Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 761/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6121 Klasyfikacja gruntów
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20, art. 22, art.24, art. 20 ust. 3a
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant st. ref. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2017 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], Główny Geodeta Kraju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. P. (określanego dalej jako skarżący), od decyzji wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], orzekającej o dokonaniu zmiany klasyfikacji gruntów i zmiany użytków dla działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] października 2016 r., znak: [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego aktu organ wyjaśnił, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] (dalej jako: WINGiK) decyzją z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], zatwierdzającej zmianę klasyfikacji gruntów i orzekającej o zmianie użytku dla działek ewidencyjnych nr [...], nr [...] obręb [...], Gmina [...] polegającą na: zmianie konturu klasyfikacyjnego LsV na kontur klasyfikacyjny PsVI (...), zgodnie z Mapą uzupełniającą gleboznawczej klasyfikacji gruntów z dnia [...] marca 2011 r., wykonaną przez [...] Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w [...], Spółka z o.o., stanowiącą załącznik do decyzji.

Od powyższej decyzji WINGiK z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], W. P., pismem z dnia 2 listopada 2016 r., złożył odwołanie do Głównego Geodety Kraju. Organ scharakteryzował postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wskazując w szczególności, że jako wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, zawartej w art. 16 § 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie - t.j.: Dz.U. z 2017, poz. 1257) może ono mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych - na dzień wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], określały przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454), w szczególności załącznik nr 6 do tego rozporządzenia.

Organ wskazał, że z regulacji zawartych w niniejszym załączniku, który szczegółowo opisuje cechy i inne przesłanki, które decydują o zaliczeniu danego obszaru do określonego rodzaju użytku gruntowego wynika, iż dla zaliczenia gruntów do określonego użytku gruntowego decydujące znaczenie, co do zasady ma faktyczny sposób zagospodarowania bądź wykorzystania konkretnego terenu. W przypadku określenia rodzaju użytku gruntowego - lasu, również decydującą rolę odgrywa stan faktyczny na gruncie, zaś kryteria gruntu, który powinien być sklasyfikowany jako las, zostały określone w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59, z późn. zm.).

Mając na uwadze zasadę wyrażoną w art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, z późn. zm.), zgodnie z którą ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, organ wskazał, że przepisy te przewidują wyjątek od przedstawionej powyżej zasady ustalania rodzaju użytku gruntowego - lasu, na podstawie faktycznego sposobu użytkowania danego gruntu, w oparciu o kryteria wynikające z art. 3 ustawy o lasach. Mianowicie, w myśl art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu, dotyczące granic i powierzchni lasu.

Organ podniósł, w ślad za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 1077/07, CBOSA, że obowiązek aktualizowania danych objętych ewidencją gruntów i budynków, podlega ograniczeniu w stosunku do zmian dotyczących ustalania granic i powierzchni lasów. Zmiany te nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzania lasów, które stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów i przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Plan urządzania lasu zawiera bowiem, nie tylko opis, ale także zestawienie powierzchni lasów i gruntów do zalesienia (art. 18 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy o lasach). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "Dopóki dany teren ujęty jest w planie urządzenia lasu lub uproszczonym planie urządzenia lasu jako las, nie jest dopuszczalna zmiana w innym postępowaniu ewidencyjnym określenia rodzaju użytku gruntowego na inny niż las" (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 355/11, CBOSA).

Dalej organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że Starosta [...], wydając decyzję z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], której skutkiem było ujawnienie w operacie ewidencyjnym na obszarze działek nr [...] i [...], obręb [...], w miejsce dotychczasowego użytku gruntowego lasu (Ls), nowego użytku o charakterze nieleśnym, nie uwzględnił ustaleń obowiązującego wówczas Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2015 r., obręb ewidencyjny [...], zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...], zgodnie z którym cały obszar działek oznaczonych wówczas nr [...] i [...] (numeracja sprzed podziału działek) wykazany był jako zalesiony.

Organ wyraził stanowisko, że zapisy w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczące rodzaju i zasięgu użytku gruntowego występującego na przedmiotowych działkach powinny być zgodne z treścią przedmiotowego planu. Przy czym, wobec wiążącego charakteru ustaleń uproszczonego planu urządzenia lasu, bez znaczenia dla zapisów w operacie ewidencji gruntów i budynków pozostawało faktyczne użytkowanie i przeznaczenie tego terenu.

Decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r., zatwierdzająca zmianę klasyfikacji gruntów i orzekająca o zmianie użytku dla działek ewidencyjnych nr [...], nr [...] obręb [...], Gmina [...], polegającą na: zmianie konturu klasyfikacyjnego LsVna kontur klasyfikacyjny PsVI, została wydana wbrew zapisom uproszonego planu urządzenia lasu, przez co w sposób rażący narusza art. art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w związku z art. 20 ust 3 a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego, zawartej w odwołaniu, związanej z naruszeniem przez WINGiK art. 3 ust 1 ustawy o lasach, polegającym na bezpodstawnym przyjęciu, że działki ewidencyjne nr [...] i [...], położone w [...], spełniają kryteria kwalifikujące je jako las, pomimo, iż są one trwale pozbawione drzew, krzewów i runa leśnego, organ wywodził, że pozostaje ona bez wpływu na podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, w świetle udowodnionego faktu istnienia ww. uproszczonego planu urządzenia lasu, opisującego przedmiotowe działki jako zalesione. Niezależnie od rzeczywistego sposobu użytkowania przedmiotowych działek, powinny one być wykazywane w operacie ewidencji gruntów i budynków jako las, zgodnie z zapisami planu. Jedynie zmiana zapisów lub koniec okresu obowiązywania przedmiotowego planu dopuszczałyby możliwość ujawnienia na niniejszym obszarze innego rodzaju użytku gruntowego, niż las.

W odniesieniu do zarzutu powołania się w uzasadnieniu decyzji WINGiK na akt prawny, który w dacie sporządzenia zaskarżonej decyzji nie mógł jeszcze być wydany, organ stwierdził, że wskazanie przez WINGiK w jednym fragmencie uzasadnienia decyzji z dnia [...] października 2016 r., błędnej daty wydania decyzji Starosty [...], oznaczonej znakiem: [...], czyli [...] grudnia 2016 r. stanowi wyłącznie drobną pomyłkę pisarską, niemającą żadnego wpływu na ważność podjętego rozstrzygnięcia, a wynikającą z powielenia tej samej błędnej daty decyzji, z treści innego dokumentu - czyli skierowanego do WINGiK pisma Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] września 2016 r.

W skardze wywiedzionej dnia 23 grudnia 2016 r. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2016 r. W. P., wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 20 ust 2 ustawy o lasach – poprzez jego zastosowanie i uznanie że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy naruszenie prawa w niniejszej sprawie nie ma charakteru rażącego.

Skarżący argumentował, że w dacie wydania ww. decyzji, tj. [...] grudnia 2006 r., przedmiotowy grunt nie był zalesiony, o czym świadczy dokumentacja fotograficzna załączona przez stronę do odwołania z dnia 26 stycznia 2016 r. Nieruchomości już wtedy stanowiły utwardzony plac i stan ten nie zmienił się do dnia dzisiejszego. W związku z powyższym należy przyjąć, że Uproszczony Plan Urządzenia Lasu z 2006 r. w części dotyczącej działek ewid. nr [...] i [...] został opracowany nierzetelnie, gdyż już w dacie jego sporządzenia nie odpowiadał on stanowi faktycznemu na gruncie, gdyż art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:

o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:

przeznaczony do produkcji leśnej lub

stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo

wpisany do rejestru zabytków;

związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Skarżący wywodził, że aby ustalić, czy działki ewid. nr [...] i [...], położone w [...] są lasem konieczna jest (w niniejszym przypadku) koniunkcja dwóch warunków:

ustalenie czy działki znajdują się w granicach parku narodowego

ustalenie czy działki stanową grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony.

Skoro jednak działki te już wtedy stanowiły utwardzony plac, to nie można było przyjąć, że stanowią grunt pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony. Takie bowiem wykorzystywanie gruntu jednoznacznie świadczy, że jest on trwała pozbawiony roślinności leśnej.

W ocenie skarżącego istotna jest okoliczność, że obecnie działka ewid. nr [...] (powstała z przekształcenia działki [...]) i [...], położona w miejscowości [...], nie jest objęta uproszczonym planem urządzenia lasu. Gdyby – jak dalej wskazywał skarżący - opracowując uproszczony plan urządzenia lasu na lata 2006-2015 dla obrębu [...] dokładnie zbadano w terenie stan działek ewid. nr [...] i [...] już wtedy nie zostałyby one nim objęte i w konsekwencji nie zachodziłaby podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] maja 2011 r.

Zdaniem skarżącego jeżeli doszło do wydania decyzji z naruszeniem prawa, to owo naruszenie nie miało charakteru rażącego, skoro podstawa uznania przedmiotowej nieruchomości za teren o charakterze nieleśnym (uproszczony plan urządzenia lasu), nie dość że została sporządzona nierzetelnie, to w konsekwencji została zmieniona w ten sposób, że obecnie nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego skarżący wywodził, że stwierdzone naruszenie prawa powinno mieć znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej i wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, gdyż rozstrzygające dla uznania naruszenia za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Uznał, że w sprawie większe znaczenie powinna mieć stabilność decyzji administracyjnej, która w obecnym stanie prawnym i faktycznym odpowiada prawu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Nr 217, poz. 1369, ze zm., dalej określanej jako P.p.s.a.) Wojewódzkie sądy administracyjne uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie ich wydania.

Skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa.

Orzekając w sprawie trafnie przywołano jej istotne uwarunkowania – przesłanki nieważności decyzji oraz treść regulacji, dotyczących wypłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, mogących mieć istotne znacznie w sprawie. Trafnie wywiedziono, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowo nie może stanowić podstawy dla oceny, jakoby oceniana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Ponowne przytaczanie argumentacji organu, wobec szczegółowego jej zreferowania, byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie dodać, co następuje.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji orzekał w trybie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określa enumeratywnie art. 156 § 1 k.p.a. Jak trafnie wskazuje organ, przepisy dotyczące stwierdzania nieważności decyzji, jako stanowiące wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.), nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W rozpatrywanym przypadku rozważaną podstawą stwierdzenia nieważności mógłby być ewentualnie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W jego świetle, wadą nieważności są dotknięte decyzje wydane z rażącym naruszeniem prawa. Koniecznym warunkiem dla ustalenia występowania tej przesłanki nieważności jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie lub dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją sprawy lub innymi oczywistymi, znanymi temu organowi faktami. Kluczowa jest też kwestia ujawnienia tego rodzaju skutków społecznych lub gospodarczych danego orzeczenia, że jego pozostawienie w obrocie byłoby nie do przyjęcia wobec zasady państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji R.P.

Słuszne jest stanowisko organu, że zapisy w operacie ewidencji gruntów i budynków, dotyczące rodzaju i zasięgu użytku gruntowego, występującego na przedmiotowych działkach powinny być zgodne z treścią uproszonego planu urządzenia lasu. Znajduje ono uzasadnienie w treści art. art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w związku z art. 20 ust 3 a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r., zatwierdzająca zmianę klasyfikacji gruntów i orzekająca o zmianie użytku dla działek ewidencyjnych nr [...], nr [...] obręb [...], Gmina [...], polegającą na: zmianie konturu klasyfikacyjnego LsVna kontur klasyfikacyjny PsVI, jako wydana wbrew zapisom uproszonego planu urządzenia lasu, rażąco narusza art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w związku z art. 20 ust. 3 a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, co zasadnie oceni organ.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2015 r. w sprawie II OSK 64/14, LEX nr 1918770 stwierdził, że: "1. W świetle przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zapisy w ewidencji gruntów nie mają decydującego znaczenia dla dokonania oceny czy dany grunt jest gruntem leśnym, gdyż o tym decyduje wyłącznie to, czy spełnia on przesłanki z art. 3 ustawy z 1991 r. o lasach w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych albo pozostałe przesłanki wymienione w art. 2 ust. 2 pkt 2 lub 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. 2. Zapisy w ewidencji gruntów mają znaczenie dla kwalifikacji gruntów rolnych, gdyż w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazano wprost, że gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne. W przypadku gruntów leśnych brak jest analogicznego zapisu, a ustawodawca w art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych odwołuje się do definicji gruntu leśnego zawartej w ustawie o lasach".

Zapisy uproszczonego planu urządzenia lasu uzyskują moc obowiązywania po jego zatwierdzeniu przez właściwy organ administracji publicznej (w realiach sprawy starostę – zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o lasach), kształtując sytuację prawną właścicieli lasu w zakresie sposobu wykonywania prawa własności. W sytuacji, gdy istnieje obowiązujący uproszczony plan urządzenia lasu, organ zatwierdzając klasyfikację gruntów zalesionych nie może dokonywać samodzielnych ustaleń, sprzecznych z danymi zawartymi w planie (tak WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 785/16, baza orzeczeń nsa.gov.pl., CBOSA).

Plan urządzenia lasu nie stanowi zatem aktu, którego treść nie posiada normatywnego znaczenia, co implikuje potrzebę respektowania jego zapisów w obrocie prawnym. Jednym z przejawów tego obowiązków jest konieczność odzwierciedlenia postanowień uproszczonego planu w ewidencji gruntów i budynków.

Podkreślić trzeba, że w myśl art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Natomiast zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Treść powołanych przepisów uzasadnia przyjęcie, że art. 20 ust. 2 ustawy o lasach stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. W tym zakresie orzeczenia sądów administracyjnych pozostają jednomyślne. Pogłębionej analizy powyższej kwestii dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 38/13 (CBOSA). Podkreślił, że związanie organów ewidencji gruntów i budynków, wynikającą z planu urządzenia lasu jego powierzchnią i granicami oznacza, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Zasadą jest, aby wynikające z ewidencji gruntów i budynków informacje dotyczące powierzchni i granic lasu były zgodne z obowiązującym prawem urządzenia lasu. Organ ewidencji gruntów i budynków nie może dokonywać zmian w danych ewidencyjnych dotyczących lasu, które byłyby niezgodne z ustaleniami planu urządzenia lasu. W takiej sytuacji - jak zaznaczono - zmiana danych odnoszących się do lasu, w pierwszej kolejności musi zostać wprowadzona przez właściwy organ do planu urządzenia lasu.

Stanowisko powyższe przyjęte zostało w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt I OSK 472/17, wyrok NSA z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 1077/07; wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 904/07; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r.; sygn. akt I OSK 355/11; wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 846/07; wyrok NSA z dnia 8 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 454/06; wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1240/10; wyrok WSA w Olsztynie z 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 382/10 i z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 5/12; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 26/06, CBOSA).

Ponadto oparciu o plany prowadzona jest gospodarka leśna, jeżeli zaś właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje zadań zawartych w uproszonym planie urządzenia lasu, to starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji (art. 24 ustawy o lasach). Tym samym przedsiębiorca, który na podstawie umowy zawartej z starostą sporządza uproszony plan urządzenia lasu, nie wykonuje zadań publicznych, to starosta jest tym podmiotem, który realizuje zadania publiczne w zakresie gospodarki leśnej, a plan jest tylko instrumentem za pomocą którego starosta wykonuje te zadania.

O znaczeniu uproszczonego planu urządzenia lasu świadczy okoliczność, że zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu jest aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., który po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 52 § 3 P.p.s.a., może być zaskarżony do sądu administracyjnego (zob. w tej materii: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 639/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1301/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący, który kwestionuje zapisy w akcie pochodnym w stosunku do planu urządzenia lasu, powinien w pierwszej kolejności podważyć ów plan.

Rozstrzygnięcie odmienne od zaskarżonego podważałoby ponadto znaczenie prawne ewidencji gruntów i budynków. Podkreślenia bowiem wymaga, że w myśl art. 20, 22 i 24 ww. ustawy ewidencja gruntów jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach. Jest zatem wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera dane wynikające z tytułu własności. Tym samym ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej – por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 914/98. Co za tym idzie ewidencja powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Zmian przedmiotowych i podmiotowych w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych, spisanych umów i ugód w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentów posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności (por. np. wyrok NSA z dnia 15 października 1998 r., sygn. akt II SA 810/98; wyrok NSA z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1094/98; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 119/99).

Odnosząc się do przedstawionej w skardze argumentacji dotyczącej znaczenia rzeczywistego stanu na gruncie jako wyznacznika klasyfikacji lasu stwierdzić przyjdzie, że jest ona chybiona.

Skarżący w odwołaniu wywodził, że przedmiotowy grunt nie był zalesiony, o czym świadczy dokumentacja fotograficzna załączona przez stronę do odwołania z dnia 26 stycznia 2016 r.

Jednak faktyczne zalesienie nie jest konieczne do uznania danego terenu za posiadający leśny charakter. Przepis art. 3 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy o lasach stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków, jak również związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Twierdzenie, że "gdyby opracowując uproszczony plan urządzenia lasu na lata 2006-2015 dla obrębu [...] dokładnie zbadano w terenie stan działek ewid. nr [...] i [...] już wtedy nie zostałyby one nim objęte i w konsekwencji nie zachodziłaby podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] maja 2011 r.", nie może - z uwagi na brak wymogu zalesienia - być uznane za uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji.

Również fakt, że przedmiotowy teren obecnie nie stanowi lasu nie może wpływać na ocenę decyzji wydanej uprzednio, bowiem na jej podstawie ukształtowane już zostały stosunki prawne.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia.

Należy ponadto podnieść, że warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonego aktu jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym w 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), możliwe jest uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, choć w tym przypadku istnieją pewne rozbieżności interpretacyjne.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.