Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 440/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Grochowska – Jung (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 okt 2 kpa po rozpoznaniu odwołania [...] w stanie spoczynku A. P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. uzupełnionej postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] września 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy podwyższenia wymienionemu dodatku służbowego i w tym zakresie umorzył postepowanie oraz w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że A. P. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. (przed zwolnieniem ze służby) zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z prośbą o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania lub podwyższenia na stałe dodatku służbowego z kwoty 700 zł do kwoty wyższej. Uzasadniając wniosek funkcjonariusza wskazał, iż Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w [...] orzeczeniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...] uznała go za całkowicie niezdolnego do służby w Policji oraz zaliczyła do III grupy inwalidów – inwalidztwo pozostające w związku ze służbą w Policji. Podkreślił, iż niewątpliwie służba w Policji i związane z nią wymagania wpłynęły na stan jego zdrowia, a przebieg służby odbywał się ‘kosztem" jego życia prywatnego – rodzinnego. Zaznaczył także, że służbę pełnił w sposób przykładny i uczciwy, przestrzegając prawa, dochowując obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania oraz zasad etyki zawodowej policjanta. W związku z powyższym, kwota pobieranego przez niego dodatku służbowego nie jest adekwatna do jego zaangażowania w służbie.

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] poinformował A. P. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie o podwyższenie kwoty dodatku służbowego. Następnie, po przeprowadzeniu stosownego postępowania w sprawie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmówił podwyższenia wnioskowanego dodatku służbowego.

Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. A. P. na podstawie art. 111 § 1 kpa, zwrócił się do organu I instancji o uzupełnienie decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. przez wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania dodatku służbowego, bowiem wymieniona decyzja nie rozstrzygnęła o całości żądań strony.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. uzupełnił swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. o rozstrzygnięcie: "umarzam postępowanie w części dotyczącej przyznania dodatku służbowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość".

Wymieniony, mając na względzie art. 111 § 2 kpa., złożył odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, iż Komendant Wojewódzki podjął rozstrzygnięcie z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. W ocenie strony, organ I instancji nie wziął pod uwagę argumentów zawartych we wniosku zainteresowanego oraz dowodów zgłoszonych przez niego w postępowaniu. Ponadto zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] błędną wykładnię § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152 poz. 1732 ze zm.) polegającą na przyjęciu, iż czynność prawna w postaci przyznania dodatku służbowego jest czynnością jednorazową, a następny kolejny wzrost dodatku służbowego może się odbywać jedynie poprzez jego podwyższenie na podstawie § 9 ust. 4 ww. rozporządzenia, co w konsekwencji miało wpływ na niezastosowanie wskazanego § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia i umorzenie postępowania w części dotyczącej przyznania dodatku służbowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W związku z powyższym odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie, co do istoty zgodnie z wnioskiem strony z dnia [...] czerwca 2013 r. lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. A. P. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o zawiadomienie i wezwanie do udziału w niniejszej sprawie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów – Zarządu Głównego z siedzibą w [...].

Komendant nie uznał zasadności odwodnia. W motywach rozstrzygnięcia z dnia [...] grudnia 2013 r. podniósł, że z analizy przepisów ustawy o Policji wynika, iż ustawodawca w treści art. 32 ust. 1 i 2 tej ustawy nakazał wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania ze stanowiska, natomiast nie wypowiedział się wprost w odniesieniu do rozstrzygania w pozostałych aspektach służby policjanta. Stosownie do § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależniona została od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizowania zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru, zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Natomiast dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań, bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Powyższe oznacza, iż przyznanie dodatku służbowego związane jest z mianowaniem funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe w strukturze jednostki organizacyjnej Policji. Ewentualna modyfikacja jego wysokości jest uzależniona od zaistnienia przesłanek określonych w wyżej wskazanych normach prawnych.

Zdaniem organu odwoławczego, analiza powyższych regulacji prowadzić musi do wniosku, że ustalenie wysokości dodatku służbowego pozostawione zostało uznaniu właściwych przełożonych, którzy w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków mogą przyznać dodatek w wysokości mniejszej niż ta, która satysfakcjonowałaby policjanta. Uprawnienie natomiast do kształtowania wysokości dodatku służbowego posiada wyłącznie przełożony funkcjonariusza (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1140/10). Postępowanie w sprawie uposażenia policjanta, m.in. dodatku służbowego, ma charakter służbowy (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. akt K 158/04). Oznacza to. Iż brak jest podstaw do przyjęcia, że wniosek policjanta w sprawie przyznania lub podwyższenia dodatku służbowego wszczyna postępowania administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji w rozumieniu kpa. Dopiero bowiem pozytywna weryfikacja wywiązywania się przez funkcjonariusza z zadań i czynności służbowych przez właściwego przełożonego w sprawach osobowych może skutkować wszczęciem takiego postępowania z urzędu oraz wydaniem decyzji w tym przedmiocie.

W kontekście powyższego Komendant Główny Policji stwierdził, iż sprawie zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., uzupełnionej postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2013 r., w części dotyczącej odmowy podwyższenia dodatku służbowego i w tym zakresie umorzenia postępowania I instancji. Nieracjonalnym bowiem byłoby wydawanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie, gdyż postępowanie administracyjne w tym zakresie, mimo braku wniosku personalnego oraz pozytywnej weryfikacji wywiązywania się przez funkcjonariusza z zadań i czynności służbowych przez właściwego przełożonego zostało już de facto przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wszczęte. Wobec tego zasadnym stało się zastosowanie w sprawie art. 105 kpa, albowiem w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym sprawy postępowanie w przedmiocie przyznania lub podwyższenia na stałe dodatku służbowego wnioskodawcy z kwoty 700 zł miesięcznie do kwoty wyższej jest bezprzedmiotowe. Przesłanka zaś bezprzedmiotowości występuje, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do rozpoznania jej w postępowaniu administracyjnym, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem I instancji.

Odnosząc się do żądania strony wyrażonego pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Komendant Główny Policji, mając na względzie przepis art. 31 § 1 i 2 kpa, wskazał, iż brak jest podstaw do wydania postanowienia o dopuszczeniu określonej organizacji społecznej do udziału w postępowaniu bez jej wniosku w tym zakresie. Jedynie bowiem podmiot uprawniony może dysponować uprawnieniem, które mu przysługuje. To samo dotyczy umożliwienia organizacji społecznej, która nie uczestniczy w postępowaniu na prawach strony przedstawienia swojego poglądu w sprawie wyrażonego w uchwale lub oświadczeniu jej organu statutowego.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji, iż wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8, 11, 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 i art. 61 § 1, art. 107 § 3 kpa, poprzez uchylenie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. w części dotyczącej odmowy podwyższenia dodatku służbowego i w tym zakresie umorzenie postępowania, a w pozostałej części utrzymanie w mocy decyzji w skutek błędnego przyjęcia przez organ, iż wniosek policjanta o przyznanie lub podwyższenie dodatku służbowego nie może wszczynać postępowania administracyjnego i kończyć się wydaniem decyzji w rozumieniu kpa, bez należytego uzasadnienia przez organ tego stanowiska, podczas gdy stwierdzić należy, iż zgodniej art. 99 ust. 1, art. 100, art. 104 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z § 1 pkt 4, § 2 ust. 1, § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U z 2013 r. poz. 644) sprawa należnego uposażenia jest sprawą osobową policjanta, która może być załatwiona również na wniosek policjanta, a złożenie wniosku powoduje wszczęcie postępowania administracyjnego, które powinno zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do istoty.

Nadto skarżący zarzucił kwestionowanej decyzji istotne naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 6 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez wydanie rozstrzygnięcia niezgodnie z treścią tego przepisu, 2) art. 6, 7, 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 w zw. art. 127 § 2 w zw. z art. 140, art. 107 § 3 kpa, polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy częściowej decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie w części dotyczącej przyznania dodatku służbowego, pomimo, iż sprawa przyznania dodatku służbowego nie dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 1 pkt 3 kpa), co w konsekwencji winno skutkować uchyleniem tej części decyzji oraz nieuzasadnieniu motywów utrzymania w mocy tej części decyzji, 3) art. 6, 7, 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 127 § 2 kpa, poprzez oparcie decyzji przez organ I instancji na akcie kierownictwa wewnętrznego, tj. na decyzji Komendanta Głównego Policji, która nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego i niedostrzeżenie tego faktu przez organ II instancji, 4) art. 6, 7, 31 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa, przez niezawiadomienie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów, którego celem statutowym jest ochrona praw policjantów o toczącym się postępowaniu administracyjnym, o co skarżący wnosił, bez należytego uzasadnienia motywów takiego postępowania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z podanych przyczyn skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I Instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych strony, na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł ojej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przepis art. 105 § 1 kpa, który Komendant Główny Policji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej przyznania i podwyższenia dodatku służbowego, wiąże bezprzedmiotowość postępowania z brakiem któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co w konsekwencji powoduje niemożność rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub organ administracji stwierdził oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Jeżeli w toku prowadzonego postępowania administracyjnego okaże się, że brak jest ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania, to w takiej sytuacji można mówić o bezzasadności żądania, nie zaś o bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 kpa (tak też NSA w wyroku z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt I OSK 697/11, publ. LEX nr 1068530). Oznacza to konieczność załatwienia sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty. W doktrynie przyjmuje się, iż postępowanie staje się bezprzedmiotowe w przypadku śmierci strony, gdy sprawa dotyczy praw i obowiązków niedziedzicznych i nieprzechodzących na następców prawnych, albo w toku postępowania okaże się, że osoba, której żądanie spowodowało wszczęcie postępowania nie legitymuje się interesem prawnym; gdy decyzja będąca przedmiotem postępowania odwoławczego prowadzonego w trybie nadzoru wygasła; gdy w toku postępowania przestanie istnieć przedmiot sprawy, jeżeli sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji, a postępowanie zostało wszczęte na żądanie strony; w przypadku braku w obowiązującym systemie prawnym przepisu umożliwiającego stronie przyznanie żądanego uprawnienia; jeżeli w dniu podejmowania rozstrzygnięcia nie obowiązują już przepisy o załatwieniu sprawy w drodze decyzji administracyjnej.

Uwzględniając powyższe argumenty należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania. Wniosek pochodził od policjanta, a więc podmiotu uprawnionego - strony w rozumieniu art. 28 kpa. Także strona domaga się przyznania świadczenia wynikającego z przepisów prawa materialnego - art. 100 w zw. z art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1991 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.) oraz § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, § 9 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152 poz. 1732 ze zm.).

Zgodnie z powołanymi regulacjami prawnymi, policjantowi za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może być przyznany dodatek służbowy, jako stały składnik uposażenia. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależniono od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Podwyższenie zaś dodatku służbowego może być dokonane na stałe lub na czas określony w granicach określonych stawek, w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę.

Sąd nie podziela stanowiska Komendanta Głównego Policji wskazującego, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie nie mogło być wszczęte na wniosek strony, albowiem tylko pozytywna weryfikacja wywiązywania się przez funkcjonariusza z zadań i czynności służbowych przez właściwego przełożonego w sprawach osobowych może skutkować wszczęciem takiego postępowania z urzędu oraz wydaniem decyzji w tym przedmiocie.

W orzecznictwie wskazywano, iż przepis art. 104 ust. 3 w zw. z art. 100 ustawy o Policji zawiera sformułowania o charakterze ocennym, lecz ocena wskazanych w tych przepisach okoliczności musi znaleźć wyraz w uzasadnieniu orzeczenia w przedmiocie dodatku służbowego. W przypadku sporu co do formy rozstrzygnięcia należy przyjąć ogólne domniemanie działania organu w formie decyzji, choćby z tego względu, że zwiększa to zakres ochrony prawnej przyznanej adresatowi aktu administracyjnego. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje ogólna zasada, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji chyba, że przepisy stanowią inaczej. Przykładowo, w postanowieniu z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt II SAB/Rz 18/11 WSA w Rzeszowie stwierdził, że "ustalenie dodatków do uposażenia jest sprawą osobową funkcjonariusza. Przepis art. 100 ustawy o Policji stanowi bowiem, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Według § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261) sprawa należnego uposażenia policjanta jest sprawą osobową, która może być załatwiona również na wniosek policjanta. W tej sytuacji złożenie wniosku powoduje wszczęcie postępowania (...) a sprawa, która została wszczęte powinna być zakończona w sposób przewidziany prawem".

Powyższy pogląd pozostaje aktualny na gruncie obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644). W świetle § 1 ust. 4 za sprawy osobowe uznaje się sprawy związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów. Sprawy osobowe policjantów zaś dotyczą należnego na danym stanowisku służbowym uposażenia (§ 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia), zaś składnikiem uposażenia jest dodatek służbowy (art. 100 w zw. z art. 104 § 3 ustawy o Policji).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż nie ma uzasadnionych podstaw twierdzenie organu II instancji o braku po stronie policjanta legitymacji do żądania wszczęcia postępowania o przyznanie i podwyższenie dodatku służbowego. Przepisy ustawy o Policji, jak też powołanych rozporządzeń wykonawczych nie zastrzegają inicjatywy we wskazanym przedmiocie jedynie dla organu Policji. Dlatego też pogląd o możliwości wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie jedynie z urzędu jest poglądem błędnym. Skoro postępowanie o przyznanie i podwyższenie dodatku służbowego może być wszczęte na wniosek strony, to bezprzedmiotowość z tej przyczyny nie zachodzi, a zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa, co obliguje Sąd do jej uchylenia.

Komendant Główny Policji będzie obowiązany ponownie merytorycznie rozpoznać odwołanie skarżącego od decyzji organu I Instancji odmawiającej podwyższenia dodatku służbowego oraz zbadać przesłanki z art. 105 § 1 kpa w odniesieniu do umorzenia postępowania w części dotyczącej odmowy przyznania dodatku służbowego mając na względzie, iż w obrocie prawnym pozostaje rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] przyznający skarżącemu dodatek służbowy w kwocie 700 zł.

Końcowo wskazać należy, iż przepisy kpa przewidują cztery postacie inicjatywy procesowej organizacji społecznej w ogólnym postępowaniu administracyjnym, w sprawie dotyczącej innej osoby: 1) żądanie tylko wszczęcia postępowania; 2) żądanie wszczęcia postępowania oraz dopuszczenia do udziału w nim; 3) żądanie dopuszczenia do udziału w toczącym się już postępowaniu; 4) przedstawienie organowi administracyjnemu za jego zgodą swojego poglądu w sprawie, wyrażonego w uchwale lub oświadczeniu jej organu statutowego. Jednakże w każdym z przypadków wymienionych w pkt 1 - 3 inicjatywa należy do organizacji społecznej. Skoro z taką inicjatywą w niniejszej sprawie Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów nie wystąpił, nie można Komendantowi Głównemu Policji czynić zarzutu naruszenia art. 31 § 1 i 2 kpa. Natomiast zawiadomienie organizacji społecznej o toczącym się postępowaniu należy do uznania organu, gdy stwierdzi, że taka organizacja może być zainteresowana udziałem w tym postępowaniu ze względu na swoje cele statutowe, i gdy przemawia za tym interes społeczny (art. 31 § 4 kpa). Oceny tej dokona organ II instancji ponownie rozpatrując odwołanie skarżącego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.