Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 904/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zamówienia publiczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 9, ust. 5, art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 2 ust. 1, art. 4 pkt 8, art. 29 ust. 1, 3, 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 15 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2017 roku sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] 2016 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej w skrócie "k.p.a.") w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.z.p.") oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.), Wielkopolski Zarząd Dróg Wojewódzkich w Poznaniu (dalej w skrócie: "WZDW") odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji - budowa zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] R.-G. oraz budowa budynku gospodarczego, na terenie działek o nr ewid.[...], [...] i [...], położonych w obrębie M. W., w zakresie ustaleń dotyczących połączenia komunikacyjnego z drogą wojewódzką nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 7 stycznia 2016 r., do Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Poznaniu (WZDW) wpłynął wniosek Burmistrza M. M. z dnia 04 stycznia 2016 r., ws. uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji w odniesieniu do pasa drogowego drogi nr [...]. Dalej wyjaśniono, że teren inwestycji przylega bezpośrednio do dwóch dróg publicznych. Od strony południowej graniczy z drogą wojewódzką nr [...] - działki pasa drogowego nr [...], natomiast od strony wschodniej przylega bezpośrednio do drogi gminnej - działki o nr ewid. [...]. Dostępność komunikacyjna do drogi publicznej zapewniona jest przez istniejący zjazd na teren drogi gminnej działka o nr ewid. [...], która to bezpośrednio włącza się do drogi wojewódzkiej nr [...]. Zaznaczono, że działka o nr ewid.[...] położona jest w obszarze niezabudowanym - brak tablicy typ D-42 "teren zabudowany", zgodnie z załącznikiem nr 1-4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r., nr 220, poz. 2181).

WZDW dalej wyjaśnił, iż § 9 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie nakazuje na drodze klasy G (droga wojewódzka nr [...]) ograniczać liczbę i częstość zjazdów. Jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się lokalizację zjazdów, gdy brak jest możliwości wykorzystania innego dojazdu z dróg publicznych lub wewnętrznych. Podniesiono, iż drogi wojewódzkie przeznaczone są przede wszystkim dla ruchu tranzytowego i dlatego należy ograniczać lokalizację nowych zjazdów, ponieważ każdy nowy zjazd tworzy kolejny punkt kolizji na drodze i tym samym ogranicza płynność ruchu oraz stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Obsługa ruchu lokalnego i dla miejscowych potrzeb, winna być zapewniona przez drogi niżej kategorii/klasy np. gminne, wewnętrzne, zgodnie z ustawą o drogach publicznych i przepisami wykonawczymi. W omawianym przypadku działka o nr ewid.[...] ma zapewnioną dostępność komunikacyjną z drogi niższej kategorii w stosunku do drogi wojewódzkiej nr [...], tj. drogi gminnej przez istniejący zjazd. Lokalizacja zjazdu w obrębie istniejącego włączenia (skrzyżowania) drogi gminnej do drogi wojewódzkiej nr [...] skutkować będzie zmniejszeniem poziomu bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego. Dla kierującego pojazdem, który będzie miał zamiar skręcić by wjechać na drogę gminną, lokalizacja zjazdu w bliskiej odległość od istniejącego już skrzyżowania w terenie niezabudowanym, spowoduje brak czytelności skrzyżowania. Powyższe zagrożenie spotęgowane będzie tym bardziej, że działka o nr ewid.[...] posiada zjazd z drogi gminnej w odległości 10 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej nr [...].

Reasumując organ uznał, iż biorąc pod uwagę omawiany teren oraz istniejącą organizację ruchu, nie widzi zasadności na wykonanie zjazdu bezpośredniego na teren działki nr [...]. Dostępność komunikacyjną dla tej działki należy utrzymać na dotychczasowych zasadach, tj. przez istnieją dostępność komunikacyjną z drogi gminnej.

Zażalenie wniósł pełnomocnik A. L. podnosząc, iż obsługa komunikacyjna działki, której dotyczy wniosek, z drogi wojewódzkiej nr [...] poprzez drogę gminną jest bardzo utrudniona dla pojazdów ciężarowych. Brak prawidłowej przejezdności dla takich pojazdów wynika z ograniczonego miejsca dla zastosowania odpowiednich łuków i szerokości korytarzy ruchu dla wjazdu z drogi gminnej. Istotną przeszkodę stanowią dwa drzewa zlokalizowane w sąsiedztwie zjazdu. Przebudowa istniejącego zjazdu z drogi gminnej polegająca na usunięciu kolidujących drzew jest mało prawdopodobna ponieważ stanowią one zabytkową aleję i są objęte ochroną konserwatorską. W aktualnym stanie samochody ciężarowe podczas wjazdu/wyjazdu muszą zajmować po dwa pasy ruchu na drodze wojewódzkiej, ze względu na ograniczoność miejsca, co stanowi duże zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu na obu drogach i wpływa na płynność ruchu. Powyższe utrudnienia zostałyby wyeliminowane poprzez budowę bezpośredniego zjazdu z drogi wojewódzkiej.

Po rozpoznaniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] 2016 r., nr [...] r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Transportu Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz okoliczności wskazane w zaskarżonym postanowieniu WZDW. Wskazano na możliwość obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji poprzez drogę gminną (działka nr [...]) i pogorszenie warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu w przypadku wybudowania nowego zjazdu na drogę wojewódzką w bliskim sąsiedztwie istniejącego skrzyżowania tej drogi z drogą gminną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu inwestor A. L. zarzucił naruszenie art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych wskazując, iż planowany bezpośredni zjazd na drogę wojewódzką nie tylko nie pogorszy bezpieczeństwa i płynności ruchu na tej drodze, ale wręcz je polepszy, bowiem aktualnie wyjazd z drogi gminnej na drogę wojewódzką jest utrudniony, co wiąże się z niebezpiecznym manewrami samochodów ciężarowych w czasie wjazdu lub wyjazdu z drogi gminnej. Odmowa uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji prowadzi do utrzymania na drodze wojewódzkiej oraz gminnej wysokiego stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a tym samym narusza wskazane na wstępie przepisy prawa materialnego.

Zarzucono także, iż organ odwoławczy zaniechał przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, co spowodowało oparcie rozstrzygnięcia na twierdzeniach organu I instancji, które nie znalazły odzwierciedlenia w zgromadzonym materialne dowodowym. Ponadto zdaniem skarżącego, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na jego niepełność i niejasność. Organ odwoławczy nie uzasadnił swojego rozstrzygnięcia w sposób szczegółowy i logiczny, nie podał również, na jakich dowodach opiera swoje ustalenia oraz dlaczego daje im wiarę. Nadto, w toku prowadzonego postępowania organ nie udzielał skarżącemu informacji oraz wyjaśnień dotyczących przyjętych podstaw rozstrzygnięcia, co stoi w sprzeczności z obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów publicznych oraz informowania stron.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje;

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Z kolei w świetle art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie są postanowienia wydane w trybie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 wyżej powołanej ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p.") decyzje w przedmiocie warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.).

Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem uzgodnienia była decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] R.-G. oraz budowie budynku gospodarczego, na terenie działek o nr ewid.[...], [...] i [...], położonej w obrębie M. W., w zakresie ustaleń dotyczących połączenia komunikacyjnego z drogą wojewódzką nr [...] (działki nr [...] ).

Z powyższego, oraz akt sprawy wynika, iż przedmiotem uzgadnianej decyzji była, obok budowy budynku gospodarczego, budowa zjazdu na działkę nr [...] (należącą do inwestora) z drogi publicznej (działki nr [...]) poprzez działkę nr [...] leżącą w pasie drogowym.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na regulacje zawarte w ustawie dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm. – dalej w skrócie: "u.d.p.")

Stosownie do art. 2 ust. 1 u.d.p. drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie:1)drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3)drogi powiatowe; 4) drogi gminne. Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy (art. 2a ust. 2 u.d.p.).

Dalej wskazać należy, iż zgodnie art. 4 pkt 8 u.d.p. przez zjazd należy rozumieć połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z akt sprawy, planowany przez inwestora zjazd spełnia te warunki – ma stanowić bezpośrednie miejsce dostępu należącej do niego nieruchomości (dz. nr [...]) do drogi publicznej (dz. nr [...]).

Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.

Zauważyć trzeba, iż decyzja, o której mowa w przytoczonym wyżej przepisie, dotyczy zgody m.in. na lokalizację zjazdu. Na gruncie powyższego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych wykształcił się pogląd, który należy podzielić, iż przepis art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ustalania warunków zabudowy. Potwierdza to ust. 3 art. 29 ustawy, który nie pozwala na odmienną lokalizację zjazdu, aniżeli przewidziana w powołanym przepisie. Wypływają zaś z tej konstatacji dwie konsekwencje prawne. Pierwsza, to określenie podstawy prawnej decyzji i trybu jej wydania, inne są bowiem uwarunkowania związane z wydaniem decyzji na podstawie art. 29 u.d.p., inne zaś na podstawie i w trybie art. 60 u.p.z.p. Druga, dotyczy określenia właściwości organów uprawnionych do wydania decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi publicznej. O ile bowiem do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co do zasady, właściwy jest wójt (burmistrz, prezydent), co wynika z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., to do wydania decyzji na podstawie art. 29 u.d.p. właściwy jest zarządca drogi. Jest oczywiste, że w przypadku ubiegania się o lokalizację zjazdu z drogi gminnej, której zarządcą jest wójt (burmistrz, prezydent), on właśnie będzie organem właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 29 u.d.p. W przypadku zaś pozostałych zarządców, właściwość jest uzależniona od kategorii drogi, wg zasad określonych w art. 2 i 2a u.p.d. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2009 r. o sygn. akt II OSK1722/07, z dnia 17 czerwca 2015 r. o sygn. akt II OSK 2545/13, z dnia 7 lipca 2016 r. o sygn. I OSK 2345/14, oraz z dnia 9 listopada 2016 r. o sygn. II OSK 326/15 – wszystkie orzeczenia, za wyjątkiem wyroku o sygn. akt I OSK 2345/14, dostępne są na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższego wynika zatem, iż zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej następuje w formie decyzji właściwego zarządcy tej drogi, a przepis art. 29 ust. 1 u.d.p. wyłącza konieczność uzyskania na to zamierzenie inwestycyjne uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 czerwca 2016 r. o sygn. akt II OSK 2545/13 zauważył, iż decyzja o warunkach zabudowy ustalająca lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi publicznej, wydana przez organ, który nie jest zarządca tej drogi, obarczona jest kwalifikowaną wada skutkująca jej nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. (wydana z naruszeniem przepisów o właściwości).

Dodatkowo wskazać należy, iż z dniem 1 stycznia 2017 r. do art. 29 u.d.p. dodano ustęp 6 z którego wprost wynika, iż budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis ten został dodany ustawą nowelizującą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r., poz. 2255) i jak wynika z uzasadnienia projektu noweli miał on na celu rozwiać wątpliwości interpretacyjne i potwierdzić utrwaloną w tym zakresie linię orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą decyzja o lokalizacji zjazdu ma w istocie charakter decyzji lokalizacyjnej - a więc taki sam jak decyzja o warunkach zabudowy (druk nr 994 Sejmu RP VIII kadencji dostępny na stroni internetowej: www.sejm.gov.pl).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organ, który wystąpił od Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Poznaniu o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy, nie jest organem umocowanym do wydania decyzji o lokalizacji przedmiotowego zjazdu z drogi wojewódzkiej [...] na działkę nr [...]. Organem właściwym do wydania takiej decyzji na podstawie art 29 ust. 1 u.d.p. jest natomiast organ uzgadniający decyzję o warunkach zabudowy dla tego zjazdu.

W ocenie Sądu wyrażenie ewentualnej zgody na lokalizację przedmiotowego zjazdu, nawet przez właściwy organ, w trybie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, nie może zastępować zgody określonej w art. 29 u.d.p. już choćby z tej przyczyny, iż postanowienie uzgadniające nie może samodzielnie stanowić zezwolenia na lokalizację zjazdu skoro przepisy wymagają jej w formie decyzji, a tym samym decyzję o lokalizacji zjazdu podjąłby de facto organ niewłaściwy (Burmistrz M. M.).

Ponadto uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., dotyczy obszarów przyległych do pasa drogowego, zatem nie może ono dotyczyć obszaru położonego w pasie drogowym jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie bowiem działki [...] na których ma być lokalizowany zjazd położone są w psie drogowym. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 stycznia 2009 r. o sygn. akt II OSK 1722/07, uzgodnienie o którym w powołanym wyżej przepisie nie dotyczy lokalizacji zjazdu z drogi publicznej, lecz sposobu rozplanowania lokalizacji wjazdu jako elementu zabudowy nieruchomości objętej wnioskiem.

Zauważyć też należy różnice w reżimach prawnych dotyczących decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu oraz decyzji o warunkach zabudowy, np. w zakresie wygaśnięcia tych decyzji. Zgodnie z 29 ust. 3 i 5 u.d.p. zezwolenie na lokalizację zjazdu wydaje się na wydaje się na czas nieokreślony, z tym zastrzeżeniem, iż w przypadku niewybudowania zjazdu w terminie 3 lat decyzja ta wygasa. Natomiast brak jest takiej regulacji w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast zgodnie z art. 65 ust. 1 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 3). Zatem zezwolenie na lokalizację zjazdu wydane w drodze decyzji o warunkach zabudowy wyłączyłoby zastosowanie zastrzeżenia z art. 29 ust. 5 u.d.p., a zawarcie w tej decyzji takiego zastrzeżenia stałoby z kolei w sprzeczności z art. 65 u.p.z.p.

Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że niedopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie określenia lokalizacji zjazdu na drogę publiczną nawet w sytuacji, gdyby decyzja ta została pozytywnie uzgodniona z zarządcą tej drogi i zawierała wszystkie elementy przewidziane w art. 29 u.d.p.

W tej sytuacji stwierdzić należy, iż postanowienie Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Poznaniu o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej m.in. na budowie zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] , na terenie działek o nr ewid.[...], [...] i [...], położonej w obrębie M. W., w zakresie ustaleń dotyczących połączenia komunikacyjnego z drogą wojewódzką nr [...], co do zasady jest prawidłowe, bowiem uzgodnienie projektu takiej decyzji było niedopuszczalne z uwagi na jej niezgodność z wyżej opisanymi przepisami ustawy o drogach publicznych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie prawnym organ ten zobligowany był odmówić uzgodnienia takiego projektu decyzji o warunkach zabudowy, co uczynił.

Sąd zauważył jednocześnie, iż Wielkopolski Zarządu Dróg Wojewódzkich w Poznaniu oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy uzasadniły wymogami bezpieczeństwa ruchu, a nie naruszeniem trybu udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu. Tym samym organy te wykroczyły poza zakres kwestii będących przedmiotem uzgodnienia i orzekły w zakresie, który powinien być przedmiotem rozstrzygnięcia wydanego w formie decyzji administracyjnej na podstawie art. 29 u.d.p. Niemniej uchybienie to z uwagi na prawidłową treść rozstrzygnięcia (odmowa uzgodnienia decyzji) nie stanowiło przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Reasumując, jako prawidłowe należy uznać rozstrzygniecie organu I instancji (utrzymanego w mocy zaskarżonym postanowieniem SKO w P.), którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji obarczonego istotną wadą. Dlatego też skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi, bowiem podniesione w nich kwestie nie mogą mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. Nie dotyczyły one bowiem kwestii prawnych rozważanych w niniejszym uzasadnieniu.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym.