Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1510/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 624  Powszechny obowiązek obrony kraju
Skarżony organ: Wojewódzka Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 3 grudnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Jacek Hyla Sędzia NSA: Anna Orłowska Sędzia WSA: Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Protokolant: Beata Kaczmar po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2004r., na rozprawie sprawy ze skargi P. G. na decyzję Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia 26 kwietnia 2002r., nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

3 II SA/Gd 1510/02

Uzasadnienie

Powiatowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 05 marca 2002 r. stwierdziła, że P. G. jest zdolny do służby wojskowej - kategoria A po rozpoznaniu na podstawie § 34 pkt 1 - skrzywienie kręgosłupa nie upośledzającego sprawności ustrojowej, na podstawie § 24 pkt 1 próchnicę uzębienia i § 13 pkt 2 - krótkowzroczności.

W odwołaniu do powyższego orzeczenia P G. zarzucił, że komisja lekarska bardzo ogólnikowo i pobieżnie oceniła jego stan zdrowia. Mimo przedłożenia przez niego kartoteki lekarskiej odnośnie leczenia neurologicznego komisja nie wyciągnęła z niej należytych wniosków. Zarzucił, iż mimo znacznego skrzywienia kręgosłupa nie przeprowadzono badań ortopedycznych ani okulistycznych mimo, że zgłaszał, iż ma bóle i zawroty głowy.

Wojewódzka Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 26.04.2002 r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie, ograniczając się do powtórzenia uzasadnienia jakie zawarł organ I instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. G. zarzucił, że organ II instancji nie wziął pod uwagę zarzutów zgłoszonych w odwołaniu podtrzymując pierwotnie wydane orzeczenie.

W odpowiedzi na skargę organ podał, że dokonał wnikliwej analizy podniesionych w odwołaniu zarzutów jak również interpretacji wyników badań zawartych w dokumentacji medycznej. Nadto podkreślił, że skarżący przed komisją nie podnosił schorzeń kardiologicznych, o których dodatkowo pisze w skardze. Z powyższych względów wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl przepisu art 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. (Dz. U. nr 153 poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 ust. 1).

Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji publicznej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Postępowanie przed wojskowymi komisjami lekarskimi w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej reguluje szczegółowo rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 57 poz. 278 ze zm.).

Zgodnie z § 19 ust. 1 powyższego rozporządzenia orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej powinno zawierać rozpoznanie lekarskie, ustalenie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, a w razie stwierdzenia chorób i ułomności - określenie ich związku ze zdolnością do służby wojskowej oraz szczegółowe uzasadnienie orzeczenia i pouczenie o prawie wniesienia odwołania. Z uwagi na zasadę wyrażoną w art. 140 K.p.a. powyższe wymogi formalne, w tym obowiązek szczegółowego uzasadnienia orzeczenia, mają również zastosowanie do orzeczeń wydanych przez wojskowe komisje lekarskie rozpatrujące odwołania w trybie § 32 cytowanego rozporządzenia.

Zarówno ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1992 r. nr 4 poz. 16 ze zm.) jak również wydane na jej podstawie cytowane wyżej rozporządzenie wykonawcze nie precyzują jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej.

Wobec tego w tym zakresie stosować należy przepis art. 107 § 3 K.p.a. zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, iż z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) wynika obowiązek organu odwoławczego do rozpatrzenia sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że organ ma obowiązek dokonać merytorycznej i prawnej oceny zasadności kwestionowanej decyzji i rozpatrzyć wszystkie żądania strony, w tym podnoszone w odwołaniu oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.

Na gruncie przepisów o powszechnym obowiązku obrony wyrazem powyższej zasady dwuinstancyjności postępowania jest przepis § 32 ust. 3 cyt. rozporządzenia MON zgodnie z którym wojskowa komisja lekarska rozpatrująca odwołanie może utrzymać w mocy kwestionowane orzeczenie, uchylić je bądź zarządzić ponowne badanie i wydanie nowego orzeczenia przez komisję niższego szczebla albo uchylić kwestionowane odwołaniem orzeczenie i wydać nowe.

W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej nie spełnia wymogu określonego przepisem art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się w nim do zarzutów przedstawionych w odwołaniu ograniczając się do powtórzenia rozpoznania dokonanego przez organ I instancji.

Zauważyć należy, że skarżący wskazywał w odwołaniu na występujące u niego schorzenia neurologiczne na dowód których przedłożył dokumentację lekarską dotyczącą ich leczenia. W uzasadnieniu organ nie podał jaka była treść niniejszej dokumentacji lekarskiej, czy i jakie jednostki chorobowe były w niej rozpoznane. W konsekwencji organ nie wskazał w sposób prawidłowy na jakich dowodach ostatecznie się oparł oraz z jakich przyczyn innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z akt nie wynika również aby kwestie podnoszone przez skarżącego były poddane ocenie lekarza z zakresu neurologii.

Wobec stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, 7 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 grudnia 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 57 poz. 278 ze zm.), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 145 § 1 pkt lc ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270). Na mocy art. 151 w/w ustawy Sąd orzekł w pkt. 2 wyroku.

MK