Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 394/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10, art. 14 ust. 1 - 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: I. W sporach pomiędzy gminą a organem nadzoru w pełni konsekwentnie podlega ochronie samodzielność gminy. Przejawem samodzielności gminy jest między innymi zasada, że podstawę do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego może stanowić wyłącznie naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa, przy czym naruszenie to ma polegać na istotnej sprzeczności uchwały organu gminy z prawem. (...) Istotności naruszenia prawa nie stanowi obawa, że w przyszłości w oparciu o kwestionowaną uchwałę mogą być podjęte działania naruszające prawo.

II. Nieważna uchwała organu samorządu terytorialnego to uchwała pozostająca w wyraźnej sprzeczności (oczywistej sprzeczności) z określonym przepisem prawa. W odniesieniu do uchwał organów gminy o miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, o ich nieważności stanowi - zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym  - jedynie naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów gminy w tym zakresie.

III. Organ planistyczny nie może w ramach ustaleń, wykroczyć poza granice opracowania planu wyznaczone uchwałą intencyjną. Obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zawsze powinien się pokrywać z obszarem zakreślonym w uchwale o przystąpieniu do sporządzania tego planu, podjętej w oparciu o art. 14 ust. 1 - 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (intencyjnej).

TEZY

I. W sporach pomiędzy gminą a organem nadzoru w pełni konsekwentnie podlega ochronie samodzielność gminy. Przejawem samodzielności gminy jest między innymi zasada, że podstawę do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego może stanowić wyłącznie naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa, przy czym naruszenie to ma polegać na istotnej sprzeczności uchwały organu gminy z prawem. (...) Istotności naruszenia prawa nie stanowi obawa, że w przyszłości w oparciu o kwestionowaną uchwałę mogą być podjęte działania naruszające prawo.

II. Nieważna uchwała organu samorządu terytorialnego to uchwała pozostająca w wyraźnej sprzeczności (oczywistej sprzeczności) z określonym przepisem prawa. W odniesieniu do uchwał organów gminy o miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, o ich nieważności stanowi - zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym  - jedynie naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów gminy w tym zakresie.

III. Organ planistyczny nie może w ramach ustaleń, wykroczyć poza granice opracowania planu wyznaczone uchwałą intencyjną. Obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zawsze powinien się pokrywać z obszarem zakreślonym w uchwale o przystąpieniu do sporządzania tego planu, podjętej w oparciu o art. 14 ust. 1 - 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (intencyjnej).


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi Wojewody P. na uchwałę Rady Gminy D.D. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi L., gmina D.D. - oddala skargę.-


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2008 r. Rada Gminy D.D. podjęła uchwałę

Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi L. w gminie D.D. Następnie w dniu [...] marca 2008 r. przed Wojewodą P. wszczęte zostało postępowanie nadzorcze w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności, które jednak nie doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego.

Działając na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminnym Wojewoda Podlaski w dniu 5 maja 2008 r. wniósł na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, z uwagi na istotne naruszenie prawa.

W uzasadnieniu skarżący wskazał na ustalenia "Studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D.D." przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy D.D. z dnia [...] maja 2005r., zgodnie z którym, teren objęty przedmiotowym planem przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i letniskową - symbol MNL. Zdaniem skarżącego oznacza to, że w Studium przesądzono o dwóch odrębnych rodzajach zabudowy: zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowie letniskowej. Natomiast w ustaleniach skarżonego planu miejscowego używane są zamiennie cztery pojęcia określające przeznaczenie tego terenu: tj. w § 5 ust. 2 pkt 1 uchwały pod symbolem MN użyte jest pojęcie "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej letniskowej", w § 6 ust. 1 i w § 21 uchwały mowa jest wyłącznie o zespole "zabudowy mieszkaniowej", w § 11 ust. 1 uchwały umieszczone jest określenie "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna" a w legendzie rysunku planu symbol MN jest opisany jako "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i letniskowej". Powyższe nieścisłości Studium z uchwalonym planem miejscowym powodują, że w przyszłości może to budzić szereg konfliktów przy wydawaniu pozwoleń na budowę.

Zgodnie z ustaleniami Studium teren objęty przedmiotową uchwałą oznaczony jest symbolem MNL (str. 90 wypisu ze Studium oraz mapa), natomiast w ustaleniach rysunkowych wszystkie tereny objęte planem oznaczone są jednym symbolem MN, co zgodnie z legendą oznacza, że na każdej działce wyznaczonej w planie można lokalizować zarówno zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jak też zabudowę letniskową, co jest nie do przyjęcia, gdyż uniemożliwi w przyszłości zachowanie ładu przestrzennego (dwa odrębne typy zabudowy).

Zdaniem skarżącego pojęć "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej"

i "zabudowy letniskowej" nie można rozumieć tożsamo, a jako pojęcia rozłączne winny być planistycznie wyodrębnione w uchwale o planie miejscowym.

Zapisy planu przeznaczające wskazane tereny na inne cele niż zostało to przewidziane w Studium, naruszają dyspozycję art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak zgodności miejscowego planu ze Studium stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, co zgodnie z art. 28 ww. ustawy powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Zdaniem skarżącego, przy uchwalaniu planu doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem

w planie miejscowym nie określono dokładnie zasad modernizacji, rozbudowy

i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Problematyka ta ujęta jest w części tekstowej uchwalonego planu miejscowego, natomiast w części rysunkowej ustalona została tylko częściowo. Przyjęte w uchwale ustalenia planistyczne odnoszące się do infrastruktury technicznej i drogowej nie obejmują połączeń części projektowanej z istniejącą infrastrukturą. Projektowana droga

z projektowaną w jej pasie infrastrukturą techniczną kończy się bowiem na granicy projektowanej zabudowy z istniejącymi gruntami leśnymi.

W ocenie skarżącego art. 15 ust. 2 pkt 10 ww. ustawy nie oznacza obowiązku rozstrzygnięć merytorycznych w tym zakresie w dowolnie przyjętych granicach planu miejscowego, ale obowiązek rozstrzygnięć merytorycznych w tym zakresie

w granicach planu miejscowego, w których przyjęte rozwiązania są wykonalne. Rozstrzygnięcie takie nie wymaga prac projektowych i powinno być podjęte na etapie uchwały intencyjnej. Plan miejscowy powinien obejmować także teren przewidywanego połączenia drogowego i infrastrukturalnego z istniejącym układem drogowym oraz istniejącymi sieciami infrastruktury technicznej.

Reasumując, organ nadzoru stwierdził, iż uchwalony przez Radę Gminy D.D. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części wsi L. jest niewykonalny i jako taki nie powinien wejść do obiegu prawnego.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy D.D. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż jego zdaniem nie doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem już z treści § 1 ust. 1 zaskarżonej uchwały wynika, iż Rada Gminy uchwaliła plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego". W trakcie procedury opracowania planu żadne uwagi do jego projektu nie zostały wniesione (załącznik Nr 2 do uchwały). Sposób realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej został natomiast zapisany w załączniku Nr 3 do uchwały, zatem wszystkie wymagania art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione.

Odnośnie zarzutu niezgodności nazewnictwa (i skrótów) pojęć "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i letniskowej", "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" oraz "zabudowy mieszkaniowej", to wskazano, że zgodnie

z ustaleniami Studium teren objęty planem jest w całości przeznaczony pod "zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i letniskową", co wynika już z treści § 5.1 zaskarżonej uchwały. Taki zapis ustaleń ogólnych odnosi się do całego terenu objętego planem. Stosowane natomiast w dalszej części uchwały określenia skrótowe nie zmieniają sensu ustaleń planu w odniesieniu do uchwały jako całości,

a mogą powodować wątpliwości jedynie jako sformułowania wyjęte z kontekstu.

Lokalizacja dwóch różnych rodzajów zabudowy (mieszkaniowa jednorodzinną i letniskową) w uchwale o planie miejscowym jest zgodna ze Studium, którego ustalenia, rozpatrywany teren przeznaczają w całości pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i letniskową bez rozgraniczania, w jakiej części ma być on przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a w jakiej pod letniskową. Zatem ustalenia Studium wskazują, iż w każdej części terenu objętego planem należy dopuścić zarówno zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jak

i letniskową. Zdaniem organu rozdzielenie tego terenu w celu przeznaczenia jego części pod zabudowę jednorodzinną, a części pod zabudowę letniskową byłoby właśnie niezgodne z ustaleniami Studium i mogłoby powodować protesty właściciela terenu, który na etapie opracowania Studium wniósł wniosek o takie a nie inne zapisanie ustaleń Studium w obrębie jego działek. Natomiast na etapie uchwalania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego skarżący organ nadzoru, nie miał co do niego zastrzeżeń w powyższym zakresie.

Pojecie "zabudowy letniskowej" nie jest nigdzie w przepisach prawa zdefiniowane, a jako pojęcie bardzo szerokie, można pod nim rozumieć zarówno domy typu mieszkalnego wykorzystywane okresowo jak też zabudowę pensjonatową, a nawet zabudowę o charakterze domków campingowych. Chcąc uniknąć "wymieszania" tak różnej zabudowy w obrębie jednego, niewielkiego terenu, organ gminy określił w zaskarżonej uchwale warunki dotyczące formy architektonicznej wszystkich budynków w taki sposób, aby wyeliminować obiekty na tym terenie przez Gminę niepożądane, które właśnie mogłyby powodować konflikty przestrzenne. Plan miejscowy zakłada jednolitą formę architektoniczną, co wyeliminuje jakiekolwiek konflikty przestrzenne, a jednocześnie jest ściśle zgodne

z ustaleniami studium.

Argumentacja skarżącego w zakresie planistycznego wyodrębnienia dwóch różnych typów zabudowy nie jest poparta żadnymi przepisami prawa, a przy tym jest niezgodna z ustaleniami Studium. Żaden przepis prawa nie zakazuje istnienia obok siebie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i budynków mieszkalnych typu letniskowego, a więc zamieszkiwanych okresowo. Na etapie opracowania planu miejscowego nie mają znaczenia podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące kryteriów jakie winny spełniać budynki mieszkalne i letniskowe.

Odnośnie naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym organ gminy stwierdził, iż w planie określono zasady dotyczące systemów infrastruktury technicznej i komunikacji. Stanowi o tym

§ 13 uchwały, w którym ustala się zasady przebudowy, rozbudowy i budowy systemów komunikacji (przewiduje się poszerzenie istniejącej drogi w obszarze objętym planem miejscowym, określa się parametry drogi oraz wymagania dla dróg wewnętrznych w obrębie osiedla). Zdaniem organu, nie istnieje obowiązek prawny objęcia całej drogi aż do wsi L. granicami opracowania. Objecie opracowaniem całej drogi aż do wsi L. nie ma prawnego uzasadnienia.

Problematyka infrastruktury technicznej jest także w zaskarżonym planie miejscowym rozwiązana w sposób właściwy. W § 14 - 19 uchwały opisane są szczegółowo zasady przebudowy, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej. Plan przewiduje alternatywnie podłączenie do sieci wodociągowej lub korzystanie z ujęć własnych. Plan przewiduje też budowę kanalizacji sanitarnej,

a w okresie przejściowym dopuszcza budowę zbiorników szczelnych na ścieki

i wywóz ścieków do oczyszczalni. Część tekstowa planu w części dotyczącej infrastruktury technicznej odnosi się zatem zarówno do możliwości obecnych (studnie, zbiorniki na ścieki) jak i do przyszłych możliwości (po doprowadzeniu sieci wodociągowej, sanitarnej, gazowej). Plan składa się z części opisowej i graficznej

i należy je rozpatrywać łącznie, a nie rozdzielnie (art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym).

W końcowej części odpowiedzi na skargę organ Gminy podniósł, iż Wojewoda miał możliwość stwierdzenia nieważności uchwały w drodze wydania rozstrzygnięcia nadzorczego zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Pomimo, że organ gminy udzielił odpowiedzi na postawione zarzuty, Wojewoda nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego, lecz wybrał drogę skierowania skargi do sądu administracyjnego, co naraża Gminę na dłuższe i bardziej skomplikowane procedury, a inwestorowi zamyka drogę do szybkiej realizacji inwestycji. Zdaniem organu nadużywanie przez Wojewodę uprawnień wynikających

z art. 93 ww. ustawy powoduje blokowanie rozwoju gmin poprzez znaczne wydłużanie okresu uchwalania planów miejscowych i zniechęca inwestorów do inwestowania na terenie województwa podlaskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Niemożliwość wydania przez wojewodę rozstrzygnięcia nadzorczego

z powodu upływu terminu przewidzianego art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do jego wydania, dała wojewodzie prawo do zaskarżenia uchwały Rady Gminy D.D. do sądu administracyjnego w trybie art. 93 ust. 1 ustawy

o samorządzie gminnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało przyjęte, że wnosząc w trybie art. 93 ust.1 zdanie drugie ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591) do sądu skargę na uchwałę rady gminy, organ nadzoru nie jest związany terminem zaskarżenia przewidzianym w art. 53 § 1 – 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (vide: wyrok NSA z 23.06.2005 r., II OSK 513/05, wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 920/05).

Przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym w sprawie

ze skargi organu nadzoru na uchwałę organu samorządu terytorialnego jest zawsze konkretna sprawa "nadzorcza", a granice orzekania sądu nie mogą przekroczyć granic tej sprawy. Na skutek skargi organu nadzoru, przed sąd zostaje przeniesiony spór między jednostką samorządu terytorialnego, a organem nadzoru co do istotności (nieistotności) naruszeń prawa kwestionowaną uchwałą, zarzuconych

w skardze. W sporach pomiędzy gminą a organem nadzoru, w pełni konsekwentnie podlega ochronie samodzielność gminy. Przejawem samodzielności gminy jest między innymi zasada, że podstawę do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego może stanowić wyłącznie naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa, przy czym naruszenie to ma polegać na istotnej sprzeczności uchwały organu gminy

z prawem. Naruszenie prawa kwestionowaną przez organ nadzoru uchwałą nie może być dorozumiane, nie może być też wyprowadzane w drodze analogii czy racjonalności (lub braku racjonalności) rozwiązań wprowadzonych uchwałą (vide: dotyczący samorządu powiatu ale w pełni odnoszący się do samorządu gminy wyrok NSA z 14.01.2004 r., - sygn. III SA/Łd 1518/03 – ONSAiWSA 2004, Nr 1, poz. 21). Istotne naruszenie prawa kwestionowaną przez organ nadzoru uchwałą nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji wynikającymi z kodeksu postępowania administracyjnego (tak w wyroku NSA z 18 września 1990 r., SA/Wr 849/90 – ONSA 1990, Nr 4, poz. 2, w wyroku NSA z 22 listopada 1990 r., SA/Gd 965/90 – ONSA 1990, Nr 4, poz. 11, w wyroku NSA z 7 października 1991 r., SA/Wr 841/91 – ONSA 1993, Nr 1, poz. 5). Do istotnych wad uchwał, skutkujących stwierdzeniem nieważności zaliczyć można: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą interpretację czy przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Istotności naruszenia prawa nie stanowi natomiast obawa, że w przyszłości w oparciu o kwestionowaną uchwałę mogą być podjęte działania naruszające prawo. Nieważna uchwała organu samorządu terytorialnego to uchwała pozostająca

w wyraźnej sprzeczności (oczywistej sprzeczności) z określonym przepisem prawa. W odniesieniu do uchwał organów gminy o miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, o ich nieważności stanowi – zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jedynie naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów gminy w tym zakresie.

Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że zarzucone przez wojewodę naruszenia prawa uchwałą Rady Gminy D.D. z [...].03.2008 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi L., nie uzasadniały stwierdzenia jej nieważności. Wojewoda, naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezgodność ustaleń planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, wyprowadza z zamiennego użycia w tekście uchwały czterech pojęć dla określenia zabudowy przewidzianej na terenie objętym ustaleniami planu. Wnikliwa jednak lektura tekstu planu i załącznika graficznego, nie daje podstaw do przyjęcia zarzucanej niezgodności między treścią planu a treścią studium. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D.D. przeznaczyło teren objęty ustaleniami planu pod zabudowę jednorodzinną i letniskową. Również kwestionowany skargą plan zagospodarowania przestrzennego przeznaczył teren objęty ustaleniami planu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i letniskową. O tym, co jest przedmiotem ustaleń informuje wprost zapis § 5.1, umieszczony w części ogólnej ustaleń planu, odnoszących się do całego obszaru objętego planem. ("Przedmiotem ustaleń planu są tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i letniskową"). Tożsamy opis zabudowy przewidzianej na terenie objętym ustaleniami planu znajduje się w legendzie rysunku planu. Brak spójnika "i" w § 5 ust. 2 pkt 1 planu może więc być odebrany jedynie jako oczywista omyłka pisarska pozostająca bez wpływu na odczytanie istoty przeznaczenia terenu ustaleń. Również stosowane

w dalszej części uchwały określenia skrótowe, dotyczące zabudowy (nie posługujące się pełną nazwą zabudowy przewidzianej na obszarze ustaleń), mogą nasuwać wątpliwości tylko wtedy, gdy zostają wyjęte z kontekstu, tj. są odczytywane

z oderwaniu od wyraźnie ogólnie określonego przedmiotu ustaleń całego planu.

Skład orzekający sądu zgadza się ze stanowiskiem organu gminy, że

o dopuszczeniu na obszarze objętym granicami planu zarówno zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jak i letniskowej, przesądziło studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Rozdzielenie - na etapie uchwalania planu - terenu w celu przeznaczenia konkretnej części pod zabudowę jednorodzinną i konkretnej pod zabudowę letniskową, byłoby niezgodne ze studium

i prowadziłoby do naruszenia art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodzić się należy ze spostrzeżeniem zawartym w odpowiedzi na skargę, iż postulowana przez organ nadzoru powinność planistycznego rozdzielenia zabudowy jednorodzinnej od letniskowej, nie wynika z żadnego konkretnego przepisu prawa. Żaden przepis prawny nie zakazuje bowiem istnienia obok siebie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i budynków mieszkalnych typu letniskowego, tj. przeznaczonych do okresowego wykorzystywania na cele mieszkalne. Brak zaś normatywnej definicji "zabudowy letniskowej" umożliwia realizację pod tym pojęciem zarówno domów mieszkalnych, jak i czasowo (okresowo) wykorzystywanych, domów pensjonatowych, domków kempingowych. Organ gminy wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, iż chcąc "uniknąć" przewidzianego przez studium wymieszania różnej zabudowy w obrębie niewielkiego terenu (ustalenia planu objęły obszar czterech dziełek geodezyjnie wyodrębnionych), dokonał w tekście planu określenia formy architektonicznej wszystkich budynków w taki sposób, który pozwala na wyeliminowanie możliwości realizacji obiektów typu pensjonatowego czy domków kempingowych.

Oceny braku naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zawiera posłużenie się przez organ planistyczny w planie symbolem MN, a nie symbolem MNL jak w studium, dla określenia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i letniskowej na terenie objętym opracowaniem.

Należy zauważyć, że załącznik Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r., w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587) zawierający wykaz podstawowych oznaczeń literowych i graficznych, dotyczących przeznaczania w planie terenów, nie wymienia wśród zabudowy mieszkaniowej jako jej odrębnego rodzaju, zabudowy letniskowej. Stosowanie uzupełniającego oznaczenia literowego (poprzez dodanie litery "L") nie jest obligatoryjne o ile legenda wyjaśnia rozumienie użytego symbolu MN jako zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i letniskowej. Zabudowa letniskowa zawsze jest rodzajem zabudowy jednorodzinnej, od której różni się jedynie przeznaczeniem do okresowego wypoczynku.

Zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej nie doszło również do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Określenie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej zostało zawarte w paragrafach: 13, 14, 15, 17 tekstu planu. W planie przewidziano sposób obsługi komunikacyjnej terenów projektowanej zabudowy, zaopatrzenia w wodę, sposób odprowadzania ścieków komunalnych, sposób doprowadzenia gazu ziemnego. Jest oczywistym, że ustalenia planistyczne dotyczące infrastruktury technicznej i drogowej odnosić się mogą wyłącznie do terenu objętego ustaleniami planu. Organ planistyczny nie może bowiem w ramach ustaleń, wykroczyć poza granice opracowania planu wyznaczone uchwałą intencyjną. Obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zawsze powinien się pokrywać z obszarem zakreślonym w uchwale o przystąpieniu do sporządzania tego planu, podjętej w oparciu o art. 14 ust. 1 – 2 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (intencyjnej).

W wyroku z dnia 6 grudnia 1999 r., (sygn. IV SA 1407/99 – Lex nr 48254) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w sytuacji gdy uchwała o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu nie zostanie zaskarżona (zakwestionowana), to wówczas obszar objęty pracami planistycznymi zostaje ostatecznie zamknięty. Czynienie organowi planistycznemu zarzutu, że na rysunku planu "nie wyszedł" poza granice opracowania celem wskazania połączeń komunikacji i ciągów infrastruktury terenu ustaleń z terenem go otaczającym, pomija ustawowe związanie organu planistycznego zakreślonymi w uchwale intencyjnej granicami obszaru objętego planem, do opracowania którego się przystępuje. Sąd zgadza się ze spostrzeżeniem organu gminy zawartym w piśmie skierowanym do organu nadzoru na etapie postępowania nadzorczego, iż wynikające z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "zasady modernizacji, rozbudowy

i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" podlegają określeniu

w planie wyłącznie w odniesieniu do terenu objętego planem, którego granice zostały ściśle określone w uchwale intencyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie naruszyła art. 20 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dlatego skargę jako bezzasadną oddalił (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U.

z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).