącego dowód rejestracyjny wydany przez Starostę L. poświadczający rejestrację pojazdu marki [...], VIN [...] i numerze rejestracyjnym [...] na rzecz J. W. nie mógł stanowić podstawy jego rejestracji, gdyż nie odpowiada wymogom art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy. Wobec faktu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia o odmowie rejestracji tego pojazdu na rzecz poprzednika skarżącego – J. W. - wskazany dowód rejestracyjny nie mógł również stanowić dowodu uprzedniej rejestracji opisanego pojazdu. Na poparcie tegoż stanowiska organ przywołał treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 listopada12 r. (II SA/GL 560/12 LEX nr 1248871).

Dalej organ (przywołując stosowne wyroki sądów administracyjnych) podniósł, że tytuł prawny (prawo własności) poprzednika skarżącego do wskazanego pojazdu, zostało skutecznie podważone i zakwestionowane, gdyż przedłożony przez J. W., na potrzeby postępowania rejestracyjnego, dokument mający stanowić dowód własności tego pojazdu okazał się podrobiony, wobec czego nie spełniał wymogów art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy i nie mógł stanowić podstawy rejestracji.

Organ II instancji podkreślił, że rejestracja pojazdu może nastąpić wyłącznie

w przypadku pojazdu, który stanowi uregulowany przedmiot własności.

Końcowo odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania - art. 10 i 81 k.p.a, za orzecznictwem sądów administracyjnych, organ II instancji wskazał, że ewentualne naruszenie przez organ administracji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu musi być skorelowane ze skutkami tego naruszenia wobec wyniku danej sprawy, co oznacza, że niezbędnym jest wykazanie istotnego wpływu tego rodzaju uchybienia na rozstrzygnięcie organu czy wykazanie, że naruszenie tej zasady uniemożliwiło stronie dokonania kluczowych czynności procesowych czy dowodowych (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10 LEX 786594, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2011 r., VII SA/Wa 212/11, LEX 996668).

Od niniejszej decyzji skarżący wywiódł skargę do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny przez ustalenie, że dowody nabycia pojazdu przedstawione przez niego we wniosku o rejestrację pojazdu, a wymagane przez ustawę o ruchu drogowym nie są wystarczające do jego rejestracji, mimo tego, że nie ustalono, kto jest właścicielem pojazdu, ani czy pojazd ten w ogóle został przez któregokolwiek z poprzednich właścicieli utracony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 wskazanej wyżej ustawy). Badając legalność zaskarżonego orzeczenia sąd administracyjny ocenia czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, że nie budzą wątpliwości ustalenia poczynione przez organy administracji w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), rejestracji dokonuje się m.in. na podstawie:

1/ dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art.73 ust. 5;

2/ karty pojazdu, jeżeli była wydana;

3/ wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli są wymagane;

4/ zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego UE /.../., potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego

5/ dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany;

6/ dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim UE i jest rejestrowany po raz pierwszy;

6a/ dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy /.../;

8/ zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzający:

a/ uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich UE lub

b/ brak obowiązku, o którym mowa w lit. a jeżeli sprowadzany pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy, z zastrzeżeniem ust. 1a;

9/ dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych /.../.

Jak stanowi art. 73 ust. 1 ustawy, rejestracji pojazdu dokonuje na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana. Szczegółowe warunki i tryb rejestracji pojazdów określiło rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 186, poz. 1322 z 2007 r. ), które w § 2 ust. 1 stanowi, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, /.../ składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, do którego dołącza: dowód własności pojazdu, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany oraz tablice rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany; w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic rejestracyjnych lub konieczności zwrotu tych tablic do organu rejestrującego państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic rejestracyjnych dołącza stosowne oświadczenie.

Niespełnienie zaś któregoś z powyższych wymogów skutkuje odmową rejestracji pojazdu. Przepis art. 72 ust. 1 ustawy formułuje wymagania formalne rejestracji i musi być rozumiany restrykcyjne, co oznacza, że niespełnienie wymogu wskazanego pkt 5 tego przepisu tj. złożenia prawdziwego pod względem formalnym i materialnym dokumentu jakim jest dowód rejestracyjny pojazdu, który wcześniej był już rejestrowany stanowi bezwzględną przeszkodę do zarejestrowania samochodu.

W tym miejscu podkreślić należy, że skarżący nie zgłaszał wniosku o rejestrację samochodu nowego. Wnioskował o rejestrację samochodu marki [...], który był już wcześniej zarejestrowany na rzecz J. W. (decyzja Starosty L. z dnia [...] grudnia 2009 r.). Przedłożył dowód rejestracyjny tego pojazdu (nr rejestracyjny [...]).wydany przez Starostę L., wystawiony na rzecz J. W. Tymczasem wyrokiem z dnia [...] lutego 2012 r. (sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w L. S. II Wydział Karny uznał J. W. winnego popełnienia czynu zabronionego tj. że w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wyłudził ze Starostwa Powiatowego w L. S. poświadczenie nieprawdy w postaci dowodu rejestracyjnego opisanego pojazdu, o numerze rejestracyjnym [...], przez przedłożenie podrobionej umowy zakupu tego pojazdu wraz z kompletem dokumentów niezbędnych do uzyskania decyzji o rejestracji, podczas gdy w rzeczywistości nigdy nie nabył takiego pojazdu i nie zamierzał go użytkować. Tym samym uznać należy, że tytuł prawny J. W. (poprzednika prawnego skarżącego) do wskazanego pojazdu został prawnie podważony.

W takich okolicznościach sprawy Starosta L. – prawidłowo - decyzją z dnia [...] września 2012 r. po wznowieniu postępowania, uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. o rejestracji tego pojazdu na rzecz J. W. i odmówił jego zarejestrowania. Przedłożony, bowiem przez niego, na potrzeby postępowania rejestracyjnego dokument mający stanowić dowód własności tego pojazdu okazał się być podrobiony, wobec czego nie spełniał wymogów z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy i jako taki nie mógł już stanowić podstawy jego rejestracji. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] października 2012 r. W tym miejscu podkreślić należy, że uchylenie w wyniku wznowienia postępowania decyzji administracyjnej na mocy, której pojazd został zarejestrowany pociąga również za sobą anulowanie dowodu rejestracyjnego, który stanowił potwierdzenie wydania decyzji o zarejestrowaniu. Konsekwencją zaś tego stanu rzeczy – co istotne w niniejszej sprawie - jest konieczność wznowienia postępowania, w którym podmiot ubiegający się o kolejną rejestrację przedłożył taki unieważniony później dowód. Przedstawiona regulacja prawna odnosząca się do kwestii rejestracji pojazdów odzwierciedla, bowiem koncepcję swoistej ciągłości określonych co do formy i treści zdarzeń prawnych, gdyż wydana przez właściwy organ decyzja o rejestracji pojazdu stanowi podstawę kolejno wydanych decyzji w tej sprawie co do tego samego samochodu. Konstrukcja ta znalazła – prawidłowo - odzwierciedlenie w kontrolowanej sprawie.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że J. W., jako poprzednik prawny skarżącego nie przedłożył wymaganego przepisami prawa dokumentu dowodzącego, że był on właścicielem przedmiotowego samochodu. Przedłożona bowiem pierwotnie przez niego do rejestracji umowa kupna – sprzedaży samochodu – jako podrobiona - nie mogła zostać uznana za dowód własności tego pojazdu. Zgodnie, zatem z zasadą nemo plus

iuris nie mógł on skutecznie zbyć tego prawa na rzecz skarżącego. Skoro natomiast

w kontrolowanym postępowaniu po dokonaniu rejestracji, okazało się, że skarżący nabył samochód od osoby, która jego właścicielem de facto nie była, to stwierdzenie tego stanu rzeczy, oznacza, że skarżący nie przedstawił autentycznego dowodu rejestracyjnego pojazdu, a zatem nie spełnił wymogu zawartego w art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.