Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2333/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26 § 1 - § 2, art. 27 § 1 pkt 3 , art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA del. Tomasz Adamczyk (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 650/12 w sprawie ze skargi E. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. O. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt VIII SA/Wa 650/12) oddalił skargę E. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan sprawy wyjaśnił, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 7 grudnia 2011 r. Działając reformatoryjnie umorzył postępowanie egzekucyjne w części dotyczącej nienależnie naliczonych odsetek. W pozostałej części odmówił zaś umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor IS wskazał między innymi przepisy art. 59 § 1 pkt 2 – 3 oraz § 3 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Wyjaśnił, że Naczelnik US ostateczną decyzją wymiarową z 20 września 2004 r. określił skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty 1999 r. w kwocie 2.493 zł. Z powodu nieuregulowania zobowiązania wynikającego z powyższej decyzji zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej. W ramach dokonanego zajęcia dłużnik zajętej wierzytelności (Bank) przekazał kwotę 4.501,14 zł, która następnie została rozdysponowana na 12 tytułów wykonawczych, na koszty egzekucyjne. Organ egzekucyjny podjął nadto szereg innych czynności egzekucyjnych, z których większość okazała się bezskuteczna. Na poczet dokonanego zajęcia z 6 sierpnia 2007 r. skarżąca przekazała kwotę 345.000 zł, z której w całości zaspokojona została należność objęta tytułem wykonawczym stanowiącym podstawę prowadzonej egzekucji w niniejszej sprawie.

Pismem z 20 maja 2011 r. skarżąca, na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., wystąpiła z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Podała, że tytuł wykonawczy został wystawiony wadliwie, gdyż objęty nim egzekwowany obowiązek (odsetki) został określony w wysokości niezgodnej z obowiązującymi wówczas przepisami, tj. art. 54 § 1 pkt 6 – 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.; dalej: O.p.).

Naczelnik US, postanowieniem z 22 czerwca 2011 r., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast Dyrektor IS, postanowieniem z 14 października 2011 r. uchylił wydane rozstrzygnięcie i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji postanowieniem z 7 grudnia 2011 r. ponownie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z 25 kwietnia 2012 r., Dyrektor IS uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie egzekucyjne w części dotyczącej nienależnie naliczonych odsetek. Dyrektor IS wniosek skarżącej uznał za zasadny w części, gdyż na dzień wystawienia tytułów wykonawczych kwota dochodzonych odsetek winna zostać stosownie pomniejszona. Stąd tytuł wykonawczy w części określającej kwotę odsetek był wadliwy. W konsekwencji Dyrektor IS stwierdził, że z powodu pominięcia przerw w naliczaniu odsetek, które wprawdzie nie stanowią obligatoryjnego elementu tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 u.p.e.a.), kwota podlegająca egzekucji została zawyżona. Dlatego, na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a., należało orzec o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w wadliwej części.

Podatniczka wniosła skargę do Sądu domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Autor skargi postawił zarzuty wydania tego aktu z naruszeniem art. 6 oraz art. 7 k.p.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 3 i art. 27 § 1 pkt 3, a także art. 26 § 2 u.p.e.a.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Powtórzył, że postępowanie egzekucyjne należało umorzyć tylko w części dotyczącej wadliwie określonych odsetek. Brak było zaś podstaw do jego umorzenia w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna.

Sąd wskazał, że spór pomiędzy stronami niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy pominięcie przez wierzyciela w tytułach wykonawczych przerw w naliczaniu odsetek jest podstawą do umorzenia w całości postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

Sąd pierwszej instancji uznał, że wbrew podniesionym zarzutom, obowiązek w tytule wykonawczym został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji stanowiącej podstawę egzekucji. Zwrócił uwagę, że z jego treści wynika, co stanowiło podstawę prawną dochodzonej należności, jaki akt normatywny był podstawą wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, jakiego okresu dotyczyło to zobowiązanie oraz oznaczenie danych identyfikujących osobę zobowiązanego.

Sąd uznał również za chybiony zarzut naruszenia art. 6 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżone postanowienie znajdowało bowiem oparcie w treści przepisów prawa, wskazanych w jego podstawie prawnej oraz zostało poprzedzone wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy w zakresie mającym znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd wyjaśnił, że tytuły wykonawcze - stanowiące podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego - zawierały określenie wysokości należności podatkowych, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawek tych odsetek. Spełniały zatem wymogi z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Wierzyciel nie ujął natomiast w tychże tytułach wykonawczym przerw w naliczaniu odsetek. Zdaniem Sądu wykładnia systemowa wewnętrzna przepisów u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że dopuszczalne, a w niektórych przypadkach nawet konieczne, jest umorzenie postępowania egzekucyjnego w części. W realiach niniejszej sprawy brak zaś było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości. Zaskarżone postanowienie jest w ocenie Sądu dla skarżącej korzystne gdyż Dyrektor IS umorzył postępowanie egzekucyjne w części dotyczącej wadliwie określonych odsetek, rozstrzygając w ten sposób na korzyść skarżącej wszelkie wątpliwości i otwierając jej możliwość podejmowania stosownych działań w celu zweryfikowania prawidłowości wyegzekwowanych kwot z tego tytułu.

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną zaskarżając opisany wyrok w całości i wnosząc co jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie kosztów postępowania sądowego w wysokości określonej obowiązującymi przepisami.

Wyrokowi zarzuciła, że został wydany z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. tj. art. 3 §1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania:

- poprzez uznanie, że nie stanowi naruszenia prawa nieprawidłowe określenie wielkości egzekwowanego obowiązku w przypadku egzekucji kwoty pieniężnej z pominięciem obowiązków wynikających z art. 26 § 1 i § 2 i art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w związku z art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 Ordynacji podatkowej, wprowadzającego obowiązek prawidłowego i jednoznacznego określenia wielkości kwoty pieniężnej podlegającej egzekucji i obowiązek uwzględnienia w naliczaniu odsetek przerw w naliczaniu odsetek w celu prawidłowego określenia wielkości egzekwowanego zobowiązania i zapewnienia możliwości kontroli prawidłowości egzekwowanej kwoty pieniężnej i jej wymagalności;

- poprzez uznanie, że nie stanowi naruszenia prawa nieumorzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z jednoznaczną dyspozycją art. 59 § 1 pkt 3 i pkt 7 u.p.e.a. w przypadku stwierdzenia, że wielkość kwoty pieniężnej określonej w tytule wykonawczym jest wyższa i została określona z pominięciem obowiązującego prawa w zakresie naliczania odsetek od zaległości podatkowych z pominięciem art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 Ordynacji podatkowej oraz stwierdzeniu, że oświadczenie wierzyciela o wymagalności egzekwowanego obowiązku, które jest koniecznym elementem tytułu wykonawczego nie jest prawidłowe;

- poprzez uznanie, że nie stanowi naruszenia prawa art. 6 ust. 8 k.p.a. w związku z art. 59 § 1 u.p.e.a. w części egzekucji prowadzonej na podstawie jednopozycyjnego tytułu wykonawczego po stwierdzeniu, że wielkość zobowiązania pieniężnego określonego w przedmiotowym tytule wykonawczym jest nieprawidłowa, wyższa od należnej, oraz stwierdzeniu że oświadczenie wierzyciela o wymagalności zobowiązania pieniężnego określonego przedmiotowym tytułem nie jest prawdziwe;

- poprzez uznanie, że tytuł wykonawczy, w którym wielkość kwoty zobowiązania pieniężnego podlegającego egzekucji jest wyższa niż należna, a oświadczenie wierzyciela o wymagalności egzekwowanego zobowiązania na dzień wystawienia tytułu wykonawczego nie jest prawidłowe i nie podlega usunięciu z obrotu prawnego i prowadzenie egzekucji na podstawie takiego tytułu nie narusza zasad demokratycznego państwa prawnego oraz konstytucyjnej zasady ochrony własności;

- oraz prawa materialnego, art. 64 § 2 i § 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej polegające na niewłaściwym zastosowaniu poprzez pominięcie istniejącej ochrony konstytucyjnej prawa własności w stosunku do oceny legalności działania organów egzekucyjnych.

Dyrektor Izby Skarbowej nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Pojęcie "podlegającego egzekucji obowiązku", o który mowa w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w przypadku należności pieniężnych, obejmuje należność główną oraz odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie. Wskazany przepis w sposób jednoznaczny stanowi, że w przypadku egzekucji należności pieniężnych, tytuł wykonawczy zawiera: treść podlegającego egzekucji obowiązku, stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek.

Warunek wynikający z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. jest spełniony wówczas, gdy w poszczególnych pozycjach tytułu wykonawczego wskazana zostanie kwotowo wysokość odsetek, a także okres od którego odsetki są naliczane, ich charakter i stawka. Przepis ten nie nakłada obowiązku wskazywania przerw w naliczaniu odsetek.

Faktem jest, że tytuł wykonawczy jest szczególnym dokumentem urzędowym, warunkującym wszczęcie egzekucji, jednakże jego wadliwość należy oceniać przez pryzmat spełnienia przesłanek wymienionych w art. 27 u.p.e.a., a nie poprzez zapisy w jego poszczególnych rubrykach.

W przypadku odsetek warunek ten jest spełniony w sytuacji, gdy wskazano początkowy bieg terminy odsetek oraz ich rodzaj i stawkę, a więc parametry pozwalające określić ich wysokość. Z tego też względu, oceniając prawidłowość tytułu wykonawczego należy każdorazowo ocenić, czy spełnia on wymogi określone w art. 27 u.p.e.a., a nie czy wypełniono w nim wszystkie rubryki. Ponadto należy podkreślić, że wzór tytułu egzekucyjnego nie stanowi załącznika do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a jedynie jest załącznikiem do rozporządzenia Ministra Finansów. Organ egzekucyjny, zgodnie z art. 29 § 2 u.p.e.a., jest zobowiązany do badania tytułu wykonawczego wyłącznie pod kątem spełnienia przesłanek z art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a., a nie wypełnienia rubryk przewidzianych wzorem, stanowiącym załącznik do aktu wykonawczego ustawy. Z tego też względu przypisywanie przez autora skargi kasacyjnej wzorowi tytułu wykonawczego normatywnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie jest pozbawione racji.

2. Odnosząc się do kolejnego zarzutu sformułowanego w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, że faktycznie ustawodawca w art. 59 § 1-5 u.p.e.a. nie mówi nic o możliwości umorzenia postępowania egzekucyjnego w części.

Jednakże w myśl art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosuje się odpowiednio, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Wśród nich stosuje się przepis art. 126 k.p.a., a dotyczący postanowień, w tym art. 105 k.p.a. Ten ostatni przepis, w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. (ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.). został zmieniony w ten sposób, że dopuszcza on także możliwość umorzenia postępowania w części, jeżeli bezprzedmiotowość dotyczy tylko części tego postępowania. Bez wątpienia przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym i stanowił podstawę prawną w rozpoznanej sprawie. Wobec tego zarzut działania odwoławczego organu podatkowego, bez podstawy prawnej, jest oczywiście bezzasadny.

Nie ma wątpliwości, że Dyrektor Izby Skarbowej umarzając, postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r., postępowanie egzekucyjne w części wadliwie obliczonych odsetek (bez uwzględnienia przerw w ich naliczaniu) działał zgodnie z prawem i w granicach obowiązującego prawa, bowiem wierzyciel nie może w wyniku przymusowej realizacji obowiązku uzyskać należności wyższej niż należna.

Z tych też względów w kategorii nieporozumienia należy potraktować zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2 i art. 64 § 2 i § 3 Konstytucji RP.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.