Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1499/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16i, art. 16j, art. 16k
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA del. Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 645/14 w sprawie ze skargi M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 2400 (słownie: dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 645/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. Sp. z o.o. w S. (dalej: Spółka, Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2.1. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji przebiegu postępowania wynika, że Strona złożyła korektę zeznania podatkowego CIT-8 za 2011 r., wykazując należny podatek za cały 2011 rok w kwocie 4.176 zł. (zamiast pierwotnie zadeklarowanego 46.059 zł.). Różnicę potraktowała jako nadpłatę, o której stwierdzenie Spółka zwróciła się do organu wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2013 r. Z pisma strony wynikało, że przyczyną dokonania korekty zeznania CIT-8 za 2011 rok było zwiększenie kosztów uzyskania przychodów, w związku z podwyższeniem stawki amortyzacji należącego do Spółki obiektu hotelowo - restauracyjnego, z dotychczasowej 2,5 % do 5%. Spółka dokonała zmiany stawki amortyzacyjnej, powołując się na treść udzielonej przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej z dnia 31 października 2012 r., według której miała prawo dokonując amortyzacji obiektu hotelowego, do stosowania indywidualnej stawki amortyzacji. Spółka dokonała skorygowania stawki od momentu przyjęcia budynku do użytkowania, czyli od marca 2007 r.

Organ podatkowy pierwszej instancji, wobec wątpliwości co do poprawności złożonej korekty, wszczął z urzędu (postanowienie z dnia 4 lipca 2013 r.) postępowanie podatkowe, w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 rok, poprzedzone przeprowadzeniem w Spółce kontroli podatkowej m. in. za lata 2009-2011, w zakresie sprawdzenia prawidłowości dokonywania odpisów amortyzacyjnych, dotyczących obiektu hotelowo - restauracyjnego i zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia 21.01.2014 r. (...), określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 rok w kwocie 45.200 zł. Ustalono, iż Spółka kontynuowała sposób dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wniesionych aportem jako zorganizowana część przedsiębiorstwa zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem zmiany polegającej na przeksięgowaniu wartości inwestycji w obcym środku trwałym (35.458 zł.) na wartość budynku przy ul. S.j. Organ I instancji uznał za niedopuszczalną zmianę metody amortyzacji poprzez zmianę stawki z 2,5 % do 5%.

2.2. W odwołaniu od ww. decyzji Spółka wnosząc o jej uchylenie w całości zarzucała błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego, przez uznanie, że Spółka, "pomimo otrzymania korzystnej dla niej interpretacji indywidualnej, w zakresie możliwości zastosowania dla budynku hotelowo - restauracyjnego indywidualnej stawki amortyzacyjnej nie mogła takiej stawki zastosować, nawet gdy zastosowała taką stawkę od początku okresu amortyzowania w drodze kompleksowych korekt, będących następstwem otrzymania ww. interpretacji".

Strona odwołująca zarzuciła ponadto: naruszenie art.121 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2012 r. poz.749 ze zm., dalej "O.p."), poprzez zajęcie stanowiska odmiennego do informacji zawartej w udzielonej spółce interpretacji; błędne zastosowanie przepisów art.16h ust. 3 i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 74 poz.397 ze zm., dalej "u.p.d.o.p."), poprzez błędne uznanie, iż zmiana stawki amortyzacyjnej jest równoznaczna ze zmianą metody amortyzacji.

2.3. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach ww. decyzją z dnia 11 kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną w sprawie jest uprawnienie podatnika do podwyższenia stawki amortyzacyjnej dotyczącej środka trwałego w postaci obiektu hotelowo – restauracyjnego z dotychczasowej 2,5% na 5%. Uzasadnienie do podwyższenia stawki amortyzacyjnej Spółka upatrywała w treści interpretacji indywidualnej z dnia 31 października 2012 r., według, której ma prawo stosować do tego obiektu stawkę indywidualną - 10%, z zastrzeżeniem, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata. DIS wskazał ponadto, że ze stanu faktycznego sprawy wynikało, iż budynek ten został do Spółki wniesiony aportem w 2007 roku przez ówczesnego wspólnika, jako "budynek z pawilonem gastronomicznym" o wartości 3.000.000 zł. (umorzenie na dzień 28 lutego 2007 r. - 18.750 zł.). Wniesiony aportem środek trwały, tj. budynek z pawilonem gastronomicznym został wprowadzony do ewidencji środków trwałych Spółki w marcu 2007 roku o wartości początkowej w wysokości 3.000.000 zł. oraz kontynuowano metodę amortyzacji przyjętą przez wnoszącego aport - tj. 2,5 %.

W dalszej części swoich wywodów prawnych organ podkreślał, że zgodnie z przepisem art. 16h ust. 3 i 3a u.p.d.o.p., w razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze wkładu niepieniężnego, jeżeli składniki majątku wchodzące w skład wkładu niepieniężnego były wprowadzone do ewidencji środków trwałych podmiotu wnoszącego aport, podmiot otrzymujący ten aport jest zobowiązany do dokonywania odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz kontynuowania metody amortyzacji przyjętej przez wnoszącego aportem zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

Organ zastrzegał ponadto, że sama Spółka potwierdziła, iż przepisy art. 16h ust. 3 i 3a u.p.d.o.p. mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz akcentował, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka pominęła fakt, iż aportem wniesiono zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa, a co w ocenie organu ma zasadnicze znaczenie w spornej kwestii. W dalszej części swoich wywodów organ odwoławczy podkreślił, że w świetle powyższych rozważań organ I instancji prawidłowo wywiódł, iż przyjęcie przez Spółkę do amortyzacji budynku hotelowego wniesionego do niej przez wspólnika przy zastosowaniu wartości początkowej w wysokości 3.000.000 zł. i stawki amortyzacyjnej 2,5% było kontynuacją metody amortyzacji przyjętej przez tegoż wspólnika w roku 2006. Organ podkreślił, że skoro Spółka zmieniła stawkę amortyzacyjną z dotychczasowej 2,5%, na nową 5% ustaloną "indywidualnie", to doszło do zmiany przyjętej na zasadzie kontynuacji metody amortyzacji, a co stoi w sprzeczności z przepisem art.16h ust. 3 i ust. 3a ww. ustawy.

3. Spółka wniosła na ww. decyzję skargę zarzucając "naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 16h ust. 3 oraz 3a u.p.d.o.p. dotyczących amortyzacji poprzez przyjęcie, że zastosowanie stawki indywidualnej dla obiektu hotelowo-restauracyjnego, w którym skarżąca prowadzi działalność - po uzyskaniu indywidualnej interpretacji w przedmiocie możliwości zastosowania takiej stawki - w miejsce stawki wynikającej z tabeli stawek stanowiącej załącznik do ww. ustawy stanowi zmianę metody amortyzacyjnej, a nie tylko zmianę stawki, tymczasem w okolicznościach przyjęcia do użytkowania obiektu przez skarżącą zdaniem organu zmiana metody była niedopuszczalna, jak i przez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego przez przyjęcie, że korekta stawki amortyzacyjnej dokonana za cały okres amortyzowania, to jest od przyjęcia środka trwałego do użytkowania stanowi zmianę stawki, a więc i przy powyżej przyjętym założeniu organu, zmianę metody, a nie jak w ocenie skarżącej, że korekta za cały okres amortyzowania jest w skutkach identyczna, jak indywidualna stawka amortyzacyjna stosowana byłaby od początku czyli, że przez dokonanie korekty nie można twierdzić o zmianie".

3.1. WSA w Gliwicach uznał, że skarga Strony nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, niezależnie nawet od kwestii spornej zmiany metody amortyzacji, z art. 16h ust. 3 i 3a u.p.d.o.p. jednoznacznie wynika, że w razie nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w drodze wkładu niepieniężnego, która to wcześniej była wprowadzona do ewidencji środków trwałych podmiotu wnoszącego taki wkład, podmioty które przejęły taki wkład dokonują odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz kontynuują metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot wnoszący taki wkład. Skoro poza sporem jest to, że Spółka od marca 2007 r. oraz w przedmiotowym roku podatkowym 2011, dokonywała odpisów amortyzacyjnych w dotychczasowej wysokości i kontynuowała metodę amortyzacji, stosując się do postanowień ww. przepisu art. 16h ust. 3 i 3a u.p.d.o.p., to nie można uznać, że organ podatkowy naruszyły prawo w sposób opisany w skardze. Zapisy art. 16h ust. 3 i 3a u.p.d.o.p. są jednoznaczne i nakazują dokonywanie odpisów amortyzacyjnych w dotychczasowej wysokości odpisów i kontynuacji metody amortyzacji. Poza sporem jest przy tym to, że powoływana przez Spółkę indywidualna interpretacja została podjęta w innym stanie faktycznym, w szczególności podatnik nie wskazał organowi interpretacyjnemu, że w sprawie doszło do wniesienia aportu w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a zatem skoro Spółka po przejęciu aportu kontynuowała wcześniejszą metodę amortyzacji i nie zmieniła wysokości stawki to zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji w sprawie nie może być też mowy o tym, że przywoływane przez Spółkę prawo do korekty błędnie zastosowanej stawki i deklarowane jednocześnie przywrócenie stawki indywidualnej, dawało by możliwość zmiany metody amortyzacji, ponieważ stawka indywidualna nie została zastosowana w momencie początkowym procesu amortyzacji dokonywanym przez Skarżącą spółkę. W ocenie Sądu w realiach przedmiotowej sprawy nie było możliwości przywrócenia stawki, która wcześniej nie była w sprawie stosowana. Z akt sprawy wynika, że spółka za 2011 rok ze spornego tytułu dokonywała odpisów amortyzacyjnych od ww. obiektu według stawki 2,5%. Gdyby przyjąć pogląd o istnieniu tylko metody liniowej i degresywnej, bez indywidualnej, którą przecież Strona chciała wprowadzić występując z wnioskiem o interpretację, to zawarty w art. 16h ust. 2 u.p.d.o.p. nakaz, aby podatnicy dokonali dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k, a wybraną metodę stosowali do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego, byłby nie do końca zrozumiały.

Skoro Skarżąca we wniosku o interpretację pominęła istotny dla sprawy fakt wniesienia do Spółki budynku hotelowo-restauracyjnego w drodze aportu jako "zorganizowanej części przedsiębiorstwa" to obecnie w ocenie Sądu pierwszej instancji nie może powoływać się na posiadaną interpretację jako dowód naruszenia prawa skutkujący uchyleniem zaskarżonej decyzji i naruszeniem art. 121 O.p.

4. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżąca na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła wyrokowi WSA w Gliwicach naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów :

1/ art. 16 h ust. 3 i 3a u.p.d.o.p., co polegało na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że użyte w przepisie ust. 3 sformułowanie "z uwzględnieniem dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych" nakazuje stosować odpisy amortyzacyjne w takiej samej wysokości jak poprzednik prawny (w przedmiotowej sprawie jak podmiot wnoszący aport w formie zorganizowanej części przedsiębiorstwa w zakresie wkładu niepieniężnego z mocy ust. 3a), podczas gdy przepis ten wcale takiego nakazu nie zawiera, a stanowi jedynie o konieczności uwzględnienia dotychczasowej wysokości odpisów amortyzacyjnych, a więc chodzi w nim o to, by w księgach podmiotu nabywającego wartość netto była zgodna z wartością netto wynikającą z ewidencji poprzednika ( podmiotu wnoszącego aport), 2/ art. 16 h ust. 2 w/w ustawy poprzez przyjęcie, że z treści tego przepisu wynika, iż istnieje stawka indywidualna amortyzacji, podczas gdy powołane w nim przepisy art. 16 i, 16 j i 16 k tej ustawy dotyczą jedynie metod liniowej i degresywnej, a art. 16 j dotyczy wyłącznie stawek indywidualnych z zachowaniem metody liniowej, nie wyznacza natomiast żadnej metody indywidualnej.

4.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.

5.2. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

5.3. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy zmiana stawki amortyzacyjnej oznacza zmianę metody amortyzacji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiedź na tak postawione pytanie jest twierdząca. Wynika ona z prawidłowej wykładni niebudzących większych wątpliwości interpretacyjnych przepisów prawa.

5.4. Art. 16h ust. 2 u.p.d.o.p. stanowi, że podatnicy, co do zasady, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Z przepisu tego wynika, iż metody amortyzacji zostały określone w trzech przepisach, tj. art. 16i, art. 16j i art. 16k i spośród tych metod podatnik wybiera jedną metodę (przed rozpoczęciem amortyzacji), którą stosuje do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Zgodnie z art. 16i ust. 1 u.p.d.o.p. odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1. Treść przytoczonego przepisu wskazuje, iż głównym determinantem określonej w nim metody, zwanej liniową, jest stawka amortyzacyjna, którą należy stosować. Według regulacji zawartej w art. 16i ust. 1 u.p.d.o.p. podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z uwzględnieniem określonych w pkt 1-4 okresów amortyzacji. Również i ta metoda, zwana metodą indywidualnych stawek amortyzacyjnych, jest definiowana poprzez stawki amortyzacyjne, jakie mogą być stosowane. Stosownie do postanowień art. 16k u.p.d.o.p. odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z wyłączeniem samochodów osobowych, w pierwszym podatkowym roku ich używania przy zastosowaniu stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych podwyższonych, z zastrzeżeniem ust. 2, o współczynnik nie wyższy niż 2,0, a w następnych latach podatkowych od ich wartości początkowej pomniejszonej o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat ich używania. Począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy zastosowaniu metody określonej w art. 16i ust. 1, podatnicy dokonują dalszych odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16i. Metoda ta nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, ponieważ dotyczy amortyzacji maszyn i urządzeń oraz środków transportu, z wyjątkiem samochodów osobowych (a w rozpatrywanej sprawie chodzi o obiekt budowlany), ale i ona jest charakteryzowana poprzez stosowane stawki amortyzacyjne. Z przywołanych przepisów wynika, że stawka amortyzacyjna jest immamentnie związana z metodą amortyzacji i jest czynnikiem identyfikującym daną metodę – kryterium ją kształtującym. Nie jest więc możliwa zmiana stawki amortyzacyjnej bez zmiany metody amortyzacji. Nie jest też możliwe zastosowanie stawki amortyzacyjnej przewidzianej dla innej metody amortyzacji niż wybrana przez podatnika – takiej sytuacji nie przewiduje żaden przepis prawa. Jak trafnie zauważono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2015 r., w sprawie II FSK 454/13 (publ. LEX nr 1665362) przez metody amortyzacji, o których mowa w art. 16i - 16 j u.p.d.o.p. należy rozumieć:

- metodę dokonywania odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych, stanowiących załącznik nr 1 do ustawy (art. 16 i u.p.d.op.),

- metodę dokonywania odpisów przy zastosowaniu stawek ustalonych indywidualnie przez podatnika, dopuszczaną tylko dla używanych lub ulepszonych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika (art. 16j u.p.d.op.),

- metodę mieszaną, degresywno - liniową odnoszącą się do amortyzacji maszyn i urządzeń oraz środków transportu, z wyjątkiem samochodów osobowych, a więc nie mającej w rozpoznawanej sprawie zastosowania (art. 16 k.u.p.d.op.).

Wobec tego odpowiadając wprost na postawione wcześniej pytanie, stwierdzić należy, że zmiana stawki amortyzacyjnej oznacza zmianę metody amortyzacji.

5.5. Skarżąca stosowała metodę określoną w art. 16i u.p.d.o.p., zgodnie z dyspozycją przepisów art. 16h ust. 3 i 3a. Art. 16h ust. 3 u.p.d.o.p., które stanowią, że podmioty, o których mowa w art. 16g ust. 9, powstałe z przekształcenia, podziału, z zastrzeżeniem ust. 5, albo połączenia podmiotów oraz podmioty, które przejęły całość lub część innego podmiotu na skutek tych zdarzeń, dokonują odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz kontynuują metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot przekształcony, podzielony, połączony, z uwzględnieniem art. 16i ust. 2-7. Natomiast zgodnie z art. 16h ust. 3a przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio w razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze wkładu niepieniężnego, jeżeli składniki majątku wchodzące w skład wkładu niepieniężnego były wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podmiotu wnoszącego taki wkład. Z przepisów tych wynika bezsprzecznie, że w razie nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w drodze wkładu niepieniężnego (sytuacja występująca w rozpoznanej sprawie), podmiot, który otrzymał aport dokonuje odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz kontynuuje metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot wnoszący aport. Kontynuowanie metody amortyzacji oznacza stosowanie stawek amortyzacyjnych przypisanych do kontynuowanej metody amortyzacji, co już wyjaśniono powyżej. Tak też treść art. 16h ust. 3 i 3a u.p.d.o.p. odczytał Sąd I instancji oraz Dyrektor Izby Skarbowej, zatem zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia tych przepisów jest niezasadny. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 16h ust. 2 u.p.d.o.p., jako że został on przez Sąd I instancji prawidłowo zinterpretowany i zastosowany.

5.6. Zauważyć należy, że Skarżąca nie podniosła zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a więc nie podważała ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Według zaś przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, a wcześniej przez organy podatkowe, skarżąca kontynuowała metodę amortyzacji przyjętą przez wnoszącego aport, tj. metodę liniową, przy zastosowaniu stawki amortyzacyjnej 2,5%. Zatem słusznie WSA w Gliwicach zaaprobował stanowisko organów podatkowych, iż przez wzgląd na treść art. 16h ust. 3 i 3a w związku z art. 16h ust. 2 u.p.d.o.p. skarżąca powinna stosować stawki amortyzacyjne określone w Wykazie stawek amortyzacyjnych, do pełnego zamortyzowania środka trwałego. Odnośnie do czynionych w skardze kasacyjnej dywagacji na temat możliwości obniżenia stawki amortyzacyjnej, gdyby okazało się, że skarżąca przyjęła zawyżoną stawkę, wskazać należy na postanowienia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., które wprost stanowią, że podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Ponadto co do korekty odpisów amortyzacyjnych należy wyjaśnić, że wprawdzie przepisy o amortyzacji podatkowej nie określają bezpośrednio norm dotyczących korekty tych odpisów, ale taka korekta jest prawnie możliwa. Może ona mieć miejsce gdy podatnik nieprawidłowo ustali wysokość odpisów amortyzacyjnych, a tym samym wysokość kosztów uzyskania przychodów, przez niewłaściwe ustalenie wartości początkowej środka trwałego, zastosowanie złej stawki amortyzacyjnej - ale tylko w przypadku stosowania stawek określonych w wykazie, stanowiących załącznik nr 1 do ustawy, czy też omyłce technicznej przy obliczaniu odpisów, czy też w terminach rozpoczęcia i zakończenia amortyzacji. Jest również możliwa korekta odpisów amortyzacyjnych w przypadkach utraty przez podatnika ulgi inwestycyjnej, z której wcześniej korzystał. W rozpoznawanej sprawie żadna z wymienionych okoliczności nie wystąpiła.

6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.