Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1076/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 133 par. 1, art. 134, art. 135, art. 6, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1162/13 w sprawie ze skargi B. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji dotyczącej warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 1162/13, oddalił skargę B. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji dotyczącej warunków zabudowy terenu. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Burmistrz Blachowni decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], ustalił, na wniosek H. i B. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej jako "dobudowa budynku hali do obróbki blachy (elementy drobnowymiarowe) do istniejącego zakładu oraz realizacja niezbędnych dla funkcjonowania budynku urządzeń technicznych oraz pozostałych elementów zagospodarowania terenu". Na podstawie powyższej decyzji Starosta Częstochowski decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. B. P. pismem z dnia 15 stycznia 2013 r. wystąpił do Burmistrza Blachowni o wyjaśnienie treści decyzji w części dotyczącej komunikacji, podnosząc , iż w piśmie nr [...] Burmistrz wskazała, że dostęp do drogi publicznej ma się odbywać w sposób dotychczasowy, istniejącym zjazdem z drogi publicznej tj. ul. [...]. W związku z takim twierdzeniem domaga się on dokładnego wskazania czy ma to być zjazd bezpośredni, czy zjazd pośredni poprzez dz. [...], bowiem gdyż nieruchomość posiada oba te zjazdy. Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], Burmistrz Blachowni postanowiła wyjaśnić wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w zakresie zapisów dotyczących komunikacji, wskazując, że decyzja ta została wydana zgodnie z wnioskiem B. P. z dnia 14 sierpnia 2007 r. w którym określił on w pkt 2 rozdziału A "wjazd na drogę publiczną - istniejący", na załączniku mapy do wniosku w skali 1:1000 figuruje tylko wjazd bezpośredni z ul. [...], pośredniego wjazdu brak na mapie. Mapę sytuacyjno-wysokościową B. P. otrzymał jako załącznik nr 1 do decyzji nr [...], a odbiór potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 7 listopada 2007 r. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że w treści wydanej decyzji kwestia zjazdu na posesję B. P. została określona jednoznacznie zarówno w części tekstowej, jak i graficznej, zgodnie z wnioskiem inwestora "określenie dostępu do drogi publicznej - w sposób dotychczasowy; istniejącym zjazdem z drogi publicznej ulica [...]". W zażaleniu B. P. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie art. 113 § 2 k.p.a., wnosząc o jego uchylenie . Po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przypominał treść art. 113 § 2 k.p.a. podkreślając, że zakres wyjaśnienia wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, a organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji. Jak podkreśliło dalej Kolegium wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani też powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia np. przez jego uzupełnienie. Organ jest uprawniony i zobowiązany do wyjaśnienia jak rozumiał własną decyzję i to w zakresie w jakim została ona wydana oraz bez zastosowania zasad wykładni prawa - gramatycznej, logicznej czy celowościowej. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji w decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. w sposób jednoznaczny rozstrzygnął o obsłudze komunikacyjnej inwestycji istniejącym zjazdem z drogi publicznej ul. [...], wskazując na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji, przedmiotowy zjazd. Natomiast gdyby organ chciał określić dostęp do drogi publicznej w sposób pośredni, to we wniosku inwestor musiałby uprzednio wskazać, iż obsługa komunikacyjna będzie odbywać się przez działkę o nr [...]. Ponieważ we wniosku inwestor nie wskazał, że obsługa komunikacyjna ma się odbywać w sposób pośredni, to organ był zobowiązany określić, że obsługa inwestycji będzie odbywać się istniejącym zjazdem z ulicy [...], co też nie było przez stronę kwestionowane. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł B. P., zarzucając mu rażące naruszenie i obrazę art. 6, 7, 8 k.p.a. oraz art. 2 pkt 14, 52 ust 1 i 2, 53 ust. 4 pkt 9 i 54 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu z art. 64 tejże ustawy. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że ponieważ decyzja o warunkach zabudowy dotyczy dobudowy do istniejącej hali produkcyjnej, do której obsługa komunikacyjna odbywała się za pośrednictwem drogi wewnętrznej - działki [...], zatem w decyzji użyto sformułowania w sposób dotychczasowy, istniejącym zjazdem, który istniał od czasu wyznaczenia drogi wewnętrznej na działce [...], przez organy gminy, czyli od około 1986 r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddając skargę wskazał, że przedmiotem postanowienia wydawanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. jest wyjaśnienie stronom tego, jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie w dacie jego wydania. Wyjaśnienie wątpliwości w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może zatem prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie treści decyzji nie może być bowiem wykorzystywane przez stronę w celu kwestionowania samej zasadności decyzji. Sąd wskazał, iż składając w dniu 14 sierpnia 2007 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla dobudowy do istniejącego zakładu hali do obróbki blachy H. i B. P. w stosownym formularzu podali, że projektowany sposób obsługi komunikacyjnej odbywać się będzie poprzez "istniejący" zjazd na drogę publiczną. Burmistrz Blachowni uwzględniając ten wniosek, decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], ustalił warunki zabudowy określając w pkt 2d - dostęp do drogi publicznej "w sposób dotychczasowy; istniejącym zjazdem z drogi publicznej ul. [...]". Także graficzny załącznik nr 1 do tej decyzji wskazuje, jako jedyny istniejący, zjazd z działki inwestorów bezpośrednio na ul. [...], inny zjazd bowiem na mapie nie istnieje. Również część tekstowa wyników analizy wskazuje, iż "istniejący zjazd z ulicy [...] pozwala na prawidłową obsługę projektowanego zainwestowania nieruchomości". W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że powyższe dokumenty jedyne skomunikowanie działki inwestorów z drogą publiczną ujmują wskazany na załączniku graficznym zjazd bezpośrednio na ulicę [...] (oznaczony ujętym w legendzie trójkątem). O żadnym zjeździe pośrednim poprzez jakąkolwiek inną działkę nie wspomnieli inwestorzy we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wnioskodawcy nie zakwestionowali treści otrzymanej decyzji, uzyskując na jej podstawie pozwolenie na budowę. Sąd ocenił, że postanowienie organ I instancji jest zgodne z art. 113 § 2 k.p.a., prawidłowo wskazuje, że decyzja została wydana zgodnie z wnioskiem stron, nie została przez nie zaskarżona, a zarówno jej część tekstowa, jak i graficzna w sposób jednoznaczny przewidywały zjazd bezpośrednio z działki na ulicę [...]. Sąd stwierdził, że wobec jednoznacznego brzmienia wskazanych wyżej ustaleń co do zjazdu bezpośredniego, zgłoszone obecnie, po niemal 6 latach od doręczenia decyzji, żądanie wyjaśnienia jej treści na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., w rzeczywistości dotyczy wskazania w postanowieniu wyjaśniającym innego zjazdu niż uprzednio podany w decyzji, a mianowicie zjazdu pośredniego poprzez działkę nr [...]. A to byłoby niedopuszczalne, bowiem postanowienie oparte na art. 113 § 2 k.p.a, może jedynie wyjaśniać w jaki sposób organ rozumiał wydane przez siebie rozstrzygnięcie, natomiast nie może go zmieniać w sposób dogodny dla stron. Strony, o ile decyzję uważały za wadliwą, mogły bowiem wnieść od niej stosowny środek zaskarżenia. Sąd uznał, że prawidłowo organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, zasadnie podkreślając jednoznaczność zawartych w decyzji ustalającej warunki zabudowy ustaleń charakteryzujących zjazd z działki bezpośrednio na drogę publiczną i fakt pełnego zaakceptowania wówczas decyzji przez strony. Za gołosłowny, niepodarty żadnymi dowodami, uznał zarzut pełnomocnika skarżącego, że organ I instancji "sfałszował" stanowiącą załącznik do decyzji mapę, bowiem przesłał im inny dokument niż obecnie figurujący. Sąd uznając poprawność przyjętego przez organ drugiej instancji rozstrzygnięcia, nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. P. zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a mianowicie: I. art. 113 § 2 k.p.a. w ten sposób, że: a) Sąd uznał, że organ dokonując wyjaśnienia treści decyzji może dokonać wykładni treści decyzji o warunkach zabudowy poprzez ponowną analizę wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz załącznika do decyzji w postaci mapy a tymczasem art. 113 § 2 k.p.a. uprawnia organ jedyne do wyjaśnienia jak rozumiał własną decyzję a nie jaka powinna ona być, b) Sąd nie wziął pod uwagę, że organ wyjaśniając treść wydanej decyzji powinien wyjaśnić w jaki dotychczasowy sposób organ rozumiał jej treść, szczególnie, że skarżący wskazywał, że wcześniej on sam uznawał, iż zgodnie z przedmiotową decyzją wjazd do nieruchomości ma się odbywać pośrednio przez działkę nr [...] i tym samym, zatem z uwagi również na znaczny upływ czasu powinien przeanalizować postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji, gdyż w tożsamy sposób był określony wjazd, c) Sąd uznał, że organ pierwszej instancji wydał prawidłowe postanowienie, w którym wyjaśnił treść decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy z treści uzasadnienia organu pierwszej instancji wynika, że nie musiał jej wyjaśnić, tymczasem, gdyby uznać, że decyzja o warunkach zabudowy nie wymaga wyjaśnienia, wówczas organ pierwszej instancji powinien był oddalić wniosek skarżącego, d) Sąd uznał, że decyzja o warunkach zabudowy nie wymaga wyjaśnienia, podczas gdy w treści decyzji zjazd do drogi publicznej jest określony jako " w sposób dotychczasowy: istniejącym zjazdem z drogi publicznej ulica [...]", zatem z treści takiego sformułowania nie wynika, co rozumie organ pod pojęciem "istniejący zjazd", czy ma to być zjazd pośredni czy też bezpośredni; 2. art. 133 § 1 p.p.s.a. w ten sposób, iż Sąd nie rozstrzygnął sprawy na podstawie całości akt sprawy, w tym Sąd nie zapoznał się z mapami załączonymi do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w oryginale ani załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy w oryginale, 3. art. 134 i 135 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie przewidzianych ustawą środków celem końcowego załatwienia sprawy, a mianowicie niezażądania przedstawienia oryginałów map, 4. art. 134 p.p.s.a. poprzez niezbadanie całego postępowania organów obu instancji, 5.art. p.p.s.a. w ten sposób, że Sąd nie udzielił skarżącemu występującemu bez pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego wskazówek co do konieczności przedstawienia dokumentów na jakie skarżący powołuje się oraz wyjaśnienia skutków nieprzedstawienia dowodów na poparcie swoich twierdzeń; II. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub błędne zastosowanie, a mianowicie: 1. art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie pierwszeństwa wjazdu bezpośredniego nad pośrednim pomimo, iż nie wynika to z przepisów prawa oraz bezpodstawne uznanie, że określenie we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dojazdu bez dookreślenia, że to jest wjazd pośredni czy bezpośredni stwarza domniemanie, że jest to wjazd bezpośredni, 2. art. 53 ust. 3 pkt 2) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ten sposób, że Sąd nie wziął pod uwagę, że Burmistrz Miasta Blachownia ma obowiązek dokonania analizy stanu faktycznego na którym przewiduje się realizację inwestycji i tym samym wydając decyzję o warunkach zabudowy organ powinien był dokonać analizy jaki był wówczas faktyczny wjazd. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej, p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż podstawy na których została oparta nie są usprawiedliwione. Na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 113 § 2 kpa, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. W orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie można zmieniać decyzji ani jej uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Przedmiotem wyjaśnienia mogą być w szczególności niejednoznaczne lub niejasne sformułowania zawarte w rozstrzygnięciu ( osnowie) decyzji, które utrudniają jednoznaczne ustalenie sensu rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z dnia 21 maja 1999 r., sygn. akt I SA 1456/98; z dnia 17 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 1560/01; z dnia 9 stycznia 2003 r., sygn. akt I SA 1283/01, z dnia 27 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 622/01). W podobny sposób istotę i granice stosowania tej instytucji prawnej określa się w komentarzach do art. 113 § 2 k.p.a. ( patrz: np. Kodeks postępowania Administracyjnego. Komentarz. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Zakamycze 2005, s. 695-703). Przy wyjaśnianiu treści decyzji musi być uwzględniony stan faktyczny i prawny sprawy z dnia jej wydania, a wyjaśniane kwestie nie mogą należeć do problematyki objętej trybem uzupełnienia lub zmiany decyzji bądź sprostowania zaistniałych w niej błędów i oczywistych omyłek, a tym bardziej do kategorii roszczeń strony kwalifikujących się do osobnej sprawy administracyjnej. Podkreślić należy, iż wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie treści decyzji nie może być bowiem wykorzystywane przez stronę w celu kwestionowania samej zasadności decyzji. Działanie podjęte na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. nie można służyć ominięciu skutków braku jej zaskarżenia. Ustalenia faktyczne przyjęte jako przesłanki wydanej decyzji, nieprawidłowa subsumpcja, błędna wykładnia, czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, powinny być bowiem zwalczane generalnie w trybie odwoławczym (zob. np. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 211/08, dostępny w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa do żądania wyjaśnienia treści decyzji, zwracając się do Burmistrza Blachowni o wyjaśnienie treści decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie zapisów dotyczących komunikacji. Skarżący domagał się wyjaśnienia czy dostęp do drogi publicznej ma być zjazdem bezpośrednim, czy zjazdem pośrednim przez działkę nr [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku skarżącego, ocena Sądu I instancji co do zgodności z prawem postanowień organów obu instancji wydanych na jego wniosek jest prawidłowa. Organy te uczyniły zadość wymaganiom wynikającym z art. 113 § 2 k.p.a., wskazując, iż zarówno z wniosku z dnia 14 sierpnia 2007 r. o ustalenie warunków zabudowy, jak również z załącznika graficznego nr 1 do decyzji z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], wynika jednoznacznie, że skomunikowanie działki inwestorów z drogą publiczną jest zjazdem bezpośrednim na ulicę [...], a nie jak chciałaby skarżący zjazdem pośrednim przez działkę nr ew. [...]. W niniejszej sprawy, istotne jest to, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, że żądanie skarżącego, mimo że oparte na art. 113 § 2 k.p.a. zmierza w istocie do uzyskania w drodze wyjaśnienia, iż z działki objętej inwestycją zjazd na ulicę [...] ma być zjazdem pośrednim, a nie bezpośrednim. Uwzględnienie wniosku skarżącego, prowadziłoby w warunkach niniejszej sprawy do naruszenia art. 113 § 2 k.p.a., gdyż działając na podstawie tego przepisu organ nie może dokonywać nowej oceny stanu prawnego i dostosowywać treści decyzji do żądania strony. W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż podstawa kasacyjna oparta na zarzucie naruszenia art. 113 § 2 k.p.a. nie jest uzasadniona. Za nieuzasadnioną uznać należy również podstawę opartą na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego gdyż jak słusznie wskazał Sąd I instancji, przy wyjaśnianiu treści decyzji nie dochodzi do ponownej merytorycznej oceny sprawy. Wyjaśniając treść decyzji, organ administracji publicznej nie dokonuje nowej wykładni przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji i nie ocenia kompletności przepisów zastosowanych w sprawie. W konsekwencji zarzut błędnej wykładni lub błędnego zastosowania art. 53 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1, jak i art. 53 ust. 3 pkt 2) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uznać za chybiony. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. W świetle tego przepisu sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Stwierdzić należy, że Sąd I instancji przy wydawaniu wyroku w tej sprawie dysponował dokumentacją dotyczącą wydania decyzji z dnia [...] listopada 2007 r., jak również tekstem tej decyzji wraz załącznikami, w tym załącznikiem graficznym. Odmienne zaś od pożądanych przez skarżącego wnioski wywiedzione przez Sąd, poprzedzone analizą tych dokumentów, nie mogą świadczyć o naruszeniu przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenie tego przepisu może nastąpić w przypadku, gdy sąd pierwszej instancji nie zauważy niewskazanego w skardze naruszenia prawa, albo rozpozna sprawę, wykraczając poza jej granice. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. A. Kabat, Komentarz do art. 134 [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013). Analiza zaskarżonego wyroku nie daje jednak podstaw do przyjęcia, że sąd pierwszej instancji rozpoznał inną sprawę niż ta, w której wydano zaskarżone rozstrzygnięcie. Sąd pierwszej instancji dokonał oceny, że zaskarżone postanowienie wydane w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji jest zgodne z prawem. Zatem z powodu, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z tą oceną nie wynika jeszcze, iż można zarzucić, że Sąd nie dokonał kontroli postanowienia. W warunkach rozpoznawanej sprawy za pozbawiony uzasadnionych podstaw należy również uznać zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 p.p.s.a., w myśl którego sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach zaniedbań. Chodzi przy tym o wskazówki dotyczące tego, jakie czynności procesowe powinny zostać w sprawie podjęte, w jaki sposób i w jakim terminie powinny zostać usunięte stwierdzone przez sąd wadliwości w tych czynnościach, jakie są następstwa nieusunięcia tych braków w terminie oraz jakie skutki prawne pociągnie za sobą podjęcie tych czynności (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 70/06). Nie ulega wątpliwości, że art. 6 p.p.s.a. nie stwarza obowiązku udzielenia pomocy co do wszelkich możliwych zachowań procesowych. Jak wynika z akt sądowych, postępując zgodnie z powołanym przepisem, Sąd pierwszej instancji dla zapewnienia rzetelności postępowania sądowego, w zawiadomieniach o terminie rozprawy udzielił skarżącemu niezbędnych wskazówek procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za nieusprawiedliwione, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.