Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1015/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Minister Edukacji Narodowej i Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9 h ust.1 i 2, art. 96 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 1a-3
journal: Dz.U. 2003 nr 118 poz 1112
law: Obwieszczenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 maja 2003 r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego ustawy - Karta Nauczyciela
article: par 14 ust. 1 pkt 4 i 7 w zw. z par 8
journal: Dz.U. 2004 nr 260 poz 2593
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ I SPORTU1) z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu  zawodowego przez nauczycieli

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ludwik Żukowski Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) NSA Małgorzata Borowiec Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2406/06 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2406/06 oddalił skargę M. C. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

M. C. - nauczyciel języka polskiego oraz praktycznej nauki zawodu w Zespole Szkół Ż. Ś. w K. pismem z dnia [...]r. złożył wniosek do O. Kuratora Oświaty o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego r. 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19, poz. 239 ze zm.). Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9b ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję O. Kuratora Oświaty z dnia [...] r. nr [...] o odmowie nadania M. C stopnia nauczyciela dyplomowanego.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku postępowania kwalifikacyjnego, przeprowadzonego przez Komisję Kwalifikacyjną powołaną przez O. Kuratora Oświaty, M. C. w dniu [...] r. nie uzyskał akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej. Minister wyjaśnił, że obowiązujący stan prawny nie daje organowi odwoławczemu podstaw do weryfikowania oceny spełnienia wymagań na stopień nauczyciela dyplomowanego dokonanej przez komisję kwalifikacyjną. Organ sprawujący nadzór pedagogiczny jest związany merytorycznym stanowiskiem komisji kwalifikacyjnej w sprawie udzielenia (bądź nieudzielania) nauczycielowi akceptacji. Brak akceptacji komisji kwalifikacyjnej uzasadnia na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy - Karta Nauczyciela odmowę nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Organ rozpatrujący odwołanie nie ma kompetencji do merytorycznego weryfikowania odmowy udzielenia akceptacji przez komisję kwalifikacyjną lub zmiany dokonanej przez komisję oceny.

W skardze do Sądu M. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 9b ust. 6 w związku z art. 9b ust. 1 pkt 3 i art. 9b ust. 4 pkt 3 oraz art. 9h ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela, a także § 8 ust. 2, § 12 ust. 3, § 13 ust. 2 oraz § 14 ust. 1 pkt 4 i 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli skutkujące stwierdzeniem braku uprawnień organu wydającego decyzję w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela do weryfikowania w toku postępowania odwoławczego lub nadzorczego - sposobu oceny dokonanej przez komisję kwalifikacyjną oraz przepisów art. 7, 77 § 1, art. 80, 107 § 3 oraz art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego skutkujące stwierdzeniem braku podstaw do uchylenia decyzji O. Kuratora Oświaty z dnia [...] r. o odmowie nadania mu stopnia nauczyciela dyplomowanego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę podniósł, iż w świetle art. 9b ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 1a - 3 ustawy - Karta Nauczyciela warunkiem nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego jest: posiadanie wymaganych kwalifikacji, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Organy orzekające w sprawie uznały, iż skarżący nie spełnia jednego z warunków do ubiegania się o nadanie mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, gdyż nie uzyskał akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Zarzuty skargi sprowadzają się do twierdzenia, że organ wadliwie wydał decyzję odmawiającą nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, ponieważ nie poddał weryfikacji prawidłowości postępowania kwalifikacyjnego, w szczególności spełnienia przez skarżącego wymagań i warunków nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego dokonanego przez komisję kwalifikacyjną.

Sąd stwierdził, że zarówno przepisy ustawy - Karta Nauczyciela, jak i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli nie zawierają uregulowania umożliwiającego zmianę oceny komisji kwalifikacyjnej. W art. 9h ust. 1 i 2 ustawy - Karta Nauczyciela, ustawodawca powierzył organom wymienionym w przepisie jedynie nadzór nad czynnościami podejmowanymi w postępowaniu o nadanie nauczycielowi stopnia awansu zawodowego. W ramach tego nadzoru organ sprawujący nadzór pedagogiczny lub właściwy minister w przypadku ujawnienia, że czynności podjęte zostały z naruszeniem prawa, stwierdza w drodze decyzji administracyjnej jej nieważność. Sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie została jednak wykazana. Podkreślono, że również Sąd, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł w działaniach Komisji Kwalifikacyjnej naruszeń procedury określonej w rozporządzeniu z dnia 1 grudnia 2004 r., które by upoważniały uprawnione organy do skorzystania z uprawnień nadzorczych.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że jak wynika z formularza analizy dokumentacji M. C., datowanego na [...] r., przedstawiona przez niego dokumentacja potwierdzająca spełnienie wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego była oceniana przez Komisję, stosownie do § 17 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, według przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Błędna data w zaświadczeniu komisji o braku akceptacji [...] 2005 r. zamiast [...] 2006 r.) jest wynikiem oczywistej omyłki i może być skorygowana.

Postępowanie kwalifikacyjne jest postępowaniem szczególnym, które zostało uregulowane w ustawie - Karta Nauczyciela oraz w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Z przepisów tych wynika, że komisja kwalifikacyjna nie jest organem administracji. Jako ciało opiniodawcze wyraża jedynie swoje zdanie w kwestii awansu zawodowego nauczyciela, to zaś - jako jeden z warunków - wpływa na decyzję w przedmiocie awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Prace tej komisji nie podlegają zatem procedurze administracyjnej, co w konsekwencji oznacza, że przedstawione przez skarżącego zarzuty w tym zakresie należało uznać za bezpodstawne. Skoro zarzuty te nie mogły być wzięte pod uwagę, Sąd uznał za niecelowe ustosunkowanie się do nich. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z uzasadnieniem oceny Komisji nie stanowi podstawy do uznania, iż działania Komisji były niezgodne z prawem (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 944/05 niepublikowany).

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Od powyższego wyroku M. C. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

1) prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie:

a) przepisów art. 9h ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela,

b) przepisów § 14 ust. 1 pkt 4 i 7 w związku z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz.U. Nr 260 poz. 2593), skutkujące stwierdzeniem braku naruszeń przez komisję kwalifikacyjną procedury określonej w rozporządzeniu, które upoważniałyby uprawnione organy do skorzystania z uprawnień nadzorczych, a w szczególności stwierdzenia nieważności czynności naruszających przepisy rozporządzenia;

2) przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez niewypełnienie określonego w art. 113 § 1 i art.141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż organ sprawujący nadzór pedagogiczny lub właściwy minister w przypadku ujawnienia, że czynności podjęte zostały w postępowaniu o nadanie stopnia awansu zawodowego nauczycieli z naruszeniem prawa stwierdza nieważność decyzji, jednak w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie została wykazana.

Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia komisja kwalifikacyjna analizuje dorobek zawodowy nauczyciela mianowanego ubiegającego się o awans zawodowy na stopień nauczyciela dyplomowanego na podstawie przedłożonej dokumentacji oraz przeprowadzonej rozmowy, podczas której nauczyciel odpowiada na pytania członków komisji dotyczące wpływu działań i zadań zrealizowanych przez nauczyciela w okresie odbywania stażu na podniesienie jakości pracy szkoły w której nauczyciel odbywał staż. Zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia każdy z członków komisji ocenia spełnienie przez nauczyciela wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego. Katalog wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego zawiera § 8 ust. 2 rozporządzenia. Fakt dokonywania oceny na skali punktowej nie zwalnia komisji kwalifikacyjnej od obowiązku odniesienia się do konkretnych wymagań określonych w § 8 ust. 2 oraz wskazania ich spełniania bądź niespełniania. W części B protokołu nie przytoczono, zgodnie z wymogami §14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, nawet podstawowych tez zawartych w odpowiedziach strony na zadane pytania. Zawarte tam ogólnikowe i niezgodne z prawdą stwierdzenie dowodzi naruszenia określonego w § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wymogu podania informacji o udzielonych odpowiedziach i pośrednio wskazuje na naruszenie zawartego w tym samym przepisie obowiązku odzwierciedlenia w protokole wszystkich pytań zadanych nauczycielowi w czasie rozmowy kwalifikacyjnej.

"Uzasadnienie oceny punktowej" ograniczone zostało jedynie do kilku uwag dotyczących załączonej do wniosku dokumentacji, bez odniesienia tejże dokumentacji oraz odpowiedzi strony w toku rozmowy do kolejnych wymagań wymienionych w § 8 ust. 2 rozporządzenia. Na naruszenie procedury określonej w rozporządzeniu wskazuje również fakt dosłownego powielenia w protokole z posiedzenia komisji kwalifikacyjnej w dniu [...] 2006 r. obszernych fragmentów uzasadnienia zawartego w protokole z posiedzenia komisji kwalifikacyjnej w dniu [...] 2004 r. Zdaniem strony skarżącej protokół z posiedzenia komisji kwalifikacyjnej w dniu [...] 2006 r., nie zawiera obligatoryjnych, w myśl § 14 ust. 1 pkt 4 i 7 rozporządzenia, zapisów. Żaden zapis zawarty w części B protokołu z posiedzenia komisji kwalifikacyjnej z dnia [...] 2006 r. nie może zostać w drodze wykładni językowej uznany za informację o udzielonych przez nauczyciela odpowiedziach. Tym samym przyjęcie przez WSA, że : działania komisji kwalifikacyjnej nie naruszyły procedury określonej w rozporządzeniu i że w rozpoznawanej sprawie nie zostały wykazane prawne i faktyczne przesłanki do stwierdzenia naruszenia przepisów rozporządzenia, oznacza, że przepisy rozporządzenia dopuszczają dowolną treść protokołu z posiedzenia komisji kwalifikacyjnej. Stanowi to naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 9h ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela oraz przepisów § 14 ust. 1 pkt 4 i 7 w związku z § 8 ust. 2 rozporządzenia.

Zgodnie z treścią art. 113 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewodniczący może zamknąć rozprawę tylko w przypadku, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, a w myśl art. 106 § 3 tej ustawy sąd może z urzędu przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. W ocenie strony WSA w Warszawie nie wyjaśnił dostatecznie sprawy i rozpatrzył wyczerpująco materiału dowodowego. W uzasadnieniu wyroku naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie wskazał jakie reguły interpretacyjne leżały u podstaw stwierdzenia, iż zastosowana w § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia dyspozycja dopuszcza zawarcie w protokole jedynie oceny udzielanych przez nauczyciela odpowiedzi. Nie wskazał także, dlaczego przytoczone przez stronę naruszenia przez komisję kwalifikacyjną procedury określonej w rozporządzeniu nie stanowią w jego ocenie wystarczającej przesłanki stwierdzenia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 9h ust 1 i 2 Karty Nauczyciela.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjne, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono, by występowały przyczyny nieważności postępowania wskazane w § 2 powołanego artykułu Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w ramach określonych podstawami skargi kasacyjnej.

Ponieważ w skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego - art. 174 pkt 1 p.p.s..a, jak i naruszenie przepisów postępowania - art. 174 pkt 2 tej ustawy w pierwszej kolejności należało ustosunkować się do ostatnio wymienionego zarzutu. Dopiero bowiem po stwierdzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.

Zgodnie z art. 113 § 1 p.p.s.a. przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Zarzucając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie uchybienie powyższemu przepisowi autor skargi kasacyjnej nie wskazał jakich konkretnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności nie wyjaśniono przed zamknięciem rozprawy i nie przedstawił z jakich powodów uważa, że zarzucone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji omawiany zarzut uznany być musiał za chybiony.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Motywy zaskarżonego wyroku spełniają wymogi wynikające z powyższej normy prawnej.

Odnosząc się do zawartych w skardze kasacyjnej uwag dotyczących uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części obejmującej podstawę prawną rozstrzygnięcia w pierwszym rzędzie podnieść należy, że wskazane tam przepisy art. 9h ust. 1 i 2 ustawy - Karta Nauczyciela nie stanowiły podstawy materialnoprawnej ocenianej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji. Wprawdzie zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd wypowiedziały się co do kwestii związanych z nadzorem nad czynnościami podejmowanymi w postępowaniu o nadanie skarżącemu stopnia awansu zawodowego i uznały, że w działaniach Komisji Kwalifikacyjnej nie występowały naruszenia procedury określonej w rozporządzeniu z dnia 1 grudnia 2004 r., które upoważniałyby organy do skorzystania z uprawnień nadzorczych, to podstawę materialnoprawną decyzji Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] r. stanowił art. 9b ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 1a - 3 ustawy - Karta Nauczyciela, na co słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny zgodności z prawem odmowy nadania M C. stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd przedstawił odpowiadające wymaganiom zawartym w art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku, w którym wyjaśnił, odwołując się do obowiązującej regulacji prawnej i stanu faktycznego sprawy motywy, które zadecydowały o uznaniu za prawidłowe stanowiska organów administracji.

Nie są również oparte na usprawiedliwionych podstawach zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

Przede wszystkim zauważyć należy, że nie zostało wskazane na czym polegać miało naruszenie - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - przepisów art. 9h ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela. Ponadto stwierdzić trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonywał wykładni tych przepisów, a jak wcześniej zaznaczono nie stanowiły one podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji.

Nie można także podzielić stanowiska strony skarżącej, że Sąd I instancji naruszył przepisy § 14 ust. 1 pkt 4 i 7 w związku z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli.

Jak słusznie zauważono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w dniu składania przez M. C. wniosku o wszczęcie postępowania kwalifikacyjnego obowiązywało rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz.U. Nr 70, poz. 825 ze zm.) i przepisy tego rozporządzenia dotyczące wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego oraz dokumentacji potwierdzającej spełnienie tych wymagań, składanej przez tych nauczycieli winny mieć w sprawie zastosowanie. Wynika to z treści § 17 powołanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r., zgodnie z którym do postępowań wszczętych na podstawie wniosków o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego złożonych do dnia 31 października 2004 r. przez nauczycieli mianowanych stosuje się przepisy rozporządzenia, z wyjątkiem § 8 ust. 2 i § 9 ust. 4. W zakresie wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego oraz dokumentacji potwierdzającej spełnienie tych wymagań, składanej przez tych nauczycieli stosuje się dotychczasowe przepisy. Prawidłowo więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. nie miał w sprawie zastosowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył także § 14 ust. 1 pkt 4 i 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia z przebiegu prac komisji kwalifikacyjnej oraz komisji egzaminacyjnej sporządza się protokół zawierający w szczególności: 1) datę i miejsce posiedzenia komisji; 2) imiona i nazwiska członków komisji; 3) imiona i nazwiska osób uczestniczących w pracach komisji w charakterze obserwatora; 4) pytania zadane nauczycielowi w czasie rozmowy kwalifikacyjnej, egzaminu lub rozmowy, o której mowa w § 12 ust. 3 oraz informację o udzielonych przez nauczyciela odpowiedziach; 5) uzyskane przez nauczyciela oceny punktowe; 6) średnią arytmetyczną punków, o której mowa w § 13 ust. 3; 7) uzasadnienie rozstrzygnięcia komisji; 8) podpisy członków komisji uczestniczących w jej pracach. Sąd I instancji nie dokonywał wykładni § 14 ust. 1 pkt 1 i 7 powołanego rozporządzenia. W odniesieniu do przepisów zawartych w rozporządzeniu z dnia 1 grudnia 2004 r. stwierdził jedynie, że podobnie jak Minister Edukacji Narodowej, nie dostrzegł w działaniach Komisji Kwalifikacyjnej naruszeń procedury określonej w rozporządzeniu z dnia 1 grudnia 2004 r., które by upoważniały uprawnione organy do skorzystania z uprawnień nadzorczych i spostrzeżenie to nie budzi wątpliwości.

Jak słusznie podniesiono w zaskarżonym wyroku, odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt I OSK 944/05 Komisja Kwalifikacyjna nie jest organem administracji, jako ciało opiniodawcze wyraża jedynie swoje zdanie w kwestii awansu zawodowego nauczyciela, to zaś - jako jeden z warunków wpływa na decyzję w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Prace komisji nie podlegają procedurze administracyjnej, dlatego zarzuty postawione w tym zakresie z oczywistych względów nie wymagają ustosunkowania się do nich przez Sąd.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.