Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1516/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 83a ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 11 poz 74
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 art. 180, art. 149
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1516/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 grudnia 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Paweł Dąbek, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010r., sprawy ze skargi W. G., na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 22 lipca 2010r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2010r. pełnomocnik skarżącego W. G. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wznowienie postępowań w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami z dnia:

- 20 stycznia 2005r. nr sprawy [...];

- 24 sierpnia 2006r. nr sprawy [...];

- 24 sierpnia 2006r. nr sprawy [...];

- 30 czerwca 2008r. nr sprawy [...].

Jako podstawę prawną wniosku o wznowienie wskazano art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwaną dalej: "k.p.a.").

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, iż powyższe decyzje, z powodu nieobecności adresata, zostały doręczone dorosłemu domownikowi, tj. M. G., który nie oddał pisma adresatowi. Jedna z decyzji została doręczona A. G., matce skarżącego, zamieszkałej w sąsiednim lokalu, która także nie oddala pisma adresatowi.

Nadto nadmieniono, iż adresat nie został zawiadomiony, zgodnie z postanowieniem art. 43 k.p.a. o doręczeniu pisma sąsiadowi poprzez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej lub w drzwiach mieszkania.

Zdaniem wnioskodawcy powyższych faktów wynika, iż żadna z przedmiotowych decyzji nie została w sposób faktyczny doręczona skarżącemu, co uniemożliwiło mu zapoznanie się z ich treścią oraz podjęcie działań zmierzających do ich kontroli instancyjnej. Zapewnienie stronie postępowania czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań stanowi jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego gwarantującą jego prawidłowy przebieg. Zasada ta nabiera szczególnego znaczenia w świetle faktu, iż skarżący od wielu lat cierpi na zaburzenia nastroju nawracające i podlega leczeniu psychiatrycznemu. Ze względu na stan zdrowia powodujący faktyczną niezdolności do przyjęcia pism, przedmiotowe decyzje nie zostały mu przekazane, co uniemożliwiło mu zapoznanie się z ich treścią oraz podjęcie działań zmierzających do ich zaskarżenia.

W związku z niemożnością skorzystania przez stronę postępowania z przewidzianych przez k.p.a. zwyczajnych środków zaskarżenia, zachodzą przesłanki do weryfikacji ostatecznych decyzji poprzez wznowienie postępowań z uwagi na fakt, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Decyzją z dnia 25 maja 2010r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych, działając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. w związku z art. 83 i 83a ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 11, poz. 74 ze zm. – zwaną dalej: u.s.u.s.). odmówił wznowienia postępowań zakończonych wydaniem ostatecznych decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż skarżący od początku prowadzenia działalności gospodarczej uchylał się od płacenia składek, był wielokrotnie upominany o wpłacenie należności w wyznaczonym terminie z pouczeniem o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Doręczenie zastępcze na podstawie art. 43 i 44 k.p.a. wywołuje takie same skutki jak doręczenie adresatowi do rąk własnych. Na podstawie doręczonych upomnień organ wystawił tytuły wykonawcze, które zostały doręczone zobowiązanemu w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz Dyrektora Oddziału ZUS.

Skarżący świadom swojego zadłużenia kilkakrotnie składał wnioski o udzielenie ulg w spłacie zadłużenia, tj. o rozłożenie zaległości na raty, o restrukturyzację zadłużenia, o umorzenie należności oraz o umorzenie odsetek.

O wszystkich prowadzonych postępowaniach skarżący był informowany, wzywany do przedłożenia niezbędnych dokumentów i mógł w nich czynnie uczestniczyć, czego dowodem jest m.in. złożenie oświadczenia w dniu 11.05.2009r. o zapoznaniu się z całością zgromadzonych dokumentów, w tym również z kopią kwestionowanych decyzji. W prowadzonych postępowaniach skarżący nigdy nie kwestionował okresów i kwot zaległości figurujących na koncie płatnika.

Decyzje określające wysokość zaległości, których wznowienia domaga się skarżący mają charakter deklaratoryjny. Nie tworzą one nowych obowiązków, a jedynie stwierdzają fakt uprzedniego powstania zobowiązania na skutek zaistniałych okoliczności, z którymi prawo łączy powstanie takiego zobowiązania. Wszystkie decyzje zostały doręczone za pokwitowaniem, za pośrednictwem poczty dorosłym domownikom, tj. pełnoletniemu synowi skarżącego M. G. oraz matce A. G. Doręczenie w analizowanym przypadku na mocy art. 43 k.p.a. wywołuje takie same skutki jak doręczenie adresatowi do rąk własnych.

W świetle przedstawionych faktów żądanie strony dotyczące wznowienia postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest – zdaniem organu – nieuzasadnione.

Zgodnie z art.148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Tymczasem wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 27.04.2010r.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego ponownie powołał się na okoliczności podniesione we wniosku o wznowienie oraz wskazał, iż skarżący nie twierdzi, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie przekazywał korespondencji w niniejszej sprawie, lecz, że dostarczana korespondencja nie docierała do skarżącego. Taka sytuacja uzasadnia możliwość wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowań, trudno bowiem przypisać skarżącemu jakiekolwiek zawinienie w przedmiocie odbioru pism ZUS, skoro syn i matka skarżącego nie przekazali skarżącemu kierowanych do niego dokumentów. Na sposób postępowania tych osób skarżący nie miał jakiegokolwiek wpływu.

Wyłączenie możliwości obrony swoich praw, poprzez brak możliwości złożenia odwołań od decyzji, wywołuje negatywne konsekwencje w sferze prawnej skarżącego. Zapewnienie stronie postępowania czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań stanowi jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego gwarantującą jego prawidłowy przebieg.

Powyższa zasada nabiera szczególnego znaczenia w świetle faktu, iż skarżący od wielu lat cierpi na zaburzenia nastroju nawracające i podlega leczeniu psychiatrycznemu. Ze względu na stan zdrowia powodujący faktyczną niezdolność do przyjęcia pism, przedmiotowe decyzje nie zostały przekazane skarżącemu, co uniemożliwiło mu zapoznanie się z ich treścią oraz podjęcie działań zmierzających do ich zaskarżenia.

Decyzją z dnia 22 lipca 2010r. nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ wskazał, iż przedstawione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Są one bezpodstawne z uwagi na fakt, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych prawidłowo prowadził postępowania i na bieżąco informował skarżącego o toczących się postępowaniach. Okoliczność, że osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia.

W przypadku matki A.G. należy przyjąć, że była umocowana do odbioru korespondencji, jako domownik potwierdzając jej odbiór, skutki jej działania obciążają skarżącego.

Organ wskazał nadto, iż pomimo wielu postępowań prowadzonych na podstawie wydanych decyzji na przestrzeni kilku lat skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania dopiero w dniu 27 kwietnia 2010r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 43 k.p.a., poprzez przyjęcie przez organ, że nastąpiło prawidłowe doręczenie przesyłki listowej w trybie art. 43 k.p.a.

W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W treści skargi pełnomocnik konsekwentnie wskazał na to, że syn i matka skarżącego odbierając przesyłkę, nie przekazali pisma adresatowi. Pełnomocnik skarżącego ponownie wskazał także, iż wnosząc środek zaskarżenia skarżący nie twierdzi, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie przekazywał korespondencji w przedmiotowej sprawie, lecz że dostarczone pisma do niego nie docierały.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, iż z okoliczności sprawy nie wynika, aby doręczyciel popełnił błąd w doręczeniu przesyłek zawierających decyzje, a w szczególności doręczali przesyłki do lokalu sąsiedniego matki, jak twierdzi skarżący. Można mieć wątpliwości, czy poczta nie została przekazana skarżącemu, czy też po prostu skarżący nie zapoznał się z treścią decyzji z powodu stanu, w jakim pozostawał. Jednak w tym zakresie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów.

Natomiast zdaniem organu, fakt udziału skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym oraz szerokiej korespondencji przeczy okolicznościom powołanym przez pełnomocnika, a w szczególności, że korespondencja nie została doręczona skarżącemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie zostały wydane z naruszeniem prawa, skutkującym koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać na przyczyny, dla których Sąd uznał się za właściwy do rozpoznania niniejszej skargi.

Na podstawie art. 83a ust. 1 u.s.u.s. prawo lub zobowiązanie stwierdzone decyzją ostateczną Zakładu ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na to prawo lub zobowiązanie. Na podstawie art. 83a ust. 2 u.s.u.s. decyzje ostateczne Zakładu, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez Zakład uchylone, zmienione lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie to strona wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania, zatem organ nie działał z urzędu, stąd art. 83a ust. 2 u.s.u.s. nie ma zastosowania. Natomiast dyspozycja art. 83a ust. 1 u.s.u.s. ogranicza możliwość ponownego ustalenia na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu prawa lub zobowiązanie stwierdzonego decyzją ostateczną Zakładu tylko do dwóch przypadków:

1) jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji zostaną przedłożone nowe dowody lub

2) ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na to prawo lub zobowiązanie.

W związku z tym, że strona powołała się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) należy rozstrzygnąć o charakterze relacji pomiędzy normami zawartymi w wyżej wskazanych przepisach u.s.u.s. a przesłankami wznowienia i możliwością zastosowania tej instytucji na podstawie k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 180 § 1 k.p.a. w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach.

Zdaniem Sądu przytoczony przepis art. 83a ust. 1 u.s.u.s. ogranicza możliwość ponownego ustalenia na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu prawa lub zobowiązanie stwierdzonego decyzją ostateczną Zakładu, w porównaniu do treści art. 145 § 1 k.p.a. W tym znaczeniu przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do normy art. 145 § 1 k.p.a. w związku z art. 180 § 1 k.p.a. Z treści art. 83a ust. 1 u.s.u.s. nie sposób wyinterpretować ograniczeń w zakresie inicjowania postępowania o wznowienie postępowania, przyznanych stronie postępowania z mocy art. 145 § 1 k.p.a. w związku z art. 180 k.p.a.

Zatem organ był zobligowany do rozpoznania wniosku skarżącego w oparciu o przesłankę wskazaną we wniosku (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), co uczynił. Jako, że art. 83 ust. 2 u.s.u.s. tylko w przypadkach trybu zwyczajnego przyznaje możliwość wnoszenia odwołania do sądu powszechnego należy wskazać, iż organ trafnie w pouczeniu wskazał, iż do ostatecznych decyzji w spraw o wznowienie postępowania przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Organ na skutek wniesionego wniosku jako podstawę prawną odmowy wznowienia postępowania przywołał art. 149 § 3 k.p.a. Zgodnie z jego treścią odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.

Zgodnie z poglądami doktryny odmowa wznowienia postępowania możliwa jest w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa, a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Z przyczyn podmiotowych odmowa wznowienia następuje gdy żądanie złoży podmiot nie będący stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Z przyczyn przedmiotowych odmowa wznowienia będzie miała miejsce, gdy strona żąda wznowienia w sprawie, w której organ działał w innej formie, np. umowy cywilnej, czynności materialno technicznych, formie zaświadczenia, gdy sytuacja jednostki jest kształtowana z mocy prawa, gdy sprawa nie jest zakończona decyzją ostateczną lub gdy strona opiera żądanie na podstawie rażącego naruszenia prawa.

Art. 148 § 1 k.p.a. stanowi, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Natomiast na podstawie art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W myśl art. 149 § 2 kpa postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa. Na tym etapie organ administracji bada również, czy wniosek pochodzi od strony postępowania.

Podkreślić jednak należy, iż jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 22 października 1998r., sygn. akt IV SA 116/98, LEX nr 43747, wyrok z dnia 14 czerwca 1999r. sygn. akt IV SA 2397/98, LEX nr 47857), jeżeli wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa i zawiera stwierdzenie wywodzące, że składając to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Na tym etapie postępowania organ administracji może dopiero przeprowadzić merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonać weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu. Jednakże w niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia, bowiem skarżący miał przymiot strony w postępowaniu, a wskazał na okoliczność, iż nie brał czynnego udziału w postępowaniu.

W związku z tym należy wskazać, iż organ w sposób uprawniony już na wstępnym etapie badania wniosku o wznowienie postępowania odmówił wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

Przy tym pełnomocnik skarżącego podniósł w skardze, iż nie twierdzi, że organ nie przekazywał korespondencji, ale, że decyzje do skarżącego nie docierały. To, iż decyzje zostały doręczone potwierdzają zwrotki znajdujące się w aktach sprawy. Jednak jak zostanie wskazane poniżej sama okoliczność związana z doręczeniem decyzji nie jest najistotniejsza.

Art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydanej decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2006 r.; II OSK 622/05, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 133).

Przepis art. 148 § 2 k.p.a. jest klarowny i jasny - ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2008 r., II OSK 931/07, Lex nr 516817).

Zatem to obowiązkiem strony było wskazanie na okoliczności związane z zachowaniem terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.

W związku z tym w pierwszej kolejności należało zbadać, co organ uczynił, czy wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Przy tym pełnomocnik skarżącego w żadnym ze złożonych pism nie próbował wykazać, iż zachowano termin określony w art. 148 k.p.a. Pełnomocnik konsekwentnie wskazywał wyłącznie na okoliczności związane z tym, że członkowie rodziny, którzy odbierali decyzje nie oddali ich adresatowi.

Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, co także przywołał organ w treści zaskarżonej decyzji, skarżący wiedział o istniejącym zadłużeniu składając wnioski o udzielenie ulg w jego spłacie, wnioski dotyczyły także tych zaległości z tytułu składek, które zostały określone decyzjami, co do których wznowienia domagał się skarżący. Decyzje zostały wydane i doręczone w roku 2005, 2006 i 2008. Skarżący wnioski o ulgi składał także w latach 2008-2009, powołując się na istnienie zadłużenia.

W związku z tymi okolicznościami i z faktem, iż wniosek o wznowienie nadano dopiero 27 kwietnia 2010r. to rolą pełnomocnika skarżącego było wykazanie, iż skarżący zachował jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Zatem organ trafnie przyjął, iż już na etapie wstępnego badania wniosku należało odmówić wznowienia postępowania z przyczyn formalnych.

Na marginesie należy wskazać, iż pomimo tego, że pełnomocnik skarżącego złożył jeden wniosek o wznowienie kilku postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami to organ powinien był wydać decyzje o odmowie wznowienia odrębnie dla każdego postępowania zakończonego decyzją. Mogłoby się bowiem okazać, iż istnieją przesłanki do wznowienia postępowania np. w jednym, czy w dwu postępowaniach zakończonych decyzją. Sąd jednak stwierdza, zważywszy na okoliczności niniejszej sprawy, iż to niewątpliwe uchybienie nie ma istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpatrując skargę na decyzję organu i badając sprawę zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., tj. w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdziwszy naruszeń prawa materialnego i procesowego, orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 p.p.s.a.