Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 441/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 5 pkt 1,
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 2 pkt 14, art. 14 ust. 8
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 89 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 93 ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 15zzs(4) ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody z dnia 9 maja 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę; oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 maja 2022 r. Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą), po rozpatrzeniu odwołania R. M., w zasadniczej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia 4 marca 2022 r., [...], [...] o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia odwołującemu się pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego przy ul. [...] w P. na działce [...] (arkusz [...], obręb M.).

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach.

Wnioskiem z dnia 1 lipca 2021 r. R. M. wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę dla wskazanej wyżej inwestycji przedkładając projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany wraz ze stosowną dokumentacją. Kilka dni później wniosek uzupełnił o oświadczenie o prawie do dysponowania działką [...] na cele budowlane (k. [...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2021 r., [...], [...] Prezydent zatwierdził przedłożony projekt oraz udzielił R. M. pozwolenia na budowę (k. [...]-[...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Od powyższej decyzji odwołali się A. R. i M. R. – właściciele sąsiedniej działki, zarzucając między innymi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, obecnie Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej "P.b.") poprzez dopuszczenie inwestycji niezgodnej z § 8 uchwały XL/594/VI/2012 Rady Miasta Poznania z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Morasko-Radojewo-Umultowo" - rejon ulic [...] i [...] w Poznaniu (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2013 r. poz. 433, dalej "plan XL/594/VI/2012"). Dotyczyło to objęcia projektem części działki o powierzchni mniejszej niż wymagana wielkość działki inwestycyjnej określona planem. Wskazali także na naruszenie art. 36 P.b., co odnosiło się do sposobu komunikacji z drogą publiczną (k. [...]-[...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzją z dnia 20 października 2021 r., [...] Wojewoda uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zaznaczył, że w świetle § 8 pkt 1 lit. a-c i § 8 pkt 2 lit. b planu XL/594/VI/2012 nie było podstaw do objęcia projektem zagospodarowania terenu tylko części działki [...] i to wynoszącej [...] m2. To byłoby możliwe, gdyby zamierzenie podzielono na etapy, jednak wobec wymagań planu miejscowego w danym przypadku nie jest to możliwe – na działce budowlanej o wielkości minimum 1000 m2 można bowiem realizować jeden budynek mieszkalny, jeden garaż i jeden budynek gospodarczy. Wojewoda zgłosił też zastrzeżenia co do obsługi komunikacyjnej inwestycji. Zwrócił uwagę, że zgodnie z § 8 pkt 4 planu XL/594/VI/2012 na terenie oznaczonym symbolem 1MN ustala się dostęp do przyległych dróg publicznych oraz do dróg publicznych poprzez drogi wewnętrzne dopuszczone w planie. Do terenu 1MN dopuszczono do realizacji dwie drogi wewnętrzne: 1KDW i 1KDWxs. Dojazd do działki [...] powinien odbywać się wyłącznie przez wymienione drogi. Wojewoda zauważył, że w skład nieruchomości stanowiącej własność J. K. (właściciela działki inwestycyjnej) wchodzi także niezabudowana działka [...], która jest wymienionym terenem komunikacji [...] Zdaniem Wojewody obsługa komunikacyjna powinna być zapewniona przez tą działkę, a założenie wykorzystania służebności przejazdu i przechodu przez działki [...] i [...] stanowi obejście ustaleń planu miejscowego (k. [...]-[...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2021 r. Prezydent, działając na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., zobowiązał inwestora do doprowadzenia projektu do zgodności z § 8 pkt 2 lit. b i § 8 pkt 4 planu XL/594/VI/2012 poprzez objęcie wnioskiem całej działki [...] oraz usunięcie dotychczasowego zjazdu (nr 1) i zapewnienie dostępu do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną dopuszczoną w planie (1KDW i 1KDWxs), w tym wykazanie, że ustanowiona została służebność przejścia i przejazdu przez działki [...] i [...] (k. [...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2021 r. postępowanie zawieszono na wniosek inwestora (k. [...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Przy piśmie z dnia 20 stycznia 2022 r. R. M. przedłożył skorygowane egzemplarze projektu budowlanego. W zakresie żądania organu doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 8 ust. 2 lit. b planu XL/594/VI/2012 inwestor wskazał, że objął opracowaniem całą działkę [...]. Gdy chodzi natomiast o kwestię dostępu do drogi publicznej, zaznaczył, że zachował dojazd do ulicy [...] przez działki [...] i [...]. Zdaniem R. M. jest to zgodne z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 741, obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej "u.p.z.p."). Na poparcie swojego stanowiska inwestor przedstawił też odrębne pismo sporządzone przez jego pełnomocnika zawierające obszerną analizę uwarunkowań prawnych dotyczących działek inwestycyjnej i przyległych w kontekście planu miejscowego, dokonanych podziałów oraz faktu zwrotu niegdyś wywłaszczonego terenu działki [...] prywatnemu właścicielowi.

Powyższe stanowisko R. M. rozwijał w kolejnych pismach, zwracając w szczególności uwagę na fakt, że zapewnienie postulowanego przez organ dojazdu przez drogę 1KDWxs jest niewykonalne. Inwestor zwrócił też uwagę na § 8 pkt 7 planu XL/594/VI/2012, który dopuszcza na spornym terenie lokalizację dojść i dojazdów (zob. m.in. k. [...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2022 r. Prezydent podjął zawieszone postępowanie (k. [...] akt administracyjnych).

Wspomnianą na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia 4 marca 2022 r., [...], [...] Prezydent, działając na podstawie art. 35 ust. 1 P.b. odmówił R. M. udzielenia pozwolenia na budowę. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 8 pkt 4 planu dla terenu 1MN ustala się dostęp do przyległych dróg publicznych oraz do dróg publicznych poprzez drogi wewnętrzne dopuszczone w planie. W przypadku działki drogami takimi są drogi oznaczone symbolami 1KDW i 1KDWxs. Odnosząc się natomiast do argumentacji inwestora, który powoływał się między innymi na art. 2 pkt 14 u.p.z.p. organ wskazał, że przepis ten – zawierający definicję dostępu do drogi publicznej – nie stoi w sprzeczności z planem XL/594/VI/2012. Regulacja ta stanowi o możliwościach dostępu do drogi, natomiast obowiązujący plan konkretyzuje sposób tego dostępu (k. [...]-[...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. M.. W jego ramach zaskarżył także postanowienie z dnia 9 listopada 2021 r., którym Prezydent zobowiązał go do doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 8 pkt 4 planu XL/594/VI/2012 oraz postanowienie z dnia 2 marca 2022 r., którym organ odmówił wnioskodawcy przeprowadzenia rozprawy administracyjnej (k. [...]-[...] akt administracyjnych organu drugiej instancji).

Decyzją z dnia 9 maja 2022 r., [...] Wojewoda utrzymał rozstrzygnięcie Prezydenta w mocy, korygując je jedynie w zakresie wskazanej podstawy prawnej przez wskazanie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b. zamiast art. 35 ust. 1 P.b. W motywach decyzji organ odwoławczy także wyjaśnił, że stosownie do § 8 pkt 4 planu XL/594/VI/2012 na terenie 1MN z działki budowlanej należy zapewnić dostęp do przyległych dróg publicznych albo dostęp do dróg publicznych przez drogi wewnętrzne przewidziane w planie. W stosunku do działki [...] są to drogi 1KDW i 1KDWxs. Wojewoda wyjaśnił też, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. obowiązany jest badać zgodność projektu zagospodarowania działku lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami między innymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się z kolei do argumentacji dotyczącej art. 2 pkt 14 u.p.z.p. oraz relacji tego przepisu do regulacji planu miejscowego Wojewoda podkreślił, że w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie jest władny odstąpić od wiążących go ustaleń prawa miejscowego.

W skardze R. M. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.") przez nieuzasadnione odstąpienie od wyrażonej w nim zasady, skutkujące pozbawieniem strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu, co wyrażało się przede wszystkim w odmowie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej,

- art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zmierzających od załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela oraz naruszenie obowiązku wszechstronnego zbadania materiału dowodowego, co wyrażało się w szczególności w poparciu twierdzeń Prezydenta o konieczności usunięcia nieprawidłowości projektu w sposób sprzeczny i niespójny z przepisami u.p.z.p.,

- art. 6 K.p.a. w zw. z art. 2 pkt 14 i art. 14 ust. 8 u.p.z.p., art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm., dalej "u.g.n.") oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm., dalej "u.d.p.") poprzez przyjęcie dowolnej interpretacji relacji prawa miejscowego do norm powszechnie obowiązujących, zwłaszcza definicji dostępu do drogi publicznej,

- art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania i zasady pewności prawa (zasady uprawnionych oczekiwań) poprzez niesłuszną odmowę przeprowadzenia rozprawy administracyjnej,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b. poprzez ich błędne zastosowanie i odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z powodu niezgodności z planem XL/594/VI/2012.

Wskazując na powyższe R. M. zwrócił się o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W obszernych motywach skargi skarżący wskazywał, że sporny § 8 pkt 4 planu XL/594/VI/2012 stoi w kolizji z art. 2 pkt 14 u.p.z.p., art. 93 ust. 3 u.g.n. oraz art. 29 ust. 1 u.d.p. Przepisy te charakteryzują bowiem dostęp do drogi publicznej (art. 2 pkt 14 u.p.z.p., art. 93 ust. 3 u.g.n.), a także zastrzegają kompetencję do rozstrzygania w sprawach zjazdów z dróg publicznych na rzecz zarządców dróg.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

W piśmie z dnia 4 sierpnia 2022 r. o oddalenie skargi wnieśli również A. R. i M. R..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

R. M. w skardze podniósł zarzuty dotyczące postępowania, skoncentrowane na zagadnieniu rzetelności postępowania wyjaśniającego oraz dotyczące zapewnienia mu czynnego udziału w sprawie. Wskazał także na naruszenie przepisów prawa materialnego. Z uwagi na specyfikę spornej materii, gdzie kwestią pierwszoplanową jest rozstrzygnięcie, czy organy architektoniczno budowlane związane są ściśle ustaleniami planu miejscowego (plan XL/594/VI/2012), Sąd przystąpi w pierwszej kolejności do rozpatrzenia zarzutów materialnoprawnych skargi. Od ustaleń w tym zakresie zależy bowiem ocena, czy samo powołanie się przez organy na plan miejscowy było wystarczające do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, czy postępowanie wyjaśniające należało poszerzyć zapewniając skarżącemu w nim czynny udział.

Ze skargi wynika, że R. M. kwestionuje przede wszystkim możliwość zastosowania przez organy art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b. jako podstawy odmowy udzielenia mu pozwolenia na budowę. Uważa on, że przedłożony przez niego projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany nie naruszają planu XL/594/VI/2012, bowiem działka inwestycyjna [...] ma dostęp do drogi publicznej przez ustanowioną już wcześniej służebność. W ocenie skarżącego zapewniony jest przy tym dostęp działki budowlanej do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p., który odpowiada nadto uregulowaniu z art. 93 ust. 3 u.g.n. Gdy chodzi z kolei o ustalenie lokalizacji zjazdu z drogi publicznej, to kwestia ta należy do kompetencji zarządcy drogi i nie powinna być determinowana planem miejscowym (art. 29 u.d.p.)

W ocenie Sądu stanowisko R. M. nie jest trafne. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że rolą organów architektoniczno-budowlanych, rozpatrujących wnioski o udzielenie pozwolenia na budowę jest między innymi weryfikacja zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b.), a także weryfikacja zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c P.b.).

W niniejszej sprawie podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę było stwierdzenie niezgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu XL/594/VI/2012, a konkretnie z § 8 pkt 4 tego aktu. Przepis ten stanowi, że "W zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania, na terenach oznaczonych symbolami 1MN [...] ustala się dostęp do przyległych dróg publicznych oraz do dróg publicznych poprzez drogi wewnętrzne dopuszczone w planie [...]".

Zdaniem Sądu wydźwięk cytowanej wyżej regulacji planu jest jednoznaczny. W zakresie "kształtowania zabudowy", czyli innymi słowy "dla nowej zabudowy", dostęp do dróg powinien należy zapewnić albo bezpośrednio z przyległej (do drogi) działki, albo pośrednio, to jest przez drogi wewnętrzne wyznaczone w samym planie. Sens rozważanej regulacji sprowadza się do wykluczenia możliwości tworzenia nowych ciągów komunikacyjnych dla nowej zabudowy, wyznaczanych poza terenem inwestycji.

Inwestycja projektowana przez R. M. nie odpowiada § 8 pkt 4 planu XL/594/VI/2012. Działka inwestycyjna [...] nie przylega do drogi publicznej; nie jest to wiec przypadek umożliwiający "dostęp do przyległej drogi publicznej". Działka ta musi więc być obsłużona komunikacyjnie przez drogi wewnętrzne. Skarżący zakłada natomiast obsługę komunikacyjną inwestycji w oparciu o służebność przejazdu przez działki [...] i [...], ale nie przez drogi wewnętrzne wyznaczone w planie, czego wymaga § 8 pkt 4 planu.

Jak zaznaczono już wyżej, R. M. w skardze stara się konfrontować § 8 pkt 4 z przepisami: art. 2 pkt 14 u.p.z.p., art. 93 ust. 3 u.g.n., art. 29 u.d.p. akcentując, że działka inwestycyjna ma już zapewniony dostęp do drogi publicznej w rozumieniu wymienionych tu regulacji ustawowych i stąd plan XL/594/VI/2012, jako akt prawa miejscowego (w skardze w kontekście rangi tego aktu prawnego jako jeden z zarzutów przywołano art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), nie powinien stać na przeszkodzie zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego. Zdaniem Sądu rozumowanie skarżącego opiera się na domniemanym błędnym założeniu, jakoby organy architektoniczno-budowlane twierdziły, iż działka [...] nie ma dostępu do drogi publicznej i właśnie z tego powodu odmówiły udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. Tak natomiast nie było. Bezspornym jest, gdyż wynika to z rubryki 1.11.1 w dziale I-Sp księgi wieczystej [...], że działka [...] jako taka (czyli niezabudowany grunt) ma dostęp do drogi publicznej w oparciu o istniejącą służebność przejazdu i przechodu przez obciążone nią działki [...] i [...] ([...] i [...]). Wskazany tu dostęp do drogi koresponduje z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. oraz z art. 93 ust. 3 u.g.n. Jego istnienie, i na tym opiera się błąd w rozumowaniu skarżącego, nie oznacza jednak jeszcze, że jest do dostęp do drogi odpowiadający sposobowi obsługi komunikacyjnej dla nowej zabudowy (ustaleniom dla "kształtowania zabudowy") określonemu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujący dla działki [...] plan ustala w tym zakresie dostęp "do dróg publicznych poprzez drogi wewnętrzne dopuszczone w planie". Stosownie do rysunku planu nowe inwestycje (nowa zabudowa) na działce [...] powinny mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną przez drogi wewnętrzne 1KDWxs i 1KDW. Inwestor chcąc zabudować działkę [...] powinien więc zaprojektować i zapewnić dostęp do drogi publicznej tymi ciągami komunikacyjnymi, co zapewni zgodność planu zagospodarowania terenu z § 8 pkt 4 planu XL/594/VI/2012.

W konsekwencji należy stwierdzić, że projektowana inwestycja w zakresie sposobu obsługi komunikacyjnej jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że nie jest spełniona przesłanka z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. Prezydent, jako organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji trafnie wezwał inwestora w trybie art. 35 ust. 3 P.b. do skorygowania planu w omawianym zakresie. Wobec faktu, że R. M. nie zadośćuczynił wezwaniu i nadal obstawał przy rozwiązaniu przewidującym obsługę komunikacyjną działki [...] przez niedrogowe działki [...] i [...], a nie przez wyznaczone planem drogi wewnętrzne, Prezydent mógł odmówić inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b. ("Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę [...] w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3").

Naświetlając szerszy kontekst dla powyższej argumentacji Sąd chciałby zasygnalizować, że zarzuty skarżącego skoncentrowane na wykazaniu, że nieruchomość inwestycyjna posiada dostęp do drogi publicznej byłyby aktualne, gdyby organy kwestionowały jego istnienie, a jako podstawę prawną odmowy udzielenia pozwolenia na budowę wskazywałyby art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. i § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 1225). Takie stwierdzenia ze strony organów jednak nie padły. Organy konsekwentnie zaznaczały, że inwestycja opiera się niewłaściwym, bo niezgodnym z planem miejscowym, sposobie skomunikowania z drogą publiczną.

W skardze skarżący sugeruje, że sporny § 8 pkt 4 planu XL/594/VI/2012 powinien być inaczej – aniżeli uczyniły to organu – interpretowany, jako że przyjęta restrykcyjna wykładnia podważa jego prawo wynikające z ustanowionej służebności. W tym kontekście zwraca dodatkowo uwagę, że zaprojektowany przez niego dostęp inwestycji do drogi przez działki [...] i [...] skierowany jest przez legalny zjazd z ul. [...], co odpowiada art. 29 u.d.p. Zdaniem R. M. przeprowadzenie alternatywnego ciągu komunikacyjnego przez drogi 1KDWxs i 1KDW jest nadto nierealne, gdyż działka, na której się znajdują ([...]), jest prywatna. Z taki stan rzeczy skarżący wini Miasto P., które dopuścić się miało "błędu planistycznego" dopuszczając obsługę komunikacyjną nieruchomości przez działki, które zostały zwrócone (jako niegdyś wywłaszczone) dawnemu właścicielowi.

Odnosząc się do argumentów R. M. Sąd wskazuje, że sytuacja prawna działki [...] nie powinna być postrzegana w sposób tak jednostronny, jak to przedstawiono w skardze. W aktach administracyjnych na k. [...] znajduje się decyzja Zarządu Geodezji i [...] Miejskiego Geopoz z dnia 2 marca 2015 r., [...], mocą której na wniosek właściciela J. K. podzielono działkę [...] na działki [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Działka [...] przed podziałem miała wyjściowo bezpośredni dostęp do drogi – ul. [...]. Po podziale jedna z działek wydzielonych ([...]) włączona została nawet w obszar drogi publicznej. Następna działka ([...]) "odcinała" natomiast pozostałym dostęp do drogi publicznej. Z uwagi na układ działek wydzielonych, w punkcie 1. decyzji zastrzeżono, że warunkiem dalszego zbycia działek jest ustanowienie służebności drogowych dla działek nie posiadających bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji podkreślono, że podział opiera się na ustaleniach planu XL/594/VI/2012 i zacytowano wynikające z niego uwarunkowania dla terenu 1MN, w tym także stosownie do § 8 pkt 4 planu zastrzeżono, że tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej powinny być obsługiwane komunikacyjnie z przyległych dróg publicznych albo "poprzez drogi wewnętrzne dopuszczone planem". Wiedząc o tych uwarunkowaniach J. K. najpierw odłączył działkę [...] zapewniającą całej nieruchomości dostęp do ul. [...] od księgi wieczystej [...], a po zaprowadzeniu nowej księgi [...], działkę tą zbył. Warto zwrócić uwagę, że właściciel nieruchomości zbył działkę [...] ([...] sierpnia 2015 r. – dane z publicznie dostępnej księgi wieczystej) pozbawiając całą dotychczasową nieruchomość bezpośredniego dostępu do drogi – ul. [...] ze świadomością, że dostęp alternatywny przez drogi wewnętrzne 1KDWxs i 1KDW nie jest jeszcze zapewniony. Warto przy tym zaznaczyć, że skarżący przedłożył skierowane do niego i J. K. pismo Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia 10 kwietnia 2015 r. informujące o tym, że czynności geodezyjne w odniesieniu do działki [...] (później w przybliżeniu obszar działki [...]) dopiero zostaną podjęte. Innymi słowy to właściciel nieruchomości stanowiącej działkę [...] (z której następnie wydzielono działkę [...]) na własne ryzyko zdecydował się na jej podział i zbycie jedynej z działek graniczącej bezpośrednio z drogą, wiedząc że wymagany sposób obsługi komunikacyjnej przez drogi 1KDWxs i 1KDW wymagany przez plan XL/594/VI/2012 nie jest jeszcze prawnie zapewniony. Należy też odnotować, że – co wspomniano wyżej – że w decyzji podziałowej z 2015 r. cytowano § 8 pkt 4 planu XL/594/VI/2012 relacjonując uwarunkowania realizacji zabudowy mieszkaniowej na terenie 1MN.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że organy postąpiły prawidłowo odmawiając R. M. zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jako że przedstawione przez niego rozwiązanie dotyczące sposobu obsługi komunikacyjnej nowego zamierzenia inwestycyjnego nie było zgodne z § 8 pkt 4 planu XL/594/VI/2012.

Zarazem nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów dotyczących czynnego udziału skarżącego w postępowaniu (art. 10 § 1 K.p.a.) oraz budzenia zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej (art. 8 K.p.a.), podniesione w kontekście odmowy przeprowadzenia rozprawy administracyjnej na żądanie R. M. (art. 89 § 1 K.p.a.). Zgodnie z art. 89 § 1 K.p.a. rozprawę administracyjną przeprowadza się w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania. W niniejszej sprawie przeprowadzenie rozprawy nie było potrzebne, albowiem już bez takiej formy postępowania wyjaśniającego organy mogły dojść do właściwych konkluzji co do zgodności projektu, zwłaszcza projektu zagospodarowania terenu z planem miejscowym.

Nie naruszono także przepisów regulujących administracyjne postępowanie wyjaśniające (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Organy właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy i załatwiły sprawę zgodnie z przepisami prawa materialnego – co wyjaśniono na poprzednich stronach niniejszego uzasadnienia.

Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.) oddalił skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych postaw.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.), po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (k. [...] akt sądowych).