Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 6/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz – Frymus WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 maja 2009 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 06 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego, oddala skargę /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/P. Miładowski /-/E. Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

IV SA/Po 6/09

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 7 sierpnia 2008 r., znak [...], nr 732/8/08 Starosta Poznański, działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a), art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3, pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm. - dalej jako: upzirp) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: kpa) orzekł o utracie przez R. J. statusu osoby bezrobotnej z dniem 29 lipca 2008 r. W uzasadnieniu wskazano, że R. J. odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia.

Odwołując się od tej decyzji R. J. wskazał, że przyczyną odmowy podjęcia pracy był brak porozumienia z pracodawcą co do wielkości wynagrodzenia za pracę. Zdaniem skarżącego, oferowana praca, wynagrodzenie i zakres obowiązków dotyczył stanowiska technika budowlanego natomiast skarżący jest z wykształcenia inżynierem budowlanym, z bardzo dużym doświadczeniem zawodowym, stąd jego wymagania finansowe, a także zawodowe są odpowiednie do wykształcenia. Ponadto skarżący wskazał, że zgłosił chęć uczestniczenia w kursie ATOCAD, gdyż posiada uprawnienia projektowe, a bez znajomości specjalistycznego oprogramowania nie może podjąć pracy w projektowaniu, jednakże Urząd Pracy nie zaproponował mu uczestnictwa w takim kursie.

Decyzją z dnia 6 listopada 2008 r., Nr [...] Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 3 upzirp utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu w szczególności wskazano, że skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w Poznaniu w dniu 14 listopada 2007 r. jako osoba bezrobotna; decyzją z dnia 14 listopada 2008 r. orzeczono o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W ramach realizacji instrumentów rynków pracy skarżącemu w dniu 28 lipca 2008 r. zaproponowano pracę na stanowisku specjalisty do spraw budowlanych w Zakładzie Remontowo Budowlanym Spółdzielni Mieszkaniowej "O. M." w P. Jednakże po rozmowie kwalifikacyjnej w dniu 29 lipca 2008 r. pracodawca na druku skierowania stwierdził, iż skarżący odmówił podjęcia zatrudnienia z powodu niskiej płacy, również w dniu 4 sierpnia 2008 r. skarżący oświadczył w Urzędzie Pracy, że odmawia przyjęcia propozycji pracy na stanowisku specjalisty do spraw budowlanych ze względu na niską płacę 2.800,- zł brutto. Natomiast w dniu 9 września 2008 r. skarżący oświadczył, że w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej z pracodawcą okazało się, że praca jest adresowana do osób z co najwyżej średnim wykształceniem technicznym, zaś skarżący posiada wysokie kwalifikacje zawodowe oraz specjalistyczne uprawnienia projektowe, architektoniczne i konstrukcyjne. Pismem z dnia 29 września 2009 r. przedstawiciel pracodawcy oświadczył, że skarżącemu przedstawiono oczekiwania oraz obowiązki osoby zatrudnionej na stanowisku specjalisty ds. technicznych oraz zaproponowano wynagrodzenie brutto w wysokości 2.800,- zł oraz premię uznaniową ok. 15% w okresie próbnym przez 3 miesiące. Równocześnie pracodawca wskazał, że do pracy na zaoferowanym stanowisku nie jest wymagane wykształcenie wyższe, wystarczy średnie techniczne z uprawnieniami budowlanymi.

Organ podkreślił, że okoliczność otrzymania propozycji pracy poniżej oczekiwań zawodowych oraz płacowych nie stanowi samoistnej przyczyny uzasadniającej odmowę przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia. Zdaniem organu brak jest podstaw do twierdzenia, że zaproponowana skarżącemu propozycja pracy nie spełniała ustawowych przesłanek odpowiedniego zatrudnienia. Ponadto organ wskazał, że jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji, propozycja pracy spełniała przesłanki odpowiedniego zatrudnienia, ponieważ skarżący miał potrzebne kwalifikacje do takiego rodzaju pracy, nie podniósł aby miał przeciwwskazania zdrowotne do wykonywania takiego rodzaju pracy, mógł dojechać z miejsca swojego zamieszkania do miejsca pracy i z powrotem w czasie trzech godzin środkami transportu zbiorowego. Dodatkowo organ stwierdził, że ustawowa definicja odpowiedniego zatrudnienia nie stanowi o odpowiedniej wysokości wynagrodzenia w stosunku do kwalifikacji osoby bezrobotnej, w związku z czym wynagrodzenie z tytułu zaproponowanej pracy powinno wynosić co najmniej kwotę minimalnego wynagrodzenia. Organ wskazał także, że Urząd Pracy analizując przebieg pracy zawodowej skarżącego oraz jego oczekiwania co do charakteru przyszłej pracy określone w Karcie Rejestracyjnej, przedłożył zainteresowanemu ofertę pracy na stanowisku, w którym odwołujący miał już doświadczenie zawodowe ponieważ prowadził do czasu rejestracji jako osoba bezrobotna przedsiębiorstwo budowlane.

Wszystkie poczynione ustalenia powodują, zdaniem organu, iż brak jest podstaw do uznania odmowy przyjęcia propozycji pracy za uzasadnioną.

Wnosząc skargę na powyższą decyzję R. J. zasadniczo powtórzył argumenty wskazane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazując że proponowana praca nie była odpowiednia w stosunku do jego wykształcenia oraz wymagań finansowych i zawodowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski powtórzył argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 1 §2 u.s.a. kontrola, o której mowa w art. 1 §1 u.s.a. sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Stan faktyczny nie był zasadniczo w niniejszej sprawie sporny.

Sąd podziela ustalenia organu I i II instancji. Organy obu instancji ustaliły bowiem całokształt faktów niezbędnych do prawidłowego rozpatrzenia sprawy.

Organy obu instancji trafnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa orzekły o utracie statusu osoby bezrobotnej przez skarżącego. Jak wynika bowiem z art. 33 ust. 4 pkt 3 upzirp, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji I i II instancji, Starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a upzirp, prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy, a pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni.

Wskazanie, iż przyczyna odmowy podjęcia zatrudnienia winna być uzasadniona, oznacza, że bezrobotny powinien podać okoliczności, które obiektywnie uniemożliwiają wykonywanie konkretnej pracy w proponowanych warunkach. Z w/w przepisu wynika, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej może być uznany za uzasadnioną przyczynę.

Zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 2 upzirp bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...), zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Jak wynika z powyższej definicji, do nabycia i zachowania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest legitymowanie się przez bezrobotnego zdolnością i gotowością do podjęcia zatrudnienia. Mimo tego skarżący odmówił podjęcia proponowanego zatrudnienia bowiem nie spełniało ono finansowych oczekiwań skarżącego, oraz nie odpowiadało poziomowi jego wykształcenia.

Sąd podziela ustalenia organu I i II instancji, że praca zaproponowana skarżącemu była pracą odpowiednią w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 upzirp, tj. podlegała ubezpieczeniom społecznym; do jej wykonywania skarżący miał wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe, a stan zdrowia pozwalał mu na jej wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekraczał 3 godzin.

Nie ulega wątpliwości, że praca zaoferowana skarżącemu spełniała wszystkie ustawowe przesłanki odpowiedniego zatrudnienia. Przedmiotowa ustawa, co słusznie zauważył organ II instancji, nie stanowi, że propozycja pracy powinna być zgodna ze ścisłymi oczekiwaniami zawodowymi i płacowymi osób bezrobotnych.

Skarżący posiadał odpowiednie kwalifikacje do podjęcia pracy na stanowisku specjalista -Inżynier budownictwa - budownictwo ogólne. Fakt, że skarżący miał nawet kwalifikacje wyższe od wymaganych nie uzasadniał odmowy podjęcia pracy.

Ponadto trudno jednoznacznie zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że oferowana praca była skierowana wyłącznie do osoby z co najwyżej średnim wykształceniem technicznym, a dla osoby z wyższymi kwalifikacjami taka praca byłaby już nieodpowiednia. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie zostało, w żaden sposób potwierdzone, a jak wynika z zebranego w sprawie przez organy I i II instancji materiału dowodowego zaoferowane stanowisko było w dużej mierze stanowiskiem samodzielnym. Również wynagrodzenie 2.800,- zł brutto nie może być uznane za rażąco niskie chociażby w stosunku do obowiązującego w 2008 r. wynagrodzenia minimalnego: 1.126,- zł brutto.

Dodatkowo wynagrodzenie w wysokości 2.800,- zł brutto miało obowiązywać w okresie próbnym, co nie wykluczało późniejszego jego podwyższenia czy możliwości poszukiwania, już na własną rękę, lepiej płatnej pracy. Co więcej już w okresie próbnym była przewidziana możliwość podwyższenia do wynagrodzenia o ewentualne premie.

Podkreślić należy, że zadaniem urzędu pracy jest przede wszystkim umożliwienie bezrobotnemu powrócenie na rynek pracy poprzez zaoferowanie pracy, której może sprostać, a nie zapewnianie mu wysokiego czy w pełni satysfakcjonującego wynagrodzenia. Ponadto odmowa podjęcia pracy z oferowanym wynagrodzeniem kilkukrotnie przewyższającym wynagrodzenie minimalne w sytuacji pogarszającej się globalnej sytuacji ekonomicznej nie mogło być w inny sposób zakwalifikowane przez do organy I i II instancji niż jako odmowa przyjęcia propozycji odpowiedniego wynagrodzenia bez uzasadnionej przyczyny.

Na marginesie należy wskazać, że kwestia niezorganizowania przez Urząd Pracy szkolenia w zakresie specjalistycznego oprogramowania nie była przedmiotem niniejszej sprawy i pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie utraty statusu bezrobotnego. Ponadto, jak wykazano powyżej, pomimo nieprzeprowadzenia takiego szkolenia skarżącemu zaoferowano odpowiednią pracę.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja z dnia 6 listopada 2008 r., jak i poprzedzająca ją decyzja z 7 sierpnia 2008 r. odpowiadają prawu i orzeczono jak w sentencji zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

/-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/ P. Miładowski /-/ E. Makosz - Frymus