Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 101/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 153, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 140, art. 144
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

r.Sygn. akt II SA/Ke 101/13 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2013r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 grudnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz D. M. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 grudnia 2012r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania D. M. działając na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 października 2012r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą B. K. i K. K. pozwolenia na wznowienie wstrzymanych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 września 2010r. znak: [...] robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego na działkach nr 728/11, 729/11, 729/23 położonych w Ł., Gm. B. z jednoczesnym nałożeniem na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy szczegółowo opisał przebieg postępowania wskazując, że przedmiotowy budynek został zrealizowany z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego decyzją nr [...] Starosty B. znak: [...] z dnia 14.04.2008r. projektu budowlanego. Decyzją z dnia 11.05.2011r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, Starosta B. uchylił decyzję zatwierdzającą projekt budowlany.

Postanowieniem z dnia 15.09.2010r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej jako: PINB) nakazał B. i K. K. wstrzymać w terminie natychmiastowym budowę budynku mieszkalnego na działkach nr 728/11, 729/11, 729/23 w Ł.. W wyniku rozpoznania zażalenia D. M., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB), umorzył postępowanie zażaleniowe stwierdzając, że nie może być ona uznana za stronę postępowania. Skarga D. M. na postanowienie WINB poskutkowała jego uchyleniem, zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 stycznia 2011r. sygn. akt II SA/Ke 771/10.

Postanowieniem z dnia 10.06.2011r. znak: [...] WINB utrzymał w mocy opisane wyżej postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15.09.2010r. Skarga D. M. na powyższe postanowienie została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 listopada 2011r. sygn. akt II SA/Ke 523/11.

Decyzją z dnia 18.11.2010r. znak: [...] PINB nakazał B. i K. K. sporządzenie projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Skarga D. M. na decyzję WINB z dnia 30.03.2012r. znak: [...] utrzymującą w mocy opisaną wyżej decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 czerwca 2012r. sygn. akt II SA/Ke 352/12.

Zdaniem WINB, o realizacji robót budowlanych przy budynku mieszkalnym w sposób niezgodny z warunkami pozwolenia na budowę świadczy nie tylko zwiększenie powierzchni jego zabudowy i zmiana kubatury budynku, ale również wyniesienie budynku ponad poziom terenu, tj. wyżej, niż określał zatwierdzony projekt budowlany. Inwestor bowiem nawożąc ziemię podniósł istniejący teren działki.

Analizując przedłożony przez inwestorów projekt zamienny organ uznał, że został on sporządzony zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W szczególności projekt ten jest dostosowany do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt zagospodarowania działek jest sporządzony na mapie w skali dostosowanej do rodzaju i wielkości obiektu i zapewniającej jego czytelność. Zawartość projektu architektoniczno-budowlanego nie budzi zastrzeżeń.

Odnosząc się do kwestii znacznego wyniesienia budynku nad poziom terenu organ wskazał, że pierwotna wysokość terenu zaznaczona na projekcie zagospodarowania działki przyjętym za podstawę decyzji Starosty B. z dnia 14.04.2008r. wynosiła 285,3 m n.p.m., a wysokość poziomu posadzki parteru 0,00 zaprojektowano na 285,8 m n.p.m., zatem o 50 cm wyżej od poziomu terenu. Obecnie po dokonanym przez inwestorów podniesieniu budynku wysokość posadzki parteru pkt 0,00 wynosi 286,28 m n.p.m., a więc poziom ten jest wyższy od projektowanego o 48cm. Zdaniem organu, z obliczeń wynika, że obecny poziom parteru czyli poziom 0,00 w stosunku do pierwotnego poziomu terenu jest wyniesiony o 286,28 – 285,3 = 0,98 m, co oznacza zgodność z § 6 ust. 3 pkt 2c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego część gruntów wsi Ł. i B., według którego: "poziom posadzki parteru nie wyżej niż 1,0 m od powierzchni terenu".

Za nie mające znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy organ uznał kwestie przyłączy, które nie były objęte projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty B. z dnia 14.04.2008r. oraz ogrodzenia, którego wysokość do 2,20 m pomiędzy działkami nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia odpowiednim organom administracji architektoniczno-budowlanym, jak również brak wytycznych co do wyglądu jak i materiałów używanych do budowy ogrodzeń. Podobnie bez wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy pozostaje budowa wysokiego dwukondygnacyjnego garażu, która może być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego.

Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14.12.2012r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D. M., wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że mimo licznych ponagleń nie otrzymała w toku postępowania odpowiedzi organu I instancji na swoje liczne uwagi do projektu zamiennego zgłoszone w lipcu 2011 r. Organ odwoławczy bardzo lakonicznie natomiast zajął się tymi uwagami. Skarżąca wyjaśniła, że jej uwagi dotyczą wszystkich zrealizowanych obiektów, tj. budowli, w tym dwukondygnacyjnego garażu, oraz murów oporowych, nasypów w granicy działki, przyłączy infrastruktury, zmiany spływu wód.

W ocenie skarżącej przedmiotowy projekt zamienny, w szczególności zaś jego cześć jaką jest projekt zagospodarowania działki, jest niezgodny z planem miejscowym dla terenów wsi Ł. i B. przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Busku-Zdroju nr XXXVI/375/3006, w szczególności § 2 ust. 3 pkt 5, § 6 ust. 3 pkt 2 b i c oraz § 9 ust. 1 i 2. Skarżąca podniosła, że w projekcie zamiennym posłużono się mało czytelnym i nieaktualnym podkładem geodezyjnym, nie zmierzono i nie podano rzędnych posadowienia dwukondygnacyjnego garażu, wysokich murów oporowych i nasypów gruntu, dopuszczono do podniesienia o 50 cm wysokości punktu 0 (z 285,80 do 286,28), w wyniku czego pogorszeniu uległa widoczność horyzontu i porannego nasłonecznienia działki skarżącej.

W skardze wskazano ponadto na brak w projekcie zagospodarowania działki wrysowanych przyłączy, a w szczególności kanalizacji ściekowej według wcześniej opracowanego projektu wspólnej infrastruktury dla całego szeregu działek i projektowanych budynków mieszkalnych. Podniesienie punktu 0,00 budynku przez inwestorów umożliwia mu bowiem tańsze i prostsze odprowadzanie ścieków, co oznacza brak możliwości zmiany przez skarżącą sposobu odprowadzania ścieków, tj. do kanalizacji ogólnej zamiast do szamba.

Wskazane wyżej okoliczności spowodowały zdaniem skarżącej zmniejszenie wartości użytkowej i atrakcyjności jej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 29.04.2013r. D. M. sprecyzowała swoje zarzuty wskazując na naruszenie przez organ:

1) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności niewyjaśnienie okoliczności dotyczących pierwotnego poziomu terenu, w odniesieniu do którego należało obliczyć poziom wyniesienia posadzki budynku wybudowanego przez inwestorów, a także pominięcie i nierozpatrzenie zarzutów skarżącej dotyczących negatywnego wpływu wyniesienia budynku na naświetlenie;

2) przepisów postępowania, tj. art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety w sytuacji, gdy organy same przyznały, że nie dysponowały żadnymi przyrządami geodezyjnymi umożliwiającymi dokładne ustalenie rzeczywistego poziomu posadzki wybudywanego budynku i pierwotnej powierzchni terenu;

3) prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez ich niezastosowanie i nieustalenie, czy wybudowany przez inwestorów budynek spowoduje zacienienie działki oraz pomieszczeń mieszkalnych na działce skarżącej, oraz czy zasłoni naturalny krajobraz, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady równego traktowania stron poprzez nierozważnie uzasadnionych interesów skarżącej.

W uzasadnieniu podkreślono, że projekt zamienny niezgodny jest z § 6 ust. 3 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 13 czerwca 2006 r., zgodnie z którym na terenach zaznaczonych na rysunku planu symbolem MN/U-1 poziom parteru podłogi budynku nie może być wyższy niż 1 m od powierzchni terenu. Zdaniem skarżącej rzetelnie przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazałoby, że różnica pomiędzy poziomem posadzki parteru, a pierwotnym poziomem terenu przekracza 1 m. Organ nie uwzględnił bowiem tego, że inwestorzy dokonali na swojej działce nasypania ziemi na ponad 1 m. Poziom nasypanej ziemi patrząc przez betonowe mury oporowe wybudowane przez inwestorów od strony działki skarżącej sięga do wysokości ponad 3 płyt przęseł ogrodzenia, z których każda ma 0,5 m i w sumie wynosi około 1,7 m. W ocenie skarżącej do ustalenia tej okoliczności wystarczyłoby przeprowadzenie oględzin, czego organ zaniechał. W tym zakresie skarżąca powołała się na wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 stycznia 2011 r., w którym Sąd stwierdził, że organ powinien odnieść się do wszystkich możliwych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, w tym także do zarzutu dotyczącego wyniesienia budynku ponad poziom terenu, niezgodnie z projektem. Zdaniem skarżącej, organ powinien samodzielnie ustalić jaki jest rzeczywiście poziom posadzki budynku inwestorów, a nie ograniczać się do przytoczenia ustaleń wynikających z dokumentacji przedstawionej przez inwestorów.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego skarżąca przywołała wyrok Sadu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1992 r. (sygn. I CRN 188/92), zgodnie z którym organ w celu zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich powinien wziąć pod uwagę również przepisy prawa cywilnego (art. 140, art. 144 k.c.), a nie tylko techniczno-budowlane.

Na koniec skarżąca podniosła, że od początku interweniowała w sprawie zarówno budynku mieszkalnego jak i garażu, a zatem niezrozumiałe jest dlaczego organy sprawę garażu i budynku mieszkalnego traktują odrębnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja WINB została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Na wstępie podkreślić należy, że sprawa dotycząca budowy budynku mieszkalnego na działkach nr 728/11, 729/11, 729/23 w Ł. była już trzykrotnie przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że rozpatrujące ją organy nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie związane były oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniach dotychczas wydanych wyroków, w zakresie odnoszącym się do przedmiotu niniejszej sprawy. W wyroku z dnia 20 stycznia 2011r. (sygn. II SA/Ke 771/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, stwierdzając, że organ naruszył wynikający z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zobowiązał organ nadzoru budowlanego do odniesienia się do wszystkich możliwych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowanego, w tym do zarzutu wyniesienia budynku mieszkalnego poza poziom terenu, niezgodnie z projektem. Za właściwy punkt odniesienia należało bowiem przyjąć ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidującego dla terenu oznaczonego symbolem MN/U-1, na którym znajduje się przedmiotowa inwestycja,: "poziom podłogi parteru nie wyżej niż 1,0 m od powierzchni terenu." (§ 6 ust. 3 pkt 2 lit. c uchwały Rady Miejskiej w Busku-Zdroju z dnia 13 czerwca 2006 r. Nr XXXVI/375/2006 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego część gruntów wsi Ł. i B.).

Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy w odniesieniu do projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego "pierwotnego", tj. m.in. art. 35 ust. 1 pkt 1. Oznacza to, że projektowane zmiany powinny być odniesione do warunków, jakie zostały określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji organ zatwierdzający projekt budowlany zamienny zobowiązany jest do sprawdzenia projektu pod kątem ustaleń wynikających z planu miejscowego.

Z decyzji organu wynika, że dokonując w powyższym zakresie merytorycznej oceny projektu budowlanego zamiennego organy nadzoru poprzestały na przyjęciu danych odnoszących się do wyniesienia budynku mieszkalnego inwestora ponad poziom terenu zawartych w projekcie zagospodarowania działki. Z analizy współrzędnych na mapie wynikało, że obecny poziom posadzki parteru, tj. poziom 0,00, został wyniesiony w stosunku do pierwotnego poziomu terenu o 0,98 m, a więc zgodnie z § 6 ust. 3 pkt 2 lit. c planu miejscowego. Wobec trwającego przez cały tok postępowania legalizacyjnego sporu co do podwyższenia działki inwestora nawiezioną ziemią, wytycznych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 stycznia 2011r. sygn akt II SA/Ke 771/10 zobowiązujących organ do wyjaśnienia kwestii wyniesienia budynku mieszkalnego, ocena organu w zakresie zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania budzi uzasadnione zastrzeżenia. Nie zasługuje bowiem na aprobatę takie działanie organu, który istotne dla sprawy okoliczności ustala wyłącznie w oparciu o dokumentację przedstawioną przez inwestora, a więc stronę zainteresowaną określonym rozstrzygnięciem, nie dokonując weryfikacji danych na podstawie własnych ustaleń. Podnieść trzeba, że jeżeli okoliczności sprawy wymagają wiedzy specjalistycznej, którą organ nie dysponuje, w takiej sytuacji organ może skorzystać z środka dowodowego w postaci opinii biegłego.

Zaniechanie przez organ odwoławczy wyjaśnienia okoliczności dotyczących pierwotnego poziomu terenu, w odniesieniu do którego należało obliczyć poziom podłogi parteru nie pozwala na zbadanie, czy projekt przedstawiony przez inwestora jest zgodny z ustaleniami § 6 ust. 3 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz czy mógł zostać w takim kształcie zatwierdzony. Doszło zatem do naruszenia ogólnych przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7 k.p.a., jak i przepisu art. 77 § 1 k.p.a. oraz statuującego zasadę swobodnej oceny dowodów art. 80 k.p.a. Zaznaczyć trzeba, że z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., wynika obowiązek organu podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Przepisem gwarantującym realizację tej zasady jest przepis art. 77 § 1 k.p.a., nakładający na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak również przepis art. 80 k.p.a. nakazujący organowi dokonywanie oceny w przedmiocie udowodnienia danych okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji.

Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140 i 144 k.c. Zarzut ten nie został powiązany z żadnym przepisem Prawa budowlanego, czy też rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Sam zaś przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może stanowić samodzielnej podstawy formułowania zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. II OSK 843/10). Zgodnie z jego dyspozycją obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę (bądź decyzja o zatwierdzeniu projektu zamiennego) nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego (por. wyroki NSA z dnia 1 lutego 2001 r., sygn. IV SA 2085/98, z dnia 17 stycznia 2003 r., sygn. II SA/Ka 1563/02, z dnia 11 marca 2011 r., sygn. II OSK 446/10).

Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Odnośnie niezaznaczenia w projekcie zagospodarowania działki przyłączy należy wyjaśnić, że przedmiotem ostatecznej decyzji Starosty B. z dnia 14 kwietnia 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę - była budowa budynku mieszkalnego z wewnętrznymi instalacjami, i nie obejmowała ona przyłączy. Z kolei decyzja PINB z dnia 18.11.2010r. nakazywała B. i K. K. sporządzenie projektu budowlanego zamiennego wyłącznie dla budynku mieszkalnego. Obowiązek, który został nałożony na inwestorów, nie dotyczył więc garażu i z tego względu sprawa garażu nie była rozważana przez organy administracji w niniejszym postępowaniu, a w konsekwencji nie mogła być i nie była objęta kontrolą Sądu w rozpoznawanej sprawie. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca występowała z konkretnym wnioskiem o zbadanie legalności budowy garażu.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji przeprowadzi postępowanie administracyjne mając na uwadze przedstawione wyżej wywody i eliminując dotychczas popełnione uchybienia. W szczególności dokona własnych ustaleń, na ile obecny poziom podłogi parteru, tj. poziom 0,00, został wyniesiony w stosunku do pierwotnego poziomu terenu, korzystając w razie potrzeby z opinii biegłego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Wobec uwzględnienia skargi o kosztach postępowania, na które złożyły się wpis w kwocie 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 zł i opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.