Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2972/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 365 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 672
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 24 maja 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2431/16 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2431/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia, uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2016 r.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o., o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r., stwierdzające nieważność postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r., zawieszającego postępowanie administracyjne w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji do mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych zlokalizowanej przy ul. K. [...] w W. prowadzonej przez [...] Sp. z o.o., eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. W ocenie organu fakt złożenia wniosku o pozwolenie zintegrowane do Marszałka Województwa Mazowieckiego jest niewystarczającą przesłanką do uznania postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego za zagadnienie wstępne, a tym samym zawieszenia postępowania w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji, gdyż uniemożliwiałoby to stosowanie środków karno - administracyjnych w przypadku braku pozwoleń środowiskowych. Zdaniem organu postępowanie w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji stanowi odrębne postępowanie. Brak rozstrzygnięcia w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego nie stanowi bowiem bezwzględnej przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie w postępowaniu w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji. W niniejszym postępowaniu zależność między wskazanymi postępowaniami ogranicza się do faktu, że od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego będzie zależało, czy rozstrzygnięcie w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji będzie pozytywne bądź negatywne. Powyższe oznacza zdaniem organu, że koniecznym było stwierdzenie nieważności postanowienia o zawieszeniu postępowania z uwagi na jego wydanie bez podstawy prawnej.

Rozpoznając skargę na w/w postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że ocena, iż wydane w postępowaniu zwykłym postanowienie o zawieszeniu postępowania wszczętego w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji zostało wydane bez podstawy prawnej jest wynikiem błędnej wykładni przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Sąd zgodził się ze skarżącą, że organ nadzoru myli zagadnienie ewentualnego braku przesłanek do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania z zagadnieniem braku podstawy prawnej do działania przez organ administracji. Okoliczność braku podstawy prawnej, która stanowi kwalifikowaną wadę rozstrzygnięcia zachodzi jedynie wówczas, gdy albo nie istnieje przepis prawa, który uprawnia organ administracji do działania, albo też przepis prawa istnieje, ale nie spełnia wymagań do działania organów administracji. Nie ma wątpliwości co do tego, że w obowiązującym porządku prawnym istnieje przepis prawa tj. art. 94 § 1 pkt 4 K.p.a., który pozwala na zawieszenie postępowania administracyjnego w określonych w nim sytuacjach. Ocena czy określone w przepisie przesłanki do zawieszenia postępowania zostały w sprawie spełnione, nie wiąże się więc z kwestią braku podstawy prawnej, gdyż organ administracji dysponował przepisem prawa, który upoważniał go do działania, a z kwestią prawidłowości zastosowania tego przepisu. Ewentualne nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. nie jest więc działaniem bez podstawy prawnej, a co najwyżej naruszeniem przepisu prawa procesowego. Nieprawidłowe zastosowanie przepisu prawa przez organ, by mogło stanowić przesłankę do rozważania wady kwalifikowanej postanowienia, uzasadniającej stwierdzenie jego nieważności musiałoby stanowić rażące naruszenie prawa.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie można kierując się powyższymi kryteriami uznać, że doszło do oczywistego naruszenia prawa, którego skutki nie są do pogodzenia z zasadami praworządności, bowiem organ nie wykazał, że do oczywistego naruszenia prawa doszło. Zdaniem Sądu ze względu na przesłanki określone w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w sytuacji, gdy toczyło się postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia zezwolenia zintegrowanego, zainicjowane przez stronę skarżącą w terminie umożliwiającym właściwemu organowi wydanie rozstrzygnięcia na czas, a co istotne przed wszczęciem postępowania o wstrzymanie użytkowania instalacji, niewątpliwie istniał związek między będącymi w toku postępowaniami, co wyklucza oczywistość naruszenia tego przepisu. Odmienne stanowiska skarżącej i organu odnośnie związku między rozstrzygnięciem w sprawie o wydanie pozwolenia a postępowaniem w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji prowadzą do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić, że doszło w sposób oczywisty do ewentualnego naruszenia przesłanek umożliwiających zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Brak oczywistości naruszenia wyklucza zaś możliwość przypisania rozstrzygnięciu wady kwalifikowanej o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z pewnością o braku oczywistości naruszenia tego przepisu świadczy również potrzeba uwzględnienia, że powstały związek między toczącymi się postępowaniami wynikał z przyczyn niezależnych od strony postępowań, a był rezultatem niezachowania terminu do rozstrzygnięcia sprawy przez organ właściwy do wydania pozwolenia. Zdaniem Sądu skutkuje to tym, że wywołanych przez postanowienie o zawieszeniu postępowania skutków nie można uznać za niemożliwe do pogodzenia z wymaganiami praworządności.

Zdaniem Sądu organ nadzoru naruszył również inne przepisy postępowania tj. art. 7 i 77 § 1 K.p.a., bowiem nie wyjaśnił dostatecznie sprawy, której przedmiotem było zbadanie istnienia przesłanek nieważnościowych. Organ nie ustalił, czy nie zachodzą inne niż określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przesłanki, co uniemożliwia sądowi wydanie rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania administracyjnego w tej sprawie.

Skargę kasacyjną od w/w wyroku wniósł Główny Inspektor Ochrony Środowiska, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

1. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie i błędne uznanie, że:

- w przedmiotowej sprawie Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie mógł zastosować przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w sytuacji, gdy wobec braku spełnienia przesłanek warunkujących zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. nie istniała podstawa prawna do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, a wydanie postanowienia w przedmiotowej sprawie było niedopuszczalne, co z kolei implikowało konieczność zastosowania przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska instytucji znajdującej oparcie w przepisie art. 156 § 2 pkt 2 K.p.a.

- w przedmiotowej sprawie organ administracji publicznej nieprawidłowo stwierdził z urzędu nieważność postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, w sytuacji, gdy postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska było obarczone wadą, stąd Główny Inspektor Ochrony Środowiska zobligowały był do usunięcia z obrotu prawnego wadliwego postanowienia,

2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie i błędne uznanie, że organ nie wyjaśnił dostatecznie sprawy, której przedmiotem było zbadanie istnienia przesłanek nieważnościowych, w sytuacji, gdy zdaniem organu przesłanki zostały wyjaśnione dostatecznie w rozpatrywanym przez organ zakresie.

Wskazując na powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. okazał się niezasadny. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że organ wadliwie skonstruował powyższy zarzut, bowiem podnosząc w jego ramach naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. wadliwie powiązał je z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który nie dotyczy przepisów postępowania, lecz przepisów materialnoprawnych. Niezależnie od powyższego uchybienia, nawet gdyby zarzut ten został sformułowany w poprawny sposób poprzez powołanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie mógłby odnieść zamierzonego skutku. Sąd I instancji zasadnie bowiem wskazał na specyfikę postępowania nieważnościowego, w toku którego organ nie rozstrzyga ponownie sprawy administracyjnej, a jedynie bada zaskarżony akt pod kątem kwalifikowanych wadliwości materialnoprawnych wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 K.p.a.

W niniejszej sprawie istotne jest, że wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego z urzędu, organ nie mógł ograniczyć się do badania decyzji wydanej w postępowaniu jurysdykcyjnym pod kątem wyłącznie jednej z przesłanek stwierdzenia nieważności, a zatem określonego rodzaju wadliwości, lecz zobowiązany był zweryfikować tę decyzję w świetle wszystkich przesłanek określonych w w/w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 K.p.a. Obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpoznanie istoty sprawy, w tym przypadku - zbadanie wszystkich podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 1994 r. w sprawie III SA 1111/93, ONSA 1995/3/120). Oznacza to, że przedmiotem postępowania nieważnościowego jest analiza zaskarżonego aktu przez organ pod kątem wszystkich wad materialnoprawnych uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, a uchybienie w tym zakresie poprzez ograniczony zasięg przedmiotowy tego postępowania świadczy o wadliwości postępowania wyjaśniającego. Z taką wadliwością, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu administracyjnym, bowiem organ właściwy do prowadzenia postępowania nieważnościowego ograniczył weryfikację decyzji wyłącznie do podstawy stwierdzenia nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W sytuacji, w której Sąd I instancji zakwestionował stanowisko organu o istnieniu przesłanki stwierdzenia nieważności określonej tym przepisem, brak wypowiedzi organu w kwestii pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. uniemożliwiał Sądowi umorzenie postępowania administracyjnego, a zarazem uzasadniał sformułowanie wskazań co do dalszego postępowania.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Podobnie jak poprzedni zarzut ten został sformułowany wadliwie, bowiem w ramach powołanej podstawy skargi kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a zatem naruszenia przepisów postępowania, w sytuacji gdy zarzut ten odnosi się do naruszenia przepisów materialnoprawnych. Niezależnie od powyższego, nawet prawidłowo skonstruowany zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie mógłby odnieść zamierzonego skutku. Stanowisko takie łączy się z koniecznością wyjaśnienia pojęcia "zagadnienia wstępnego". Przez pojęcie to rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący to postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. Przy ocenie, czy dana kwestia stanowi zagadnienie wstępne niezbędne jest uprzednie ustalenie związku pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania a zagadnieniem wstępnym.

Przedmiotem jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego w sprawie było wstrzymanie użytkowania instalacji do mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że postępowanie wyjaśniające w w/w postępowaniu opartym na podstawie art. 365 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672 ze zm. - dalej p.o.ś.) ogranicza się do ustalenia, czy podmiot użytkujący instalację posiada na to użytkowanie pozwolenie zintegrowane, czy też nie. Stwierdzenie posiadania takiego pozwolenia uniemożliwia wstrzymanie przez organ użytkowania instalacji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 410/09, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestia ta nie jest jednak tak oczywista. W praktyce może bowiem okazać się, że podmiot korzystający ze środowiska już przed wszczęciem postępowania dotyczącego wstrzymania użytkowania instalacji albo w jego trakcie złoży wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Wykładnia art. 365 ust. 1 p.o.ś. nie powinna zatrzymać się na wykładni gramatycznej, prowadzącej do wniosku, że dla oceny spełnienia przesłanek określonych tym przepisem istotna jest data wydania decyzji. Dla interpretacji przepisu art. 365 ust. 1 p.o.ś. należy bowiem zastosować wykładnię celowościową i systemową, nie zaś wyłącznie wykładnię językową (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 341/06, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zauważyć, że stanowisko dostrzegające związek pomiędzy postępowaniem dotyczącym wydania pozwolenia zintegrowanego a postępowaniem w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji, uzasadniający zawieszenie postępowania w przedmiocie użytkowania instalacji w sytuacji, gdy w toku tego postępowania wyjdzie na jaw, że został w ustawowym terminie złożony wniosek o wydanie pozwolenia, reprezentowany jest również w doktrynie, gdzie wskazuje się, że zwłaszcza jeżeli jest prowadzone postępowanie w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego, a nie występują zagrożenia dla środowiska w znaczących rozmiarach, to brak będzie racjonalnych przesłanek przemawiających przeciwko zawieszeniu w takiej sytuacji postępowania w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji (por. K. Gruszecki, Komentarz do ustawy - Prawo ochrony środowiska, lex, stan prawny: 01.01.2016 r.). Taki pogląd prezentowany jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie wskazuje się, że jeżeli w toku postępowania okaże się, że podmiot prowadzący instalację, przed wszczęciem postępowania w trybie art. 365 p.o.ś. złożył wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego, organ ochrony środowiska powinien zawiesić prowadzone postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., do czasu wyjaśnienia zagadnienia wstępnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt IV SAB/Wa 200/13).

Odnosząc powyższe rozważania o charakterze ogólnym do stanu sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1101) pozwolenie zintegrowane strona powinna uzyskać z dniem 1 lipca 2015 r. Spółka złożyła wniosek o wydanie takiego pozwolenia w dniu 2 stycznia 2015 r., a okoliczność ta znana była organowi prowadzącemu postępowanie, co potwierdza protokół rozprawy administracyjnej z dnia 24 lipca 2017 r. Spółka nie uzyskała pozwolenia w ustawowym terminie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sytuacji gdy podmiot korzystający ze środowiska dopełnił wszystkich formalności celem uzyskania wymaganego pozwolenia zintegrowanego, nie może ponosić ujemnych skutków braku działania organów. Brak bowiem pozwolenia zintegrowanego ujawniony w toku postępowania w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji nie jest wynikiem zaniedbań ze strony prowadzącego instalację, lecz długotrwałości postępowania administracyjnego w tym zakresie, na co zasadnie zwrócił również uwagę Sąd I instancji. Negatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji w takim przypadku bez uprzedniego zawieszenia postępowania naruszałoby zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego odmiennie należy jednak traktować sytuację, gdy podmiot ubiegający się o pozwolenie zintegrowane wystąpił z takim wnioskiem już po formalnym wszczęciu postępowania w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji. Rację ma bowiem organ, że w takiej sytuacji wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego służyłby do zablokowania takiego postępowania.

W sprawie wymaga również podkreślenia, że organ administracji błędnie rozumie treść art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem wyraźnie wskazuje, że od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego będzie zależało, czy rozstrzygnięcie w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji będzie pozytywne bądź negatywne, a zatem nie dostrzega jednocześnie, że świadczy to o zależności postępowania w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji od wyniku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zagadnieniem wstępnym jest kwestia prawna, która ujawniła się w toku postępowania i dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki wydania decyzji. Z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie w oparciu o art. 365 ust. 1 p.o.ś., bowiem kwestia posiadania przez podmiot korzystający ze środowiska pozwolenia zintegrowanego jest wyłączną okolicznością badaną w toku tego postępowania. Treść rozstrzygnięcia organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego w oparciu o wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji do przetwarzania odpadów.

Mając na uwadze przedmiot niniejszego postępowania jakim jest stwierdzenie nieważności postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego wstrzymania użytkowania instalacji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zwrócić należy uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wadliwość określona w powołanym przepisie, tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, Legalis).

Z tak rozumianą wadliwością uzasadniającą stwierdzenie nieważności wydanego postanowienia, wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w systemie prawa obowiązuje przepis prawa dopuszczający możliwość zawieszenia postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ (art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.). Sąd I instancji zasadnie zatem odróżnił kwestię prawidłowości oceny, czy w sprawie istnieją przesłanki zawieszenia postępowania głównego, od kwestii wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania bez podstawy prawnej. Nawet ewentualne nieprawidłowe zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. nie jest działaniem bez podstawy prawnej, a co najwyżej naruszeniem przepisu prawa procesowego, które w ramach tej podstawy stwierdzenia nieważności nie uzasadnia zastosowania opisanej sankcji. Stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie uzasadnia nawet błędna interpretacja przepisów stanowiących podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.