Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1129/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Rektora Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt IV SO/Wr 18/13 o wymierzeniu grzywny Rektorowi Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. w sprawie z wniosku T. L. o wymierzenie organowi grzywny w przedmiocie nieprzekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt IV SO/Wr 18/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wymierzył Rektorowi Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. grzywnę w wysokości 2000 zł za nieprzekazanie sądowi skargi T. L. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, iż – po rozpoznaniu wniosku T. L. z dnia 2 lipca 2012 r. - prawomocnym postanowieniem z dnia z dnia 21 marca 2013 r. (sygn. akt IV SO/Wr 17/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wymierzył Rektorowi Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. grzywnę za nieprzekazanie skargi w kwocie 1000 zł.

Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r., T. L. złożył ponowny wniosek o wymierzenie Rektorowi Wyższej Szkoły Menadżerskiej w L. grzywny za nieprzekazanie Sądowi wyżej opisanej skargi. W uzasadnieniu wniosku podał, że w dniu 23 stycznia 2012 r. zwrócił się do Rektora Uczelni o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przyznawania pomocy materialnej dla studentów i doktorantów ze środków pochodzących z budżetu państwa. Podniósł, że organ zobowiązany nie odpowiedział na wniosek. W związku z jego bezczynnością w tym zakresie, w dniu 8 maja 2012 r. złożył, za pośrednictwem Rektora, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, która nie została Sądowi przekazana. W tym stanie rzeczy Sąd wydał postanowienie z dnia 21 marca 2013 r. Jednakże organ, pomimo postanowienia Sądu, nadal nie przekazał skargi.

W odpowiedzi na wniosek strony Rektor Uczelni poinformował, że w dniu 7 lipca 2013 r. wydał zarządzenie o udostępnieniu wnioskodawcy wglądu do żądanych przez niego dokumentów.

W ocenie Sądu I instancji wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie.

Sąd wskazał, że z akt sprawy IV SO/Wr 17/12, wynika, że skarga T. L. wpłynęła do Rektora Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. w dniu 10 maja 2012 r. i do dnia rozpoznania niniejszego wniosku, pomimo uprzednio wymierzonej grzywny i upływu ponad 15 miesięcy od dnia wniesienia skargi, organ nie przekazał do Sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Sąd stwierdził, że w zaistniałej sytuacji wniosek należało uznać za uzasadniony, bowiem bez wątpienia Rektor wymienionej Szkoły nie wypełnił ciążącego na nim z mocy art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązku, a tym samym zachodzą przesłanki określone w art. 55 § 1 p.p.s.a. przemawiające za koniecznością ponownego wymierzenia grzywny.

Rozstrzygając o wymiarze grzywny Sąd wziął pod uwagę fakt, że organ nie wykonał przewidzianego w ustawie obowiązku, a ukaranie grzywną w wysokości 1000 zł nie odniosło zamierzonego skutku. Pomimo upływu ponad 3 miesięcy od doręczenia prawomocnego postanowienia Sądu (data doręczenia: 4 czerwca 2013 r.) o ukaraniu grzywną w sprawie o sygn. akt IV SO/Wr 17/12, Rektor Szkoły nie przesłał Sądowi skargi i akt przedmiotowej sprawy. Ustalając wysokość wymierzonej grzywny, Sąd uwzględnił również szczególny przedmiot sprawy (dostęp do informacji publicznej) oraz związany z nim skrócony termin wykonania ciążącego na organie obowiązku przekazania skargi, mający na celu stosunkowo szybkie rozpoznanie sprawy przez Sąd.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Rektor Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L., domagając się jego uchylenia,

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że śmierć poprzedniego Rektora Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. była powodem niezałatwienia skargi T. L., bowiem poprzedni Rektor z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia nie mógł przekazać tej skargi innym pracownikom uczelni

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot zaskarżenia w postępowaniu o wymierzenie grzywny organowi został określony w art. 55 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia jest zatem niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przepis ten statuuje obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Zgodnie zaś z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) termin przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. został skrócony do 15 dni.

Powyższe przepisy przewidują zatem wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie takiej grzywny, to jest stwierdzenie uchybienia przez organ 15 – dniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny.

Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Wymierzając grzywnę, sąd powinien natomiast wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 podniesiono, że skoro z art. 54 § 2 p.p.s.a. wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. W rezultacie przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a., obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że organ pomimo uprzednio wymierzonej grzywny postanowieniem Sądu I instancji z dnia 21 marca 2013 r. nie przekazał skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w ustawowym terminie

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługują na uwzględnienie okoliczności podniesione w zależeniu usprawiedliwiające nie przekazanie skargi, tj. śmierć poprzedniego rektora uczelni. Stwierdzić należy, iż w rektoracie uczelni oprócz rektora zatrudnieni są również inni pracownicy do obsługi organizacyjno – administracyjnej rektoratu, którzy powinni być odpowiedzialni za prowadzenie i odbiór korespondencji. Zatem nawet w sytuacji nagłej choroby Rektora praca w rektoracie uczelni powinna być tak zorganizowania, aby zapewnić sprawne i ciągłe funkcjonowanie rektoratu. Wskazać bowiem należy, że organ zobowiązany jest dołożyć należytej staranności przy wykonywaniu zobowiązań nałożonych przez ustawę. W takiej sytuacji okoliczności dotyczące śmierci poprzedniego rektora, nie są przekonywujące, bowiem to zadaniem organu jest odpowiednie zorganizowanie pracy, strona zaś nie może ponosić negatywnych skutków nieprofesjonalnych działań.

W takiej sytuacji, należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny był w pełni uzasadniony.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.