Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1791/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148, 145
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2017r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postepowania administracyjnego ( Dz. U. z 2017r., poz. 1257) dalej K.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia [...] na postanowienie Starosty [...] [...] z dnia [...] czerwca 2017r. odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2007r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę pawilonów usługowych A i B celem uzyskania oddzielnych pomieszczeń usługowych i gospodarczych na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych w [...] przy ul. [...], utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ przedstawi następujący stan sprawy [...] pismem z dnia 25 kwietnia 2017r. wystąpił do Starosty [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy "mojego wniosku w sprawi uzyskania pozwolenia na przebudowę pawilonów usługowych A i B celem uzyskania oddzielnych pomieszczeń usługowych i gospodarczych na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych w [...] przy ul. [...] i w konsekwencji zmianę decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2007r. i wydanie zezwolenia zgodnie z moim wnioskiem".

Wezwany do sprecyzowania pisma wskazał, że domaga się wznowienia postępowania zakończonego ostateczna decyzją z dnia [...] maja 2007r. wskazując jako przesłankę wznowieniową art. 145 §1 pkt 1 Kpa.

Odmawiając wznowienia postępowania organ pierwszej instancji uznał, iż skarżący nie dochował ustawowego terminu, o którym stanowi art. 148 § 1 Kpa. Bowiem decyzja ostateczna z dnia [...] maja 2007r. została mu doręczona ponad 10 lat temu to znaczy z końcem czerwca 2007r.

Rozpoznając wniesione przez [...] zażalenie na postanowienie Starosty [...] odmawiające wznowienia postepowania Wojewoda [...] wyjaśnił, iż stosownie do art. 148 § 1 Kpa jednomiesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postepowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Skarżący w zażaleniu wskazał, że okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia tj. o tym, że Spółdzielnia Mieszkaniowa będąca użytkownikiem wieczystym nieruchomości nie jest stroną postepowania, gdyż stroną tą jest Miasto [...] dowiedział się od " prawników" i wkrótce potem złożył wniosek o wznowienie, co oznacza zachowanie terminu.

Wojewoda [...] utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji wyjaśnił, iż skarżący do wniosku o wznowienie postępowania dołączył kopię postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietna 2013 r. Wydział [...] Cywilny, sygn. akt [...] C [...], w sprawie z jego powództwa przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej "[...]" w [...] o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, które zostało doręczone [...] przy piśmie z dnia 12 kwietnia 2013, sygn. akt [...] C [...].

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że "Roszczenie z jakim wystąpił powód w niniejszej sprawie, było już przedmiotem rozpoznania w sprawie [...] C [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym w [...]. Z żądaniem w powyższej sprawie przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowo-Własnościowej "[...]" w [...], wystąpił [...] i wnosił po ostatecznym sprecyzowaniu roszczenia, by pozwana przeniosła na jego rzecz prawo własności dwóch lokali użytkowych, stanowiących samodzielne obiekty budowlane, kryte dachem i wyposażone w media o powierzchni 45m2 każdy z nich, wniesione na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], oddanej Spółdzielni w wieczyste użytkowanie wraz z udziałem wynoszącym 200/303 w prawie wieczystego użytkowania działki (k. 2-3, 34, 40, 58 akt [...]C [...]). Jako podstawę prawną swego roszczenia powód podał w w/w sprawie również art. 39 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.

Wyrokiem z dnia [...].10.2006 r. Sąd Okręgowy w [...] oddalił powództwo [...]. W uzasadnieniu wyroku podkreślił, że przedmiotowe pawilony zostały pobudowane na działce oznaczonej obecnie numerem [...], a oddanej pozowanej w wieczyste użytkowanie oraz na działce nr [...] stanowiącej własność Gminy Miejskiej [...] i stały się częściami składowymi tych nieruchomości (k. 162 - 165 akt [...] C [...]). Do skutecznego przeniesienia własności lokalu użytkowego (jak uznał sąd) może dojść tylko wtedy, gdy lokal ma charakter lokalu samodzielnego, a przedmiotowe lokale w części znajdującej się na działce pozwanej Spółdzielni, takiego wymogu nie spełniają ".

Z uzasadnienia powyższego postanowienia można wywieść zdaniem organu, że [...] jeszcze przed uzyskaniem decyzji z dnia [...] maja 2007r. wiedział z postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w [...] o (sygn. akt [...] C [...]) zakończonego wyrokiem z dnia [...] października 2006r., że Spółdzielnia mieszkaniowa " [...]" nie jest właścicielem lecz dzierżawcą wieczystym działki o nr ewid. [...].

Nie jest to zatem okoliczność, która mogłaby stanowić podstawę do wznowienia postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] wniósł [...].

W ocenie skarżącego postanowienie narusza jego interes prawny albowiem organ dokonał błędnej oceny terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, błędnie ocenił przesłanki wznowienia postępowania i nie uwzględnił z urzędu nieważności postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., co miało bezpośredni wpływ na treść orzeczenia.

Wskazał nadto, że w sprawie ma zastosowanie art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa , gdyż wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji z 2007r., a nieznane organowi, który ją wydał. Tą okolicznością jest uznanie Spółdzielni " [...]" za stronę postepowania, jako właściciela działki nr [...] i nr [...], gdy tymczasem Spółdzielnia była jedynie użytkownikiem wieczystym.

Niezależnie od powyższych zarzutów organy dopuściły się także naruszenia przepisów postępowania gdyż miał obowiązek wszcząć z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 2007r., a tego nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga, jako niezasadna podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zaskarżonym postanowieniem organ odmówił wznowienia postępowania w sprawi zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2007r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę pawilonów usługowych na działkach nr [...] i [...] w [...] przy ul. [...] uznając, iż wniosek skarżącego został złożony z uchybieniem terminu.

Na wstępie należy podkreślić, że trafne są rozważania organu co do tego, że postępowanie o wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych postępowań. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte, co najmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1, 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Jednocześnie art. 148 k.p.a. wskazuje, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), a z przyczyny określonej w pkt. 4 termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). A zatem obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest zbadanie w pierwszej kolejności czy wniosek ten został złożony w ustawowym terminie oraz czy wnoszący go podmiot powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 lub 145a i b k.p.a. Pozytywna weryfikacja wniosku pod względem ww. przesłanek powinna skutkować wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. a dalej przeprowadzeniem przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Natomiast jeżeli wznowienie postępowania jest z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych niedopuszczalne albo gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, organ, w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie utrwalił się pogląd co do tego, że wydanie decyzji po wznowieniu postępowania, mimo upływu omawianego terminu skutkuje nieważnością tego rozstrzygnięcia (tak m.in. WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 14.01.2009 r., II SA/Bd 856/08, LEX nr 558449, w którym Sąd ten stwierdził, że wznowienie postępowania z obejściem przepisów art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. uzasadniałoby stwierdzenie nieważności wydanego w tym przedmiocie postanowienia jako rażąco naruszającego prawo (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

W niniejszej sprawie niewadliwe są ustalenia organów obu instancji, co do tego, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 Kpa w konsekwencji czego prawidłowo odmówiono wznowienia postępowania.

Starosta [...], co prawda nieprawidłowo zinterpretował art. 148 Kpa przyjmując, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania po upływie niemal 10 lat od otrzymania decyzji ostatecznej stanowi uchybienie terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 Kpa, to jednak Wojewoda [...] prawidłowo wskazał, że termin jednego miesiąca należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postepowania.

Tą okolicznością, wskazaną przez skarżącego było oparcie ostatecznego rozstrzygnięcia na dowodach, które okazały się fałszywe ( art. 145 § 1 pkt 1 Kpa.). Skarżący podnosił, że organ wydając decyzję z dnia [...] maja 2007r. oparł swoje ustalenia na okoliczności, iż to Spółdzielnia jest właścicielem działek, na których znajdują się lokale usługowe objęte wnioskiem o przebudowie, która okazała się fałszywa.

Wskazać w związku z tym należy, że wznowienie postępowania na tej podstawie ograniczone jest wystąpieniem w sprawie fałszywego dowodu, którego sfałszowanie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu.

W sprawie żaden z powyższych warunków nie został spełniony, co oznacza brak podstaw do przyjęcia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa.

W złożonej skardze [...] wskazał, korygując swój wniosek o wznowienie postępowania, na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Każdy z przepisów art. 145 § 1 pkt 1-8 kpa może być źródłem odrębnego postępowania uruchomionego wnioskiem strony, jednakże w każdym przypadku wstępnemu badaniu podlega zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 Kpa.

Podsumowując, uznać należy za trafna ocenę organów administracji, co do braku zachowania terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania .

Podkreślić także należy, że granice rozpoznania w niniejszej sprawie ograniczają się wyłącznie do oceny spełnienia formalnych przesłanek do wznowienia postępowania. Wobec ich braku organ nie mógł przystąpić do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Sąd ocenia takie działanie, jako prawidłowe.

Z tych względów Sąd uznał, ze zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach praw, a biorąc pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 20017r. poz. 1369) orzekł, jak w sentencji