Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 103/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Sędzia WSA Bogusław Cieśla., Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi T. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. postanawia: I. skargę odrzucić, II. zwrócić skarżącej T. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 czerwca 2010 r. T. B. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P., zarzucając mu wieloletnią zwłokę w wykonaniu obowiązków nałożonych przez PINB w P. w postanowieniach z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...] i z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] oraz w decyzji nr [...] z [...] grudnia 2003 r.. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...] PINB w P. nałożył na Burmistrza Miasta i Gminy P. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej dotyczącej usunięcia nieprawidłowości powstałych podczas realizacji zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...] i ul. [...] w P.. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] PINB w P. przekazał do rozpatrzenia Burmistrzowi Miasta i Gminy P. zgodnie z właściwością skargę T. B. dotyczącą uregulowania stanu prawnego ulic [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] PINB w P. nakazał Burmistrzowi Miasta i Gminy P. usunięcie nieprawidłowości zaistniałych w związku z realizacją zabudowy szeregowej przy ul. [...] wraz z modernizacją ul. [...] poprzez: wykonanie systemu odprowadzania wód opadowych z terenu posesji przy ul. [...] w sposób nie powodujący uciążliwości dla użytkowników posesji przy ul. [...], wyprofilowanie pobocza ul. [...] na wysokości posesji [...], wykonanie pionowej izolacji przeciwwodnej ścianki betonowej pod ogrodzenie w granicy ul. [...] i posesji przy ul. [...] w sposób nie ingerujący w teren w/w działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane lub podejmowane: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Rozpoznawana skarga dotyczy bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy P. polegającej na niewykonaniu przez niego obowiązków nałożonych w wydanych przez PINB w P. postanowieniach i w decyzji. Dlatego też Sąd badając dopuszczalność rozpoznawanej skargi wziął pod uwagę także przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).

Ustawa ta, co wymaga podkreślenia, posiada własne rozwiązania prawne regulujące kwestię bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie do art. 6 § 1 i 1a tej ustawy, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel (podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku) powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych (§ 1). Natomiast, na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu tych czynności służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie takiej skargi wydaje organ wyższego stopnia, zaś na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie (§ 1a), a w dalszej kolejności - stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. - skarga do sądu administracyjnego.

Wskazanym przepisem art. 6 § 1a wprowadzono samoistną (niezależną od rozwiązania polegającego na skardze na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), możliwość złożenia skargi na bezczynność, polegającą na niepodejmowaniu przez wierzyciela czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku. W przypadku takiej skargi organ wyższego stopnia ma obowiązek ustosunkować się do niej w formie postanowienia, które w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia, a więc oddalenia skargi, jest zaskarżalne. Ustawodawca we wskazanej regulacji prawnej wprowadził więc szczególny tryb kwestionowania bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym.

Mając na uwadze treść art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić trzeba, że skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona tylko na bezczynność organu wyższego stopnia w stosunku do organu egzekucyjnego (wierzyciela), polegającą na niewydaniu przez ten organ postanowienia przewidzianego w art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a więc polegającą na nierozpoznaniu przez ten organ skargi przewidzianej w art. 6 § 1a. W świetle powołanych przepisów skarga do sądu administracyjnego przysługuje również (po wyczerpaniu zażalenia) na wydane na podstawie art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowienie oddalające skargę na bezczynność organu egzekucyjnego (wierzyciela).

Nie jest zaś dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Tym bardziej zaś nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność zobowiązanego, uchylającego się od wykonania obowiązków, a z taką właśnie skargą mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Skarga wniesiona przez T. B. na bezczynność dotyczy bowiem niewykonania przez Burmistrza Miasta i Gminy P. nałożonych na niego obowiązków, wynikających z postanowień PINB w P. z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...] i z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] oraz z decyzji nr [...] z [...] grudnia 2003 r. A zatem Burmistrz Miasta i Gminy P. jest w niniejszej sprawie podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązków nałożonych na niego ostateczną decyzją i postanowieniami. Skarga taka w świetle treści art. 3 p.p.s.a. jest niedopuszczalna.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).