Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 773/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121, 122 i 123; art. 181; art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 5 ust. 1 pkt 1; art. 29 ust. 1; art. 99 ust. 12
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant st. sekr. sądowy Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Spółka Komandytowa z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 zw. z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako O.p.), Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...]nr [...], na mocy której określono skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004 r. w wysokości [...]zł.

W jej uzasadnieniu przywołał następujący stan faktyczny sprawy.

Spółka komandytowa pod nazwą A została utworzona aktem notarialnym z [...] 2001 r. Rep. [...]. Jej komplementariuszem został wówczas B. ., natomiast komandytariuszami P. S., M. D. i J.M.. Po kilku zmianach w składzie osobowym uzyskała ona nazwę A B. P. Spółka komandytowa z siedzibą w Z., jako że według odpisu z rejestru przedsiębiorców z [...]2004 r. komplementariuszem Spółki był nadal B. P., natomiast komandytariuszem została I. P.. Ponieważ w złożonej przez Spółkę [...] 2004 r. w Urzędzie Skarbowym w Z. deklaracji VAT-7 za czerwiec 2004 r. wykazano nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...]zł, pracownicy tego Urzędu w dniach od 9 marca do 24 kwietnia 2009 r. przeprowadzili kontrolę w zakresie prawidłowości deklarowanego podatku od towarów i usług. Z przedłożonych do kontroli ewidencji zakupów i sprzedaży VAT ustalono, że podatek naliczony za czerwiec 2004 r. od wartości netto [...]zł wynosił [...]zł, natomiast podatek należny od kwoty [...]zł wynosił [...]zł. Po sprawdzeniu wszystkich faktur VAT organ zakwestionował trzy faktury dotyczące zakupu usług telekomunikacyjnych i usuwania odpadów na łączną kwotę [...]zł (VAT [...]zł), które nie są przedmiotem sporu, jak również wystawioną dla B J.C., B.C. fakturę VAT za dzierżawę pomieszczeń biurowych na kwotę [...]netto (VAT [...]zł). Faktura ta nie dokumentowała rzeczywiście świadczonych usług. Przeprowadzone czynności sprawdzające, kontrole krzyżowe oraz protokoły z przesłuchań w charakterze świadków kontrahentów B i samego B.C. (vide: protokoły z: [...]maja 2005 r., [...]września 2005 r., [...] listopada 2005 r., [...]grudnia 2005 r., [...]czerwca 2007 r. oraz [...] lipca 2007 r.), a nadto zgromadzony przez Centralne Biuro Śledcze KGP w K.materiał dowodowy dowodził, że B. C. nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej polegającej na handlu paliwem i węglem, a zawarte przez niego transakcje odzwierciedlały jedynie sprzedaż "fakturową", która nie wiązała się z rzeczywistym przepływem towarów czy świadczeniem usług, co oznaczało, iż pełnił on jedynie funkcję kolejnego ogniwa w łańcuchu podmiotów pozorujących sprzedaż paliw płynnych i stałych m.in. wystawiając "fikcyjne" faktury VAT. Jego rola sprowadzała się wyłącznie do obrotu fakturami, jako że nie był on rzeczywistym właścicielem towarów handlowych (paliwa i węgla) sprzedawanych w roku 2004 pod firmą B, gdyż działalność gospodarczą pod wskazaną wyżej firmą w rzeczywistości prowadziło A Spółka komandytowa, co potwierdziły protokoły z zeznań B.C., B.P., P.S. i T.B.. Tym samym to ta Spółka winna była w rejestrach sprzedaży rozliczyć podatek VAT z tytułu dokonanych transakcji. Dlatego też faktury VAT, gdzie B S.C. B. C., J. C. figurowała jako sprzedawca nie mogły być ujęte w rozliczeniu tego podmiotu, gdyż ta nie wykonywała czynności podlegających opodatkowaniu we własnym imieniu i na własny rachunek. Ponadto w akcie oskarżenia z [...]czerwca 2008 r. sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Okręgowej w C. oskarżył m.in. B. P. i P. S. (wspólników Spółki A) o to, że w okresie od [...] października 2002 r. do czerwca 2004 r. w B. i Z., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw, polegających na poświadczaniu nieprawdy i podrabianiu faktur VAT dokumentujących zakup i sprzedaż oleju napędowego, narażaniu na uszczuplenia podatku od towarów i usług z tytułu obrotu olejem napędowym i legalizowaniu środków finansowych pochodzących z tych przestępstw, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami m.in. B. C., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, faktycznie kierując działalnością C z Z. i B z Z., polecili B. C. właścicielowi C z Z. oraz współwłaścicielowi B z Z. przyjmowanie i wystawianie poświadczających nieprawdę faktur VAT zakupu i sprzedaży oleju napędowego i węgla oraz dokumentów KP, KW i WZ.

Ustalenia te stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za czerwiec 2004 r. wobec A B. P.(vide: postanowienie z [...] 2009 r. nr [...]), które po dopuszczeniu zebranych w sprawie materiałów dowodowych (vide: postanowienie z [...]2009 r. nr [...]) zakończyło się decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...]2009 r. nr [...], na mocy której określono skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004 r. w wysokości [...]zł.

Rozstrzygniecie to zostało zaskarżone przez pełnomocnika Spółki, który w odwołaniu kierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w K. zarzucił organowi pierwszej instancji wydanie decyzji jedynie w oparciu o dowody przeprowadzone w sprawie karnej, które nie zostały w żaden sposób zweryfikowane w prowadzonym przez niego postępowaniu podatkowym, czym naruszono art. 121, art. 122, art. 123, art. 191 i art. 210 § 4 O.p.

Odwołanie to nie zostało uwzględnione przez organ odwoławczy, który decyzją z [...]nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.. Uznał bowiem, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż zakwestionowana faktura, dotycząca dzierżawy pomieszczeń biurowych przez B S.C. od Spółki A, dokumentowała czynności, które nie zostały dokonane. Brak było jakichkolwiek okoliczności czy dowodów wskazujących na fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez B. C. we własnym imieniu i na własny rachunek, tj. w rozumieniu art. 3 pkt 9 O.p. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Ponadto cytując art. 180 § 1 i art. 181 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wyjaśnił, że nie ma prawnego nakazu, aby w toku postępowania podatkowego konieczne było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w postępowaniu karnym czy też w postępowaniu o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej. Twierdzenie przeciwne byłoby wadliwe chociażby z punktu widzenia zasady racjonalności prawodawcy i wewnętrznej niesprzeczności prawa. Jeśli bowiem jeden przepis prawa dopuszcza możliwość określonego działania to skorzystanie z tej możliwości nie może być jednocześnie uznane za naruszające inne normy prawne, a w każdym razie nie jest dopuszczalna wykładnia, która mogłaby prowadzić do wniosków o istnieniu takich naruszeń. Tym bardziej, że postępowanie podatkowe w sposób istotny różni się od postępowania karnego. Nie rozstrzyga się tu bowiem o winie ani o przyczynieniu się do powstania zaistniałych zdarzeń. Co do zasady nieistotne są również wrażenia, odczucia, zamiary i przekonania, a rozstrzygające znaczenie mają wyłącznie fakty powodujące powstanie określonych skutków prawnych. Fakty te musi wykazać organ podatkowy dokonując ponownego rozliczenia podatku od towarów i usług i określając inną niż wykazano w deklaracji VAT-7 kwotę zobowiązania podatkowego. W świetle powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w K., po ocenie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodów z postępowania kontrolnego, podatkowego i karnego, stwierdził, że jest on wewnętrznie spójny, a kwestionowane przez stronę zeznania złożone w postępowaniu karnym korelują z pozostałym materiałem dowodowym. Tym samym nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w rozstrzygnięciu podjętym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. w zakresie wyłączenia z rozliczenia sprzedaży Spółki A faktury VAT wystawionej dla C B. C. za dzierżawę pomieszczeń biurowych. Jak bowiem wynikało z zebranego w sprawie materiału dowodowego transakcja ta nie miała miejsca, a wystawiona faktura miała jedynie uwiarygodnić prowadzenie działalności we własnym imieniu przez B. C..

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego pełnomocnik Spółki wniósł skargę do Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając Dyrektorowi Izby Skarbowej naruszenie:

- art. 121, art. 122 i art. 123 O.p. poprzez ograniczenie się wyłącznie do materiałów pochodzących z postępowania karnego (bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i przesłuchania świadków czym ograniczono prawo strony do zadawania pytań i dokonywania ustaleń faktycznych, z których wynikałoby, że B. C.był rzeczywistym sprzedawcą paliwa, albowiem to na konto jego firmy nabywcy dokonywali płatności za kupione paliwo);

- art. 191 i art. 210 § 4 O.p., jako że bezkrytycznie przyjęto zebrane w postępowaniu karnym dowody, podczas gdy faktem powszechnie znanym jest, że wraz z postępem toczącego się postępowania treść zeznań i wyjaśnień składanych przez osobę, której postępowanie dotyczy i która od szeregu miesięcy przebywa w areszcie śledczym ulega modyfikacji;

- art. 4 O.p. i art. 217 Konstytucji RP poprzez nałożenie na podatnika obowiązku podatkowego, który nie został przewidziany wprost w polskim systemie prawa podatkowego, jako że żadna ustawa nie przewiduje możliwości przeniesienia przychodu z jednego podmiotu (tj. Firmy B S.C. B.C., J. C.) na inny (tj. A B. P. Sp. Komandytowa), który w obrocie gospodarczym nie był stroną, a co za tym idzie przeniesienie na niego zobowiązania podatkowego, w sytuacji gdy ten nie dokonywał żadnych czynności.

Zdaniem pełnomocnika organ podatkowy ustalił dwa sprzeczne zjawiska gospodarcze. Z jednej strony, na podstawie zeznań złożonych przez B. C. przyjął, że ten nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, a nadto nie dokonywał zakupu i sprzedaży paliw stałych i płynnych, gdyż prowadzona przez niego firma B nie dysponowała zbiornikami do przechowywania paliw. Magazyn paliw w B. wynajmowany był bowiem w rzeczywistości przez A B. P.. Natomiast z drugiej strony zeznania świadków (nabywców) paliw potwierdzają, iż zakupu paliw dokonywano od firmy C i to na jej konto dokonywano płatności za towar.

W związku z powyższym powołując się na treść art. 535 K.c. pełnomocnik skarżącej Spółki stwierdził, że to B. C. był sprzedawcą paliwa, a jego wyjaśnienia, złożone w chwili, kiedy od kilku miesięcy przebywał w areszcie śledczym nie mogą zmienić ustalonych faktów i zebranych dowodów. Dlatego za niezrozumiałe i pozbawione podstawy prawnej pełnomocnik Spółki uznał wyłączenie z przychodu kwoty [...]zł dotyczącej należności C za najem zbiorników paliwa, skoro B. C. osobiście dostarczał paliwa (tak zeznania H. L., str. 8-9 uzasadnienia decyzji), a nadto wyłączenie z kosztów Spółki A zakupu węgla od firmy C. Tym bardziej, że nie wyjaśniono, kto składał zamówienie i kto zamawiał transport węgla, bo przecież nie można zakładać, że węgiel ten A dostała za darmo.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K., podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowego jest decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego A Spółka Komandytowa B. P. z siedzibą w Z. w podatku od towarów usług za czerwiec 2004 r. (obecnie A W. K. Spółka Komandytowa z siedzibą w Z.). Zakres rozstrzygnięcia tą decyzją wyznacza zakres jej sądowej kontroli, co oznacza, że Sąd nie będzie się zajmował w niniejszej sprawie zobowiązaniami strony skarżącej w podatku od towarów i usług za inne okresy rozliczeniowe i nie będzie oceniał tego, co zostało rozstrzygnięte innymi decyzjami.

Organy podatkowe zakwestionowały rozliczenie strony skarżącej w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004 r. w dwóch aspektach: podatku naliczonego i podatku należnego.

W zakresie podatku naliczonego kwota [...]zł, będąca sumą kwot podatku naliczonego z trzech faktur (dwie faktury dotyczące zakupu usług telekomunikacyjnych oraz jedna dotycząca usuwania odpadów), została przesunięta do rozliczenia w deklaracji VAT-7 za lipiec 2004 r., co nie zostało zakwestionowane przez stronę skarżącą ani w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, ani w skardze.

W zakresie podatku należnego organy podatkowe zakwestionowały w rozliczeniu spółki kwotę [...]zł podatku należnego, która została naliczona w fakturze VAT nr [...]z [...] czerwca 2004 r. wystawionej dla B B.C., J.C. za dzierżawę pomieszczeń biurowych. Ta zatem kwestia podlega ocenie Sądu w niniejszej sprawie, bowiem w tym zakresie strona skarżąca zakwestionowała ustalenia orzekających w sprawie organów co do pozornego charakteru usługi wymienione w tej fakturze. W pozostałym zakresie orzeczenie organów podatkowych o wysokości zobowiązania strony skarżącej w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004 r. jest konsekwencją tego, co zostało rozstrzygnięte w odrębnej decyzji dotyczącej zobowiązania spółki w tym podatku za maj 2004 r. Skarg na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącą zobowiązania za maj 2004 r. została odrzucona prawomocnym postanowieniem Sądu z 1 lutego 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 772/11 a zatem, zgodnie z tym, co tu już Sąd wskazał, kwestie w niej rozstrzygnięte nie podlegają ocenie w niniejszej sprawie.

Eliminując z rozliczenia strony skarżącej kwotę [...]zł podatku należnego organy podatkowe uznały, że faktura VAT nr [...] z [...]2004 r. wystawiona dla B B.C., J.C. dotyczy czynności, która w rzeczywistości nie miała miejsca.

Jest to ustalenie prawidłowe, znajdujące podstawy w zgromadzonym materiale dowodowym. Praktycznie wszystkie materiały dowodowe prowadzą do takiego wniosku, a przede wszystkim protokoły z przesłuchań w charakterze świadków kontrahentów B i samego B.C., który przyznał, że nie prowadził działalności gospodarczej, że jego rola ograniczała się do wystawiania fikcyjnych faktur VAT (vide: protokoły z: [...]2005 r., [...]września 2005 r., [...] listopada 2005 r., [...]grudnia 2005 r., [...] czerwca 2007 r. oraz [...]lipca 2007 r.). Zeznał ponadto, że otrzymywał od firmy A dwa tysiące zł miesięcznie na pokrycie kosztów swej działalności.

Do takiego wniosku uprawnia również materiał dowodowy zgromadzony przez Centralne Biuro Śledcze KGP w K., omówiony w uzasadnieniach decyzji organu pierwszej i drugiej instancji.

Ocena tak zebranego materiału dowodowego jest trafna, w zasadzie nie ma w nim żadnych podstaw do przyjęcia ustalenia, które prezentuje strona skarżąca, jakoby B. C. prowadził działalność gospodarczą, a co za tym idzie, tu wracamy na grunt podatku za czerwiec 2004 r., faktura nr [...]z [...]czerwca 2004 r. obrazowała rzeczywisty przedmiot opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jakim miała by być kwota należna z tytułu odpłatnego świadczenia wymienionej w niej usługi.

Sąd nie zgodził się z zarzutem strony skarżącej o naruszeniu przez orzekające w sprawie organy art. 121, art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej wskutek wydania decyzji na podstawie materiałów dowodowych z postępowania karnego oraz wskutek zaniechania przesłuchania świadków w obecności podatnika, czym ograniczono mu czynny udział w postępowaniu. Trafnie podkreślił w tym zakresie organ odwoławczy, że dopuszczalność wykorzystania w postępowaniu podatkowym materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe wynika wprost z art. 181 Ordynacji podatkowej. Nie można zatem uznać, że zachowanie w granicach naznaczonych art. 181 tej ustawy prowadzi do naruszenia innych jej przepisów.

Nie miało też miejsca naruszenie prawa strony do czynnego udziału w każdej fazie postępowania podatkowego. Dowodami, jakie organy podatkowe dopuściły w tym postępowaniu są materiały zgromadzone w postępowaniu karnym. Moglibyśmy mówić o naruszeniu uprawnień podatnika wówczas, gdyby odmówiono mu zapoznania się z tymi dowodami i wypowiedzenia się co do ich treści, co nie miało miejsca i czego strona nie podnosi. Nie można natomiast formułować zarzutu naruszenia uprawnień strony poprzez niezapewnienie jej udziału w czynności procesowej, której w postępowaniu nie przeprowadzono. Inna rzeczą jest czy należało takie dowody przeprowadzić. W tym zakresie Sąd uznał, że materiał dowodowy już zgromadzony w sprawie zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej pozwalał na dokonanie ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Należałoby wskazać istotne powody dla powtórzenia czynności, których dokonano w postępowaniu karnym, a takich strona nie wskazuje. Twierdzenie, że wraz z postępem toczącego się postępowania treść zeznań (wyjaśnień) składanych przez osobę, której postępowanie dotyczy ulega modyfikacji jest zbyt dowolne, by uzasadniało ponawianie postępowania dowodowego.

Polemika strony skarżącej ze stanowiskiem organów podatkowych polega w zasadniczej mierze na innej interpretacji materiału dowodowego, na dokonywaniu odmiennych ustaleń. Trzeba tu zatem podkreślić, że przyjęcie przez organ podatkowy ustaleń odmiennych od tych, jakie prezentuje strona skarżąca, nie stanowi samo w sobie o naruszeniu prawa. Jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest zasada wynikająca z art. 191 Ordynacji podatkowej, czyli zasada swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z nią organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że:

- należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania,

- materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie,

- ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy,

rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego,

(tak B.Adamiak w odniesieniu do tej samej zasady funkcjonującej w K.p.a. w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1996r. str.376 - 378). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do wszystkich, zgłoszonych przez skarżącego twierdzeń i powołanych przez niego dowodów.

Należy jednocześnie podkreślić, że zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy mają zeznania B. C., który zeznał, że pieniądze na utrzymanie swej działalności (fikcyjnej) otrzymywał od firmy A. Tą sytuację należy przełożyć na zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług w odniesieniu do strony skarżącej i stwierdzić, że przedmiotem opodatkowania tym podatkiem, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jest odpłatne świadczenie usług. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 1 tej ustawy podstawą opodatkowania jest obrót, a obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży. W tej sytuacji nawet jeśli istniała umowa dzierżawy pomieszczeń biurowych pomiędzy stroną skarżąca a B, to dla strony skarżącej nie było to odpłatne świadczenie usług, skoro strona skarżąca nie pobierała z tego tytułu wynagrodzenia, a wręcz pokrywała koszty działalności tej spółki. W tym sensie nie było przedmiotu opodatkowania po stronie firmy A, a więc nie mógł powstać podatek należny z tego tytułu. Wyeliminowanie zatem z rozliczenia podatku od towarów i usług strony skarżącej za czerwiec 2004 r. kwoty podatku należnego z faktury nr [...]z [...] czerwca 2004 r. było uzasadnione. Określenie wysokości zobowiązania podatkowego strony skarżącej słusznie zostało dokonane przez organy podatkowe w trybie art. 99 ust. 12 tej ustawy.

Ostatni z zarzutów skargi o naruszeniu art. 4 Ordynacji podatkowej i art. 217 Konstytucji RP poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku podatkowego nieprzewidzianego wprost w polskim systemie prawa podatkowego nie przystaje do ocenianej w tym postępowaniu decyzji. Można jedynie przypuszczać, że jest on wynikiem złożenia skarg o jednakowej treści na różne decyzje podatkowe; być może zarzut ten można odnieś do decyzji dotyczących zobowiązań za inne miesiące, ale nie do tej sprawy.

Ostatnią kwestią, którą Sąd badał z urzędu jest kwestia przedawnienia. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przedawnienie zobowiązania w podatku od towarówki usług za czerwiec 2004 r. nastąpiłoby z końcem 2009 r. W tej jednak sprawie bieg terminu przedawnienia został zawieszony z mocy art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe skarbowe, którego podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiązało się z niewykonaniem tego zobowiązania, co miało miejsce 12 października 2004 r. Do czasu wydania decyzji odwoławczej nie nastąpiło prawomocne zakończenie tego postępowania.

Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)