Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 682/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10a ust. 1, art. 22 ust. 2a, art. 26 ust. 5, art. 22 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.
article: art. 165b § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi D.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania skarżącej D. P. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą F.H.U. "A" w W. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z [...] r., znak [...], nakładającej karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu niewykonania obowiązków przewoźnika polegających na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towaru obejmującego zgłoszenia o numerach referencyjnych SENT [...] oraz SENT [...] zgodnie z art. 10a ustawy SENT, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu stwierdził, że [...] r. w godz. od 12:00 do 13:30, w Z. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów wykonywanego samochodem ciężarowym należącym do strony.

Według informacji zawartej w zgłoszeniach przewozu obejmowały one produkty klasyfikowane do pozycji CN 2710 (produkty paliwowe) w ilościach odpowiednio [...] i [...] litrów, podlegające obowiązkowej rejestracji w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (dalej określanego jako system SENT).

Według zgłoszenia SENT [...] podmiotem wysyłającym była ,,B’’ Sp. z o. o., a podmiotem odbierającym i przewoźnikiem była strona.

Natomiast według zgłoszenia SENT [...] była ona jednocześnie wysyłającym, odbierającym oraz przewoźnikiem.

Szczegółowe ustalenia dotyczące przeprowadzonej kontroli zawarto w protokołach z kontroli z [...] r., znak [...] i [...] (k.38-40 i 73-75 akt administracyjnych), z których wynika, że funkcjonariusze stwierdzili brak aktywacji urządzenia/lokalizatora GPS. W związku z ustalonymi nieprawidłowościami w zakresie przekazywania danych geolokalizacyjnych kierujący samochodem około godz. 13:20 kontaktował się ze stroną. Po dokonaniu kolejnego sprawdzenia, system GPS odnotował prawidłowo pozycję środka transportu.

Powyższe stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT, które Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. zakończył wskazaną na wstępie decyzją z [...] r., wymierzając przewoźnikowi karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu niezapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewozy towaru objętego zgłoszeniami o wskazanych numerach referencyjnych SENT. Organ nie dopatrzył się okoliczności skutkujących odstąpieniem od wymierzenia kary.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, zarzucając jej naruszenie:

- art. 122 w związku z art. 187 § 1, art. 180 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym braku dalszych ustaleń co do działania systemu SENT GEO w sytuacji, gdy:

a. lokalizator został przez skarżącą wskazany w zgłoszeniu przewozu oraz został włączony, o czym świadczy raport otrzymany od dostawcy lokalizatora, a co organ pierwszej instancji całkowicie zignorował;

b. pominięcie wadliwego wskazania przez SENT GEO położenia pojazdu skarżącej oraz brak porównania danych z systemu SENT GEO z danymi przedstawionymi przez dostawcę lokalizatora skarżącej, podczas gdy dane te były rozbieżne;

- art. 121 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy i niebudzący zaufania do organów podatkowych;

- art. 22 ust. 2a i 3 oraz art. 26 ustawy SENT poprzez błędną ich wykładnię, a w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia interes publiczny, użytego w art. 22 ust. 3 ustawy, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, 121 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zasady proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny.

W związku z takimi zarzutami, strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie po uchyleniu decyzji o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

Wskazał, że w art. 3 ust. 2 ustawy SENT przedstawiono katalog towarów, które podlegają systemowi monitorowania, wraz z określającymi je pozycjami Nomenklatury Scalonej CN. I tak stosownie do ust. 2 pkt 1 lit. c przewóz towaru objętego pozycją CN 2710, do której klasyfikowane były przewożone paliwa, podlega systemowi monitorowania drogowego, jeżeli jego masa brutto przesyłanego towaru przekracza [...] kg.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy SENT, przewoźnikiem jest m.in. osoba fizyczna, prowadząca działalność gospodarczą, wykonująca przewóz towarów.

W art. 5 ust. 1 ustawy SENT wskazano, iż w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu.

Jednocześnie z art. 10a ustawy SENT wynika, iż przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji przewoźnik nie jest obowiązany do wyposażania środka transportu w lokalizator. Zewnętrzny system lokalizacji, to stosownie do art. 2 pkt 15a ustawy SENT, system używany przez przewoźnika gromadzący dane geolokalizacyjne środka transportu przekazywane z zainstalowanego w tym środku transportu urządzenia wykorzystującego technologie pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych.

Na zasadzie art. 10c ust. 1 i 3 ustawy SENT w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności m. in. zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a tej ustawy (osoba fizyczna kierująca pojazdem samochodowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy w rozumieniu ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990) jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. Przewóz towaru środkiem transportu może być kontynuowany po przywróceniu sprawności zewnętrznego systemu lokalizacji albo po przeładunku towaru na środek transportu, którego dane geolokalizacyjne są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji, albo nałożeniu zamknięć urzędowych na środek transportu lub towar albo zarządzeniu konwoju, o którym mowa w art. 67 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, ze zm.).

Art. 22 ust. 2a ustawy SENT przewiduje, że w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Natomiast zgodnie z ust. 2b tego artykułu odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru.

Z materiału dowodowego wynika, że przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu towaru nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego przedmiotowymi zgłoszeniami SENT. [...] r. w trakcie przewozu towarów, podlegającego monitorowaniu (rozpoczętego o godz. 8:56:12 -SENT [...] oraz o godz. 9:55:26 -SENT [...]) przy użyciu systemu SENT, w godz. od 8:56 do 13:27 wystąpiła przerwa w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych,

Natomiast w tym dniu nie odnotowano wadliwości w działaniu systemu SENT GEO, które mogłyby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL (Zewnętrzny System Lokalizacji). W omawianym czasie nie nastąpiło odrzucenie przez system komunikatów przekazywanych przez lokalizator zainstalowany w kontrolowanym pojeździe. Na podstawie rejestru SENT stwierdzono, że urządzenie o podanym numerze zostało skonfigurowane ze zgłoszeniami SENT [...] oraz [...] [...]r. odpowiednio o godz. 9:05:42 i 9:55:26.

Na podstawie systemu SENT GEO BI ustalono, że pierwsze dane lokalizacyjne omawianego urządzenia odnotowano w tym dniu o godz. 13:27 według współrzędnych [...] N oraz [...] E, co wynika również wydruku zestawionych koordynat śledzonych przez system SENT GEO od godz. 13:27 do 15:02. W świetle tych ustaleń należy wykluczyć niedostępność rejestru z przyczyn zależnych od operatora oraz obiektywnych od niego niezależnych.

W dostępnej na Platformie Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych specyfikacji technicznej z [...] r. przedstawiono charakterystykę interoperacyjności pomiędzy ZSL, SENT GEO.

Zadania operatorów ZSL i przewoźników w procesie przekazywania danych:

1. operatorzy ZSL:

a. otrzymują od przewoźników polecenia przekazywania do SENT GEO danych lokalizacyjnych zbieranych przez urządzenia lokalizacyjne o wskazanych przez przewoźnika identyfikatorach technicznych na potrzeby monitorowania przewozów ewidencjonowanych w Rejestrze SENT,

b. przekazują do SENT GEO na potrzeby monitorowania przewozów ewidencjonowanych w SENT dane lokalizacyjne zbierane przez urządzenia lokalizacyjne GPS, których identyfikatory techniczne wskazują przewoźnicy;

2. przewoźnicy:

a. przekazują operatorom ZSL polecenia przekazywania do SENT GEO danych lokalizacyjnych zbieranych przez specjalizowane urządzenia lokalizacyjne o wskazanych przez przewoźnika identyfikatorach technicznych na potrzeby monitorowania przewozów ewidencjonowanych w SENT;

b. uzupełniają i aktualizują dokumenty SENT o numery urządzeń GPS, które posłużą do monitorowania przewozów ewidencjonowanych w Rejestrze SENT i monitorowanych za pomocą SENT GEO.

Funkcje realizowane przez SENT GEO w trakcie przekazywania danych:

1. SENT GEO:

a. otrzymuje z Rejestru SENT numery urządzeń GPS specjalizowanych urządzeń lokalizacyjnych i wszystkie ich adekwatne aktualizacje dotyczące zarejestrowanych zgłoszeń przewozu,

b. odbiera z serwerów ZSL z użyciem interfejsów odbioru danych lokalizacyjnych JSON-REST (ang. JavaScript Object Notation - Representational State Transfer) dane lokalizacyjne zebrane przez specjalizowane urządzenia lokalizacyjne i potwierdza zgodność przekazanych danych z aktualną wersją schematu walidacyjnego JSON (ang. JSON Schema) SENT GEO, dane są odbierane tylko z tych serwerów ZSL:

i. których numery IP przekazano w ramach danych ZSL,

ii. które uwierzytelnią się za pośrednictwem certyfikatu klienta SSL/TLS przekazanego wcześniej wraz z certyfikatami tworzącymi pełną ścieżkę certyfikacji;

c. filtruje przekazywane dane lokalizacyjne w ten sposób, że:

i. na podstawie posiadanego wykazu obsługiwanych w bieżącym dniu zgłoszeń przewozu SENT (dokumenty, których data rozpoczęcia planowanego przewozu jest wcześniejsza lub równa dzisiejszej dacie a data zakończenia nie została potwierdzona przez odbierającego w trakcie zamykania przewozu) i ustalonego numeru urządzenia GPS specjalizowanego urządzenia lokalizacyjnego:

1. usuwa ze strumienia pakiety, którym nie przypisano numeru urządzenia GPS specjalizowanego urządzenia lokalizacyjnego, który nie figuruje w choć jednym obsługiwanym w bieżącym dniu dokumencie SENT,

2. przetwarza dalej w ramach strumienia pakiety, którym przypisano numer urządzenia GPS specjalizowanego urządzenia lokalizacyjnego, który figuruje w choć jednym obsługiwanym w bieżącym dniu dokumencie SENT."

Z opisanego procesu wynika, że operator ZSL:

- otrzymuje od przewoźnika polecenia przekazywania do SENT GEO danych lokalizacyjnych zbieranych przez urządzenia lokalizacyjne o wskazanych przez przewoźnika identyfikatorach technicznych;

- przekazuje do SENT GEO dane lokalizacyjne zbierane przez urządzenia lokalizacyjne GPS, który odbiera je w postaci opisanej wyżej pod literami a i b, na potrzeby monitorowania przewozów ewidencjonowanych w SENT.

Zatem czynności przewoźnika i operatora ZSL sprowadzają się do współpracy w przekazaniu stosownych danych, a ostatniego do właściwego zbierania i przekazywania danych do systemu SENT GEO.

Przewozy zostały zarejestrowane o godz. 8:56:12 i 9:55:26, urządzenie śledzące pozycje skonfigurowane zostało z systemem SENT o godz. odpowiednio 9:05 i 9:55. Według wskazań wydruku eksportu surowego operator ZSL rozpoczął zbieranie (odbiór i rejestracja) danych o godz. 10:37 od punktu wyznaczonego współrzędnymi [...] N oraz [...] E (C., ul. [...]). O godz. 12:00 pojazd znajdował się w punkcie [...] N, [...] E (droga nr [...]), by po 14 minutach osiągnąć pozycję [...] N, [...] E (Z., ul. [...]- droga nr [...]), w której się znajdował do godz. 13.00.

O godz. 13:27 odnotowano punkt według namiarów [...] N, [...] E (to niewielkie odchylenie ma miejsce od godz. 13:00). Ze wskazań systemu SENT GEO w godz. od 12:38 do 12:52 wynika, że pojazd nie był namierzony (k. 44 i 79), a od godz. 13:27 samochód znajdował się w miejscu oznaczonym koordynatami [...] N, [...] E (Z., ul. [...]- droga nr [...]), a więc w zgodnymi ze wskazaniami wydruku eksportu - w miejscu kontroli.

Dalej trwający przewóz zakończył się o godz. 15:02:28 w punkcie [...] N, [...] E według systemu SENT, a według operatora ZSL o godz. 15:01 pojazd był w punkcie [...] N, [...] E. O godz. 15:03 zajął ostatecznie pozycję [...] N, [...] E ( wszystkie te namiary wskazują na W., ul. [...]).

Z opisanego przebiegu zdarzeń wynika, że operator ZSL od godz. 10:37 do godz. 13:27, a więc przez 2 godziny i 50 minut zbierał dane geolokalizacyjne, a od godz. 13:27 do godz. 15:02, a wiec przez godzinę i 55 minut nie tylko zbierał je, ale jako aktualne przekazywał do systemu SENT GEO. Od momentu konfiguracji urządzenia z systemem do chwili rozpoczęcia zbierania danych upłynęło wystarczająco dużo czasu, by można było sprawdzić prawidłowość przekazu i dokonać stosownej korekty. Niewielkie różnice we wskazaniach koordynacyjnych i czasowych pozostają bez znaczenia.

Do odwołania pełnomocnik strony dołączył m.in. wydruki dostarczone przez operatora ZSL, a to eksport surowy, zawierający wszystkie zebrane dane lokalizacyjne oraz eksport minimum, zawierający jedynie zebrane koordynaty pozycyjne, umożliwiające wizualizację trasy. W ocenie organu II instancji dowody te obrazują jedynie zbieranie danych, a nie ich przekaz do systemu SENT GEO, a biorąc pod uwagę moment ich ujawnienia nie mogły być znane organowi pierwszej instancji przed wydaniem decyzji, zatem twierdzenie o ich pominięciu nie może wytrzymać krytyki.

Zatem przewoźnik nie zapewnił w trakcie całej trasy przewozu towaru przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniami. Skoro istota sprawy sprowadza się do niewykonania jednej z czynności, wymaganych dla prawidłowego nadzoru nad transportem czyli przekazywania danych, to omyłka jaka została popełniona w decyzji I instancji, dotycząca współrzędnych miejsca kontroli, nie ma znaczenia w sprawie.

Organ podkreślił, że przywołane przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie ich naruszenia, uprawniony organ obowiązany jest nałożyć na podmiot wykonujący przewóz odpowiednią karę pieniężną. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości czy też umyślność bądź nieumyślność zachowania strony. Nie ma też możliwości miarkowania wysokości tej kary, lecz jest związany stawkami ustalonymi przez ustawodawcę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., podobnie jak Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego nie dopatrzył się w niniejszej sprawie okoliczności, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i to zarówno uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika, jak i interesem publicznym.

Zdaniem organu, kryterium "ważnego interesu podatnika" co do zasady wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów. Przy czym winno się uwzględniać również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Zatem w postępowaniu dotyczącym przyznania ulgi, jaką jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej organ winien przeprowadzić również analizę sytuacji majątkowej i gospodarczej podatnika.

W wyniku oceny sytuacji finansowo - ekonomicznej przedsiębiorstwa stwierdzono, iż jest stabilna i nie wykazuje symptomów zagrożenia zdolności do kontynuacji dalszej działalności. Z zeznania podatkowego (PIT) za 2019 r. wynikają dochody z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł i nadpłacony podatek w kwocie [...] zł.

Według deklaracji VAT-7 za styczeń 2021 r. przychód netto z działalności gospodarczej wyniósł [...] zł., a nabycie towarów netto [...] zł. Strona posiada udziały w spółce z o. o. o wartości [...] zł, dysponuje ruchomościami w postaci 3 samochodów ciężarowych o wartości [...] zł, samochodem osobowym o wartości [...] zł (ustalono je, jako średnie ceny rynkowe wg danych internetowych- otomoto). Jest właścicielką dwóch nieruchomości gruntowych o wartości [...] zł. Zaległości w składkach ubezpieczeniowych nie występują.

Zatem, zestawiając wartości aktywów z zobowiązaniami, oraz biorąc pod uwagę wielkość wymierzonej kary organ stwierdził, iż nie jest ona niemożliwa do uregulowania a ewentualna egzekucja nie spowoduje konieczności sięgnięcia przez stronę po pomoc społeczną.

W przedmiotowej sprawie nie zachodziła również przesłanka odstąpienia od nałożenia kary ze względu na interes publiczny.

Przy wykładni interesu publicznego należy uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Organ wyjaśnił, że w uzasadnieniu projektu ustawy o monitorowaniu drogowego przewozu towarów, podkreślono, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcja za tego rodzaju naruszenia ma zapobiegać sytuacji, w której nie można byłoby prześledzić drogi towaru i jego tożsamości od miejsca załadunku do miejsca dostawy. Celem regulacji ustawowej jest zabezpieczenie sprawności i skuteczności monitorowania obrotu wrażliwymi towarami, w tym poprzez ich lokalizację. Pozwala to bowiem zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszania obowiązujących przepisów, zwłaszcza podatkowych.

W rozpatrywanym przypadku przerwa w nadzorze nad lokalizacją przewozu trwała 2 godziny i 50 minut (60% czasu przewozu), przez ten czas nie było kontroli nad przemieszczanym towarem, co – zdaniem organu - trudno byłoby uznać za nieistotne uchybienie dające podstawę do odstąpienia od kary. Przyczyny zaniechania sprawdzenia prawidłowości przekazu i dokonania stosownej korekty nie zostały wyjaśnione, przyjęto za wystarczające wskazanie danych z surowego eksportu danych. Bez wątpienia dopiero po kilku próbach, od godz. 13:27 dane lokalizacyjne zostały uwidocznione w systemie SENT, kiedy to po dokonaniu kolejnego sprawdzenia, system GPS odnotował prawidłowo pozycję środka transportu. Zaoferowane przez stronę dowody obrazują jedynie zbieranie danych, a właściwy nadzór wymaga również ich bieżącego (aktualnego) przekazania do systemu SENT. Obrazują one ruch pojazdu i w pewnym stopniu dopełniają brak wiedzy o danych lokalizacyjnych, lecz nie zmienia to stwierdzonego częściowego braku nadzoru, który ma być prowadzony "tu i teraz". Skoro nie odnotowano wadliwości działania systemu SENT, które mogłyby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL i w omawianym czasie system nie odrzucił komunikatów przekazywanych przez lokalizator to oznacza, że za nieprzekazywanie danych jest odpowiedzialny przewoźnik, a twierdzenia odwołania, że "względy technologiczne wykluczają sytuację, aby lokalizator nie przesyłał ich do SENT GEO", wobec ustalonych faktów, nie wpłynął na zmianę stanowiska organu.

Organ odwoławczy podkreślił również, że brak możliwości lokalizacji przewozu wrażliwych towarów godzi w bezpieczeństwo społeczeństwa jako nadrzędnej wartości wspólnej. W interesie publicznym, na który składa się pobór podatków we właściwych wysokościach, jest to, aby system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a podmioty trudniące się przewozem (obrotem) towarów objętych systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków.

Podniósł także, że jest to siódme naruszenie przez stronę przepisów ustawy SENT, a ukaranie nastąpiło jedynie raz. Skoro tak, to nie sposób odstąpić od wymiaru kary.

Organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka "interesu publicznego" na płaszczyźnie pozaekonomicznej, gdyż zaufanie obywateli do organów państwa powinno być oceniane z uwzględnieniem sprawności działania aparatu państwowego, co jest możliwe do spełnienia poprzez prawidłowe dokonywanie zgłoszeń SENT przez wszystkich uczestników rynku, w tym przedsiębiorców, którzy nie należą do tzw. "szarej strefy".

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej bezpodstawny jest także podnoszony w odwołaniu zarzut nieproporcjonalności nałożonej kary w stosunku do wagi przewinienia. Skoro przepisy nie przewidują miarkowania wysokości kary, lecz ustanowiono ją na jednym poziomie, to trudno jest mówić o jakiejkolwiek proporcji. Natomiast zarzuty w tym zakresie winny być adresowane do ustawodawcy.

Omawianej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1. art. 165b ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy o SENT, poprzez wszczęcie postępowania po upływie 6 miesięcy od dnia przeprowadzenia kontroli na drodze, co stoi w sprzeczności z możliwościami nałożenia kary,

2. art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 1 o.p. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do nałożenia na skarżącą kary bez wskazania, za który z dwóch kontrolowanych przewozów została nałożona, podczas gdy jeden z przewozów nie wiązał się z dostawą towarów w rozumieniu ustawy SENT i nie podlegał w ogóle zgłoszeniu,

3. art. 24 ust. 3 ustawa SENT w zw. z art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji poprzez błędną wykładnię i pominięcie w ocenie pojęcia "ważnego interesu publicznego"

a. zasad: proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwowych, co w konsekwencji doprowadziło do braku uznania, że zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej,

b. rzeczywistej intencji ustawodawcy, co doprowadziło do nieodstąpienia od nałożenia kary pomimo nieuszczuplenia Skarbu Państwa w zakresie podatku akcyzowego, opłaty paliwowej i podatku od towarów i usług.

W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I Instancji i umorzenie postępowania,

ewentualnie

2. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi I Instancji,

3. zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że kontrolę przewozu towarów, prowadzoną przez funkcjonariuszy służby celno-skarbowej, utożsamiać należy z kontrolą celno-skarbową, o której mowa w przepisach rozdziału 1 Działu V ustawy o KAS. Jest to bowiem w istocie jedna z form kontroli celno-skarbowej. W zakresie nieuregulowanym w ustawie SENT do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (art. 26 ust. 5 ustawy SENT). W niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie zatem m.in. art. 165b o.p. W zakresie nieuregulowanym ustawą o KAS do kontroli celno - skarbowej stosuje się m. in. ww. art. o.p. W art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej ustanowiono termin końcowy, do którego upływu dopuszczalne jest wszczęcie postępowania w sprawie, która była przedmiotem kontroli, na 6 miesięcy od zakończenia kontroli.

Wskazała, że decyzje nie precyzują, za który z dwóch kontrolowanych przewozów została nałożona kara pieniężna. Tymczasem przewóz objęty zgłoszeniem SENT nr [...] nie wiązał się z dostawą towarów, a zatem nie podlegał zgłoszeniu i kontroli. Podmiotem wysyłającym i odbierającym była bowiem skarżąca. Skoro skarżąca przewoziła towar wyłącznie na własne potrzeby, nie doszło do dostawy, a zatem nie było przewozu podlegającego kontroli. Ewentualne naruszenia nie mogą zostać tym samym karane. Dokonując wykładni przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, przewidzianej w art. 24 ust. 3 ustawy SENT organ powinien uwzględnić w szczególności rodzaj stwierdzonego naruszenia i jego konsekwencje, zachowanie przewoźnika po jego ujawnieniu, w tym fakt jego usunięcia, a także dotychczasowy sposób prowadzenia działalności gospodarczej, w tym stwierdzone naruszenia ustawy o SENT. Co prawda z przyczyn nieznanych skarżącej, która stoi na stanowisku, że urządzenia ZSL były włączone i nadawały sygnał do systemu SENT, organ nie mógł śledzić przemieszczania się pojazdu, lecz z dokumentów przedłożonych przez skarżącą wynika jaką trasą przejechała należąca do niej autocysterna. Powyższe umożliwia organom państwowym kontrolę, co prawda wsteczną, ale jednak, czy w związku z przewozem nie doszło do naruszenia przepisów ustawy SENT. Strona podniosła, że zapłacone zostały wszelkie należności publicznoprawne związane z przewozem i zakupem towaru: podatek akcyzowy, opłata paliwowa, podatek od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest zasadność nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w kwocie [...] zł z tytułu niezapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych stosownie do art. 10a ust. 1 ustawy z 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2332) – dalej powoływana jako ustawa lub SENT. Przy czym wyjaśnienia wymaga, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy SENT z dnia kontroli, stąd też powoływana treść przepisów tej ustawy dotyczy stanu prawnego z tej daty.

W sprawie nie ulega wątpliwości, że kontrolowany przewóz z racji rodzaju przewożonego towaru i jego ilości podlega przepisom ustawy SENT.

Najdalej idącym zarzutem jest ten, który odnosi się do naruszenia art. 165b O.p. poprzez wydanie decyzji po upływie 6 miesięcy od dnia kontroli, którego jednak Sąd nie podzielił.

Stosownie do art. 26 ust. 5 SENT, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z art. 165b § 1 O.p., w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli.

Natomiast postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej z ustawy SENT nie jest postępowaniem podatkowym tylko administracyjnym, a przepisy ustawy O.p. znajdują w tych sprawach zastosowanie, jedynie w zakresie nieuregulowanym (por. m.in., wyrok NSA z 18 września 2019 r., sygn. II GSK 639/19, prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z 25 maja 2018 r., sygn. III SA/Gd 52/18) a nadto wyłącznie do stosowania "odpowiedniego" (art. 26 ust. 5). Stosowanie odpowiednie wskazane w art. 26 ust. 5 ustawy o SENT oznaczać może stosowanie wprost, z modyfikacjami lub niestosowanie. Podkreślić należy także to, że literalna treść art. 26 ust. 5 SENT wprost wskazuje, że O.p. znajduje zastosowanie do kar, a nie do postępowań w sprawie kar. Obejmuje zatem kary wymierzane lub już wymierzone, ale nie odnosi się do postępowań o ich wymierzenie.

Ustawa o SENT reguluje też we własnym zakresie zasady prowadzenia kontroli (art. 13) oraz przedawnienie ukarania i przedawnienie wykonania obowiązku zapłaty (art. 28 - odpowiednio okres pięcioletni liczony od dnia niedopełnienia obowiązku oraz okres pięcioletni liczony od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zapłaty). To zaś oznacza, że ustawa o SENT nie limituje czasowo momentu wszczęcia postępowania o ukaranie a wyłącznie wskazuje najpóźniejszą datę dopuszczalności wydania decyzji o ukaraniu. Wobec treści art. 13 i art. 28 tej ustawy i jedynie posiłkowego odwołania do O.p., przyjąć należy że przepis art. 165b §1 O.p. nie znajduje zastosowania (tak również WSA w Białymstoku w wyroku z 10 listopada 2020r., II SA/Bk 577/20). Ten przepis ma zastosowanie wyłącznie do kontroli podatkowej, w wyniku której ujawniono nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości. Czynności kontrolne przewozu wykonane na drodze nie stanowią zaś czynności podejmowanej w ramach kontroli podatkowej.

Wynika to m.in. z treści art. 30 ust. 1 ustawy SENT, który wyraźnie rozróżnia kontrolę podatkową i kontrolę celno - skarbową. Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku stwierdzenia w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, prowadzonych wobec podmiotu kontrolowanego lub strony postępowania, naruszeń podlegających zgodnie z ustawą karze pieniężnej organem właściwym do wymierzenia kary pieniężnej jest naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na siedzibę organu, który ujawnił naruszenie.

Kolejnym argumentem przemawiającym za niestosowaniem art. 165b O.p. w postępowaniach o nałożenie kary pieniężnej wymierzanej w trybie ustawy SENT jest ratio legis tej regulacji w O.p. Wprowadzenie tego limitu czasowego ma na celu ochronę interesów podatnika przed narastaniem odsetek, co nastąpiłoby, gdyby organ po przeprowadzeniu kontroli nadmiernie zwlekał z wszczęciem postępowania podatkowego.

Na gruncie przepisów ustawy SENT niebezpieczeństwo takie nie zachodzi, gdyż ewentualne odsetki naliczane są dopiero od dnia określonego jako termin płatności w decyzji ostatecznej.

Wszystkie powołane wyżej argumenty prowadzą do wniosku, że zarzut naruszenia art. 165b § 1 O.p., wyrażony w 1. punkcie skargi nie jest zasadny.

Wobec powyższego, Sąd przystąpił do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy SENT, ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu projektu argumentowano, że obecnie wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą należnych podatków oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego sfałszowane dokumenty (faktury). Istnieje więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towarów. Dzięki danym z rejestru możliwe ma być dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze będzie ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Oceniono je jednakże jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które będą podlegały ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów będą towary określane jako "wrażliwe", należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm.gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). Kluczowe zatem jest, aby zapisy w systemie elektronicznym, dotyczące konkretnego transportu odzwierciedlały faktyczny charakter dokonywanych czynności, jak również umożliwiały dokonanie identyfikacji przewożonego towaru z dokonanym zgłoszeniem i to w czasie rzeczywistym. Jednym z instrumentów umożliwiających ww. weryfikację jest bieżące przekazywanie danych geolokalizacyjnych do systemu. Nakładanie odstraszających kar za tego typu naruszenia jest zatem niezbędne, aby zapewnić właściwy nadzór nad przewozem towarów "wrażliwych", wypełniając tym samym cele ustawy.

Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, obowiązującej w dniu kontroli, tj. [...]r. (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2332) przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem.

Stosownie do art. 22 ust. 2a ustawy, w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Nie ulega wątpliwości, że przewoźnik nie dopełnił obowiązku zapewnienia przekazywania danych, o którym mowa w art. 10a SENT, nie wskazał też, aby było to wynikiem szczególnych okoliczności, w tym niedostępnością rejestru przyjmującego zgłoszenia. Przez kilka godzin dane były bowiem odbierane, ale nie były przekazywane do rejestru. Odnosząc zatem treść cytowanych przepisów do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary określonej w art. 22 ust. 2a ustawy. Podkreślić należy i to, że kara administracyjna ma charakter obiektywny i jest niezależna od winy ani od przyczyn powstania naruszenia. Dlatego wobec spełnienia przesłanek ustawowych, nałożenie kary na stronę było zasadne.

Wobec powyższego konieczne stało się rozstrzygnięcie, czy prawidłowo organy rozważyły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 22 ust. 2a ustawy. Odnośnie tego na wstępie zauważyć przyjdzie, że ewentualne odstąpienie od wymierzenia kary następuje w drodze uznania administracyjnego, co oznacza, że kontrola Sądu w zakresie takich rozstrzygnięć jest węższa. Nie obejmuje ona zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia (bo organ zgodnie z prawem może wydać zarówno decyzję pozytywną, jak i negatywną dla strony), lecz ogranicza się do zbadania, czy organ wyczerpująco zgromadził materiał dowodowy, wszechstronnie go rozważył a swoje stanowisko przekonująco uzasadnił. Zdaniem Sądu warunkom tym organ sprostał.

Stosownie do art. 22 ust. 3 SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

W myśl art. 26 ust. 3 ustawy:

3. Organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

1) nie stanowi pomocy publicznej albo

2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

Przy wykładni pojęcia "interes publiczny" na gruncie art. 22 ust. 3 SENT nie można stracić z pola widzenia celu, jaki przyświecał ustawodawcy we wprowadzeniu ustawy SENT, o czym była już wyżej mowa.

Skoro zaś cel ten polega na – ogólnie rzecz ujmując - uszczelnieniu obrotu towarami wrażliwymi, to odstępowanie od nałożenia kary winno mieć charakter wyjątkowy. Brak konsekwencji i nadmierny liberalizm w nakładaniu i egzekwowaniu kar mógłby prowadzić do wypaczenia sensu ustawy i spowodować lekceważenie nałożonych nią obowiązków. Wreszcie należy wziąć pod uwagę, że w interesie publicznym jest płacenie kar, a nie odstępowanie od nich. W przypadku, gdy tak jak w niniejszej sprawie, organ nie znajduje innych okoliczności mogących świadczyć o wystąpieniu interesu publicznego, sam fakt braku uszczuplenia należności podatkowych nie daje wystarczającej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przyjęcie odmiennej oceny w tym zakresie, niweczyłoby cel ustawy, która przewiduje sankcje stricte za niedopełnienie obowiązków o charakterze formalnym przez poszczególnych uczestników przewozu. Wskazuje to, że także zarzut skargi z pkt. 3b jest bezzasadny.

Za odstąpieniem od nałożenia kary nie przemawia także ważny interes strony. Co prawda pojęcia tego nie można ograniczać tylko do interesu ekonomicznego, jednak w sprawie nie zachodziły jakieś sytuacje nadzwyczajne czy zdarzenia losowe, które takie odstąpienie by uzasadniały. Sąd orzekający podziela pogląd WSA w Kielcach, że kryterium "ważnego interesu podatnika" co do zasady wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 33/17).

Zatem zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania.

W ocenie Sądu takich wyjątkowych okoliczności w sprawie nie było.

Odnośnie aspektów ekonomicznych organ wykazał, że sytuacja strony jest na tyle dobra, że nie uniemożliwia jej zapłacenia kary bez konieczności sięgania po pomoc Państwa. W roku 2019 osiągnęła dochód z prowadzonej dzielności, posiada [...] nieruchomości gruntowe, [...] samochody ciężarowe i [...] osobowy.

Co do aspektów pozaekonomicznych Sąd zauważa, że to strona nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku zapewnienia glokalizacji pojazdu, którym wykonywała przewóz. Natomiast powinność wyposażenia kierowcy w urządzenie geolokalizacyjne wraz z koniecznym do jego działania oprogramowaniem obciążała przewoźnika. Nadto jest to już siódme naruszenie ustawy SENT przez stronę, co może prowadzić do wniosku, że strona nie dość dużą wagę przywiązuje do formalnych obowiązków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Względy prewencji przemawiają więc przeciwko odstępowaniu od wymierzenia kary w takiej sytuacji. Mogłoby to rodzić przekonanie strony o braku konieczności ścisłego przestrzegania ustawy, skoro odstąpienie od tego nie spotykałoby się z realnymi sankcjami. Byłoby to niezgodne także z interesem publicznym, gdyż w interesie tym leży przestrzeganie prawa i poszanowanie dla niego.

W zarzucie z pkt. 2 skargi, strona podniosła, że organ nie wskazał, za który z dwóch przewozów kara została nałożona, a jeden z nich jako wykonywany na własne potrzeby nie wiązał się z obowiązkiem zgłoszenia. Odnośnie tego podnieść trzeba, że zgodnie z powołanym już art. 22 ust. 2a kara wymierzana jest "w przypadku niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1", a zatem w sytuacji, gdy przewoźnik nie zapewnia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem. Jest to zatem kara niezależna od ilości przewozów wykonywanych jednym transportem. Jeśli w ogóle w związku z transportem istniał obowiązek zgłoszenia, automatycznie powoduje to powstanie także obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych. Tym samym transportem strona realizowała także przewóz, który nie był zwolniony z obowiązku zgłoszenia, a mimo to dane geolokalizacyjne nie były przekazywane. Zarzut ten Sąd uznał zatem za nieuzasadniony.

Co do naruszenia przepisów art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji wskazanych w pkt 3a skargi w kontekście zasady proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwa Sąd się go nie dopatrzył. W kwestii zasady proporcjonalności zauważyć należy, że kara administracyjna w przepisach ustawy o SENT określona została w sposób sztywny i organ nie ma żadnej możliwości jej miarkowania. Nadto wszystkie obowiązki, za których uchybienie jest nakładana mają charakter formalny, a mimo to ustawodawca zdecydował się na ich wprowadzenie. Oznacza to, że zarzut naruszenia zasady proporcjonalności adresowany jest w istocie do ustawodawcy i nie można czynić organowi zarzutu z tego, że działa na podstawie przepisów prawa. Obliguje go do tego m.in. art. 7 Konstytucji i wyrażona w nim zasada praworządności, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Natomiast co do zasady bezpieczeństwa i zaufania strona nie wskazała na czym opiera zarzut, że działanie organów naruszało te wartości. Sam fakt, że wydały one decyzje niekorzystne dla skarżącej nie świadczy o tym, że zasady te zostały naruszone, skoro strona sama nie dopełniła obowiązków ciążących na niej z mocy ustawy. Strona podnosi, że post facum dostarczyła raporty, które pozwalały organowi prześledzić trasę przejazdu. Tym niemniej rejestr zgłoszeń został stworzony w tym celu, aby możliwe było śledzenie przewozów i ich kontrola w czasie rzeczywistym, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.

Ponieważ Sąd nie dopatrzył się wad zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.