Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 238/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, 6 i 7
journal: Dz.U. 2016 poz 1726
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant ref.staż. – Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skargi P. M. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art 5 ust 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1726) oraz § 11, § 16 pkt 1 i 2 i § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 ze zm.) oraz § 5 i 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013 ze zm.), rozpoznała u skarżącego P. M:

A. Schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej:

1. Przewlekła reakcja adaptacyjna – § 67 pkt 2,

B. Schorzenia współistniejące:

2. Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego prawego u osoby po przebytych urazach tego stawu ([...].03.2010 r. oraz [...].06.2014 r.) – § 77 pkt 9,

3. Tatuaż dekoracyjny ramienia prawego – § 2 pkt 8,

4. 56 % ubytku zdolności żucia – § 24 pkt 1,

5. Przebyte ([...].02.2010 r.) wygojone stłuczenie stopy prawej – bez § bez pkt.

i w tej sytuacji orzekła u niego kategorię N – Zał. 1 Grupa II – trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz to, że schorzenie wymienione w pkt 2 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą wojskową w następstwie wypadków z dnia [...].03.2010 r. oraz z dnia [...].06.2014 r. – (podstawa: orzeczenie RWKL w [...] Nr [...] z dnia [...].12.2014 r.), schorzenie wymienione w pkt 5 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą wojskową w następstwie wypadku z dnia [...].02.2010 r. – (podstawa: orzeczenie TWKL [...] Nr [...] z dnia [...].08.2010 r.), schorzenia wymienione w pkt 1, 3, 4 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zaliczyła skarżącego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, zaś datę powstania grupy inwalidztwa ustalono na dzień [...] lipca 2017 r.

W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2017 r. do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w zakresie, w jakim RWKL uznała, że schorzeniem powodującym niezdolność do służby wojskowej jest przewlekła reakcja adaptacyjna – § 67 pkt 2 (pkt 8 A orzeczenia) załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz w ramach schorzeń współistniejących (pkt 8 B orzeczenia) pominęła przepuklinę pachwinową lewostronną, a ponadto w zakresie, w jakim określono zdolność do zawodowej służby wojskowej jako kategorię N – zał. 1 Grupa II – trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej (pkt 9 orzeczenia), skarżący P. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyjęcie, że jego schorzenie stanowi reakcję adaptacyjną krótkotrwałą kwalifikowaną z § 67 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia, a tym samym ustalenie kategorii zdolności do służby wojskowej, jako Z – zdolny do zawodowej służby wojskowej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania wskazując jednocześnie, że zgodnie z art. 132 § 1 k.p.a., RWKL może zmienić zaskarżoną decyzję we własnym zakresie jeżeli uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, a następnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do odwołania i przesłuchanie go na okoliczności wskazane w uzasadnieniu, a ponadto zwrócenie się do Agencji Mienia Wojskowego Oddziału Regionalnego w [...] o udzielenie informacji, czy kiedykolwiek korzystał z zakwaterowania w postaci internatu lub kwatery internatowej na terenie podlegającym właściwości organu oraz do Dowódcy JW [...] o dostarczenie jego opinii służbowej za 2014 r., a następnie przeprowadzenie dowodu z w/w dokumentów na okoliczności wskazane w uzasadnieniu, zarzucając naruszenie:

1. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia z urzędu całego materiału dowodowego tj.:

a. nie wzięcie pod uwagę przy dokonywaniu ustaleń faktycznych pełnej dokumentacji psychiatrycznej z NZOZ Lekarskiej Spółdzielni Pracy "[...]" dostępnej w dniu wydania orzeczenia tj. kart historii choroby z dnia [...]. 05. 2017 r. oraz z dnia [...]. 06. 2017 r. (lek. prowadzący psychiatra A. B.),

b. nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci wyników badań specjalistycznych przeprowadzonych w trakcie obserwacji w WIM CSK MON – Klinika [...] w [...];

2. art. 80 k.p.a. wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów poprzez:

a. brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego polegający na pominięciu przy dokonywaniu ustaleń faktycznych dokumentacji psychiatrycznej z NZOZ Lekarskiej Spółdzielni Pracy "[...]" w zakresie, w jakim wynikały z niej pozytywne rokowania co do istotnej poprawy stanu zdrowia,

b. uznanie opinii psychiatryczno – psychologicznej z dnia [...]. 06. 2017 r. WIM CSK MON – Klinika [...] w [...] za wiarygodną, podczas gdy opinia ta zawierała błędne wnioski, które zostały sporządzone pomimo braku przeprowadzenia niektórych badań specjalistycznych (EEG, MR) oraz braku możliwości dokonania interpretacji klinicznej testu MM1P1-2, a ponadto wnioski opinii pozostawały w sprzeczności z częścią ustaleń zawartych w samej opinii, jak również z pozostałym materiałem dowodowym sprawy, a oprócz tego opinia ta nie zawierała żadnego uzasadnienia w przedmiocie stwierdzonego rozpoznania oraz rokowań co do poprawy stanu zdrowia orzekanego,

c. pominięcie przy ocenie wiarygodności w/w opinii psychiatryczno – psychologicznej, wyników badań specjalistycznych przeprowadzonych w trakcie obserwacji w WIM CSK MON – Klinika [...] w [...], bowiem powyższe wyniki nie znajdują się w aktach sprawy, a tym samym bezkrytyczne uznanie przedmiotowej opinii za rzetelną i wiarygodną,

3. art, 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia stopnia nasilenia schorzenia, który ma w ocenie organu uzasadniać trwałą niezdolność orzekanego do zawodowej służby wojskowej, brak wskazania okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby przyjęcie stwierdzonego rozpoznania, w szczególności przesłanek które przemawiały za ustaleniem przedłużonej reakcji adaptacyjnej oraz całkowity brak odniesienia się do rokowań orzekanego w zakresie poprawy stanu zdrowia,

4. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. wyrażającego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do treści opinii psychiatryczno – psychologicznej z dnia [...]. 06. 2017 r. co spowodowało, że nie mógł podnieść zarzutów dotyczących ustaleń w niej poczynionych,

5. a w konsekwencji powyższych uchybień procesowych, błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie przyjętego rozpoznania, skutkujący naruszeniem prawa materialnego tj. art. 5 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 67 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia, poprzez wadliwe zakwalifikowanie schorzenia orzekanego jako przewlekłej reakcji adaptacyjnej powodującej trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej, podczas gdy na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy należało przyjąć kwalifikację z § 67 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia, a więc reakcję adaptacyjną krótkotrwałą, a tym samym ustalić kategorię zdolności do służby wojskowej, jako Z – zdolny do zawodowej służby wojskowej.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., § 11 ust. 1 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości(Dz. U. z 2012 r., poz. 1013) a także § 7 pkt 1 i § 22 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2015 r. poz. 761 ze zm.), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. W bardzo obszernym uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny oraz na uzasadnienie zarzutów z odwołania – podała m.in., że mając na uwadze zebrane dowody w sprawie, RWKL prawidłowo ustaliła rozpoznania jednostek chorobowych i ich kwalifikację orzeczniczą. Dysponując z jednej strony wyczerpującą opinię psychiatryczno – psychologiczną wydaną na podstawie 12-dniowej obserwacji klinicznej przez doświadczony i w najwyższym stopniu kompetentny zespół psychiatryczno – psychologiczny Kliniki [...] CSK MON, który miał wgląd w całość dokumentacji medycznej, jak i służbowej orzekanego, a z drugiej strony skąpą i mało czytelną dokumentację medyczną z NZOZ LSP "[...]" prowadzoną przez jednego psychiatrę, bez jakichkolwiek badań psychologicznych i wglądu w dokumentację służbową orzekanego (czyli, biorąc pod uwagę specyfikę specjalności, jedynie na podstawie subiektywnego wywiadu lekarskiego), należało uznać dokumentację medyczną powstałą w wyniku postępowania orzeczniczo – lekarskiego komisji pierwszej instancji, za daleko bardziej kompletną i wiarygodną dla potrzeb orzecznictwa wojskowo – lekarskiego. Stanowisko takie znajduje również oparcie w opinii Krajowego Konsultanta ds. Obronności w dziedzinie psychiatrii prof. A. F. Z kolei zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegający na pominięciu przy dokonywaniu ustaleń faktycznych dokumentacji psychiatrycznej orzekanego z NZOZ Lekarskiej Spółdzielni Pracy "[...]" w zakresie, w jakim wynikały z niej pozytywne rokowania co do istotnej poprawy stanu zdrowia orzekanego oraz uznanie opinii psychiatryczno – psychologicznej z dnia [...] czerwca 2017 r. WIM CSK MON – Klinika [...] w [...] (dalej opinia psychiatryczno – psychologiczna) za wiarygodną, podczas gdy opinia ta zawierała błędne wnioski, które zostały sporządzone pomimo braku przeprowadzenia niektórych badań specjalistycznych (EEG, MR) oraz braku możliwości dokonania interpretacji klinicznej testu MM1PI-2, a ponadto wnioski i opinii pozostawały w sprzeczności z częścią ustaleń zawartych w samej opinii jak również z pozostałym materiałem dowodowym sprawy, a oprócz tego opinia ta nie zawierała żadnego uzasadnienia w przedmiocie stwierdzonego rozpoznania oraz rokowań co do poprawy stanu zdrowia orzekanego, uznano za chybiony. Jak wynika bowiem z opinii psychiatryczno – psychologicznej, cała dokumentacja z NZOZ "[...]" znajdowała się w aktach sprawy i zespół opiniujący jak i komisja pierwszej instancji miały w nią wgląd. Badania EEG i MR nie zostały wykonane, ponieważ orzekany nie wyraził zgody na ich przeprowadzenie, co w żaden sposób nie podważa opinii dla celów orzeczniczych, a stawia jedynie pacjenta w gorszej sytuacji klinicznej. Brak w aktach sprawy całości testów psychologicznych, jest sytuacją normalną i w niczym nie umniejsza wiarygodności przeprowadzonych badań psychologicznych. Przedstawione w opinii ich omówienie i interpretacja, są w pełni wystarczające dla komisyjnej oceny orzeczniczej. Jest to sytuacja daleko bardziej przekonująca niż ta, w której jeden lekarz psychiatra wydaje opinie bez jakichkolwiek badań obiektywnych, jedynie w oparciu o subiektywną relację pacjenta, który od początku 2017 r. uwikłany jest w przedłużające się postępowanie orzecznicze. Rozbieżność faktów (wysokość kredytu, mieszkanie w internacie, ocena własnej rodziny pod względem alkoholu, przemocy czy dbałości rodziców o dzieci) podawanych w różnych sytuacjach przez skarżącego, a rzeczywistą sytuacją udokumentowaną w odwołaniu, w żadnej mierze nie wskazują na nierzetelność badania czy błędy w zapisie, a jedynie są symptomatyczne i rzutują na taką, a nie inną ocenę kliniczną badanego i wobec powyższego nie ma żadnego uzasadnienia orzeczniczego dla dochodzenia przez komisję obiektywnej prawdy w tym zakresie. Tym samym, opinia psychiatryczno – psychologiczna jest w pełni wiarygodna. Mylna jest również teza, że w orzeczeniu RWKL nie określiła stopnia nasilenia stwierdzonego schorzenia. Samo rozpoznanie, z definicji, wskazuje stopień nasilenia objawów, co jednoznacznie w swojej opinii wykazał Profesor A. F. W opinii sporządzonej w WIM nie ma rzeczywiście rokowania co do dalszego przebiegu choroby, ponieważ opinia ta została sporządzona wyłącznie dla celów orzeczniczych, a nie terapeutycznych (chociaż oczywiście i tak może być wykorzystana), a co za tym idzie, musi być ona zgodna ze stanem faktycznym stwierdzonym na dzień jej wydania. Jak wynika z treści odwołania, skarżący został poinformowany w Klinice [...], że w wyniku obserwacji powstanie dokument, który trafi do RWKL w [...] (opinia powstała ostatecznie [...] czerwca 2017 r., a co za tym idzie, w dniu zakończenia obserwacji fizycznie jej nie było). Wojskowe komisje lekarskie udostępniają orzekanym wszelkie dokumenty związane z prowadzonymi postępowaniami na ich pisemny wniosek, lecz z takim wnioskiem zainteresowany do RWKL nie zwrócił się, a z treści opinii nie wynika w żaden sposób, czy został on poinformowany o jej treści. Teczka akt personalnych zawierająca komplet dokumentacji służbowej i opinii służbowych była przedmiotem analizy lekarzy i psychologów Kliniki [...] oraz lekarzy orzeczników. Jak wynika z treści pisma Szefa WSzW w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., skarżący powinien być skierowany do RWKL w celu ustalenia, czy uszczerbek na zdrowiu w wyniku przepukliny pachwinowej lewostronnej jest skutkiem wypadku z dnia [...] grudnia 2015 r. Wyjaśnianie z jakich powodów orzekany nie został skierowany do RWKL, nie leży po stronie wojskowych komisji lekarskich (może być przyczyną długotrwała absencja chorobowa). Natomiast sprawa ta znajdzie adekwatne odzwierciedlenia w orzeczeniach wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie wydawanych po zakończeniu tego postępowania prawomocnym orzeczeniem właściwej komisji. Z punktu oceny zdolności orzekanego do pełnienia zawodowej służby wojskowej w tym postępowaniu fakt istnienia, bądź nie istnienia tego schorzenia i ewentualnego uszczerbku na zdrowiu nie są istotne, a co za tym idzie nie stanowią wystarczającego powodu do zawieszenia tego postępowania do czasu zakończenia rozpoczętego postępowania odszkodowawczego. Ponadto komisja pierwszej instancji prawidłowo zastosowała, przywołane wielokrotnie wyżej przepisy rozporządzenia MON z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, paragrafowi 67 pkt 2, który odpowiada kliniczne stwierdzonej przewlekłej reakcji adaptacyjnej. W załączniku 1 grupa II przepisów obowiązujących w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia, odpowiada kategoria zdrowia N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Reasumując, zaskarżone orzeczenie zostało wydane zgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami, co znajduje pełne potwierdzenie w zebranej dokumentacji a przy jego formułowaniu nie pominięto żadnych istotnych informacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając:

1. na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art, 136 k.p.a., a to przez zaakceptowanie faktu, iż organ I instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie przez organ II instancji postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w szczególności poprzez :

a. nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci wyników badań specjalistycznych przeprowadzonych w trakcie obserwacji w Wojskowym Instytucie Medycznym Centralnym Szpitalu Klinicznym MON – Klinika [...] w [...];

b. nieustalenie, czy istnieją pozytywne rokowania powrotu do zdrowia, pomimo że z dokumentacji medycznej z NZOZ LSP "[...]" dołączonej do odwołania, takie rokowania niewątpliwie wynikały, a w rezultacie błędne ustalenie jego stanu zdrowia, dokonane w oparciu o niepełny materiał dowodowy;

2) art. 80 k.p.a. poprzez:

a. brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegający na pominięciu dokumentacji psychiatrycznej z NZOZ Lekarskiej Spółdzielni Pracy "[...]" dołączonej do odwołania;

b. uznanie opinii psychiatryczno – psychologicznej z dnia [...] czerwca 2017 r. WIM CSK MON – Klinika [...] za wiarygodną, podczas gdy opinia ta zawierała błędne wnioski, które zostały sporządzone pomimo braku możliwości dokonania interpretacji klinicznej testu MMIPI-2, a ponadto wnioski opinii pozostawały w sprzeczności z częścią ustaleń zawartych w samej opinii, jak również z pozostałym materiałem dowodowym sprawy, a oprócz tego opinia ta nie zawierała żadnego uzasadnienia w przedmiocie stwierdzonego rozpoznania oraz rokowań co do poprawy stanu zdrowia orzekanego;

c. uznanie opinii prof. A. F. z dnia [...] października 2017 r. za wiarygodną, podczas gdy biegły ten nie dysponował wynikami badań specjalistycznych przeprowadzonych w trakcie obserwacji orzekanego w WIM CSK MON – Klinika [...] w [...], a ponadto nie przeprowadził nawet badania orzekanego, a tym samym bezkrytyczne uznanie przedmiotowej opinii przez organ II instancji za rzetelną i wiarygodną;

d. pominięcie przy ocenie wiarygodności w/w opinii psychiatryczno – psychologicznej wyników badań specjalistycznych przeprowadzonych w trakcie obserwacji orzekanego w WIM CSK MON – Klinika [...] w [...], bowiem powyższe wyniki nie znajdują się w aktach sprawy, a tym samym bezkrytyczne uznanie przedmiotowej opinii za rzetelną i wiarygodną;

3) art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez pozbawienie prawa czynnego udziału w postępowaniu, polegające na niezawiadomieniu go o zakończeniu postępowania oraz uniemożliwieniu mu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sprawie co do treści opinii psychiatryczno – psychologicznej WIM z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz opinii prof. A. F. z dnia [...] października 2017 r. przez co nie mógł podnieść zarzutów dotyczących ustaleń w nich poczynionych oraz wypowiedzieć się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych;

4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia stopnia nasilenia schorzenia, który ma w ocenie organu uzasadniać trwałą niezdolność orzekanego do zawodowej służby wojskowej, brak wskazania okoliczności faktycznych które uzasadniałyby przyjęcie stwierdzonego rozpoznania, w szczególności przesłanek które przemawiały za ustaleniem przedłużonej reakcji adaptacyjnej oraz całkowity brak odniesienia się do rokowań orzekanego w zakresie poprawy stanu zdrowia;

5) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji, podczas gdy orzeczenie to należało uchylić przyjmując w zakresie jego stanu zdrowia kwalifikację z § 67 pkt 1 załącznika nr 1 do wskazanego już wyżej rozporządzenia, a więc reakcję adaptacyjną krótkotrwałą i tym samym ustalić kategorię zdolności do służby wojskowej jako Z – zdolny do zawodowej służby wojskowej, ewentualnie zaskarżona decyzję uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że dokumenty w postaci historii choroby z NZOZ Lekarskiej Spółdzielni Pracy "[...] " z dnia [...].05 2017 r., [...].06.2017 r., [...].07. 2017 r. oraz [...].08. 2017 r., jak również zaświadczenie lekarskie z dnia [...].08.2017 r. z całą pewnością miały istotne znaczenie dla sprawy, bowiem wynikało z niej, że w chwili orzekania przez CWKL był zdrowy, a ponadto potwierdza również okoliczność, że w chwili wydania przez RWKL orzeczenia, niewątpliwie istniały pozytywne rokowania w zakresie istotnej poprawy stanu zdrowia i tym samym stwierdzone schorzenie należało zakwalifikować jako reakcję adaptacyjną krótkotrwała (§ 67 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia), a jego zaliczyć do kategorii zdolności do służby wojskowej "Z – zdolny do zawodowej służby wojskowej". Tymczasem organy obu instancji zupełnie zaniechały dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych w kwestii istnienia pozytywnych rokowań co do powrotu do zdrowia przez niego, a zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi do § 67 pkt 2 załącznika nr 1, przez reakcję adaptacyjną przedłużoną należy rozumieć przypadki, "które mimo leczenia i innych oddziaływań readaptacyjnych, trwających 6-9 miesięcy, nie rokują istotnej poprawy". Ponadto organy obu nie przeprowadziły dowodu z dokumentów w postaci wyników badań specjalistycznych przeprowadzonych w trakcie obserwacji w WIM CSK MON – Klinika [...] w [...], a w szczególności z testu Wechsler WAIS-R(PL), testów neuropsychologicznych CV LT, CTT, Benton, MMIPI-2, CAPS-V, EEG, EKG, co ma wpływ na poprawność uznania opinii psychiatryczno – psychologicznej z dnia [...] czerwca 2017 r. za wiarygodny dowód w sprawie. Brak w aktach sprawy w/w wyników badań poddaje w wątpliwość rzetelność przeprowadzonego procesu orzeczniczego. Ponadto wnioski opinii pozostają w sprzeczności zarówno z częścią ustaleń zwartych w samej opinii, jak również z pozostałym materiałem dowodowym sprawy. W opinii zawarto wniosek, że orzekany cierpi na przewlekłą reakcję adaptacyjną, tymczasem wypisy z księgi i raportów pielęgniarskich potwierdzają, że nie miał zasadniczo żadnych problemów z adaptacją w nowym miejscu, jakim była Klinika [...] WIM, jego zachowanie w przeważającej mierze było "dostosowane i spokojne, orzekany był grzeczny, kulturalny, dyplomatycznie unikał kontaktu z narwanymi osobami, ciepło wypowiadał się o relacjach z żoną". Również brakująca historia choroby NZOZ Lekarskiej Spółdzielni Pracy "[...]" oraz wskazane już wyżej zaświadczenie lekarskie, przemawiają przeciwko przyjęciu "przewlekłego" charakteru reakcji adaptacyjnej. Opinia psychiatryczno – psychologiczna jest również wadliwa z tego względu, że nie zawiera w swej treści żadnego uzasadnienia w przedmiocie rozpoznania przewlekłej reakcji adaptacyjnej u orzekanego. O wadliwości sporządzonej opinii psychiatryczno-psychologicznej świadczy także szereg nieścisłości w jej treści:

- na str. 6 odnosząc się do historii zdrowia i choroby z SPL dla Pracowników Wojska z dnia [...] 01.2017 r. organ przytaczał m.in. ," nerwowość, głowa boli" , "ma kredyt mieszkaniowy 300 tys. zł" "obecnie leczony psychiatrycznie od lipca 2015 r.", "urazy głowy" które to okoliczności miały być rzekomo stwierdzone przez psycholog A. Z.. Owszem, miał kredyt, ale w znacznie mniejszej wysokości, bowiem wynosił on w dacie badania 126 844,86 zł, a nie jak stwierdzono w opinii 300 tys. zł i zobowiązanie finansowe zostało całkowicie spłacone. Ponadto leczenie psychiatryczne rozpoczął nie w lipcu 2015 r., lecz w lipcu 2016 r., co potwierdza dokumentacja z NZOZ [...]. Powyższa okoliczność ma fundamentalne znaczenie dla niniejszej sprawy, bowiem błąd instytucji opiniującej w powyższym zakresie mógł zaważyć na takiej a nie innej kwalifikacji stanu zdrowia. Dodał, że nigdy nie doznał urazu głowy ani nie skarżył się w tym czasie na bóle głowy. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że opinia sporządzona przez WIM jest nierzetelna, bowiem nie wiadomo na jakiej podstawie przytoczono powyższe okoliczności faktyczne, a z całą pewnością nie mają one odzwierciedlenia w materiale dowodowym, na który powołano się w opinii. Odnośnie stwierdzeń zawartych na str. 7 opinii zaprzeczył, żeby powiedział do lekarza prowadzącego, iż dr B. kazał mu odstawić leki. Ponadto zaprzecza, żeby użył stwierdzenia "myślałem że sam sobie poradzę ale się nie udało, więc w sierpniu zgłosiłem się do psychiatry". Nadto co do rozmowy z prof. U. zaprzecza, ażeby użył takich stwierdzeń jak "ojciec nie znał słowa szpital" oraz żeby ojciec wysyłał jego, bądź rodzeństwo po alkohol. Ponadto w kwestionowanym fragmencie opinii pominięto istotne fakty dotyczące wykształcenia, o czym z całą pewnością wspominał on w trakcie rozmowy z profesorem U., bowiem ukończył on nie tylko szkołę podstawową oraz zawodową, ale także liceum ogólnokształcące oraz złożył z wynikiem pozytywnym egzamin dojrzałości, co zostało udokumentowane w odwołaniu od orzeczenia RWKL. Niezależnie od powyższego wiele twierdzeń zawartych w opinii psychologiczne (str. 13 i następnie opinii psychiatryczno – psychologicznej nie pochodzi od niego. Kwestionuje również częstotliwość spożywania oraz ilości alkoholu i pomimo zgłaszania powyższych zarzutów w odwołaniu, organ II instancji nie zweryfikował prawdziwości stwierdzeń zawartych w opinii WIM, zwracając się chociażby do Agencji Mienia Wojskowego o udzielenie stosownych informacji, o co skarżący wnioskował w odwołaniu. Niezależnie od powyższego organ II instancji błędnie uznał opinię prof. A. F. za wiarygodną, bowiem wymieniony stwierdził, że rozpoznanie przyjęte przez RWKL miało wystarczająco udokumentowane podstawy orzecznicze, co nie polega na prawdzie. Bezpodstawne oraz sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym są również wnioski biegłego stwierdzające, że lek. B. manipuluje oceną jego stanu zdrowia psychicznego. Ponadto kwestionuje, że m.in. ma niski stopień inteligencji, bowiem na zajmowanym stanowisku w sekcji wychowawczej był opiniowany na ocenę bardzo dobrą. Nie można również podzielić wywodu opinii, iż "zgodnie ze współczesną wiedzą medyczna i obowiązującymi przepisami orzecznictwa wojskowo-lekarskiego rozpoznanie u orzekanego (...) przedłużonej reakcji adaptacyjnej (...) spełnia kryteria dla tego rozpoznania". Biegły w opinii zawarł stwierdzenie, że "objawy zaburzeń z reguły pojawiają się w okresie 1 miesiąca od zadziałania stresora a czas ich utrzymywania się (za wyjątkiem przedłużonej reakcji adaptacyjnej F43.2.) nie przekracza 6 miesięcy. Jeżeli objawy utrzymują się powyżej tego okresu należy rozpoznawać przedłużoną reakcję adaptacyjną (...). Przez krótką reakcję adaptacyjną określa się łagodny stan depresyjny którego czas trwania nie przekracza jednego miesiąca". Powyższy wywód biegłego stoi w zupełnej sprzeczności względem objaśnieniami szczegółowymi do § 67 pkt 2 załącznika nr 1 rozporządzenia, bowiem przez reakcję adaptacyjną przedłużoną należy rozumieć przypadki, "które mimo leczenia i innych oddziaływań readaptacyjnych, trwających 6-9 miesięcy, nie rokują istotnej poprawy". W związku z powyższym w ocenie skarżącego w/w wywód opinii jest całkowicie chybiony. Trudno zgodzić się z biegłym, że w przypadku, gdy czas utrzymywania się zaburzeń przekracza 6 miesięcy, to należy rozpoznawać przedłużoną reakcję adaptacyjną, skoro sam prawodawca stanowi, że leczenie lub inne oddziaływania mogą trwać nawet do 9 miesięcy i dopiero wówczas gdy brak jest rokowań co do istotnej poprawy, należy przyjmować przedłużoną reakcję adaptacyjną. Kolejnym nieuprawnionym wnioskiem biegłego, który świadczy o nierzetelności sporządzonej opinii jest bezrefleksyjne przyjęcie przez prof. F., że "orzekany podczas badania psychologicznego przeprowadzonego podczas obserwacji (...) w badaniu testem MMPI II przyjął postawę obronną - dysymulacyjną, mając na celu zaprezentowanie się w bardziej korzystnym świetle, a co uniemożliwiło dokonanie przez psychologa prawidłowej oceny wyników tego testu". Zatem powyższy wniosek jest przedwczesny, bowiem skoro biegły nie dysponował wynikami badań, które zostały wykonane w ramach powyższego testu, to nie miał podstawy do sformułowania powyższego wniosku, a zatem wskazane wyżej uchybienia dotyczące opinii psychiatryczno – psychologicznej WIM oraz prof. A. F., nie powinny być zaakceptowane przez organ. Niezależnie od powyższego wskazał, że brak jest w aktach wyników badań przeprowadzonych w czasie obserwacji w Klinice [...] WIM oraz zaniechanie wezwania go, by wypowiedział się co do opinii przedstawionych przez WIM oraz prof. A. F., czym naruszono art. 10 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodano, że wojskowe komisje lekarskie są medycznymi organami orzeczniczymi i ich zadaniem jest orzekanie o stanie zdrowia dla określonych potrzeb, w tym przypadku o stanie zdrowia orzekanego dla potrzeb pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wojskowe komisje lekarskie przeprowadzają badania lekarskie osoby orzekanej dokonując rozpoznania ewentualnych schorzeń orzekanego w oparciu o przeprowadzone specjalistyczne badania lekarskie i inne dokumenty lekarskie (karty historii choroby z leczenia szpitalnego, wypisy z przychodni lekarskich itp.) i kwalifikując rozpoznane schorzenia zgodnie z obowiązująca procedurą zawartą w tym przypadku w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Zgodnie z § 17 rozporządzenia, wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 9, w szczególności na podstawie:

1) odpisu przebiegu zawodowej służby wojskowej z akt personalnych żołnierza

zawodowego;

2) informacji o warunkach i przebiegu służby wojskowej dla celów wojskowych

komisji lekarskich;

3) historii chorób leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego;

4) wyników pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby;

5) karty badań profilaktycznych i okresowych;

6) książki zdrowia żołnierza zawodowego;

7) informacji zawartej w pisemnym oświadczeniu żołnierza zawodowego;

8) akt postępowania powypadkowego.

Wszystkie wymagane dokumenty były przez organy orzecznicze uwzględnione przy wydawaniu zaskarżonych orzeczeń. Ponadto RWKL w [...] przeprowadziła rzetelnie badania diagnostyczne oraz konsultacje specjalistyczne i prawidłowo przywołała oraz zastosowała do kwalifikacji rozpoznanego schorzenia, przepisy rozporządzenia. Ponadto zgodnie z § 23 ust. 2, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...], rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Tylko w razie potrzeby Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. W przedmiotowym przypadku orzekająca CWKL rozpoznając sprawę w II instancji powzięła wątpliwości: czy ustalone w zaskarżonym orzeczeniu RWKL w [...] nr [...] z dnia [...].07.2017 r. rozpoznanie: przewlekła reakcja adaptacyjna § 67 pkt 2, ma wystarczające podstawy diagnostyczne oraz czy stan zaawansowania schorzenia stanowi przyczynę niezdolności orzekanego do zawodowej służby wojskowej, bowiem z dokumentacji leczenia orzekanego w NZOZ [...] z lipca i sierpnia 2017 r. wynika, że w chwili wydania przedmiotowego orzeczenia przez RWKL w [...], orzekany był zdrowy i nie wymagał leczenia. W tym celu orzekająca CWKL w [...] pismem nr [...] z dnia [...].10.2017 r. wystąpiła do Konsultanta Krajowego ds. obronnych w dziedzinie Psychiatrii prof. dr hab. n. med. A. F. o wydanie opinii w przedmiotowej sprawie, w szczególności: czy ustalone w zaskarżonym orzeczeniu RWKL w [...] Nr [...] z dnia [...].07.2017 r. rozpoznanie: przewlekła reakcja adaptacyjna - § 67 pkt 2 ma wystarczające podstawy diagnostyczne oraz czy stan zaawansowania schorzenia stanowi przyczynę niezdolności do zawodowej służby wojskowej na podstawie załącznika Nr 1 grupa II rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761 z późn. zm. ). Przekazała jednocześnie komplet dokumentacji zgromadzonej w sprawie (w tym tej, o której skarżący twierdzi, że nie była uwzględniona przy wydawaniu orzeczenia tj. z NZOZ LSP [...] w [...]. gdzie orzekany był leczony m.in. w okresie od dnia [...].08.2016 r. do [...] 08. 2017 r. a także zaświadczenia wystawionego w dniu [...].08.2017 r. przez lekarza psychiatrę A. B.). W oparciu o analizę zgromadzonej dokumentacji orzeczniczo – lekarskiej prof. dr hab. n. med. A. F. wydał opinię z dnia [...].10.2017 r.. w której stwierdził, że rozpoznanie u orzekanego na mocy orzeczenia nr [...]z dnia [...].07.2017r. Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] przedłużonej reakcji adaptacyjnej par. 67 pkt 2, ma wystarczająco udokumentowane podstawy diagnostyczne i spełnia kryteria dla tego rozpoznania, Zatem chybiony jest zarzut, że organ II instancji pominął dokumenty lekarskie złożone przez orzekanego w postępowaniu orzeczniczym, przy czym polemizuje on jedynie z merytoryczną stroną wydanych przez specjalistów opinii psychiatrycznych, natomiast nie przedkłada żadnych dokumentów medycznych dyskwalifikujących wydane opinie. Stwierdzono również, że zarówno CWKL jak też RWKL prawidłowo ustaliła rozpoznania jednostek chorobowych i ich kwalifikację orzeczniczą. Mając z jednej strony wyczerpującą opinię psychiatryczno –psychologiczną wydaną na podstawie 12-dniowej obserwacji klinicznej przez doświadczony i w najwyższym stopniu kompetentny zespół psychiatryczno – psychologiczny Kliniki [...] CSK MON, który miał wgląd w całość dokumentacji medycznej jak i służbowej orzekanego, a z drugiej strony skąpą i mało czytelną dokumentację medyczną z NZOZ LSP "[...]" prowadzoną przez jednego psychiatrę, bez jakichkolwiek badań psychologicznych i wglądu w dokumentację służbową orzekanego (czyli, biorąc pod uwagę specyfikę specjalności, jedynie na podstawie subiektywnego wywiadu lekarskiego), CWKL w [...] uznała dokumentację medyczną powstałą w wyniku postępowania orzeczniczo – lekarskiego komisji pierwszej instancji za daleko bardziej kompletną i wiarygodną dla potrzeb orzecznictwa wojskowo – lekarskiego. Stanowisko takie znajduje również oparcie w opinii Krajowego Konsultanta ds. obronności w dziedzinie psychiatrii prof. A. F. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegający na pominięciu przy dokonywaniu ustaleń faktycznych dokumentacji psychiatrycznej orzekanego z NZOZ Lekarskiej Spółdzielni Pracy "[...]" w zakresie, w jakim wynikały z niej pozytywne rokowania co do istotnej poprawy stanu zdrowia orzekanego oraz uznanie opinii psychiatryczno – psychologicznej z dnia [...].06.2017 r. WIM CSK MON – Klinika [...] w [...] za wiarygodną, podczas gdy opinia ta zawierała błędne wnioski, które zostały sporządzone pomimo braku przeprowadzenia niektórych badań specjalistycznych (EEG, MR) oraz braku możliwości dokonania interpretacji klinicznej testu MM1PI-2, a ponadto wnioski opinii pozostawały w sprzeczności z częścią ustaleń zawartych w samej opinii jak również z pozostałym materiałem dowodowym sprawy, a oprócz tego opinia ta nie zawierała żadnego uzasadnienia w przedmiocie stwierdzonego rozpoznania oraz rokowań co do poprawy stanu zdrowia orzekanego. Jak wynika z opinii psychiatryczno – psychologicznej, cała dokumentacja z NZOZ "[...]" znajdowała się w aktach sprawy i zespół opiniujący, jak i komisja pierwszej instancji miały w nią wgląd. Badania EEG i MR nie zostały wykonane, ponieważ orzekany nie wyraził zgody na ich przeprowadzenie, co w żaden sposób nie podważa opinii dla celów orzeczniczych, a stawia jedynie pacjenta w gorszej sytuacji klinicznej. Brak w aktach sprawy całości testów psychologicznych w niczym nie umniejsza wiarygodności przeprowadzonych badań psychologicznych. Przedstawione w opinii ich omówienie i interpretacja są w pełni wystarczające dla komisyjnej oceny orzeczniczej. Jest to sytuacja daleko bardziej przekonująca niż ta, w której jeden lekarz psychiatra wydaje opinie bez jakichkolwiek badań obiektywnych, jedynie w oparciu o subiektywną relację pacjenta, który od początku 2017 r. uwikłany jest w przedłużające się postępowanie orzecznicze. Rozbieżność faktów (wysokość kredytu, mieszkanie w internacie, ocena własnej rodziny pod względem alkoholu, przemocy czy dbałości rodziców o dzieci) podawanych w różnych sytuacjach przez badanego, a rzeczywistą sytuacją udokumentowaną przez pełnomocnika w odwołaniu w żadnej mierze nie wskazują na nierzetelność badania czy błędy w zapisie a jedynie są symptomatyczne i rzutują na taką, a nie inną ocenę kliniczną skarżącego. Okoliczności te rzutują jedynie na dokonanie prawidłowego rozpoznania orzeczniczego, ale powodują konieczności dochodzenia przez komisję obiektywnej prawdy w tym zakresie. Tym samym, opinia psychiatryczno – psychologiczna jest w pełni wiarygodna. Mylna jest również teza, że w orzeczeniu RWKL nie określiła stopnia nasilenia stwierdzonego schorzenia – samo rozpoznanie, z definicji, wskazuje stopień nasilenia objawów, co jednoznacznie w swojej opinii wykazał Profesor A. F. W opinii sporządzonej w WIM nie ma rzeczywiście rokowania co do dalszego przebiegu choroby, ponieważ opinia ta została sporządzona wyłącznie dla celów orzeczniczych a nie terapeutycznych (chociaż oczywiście i tak może być wykorzystana), a co za tym idzie musi być ona zgodna ze stanem faktycznym stwierdzonym na dzień jej wydania. Orzekany został poinformowany w Klinice [...], że w wyniku obserwacji powstanie dokument, który trafi do RWKL w [...] (opinia powstała ostatecznie [...] czerwca 2017 r., a co za tym idzie w dniu zakończenia obserwacji fizycznie jej nie było). Wojskowe komisje lekarskie udostępniają orzekanym wszelkie dokumenty związane z prowadzonymi postępowaniami na ich pisemny wniosek. Z takim wnioskiem zainteresowany do RWKL nie zwrócił się, a z treści opinii nie wynika w żaden sposób, czy został on poinformowany o jej treści. Teczka akt personalnych zawierająca komplet dokumentacji służbowej i opinii służbowych była przedmiotem analizy lekarzy i psychologów Kliniki [...] jak i lekarzy orzeczników. Komisja pierwszej instancji prawidłowo zastosowała przywołane wielokrotnie wyżej przepisy rozporządzenia MON z dnia 3 czerwca 2015 r. i § 67 pkt 2, który odpowiada kliniczne stwierdzonej przewlekłej reakcji adaptacyjnej, w załączniku 1 grupa II przepisów obowiązujących w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia odpowiada kategoria zdrowia N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Chybiony jest również zarzut, że orzekany pozbawiony był możliwości uczestniczenia w postępowaniu orzeczniczym, ponieważ aktywnie uczestniczył w postępowaniu orzeczniczym, stawiał się na wezwanie organów orzeczniczych celem przeprowadzenia badań i stawił się również celem wydania stosownej opinii do WIM CSK MON w [...]. Dodano, że istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia orzekanego, tak jak jest to w typowym badaniu lekarskim lekarza z NFZ, ale rozstrzygnięcie o zdolności orzekanego do służby wojskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.) zdolność psychiczną i fizyczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska wydając w tej sprawie orzeczenie, które jest decyzją. Od jej orzeczenia służy zatem odwołanie, a następnie od orzeczenia wydanego w wyniku odwołania – skarga do sądu administracyjnego. Orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza do jednej z kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej (art. 5 ust. 7 ww. ustawy).

Należy zaznaczyć, że kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej przez sąd administracyjny w powyższym zakresie ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jej badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach aktów wykonawczych regulujących te kwestie, a nadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby wojskowej.

Podkreślić należy, że tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postepowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 ze z.), ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory k.p.a. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań. Sąd zaś kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej była słuszna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji.

Zgodnie z § 9 rozporządzenia, podmiot kierujący dołącza do skierowania do wojskowej komisji lekarskiej posiadane dokumenty, które dotyczą stanu zdrowia żołnierza zawodowego i mogą mieć znaczenie dla ustalenia związku choroby lub ułomności z zawodową służbą wojskową, a w myśl § 17 ust. 1 rozporządzenia, wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 9, w szczególności na podstawie:

1) odpisu przebiegu zawodowej służby wojskowej z akt personalnych żołnierza zawodowego;

2) informacji o warunkach i przebiegu służby wojskowej dla celów wojskowych komisji lekarskich;

3) historii chorób leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego;

4) wyników pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby;

5) karty badań profilaktycznych i okresowych;

6) książki zdrowia żołnierza zawodowego;

7) informacji zawartej w pisemnym oświadczeniu żołnierza zawodowego;

8) akt postępowania powypadkowego.

Z kolei według § 23 ust. 2, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...], rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów.

Z powyższego przepisu wynika, że organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia ponownych badań lekarskich oraz specjalistycznych i orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a jedynie w razie potrzeby, może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom ze skargi, organ podjął niezbędne kroki do wyjaśnienia sprawy, w wystarczający sposób zebrał i prawidłowo ocenił w swobodny, a nie w dowolny sposób materiał dowodowy oraz w sposób przekonywający uzasadnił też swoje rozstrzygnięcie.

Należy w tym miejscu wskazać skarżącemu, że istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia (tak jak w typowym badaniu lekarskim), ale rozstrzygnięcie o zdolności do służby wojskowej. Wiedza medyczna służy w tym wypadku do kwalifikacji stanu zdrowia do jednej z kategorii zdolności w ramach określonej grupy.

Wbrew zarzutowi ze skargi, RWKL i CWKL dysponowały dokumentacją lekarską z NZOZ Lekarskiej Spółdzielni Pracy "[...]", jak również zaświadczeniem lekarskim z dnia [...] sierpnia 2017 r. wystawionym przez lekarza psychiatrę A. B. Powziąwszy jednak wątpliwości co do rozpoznania przedstawionego powyżej w zestawieniu z orzeczeniem RWKL, postanowiono wystąpić do Konsultanta Krajowego ds. obronnych w dziedzinie Psychiatrii prof. dr hab. n. med. A. F. o wydanie opinii w przedmiotowej sprawie, w szczególności, czy ustalone w zaskarżonym orzeczeniu RWKL w [...] rozpoznanie: przewlekła reakcja adaptacyjna – § 67 pkt 2 ma wystarczające podstawy diagnostyczne oraz czy stan zaawansowania schorzenia stanowi przyczynę niezdolności do zawodowej służby wojskowej na podstawie załącznika Nr 1 grupa II wskazanego już wyżej rozporządzenia. Przekazała również komplet dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym m.in. o której skarżący twierdzi, że nie była uwzględniona przy wydawaniu orzeczenia, a mianowicie z NZOZ LSP "[...]" w [...] gdzie skarżący był leczony m.in. w okresie od dnia [...] sierpnia 2016 r. do [...] sierpnia 2017 r. a także zaświadczenia wystawionego z dnia [...] sierpnia 2017 r. W oparciu o analizę całości zgromadzonej dokumentacji orzeczniczo – lekarskiej, prof. dr hab. n. med. A. F. wydał opinię z dnia [...] października 2017 r. w której stwierdził, że rozpoznanie przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w [...] przedłużonej reakcji adaptacyjnej – § 67 pkt 2, ma wystarczająco udokumentowane podstawy diagnostyczne i spełnia kryteria dla tego rozpoznania. Zatem za chybiony uznać należy zarzut, że organ II instancji pominął dokumenty lekarskie złożone przez orzekanego w postępowaniu orzeczniczym. W tym miejscu zauważyć należy, że skarżący nie zgadza się z merytoryczną stroną wydanych przez specjalistów opinii, natomiast nie przedkłada żadnych dokumentów medycznych dyskwalifikujących owe opinie i rację należy przyznać organowi, że dysponując z jednej strony wyczerpującą opinię psychiatryczno –psychologiczną wydaną na podstawie 12-dniowej obserwacji klinicznej skarżącego przez doświadczony i w najwyższym stopniu kompetentny zespół psychiatryczno – psychologiczny Kliniki [...] CSK MON, który miał wgląd w całość dokumentacji medycznej jak i służbowej orzekanego, a z drugiej strony skąpą i mało czytelną dokumentację medyczną z NZOZ LSP "[...]" prowadzoną przez jednego psychiatrę, bez jakichkolwiek badań psychologicznych i wglądu w dokumentację służbową skarżącego (czyli, biorąc pod uwagę specyfikę specjalności, jedynie na podstawie subiektywnego wywiadu lekarskiego), CWKL w [...] uznała dokumentację medyczną powstałą w wyniku postępowania orzeczniczo – lekarskiego komisji pierwszej instancji za daleko bardziej kompletną i wiarygodną dla potrzeb orzecznictwa wojskowo – lekarskiego.

Rację należy przyznać skarżącemu, że zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi do § 67 pkt 2 załącznika nr 1, przez reakcję adaptacyjną przedłużoną należy rozumieć przypadki, "które mimo leczenia i innych oddziaływań readaptacyjnych, trwających 6 – 9 miesięcy, nie rokują istotnej poprawy", jednakże nie sposób zgodzić się z zarzutem, iż organy obu instancji zupełnie zaniechały dokonania jakichkolwiek ustaleń w tej kwestii i wobec powyższego należało zastosować § 67 pkt 1 załącznika nr 1. Wszak w opinii Konsultanta Krajowego z dnia [...] października 2017 r. stwierdzono, iż "Objawy zaburzeń z reguły pojawiają się w okresie 1 miesiąca od zadziałania stresora a czas ich utrzymywania się za wyjątkiem (Przedłużonej reakcji depresyjnej F43.2) nie przekracza 6 miesięcy. Jeżeli objawy utrzymują się powyżej tego okresu należy rozpoznawać przedłużoną reakcję adaptacyjną lub należy ustalić inne rozpoznanie, zgodnie z występującymi kryteriami diagnostycznymi (...) Natomiast przez przedłużoną reakcję adaptacyjną określa się łagodny stan depresyjny występujący w reakcji na przedłużone narażenie na stresującą sytuację o czasie trwania nie przekraczającym dwóch lat. (...) Nie ma żadnych wystarczających gwarancji, że orzekany w przypadku wystąpienia ponownej sytuacji psychologicznej trudnej w warunkach służby wojskowej będzie w stanie poradzić sobie z nią, skoro jego mechanizmy adaptacyjno – kompensacyjne nie są w pełni sprawne. Brak jest merytorycznych przesłanek przed wszystkim na obowiązujące kryteria czasowe utrzymywania się objawów psychopatologicznych dla przyjęcia rozpoznania krótkotrwałej reakcji adaptacyjnej par. 67 pkt.1". Zatem wymieniony biegły w całej rozciągłości potwierdza – uzasadnione, wbrew twierdzeniu skarżącego – rozpoznanie postawione w obszernej opinii psychiatryczno – psychologicznej z dnia [...] czerwca 2017 r. po 12-dniowej obserwacji skarżącego zespół psychiatryczno – psychologiczny Kliniki [...] CSK MON, co znalazło również swój wyraz w orzeczeniu RWKL i CWKL.

Ponadto rzekome nieścisłości faktograficzne z życia orzekanego zawarte – zdaniem skarżącego – w opinii z dnia [...] czerwca 2017 r., po pierwsze absolutnie nie muszą świadczyć o jej nierzetelności, bowiem nie można wykluczyć, że sam skarżący przedstawiał w wywiadach takie stanowisko, zaś po drugie rzutują jedynie na ocenę kliniczną skarżącego. Dodać również należy, że Konsultant Krajowy w wystawionej przez siebie opinii stwierdził, że skarżący przyjął postawę obronną, mającą na celu przedstawienie siebie w bardziej korzystnym świetle. W konsekwencji uniemożliwiało to dokonanie oceny wyników testu MMPI II.

Wskazać również należy, że w dniu [...] maja 2017 r., kiedy skarżący opuścił Klinikę, opinia z dnia [...] czerwca 2017 r. jeszcze – co jest oczywiste – nie istniała i skarżący miał prawo zwrócić się pisemnie do RWKL o jej udostępnienie celem zapoznania się z nią, lecz nie uczynił tego.

Faktem jest, że badania EEG i MR nie zostały wykonane, lecz nie można z tego czynić zarzutu organowi, skoro skarżący nie zgodził się na ich przeprowadzenie i nie jest rzeczą Sądu podważanie stanowiska organu, że brak ów nie ma znaczenia dla celów orzeczniczych, a stawia jedynie skarżącego w gorszej sytuacji klinicznej. Podobnie rzecz się ma co do braku w aktach sprawy całości testów psychologicznych, bowiem – i co trafia do przekonania Sądu – jest to sytuacja bardziej przekonywującą, aniżeli w której jeden lekarz wydaje opinię bez jakichkolwiek badań obiektywnych, a oparta jedynie na subiektywnej relacji skarżącego.

Nie można się również zgodzić ze skarżącym o braku możliwości uczestniczenia w postępowaniu orzeczniczym, bowiem brał on w nim aktywny udział poprzez stawianie się na wezwanie organów celem przeprowadzenia stosownych badań, czy też wydania opinii.

Reasumując, w tej sytuacji należy uznać – w ocenie Sądu – wszystkie zarzuty ze skargi za chybione, zaś rozpoznana u skarżącego przewlekła reakcja adaptacyjna, odpowiada § 67 pkt 2 grupa II załącznika nr 1 rozporządzenia, co skutkuje uznaniem go za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302), należało orzec jak w sentencji wyroku.