Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 112/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania kosztów zastępstwa procesowego
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.H. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 499/12 postanawia: odmówić przyznania adwokatowi M.H. opłaty za czynności z tytułu zastępstwa prawnego świadczonego z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 499/12 referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W.na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony w dniu 27 listopada 2012 r. adwokat L.S.. Pełnomocnik ten wraz z opinią o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. r. wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i koszty te w wysokości 295, 20 zł adwokatowi L.S. zostały przyznane postanowieniem z dnia 16 października 2013 r.

W dniu 11 marca 2013 r. wpłynęło do sprawy o sygn. akt II SA/Wr 499/12 pismo (z dnia 6 marca 2013 r.), w którym Okręgowa Rada Adwokacka we W. informowała Sąd, że w związku z oświadczeniem o cofnięciu przez skarżącego pełnomocnictwa adwokatowi L. S.(doręczone w dniu 27 lutego 2013 r.), wyznacza skarżącemu nowego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata M. H.. W dniu 20 marca 2013 r. adwokat M.H.złożył opinie o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Po przyznaniu stronie prawa pomocy Sąd występuje do władz danej korporacji prawniczej o wyznaczenie pełnomocnika, który będzie reprezentował stronę w postępowaniu (art. 253 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.)). Wyznaczony pełnomocnik winien dokonać wszelkich niezbędnych na danym etapie postępowania czynności gwarantujące ochronę uprawnień procesowych strony. Za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej przysługuje takiemu pełnomocnikowi opłata oraz zwrot niezbędnych wydatków. Skuteczne dokonanie przez prawidłowo wyznaczonego pełnomocnika czynności procesowych istotnych w danym czasie i na danym etapie postępowania powoduje, iż prawo pomocy w tym zakresie dla strony zostaje skonsumowane.

W niniejszej sprawie Sąd przyznał prawidłowo wyznaczonemu (jeszcze w sprawie dotyczącej przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania) pełnomocnikowi skarżącego- adwokatowi L. S. wynagrodzenie za opinię o braku podstaw do złożenia skargi o wznowienie postępowania. Sąd przyznając to wynagrodzenie nie dopatrzył się w dokonanych przez pełnomocnika czynnościach procesowych nieprofesjonalizmu czy naruszenia zasad etyki adwokackiej i godności zawodowej, a to ewentualnie i jedynie mogłoby być podstawą do odmowy przyznania temu pełnomocnikowi wynagrodzenia. Podkreślić należy, że przyznanie opłaty za zastępstwo prawne kolejnemu adwokatowi wyznaczonemu przez organ samorządu adwokackiego w celu realizacji tego samego postanowienia Sądu o przyznaniu prawa pomocy, może być aktualne jedynie w zakresie czynności adwokackich jeszcze niewykonanych przez poprzednika. Niewątpliwie adwokat M. H. przygotowując się do realizacji wyznaczonego mu zadania, przy przeglądaniu akt sprawy, winien był skonstatować, iż w świetle okoliczności sprawy jego jakiekolwiek działanie w sprawie nie przyczynią się już bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji skarżącego (zob. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 461)), a o powyższym spostrzeżeniu powinien był poinformować władze swojej korporacji. W tej sytuacji podjęcie czynności procesowych w sprawie (w szczególności powielenie czynności dokonanej już przez adwokata L. S.) adwokat M.H. dokonała na własne ryzyko. Zaprezentowane wyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 303/13, LEX nr 1318936; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II OZ 1287/0,7 www. orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Po 786/12, LEX nr 1298207)

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.