Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 673/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6093 Spółki wodne i związki wałowe
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant Inspektor Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008r. sprawy ze skargi Wojewody Lubuskiego na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...] nr [...] w sprawie przejęcia działalności i mienia Spółki [...] przez [...] sp. z o.o. w Z. postanawia: umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Wojewoda Lubuski zaskarżył uchwałę Rady Miasta Żagań Nr XX/119/2007 z dnia 28 grudnia 2007r. w sprawie przejęcia działalności i mienia Spółki B. przez K. sp. z o.o. w Żaganiu, zmienioną uchwałą Nr XXIX/82/2008 Rady Miasta Żagań z dnia 31 lipca 2008r. w sprawie zmiany uchwały Nr XX/119/2007 z dnia 28 grudnia 2007r. w sprawie przejęcia działalności i mienia B. przez K. sp. z o.o.

Zarzucając Radzie Miasta Żagań istotne naruszenie prawa, tj. art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "h" ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – zwanej dalej u.s.g), oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2005r. Nr 115, poz. 1229 ze zm. – zwanej dalej Pr. wodn.) a w szczególności przepisu art. 164 ust. 2 i 3, art. 165 ust. 7, art. 166 ust. 1 pkt 13 i art. 169 ust. 2, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że mocą § 1 ust. 1 zaskarżonej uchwały Rada Miasta Żagań wyraziła zgodę na przejęcie działalności B. przez K. sp. z o.o. w Żaganiu. Jednocześnie w § 2 uchwały Rada postanowiła, że przejęcie przez Gminę Żagań o statusie miejskim składników mienia Spółki Wodno-Ściekowej, w tym udziałów w spółce K. sp. z o.o. nastąpi po likwidacji spółki wodnej. Skarżący podkreślił, że z załącznika Nr 1 do Statutu B. wynika, że członkami spółki są:

1. Gmina Żagań o statusie miejskim,

2. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa – Oddział Rejonowy Zielona Góra,

3. PKP S.A Oddział Nieruchomości, Zakład w Ostrowie Wlkp.,

4. Przedsiębiorstwo Handlowo- Usługowe "A." sp. z o.o. w Żaganiu.

Skarżący zwrócił uwagę, iż zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "f", "g", "h" u.s.g, jednakże przedmiotem podjętej uchwały są kwestie związane z majątkiem oraz rozwiązaniem spółki wodnej. Zarządzanie, jak i likwidacja spółki wodnej następuje na podstawie przepisów Pr. wodn. Zgodnie z tą ustawą spółka wodna nie może zostać utworzona dla dowolnych celów jej członków, lecz do wykonywania zadań określonych w ustawie, z którymi nie może wiązać się osiąganie zysków. Zadanie te określa art. 164 ust. 2 i 3 Pr. wodn. Następstwo prawne w spółce wodnej zostało uregulowane bezpośrednio w art. 165 ust. 7 Pr. wodn. Natomiast zgodnie z art. 166 ust. 1 pkt 13 Pr. wodn. kwestie związane z majątkiem spółki wodnej pozostałym po jej rozwiązaniu lub likwidacji reguluje statut spółki. Z kolei art. 169 ust. 2 Pr. wodn. stanowi, że członek spółki wodnej nie odpowiada za zobowiązania spółki, co oznacza, że zobowiązania spółki nie są zobowiązaniami jej członków. Dlatego zobowiązania zaciągnięte przez spółkę nie mogą być traktowane jako indywidualne zobowiązania jej członków. Są to zobowiązania samej spółki i to ona ponosi odpowiedzialność całym swoim majątkiem.

W ocenie skarżącego wskazane wyżej przepisy Pr. wodn. wskazują jednoznacznie, że podjęta przez Radę Miasta Żagań uchwała narusza obowiązujące przepisy prawa. Rada Miasta, jako organ gminy nie miała uprawnienia do wyrażenia zgody na przejęcie działalności Spółki B. przez K. sp. z o.o., czy też podejmowania decyzji dotyczących zarówno majątku jak i likwidacji spółki wodnej, która nie została jeszcze zlikwidowana. Skarżący zwrócił uwagę, że z brzmienia § 1 ust. 2 uchwały wynika, że likwidacja nie została rozpoczęta w dniu podjęcia uchwały tj. w dniu 28 grudnia 2007r. Ponadto należy stwierdzić, że Rada Miasta Żagań w zakwestionowanej uchwale przypisała sobie kompetencje uchwałodawcze wkraczające w obowiązki i uprawnienia członka spółki wodnej tj. Gminy Żagań o statusie miejskim, do czego nie była uprawniona, bowiem prawa i obowiązki członków spółki wodnej oraz jej sprawy majątkowe należą do spółki, następnie przechodzą pod władztwo likwidatora, a dopiero po zakończeniu likwidacji majątek spółki przechodzi we władztwo następcy prawnego. Skarżący podał, że kompetencje do zadecydowania o rozwiązaniu spółki wodnej zgodnie z art. 181 Pr. wodn. posiada walne zgromadzenie (poprzez podjęcie stosownej uchwały) oraz starosta w określonych w ustawie przypadkach (w drodze decyzji). Likwidacja B. w dniu podejmowania uchwały nie została zakończona, dlatego też rada nie posiadała kompetencji zarówno do decydowania o kwestiach majątkowych tej spółki, jak i o przejęciu jej działalności przez K. sp. z o.o. W tym względzie na uwagę zasługuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2006r. w sprawie sygn. akt II OSK 480/05 (Lex nr 196686). Wobec powyższego w ocenie skarżącego stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała w istotny sposób narusza przepisy działu VII Pt. "Spółki wodne i związki wałowe" Pr. wodn.

W odpowiedzi na skargę Miasto Żagań wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazało, że Rada Miasta Żagań uchwałą z dnia 25 września 2008r. udzielając odpowiedzi na skargę Wojewody Lubuskiego wniosła o jej oddalenie. Z uzasadnienia do uchwały bezspornie wynika, że wolą Rady Miasta było upoważnienie Burmistrza do podjęcia działań zmierzających do likwidacji spółki wodnej celem przyszłego przejęcia mienia po zlikwidowanej spółce wodnej przez Gminę Żagań o statusie miejskim, a następnie wniesienia tego mienia do spółki K. sp. z o.o. w Żaganiu. W ramach tego upoważnienia Rada Miasta wyraziła również zgodę na bezpośredni skutek mającej nastąpić likwidacji, jakim będzie przejęcie przez Gminę Żagań mienia po zlikwidowanej spółce. Wyrażenie woli w treści zawartej w zaskarżonej uchwale nie oznacza rozporządzenia spółki wodnej, lecz stanowi wyraz woli Rady Miasta wszczęcia samego procesu likwidacji spółki wodnej, jak również wyrażenia zgody na mający nastąpić skutek tej likwidacji, jakim będzie przejęcie mienia po zlikwidowanej spółce wodnej. Miasto Żagań podkreśliło, że w § 2 uchwały w sposób nie budzący wątpliwości upoważniono Burmistrza do podjęcia działań zmierzających do likwidacji B., w której większościowym członkiem jest Gmina Żagań o statusie miejskim. Natomiast przejęcie składników mienia spółki wodno-ściekowej ma nastąpić dopiero po likwidacji tej spółki. Miasto Żagań nie podzieliło stanowiska Wojewody Lubuskiego, iż Rada Miasta w zakwestionowanej uchwale przypisała sobie kompetencje uchwałodawcze wkraczające w obowiązki i uprawnienia członka spółki wodnej tj. Gminy Żagań. Z brzmienia art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. f i h u.s.g wynika bowiem, że do kompetencji Rady Miasta należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy przekraczających zakres zwykłego zarządu, w tym rozwiązywania i występowania ze spółek, a także ich tworzenia, jak również tworzenie, likwidację i reorganizację przedsiębiorstw, zakładów i innych gminnych jednostek organizacyjnych. Likwidacja spółki wodnej stanowi niewątpliwie rozwiązanie spółki w powołanym przepisie. Bezspornym jest, że Gmina miejska Żagań jest członkiem spółki wodno-ściekowej "B.". Na walnym Zgromadzeniu spółki, do którego kompetencji zgodnie z art. 181 Pr. wodn. należy decydowanie o rozwiązaniu spółki – Gminę jako członka reprezentuje Burmistrz. Aby Burmistrz mógł głosować za rozwiązaniem spółki musi posiadać uprzednią zgodę Rady Miasta. W ocenie Miasta Żagań nie budzi wątpliwości fakt, że zagłosowanie przez Burmistrza bez uprzedniej zgody Rady Miasta stanowiłoby przekroczenie zakresu uprawnień, a ponadto jego głos mógłby być nieważny, bowiem sprawa dotyczy spraw majątkowych gminy przekraczających zakres zwykłego zarządu. Tak więc w każdym przypadku dotyczącym spółki wodnej której Gmina jest członkiem, decyzje o rozwiązaniu takiej spółki (podobnie jak spółki z o. o, czy spółki akcyjnej) podejmowane są na zgromadzeniach wspólników, na których głos oddaje Burmistrz, muszą być poprzedzone wyrażeniem woli przez Radę Gminy (Miasta) tak, aby Burmistrz miał legitymację do głosowania w tych sprawach. Stanowisko skarżącego, iż do decydowania o rozwiązaniu spółki wodnej zgodnie z art. 181 Pr. wodn. posiada walne zgromadzenie jest więc słuszne, ale Burmistrz reprezentując członka przy podejmowaniu uchwały w tej kwestii musi posiadać stanowisko Rady Miasta.

Zdaniem Miasta Żagań nieuprawnione jest stanowisko, że likwidacja spółki wodnej, w której większościowym członkiem jest Gmina Żagań (94%), przejęcie majątku po likwidacji na majątek gminy, a następnie wniesienie tego majątku do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – nie stanowi sprawy majątkowej gminy, przekraczającej zakres zwykłego zarządu mieniem gminy, o którym mowa w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. f, g, h u.s.p. Przeprowadzenie tych czynności rodzić bowiem będzie daleko idące skutki faktyczne i prawne dla mienia komunalnego, służącego zbiorowemu zaopatrzeniu w wodę oraz zbiorowemu odprowadzaniu ścieków. Nieuprawnione jest również stanowisko wskazujące na celowość samodzielnego działania przez Burmistrza w tym zakresie wyłącznie w oparciu o przepisy Pr. wodn. oraz statut spółki.

Pismem z dnia 20 listopada 2008r. Wojewoda Lubuski cofnął skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie cofnięcie skargi jest dopuszczalne. Z tych względów i na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a orzeczono jak

w postanowieniu.