Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2220/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.), Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Instytutu Nafty i Gazu na postanowienie Ministra Polityki Społecznej z dnia [...]sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...]stycznia 2004 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Polityki Społecznej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł. ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

III Sa/Wa 2220/04

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 20014 r. nr. [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych po rozpatrzeniu zarzutu Instytutu Górnictwa [...] w K. wobec postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] listopada 2003 r. postanowił uznać zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązań za okres od września 1998 r. do listopada 1998 r. oraz odrzucić zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania za grudzień 1998 r. Na powyższe postanowienie strona złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i podnosząc zarzut przedawnienia roszczeń.

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr. [...] Minister Polityki społecznej utrzymał w mocy w/w postanowienie.

W jego uzasadnieniu stwierdził, że zobowiązanie od września do listopada 1998 r. uległo przedawnieniu, gdyż nie został skutecznie przerwany bieg terminu przedawnienia. Natomiast termin zapłaty zobowiązania za grudzień 1998 r. w myśl art 21 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr. 137, poz. 926 ze zm.) przypada na 20 stycznia 1999 r. W związku z powyższym zobowiązanie za ten miesiąc nie ulęgło przedawnieniu. Na podstawie art 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Prezes Zarządu PFRON poinformował, iż do rozstrzygnięcia pozostaje wysokość zobowiązania za grudzień 1998 r. Podmiot złożył [...]październiak 2003 r. odwołanie od decyzji z[...] września 2003 r. Nr. [...]. Zarzuty strony zdaniem organu należało uznać za niezasadne. Zgodnie z art. 224 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wniesienie przez stronę odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji. Oznacza to, że w przypadku braku realizacji określającej zaległości, organ pierwszej instancji upoważniony jest - na podstawie art. 49 ust 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - do wystawienia tytułu wykonawczego.

W złożonej skardze na wymienione postanowienie Instytut Górnictwa [...] w K. wniósł o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia Prezesa PFRON. Zarzucił naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy to jest art. 225 ustawy ordynacji podatkowej, art. 136 kpa, art. 33 pkt. 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Naruszenie przepisu art. 33 pkt. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zdaniem strony polegało na tym, że organ II instancji nie wziął pod uwagę nieistnienia w okresie od września 1998 r. do grudnia 1998 r. obowiązku wnoszenia przez stronę skarżącą wpłat na rzecz PFRON. Konsekwencją naruszenia w/w przepisu było naruszenie art. 7 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, bowiem zgodnie z tym przepisem organ administracji nie mógł wydać decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na rzecz PFRON ponieważ upłynęły 3 lata od ewentualnego powstania tego obowiązku za 1998 r.

W ocenie strony skarżącej naruszenie przepisu art. 33 pkt. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegało na tym, że pomimo wstrzymania zobowiązania z mocy prawa organ wszczął postępowanie egzekucyjne z naruszeniem przepisów prawa.

Ponadto strona skarżąca podniosła, iż naruszenie przez organ odwoławczy art. 136 kpa polegało na niezgromadzeniu w sprawie żadnych dowodów. Z kolei rażące naruszenie prawa polegało na tym, że organ I instancji wydawał w sprawie szereg decyzji za sporny okres po złożeniu przez stronę odwołania od decyzji z dnia [...] września 2003 r. nie uwzględniając odwołania strony w całości, co narusza art. 226 ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Polityki Społecznej podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Postanowienie należało uchylić, choć z przyczyn innych od tych jakie zostały podniesione w skardze.

W rozpatrywanej sprawie zobowiązany Instytut Górnictwa [...]w K. pismem z dnia [...] stycznia 2004 r. zgłosił organowi egzekucyjnemu zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę prawną powołano przepis art. 33 pkt. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz.U. Nr. 36 z 1991, poz. 161 ze zm.)

Stosownie do treści art. 34 § 1 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2004 r. zarzuty zgłoszone na postawie art. 33 pkt. 1-7, 9 i 10..., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34§1a u.p.e.a.).

Prawodawca dodając od 1 stycznia 2004 r. przez art. 1 pkt 7lit. a, ustawy z dnia 10 września 2003 r., (Dz. U. Nr. 193 poz. 1884) art 34§ 1a dał w sposób jednoznaczny wyraz stanowisku, że postępowanie wykonawcze zmierza do wyegzekwowania podatku (należności)wynikającej z decyzji poprzez jego zapłatę lub ściągnięcia w trybie postępowania egzekucyjnego.

Dlatego też z uwagi na charakter wypowiedzi wierzyciela dla organu egzekucyjnego, ten ostatni został upoważniony do wydania postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu lub postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów.

W rozpatrywanej sprawie Minister Polityki Społecznej utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Zarządu PFRON, w którym postanowił "uznać zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązań za okres od września 1998 r. do listopada 1998 r. oraz odrzucić zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązań za grudzień 1998 r."

Oznacza powyższe, ze wierzyciel wydał postanowienie o treści nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawa .

A zatem po ponownym rozpatrzeniu sprawy wierzyciel powinien wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu - o ile zostaną spełnione przesłanki z art. 34 § 1 a u.p.p.a. - lub też postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela.

Dopiero po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, organ egzekucyjny w zależności od stanowiska wierzyciela wyda postanowienie, o którym mowa w § 4 art. 34 cyt. ustawy.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.