Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 668/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Dnia 15 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Powiatu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Go 799/18 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz wysokości kosztów powstałych wskutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, jeżeli odstąpiono od usunięcia pojazdu z powodu ustania przyczyny jego usunięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., wyrokiem z dnia 28 listopada 2018 r. ( sygn. akt II SA/Go 799/18) po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz wysokości kosztów powstałych wskutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, jeżeli odstąpiono od usunięcia pojazdu z powodu ustania przyczyny jego usunięcia, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Powiat [...], podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 130a ust. 6 w związku z art. 130a ust. 1, 2, 2a, 5c, 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały) poprzez przyjęcie, że Rada Powiatu [...] podejmując w dniu

[...] października 2017 r. zaskarżoną uchwałę błędnie - dowolnie ustaliła na 2018 r. stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz wysokości kosztów powstałych wskutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, jeżeli odstąpiono od usunięcia pojazdu z powodu ustania przyczyny jego usunięcia.

W oparciu o powyższy zarzut, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. albo o wydanie wyroku na podstawie art. 188 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty mające świadczyć o tym, że - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia 14 września 2018 r. oraz twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 listopada 2018 r. - Rada Powiatu [...] podejmując zaskarżoną uchwałę działała zgodnie z prawem tj. zgodnie z przywołanymi w niej podstawami prawnymi wynikającymi z ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Przypomnieć na wstępie wypada, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była uchwała Rady Powiatu [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz wysokości kosztów powstałych wskutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, jeżeli odstąpiono od usunięcia pojazdu z powodu ustania przyczyny jego usunięcia. W zaskarżonym akcie wydanym na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm., dalej jako "p.r.d."). Rada Powiatu określiła wysokość opłat za usunięcie pojazdów w trybie art. 130a ust. 1-2 p.r.d. oraz za ich przechowywanie na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez Starostę [...] (§ 2). Opłaty ustalono odpowiednio w zależności od rodzaju pojazdu i jego dopuszczalnej masy całkowitej. W § 3 uchwały ustalono wysokość kosztów powstałych wskutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, jeżeli odstąpiono od usunięcia pojazdu z powodu ustania przyczyny jego usunięcia w zależności od rodzaju pojazdu. Paragraf 4 stanowił, iż traci moc uchwała nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] października 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r., poz. 2126). W § 5 ustalono, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2018 r.

W uzasadnieniu do powyższej uchwały zaproponowano przyjęcie maksymalnych wysokości stawek określonych w art. 130a ust. 6a ustawy p.r.d., wskazując, że wartości te zostały ogłoszone w Obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z dnia 3 sierpnia 2017 r., poz. 772), na podstawie art. 130a ust. 6c p.r.d. Podano, że przedstawione w projekcie uchwały stawki są wyższe w stosunku do stawek obowiązujących na mocy poprzedniej uchwały (nr [...] z dnia [...] października 2016 r.) i zdaniem organu odzwierciedlają względne, rzeczywiste koszty, jakie Powiat [...] ponosi w związku z realizacją tego zadania. Wysokość kosztów powstałych wskutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, jeżeli odstąpiono od usunięcia, ustalono na poziomie 60% stawki odpowiednio jak za usunięcie pojazdu. Ponadto wskazano, iż przedstawione w projekcie uchwały stawki, dotyczące wymienionych kosztów są niższe w stosunku do stawek obowiązujących na mocy poprzedniej uchwały i zostały ustalone na podstawie rzeczywistych kosztów. Uchwała dotyczy stawek oraz kosztów obowiązujących w 2018 r. i nie powoduje żadnych skutków społecznych.

Rozpoznając skargę Prokuratora Rejonowego w [...] na ww. uchwałę, Sąd Wojewódzki stwierdził, iż jest ona dotknięta istotnymi naruszeniami, które uzasadniają stwierdzenie jej nieważności.

Odwołując się do treść art. 130a ust. 6a p.r.d., Sąd wskazał, że z treści lakonicznego uzasadnienia spornej uchwały nie wynika czym faktycznie kierowała się Rada Powiatu określając stawki opłat za usunięcie pojazdów w trybie art. 130a ust. 1-2 p.r.d. Nie sposób, w ocenie Sądu, uznać za spełnienie wymogu wynikającego z art.130a ust. 6a p.r.d. stwierdzenie, iż ustalone stawki kosztów są niższe w stosunku do stawek obowiązujących na mocy poprzedniej uchwały i zostały przyjęte na podstawie rzeczywistych kosztów. Sąd podkreślił, że z uzasadnienia zaskarżonej uchwały powinno szczegółowo wynikać, jakie dane zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu wysokości stawek za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym. Na podstawie uzasadnienia uchwały możliwe musi być bowiem dokonanie oceny, czy uchwałodawca nie wykroczył poza granice ustawowego upoważnienia oraz czy uwzględnił kryteria nie przewidziane w ustawie. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika jakimi przesłankami kierował się organ stanowiący ustalając stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu w maksymalnych wysokościach. Analogiczne zastrzeżenia dotyczą wysokości kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia a następnie odstąpieniem od usunięcia pojazdu (§ 3 uchwały) ustalonych na poziomie 60% stawek za usunięcie pojazdu. Nie powinno budzić wątpliwości, że organ powinien organizacyjnie zadbać o to, aby w dniu podejmowania uchwały w przedmiocie ustalenia kosztów za usuwanie i przechowywanie pojazdów dysponować danymi o rzeczywistych kosztach. Tym bardziej, że uchwała wydawana na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d. dotyczy określenia wysokości opłat, które uchwalane są na podstawie obwieszczenia ogłaszanego co roku.

W ocenie Sądu, Rada Powiatu nie wykazała, że przed podjęciem uchwały dysponowała danymi dotyczącymi cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobieranych przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu. Umowa na wykonywanie usług usuwania pojazdów z dróg i ich przechowywania zawarta po[...] Powiatem [...] a firmą [...] została bowiem podpisana 20 grudnia 2017 r., czyli po podjęciu zaskarżonej uchwały. Sąd wskazał, że w odpowiedzi na skargę Rada Powiatu podała, iż w celu ustalenia faktycznych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów pismem z dnia 28 września 2018 r. wystąpiła do 8 lokalnych przedsiębiorców z wnioskiem o udzielenie informacji dotyczących rzeczywistych, rynkowych kosztów usług holowania oraz przechowywania na parkingu strzeżonym każdego rodzaju pojazdu, co uzasadnia wniosek, że Rada Powiatu nie dysponowała w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały ([...] października 2017 r.) danymi dotyczącymi cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobieranych przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu.

Nadto Sąd zwrócił uwagę, iż wynikające z wskazanej powyżej umowy koszty usunięcia pojazdu i jego przechowywania odnośnie niektórych rodzajów pojazdów są niższe od tych uchwalonych przez Radę Powiatu (np. dotyczy to kosztów usunięcia i przechowania pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne oraz kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t). W tym kontekście odczytanie treści art. 130a ust. 6a p.r.d. w ten sposób, że obejmuje ona również przesłankę zapewnienia wpływu dochodu do budżetu oznacza jego wadliwą wykładnię.

Konkludując Sąd stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynikają motywy przyjęcia stawek opłat w takiej, a nie innej wysokości. Zdaniem Sądu, Rada Powiatu – przyjmując w § 2 zaskarżonej uchwały stawki opłat w maksymalnej wysokości, określonej w obwieszczeniu MF (w § 3 także stawki kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia a następnie odstąpieniem od usunięcia pojazdu) bez uwzględnienia przesłanek określonych w art. 130a ust. 6 p.r.d. (tj. konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2 art. 130a oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu) – naruszyła procedurę podejmowania uchwał. Naruszenie to należało - w ocenie Sądu - kwalifikować jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 130a ust. 6 p.r.d., jak i art. 7 Konstytucji RP, który stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Z tym wyrokiem nie zgodził się Powiat [...] i w ramach podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazał na błędną wykładnię art. 130a ust. 6 w związku z art. 130a ust. 1, 2, 2a, 5c, 6a p.r.d. poprzez przyjęcie, że Rada Powiatu [...] podejmując w dniu 25 października 2017 r. zaskarżoną uchwałę błędnie - dowolnie ustaliła na 2018 r. stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz wysokości kosztów powstałych wskutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, jeżeli odstąpiono od usunięcia pojazdu z powodu ustania przyczyny jego usunięcia.

Zarzut ten nie zasługiwał jednak na uwzględnienie. Przepis art. 130a ust. 6 p.r.d., stanowi, że rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Z treści powyższego przepisu wynika upoważnienie dla organu uchwałodawczego do ustalania wysokości opłat, o których mowa w ust. 5c, czyli opłat za dokonane usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz upoważnienie do ustalania wysokości kosztów, o których mowa w ust. 2a, czyli kosztów spowodowanych wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu w sytuacji odstąpienia od jego usunięcia. Wysokość opłat (kosztów) nie może przekraczać maksymalnych stawek kwotowych ustalonych w art. 130a ust. 6a p.r.d. Maksymalne stawki opłat ulegają corocznej zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 130a ust. 6b p.r.d.). Wysokość stawek na 2018 r. została określona w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r., poz. 772).

Nie ulega wątpliwości, że uchwała rady powiatu podejmowana na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d. jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 94 Konstytucji. Organ wydający taki akt ma obowiązek sporządzenia jego uzasadniania nie tylko ze względu na treść § 131 w związku z § 143 "Zasad techniki prawodawczej", ale też dlatego, że uzasadnienie takie odgrywa ważną rolę w samym procesie prawotwórczym poprzez ujawnienie intencji lokalnego prawodawcy i jednocześnie jest jednym z mechanizmów kontroli społecznej. Ponadto warunkuje ono dokonanie kontroli aktu prawa miejscowego przez organy nadzoru, a także przez sądy administracyjne. Obowiązkiem sądu jest eliminowanie wszelkich rozstrzygnięć administracji publicznej, które nie są wynikiem wszechstronnej i starannej analizy stanu faktycznego i stosowanego prawa. Z istoty praworządności (art. 7 Konstytucji RP) wynika, iż w demokratycznym państwie prawa nie może być akceptowane arbitralne rozstrzygnięcie organów publicznych, niepodporządkowane celom tego porządku i wartościom, którym ma służyć władza publiczna (vide: wyrok NSA z dnia 6 maja 2003r. sygn. akt II SA/Kr 251/03, Lex nr 453765). Niedochowanie wymogu wskazanego w § 131 ust. 1 w związku z § 143 "Zasad techniki prawodawczej" kwalifikowane jest jako naruszenie art. 7 Konstytucji RP (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 lutego 2015r. sygn. akt IV SA/Po 1070/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem dobrze sporządzone uzasadnienie aktu może pozytywnie wpłynąć na jego legitymizację (vide: postanowienia TK z dnia 28 lutego 2007r. sygn. akt SK 78/06, OTK-A 2007/2/21), zaś brak uzasadnienia przyjętego rozwiązania może potwierdzić zarzut arbitralności prawodawcy (vide: wyrok TK z dnia 16 stycznia 2007r. sygn. akt U 5/06, OTK-A 2007/1/3).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie zarysowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia dla rozwiązania prawnego przyjętego w uchwale może prowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały, jeżeli nie jest możliwe ustalenie w inny sposób motywów jej podjęcia. Dla oceny motywów działania organu nie może być wystarczająca sama treść uchwały, z której nie wynikają racje, jakimi kierował się organ podejmujący określone rozstrzygnięcie (vide: wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2009r. sygn. akt II OSK 1468/08, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem w okolicznościach sprawy ani w oparciu o treść uzasadnienia zaskarżonej uchwały, ani na podstawie przekazanej wraz z odpowiedzią na skargę dokumentacji nie sposób ustalić jakie były merytoryczne powody podjęcia uchwały w zaskarżonym kształcie to powyższe skutkuje koniecznością stwierdzenia jej nieważności (vide: wyrok NSA z dnia 7 listopada 2019r. sygn. akt I OSK 638/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, zauważyć należy, że po[...] organem skarżącym kasacyjnie, a Sądem I instancji nie ma kontrowersji co do tego, iż rada powiatu posiada pewien zakres swobody w określaniu stawek opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie. Pogląd ten nie jest także kwestionowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017r. sygn. akt I OSK 1916/16, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2019r. sygn. akt I OSK 977/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sporny natomiast pozostaje zakres owej swobody. W doktrynie prawa wskazuje się, że jednostki samorządu terytorialnego mają większą swobodę w zakresie stanowienia prawa miejscowego niż organy upoważnione w Konstytucji do wydawania rozporządzeń wykonawczych do ustawy (vide: P. Radziewicz, [w] P. Tuleja (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, WKP 2019). Wniosek taki wypływa z porównania upoważnienia do wydania aktu prawa miejscowego (art. 94 Konstytucji RP) z upoważnieniem do wydania rozporządzenia wykonawczego do ustawy (art. 92 Konstytucji RP). W przypadku upoważnienia do wydania aktu wykonawczego do ustawy wymagane jest zawarcie wytycznych, natomiast w przypadku upoważnienia do wydania aktu prawa miejscowego taki wymóg nie jest przewidziany. Ponadto wskazuje się, że zasada samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, która wyraża się m.in. w powierzeniu samorządowi zadań publicznych, wykonywanych przez ten samorząd, w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, wymaga pozostawienia organom samorządu terytorialnego możliwie dużej samodzielności kształtowania prawa miejscowego (vide: I. Chojnacka, Przesłanki legalności aktu prawa miejscowego w orzecznictwie sądów administracyjnych, ZNSA 2012/4/40-57). Należy także pamiętać, iż art. 130a ust. 5f p.r.d. przewiduje, że usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla usuniętych pojazdów należy do zadań własnych powiatu, a opłaty pobierane z tego tytułu stanowią dochód własny powiatu (art. 130a ust. 6e p.r.d.). Powyższe podkreślanie samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, znajdujące ochronę m.in. w art. 165 ust. 2 Konstytucji RP i w przywołanych w skardze kasacyjnej przepisach Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, nie oznacza jednak zupełnej swobody organów administracji w tworzeniu prawa miejscowego. Przepis art. 94 Konstytucji RP wyznaczając zakres owej swobody wskazuje, iż na organach samorządu terytorialnego ciąży obowiązek podejmowania aktów prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego. Nie ulega wątpliwości, iż taką podstawę stanowi art. art. 130a ust. 6 p.r.d. Przepis ten określając granice upoważnienia ustawowego formułuje dwie przesłanki materialnoprawne kształtujące treść uchwały: konieczność sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdu z drogi, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Natomiast sposób zrealizowania przez organ upoważnienia ustawowego zdeterminowany jest wyłącznie obowiązkiem wzięcia pod uwagę powyższych przesłanek (vide: wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017r. sygn. akt I OSK 1916/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro więc rada powiatu jest zobowiązana wziąć pod uwagę owe kryteria, to warunkiem prawidłowego procesu legislacyjnego prowadzonego w oparciu o przepis art. 130a ust. 6 p.r.d. winno być rozważanie przez organ obu ww. dyrektyw. Oznacza to, że z materiałów procesu legislacyjnego dotyczących podjęcia przedmiotowej uchwały powinno wynikać, że rada powiatu brała pod uwagę te kryteria w procesie stanowienia prawa (vide: wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2019r. sygn. akt I OSK 977/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), a jednocześnie inne przesłanki nie determinowały sposobu zrealizowania owego upoważnienia ustawowego.

Powyższy sposób interpretacji art. 130a ust. 6 p.r.d. nie odbiega w swych skutkach od wykładni zaprezentowanej w zaskarżonym wyroku, w którym stwierdzono, iż uzasadnienie uchwały, poprzez brak odniesienia się do obu dyrektyw wskazanych w treści powołanego przepisu, stanowi o istotnej sprzeczności zaskarżonej uchwały z prawem. Wymaganie to, zarówno wobec uzasadnienia uchwały, czy też ogólnie, wobec materiałów obrazujących przebieg procesu legislacyjnego znajduje potwierdzenie w treści powołanego przepisu. Zgodzić się przyjdzie z Sąd I instancji, iż z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, jakimi przesłankami kierował się organ stanowiący ustalając maksymalne stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia a następnie odstąpieniem od usunięcia pojazdu na poziomie 60% stawki odpowiednio jak za usunięcie pojazdu. Samo bowiem wskazanie, iż ustalone stawki odzwierciedlają rzeczywiste koszty, jakie Powiat ponosi w związku z realizacją tego zadania, w realiach rozpoznawanej sprawy jest o tyle niewystarczające dla uznania spełnienia przesłanek z art. 130a ust. 6 p.r.d., że Rada Powiatu w dniu podejmowania uchwały nie dysponowała danymi dotyczącymi cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobieranych przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjne na terenie powiatu (okoliczność bezsporna). Oczywistym również jest, że wymogu szczegółowego uzasadnienia uchwały nie spełnia lakoniczne stwierdzenie, iż ustalone stawki kosztów są niższe w stosunku do stawek obowiązujących na mocy poprzedniej ustawy.

Przyjętej oceny nie podważają także argumenty podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Stanowią one bowiem jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji w zakresie naruszenia art. 130a ust. 6 p.r.d.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

-----------------------

2