Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2186/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: - Sędzia WSA Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności gruntu postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 2186/15, odrzucił skargę A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności gruntu. Powodem odrzucenia skargi było niewykonanie przez skarżącą wezwania z dnia 17 grudnia 2015 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie jej 4 odpisów. Wezwanie to zostało uznane za skutecznie doręczone skarżącej w dniu 11 stycznia 2016 r., w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a.

Na postanowienie powyższe skarżąca wniosła zażalenie oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał na przedwczesność tego wniosku i podniósł, iż początek terminu do jego złożenia wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia ostatecznie rozstrzygającego w przedmiocie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi.

Postanowieniem z dnia 28 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powołane zażalenie, gdyż strona nie uzupełniała jego braków formalnych.

Na postanowienie o odrzuceniu zażalenia skarżąca wniosła zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt I OZ 1842/16.

Odpis orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego został skarżącej doręczony w dniu 22 grudnia 2016 r., a w dniu 29 grudnia 2016 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych opisanej na wstępie skargi, poprzez przedłożenie jej 4 odpisów. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że nie otrzymała żadnego z dwóch awiz, o których mowa w uzasadnieniu postanowienia Sądu z dnia 3 lutego 2016 r. Podniosła, iż skrzynka pocztowa jest sprawdzana 2-3 razy w tygodniu i żaden z członków rodziny, także mąż skarżącej nie znaleźli żadnego awizo. W związku z czym strona wystąpiła z reklamacją do urzędu pocztowego. Jednocześnie, w ocenie skarżącej, niedochowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi stanowiło skutek okoliczności, na które nie miała żadnego wpływu, gdyż z powodu niesprawnego działania poczty nie była poinformowana o żądaniu Sądu.

Z nadesłanego przez skarżącą pisma Biura Ładu Korporacyjnego i Zgodności Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] marca 2016 r., stanowiącego odpowiedź na reklamację skarżącej dotyczącą doręczenia przesyłki sądowej wynika, że przesyłka została skierowana do doręczenia w dniu 28 grudnia 2015 r. Ze względu na nieudaną próbę doręczenia przesyłki adresatowi, została ona awizowana i przekazana do odbioru w Filii Urzędu Pocztowego [...]. Zawiadomienie informujące o nadejściu przesyłki zostało pozostawione w skrzynce oddawczej w dniu awizowania. Powtórne zawiadomienie zostało wygenerowane w dniu 5 stycznia 2016 r. i doręczone do skrzynki oddawczej w dniu 7 stycznia 2016 r. Po upływie terminu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej nastąpił jej zwrot do nadawcy w dniu 13 stycznia 2016 r. Zatem w ww. piśmie podkreślono, że zastosowana procedura awizacyjna nastąpiła zgodnie z przepisami. Jednocześnie wskazano, iż zawiadomienia o nadejściu przesyłki pozostawiane są w skrzynkach oddawczych w formie przesyłek nierejestrowanych, w związku z czym nie można się odnieść w sposób jednoznaczny do zastrzeżeń strony w kwestii braku awiza w skrzynce pocztowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W orzecznictwie sądowym można wskazać następujące przykłady okoliczności faktycznych, które nie uzasadniają braku winy w uchybieniu terminu np. dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA/Wa 1329/01, niepubl.), nieznajomość prawa (wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127), przebywanie na urlopie w okresie awizowania przesyłki (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 2384/03, niepubl.) niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.), zwolnienie lekarskie od pracy (wyr. NSA z dnia 4 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1243/97, LEX nr 36 902).

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że wniosek strony z dnia 29 grudnia 2016 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wniesiony został z zachowaniem terminu. Jednakże ze wskazanych przez stronę argumentów i przedstawionych dokumentów nie wynika aby skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. Nie może bowiem zasługiwać na uwzględnienie Sądu niepotwierdzone negowanie przez skarżącą okoliczności pozostawienia w skrzynce oddawczej adresata awiza przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Tym bardziej, że z adnotacji urzędu pocztowego znajdujących się na kopercie zwróconej Sądowi przesyłki (k.26) wynika, iż awizacja tej przesyłki nastąpiła zgodnie z przepisami, co potwierdza również treść pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] marca 2016 r. (k.64.).

Zdaniem Sądu powołane uzasadnienie wniosku oraz przedstawione w tym zakresie przez skarżącą dokumenty (reklamacja z dnia 19 lutego 2016 r. i pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] marca 2016 r.) nie dają podstaw do przywrócenia uchybionego terminu. Wobec czego niezasadne było uwzględnienie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Na marginesie należy zauważyć również, że w zapadłym w sprawie postanowieniu z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt I OZ 1842/16, o odrzuceniu zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż nie zasługują na uwzględnienie zarzuty strony o nieotrzymaniu w sprawie korespondencji w sytuacji, gdy przesyłka pocztowa z wezwaniem znajduje się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.