Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1673/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie sędzia WSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2007 r. spraw ze skarg M. G. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... marca 2006 r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 i 2001 r. oddala skargi


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia ... sierpnia 2005 r. wydanymi po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił M. G. – Skarżącej w rozpatrywanej sprawie, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2000-2001 w wysokości odpowiednio 17.556 zł i 7.991 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w toku postępowania podatkowego ustalono, że w dniu ... czerwca 1997 r. Skarżąca M. G. i T. K. (matka Skarżącej) zawarły umowę najmu z firmą "I." sp. z o.o. we W., której przedmiotem był lokal nr... przeznaczony na cele biurowo-handlowe, położony w W. przy ul... Czynsz najmu strony ustaliły na kwotę stanowiącą ekwiwalent 1.500 USD miesięcznie przeliczanych według średniego kursu ogłaszanego przez NBP pierwszego dnia kolejnego miesiąca. Zgodnie z § 6 lit. a) umowy, z tytułu użyczenia stacji telefonicznej najemca zobowiązał się do opłacania abonamentów oraz bieżących rachunków, natomiast w § 7 umowy wynajmujące zobowiązały się do opłacania kosztów zużycia energii elektrycznej, c.o., wody oraz dwóch miejsc parkingowych, w wysokości nie przekraczającej złotówkowej równowartości 200 USD. Umowa najmu zawarta została na okres od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 września 1999r., a następnie - na podstawie umowy ustanej – przedłużono ją do dnia 30 września 2001 r. Organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu ... lipca 1997 r. sporządzono aneks do powyższej umowy, w którym ustalono, iż do odbioru wszelkich należności przysługujących wynajmującym i wystawiania związanych z nimi dokumentów upoważniona jest każda z wynajmujących samodzielnie.

Organ pierwszej instancji zwrócił ponadto uwagę, że z treści § 10 umowy wynikało, iż przedmiot najmu był całkowicie wykończony i najemca nie zgłaszał żadnych żądań skutkujących koniecznością poniesienia przez wynajmujące dodatkowych kosztów. Podkreślił, że Skarżąca w toku postępowania wyjaśniała, iż jej zdaniem, nie uzyskała z wynajmu żadnego dochodu, gdyż wszystkie uzyskane z tego tytułu pieniądze były przekazywane spółdzielni i spółce "Z.". Zaznaczył przy tym, że Skarżąca nie okazała żadnych dokumentów źródłowych potwierdzających ponoszenie tych wydatków. Faktu tego nie potwierdziła także spółka "Z.".

Organ pierwszej instancji, opierając się na wynikach kontroli podatkowej przeprowadzonej w firmie "I." sp. z o.o. we W., ustalił, jakie kwoty wypłacone zostały na rzecz Skarżącej M. G. i T. K. w latach 2000-2001. Zaznaczył przy tym, iż wypłata wskazanych w decyzji kwot nastąpiła wyłącznie na rzecz Skarżącej, co zresztą potwierdziła ona własnoręcznym podpisem na dokumentach kasowych wystawionych przez "I." sp. z o.o.

Na tej podstawie organ pierwszej instancji określił Skarżącej przychód z tytułu najmu wskazując, iż przychód ten w całości uzyskiwała właśnie ona. Według organu podatkowego, powyższe znajduje także odzwierciedlenie w zeznaniach Skarżącej oraz w protokole z kontroli. Skarżąca oświadczyła mianowicie, że "dochody z najmu lokalu uzyskiwała sama, T. K. była tylko wpisana do umowy, ale żadnych dochodów nie czerpała". Organ pierwszej instancji podkreślił ponadto, że Skarżąca w toku postępowania podatkowego nie dołączyła żadnych dowodów świadczących o tym, że jakiekolwiek kwoty przekazane zostały T. K. Organ podatkowy wskazał również, że Skarżąca nie złożyła zeznań podatkowych za lata 2000-2001.

Odnosząc się do załączonego przez Skarżącą do akt sprawy aktu oskarżenia z dnia ... czerwca 2004 r. przeciwko członkom zarządu spółdzielni "Z.", organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotem tego postępowania jest bezprawne przeniesienie przez podmiot gospodarczy "Z." sp. z o.o. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul..., zabudowanej pawilonem handlowo-usługowym stanowiącym składnik majątku spółdzielni "Z." oraz stwierdzone przez biegłych w zakresie księgowości nieprawidłowości w prowadzonej księgowości, m.in. zaniżono wartość pawilonów handlowych. Zdaniem organu podatkowego, informacje zawarte w akcie oskarżenia na obecnym etapie postępowania nie mają wpływu na określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Informacje te nie traktują bowiem o kwotach wydatków poniesionych przez Skarżącą, a stanowiących koszty uzyskania przychodu. Nadmienił jednocześnie, że uznanie poniesionych przez Skarżącą i jej zmarłego ojca wydatków na budowę pawilonu – o ile fakt ten znajdzie odzwierciedlenie w wyroku sądu, będzie miało wpływ na ustalenie wartości początkowej środka trwałego, stanowiącej podstawę do dokonywania odpisów amortyzacyjnych począwszy od następnego miesiąca po miesiącu, w którym środek trwały wprowadzono do ewidencji.

Ustosunkowując się do twierdzeń Skarżącej o nieuzyskiwaniu przez nią dochodu z najmu oraz do dokumentów przedłożonych przez nią przy piśmie z dnia 1 kwietnia 2005r. organ pierwszej instancji zauważył, że dokumenty te dotyczą lat 1982-1993, a zatem okresu przed zawarciem umowy najmu. Oznacza to, że dokumenty te pozostają bez związku z najmem jako źródłem przychodu.

Organ pierwszej instancji nie znalazł również podstaw do uznania wyjaśnień Skarżącej, iż nie uzyskiwała ona z tytułu najmu żadnych dochodów, ponieważ uzyskiwany przychód przeznaczała na wydatki związane z wykończeniem i adaptacją przedmiotu najmu. Wskazał, iż poniesione wydatki, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", nie stanowią kosztu uzyskania przychodów. Organ pierwszej instancji nie uznał ponadto jako dowodów potwierdzających fakt poniesienia wydatków z tytułu najmu, wymienionych w decyzji not obciążeniowych oraz faktur, argumentując, że z dokumentów tych nie wynika, iż należności te zostały zapłacone. Przeciwnie, istnienie zaległości z tytułu opłat eksploatacyjnych potwierdziła spółka "Z." w piśmie z dnia 30 kwietnia 2003 r.

W odwołaniu od powyższych decyzji Skarżąca zarzuciła, iż wydane one zostały bez podstawy prawnej i bez analizy materiału w sprawie, w szczególności bez ustosunkowania się do materiałów i opinii znajdujących się w aktach sprawy karnej, a także bez ustalenia, że umowę najmu podpisała także T. K. i ewentualny podatek powinien uwzględniać również jej część nieruchomości, a aktualnie po jej śmierci – wszystkie osoby będące jej spadkobiercami. Na tej podstawie Skarżąca wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji ich uchylenie lub zmianę.

Decyzjami z dnia ... marca 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji powtórzył argumentację o braku związku pomiędzy przedłożonymi przez Skarżącą dokumentami dotyczącymi ponoszonych wydatków a najmem jako źródłem przychodu. Podkreślił jednocześnie fakt niezłożenia przez Skarżącą w toku całego postępowania podatkowego dokumentów, które potwierdzałyby poniesione wydatki w okresie trwania umowy najmu.

Organ odwoławczy stwierdził także, iż organ pierwszej instancji słusznie uznał, że zarzuty zawarte w akcie oskarżenia z dnia ... czerwca 2004 r. pozostają bez wpływu na określenie Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Za prawidłowe uznał także stanowisko organu pierwszej instancji odnoszące się do twierdzeń Skarżącej o nieosiąganiu przez nią dochodu z najmu z uwagi na przekazywanie wszystkich uzyskanych z tego tytułu pieniędzy na rzecz spółdzielni i spółki "Z". Organ podatkowy pierwszej instancji, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., trafnie wskazał, iż z uzyskiwanego przychodu ponoszone były wydatki związane z wykończeniem i adaptacją przedmiotu najmu, które nie stanowią kosztu uzyskania przychodu w myśl art. 23 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.

W ocenie organu odwoławczego, słuszne jest ponadto stwierdzenie Naczelnika Urzędu Skarbowego W., iż przedłożony przez Skarżącą na etapie postępowania odwoławczego dodatkowy materiał w postaci kopii faktur i not obciążeniowych nie spełnia warunków do uznania ich za dokumenty potwierdzające poniesienie kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Zauważył przy tym, iż wymienione w wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji faktury wykazane zostały jako nieopłacone, przy czym zaległość ta dotyczy opłat eksploatacyjnych.

Ustosunkowując się do określonego przez organ pierwszej instancji przychodu z tytułu najmu lokalu użytkowego w całości dla Skarżącej organ odwoławczy zauważył, iż sama Skarżąca, przesłuchana w charakterze świadka, przyznała, że dochody z najmu uzyskiwała ona, zaś T. K. była tylko wpisana do umowy i nie czerpała żadnych dochodów. Zeznania te Skarżąca potwierdziła w protokole z kontroli. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, iż z dokumentacji prowadzonej przez "I." sp. z o.o. we W. wynika, że spółka ta w okresach wskazanych w decyzjach organu pierwszej instancji dokonała płatności na rzecz Skarżącej M. G. i T. K. Zaznaczył przy tym, iż należne z tego tytułu kwoty otrzymała Skarżąca, co potwierdziła własnoręcznym podpisem na dokumentach kasowych wystawionych przez "I." sp. o.o. Brak jest natomiast potwierdzenia przekazania jakichkolwiek kwot T. K., co znajduje zresztą odzwierciedlenie w złożonych przez nią zeznaniach. T. K. oświadczyła mianowicie, iż z uwagi na zły stan zdrowia nie zajmuje się sprawami najmu i nie czerpie z tego tytułu żadnych korzyści. Wskazała ona jednocześnie córkę M. G. jako osobę zajmującą się sprawami najmu. W związku z powyższym, wypłacone kwoty i pokwitowany ich odbiór przez Skarżącą stanowią, zdaniem organu odwoławczego, wyłącznie jej przychód.

W skargach na te decyzje Skarżąca zarzuciła, iż są one niezgodne z prawem, gdyż organ podatkowy uznał, że dochód miał miejsce tylko w przypadku jednej osoby wynajmującej, tj. Skarżącej, podczas gdy współwłaścicielką przedmiotu najmu – i to w dużo większej jego części – była także T. K. Ona również podpisała umowę najmu i pobierała z niego pieniądze. Za niezgodne z prawdą Skarżąca uznała ustalenia organu podatkowego, że to ona fizycznie pobierała pieniądze i że tak właśnie przyznała w protokole. Zauważyła bowiem, że nie wszystkie kwoty pobierała tylko ona. Poza tym nigdy nie przyznała w protokole, że nie rozliczała się z drugą współwłaścicielką. Przeciwnie, wówczas, gdy T. K. była już poważnie chora i z tego powodu nie mogła przyjeżdżać po pieniądze Skarżąca "służyła za kuriera".

Skarżąca podniosła ponadto, że pobieranych pieniędzy w ogóle nie można traktować jako dochodu, gdyż z treści dokumentów sprawy karnej jednoznacznie wynika, iż była to jedynie odebrana kwota zainwestowana w nieruchomość. Wyjaśniła bowiem, że nigdy obie współwłaścicielki pawilonu nie stały się jego prawnymi właścicielami, jako że wszystkie powództwa zostały oddalone. Ponadto spółdzielnia "Z." kilkakrotnie przyznała, że pieniądze wpłacone na nieruchomość inwestorzy mieli sobie odebrać poprzez wynajem pawilonu. Skarżąca pokreśliła również, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie zrobił żadnego użytku z dokumentów przekazanych przez Skarżącą, nie zrozumiał ich treści, ani też nie zapoznał się z pozostałymi dokumentami zawartymi w aktach sprawy karnej.

Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uznanie zaskarżonych decyzji za niezgodne z prawem, a w konsekwencji o ich zmianę lub uchylenie.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W., wnosząc o oddalenie skarg, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach.

Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", postanowił sprawy opatrzone sygn. akt III SA/Wa 1673/06 oraz III SA/Wa 1674/06 połączyć w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić dalej pod sygn. akt III SA/Wa 1673/06.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargi są niezasadne.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanych sprawach są decyzje podatkowe określające Skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od osób fizycznych za lata 2000 i 2001.

Stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów zwolnionych od podatku oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Natomiast w myśl ust. 2 tego artykułu, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jednym z wymienionych w u.p.d.o.f. źródeł przychodów jest najem (art. 10 ust. 1 pkt 6). Z niebudzących wątpliwości ustaleń organów podatkowych wynika, iż Skarżąca na podstawie zawartej umowy, uzyskiwała w latach 2000 i 2001 przychody z tego źródła przychodów. Świadczą o tym zarówno podpisana przez nią oraz T. K. (matkę Skarżącej) umowa najmu z "I." sp. z.o.o. (najemcą), jak też fakt otrzymywania przez nią w wykonaniu tej umowy miesięcznych kwot czynszu. Skarżąca była więc zobowiązana, zgodnie z art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f., do złożenia w urzędzie skarbowym zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, czego jednak nie uczyniła. W tej sytuacji organ podatkowy zasadnie, powołując się na art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.), wydał decyzje określające Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym. Oceny tej nie mogą zmienić twierdzenia Skarżącej, iż otrzymywanych przez nią z tytułu najmu pieniędzy, nie traktowała ona jako swojego dochodu. Obowiązek podatkowy wynika bowiem z przepisów ustaw podatkowych, a nie z subiektywnej oceny podatnika co do kwalifikacji prawnej otrzymywanych przysporzeń. Tylko ubocznie należy zauważyć, iż w swojej argumentacji w tym zakresie Skarżąca jest niekonsekwentna, ponieważ w pismach składanych w trakcie postępowania podatkowego, m.in. w piśmie z dnia 1 kwietnia 2005r. skierowanym do Urzędu Skarbowego W. (karta nr... akt podatkowych), podkreślała, że w wyniku wynajmu pawilonu nie uzyskała żadnego dochodu, gdyż wszystkie uzyskane pieniądze z tytułu najmu lokalu nr... były przekazywane spółdzielni i spółce "Z.", natomiast w skardze wskazuje, iż pobieranych pieniędzy nie można uznać za dochód, gdyż była to jedynie odebrana kwota zainwestowana w nieruchomość, zwrot uprzednich nakładów.

Niezależnie od negowania powstania dochodu co do zasady, Skarżąca podnosi zarówno w odwołaniu jak i w skardze, iż przy obliczaniu podatku organy podatkowe powinny uwzględnić fakt, iż umowę najmu podpisała również T. K. i ona również jako współwławłaścicielka wynajmowanej nieruchomości i to w większej części bo w ¾, uzyskiwała dochód z najmu tej nieruchomości. W związku z tym Skarżąca uważa, że organy podatkowe bezpodstawnie przypisały jej cały dochód i w konsekwencji należny podatek, podczas gdy po śmierci T. K., powinien on obciążać w stosownej proporcji wszystkie osoby będące spadkobiercami zmarłej.

Dla ścisłości należy zaznaczyć, iż protokole z przesłuchania strony z dnia 20 lutego 2003 r. (karta nr... akt podatkowych) Skarżąca wyjaśniała, iż tylko 1/8 pawilonu należała do niej.

Wprawdzie Skarżąca, wskazując na powyższą okoliczność używa pojęcia współwłasności, niemniej jak wynika z akt sprawy, w tym m.in. z załączonego przez Skarżącą aktu oskarżenia, z korespondencji pomiędzy Skarżącą a spółdzielnia i spółką "Z.", czy też wreszcie z tego fragmentu skargi, w którym Skarżąca wspomina o tym, iż w wyniku oddalenia powództw obie "współwłaścicielki pawilonu" nie stały się jego prawnym właścicielem, status prawny wynajmowanego lokalu nr... w pawilonie usługowo-handlowym jest sporny i nie został dotychczas ostatecznie uregulowany. Również w samej umowie najmu w § 2 znajduje się jedynie ogólne stwierdzenie, iż wynajmujący mają prawo do wynajęcia lokalu. Z akt sprawy wynika również, iż od wielu lat na różnych płaszczyznach prawnych toczy się spór pomiędzy, najpierw spółdzielnią, a potem spółką z o.o. "Z." a osobami, które były współinwestorami wznoszonego pawilonu, bądź ich następcami prawnymi, o rozliczenie poniesionych przez nich nakładów związanych z budową. W przypadku Skarżącej oraz jej matki T. K., jak można wnosić z powyższych dokumentów, wywodziły one swoje prawa do spornego lokalu, z następstwa prawnego po zmarłym E. K., który był jednym ze współinwestorów pawilonu usługowo-handlowego. Jakkolwiek by jednak nie określić tytułu prawnego, który przysługiwał Skarżącej i T. K. do oddanego przez nie w najem lokalu, niesporne jest, iż podpisały one obie umowę najmu. Art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi, iż przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku (...). W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, ze prawa do udziału w zysku są równe. Przepis ten ustanawia więc domniemanie prawne proporcjonalnego do udziału w zyskach, określenia przychodów u każdego z podatników, które jednakże może być wzruszone poprzez ustalenia dowodowe wskazujące na inny udział w zysku ze wspólnego prawa. Z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., na który to przepis powołały się organy podatkowe wynika, iż przychodami, z zastrzeżeniem wskazanych przepisów, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Skarżąca wskazała w skardze, iż druga ze współwłaścicielek T. K. też pobierała pieniądze z najmu, a Skarżąca nigdy nie przyznała w protokole, iż nie rozliczała się z drugą współwłaścicielką. Jednakże organy podatkowe wydając decyzje, opierały się na materiale dowodowym zebranym w toku postępowania podatkowego. Z poczynionych przez nie ustaleń wynika, iż odbiór miesięcznych kwot czynszu potwierdzała tylko Skarżąca, o czym świadczą jej pokwitowania na dokumentach kasowych wystawianych przez "I." sp. z o.o. - najemcę lokalu. Organy podatkowe wskazały także, iż w trakcie postępowania podatkowego Skarżąca nie dołączyła żadnych dowodów potwierdzających przekazanie jakichkolwiek kwot drugiej osobie zawierającej umowę najmu. Stwierdzenia te nie byłyby same w sobie wystarczające do przypisania Skarżącej całego przychodu uzyskiwanego z najmu. Z jej wyjaśnień wynika bowiem, że w owym czasie jej matka była schorowaną osobą, co czyni zrozumiałym, iż czynsz odbierała, na podstawie postanowień aneksu do umowy najmu, sama Skarżąca. Z doświadczenia życiowego wynika również, iż w stosunkach pomiędzy najbliższymi członkami rodziny nie dokonuje się zwykle pokwitowań przekazanych sobie kwot pieniędzy. Skarżąca w protokole z przesłuchania strony z dnia 20 lutego 2003 r., podkreślając, iż to nie był jej dochód, gdyż tylko w 1/8 części była właścicielką pawilonu, potwierdzała, iż to ona odbierała czynsz i dysponowała otrzymanymi kwotami, które przeznaczała na pokrywanie bieżących opłat związanych z eksploatacją pawilonu oraz na niezbędne remonty, a jeżeli coś zostało po uregulowaniu tych kosztów, to przeznaczała je na opiekę nad chorą mamą. Jednakże twierdzenia Skarżącej o przeznaczaniu przez nią kwot otrzymywanych z tytułu najmu na cele związane z utrzymaniem przedmiotu najmu, nie zostały przez nią w żaden sposób udokumentowane. Organy podatkowe powołały się także na wcześniejsze zeznania Skarżącej, w których oświadczyła ona, że dochody z najmu lokalu uzyskiwała ona sama, a T. K. była tylko wpisana do umowy najmu, ale żadnych dochodów nie czerpała. Potwierdzają to również zeznania T. K., która stwierdziła z kolei, iż sprawami najmu przy ulicy ... zajmuje się córka, a ona sama nie czerpie żadnych korzyści.

W świetle treści powyższych zeznań, organy podatkowe dokonując oceny zebranego materiału dowodowego, w granicach swobodnej oceny dowodów, miały podstawy, aby przyjąć, iż faktycznie wszystkie przychody z najmu uzyskiwała tylko Skarżąca i to ona powinna była złożyć zeznanie podatkowe i uiścić należny podatek.

Stosownie do cytowanego już wcześniej art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f., dochodem ze źródła przychodów, w tym przypadku z najmu, jest nadwyżka przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania w roku podatkowym. W myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23. Organy podatkowe wskazały w uzasadnieniach decyzji podstawę prawną, z której wynika niemożność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych w latach poprzednich wydatków na wytworzenie środka trwałego, podkreśliły również, iż Skarżąca nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych.

Poniesienie kosztów uzyskania przychodów powinno być przez podatnika udokumentowane. Skarżąca w toku postępowania wielokrotnie podkreślała, iż ponosiła liczne koszty związane z bieżącą eksploatacją oddanego w najem lokalu, jego remontami, a wcześniej pracami adaptacyjnymi i wykończeniowymi, jak również fakt uiszczania stosownych opłat eksploatacyjnych na rzecz spółdzielni "Z.". Do swojego pisma z dnia 26 października 2004 r. wniesionego do Dyrektora Izby Skarbowej w W. na pierwszym etapie rozpatrywania sprawy, tj. przed wydaniem przez organ odwoławczy decyzji z dnia ... listopada 2004 r. uchylających decyzje organu pierwszej instancji, Skarżąca załączyła kopie dokumentów potwierdzających, jej zdaniem, poniesione przez nią koszty związane z oddanym w najem lokalem. Były to, m.in. noty obciążeniowe wystawione w 2001 r. przez spółdzielnię "Z." z tytułu opłat za eksploatację pawilonu, stanowiące zgodnie z ich treścią ostateczne wezwania do zapłaty, jak również kopie wystawionych przez spółdzielnię faktur VAT dotyczące tych opłat. Dokonując przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oceny tych dokumentów organ podatkowy słusznie zauważył, iż z dokumentów tych nie wynika, aby wymienione w nich kwoty zostały przez Skarżącą uiszczone.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ podatkowy pierwszej instancji pismem z dnia 25 stycznia 2005 r. wezwał Skarżącą do przedstawienia wyjaśnień i dokumentów, które potwierdzałyby ponoszenie przez nią kosztów uzyskania przychodów, w tym m.in. do przedłożenia wszelkich rachunków za wykonane prace adaptacyjne, jak też dowodów potwierdzających ponoszenie kosztów z tytułu bieżących opłat eksploatacyjnych. Na wezwanie to Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi. Dopiero odpowiadając na zawiadomienie organu pierwszej instancji o wyznaczeniu, na podstawie art. 200 Ordynacji podatkowej, terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, Skarżąca nadesłała pismo z dnia 1 kwietnia 2005 r., do którego załączyła obszerną dokumentację zawierającą, m.in. korespondencję ze spółdzielnią "Z." oraz potwierdzającą poniesienie kosztów związanych z budową pawilonu. Organ podatkowy, dokonując oceny tych materiałów wskazał, iż dokumentacja ta obejmuje lata 1982-1993 i w związku z tym nie mogła mieć wpływu na określenie wysokości dochodu uzyskiwanego w latach 2000 i 2001 na podstawie umowy najmu zawartej w 1997 r. Analogiczne stanowisko zajął organ podatkowy odnośnie wielokrotnie wskazywanej przez Skarżącą w toku postępowania, konieczności przeanalizowania przez organy podatkowe akt sprawy karnej, w której został sporządzony akt oskarżenia, załączony przez nią do pisma z dnia 26 października 2004 r. - wyjaśniając powody, dla których uznał, iż sprawa ta nie ma wpływu na prowadzone wobec Skarżącej postępowanie podatkowe. Wspomniany wyżej akt oskarżenia dotyczy bowiem odpowiedzialności karnej członków zarządu spółdzielni "Z." za dokonane z pokrzywdzeniem wierzycieli przeniesienie składników majątkowych spółdzielni do spółki z o.o. "Z.", a nie spraw, których wyjaśnienie miałoby związek z określeniem Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za lata 2000 i 2001. Stanowisko organów podatkowych należy uznać za uzasadnione.

Jak wynika z pism składanych przez Skarżącą w toku postępowania podatkowego, istnieje długoletni konflikt prawny pomiędzy nią a spółdzielnią i spółką "Z.", który zrodził się na tle rozliczeń związanych z budową pawilonu usługowo-handlowego, którego jednym ze współinwestorów był jeszcze ojciec Skarżącej E. K. Skarżąca czuje się pokrzywdzona działaniami spółdzielni i uważa, iż w wyniku tych działań, poniosła szkodę, polegającą na utracie zainwestowanych w budową tego pawilonu pieniędzy. Jak słusznie wskazują jednak organy podatkowe, przedmiotem postępowania podatkowego jest ustalenie wysokości dochodów z najmu, uzyskanych przez Skarżącą w latach 2000 i 2001 r. i tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla potrzeb tego postępowania organy podatkowe są zobowiązane prowadzić postępowanie dowodowe. Nie jest zatem tak, jak zdaje się oczekiwać Skarżąca, iż organy podatkowe powinny uczynić przedmiotem swojej analizy rozliczenia Skarżącej ze spółdzielnią, obejmujące okres kilkunastu lat poprzedzających zawarcie umowy najmu, a za koszty uzyskania przychodów osiągniętych z najmu w 2000 i 2001 r., uznać wszystkie zainwestowane przez nią i jej ojca w budowę tego pawilonu, środki finansowe.

W trakcie postępowania podatkowego Skarżąca wielokrotnie twierdziła, iż wszystkie otrzymywane z tytułu najmu środki finansowe inwestowała w oddany w najem lokal, ponosiła koszty opłat eksploatacyjnych, bądź przekazywała pieniądze spółdzielni. Jednakże, mimo iż była to tego wzywana i wielokrotnie miała ku temu sposobność, nie przedstawiła na poparcie tych twierdzeń żadnych dokumentów. Ponadto należy zwrócić uwagę, co podkreślają również organy podatkowe, iż ze skierowanego do Urzędu Skarbowego W. pisma z dnia 30 kwietnia 2003 r. spółki z o.o. "Z." (karta nr... akt podatkowych) wynika, iż od 1997 r. Skarżąca dokonała wpłat w wysokości 817,15 zł, przy czym ostatnia wpłata pochodzi z 1998 r.

Skoro więc, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, Skarżąca w toku postępowania podatkowego nie przedstawiła żadnego dokumentu, który potwierdzałby ponoszone przez nią w trakcie trwania wynajmu wydatki, to tym samym organy podatkowe nie miały podstaw do tego, aby obliczając podatek pomniejszyć uzyskane przez nią z tytułu najmu przychody o koszty ich uzyskania.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski oraz uznając zarzuty Skarżącej za nieuzasadnione, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.