Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1310/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 61 ust 1, art 59
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "skarżącej") od decyzji Burmistrza B. (dalej "Burmistrza") z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], orzekającej o odmowie ustalenia na wniosek skarżącej warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie elektrociepłowni na biogaz o mocy elektrycznej wynoszącej do około 1,5 MW i mocy cieplnej do około 1,7 MW, na działkach nr ewid. [...] i [...] w m. S., gmina B., utrzymało decyzję Burmistrza w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., przedstawia się w sposób następujący:

1. Pismem z dnia 30 września 2014 r. skarżąca wniosła do Burmistrza o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrociepłowni na biogaz o mocy elektrycznej wynoszącej do około 1,5 MW i mocy cieplnej do około 1,7 MW, na działkach nr ewid. [...] i [...] w m. S. (dalej "planowana inwestycja" oraz "teren inwestycji"). Do wniosku skarżąca załączyła decyzję środowiskową, wydaną przez Burmistrza w dniu [...] maja 2014 r.

2. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, stwierdzając niemożność pogodzenia realizacji inwestycji z zasadą dobrego sąsiedztwa, przewidzianą w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), dalej "ustawy planistycznej". W ocenie organu elektrociepłownia na biogaz ma charakter zabudowy o funkcji produkcyjnej, w związku z czym ustalenie dla niej warunków zabudowy wymagałoby wykazania w oparciu o analizę sporządzoną na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 64 poz. 1588), dalej "rozporządzenia", że zabudowa o funkcji produkcyjnej występuje w sąsiedztwie terenu inwestycji. Tymczasem żadna z nieruchomości dostępnych z tej samej drogi powiatowej nie jest zabudowana budynkami o funkcji produkcyjnej.

3. Skarżąca wniosła do SKO, za pośrednictwem Burmistrza, odwołanie od decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2014 r. Odwołanie zarzuca Burmistrzowi pominięcie przy ocenie stanu faktycznego sprawy faktu, że na działach sąsiadujących z terenem inwestycji zlokalizowana jest zabudowa o funkcji produkcyjnej, związanej z działem specjalnym produkcji rolnej tj. fermową hodowlą i chowem drobiu rzeźnego i nieśnego.

III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. SKO rozpatrzyło odwołanie skarżącej od decyzji Burmistrza z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymując tę decyzję w mocy.

Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, SKO wskazało w szczególności, co następuje:

1. Prawidłowo uznał Burmistrz, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem skarżącej, w postaci koniecznej zgodności realizacji tej inwestycji z zasadą dobrego sąsiedztwa. Brak takiej zgodności wynika z ustaleń analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (stanowiącej załącznik do decyzji Burmistrza), sporządzonej przez uprawnionego urbanistę na etapie postępowania przed organem I instancji. Zaznaczyć przy tym należy, że z części tekstowej analizy wynika, że granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:2000 w odległości większej nie przewidziana w §3 ust.2 rozporządzenia jako minimum, trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejsza niż 50 m.

2. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy planistycznej działka sąsiednia, poza tym, że dostępna z tej samej drogi publicznej, musi być już zabudowana i to w określony przez normę prawną sposób, tj. w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu. Zabudowa nie pozwalająca ustalić tych wymogów nie jest traktowana jako spełniająca warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podobnie jak pojęcie działki sąsiedniej, również kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko. Kontynuacja funkcji oznacza przy tym, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu.

3. Z ustaleń analizy wynika, że choć w obszarze analizowanym znajdują się nieruchomości zabudowane, to bezpośrednie i bliższe sąsiedztwo terenu planowanej inwestycji stanowią: niezabudowane grunty rolnicze, grunty orne i użytki zielone, pojedyncza zabudowa zagrodowa z niewielkimi obiektami mieszkaniowymi i gospodarczymi związanymi z prowadzonymi gospodarstwami rolnymi, w dalszym sąsiedztwie zespół kurników, skupiona zabudowa zagrodowa, sporadycznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Ten rodzaj zabudowy, głównie zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych różni się od planowanej przez skarżącą zabudowy produkcyjnej. Elektrociepłownia na biogaz, mimo że w założeniach ma wykorzystywać biomasę pochodzenia rolniczego, nie zapewni zachowania ładu przestrzennego na analizowanym obszarze.

4. Nietrafne są zarzuty odwołania w kwestii nieuwzględnienia przez Burmistrza przy orzekaniu w sprawie zlokalizowanych w analizowanym obszarze obiektów fermowej hodowli i chowu drobiu rzeźnego i nieśnego. Należy zauważyć, że wspomniane obiekty i budynki służą produkcji rolniczej, a zatem pełnią inną funkcję niż funkcja produkcyjna, charakteryzująca elektrownie na biogaz. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi, jest przedsiębiorstwem energetycznym. Tym samym planowana przez skarżącego inwestycja będzie "zakładem produkcyjnym" przedsiębiorstwa energetycznego, gdyż służyć będzie wytwarzaniu energii elektrycznej i cieplnej z uprzednio wytworzonego biogazu.

IV. Skarżąca wniosła do Sądu, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję SKO z dnia [...] lutego 2015 r., zarzucając orzeczeniu odwoławczemu naruszenie art. 7, 8, 11, 77 oraz 80 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy planistycznej poprzez nieprawidłowe uznanie, iż realizacja na nieruchomości objętej wnioskiem inwestycji polegającej na budowie elektrociepłowni na biogaz rolniczy byłaby sprzeczna z zasadą dobrego sąsiedztwa, przewidzianą w art. 61 ust.1 pkt 1 tej ustawy.

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżąca podniosła, że wbrew ocenie SKO budowa elektrociepłowni na biogaz spełniałaby wymóg dobrego sąsiedztwa, albowiem stanowiłaby uzupełnienie funkcji już istniejącej w obszarze analizowanym, nie doprowadzając do kolizji z tą funkcją. Skarga podnosi w tym zakresie, co następuje:

(1) Elektrociepłownia na biogaz opiera się na produkcji biogazu rolniczego, który z kolei wykorzystywany jest do produkcji energii elektrycznej oraz energii cieplnej. Biogaz wytwarzany będzie z biomasy pochodzenia rolniczego w procesie fermentacji metanowej. W przedsięwzięciu, w cyklu rocznym, dostarczone i wykorzystane będą surowce i substraty tj. kiszonka roślin energetycznych, gnojowica świńska lub obornik bydlęcy. Przedsięwzięcie będzie wyposażone m.in. w silosy na kiszonkę, płytę obornikową, zbiornik na gnojowicę itp. Ponadto w elektrociepłowni na biogaz wytwarzana będzie masa pofermentacyjna w ilości około 40.000 ton rocznie, która wykorzystana zostanie do nawożenia pół uprawnych. Zastosowanie masy pofermentacyjnej do nawożenia ogranicza stosowanie nawozów sztucznych. Surowce do wytwarzania biogazu - biomasa pochodzenia rolniczego - będą pozyskiwane w oparciu o kontraktację z lokalnymi rolnikami.

(2) Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt. 20a) ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U.2012.1059 z późn. zm.) biogaz rolniczy oznacza paliwo gazowe otrzymywane w procesie fermentacji metanowej surowców rolniczych, produktów ubocznych rolnictwa, płynnych lub stałych odchodów zwierzęcych, produktów ubocznych lub pozostałości z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego lub biomasy leśnej z wyłączeniem gazu uzyskanego z surowców pochodzących z oczyszczalni ścieków oraz składowisk odpadów. Nadto, art. 3 pkt. 20) definiuje odnawialne źródło energii, do którego bezspornie należy zaliczyć elektrociepłownię na biogaz.

(3) Elektrociepłownia na biogaz jest przedsięwzięciem, który może istnieć wyłącznie w sąsiedztwie zabudowy rolniczej, składającej się z elementów wskazanych przez SKO w C. tj. zabudowy siedliskowej, gruntów rolniczych, ornych i użytków zielonych, zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej związanej z prowadzonymi gospodarstwami rolnymi.

(4) Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, kontynuację funkcji zabudowy (tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa) należy rozumieć szeroko. Uznaje się ją za spełnioną, jeżeli projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i daje się z nią w praktyce pogodzić. Ponadto przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej. W szczególności może być to taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy (skarga powołuje w tym kontekście obszernie orzecznictwo sądowe). Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy planistycznej nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji; gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Nie jest wadliwy wniosek; że kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym.

(5) Budowa elektrociepłowni na biogaz na wnioskowanym terenie, stanowić będzie uzupełnienie funkcji już istniejącej, która bezsprzecznie nie będzie z nią kolidowała. Niewątpliwie na przedmiotowym terenie mamy do czynienia z zabudową realizującą funkcje rolnicze, które należy uznać również za rodzaj funkcji produkcyjnej, w której produkowane są - idąc za definicją biogazu rolniczego wyrażoną w ustawie Prawo energetyczne - surowce rolnicze, produkty uboczne rolnictwa, płynne lub stałe odchody zwierzęce, produkty uboczne lub pozostałości z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego lub biomasy leśnej. Skoro więc działalność planowanego przez skarżącą przedsięwzięcia opiera się na wykorzystaniu w/w produktów pochodzących z działalności rolniczej, to nieprawidłowym jest przyjęcie przez SKO w C., iż elektrociepłownia na biogaz koliduje z już istniejącą zabudową oraz, że jest z nią sprzeczna.

(6). O sprzeczności wnioskowanej inwestycji z dotychczasową funkcją terenu, można by mówić wówczas, gdyby Skarżąca wystąpiła o wydanie warunków zabudowy na terenach zurbanizowanych, gdzie nie występuje produkcja rolnicza. Wobec powyższego można zadać pytanie - gdzie w takim razie należy lokalizować elektrociepłownie na biogaz, będące odnawialnym źródłem energii, jeżeli nie na obszarach wiejskich, dzięki którym podmiot eksploatujący tego typu przedsięwzięcia (np. skarżąca) będzie miał dostęp do produktów/ surowców pochodzenia rolniczego. Elektrociepłownia na biogaz bazować będzie na pozyskiwaniu wszelkich substratów dzięki lokalnym producentom rolnym. Nie sposób wyobrazić sobie sposobu funkcjonowania tego typu inwestycji w mieście, przez które musiałby się odbyć transport tychże substratów.

(7) W dniu [...] maja 2014 r. Burmistrz wydał dla planowanej inwestycji decyzję środowiskową, w której stwierdza m.in. iż: (-) w sąsiedztwie terenu inwestycji w odległości ok. 275 m w kierunku zachodnim znajduje się gospodarstwo rolne o profilu hodowlanym (bydło mleczne), (-) w odległości ok. 840 m również w kierunku zachodnim, zlokalizowane są gospodarstwa rolne o profilu produkcyjnym, zajmujące się produkcją drobiu, (-) teren, na którym przewiduje się lokalizację planowanej inwestycji stanowi obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Całkowicie niekonsekwentnie w stosunku do tychże ustaleń, w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Burmistrz stwierdził, że tereny z zabudową produkcyjną o funkcjach, parametrach, cechach i wskaźnikach kształtowania zabudowy porównywalnych do wnioskowanej inwestycji (zabudowa produkcyjna, nierolnicza) nie występują w analizowanym obszarze.

(8) Wadliwie Burmistrz zaniechał dokonania analizy wskazanej wyżej zabudowy produkcyjnej w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

V. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. Nr 270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z przepisem art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Rady nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2015 r. prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym zaskarżoną decyzją orzekło w postępowaniu odwoławczym SKO, było ustalenie w drodze decyzji, w trybie uregulowanym w art.59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunków zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku inwestora, tj. inwestycji polegającej na budowie elektrociepłowni na biogaz. Rozpatrzywszy odwołanie skarżącej od negatywnego rozstrzygnięcia Burmistrza, SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że w świetle zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego realizacja planowanej inwestycji kolidowałaby z zasadą dobrego sąsiedztwa (z tej racji, iż produkcyjnej funkcji planowanej zabudowy nie można uznać za kontynuację rolniczej funkcji zabudowy, występującej w szeroko rozumianym otoczeniu terenu inwestycji). Zdaniem Sądu stanowisko obu organów jest trafne.

2. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że przedsięwzięcie polegające na budowie elektrociepłowni na biogaz wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust.3 ustawy planistycznej, a zatem inwestycja tego rodzaju nie korzysta z przewidzianego w tym przepisie wyłączenia z obowiązku pozostawania w zgodności z zasadą dobrego sąsiedztwa, ustanowioną w art.61 ust.1 ustawy. Zgodność tego rodzaju inwestycji z zasadą dobrego sąsiedztwa jest zatem wymogiem sine qua non ustalenia warunków zabudowy. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2657/13, stanowisko takie prezentowane jest w kształtującej się już od pewnego czasu praktycznie jednolitej linii orzecznictwa sądów administracyjnych np. w wyrokach NSA z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 372/13, z dnia 10 października 2014 r. sygn. akt II OSK 811/13, z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt. II OSK 1303/ 13, i w wyrokach WSA z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 316/14, z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1109/12, z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 393/13 ( dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

3. Przepis art. 61 ust.1 ustawy planistycznej uzależnia dopuszczalność pozytywnego rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy od łącznego spełnienia się pięciu warunków, w tym w pierwszej kolejności od tego (art.61 ust.1 pkt 1), aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności zagospodarowania terenu (zasada dobrego sąsiedztwa). Z regulacji tej wynika, iż dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy tylko dla takiego nowoprojektowanego sposobu zagospodarowania terenu, który w zakresie wskazanych w art.61 ust.1 pkt 1 ustawy szeroko rozumianych cech i parametrów zabudowy, nawiązuje do takiego sposobu zagospodarowania przestrzennego, który już istnieje w sąsiedztwie terenu inwestycji. Trafnie zwróciła uwagę skarżąca na akcentowanie w orzecznictwie sądowym tej kwestii, że przy orzekaniu w sprawach o ustalenie warunków zabudowy należy w dopuszczalnym z punktu widzenia ładu przestrzennego zakresie działać na rzecz możliwości wykonywania przez inwestora prawa własności, z czym wiąże się potrzeba możliwie elastycznego, nie zaś dogmatycznego kwalifikowania przez organy stanu faktycznego pod kątem poszanowania przez planowaną inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa. Powyższego postulatu, odwołującego się do potrzeby wnikliwego badania uwarunkowań faktycznych danej sprawy, nie można jednakże rozumieć jako wezwania do stosowania przez organy orzekające w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dowolności i arbitralności przy ocenie spełnienia się warunku dobrego sąsiedztwa, mogącej w efekcie prowadzić do wypaczenia tej instytucji. Podkreślenia w związku z powyższym wymaga, że o ile pewną elastyczność w uznaniu warunku dobrego sąsiedztwa za spełniony można wykazywać w odniesieniu do takich cech inwestycji, jak np. poszczególne parametry zabudowy (w szczególności wysokość czy szerokość elewacji frontowej, geometria dachu, itd.), o tyle daleko idącą ostrożność w tym zakresie należy wykazywać w odniesieniu do oceny tak zasadniczej z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego kwestii jak kontynuacja funkcji (zgodność funkcji planowanej inwestycji z funkcją zabudowy istniejącej już w obszarze analizowanym).

4. W skardze skarżąca zawarła obszerną argumentację na rzecz tezy, że produkcyjna funkcja planowanej zabudowy uzupełnia dominującą w obszarze analizowanym funkcję rolniczą, albowiem przedmiot planowanej produkcji (biogaz rolniczy, z którego następnie wytwarzana ma być energia elektryczna oraz energia cieplna) oparty jest na surowcach rolnych, w konsekwencji czego naturalnym terenem, na którym produkcja taka miałaby być lokalizowana, jest teren rolny. Skarżąca podniosła, że w świetle powyższych uwarunkowań planowana przez nią inwestycja posiada de facto taki sam charakter (produkcja związana z rolnictwem) jak znajdujące się w sąsiedztwie terenu inwestycji (w odległości ok. 275 m) gospodarstwo rolne o profilu hodowlanym (bydło mleczne) oraz (w odległości ok. 840 m) gospodarstwa rolne o profilu produkcyjnym, zajmujące się produkcją drobiu. W ocenie skargi, mając na uwadze akcentowany w orzecznictwie sądowym postulat stosowania zasady dobrego sąsiedztwa z uwzględnieniem elastyczności, uzasadnionej uwarunkowaniami danej sprawy, w przypadku planowanej inwestycji spełniony został co najmniej wymóg niekolidowania planowanej zabudowy z funkcją zabudowy, dominującą w obszarze analizowanym. Powyższe okoliczności przemawiają w ocenie skargi za uznaniem, że wymóg dobrego sąsiedztwa został w niniejszej sprawie spełniony, w konsekwencji czego wniosek skarżącej o ustalenie warunków zabudowy winien zostać uwzględniony.

5. W ocenie Sądu skonfrontowanie wskazanych wyżej twierdzeń z ustaleniami dowodu w postaci analizy stanu zagospodarowania obszaru analizowanego, sporządzonej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, prowadzi do wniosku o niemożności podzielenia stanowiska skargi. Zdaniem Sądu całkowicie trafnie uznały bowiem organy obu instancji, że realizacja planowanej inwestycji nie dałaby się pogodzić z wymogiem kontynuacji przez nową zabudowę funkcji zabudowy występującej już w obszarze analizowanym. Prawidłowo przyjęto bowiem w kwestionowanych przez skarżącą orzeczeniach, że zachodzi istotna różnica pomiędzy planowaną przez skarżącą zabudową o charakterze produkcyjnym (nawet jeżeli produkcja ta wykazuje pewien związek z rolnictwem) a stanem zagospodarowania obszaru analizowanego, obejmującym: niezabudowane grunty rolnicze, grunty orne i użytki zielone, pojedynczą zabudowę zagrodową z niewielkimi obiektami mieszkaniowymi i gospodarczymi związanymi z prowadzonymi gospodarstwami rolnymi, w dalszym sąsiedztwie zespół kurników, skupioną zabudowę zagrodową oraz sporadycznie zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną. Odnosząc się do stanowiska skargi w kwestii istnienia możliwości nawiązania przy badaniu kryterium kontynuacji funkcji do faktu zlokalizowania w analizowanym obszarze obiektów fermowej hodowli i chowu drobiu rzeźnego i nieśnego, podkreślenia wymaga, że po pierwsze, obiekty te nie są posadowione w bliskim otoczeniu terenu inwestycji (odległość tych obiektów od terenu inwestycji należałoby zakwalifikować jaklo znaczną), a po drugie (i najistotniejsze) produkcyjna funkcja tych obiektów (przeznaczonych do produkcji rolniczej) nie jest tożsama, ani w dostatecznym stopniu zbliżona do funkcji produkcyjnej, odnoszącej się planowanej inwestycji (produkcja energii elektrycznej i cieplnej). Przesądza o tym daleko idąca odmienność obu porównywanych rodzajów produkcji, stopień uciążliwości, itd.

Z tej racji skarga, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.