Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2410/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 i 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. i E. K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy skreślenia z rejestru zabytków postanawia: odmówić I. K. i E. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 października 2013 r. I. K. i E. K. wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...]. W skardze skarżący poinformowali, że ww. decyzję otrzymali w dniu 2 października 2013 r., gdyż przebywali poza granicami kraju.

W odpowiedzi na skargę organ potrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż niniejsza skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. Podkreślił, że skarżący podnoszą, iż zaskarżoną decyzję otrzymali w dniu 2 października 2013 r. Na dowód tego twierdzenia do skargi dołączono kserokopię dokumentu "umowa zgłoszenie" z dnia [...] sierpnia 2013 r., z którego wynika, że skarżący w dniach od dnia [...] sierpnia do dnia [....] października 2013 r. byli uczestnikami rejsu z [...] do [...] . Natomiast ze znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że decyzja ta została skutecznie doręczona skarżącym w dniu 29 sierpnia 2013 r.

Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2013 r. zwrócono się do skarżących o sprecyzowanie twierdzenia zawartego w skardze wniesionej na ww. decyzję z dnia 12 sierpnia 2013 r., iż "przebywali poza granicami kraju" poprzez wskazanie, czy stanowi ono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Odpowiedzi na powyższe należało udzielić w terminie 7 dni pod rygorem uznania, iż ww. twierdzenie takiego wniosku nie stanowi. W odpowiedzi, skarżący w piśmie z dnia 7 stycznia 2014 r. wskazali, iż wnoszą o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...]. Kolejnym zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2014 r. wezwano skarżących na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję poprzez uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi oraz poprzez podanie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Powyższe należało wykonać w terminie 7 dni, od daty doręczenia zarządzenia. W dniu 27 stycznia 2014 r. do Sądu wpłynęła odpowiedź skarżących na powyższe. Skarżący poinformowali, że syn odebrał korespondencję, natomiast oni przebywali poza domem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Rozpoznawany wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodabniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przy czym, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (v. art. 87 § 3 ww. ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Wskazać też należy, iż przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu i stanowiących ważny powód zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. O braku winy można zatem mówić jedynie wówczas, gdy strona uchybiła terminowi na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia najwyższej staranności. Staranność strony należy oceniać przy użyciu miernika staranności, jakiej można oczekiwać od przeciętnego człowieka należycie dbającego o swoje sprawy. Brak uprawdopodobnienia przez stronę przyczyny uniemożliwiającej dokonanie czynności w terminie powoduje brak podstaw do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności (por. postanowienie NSA z 3 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 42/05).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie spełnili warunków wynikających z cyt. powyżej art. 87 p.p.s.a., w szczególności nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Zauważyć raz jeszcze należy, że skarżący zarządzeniem Sądu z 8 stycznia 2014 r. byli zobowiązani do wykazania braków formalnych wniosku, w tym do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżący udzieli odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. poinformowali, iż ich syn odebrał korespondencję (zawierającą zaskarżoną decyzję) w ich imieniu, a oni w tym czasie przebywali poza domem. Te wyjaśnienia skarżących nie znajdują jednak potwierdzenia w aktach sprawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że zaskarżona decyzja skierowana do skarżącej i w odrębnej korespondencji do skarżącego, została odebrana w jednym i drugim przypadku przez skarżącą, w tym samym dniu, tj. 29 sierpnia 2013 r. Podpis jaki widnieje na zwrotnych potwierdzeniach odbioru jest zaś identyczny, z tym jaki widnieje pod skargą. Tym samym trudno przyjąć argumentację skarżących za wiarygodną. Akta sprawy wskazują bowiem, iż w czasie kiedy skarżący mieliby przebywać za granicą, skarżąca podjęła przesyłkę w miejscu zamieszkania. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że strona, która wyjeżdża poza miejsce zamieszkania w trakcie postępowania, powinna tak zorganizować swoje sprawy, aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku. Skarżący wyjeżdżając za granicę i wiedząc, że będą przebywać przez określony czas poza miejscem zamieszkania, winni zatem podjąć czynności gwarantujące właściwe prowadzenie ich spraw. Jeżeli skarżący nie podjęli takich czynności, to nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 17/14).

Reasumując, Sąd przyjął, iż skarżący nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu. Okoliczności przedstawione przez skarżących nie świadczą bowiem o zachowaniu przez nich należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Skarżący nie powołali się na fakt, iż w terminie do wniesienia skargi znajdowali się w wyjątkowej i niezależnej od siebie sytuacji, uniemożliwiającej im zachowanie terminu do dokonania czynności.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.