Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 911/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. C. jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej PWIS) z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia u K. C. choroby zawodowej w postaci - astmy oskrzelowej.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne; w dniu 11 maja 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] (dalej PPIS) otrzymał zgłoszenie podejrzenia u K. C. choroby zawodowej z poz. 6 wykazu chorób zawodowych, określone w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). W postępowaniu ustalono, że K. C. była zatrudniona w Szpitalu Rejonowym [...], jako położna w sali porodowej od 16 maja 1977 r. do 31 grudnia 1977 r., zaś od 1 stycznia 1978 r. do 31 grudnia 1989 r. jako położna izby porodowej w S. ZOZ [...], a od 1 stycznia 1990 r. do chwili orzekania jako położna Poradni "K" w S. (wchodzącej do w skład ZOZ [...], a od 1 stycznia 1999 r. wchodzącej w skład ZOZ [...]). W trakcie wykonywanej pracy do obowiązków K. C., obok typowych obowiązków położnej, należało także przygotowanie płynów do sterylizacji sprzętu (wzierniki, rękawice) oraz do dezynfekcji podłóg, lamperii i bielizny. W tym celu przygotowywała roztwory środków dezynfekcyjnych: Aldesan, Septyl, Jodoseptan, Lizol, Chlooramina, Abacil, Eter, lizoformina, Skinsept, Aerodesin, Hospisept, Manusan. Roztwory te przygotowywała codziennie, a od około 2 lat dwa razy w tygodniu. K. C. zaopatrzona była w fartuch i rękawice (od około 5 lat są to rękawice lateksowe jednorazowego użytku). Wcześniej przez około 25 lat zatrudnienia używała rękawic wielokrotnego użytku, które moczyła w środkach dezynfekcyjnych w celu sterylizacji, a następnie je myła i talkowała. K. C. jako czynnik, który miał wpływ na rozwój astmy oskrzelowej, wskazała na talk. Pierwsze objawy choroby pojawiły się około 10 lat wstecz, lecz dopiero od 2 lat leczy się z rozpoznaniem astmy oskrzelowej. Od 5 czerwca 2009 r. przebywa na ciągłym zwolnieniu lekarskim, a w okresie od 1 do 21 lipca 2009 r. w sanatorium uzdrowiskowym P. , celem leczenia astmy oskrzelowej.

W orzeczeniu lekarskim z dnia 25 stycznia 2010 r., nr [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy [...] nie stwierdził u K. C. choroby zawodowej.

Na skutek odwołania K. C. przeprowadzono ponowne badania w Instytucie Medycyny Pracy - Klinika Chorób Zawodowych i Toksykologii [...]. Jednostka ta wydała orzeczenie z dnia 13 kwietnia 2010 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u ww. choroby zawodowej umieszczonej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych. Wskazano, że wykonane testy próbne metodą punktową dały wynik ujemny, jedynie testy z formaldehydem w stężeniu 1% dały wynik dodatni. W surowicy krwi nie wykryto swoistych przeciwciał dla potencjalnych alergenów zawodowych tj. lateksu i środków odkażających. Nie stwierdzono osłuchowych objawów obturacji oskrzeli, a badania spirometryczne nie wykazały zaburzeń wentylacji płuc. Wziewna próba prowokacyjna z metacholiną nie ujawniła nadreaktywności oskrzeli charakterystycznych dla astmy oskrzelowej. Wziewne próby prowokacyjne ze środkami odkażającymi i lateksem, wypadły ujemnie. Nie zaobserwowano klinicznych i spirometrycznych objawów skurczu oskrzeli.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], PPIS nie stwierdził u K. C. choroby zawodowej w postaci - astmy oskrzelowej. W uzasadnieniu organ stwierdził że uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostki orzecznicze I i II stopnia uznały, po wykonaniu badań i analizie dokumentacji, że nie ma schorzenia, tj. nie wystąpiła pierwsza niezbędna przesłanka niezbędna do stwierdzenia choroby zawodowej (tj. jednostka chorobowa wymieniona w wykazie chorób zawodowych).

Odwołanie od tej decyzji złożyła K. C. wnosząc o jej zmianę

i wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego. Podała, że od czerwca 2008 r. leczy się w poradni pulmonologicznej na astmę oskrzelową. Wskazała, że konsultujący ją lekarze z IMP [...] postawili błędną diagnozę. Po wykonanych badaniach jej stan zdrowia uległ pogorszeniu.

Po rozpatrzeniu odwołania PWIS decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1003/10, po rozpatrzeniu skargi K. C. na decyzję PWIS z dnia [...] sierpnia 2010 r. - uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzją organu I instancji orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u K. C. choroby zawodowej umieszczonej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych - astmy oskrzelowej. Decyzja ta została oparta na orzeczeniach lekarskich. W odwołaniu od tej decyzji K. C. wskazała na szereg, jej zdaniem uchybień i niejasności których nie wzięto pod uwagę wydając decyzję. Organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji. Dokonując kontroli pod względem ich zgodności z prawem Sąd podzielił pogląd, że organ nie jest władny do oceny orzeczenia, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania schorzenia (ocena medyczna). Jednak zwrócono uwagę, że zarówno z przepisów k.p.a., jak i § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych wynika dla organu obowiązek podjęcia działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia wszelkich wątpliwości. W rozpatrywanej sprawie takie wątpliwości co do prawidłowości wykonywanych badań w Instytucie Medycyny Pracy [...] zgłosiła skarżąca. W szczególności dotyczyły one braku odnotowania reakcji alergicznej, która wystąpiła u niej podczas pobytu w Instytucie. Sąd wskazał, że w ponownym postępowaniu rzeczą organu będzie wyjaśnienie wskazanych wątpliwości, również poprzez zwrócenie się w tej kwestii do jednostki orzeczniczej II stopnia, a w zależności od rezultatu przeprowadzonych czynności wystąpienie o dodatkową konsultację. Sąd podniósł także, że w nowej wydanej decyzji organ odniesie się do podnoszonych zarzutów. Wyjaśnienia będzie wymagać również sprzeczność ustaleń organu II instancji z ustaleniami zawartymi w decyzji organu I instancji, uszło bowiem uwadze PWIS stwierdzającego brak związku przyczynowego między narażeniem skarżącej na czynniki chorobotwórcze w miejscu pracy a dolegliwościami u niej stwierdzonymi - przyjęcie przez PPIS braku schorzenia. Oznacza to, że przy tak różnych ustaleniach (brak związku przyczynowego i brak schorzenia) organ II instancji utrzymał w mocy decyzję PPIS. Sąd zwrócił uwagę, że zastosowany przez organ przepis art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. ma zastosowanie wówczas, gdy w wyniku rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji zarówno z punktu zgodności z prawem, jak i pod względem celowości.

Wnioskiem z 16 sierpnia 2011 r. K. C. zwróciła się do PWIS o wykonanie ww. wyroku WSA. Następnie, wobec braku odpowiedzi organu, w dniu 21 sierpnia 2012 r. K. C. złożyła bezpośrednio w WSA skargę, którą zarządzeniem przewodniczącego z 22 sierpnia 2012 r. przekazano na adres właściwego organu (24 sierpnia 2012 r. – data wpływu do siedziby organu).

WSA wyrokiem z 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 798/12 - oddalił skargę K. C. w przedmiocie niewykonania wyroku WSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1003/10, w sprawie dotyczącej choroby zawodowej.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], PWIS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości.

Po rozpatrzeniu skargi K. C. WSA wyrokiem z 14 marca 2014 r., sygn. II SA/Rz 1047/13, uchylił zaskarżoną decyzję PWIS z [...] sierpnia 2013 r. WSA zwrócił uwagę, że w wyroku z dnia 27 stycznia 2011 r. Sąd wyraźnie wskazał na konieczność wyjaśnienia zasadniczej kwestii – pobytu skarżącej w IMP [...] wystąpienia u niej reakcji nie w trakcie prób prowokacyjnych, ale już po ich wykonaniu oraz ewentualnego wpływu tej reakcji na rozpoznanie choroby zawodowej. Przeprowadzenie dodatkowych konsultacji Sąd zalecił w zależności od rezultatu postępowania wyjaśniającego. Z tych względów brak wyjaśnienia ww. kwestii czyni zaskarżoną decyzję wadliwą, bo naruszającą art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zobowiązującymi organy do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i jego kompleksowej oceny. Naruszenia te Sąd uznał za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że w postępowaniu ponownym organ wykona zalecenia WSA wyrażone w wyroku z dnia 27 stycznia 2011 r. II SA/Rz 1003/10.

Decyzją z [...] czerwca 2014 r., nr [...], PWIS utrzymał w mocy decyzję PPIS z [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w związku z wyrokiem WSA z 14 marca 2014 r., zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy [...] o odniesienie się do zarzutów zainteresowanej co do badań przeprowadzonych w Instytucie przed wydaniem orzeczenia lekarskiego z 13 kwietnia 2010 r. W odpowiedzi z 23 maja 2014 r. IMP [...] wyjaśnił, że wszelkie wątpliwości dotyczące przebiegu hospitalizacji zainteresowanej w Klinice oraz reakcji klinicznych badanej na przeprowadzone próby prowokacyjne zostały wyjaśnione w piśmie z 12 sierpnia 2011 r. Podano, że wszelkie zgłaszane podczas pobytu dolegliwości K. C. wynikały z drażniącego działania środków odkażających, zaś całość szerokiej diagnostyki alergologicznej wykazała na brak jakichkolwiek przesłanek do rozpoznania astmy i nieżytu nosa pochodzenia zawodowego z uczulenia na alergeny obecne w środowisku pracy pacjentki. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie potwierdzony jest fakt narażenia podczas pracy zawodowej K. C. na czynniki alergizujące które mogłyby być czynnikami sprawczymi wystąpienia choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej. Zgodnie jednak z zapadłymi orzeczeniami lekarskimi stwierdzone u odwołującej się dolegliwości nie stanowią choroby – astmy oskrzelowej. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że wydane orzeczenia lekarskie są zgodne w rozpoznaniu, logiczne i wyczerpujące. Oba orzeczenia lekarskie wraz z uzupełnianiami do nich przedstawiają stan faktyczny sprawy jako pozbawiony wątpliwości i nadający się do ostatecznego rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Reasumując organ odwoławczy w oparciu o treść orzeczeń lekarskich stwierdził, że w sprawie niniejszej brak jest związku typu przyczyna – skutek między narażeniem na czynniki chorobotwórcze w środowisku pracy, a dolegliwościami odwołującej się.

K. C. złożyła do WSA skargę na decyzję PWIS z dnia [...] czerwca 2014 r., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 77, 8 i art. 80 k.p.a., podnosząc, że organy obu instancji nie wyjaśniając wszystkich istotnych dla stanu faktycznego okoliczności sprawy wbrew zasadom kodeksowym oraz konstytucyjnym, orzekały na jej niekorzyść, co pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi zasadami państwa prawa.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że ma stwierdzoną astmę oskrzelową, którą nabyła w trakcie wykonywania obowiązków pracowniczych. Zwróciła uwagę, że podczas pracy jako położna była narażona na kontakt ze środkami odkażającymi takimi jak aldehyd glutarowy, który wywołuje zapalenie skóry z podrażnieniami, a może on również wywołać astmę oskrzelową. Nadmieniła, że z akt sprawy nie wynika, że podstawa stwierdzonego u niej schorzenia była pozazawodowa, tym samym nie da się wykluczyć czynnika pozazawodowego jako jedynej z przyczyn rozpoznanego u niej schorzenia - astmy oskrzelowej.

W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na zawiadomienie Sądu o zgłoszonym przez organ wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym - skarżąca pismem z 21 lipca 2014 r. oświadczyła, że żąda przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Rozstrzygnięciem tym utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z [...] czerwca 2010 r. nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia u K. C. choroby zawodowej w postaci - astmy oskrzelowej.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ono spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

W związku z tym, narażenie zawodowe nie jest wyłącznym warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej. Jej objawy muszą bowiem odpowiadać opisowi schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych.

Postępowanie administracyjne dotyczące choroby zawodowej uregulowane jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367, zwane dalej jako rozporządzenie).

Za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Podkreślenia wymaga, że stwierdzenie choroby zawodowej przez organ inspekcji sanitarnej wymaga zaistnienia łącznie trzech przesłanek: pierwszą z nich jest - rozpoznanie u badanej osoby jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych; drugą przesłanką jest - wykonywanie pracy w "narażeniu zawodowym" (tj. z narażeniem na czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy albo narażeniem pozostającym w związku ze sposobem wykonywania pracy); trzecią przesłankę stanowi - ustalenie, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w ww. wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane "narażeniem zawodowym". Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej.

Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby, która figuruje w wykazie chorób zawodowych lub o braku podstaw do jej rozpoznania są jednostki orzecznicze wymienione w § 5 rozporządzenia. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie lekarskie wydaje się na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika oraz oceny narażenia zawodowego. Orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do jej stwierdzenia następuje w formie decyzji administracyjnej wydanej przez uprawniony organ państwowej inspekcji sanitarnej. Zwrócić należy uwagę, że sąd administracyjny nie może wypowiadać się w kwestii stwierdzenia choroby zawodowej, a jedynie winien ocenić zgodność z prawem decyzji podjętych przez organy administracji publicznej w tej sprawie.

Orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2012 r., sygn. II OSK 654/12).

Niniejsza sprawa dotyczy choroby zawodowej, która została wymieniona pod pozycją 6 wykazu chorób zawodowych zamieszczonego w rozporządzeniu i określona została jako "astma oskrzelowa".

Poza sporem pozostaje, że w sprawie potwierdzony jest fakt narażenia skarżącej podczas pracy zawodowej na czynniki alergizujące, które mogłyby być czynnikami sprawczymi wystąpienia choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej. Jednakże z treści opinii biegłych w niniejszej sprawie jednoznacznie wynika, że stwierdzone u K. C. dolegliwości nie stanowią choroby zawodowej – astmy oskrzelowej. Zgodnie z orzeczeniami lekarskimi u skarżącej nie stwierdzono zaburzeń wentylacji płuc i obturacji oskrzeli oraz ich nadreaktywności. W ocenie biegłych na brak choroby wskazują również wyniki testów skórnych. Wydane w sprawie orzeczenia lekarskie są jednoznaczne. Organy obu instancji kierując się treścią orzeczeń lekarskich stwierdziły, że u skarżącej brak jest pewnych cech astmy oskrzelowej, a w szczególności nie występuje w sprawie związek dolegliwości z wykonywaną pracą.

W ocenie Sądu organy w sposób wystarczający wyjaśniły dlaczego nie stwierdziły u skarżącej choroby zawodowej, zaś jednostki orzecznicze w sposób przekonywujący przedstawiły z jakich przyczyn rozpoznane u skarżącej schorzenie nie można uznać za chorobę zawodową.

W tej sytuacji nie sposób zgodzić się z zarzutami skarżącej, że organy w niniejszej sprawie orzekły na jej niekorzyść.

Wykonując wytyczne Sądu zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 14 marca 2014 r., II SA/Rz 1047/13 organ II instancji zwrócił się z pismem z dnia 16.05.2014 r. do Instytutu Medycyny Pracy [...] o odniesienie się do zarzutów zainteresowanej co do badań przeprowadzonych w Instytucie przed wydaniem orzeczenia lekarskiego z dnia 13.04.2010 r. znak [...]. Sąd we wspomnianym wyroku nakazał wyjaśnić wszelkie wątpliwości co do prawidłowości wykonywanych badań – przeprowadzania badań przez lekarza rezydenta, a nie specjalistę; braku adnotacji reakcji alergicznej, która wystąpiła podczas pobytu w Instytucie. Pani C. wskazała, że próbę prowokacyjną wziewną ze środkami odkażającymi zniosła bardzo źle, tym bardziej, że samo przebywanie na oddziale, gdzie używa się środków dezynfekujących wywołało u niej objawy wzmożonej duszności, kaszlu, bólów głowy, zaczerwienienia i łzawienia oczu, wystąpiły czerwone plamy na skórze. Stan zdrowia po przeprowadzeniu prób prowokacyjnych na tyle się pogorszył, że lekarz sprawdzał co godzinę jej stan oraz zostały podane leki. Pani C. wskazała, że wszystkie dolegliwości zgłaszała lekarzowi. Istotnym dla Sądu jest w związku z tym również wyjaśnienie wystąpienia reakcji w trakcie prób prowokacyjnych i już po ich wykonaniu oraz ewentualnego wpływu tej reakcji na rozpoznanie choroby zawodowej. W odpowiedzi na powyższe Instytut w piśmie z dnia 13.05.2014 r. wyjaśnił, że wszystkie wątpliwości dotyczące przebiegu hospitalizacji w Klinice IMP pani K. C. oraz reakcji klinicznej badanej na przeprowadzone próby prowokacyjne zostały już szczegółowo wyjaśnione w piśmie z dn. 12.08.2011 r. Podkreślił, że wszelkie zgłaszane przez p. C. dolegliwości wynikały z drażniącego działania środków odkażających, natomiast całość szerokiej diagnostyki alergologicznej przeprowadzonej w przedmiotowym przypadku wskazywały na brak jakichkolwiek przesłanek do rozpoznania astmy i nieżytu nosa pochodzenia zawodowego z uczulenia na alergeny obecne w środowisku pracy pacjentki.

Sądy orzekające dotąd w niniejszej sprawie (wyrok z 27.01.2011 r., II SA/Rz 1003/10, wyrok z 4.12.2012 r., II SA/Rz 798/12, czy wyrok z 14.03.2014 r., II SA/Rz 1047/13) akcentowały konieczność wyjaśnienia wystąpienia u skarżącej reakcji alergicznej w trakcie badań w Instytucie [...], a to w kontekście treści orzeczenia wydanego przez Instytut [...].

Wskazywały jednak na konieczność, w razie potrzeby, przeprowadzenia dodatkowych badań czy konsultacji skarżącej. Po wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 27.01.2011 r., II SA/Rz 1003/10 organ uzyskał stanowisko Instytutu w żądanym przedmiocie tj. pismo z dnia 12.08.2011 r. Skarżąca odmówiła wówczas dodatkowych konsultacji i badań. Wynika to wprost z treści jej skargi rozpoznanej wyrokiem 4.12.2012 r., II SA/RZ 798/12).

Należy podkreślić, że dnia 14.03.2013 r. PWIS wystosował do zainteresowanej pismo, z prośbą o jednoznaczną odpowiedź, czy podda się kolejnym badaniom w IMP [...], ponieważ w w/w skardze do Sądu pani C. stanowczo wniosła o odstąpienie od takich badań. Poinformowano zainteresowaną, iż brak zgody na konsultacje w Instytucie lub brak odpowiedzi z jej strony na niniejsze pismo w terminie 14 dni od daty jego otrzymania zaskutkuje wydaniem decyzji administracyjnej na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego. Jednocześnie próbowano pismem z dnia 14.03.2013 r. uzyskać wyjaśnienia z WOMP [...] co do zarzutów zainteresowanej i ewentualnych wątpliwości co do wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. W odpowiedzi WOMP [...] (pismo z dnia 19.08.2013 r.) wyjaśnił, że jest to możliwe tylko po konsultacji z IMP [...], na które Pani C. nie zgodziła się. Jednocześnie zainteresowana pismem z dnia 25.03.2013 r. nie wyraziła chęci poddania się kolejnym badaniom lekarskim.

Wskazywane przez skarżącą wątpliwości co do etiologii występującego u niej schorzenia organy rozstrzygnęły zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Należy podkreślić, że orzeczenie WOMP [...] z 25.01.2010 r. i opinie dwóch jednostek II stopnia w swoich wnioskach są zgodne, co do niestwierdzenia u skarżącej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego.

Postawa skarżącej odmawiającej jakichkolwiek dalszych konsultacji spowodowała konieczność wydania orzeczenia na podstawie zgromadzonego dotąd materiału dowodowego.

Ocena dowodów dokonana przez organ w kontrolowanej decyzji jest spójna i logiczna. Odmienne stanowisko skarżącej w tym zakresie wyartykułowane w skardze nie podważa jej poprawności.

Z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej organy obu instancji prawidłowo odmówiły jej stwierdzenia u skarżącej, zaś Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako bezzasadną.