Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 349/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skarg J. M. i I. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 15 lipca 1999r. Starosta udzielił J. M. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego usytuowanego na działce nr [...] w W. przy ul. [...] w pełnym zakresie. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że inwestor wybudował obiekt na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 10 lipca 1995r., nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta.

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 czerwca 2002r., nr [..] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z 10 lipca 1995r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi J. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno - usługowego na działce nr [...] w W. przy ul. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2004r. sygn. akt 7 IV S.A. 3104/02 oddalił skargę J. M. wniesioną na powyższą decyzję. Następnie zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 1143/04 oddalił skargę kasacyjną J. M.

W konsekwencji wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z 10 lipca 1995r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi J. M. pozwolenia na budowę, w oparciu o którą została wydana decyzja Starosty z dnia 15 lipca 1999r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 14 grudnia 2005 r., [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty z dnia 15 lipca 1999r. nr [...].

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8 września 2009 r., nr [...], działając w oparciu o art. 151 § 2 Kpa w zw. z art. 146 § 1 Kpa, stwierdził, że decyzja Starosty nr [..] z dnia 15 lipca 1999 r. udzielająca J. M. pozwolenia na użytkowanie w pełnym zakresie budynku mieszkalno - biurowego usytuowanego na działce nr [..] w W. przy ul. [...] została wydana z naruszeniem prawa i jednocześnie odmówił uchylenia tej decyzji z powodu upływu pięciu lat od dnia jej doręczenia.

Odwołania od powyższej decyzji złożyli J. M. oraz I. P..

Po rozpatrzeniu sprawy na skutek tychże odwołań, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., na podstawie art.138 § 2 Kpa, decyzją z dnia 11 grudnia 2009 r., nr [...] chylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

I. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 października 2010r. w sprawie II SA/Gd 199/10 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na uchybienie przez organ obowiązkowi wynikającemu z art. 10 § 1 Kpa nie jest uzasadnione. Niewątpliwie organ I instancji nie wypełnił wynikającego z art. 10 § 1 Kpa obowiązku pouczenia strony o prawie końcowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. To naruszenie przepisów postępowania, w świetle art. 138 § 2 Kpa, nie uzasadniało jednak uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Taka wadliwość postępowania przed organem I instancji może być z reguły usunięta przed organem odwoławczym, który rozpatruje sprawę na nowo i może uwzględnić stanowisko strony co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań.

Nadto Sąd stwierdził, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania wszczęte na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa sprowadza się w istocie do ustalenia na podstawie dokumentu faktu uchylenia (w tym przypadku stwierdzenia nieważności) decyzji, w oparciu o którą wydana została decyzja kończąca wznowione postępowanie, a rozstrzygniecie sprawy wymaga oceny przez organ istnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa i art. 146 § 1 Kpa. W postępowaniu tym organ dokonuje ustaleń i oceny prawnej w ściśle określonych wąskich granicach. Zarzuty stron tego postępowania mogą odnieść skutek jedynie w sytuacji zasadnego kwestionowania takich okoliczności jak usunięcie z obrotu prawnego decyzji stanowiącej podstawę wydania badanej decyzji oraz błędnego wyliczenia upływu terminu wskazanego w art. 146 § 1 Kpa, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Sąd uznał, że zarzut skarżącej dotyczący braku jej udziału w postępowaniu, w którym udzielono pozwolenia na użytkowanie, skutkujący zdaniem skarżącej rażącym naruszeniem prawa nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczność ta mogła stanowić przesłankę złożenia wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Zgodnie z art. 147 Kpa wznowienie z tej przyczyny może nastąpić jedynie na wniosek strony. Wobec braku takiego wniosku, w postępowaniu wszczętym z urzędu, okoliczność ta nie podlegała badaniu przez organ prowadzący postępowanie. Nadto wskazał, iż ewentualne ustalenie braku udziału skarżącej w postępowaniu nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przepis art. 146 § 1 Kpa przewiduje bowiem, iż uchylenie decyzji przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 Kpa nie może nastąpić jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 5 lat, a przez ogłoszenie to lub doręczenie należy rozumieć dokonanie doręczenia lub ogłoszenia wobec tych stron, które brały udział w postępowaniu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 lutego 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 września 2009 r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że organ I instancji prawidłowo orzekł, iż decyzja w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie została wydana z naruszeniem prawa. Wyeliminowanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w oparciu o które wydana została decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, wypełnia przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. Nie można jednakże uchylić tej decyzji, ponieważ bezsporne jest, że od dnia jej doręczenia upłynęło 5 lat (art. 146 § 1 Kpa). Nadto organ odwoławczy stwierdził, że organ nadzoru budowlanego w takiej sytuacji będzie zobligowany do przeprowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o przepisy art. 51 Prawa budowlanego.

J. M. Skargę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję, zarzucając brak podstaw do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, gdyż udzielająca skarżącemu pozwolenia na użytkowanie decyzja Starosty z dnia 15 lipca 1999r. jest zgodna z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w zaskarżonej decyzji.

Skargę na tę samą decyzję wniosła również I. P., zarzucając, że organ rozstrzygając niniejszą sprawę pominął, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana sprzecznie z obowiązującym na tym terenie planem zagospodarowania przestrzennego. Wniosła o zawarcie w decyzji ostatecznej ustaleń wynikających z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004r. wydanego w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na tę skargę organ odwoławczy wniósł także o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2011 r. sprawa ze skargi I. P. sygn. akt II SA/Gd 350/11 została połączona ze sprawą ze skargi J. M. sygn. akt II SA/Gd 349/11 w celu łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom podniesionym w obu skargach organ administracji rozstrzygając sprawę dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego i prawidłowo zastosował przepisy prawa.

Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2010r., sygn. akt II SA/Gd 199/10.

Zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345).

W orzecznictwie jednoznacznie stwierdza się także, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualny (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, OSP 1999, z. 3, poz. 101 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129).

Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2010r., sygn. akt II SA/Gd 199/10. mają zatem istotne znaczenie. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Stwierdzić zatem należy, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca. W konsekwencji nie straciły także na swojej aktualności zalecenia Sądu co do dalszego postępowania. Wobec takiego stanu rzeczy zaskarżoną decyzję należało ocenić przy uwzględnieniu treści powyższego wyroku, jako że obowiązkiem ponownie orzekającego organu nadzoru budowlanego było staranne zrealizowanie zaleceń Sądu.

W ocenie Sądu organ odwoławczy zrealizował wytyczne dotyczące sposobu przeprowadzenia dalszego postępowania administracyjnego w sprawie. I tak organ odwoławczy usunął wadliwość postępowania przed organem I instancji w zakresie obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 Kpa, przesyłając stronom zawiadomienie z dnia 14 stycznia 2011r. W jego wyniku skarżący przedstawili swoje stanowiska w sprawie.

Nadto organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę zgodnie z dokonaną w wyroku ocenę prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydaną w oparciu o art. 151 § 2 Kpa i art. 146 § 1 Kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty z dnia 15 lipca 1999r., nr [...] (numer decyzji został sprostowany postanowieniem organu odwoławczego z dnia 5 kwietnia 2011r.), udzielającej J. M. pozwolenia na użytkowanie w pełnym zakresie budynku mieszkalno - biurowego usytuowanego na działce nr [..] w W. przy ul. [...], ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji, tj. upływu pięciu lat od dnia jej doręczenia.

Decyzja ta wydana została w toku postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 14 grudnia 2005r. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 15 lipca 1999r. Podstawę wznowienia stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Hipoteza powyższego przepisu ziściła się w niniejszej sprawie w dniu 17 czerwca 2002r., to jest w momencie, w którym Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z 10 lipca 1995r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi J. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno - usługowego na działce nr [...] w W. przy ul. [..]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez usytuowanie budynku mieszkalno-usługowego ze ścianą z otworami okiennymi przy granicy z działką nr [..]. Decyzja stwierdzająca nieważność była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a wyrok tego Sądu przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 1143/04 oddalił skargę kasacyjną J. M.

W uchwale z dnia 9 listopada 1998 r., sygn. akt OPK 4/98, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "(...) Przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wymienia jako przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego przypadek, w którym zachodzi potrzeba rozpatrzenia wpływu zmiany czy też uchylenia decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego na bezpośrednio zależną od nich decyzję administracyjną. Chodzi tu o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii zawartej w decyzji administracyjnej lub w orzeczeniu sądowym wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie, stanowiące istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie administracyjnej w sytuacji, w której albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna, albo nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna określonej treści bez stanu prawnego lub faktycznego ukształtowanego lub stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym czy też sądowym innej - odrębnej sprawy. Zmiana bądź uchylenie decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego powoduje, że od określonej daty albo upada istotny dla późniejszej sprawy fakt prawotwórczy, albo też zmienia się jego treść. W obu wypadkach jest podstawa do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej co do jej istoty".

Wskazać przy tym należy, że wprawdzie w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa mowa jest o uchyleniu lub zmianie decyzji, to jednak stwierdzić należy, że pojęcie "uchylenia decyzji" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 Kpa obejmuje także przypadek stwierdzenia jej nieważności (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2007 r., IV SA/Wa 1537/07, LEX nr 420307; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2008 r., IV SA/Wa 634/08, LEX nr 567022, jak również wskazane poniżej orzeczenia).

Regulacja wskazanego przepisu nawiązuje do sytuacji, w której mamy do czynienia z ciągiem działań prawnych, gdy jedna decyzja stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji. Natomiast wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Dotyczy to w szczególności ciągu zdarzeń stanowiących proces inwestycyjny.

I tak w sytuacji wydania pozwolenia na budowę na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której nieważność następnie stwierdzono, trzeba przyjąć, że postępowanie poprzedzające wydanie pozwolenia było wadliwe i wypełniało dyspozycję art. 145 § 1 pkt 8 Kpa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2007r., II OSK 619/06, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także w wyrokach z dnia 31 lipca 2002 r., II SA/Gd 441/00, ONSA 2003/4/134 oraz z dnia 5 lutego 1999 r., IV SA 238/97, LEX nr 46686).

Z taką samą zależnością mamy do czynienia w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie.

Zgodnie bowiem z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji z dnia 15 lipca 1999r., właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę.

Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, na podstawie której wydano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, należy przyjąć, że postępowanie poprzedzające wydanie pozwolenie na użytkowanie było wadliwe i zastosować konstrukcję prawną z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2011r., II OSK 492/11, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także w wyrokach z dnia 18 listopada 2003r., IV SA 130/02, LEX nr 704371, 20 sierpnia 2002r., IV SA 917/02, lEX nr 705518, Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 6 listopada 2008r., II SA/Wr 211/08 opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nadto wskazać należy, że poprzednio rozpoznając przedmiotową sprawę tutejszy Sąd zaakceptował przyjęty przez organy tryb wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. Wskazał przy tym, że przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawie jest ustalenia na podstawie dokumentu faktu uchylenia (w tym przypadku stwierdzenia nieważności) decyzji, w oparciu o którą wydana została decyzja kończąca wznowione postępowanie, a rozstrzygniecie sprawy wymaga oceny przez organ istnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa i art. 146 § 1 Kpa. W postępowaniu tym organ dokonuje ustaleń i oceny prawnej w ściśle określonych wąskich granicach. Zarzuty stron tego postępowania mogą odnieść skutek jedynie w sytuacji zasadnego kwestionowania takich okoliczności jak usunięcie z obrotu prawnego decyzji stanowiącej podstawę wydania badanej decyzji oraz błędnego wyliczenia upływu terminu wskazanego w art. 146 § 1 Kpa, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

W tym zakresie ocena prawna zawarta w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego Gdańsku z dnia 13 października 2010r. w sprawie II SA/Gd 199/10 wiązała organ administracji w ponownym rozpatrywaniu sprawy, a także wiąże Sąd przy rozpoznawaniu skargi w niniejszej sprawie, stosownie do treści cytowanego wyżej 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że po stwierdzeniu nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, rzeczą organu nadzoru budowlanego było niezwłoczne zainicjowanie postępowania administracyjnego mającego na celu wyeliminowanie wadliwej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Właściwym trybem do osiągnięcia tego celu było wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Kategoryczne sformułowanie cytowanego przepisu, iż "wznawia się postępowanie", przesądza o tym, że w razie stwierdzenia przez organ administracji jednej z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 Kpa ma on obowiązek wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wznowienia postępowania (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 645). W konsekwencji stwierdzić należy, iż organy administracji w niniejszej sprawie wszczynając z urzędu i prowadząc postępowanie w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa działały w pełnej zgodności z przepisami prawa.

Z dyspozycji art. 146 § 1 Kpa wynika, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 Kpa nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W niniejszej sprawie doręczenie decyzji z dnia 15 lipca 1999r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie nastąpiło w dniu 16 lipca 1999r., co wynika z adnotacji na tejże decyzji. Zatem pięcioletni termin wskazany w powyższym przepisie upłynął w dniu 16 lipca 2004r. W takiej sytuacji organy administracji nie mogły wydać rozstrzygnięcia merytorycznego, a tylko – zgodnie z art. 151 § 2 Kpa, ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Taka też decyzja została wydana przez organ I instancji i utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, który następnie sprostował numer decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie dopatrując się naruszeń prawa, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił obie skargi jako bezzasadne.