Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 565/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 150a ust. 1-5
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 37I - 37k
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 514
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152, art. 210
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 28 lutego 2007 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] marca 2006 r. nr [...].


UZASADNIENIE

II SA/Rz 565/06

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania S. Ł. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] marca 2006r. znak: [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego.

W podstawie prawnej organ powołał art. 10 ust. 4, pkt 2, art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.).

W odwołaniu skarżący podniósł, że w związku z likwidacją zakładu pracy został zwolniony 31 sierpnia 2000r. i na ten czas jego łączny staż pracy wynosił 29 lat 5 miesięcy i 10 dni, w tym 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Z uwagi na brak wymaganego okresu pracy nie nabył prawa do zasiłku przedemerytalnego. Zasiłek dla bezrobotnych pobierał do 31 lipca 2001r. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu rejestracji zasiłek przedemerytalny miał być przyznany automatycznie po zaliczeniu okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych do brakującego okresu zatrudnienia. Taka możliwość została po 1 stycznia 2001r. wycofana. Skarżący powołał się na uchwałę NSA w składzie 7 sędziów z dnia 11 marca 2002r. (sygn. akt OPS 14/01, ONSA 2002/4/133), z której jednoznacznie wynika, że decydujące znaczenie dla nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego ma "posiadanie" lub "spełnienie ustawowych warunków w dniu rejestracji w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych " (bez względu na czas złożenia wniosku). Tezy te zostały podtrzymane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. sygn. akt K 19/02.

Skarżący podniósł, że na podstawie art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia w brzmieniu obowiązującym od 1 listopada 2005r. spełnił warunki do nabycia prawa, a spełniał je już w dniu 21 lipca 2001r. i po złożeniu odpowiedniego wniosku nabył prawo do zasiłku przedemerytalnego. Bez wpływu na prawo do zasiłku przedemerytalnego było prowadzenie działalności gospodarczej w okresie od 1 sierpnia 2001r. do 28 lutego 2002r., bowiem już wcześniej spełnił warunki do zasiłku przedemerytalnego. Zatem z dniem 1 marca 2002r. to jest po ponownej

- 2 -

rejestracji w PUP przysługuje mu prawo do zasiłku. Niezrozumiałe jest dokonanie oceny spełnienia warunków z art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, na dzień 12 stycznia 2002r., a nie na dzień 21 lipca 2001r.

Art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia dotyczy osób, które do dnia 12 stycznia 2002r. spełniły warunki do nabycia zasiłku przedemerytalnego. Podjęcie działalności gospodarczej było spowodowane uzupełnieniem brakującego okresu zatrudnienia i nie może być karą dla skarżącego. Starosta wskazał też, że nie jest możliwe zaliczenie okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, ponieważ wg art. 150a ust. 2 w dniu 31.12.2001r. nie pobierał zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ art. 5 ust. 1 ustawy obowiązującej w dniu 31.12.2001r. automatycznie zalicza okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych do okresu zatrudnienia uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Za bezzasadną uznał odmowę z powodu niepobierania zasiłku dla bezrobotnych na dzień 31,12.2001r., gdyż przy zachowaniu ciągłości okresu pobierania zasiłku kończyłby się 27.09.2001r. Wyjaśnił, że nie mógł złożyć wymaganego wniosku o zasiłek przedemerytalny, bo ustawa została ogłoszona 12.09.2001r. Wniosek taki złożył przy pierwszej rejestracji w PUP 27.09.2000r., jak i drugiej rejestracji 03.03.2002r., a także ostatni z 17 lutego 2006r. W sprawie istotne jest to, że spełniał warunki materialnoprawne, a nie fakt niezłożenia wniosku. Takie stanowisko zajął też NSA w uchwale z 11 marca 2002r. jak i w innych wyrokach w podobnych sprawach.

Organ odwoławczy nie podzielił argumentów odwołania i wymienioną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że stan faktyczny sprawy dowodzi, iż S. Ł. podjął z dniem 1.08.2001r. działalność gospodarczą i prowadził ją do 28.02.2002r. Skarżący nie spełnił do dnia 12.01.2002r. wszystkich warunków uzasadniających nabycie statusu osoby bezrobotnej, a ta jest jedną z podstawowych przesłanek uzyskania prawa do pobierania zasiłku przedemerytalnego z art. 150 a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Stosownie do art. 150 ust. 2 ustawy, prawo do zasiłku przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. spełniła warunki posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001r. pobierała zasiłek dla

- 3 -

bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Skarżący nie był uprawniony do zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 150a ust. 2 ustawy, bo na dzień 31.12.200r. nie był zarejestrowany jako bezrobotny i nie pobierał zasiłku dla bezrobotnych, który to okres mógłby być zaliczony do łącznego wymiaru zatrudnienia do otrzymania zasiłku przedemerytalnego.

Organ wyjaśnił, że art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia został wprowadzony w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 marca 2005r. sygn. akt K 19/02 (Dz. U. nr 164, poz. 1366) stwierdzającego, iż art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. nr 154, poz. 1793) w części w jakiej zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP.

W podsumowaniu organ stwierdził, że przepis art. 150a ust. 1 skierowany został do osób, które w dniu 31.12.2001r. i/lub od 01.2002r. do 12.01.2002r. spełniły (spełniały) warunki nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. W odniesieniu do skarżącego taka sytuacja nie zaistniała. Z akt sprawy wynika, iż w dniu rejestracji w PUP w U. D. (19.09.2000r.) wymiar okresu uprawniającego do zasiłku wynosił w przypadku skarżącego 29 lat 5 miesięcy i 10 dni. Zgromadzona dokumentacja nie wskazuje, aby do końca 2000r. złożył wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. W okresie od 1.01.2001r. do 11.09.2001r. nie obowiązywał przepis zezwalający zaliczenie aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych do wymiaru okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Dopiero w dniu 12.09.2001r. weszła w życie ustawa z dnia 22 czerwca 2001r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. nr 89, poz. 973), której art. 5 ust. 1 przewidywał możliwość zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1.01.2001r.

- 4 -

do dnia ogłoszenia ustawy. Wskazany przepis wszedł w życie 12.09.2001r. z mocą wsteczną od 1.01.2001r. Możliwość uwzględnienia pobierania zasiłku dla bezrobotnych dotyczyła osób, które pozostawały w dniu 12.09.2001r. w ewidencji bezrobotnych, a w podanej dacie skarżący prowadził pozarolniczą działalność i status osoby bezrobotnej utracił z dniem 01.08.2001r. Przepis art. 5 ust. 1 ustawy nie znalazł zastosowania do S. Ł.

W skardze do Sądu skarżący S. Ł. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody w części, w jakiej zawiera odmowę uchylenia decyzji Starosty Powiatu z dnia 10 marca 2006r. nr [...] w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego oraz przyznanie tego zasiłku zgodnie z obowiązującym prawem. Na uzasadnienie swoich wniosków powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2007r. nr [... ]Wojewoda Podkarpacki nadesłał kserokopię decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...], którą w wyniku wznowienia postępowania uchylił własną decyzję z dnia [...] lutego 2003r. w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 11 lutego 2003r. i przyznano prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 11 października 2006r. w wysokości 605,10 zł. brutto miesięcznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269).

Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a.

- 5 -

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 156 k.p.a., lub innych przepisach.

Punktem wyjścia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006r. sygn. akt SK 15/05 (Dz. U. z 2006r. nr 170, poz. 1222), w którym Trybunał orzekł, iż art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003r. nr 6, poz. 65) w części, w jakiej obejmuje wyrazy do dnia 12 stycznia 2002r. jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 67 ust. 2 i art. 71 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

W części III pkt 12 uzasadnienia wyroku Trybunał wskazał, iż w wyniku wyroku Trybunału w obecnie rozpatrywanej sprawie służy skarżącemu i innym osobom znajdującym się w analogicznej sytuacji, które w 2002r. złożyły w powiatowych urzędach pracy wniosek o przyznanie im prawa do zasiłku przedemerytalnego lub do świadczenia przedemerytalnego, a wnioski te zostały prawomocnie oddalone na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 17 grudnia 2001r. oraz art. 3 ust. 1 ustawy uzupełniającej z 20 grudnia 2002r., prawo żądania wznowienia postępowania w ich sprawach na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji i przepisów tam powołanych.

Trybunał zwrócił jednocześnie uwagę, że zgodnie z powołanym w III części pkt 3 uzasadnienia art. 150 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 28 lipca 2005r., po 28 lutym 2006r. wygasło prawo składania dalszych wniosków o przyznanie

- 6 -

prawa do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach przejściowych do ustawy uzupełniającej z 20 grudnia 2002r.

Stwierdzenie zawarte w zd. 1 pkt 12 części III uzasadnienia ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, bowiem sprawy ze skarg S. Ł. o zasiłek przedemerytalny były już rozpatrywane i zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 września 2004r. sygn. akt SA/Rz 1450/02, którym oddalono skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...] o odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006r. sygn. akt II SA/Wa 2083/05, którym oddalono skargę S. Ł. na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, gdyż wyłącza sytuację przewidzianą w art. 170 p.p.s.a., z którego wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne strony.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana na podstawie art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.- zwana dalej ustawą), gdyż postępowanie zostało wszczęte na podstawie wniosku skarżącego z dnia 17 lutego 2006r., a więc przed 28 lutym 2006r. najdalej odsuniętą w czasie datą do ubiegania się o ten zasiłek na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. nr 58, poz. 514 ze zm. zwana dalej ustawą o zatrudnieniu), która obowiązywała do 1 czerwca 2004r. i została uchylona cytowaną ustawą o promocji zatrudnienia

Stosownie do art. 150 a ust. 1 ustawy prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r. przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. spełniła warunki do jego nabycia z zastrzeżeniem ust. 2 tej ustawy.

- 7 -

Z przepisu ust. 2 art. 150a ustawy wynika, że ustawodawca rozszerzył kategorię podmiotów nawet w stosunku do tych, które do dnia 12 stycznia 2002r. nie spełniły warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001r. pobierały zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałyby prawo do tych świadczeń.

Odnosząc się do treści art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia należy zwrócić uwagę na dwa terminy prawne użyte w tym przepisie, a mianowicie "prawo do zasiłku przedemerytalnego" oraz "spełnienie warunków do jego nabycia".

W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ustawodawca w tych przepisach powtórzył formułę prawną zawartą wcześniej w art. 3 ust. 1 ustawy uzupełniającej z dnia 20 grudnia 2002r. W dacie orzekania przez Trybunał Konstytucyjny - 18 września 2006r. wygasł już termin do składania wniosków w trybie art. 150a ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006r. sygn. akt SK/15/05 dotyczy niekonstytucyjnego zapisu "do dnia 12 stycznia 2002r." zawartego w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003r. nr 6, poz. 65). Przepis ten stanowił, iż prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy, o której mowa w art. 1 w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2001r. przysługuje bezrobotnym, którzy do 12 stycznia 2002r. spełnili warunki do ich nabycia. Zatem po wyroku Trybunału Konstytucyjnego przepis ten brzmi następująco: Prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy, o której mowa w art. 1 w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2001r., przysługuje bezrobotnym, którzy spełnili warunki do ich nabycia. Skoro wyrok Trybunału Konstytucyjnego za niekonstytucyjne uznał zwrot "do 12 stycznia 2002r.", a z uzasadnienia wynika, że przepisy intertemporalne zawarte w art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia powtórzyły formułę zawartą a art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r.

- 8 -

Wprawdzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie odnosi się bezpośrednio do ustawy o promocji zatrudnienia, ale zważywszy na fakt, że przepis art. 150a jest również przepisem intertemporalnym w zakresie nabywania prawa do zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego to przepisy, w których użyto zwrotu "do 12 stycznia 2002r". wymagają rekonstrukcji w sposób wynikający z wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Okolicznością bezsporną jest, że skarżący po raz pierwszy jako bezrobotny zarejestrował się 19 września 2000r. i na ten czas legitymował się okresem zatrudnienia 29 lat 5 miesięcy i 10 dni, w tym 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Decyzją z dnia [...] września 2000r. nr [...] Starosta przyznał skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 września 2000r. na okres 12 miesięcy. Zasiłek ten skarżący pobierał do końca lipca 2001r., bowiem z dniem 1 sierpnia 2001r. zarejestrował działalność gospodarczą, którą prowadził do 28 lutego 2002r. Okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych jest okresem zaliczanym do okresu, do którego zależy nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego, a skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych prawie 10 miesięcy, co daje łącznie okres zatrudnienia ponad 30 lat pracy. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy odnośnie spełnienia przesłanek do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego wydaje się być bezsporny.

W myśl art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu bez względu na następujące zmiany tego przepisy realizacja prawa do zasiłku przedemerytalnego, co do zasady wiązała się albo ze spełnieniem warunków w dacie rejestracji albo w dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 11 marca 2002r. sygn. akt OPS 14/01 (ONSA 2002/4/133) zajął stanowisko, że osobie bezrobotnej, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego określone w art. 37j ust. 1 lub art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001r. nr 6, poz. 56 ze zm. – brzmienie obowiązujące na dzień 31 grudnia 2001r.) przysługuje na jej wniosek prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego

- 9 -

na podstawie art. 37 l ust. 1 tej ustawy mimo wygaśnięcia prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, jeżeli w dniu złożenia wniosku spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 37 ust. 1 ustawy tworzy zamkniętą całość, a jego istotę stanowią słowa "posiadała lub spełniała warunki do ich nabycia". Wniosek taki uprawniony może złożyć zarówno w dniu rejestracji, w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych, jak i po upływie okresu pobierania, gdyż już w dniu rejestracji (czy w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych) warunki do uzyskania jednego z tych świadczeń "spełnił". W dniu złożenia wniosku uprawniony powinien spełniać warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i warunki uznania za bezrobotnego organ winien badać na dzień złożenia wniosku. Uchwała ta dla potrzeb badania uprawnień i realizacji prawa do zasiłku przedemerytalnego jest aktualna, co potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 marca 2005r. sygn. akt K/19, pkt 2.3 część III (OTK-A 2005/3/28).

Wykładnia przeciwna prowadziłaby nadal do pozbawienia prawa do przyznania świadczenia, bowiem niektórzy bezrobotni dążąc do poprawy własnego statusu życiowego mogli podejmować okresowe zatrudnienia. Złożenie wniosku jest prawem strony i decyduje o tym sam wnioskodawca (patrz: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 stycznia 2004r. sygn. akt SA/Rz 1980/02 nie publ.)

Za taką wykładnią nabywania prawa do zasiłku przemawia też brzmienie ust. 4 i ust. 5 art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia, w myśl którego osoba, o której mowa w ust. 1 i 2 może złożyć wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego do dnia 28 lutego 2006r. do właściwego dla jej miejsca zamieszkania powiatowego urzędu pracy. Prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługuje od dnia złożenia wniosku o jego przyznanie, o ile w dniu jego złożenia spełnia warunki do nabycia tego prawa określone w ustawie, o której mowa w ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o zasiłek przedemerytalny wpłynął do organu 17 lutego 2006r. i na ten dzień organ orzekający winien ustalić, czy skarżący spełnia warunki do przyznania zasiłku przedemerytalnego w tym również warunki do uznania go w dacie złożenia wniosku za osobę bezrobotną.

- 10 -

Mając na względzie powyższe organy błędnie przyjęły, że warunkiem nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego jest posiadanie statusu osoby bezrobotnej do dnia 12 stycznia 2002r. w sytuacji, gdy złożenie wniosku o zasiłek przedemerytalny może nastąpić w innej dacie niż rejestracja osoby bezrobotnej..

Natomiast do skarżącego nie ma zastosowania przepis art. 150a ust.2. ustawy o promocji zatrudnienia, bowiem odnosi się do innych stanów faktycznych.

Zgodnie z art. 150a ust.3 ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego przysługuje za okres od dnia spełnienia warunków do jego nabycia określonych w ustawie, o której mowa w ust. 1 (art. 150a) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r. nie wcześniej jednak niż od dnia 1 stycznia 2002r. z zastrzeżeniem ust. 4. Warto podkreślić, że starosta jest władny do przyznania i wypłaty zasiłku przedemerytalnego za okres do dnia 31 lipca 2004r., a następnie przekazuje dokumentację osoby uprawnionej do pobierania zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego do organu rentowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby.

Akta sprawy dowodzą, że skarżący prowadził działalność gospodarczą, pozostawał w zatrudnieniu od 1 maja 2003r. do 3 października 2003r. Jednocześnie z materiału dowodowego wynika, że skarżący składał wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego 3 marca 2002r. i w tym okresie powtórnie zarejestrował się jako bezrobotny i otrzymał kontynuacją prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 2 miesięcy oraz wniosek taki złożył też 9 maja 2005r. Sam skarżący twierdzi, że wniosek o zasiłek przedemerytalny złożył w dniu pierwszej rejestracji to jest 19 września 2000r. W aktach sprawy brak jest wymienionych wniosków i nie wiadomo nic o sposobie ich załatwienia, poza wnioskiem z 3 marca 2002r.

Z nadesłanej przesłanej kserokopii decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2006r. wynika, że zostało wznowione postępowanie w stosunku do decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2003r. znak [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 11 lutego 2003r., a treść uzasadnienia wskazuje, że skarżący składał też wniosek o zasiłek przedemerytalny 10 lutego 2003r.

- 11 -

W niniejszej sprawie Sąd wypowiedział się tylko w zakresie naruszenia normy prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego sprawy, co do oceny spełnienia warunków do zasiłku przedemerytalnego. Ze względu na opisane braki materiału dowodowego Sąd pominął oceną prawą termin początkowy ustalenia prawa do zasiłku przedemerytalnego, bo kwestia ta będzie wymagała ustalenia dokładnego stanu faktycznego sprawy w tym zakresie. W ponownie prowadzonym postępowaniu takie ustalenia poczynią organy orzekające w sprawie. Ponadto organy ustalą czy w dacie składania wniosku z 17 lutego 2006r. o zasiłek przedemerytalny, skarżący spełniał warunki do uznania go za osobę bezrobotną.

Skarżący o zasiłek przedemerytalny aktualnie ubiega się w dwu różnych trybach to jest na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia oraz na skutek wniosku o wznowienie postępowania złożonego po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, które jak wynika z informacji udzielonej przez Wojewodę Podkarpackiego zostało zawieszone. Nie może powstać taka sytuacja, aby przyznanie zasiłku przedemerytalnego nastąpiło w dwóch postępowaniach. W przypadku pozytywnej decyzji wydanej bez względu na tryb, jedno z tych postępowań może stać się bezprzedmiotowe.

Reasumując Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie naruszyły prawo materialne, które miało wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a orzekł jak w sentencji.

Pomimo uwzględnienia skargi Sąd nie orzekał o kosztach, bo stosownie do art. 239 pkt 1 lit. b p.p.s.a. sprawy dotyczące statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej są zwolnione z ponoszenia kosztów sądowych, a skarżący pouczony o treści art. 210 p.p.s.a. nie wniósł o przyznanie kosztów dojazdu.

Sad odstąpił również od opatrzenia niniejszego wyroku klauzulą z art. 152 p.p.s.a, albowiem uwzględniono skargę na decyzję o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego.