Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2058/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. W. i B. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu dotyczącego prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej we W. z dnia 17 września 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 31 lipca 2013 r. znak [...] uznające za nieuzasadniony zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, zgłoszony przez M. i B., małżeństwo W. (dalej: strona, skarżący, zobowiązani) w postępowaniu egzekucyjnym, wszczętym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 6 czerwca 2013 r. nr [...], [...], [...] i [...], obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego M.W., na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...] z dnia 25 sierpnia 2004 r., obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Zawiadomieniem z dnia 19 maja 2005 r. dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej. Zobowiązany zawiadomienie to odebrał osobiście dnia 19 maja 2005 r. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 30 czerwca 2006 r. znak [...] umorzył na podstawie art. 59 § 3 w zw. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966r. (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.) postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych.

W dniu 3 kwietnia 2009 r. w związku z ujawnieniem nowych składników majątkowych skarżącego, organ egzekucyjny wystawił nowe tytuły wykonawcze nr [...], [...], [...], SM6/158/09, obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę i zawiadomieniami z dnia 19 sierpnia 2009 znak [...] i z dnia 19 kwietnia 2010 r. znak [...] dokonał zajęć wynagrodzenia za pracę. W dniu 23 kwietnia 2009 r. poborca skarbowy zastosował środek egzekucyjny w postaci egzekucji z pieniędzy. W dniu 16 lipca 2009 r. w sprawie o sygn. akt I Co [...]toczącej się w Sądzie Rejonowym w L., skarżący wyjawił majątek, ale w złożonym wykazie nie ujawnił majątku, podlegającego zajęciu.

Następnie w 2013 r. ujawniono majątek ruchomy nabyty przez oboje skarżących na prawach małżeńskiej wspólności majątkowej. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2013 r. znak [...] organ egzekucyjny umorzył postępowania egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 3 kwietnia 2009r. nr [...], [...], [...], [...] wystawionych na skarżącego, celem wystawienia tytułów wykonawczych na oboje małżonków i prowadzenia egzekucji z majątku wspólnego.

W dniu 6 czerwca 2013 r. organ egzekucyjny wystawił na oboje skarżących tytuły wykonawcze nr [...], [...], [...], [...]. Tytuły wykonawcze zostały doręczone skarżącym w dniu 21 czerwca 2013 r.

W pismach datowanych w nagłówkach na 17 czerwca 2013 r. i 28 czerwca 2013 r. skarżący podnieśli zarzut przedawnienia dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym należności.

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2013 r. nr [...] organ egzekucyjny nie uznał zarzutu przedawnienia obowiązku w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 6 czerwca 2013 r. o nr [...], [...], [...], [...].

Skarżący w ustawowym terminie złożyli na powyższe postanowienie zażalenie, w uzasadnieniu którego podnieśli, że w ich ocenie dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązanie podatkowe przedawniło się w 2010 r., tj. po pięciu latach od dnia przerwania biegu przedawnienia, co w ich ocenie nastąpiło w dniu 19 maja 2005 r. i w związku z tym kolejne czynności egzekucyjne zostały dokonane już po przedawnieniu zobowiązania podatkowego.

Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia 17 września 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy ww. postanowienie.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej przytaczając treść art. 70 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749; dalej: O.p.) wskazał, że zastosowania środka egzekucyjnego każdorazowo przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i termin ten rozpoczyna ponowny bieg. Ponadto na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. z 2002 r., Nr 155, poz. 1287 ze zm.) bieg terminu przedawnienia płatności należności objętych restrukturyzacją ulega zawieszeniu na okres od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. W sprawie zaś kilkukrotne przerwanie i zawieszenie biegu terminu przedawnienia nie dopuściły do upływu tego terminu.

Dyrektor Izby Skarbowej przytaczając zaistniałe w postępowaniu egzekucyjnym zdarzenia wskazał, że termin płatności zobowiązania za grudzień 2001 r. przypadał na dzień 25 stycznia 2002 r., dlatego też pierwotny termin przedawnienia przypadłby na koniec 2007 r. W sprawie w okresie od 13 marca 2002 r. do 10 października 2002 r. i od 7 listopada 2002 r. do 19 kwietnia 2004 r. bieg terminu przedawnienia ulegał jednak zawieszeniu, z uwagi na decyzję ratalną (z dnia 13 marca 2002 r. nr [...] z terminem płatności ostatniej raty na 10 października 2002 r.) i toczące się postępowanie restrukturyzacyjne. W związku z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, przesunął się on wówczas na dzień 7 stycznia 2010 r.

Następnie w sprawie nastąpiło w dniu 19 maja 2005 r. przerwanie biegu terminu przedawnienia (a więc termin rozpoczął swój bieg na nowo od dnia 20 maja 2005 r.), na skutek zastosowania środka egzekucyjnego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 19 maja 2005 r. zawiadomieniem nr [...], wystawionym między innymi na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] z dnia 25 sierpnia 2004 r., które obejmowały zaległość w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001 r., skutecznie zajęto prawo majątkowe, stanowiące wierzytelność pieniężną z tytułu sprzedaży samochodu marki Daewoo Nexia. Skarżący ww. zawiadomienie o zajęciu odebrał osobiście w dniu 19 maja 2005 r. Zgodnie z art. 70 § 4 O.p., obowiązującym od 1 września 2005 r., po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W związku z tym, nowy, pięcioletni termin przedawnienia rozpoczął bieg od dnia 20 maja 2005 r.

Dalej w sprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. nastąpiło kolejne przerwanie biegu terminu przedawnienia (a więc termin rozpoczął swój bieg na nowo od dnia 24 kwietnia 2009 r.), na skutek zastosowania kolejnego środka egzekucyjnego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 30 czerwca 2006 r. postanowieniem znak [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w związku z bezskutecznością egzekucji umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów nr [...], [...] i [...]. Po upływie blisko trzech lat, w związku z ustaleniem, że skarżący posiada nowe składniki majątku, w dniu 3 kwietnia 2009 r. ponownie wystawiono cztery tytuły wykonawcze: nr [...], [...], [...] oraz [...], które skarżący odebrał w dniu 22 kwietnia 2009 r. Na podstawie tych tytułów wykonawczych, w dniu 23 kwietnia 2009 r. poborca skarbowy zastosował środek egzekucyjny w postaci egzekucji z pieniędzy. Z tego powodu nowy pięcioletni termin przedawnienia rozpoczął bieg od dnia 24 kwietnia 2009 r.

Z uwagi na powyższe, w ocenie organu, zarzut przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r. zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym skierowanym w 2013 r. do majątku obojga skarżących, jest bezpodstawny.

W dniu 21 października 2013 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu skargę, wnioskując w jej treści o zasądzenie kosztów oraz: - zmianę postanowienia poprzez umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie obowiązku podatkowego objętego tytułami wykonawczymi będącymi podstawą prowadzenia tego postępowania egzekucyjnego, tj. na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.; - uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, tj. wpisania w dniu 22 lipca 2013 do księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą we L. hipoteki przymusowej; ewentualne: - uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego.

W uzasadnieniu wskazali, że podatnikiem podatku od towarów i usług w badanym okresie był jedynie skarżący, który prowadził działalność gospodarczą. Zobowiązanie, którego dotyczy toczące się postępowanie egzekucyjne wynika z deklaracji złożonej przez skarżącego. Natomiast organ I instancji nigdy nie wydał decyzji stwierdzającej odpowiedzialność skarżącej za zobowiązanie podatkowe męża z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r.

Skarżący zarzucają także, że w sprawie równolegle prowadzone są dwa postępowania egzekucyjne o tą samą zaległość podatkową. Jedno na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na skarżącego, drugie na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na oboje małżonków. Tytuły na samego skarżącego zostały wystawione w dniu 3 kwietnia 2009 r. Postępowanie prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych zostało umorzone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z 14 czerwca 2013 r. Nowe tytuły wykonawcze wystawione zostały już w dniu 6 czerwca 2013, a więc jeszcze przed umorzeniem poprzedniego postępowania. Oznacza to, że o te same wierzytelności toczyły się równolegle dwa postępowania egzekucyjne. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1888/10 podnieśli, że wydanie drugiego tytułu wykonawczego i prowadzenie postępowania w oparciu o ten tytuł było nieuprawnione. Dlatego postępowanie egzekucyjne wywołane przez ten tytuł wykonawczy, winno być umorzone - jako bezprzedmiotowe. Umorzenie go winno zaś skutkować uchyleniem dokonanych w tym postępowaniu czynności egzekucyjnych.

Ponad tytuły wykonawcze, które stanowiły podstawę do prowadzenia niniejszego postępowania egzekucyjnego zostały wystawione już po upływie terminu przedawnienia objętych nimi zobowiązań. Organy pomijają bowiem fakt, że część czynności egzekucyjnych była uchylana przez organy w II instancji. W związku z tym, w ocenie skarżących, takie czynności nie mogły wywołać skutków prawnych. Skarżący powołali się tu na okoliczność, że uchylone zostały zajęcia z 7 października 2009 r. dotyczące zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 na poczet należności w podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r., objętych tytułem wykonawczym [...] z 4 września 2009 r. i nr [...] z 3 kwietnia 2009 r. Również kolejne tytuły wykonawcze, w ocenie skarżących, wystawiane były już po upływie terminu przedawnienia zobowiązania.

Skarżący zarzucili nadto, że dokonywane przez organ egzekucyjny w 2009 r. i 2010 r. czynności egzekucyjne były czynnościami pozornymi. Zajmowano bowiem wynagrodzenie za pracę skarżącego, choć nie pozostawał on w stosunku pracy i nie otrzymywał wynagrodzenia, o czym organ egzekucyjny wiedział.

Niezależnie od powyższego tytuły wykonawcze wystawione w niniejszym postępowaniu zawierają szereg niewypełnionych lub nieprawidłowo wypełnionych rubryk. Nie pozwala to na identyfikację i przypisanie poszczególnych ich stron do konkretnych tytułów wykonawczych. Ponadto organ egzekucyjny wystawiając kolejne zawiadomienia i wezwania podaje ciągle tą samą wysokość należności głównej objętych tytułami wykonawczymi, które stanowiły podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego, choć skarżący w latach 2011-2013 dokonywał wpłat na te należności.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenia, w zakresie dotyczącym przedawnienia zobowiązania podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył także, że postępowanie w sprawie zarzutów jest postępowaniem wnioskowym. W przedmiotowej sprawie rozpoznawany był zarzut przedawnienia należności i w tym zakresie wypowiedziały się organy obu instancji. Tymczasem w treści skargi skarżący wskazali dodatkowo na istnienie szeregu niewypełnionych lub nieprawidłowo wypełnionych druków tytułów wykonawczych oraz podnieśli kwestie związane z wysokością należności głównych objętych tytułami wykonawczymi. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt II FSK 407/10 (opubl. W CBOSA) Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że postępowanie w przedmiocie zarzutów może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Podstawą zgłoszonego przez skarżących zarzutu było tylko przedawnienie należności. W ocenie organu nie można na etapie skargi podnosić kolejnych zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy , że podstawą oceny może być jedynie zarzut przedawnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), ponieważ ten zarzut został przez stronę podniesiony w przewidzianym terminie. Słuszne jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że postępowanie w przedmiocie zarzutów może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Tym samym nowe zarzuty strony dotyczące braków tytułów wykonawczych oraz wielkości zobowiązania nie mogą wywołać skutków procesowych. Nie można bowiem organowi egzekucyjnemu zarzucać naruszenia obowiązującego w tym zakresie prawa, skoro we wniesionym w postępowaniu egzekucyjnym środku zaskarżenia nie podniesiono tej okoliczności.

Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. A stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie m.in. art. 33 § 1 pkt 1 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

W sprawie zasadnie powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06 wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, że w sytuacji gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym (a tak jest w niniejszym przypadku) nie wydaje się odrębnych postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela.

Jako uzasadnione ocenia Sąd stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 6 czerwca 2013 r. nr [...], [...], [...], [...] nie uległy przedawnieniu. Wbrew stanowisku strony skarżącej zobowiązanie podatkowe za ww. okres nie przedawniło się w 2010 r., tj. pięć lat od dnia przerwania biegu przedawnienia, które miało miejsce w dniu 19 maja 2005 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że w sprawie zaistniały zdarzenia mające wpływ na bieg terminu przedawnienia.

Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie do art. 70 § 2 pkt 1 O.p. (w brzmieniu z 2002 r.) bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 48 § 1 pkt 1 i 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej. Z kolei zgodnie z art. 70 § 4 O.p. § 4. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Prawidłowo przyjął Dyrektor Izby Skarbowej, że w sprawie zastosowanie winien mieć art. 70 § 4 O.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2005 r., nr 143, poz. 1199): "Do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 70 § 4 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą." Oznacza to, że ponowny bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed 1 września 2005 r. należało liczyć od następnego dnia po dokonaniu czynności egzekucyjnej, a nie od dnia następnego po zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Ani cytowany przepis, ani inne postanowienia tej ustawy nie nawiązywały do uprawnień wynikających wcześniej dla dłużników podatkowych z art. 20 § 2 ustawy o zmianie Ordynacji podatkowej z 2002 r. Wprowadził on zasadę bezpośredniego działania nowego prawa (tempus regit actum), w kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych, powstałych przed wejściem w życie tejże ustawy nowelizującej. Jeżeli zatem zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się do dnia wejścia w życie nowelizacji (1 września 2005 r.), to w świetle obowiązującego po tej dacie art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa należy również ustalać, od kiedy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczął biec na nowo i to także w przypadku jego przerwania przed dniem 1 września 2005 r. Stanowisko to uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki z 16 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 668/06, publ. Lex nr 338485 oraz z 14 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1000/09, publ. LEX nr 745413). (za wyrokiem NSA z dnia 20 grudnia 2013 r. , sygn. akt II FSK 2954/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

Zauważyć również należy, że z art. 67 § 1 u.p.e.a. wynika zaś, że podstawę zastosowania środków egzekucyjnych stanowi: zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu. Doręczenie zobowiązanemu wymienionego zawiadomienia albo jednego z wymienionych protokołów oznacza zawiadomienie podatnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego, a zatem spełnienie przesłanki, od której art. 70 § 4 ord. pod. uzależnia przerwanie biegu przedawnienia. Natomiast fakt, że "... w rzeczywistości nie dokonano żadnej egzekucji z rachunku bankowego" (str.13), z uwagi na brak środków na koncie zobowiązanego nie może być utożsamiany z naruszeniem art. 70 § 4 ord. pod., poprzez brak wystąpienia okoliczności powodującej przerwanie biegu przedawnienia (por. wyrok z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 2063/09, CBOSA). (za wyrokiem NSA z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2337/10, dostępne CBOSA). Nadto skutek uchylenia czynności egzekucyjnych nie rozciąga się wstecz, tym samym konsekwencje wywołane przez zastosowane środki egzekucyjne jeszcze przed uchyleniem czynności egzekucyjnej, a odnoszące się do zobowiązań podatkowych, pozostają w mocy.

Stosownie do art. 14 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. z 2002 r., nr 155, poz. 1287 ze zm.) wszczęte postępowania egzekucyjne oraz karne skarbowe podlegają zawieszeniu do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1. (ust. 2), a bieg terminu przedawnienia płatności należności objętych restrukturyzacją ulega zawieszeniu na okres od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 (ust. 3).

W sprawie termin płatności zobowiązania za grudzień 2001 r. przypadał na 25 styczeń 2002 r., a zatem ustawowy termin przedawnienia zobowiązania winien nastąpić z końcem 2007 r. Bieg terminu przedawnienia ulegał jednak zawieszeniu i przerwaniu:

- W okresie od 13 stycznia 2002 r. do 10 października 2002 r. bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu z uwagi na wydanie decyzji o rozłożeniu zaległości na raty (decyzja z dnia 13 marca 2002 r. nr [...] z terminem płatności ostatniej raty 10 październik 2002 r.)

- W okresie od 7 listopada 2002 r. do 19 kwietnia 2004 r. termin przedawnienia nie biegł z uwagi na zawieszenie związane z postępowaniem restrukturyzacyjnym (decyzją z dnia 19 kwietnia 2004 r. nr [...] umorzono postępowanie restrukturyzacyjne z uwagi na niedotrzymanie warunków restrukturyzacji określonych w decyzji z dnia 29 listopada 2002 r. nr [...]).

- W dniu 19 maja 2005 r. doszło do przerwania biegu przedawnienia, który zaczął biec na nowo od dnia 20 maja 2005 r. (art. 70 § 4 O.p.). 25 sierpnia 2004 r. wystawiono tytuły wykonawcze nr [...], [...], [...] (doręczony skarżącemu 6 października 2004 r.). 19 maja 2005 r. zajęto prawo majątkowe – wierzytelność pieniężną z tytułu sprzedaży samochodu (zawiadomienie o zajęciu nr [...] doręczone stronie 19 maja 2005 r.).

- 30 czerwca 2006r. postępowanie egzekucyjne zostało umorzone z uwagi na jego bezskuteczność (postanowienie nr [...]).

- 23 kwietnia 2009 r. doszło do kolejnego przerwania biegu terminu przedawnienia, który zaczął biec na nowo od dnia 24 kwietnia 2009 r.

3 kwietnia 2009 r. (przed upływem przedawnienia) w związku z ujawnieniem składników majątkowych zostały wystawione nowe tytuły wykonawcze nr [...], [...], [...], [...] (doręczone 22 kwietnia 2009 r.). W dniu 23 kwietnia 2009 r. zastosowany został środek egzekucyjny w postaci egzekucji z pieniędzy. Egzekucja z pieniędzy trwała do 18 maja 2012 r. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych zostało umorzone 14 czerwca 2013 r. (postanowienie nr [...]).

W 2013 r. został ujawniony majątek wspólny małżonków i wystawiono 6 czerwca 2013 r. nowe tytuły wykonawcze – na oboje małżonków (nr [...], [...], [...], [...]). Tytuły zostały wystawione i doręczone (dnia 21 czerwca 2013 r.) przed upływem terminu przedawnienia.

W ocenie Sądu przedstawione wyżej okoliczności potwierdzają zasadność stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej, że obowiązek objęty tytułami wykonawczymi [...], [...], [...], [...] nie uległ przedawnieniu.

W zakresie zarzutów związanych z równoległym prowadzeniem dwóch postępowań egzekucyjnych dotyczących tej samej należności, to wskazać należy, że w sprawie doszło do nieprawidłowości, ponieważ tytuły wykonawcze na oboje małżonków został wystawiony przed formalnym zakończeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na małżonka. Jednakże organ egzekucyjny nieprawidłowość powyższą wyeliminował, ponieważ niezwłocznie postępowanie prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...]. Nadto egzekucja na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...] została wszczęta po umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z 2009 r.

Wobec nie stwierdzenia naruszeń, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.