Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1009/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-11-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi I.J. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Rz 1009/17

U Z A S A D N I E N I E

Skarżący I.J. w niniejszej sprawie wniósł o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku napisał, że nie pracuje i nie otrzymuje wynagrodzenia, nie prowadzi działalności gospodarczej, nie pobiera renty, emerytury ani innych świadczeń socjalnych. Nie jest w stanie sam dochodzić swoich racji, bo nie jest prawnikiem i nie zna przepisów. Może zrobić to adwokat. Bez uszczerbku dla siebie skarżący nie jest w stanie na własny koszt ustanowić w sprawie adwokata. Skarżący nie wskazał żadnego majątku ani informacji o swojej sytuacji rodzinnej. W rubryce nr 10 formularza PPF dotyczącej dochodów wnioskodawcy i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym skarżący wpisał "zero złotych". W celu wyjaśnienia faktycznej sytuacji materialnej skarżący został wezwany do uzupełnienia swojego oświadczenia w ramach przepisu art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.) o wskazanie źródła utrzymania i jego wysokości, udzielenia informacji o ewentualnym uzyskiwaniu pomocy materialnej w postaci zasiłków, dodatków, zapomóg oraz pomocy od innych osób (pomoc w każdej formie materialna, rzeczowa, inna), przedłożenia dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną, zdrowotną, wyjaśnienie warunków mieszkaniowych, przedłożenie kserokopii rachunków za dostarczane media: gaz, energię elektryczną, wodę, kanalizację, telefon, inne opłaty, podanie rodzaju wydatków i kwot pieniężnych związanych z kosztami utrzymania, w tym na: żywność, odzież, obuwie, użytkowanie mieszkania, zdrowie, transport, inne towary i usługi, przedłożenie wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych, kart kredytowych, podanie informacji o wszystkich posiadanych środkach transportu (marka, model, rok produkcji) oraz wszystkich innych informacji, mających znaczenie w kwestii postępowania o przyznanie prawa pomocy, a nie ujętych we wniosku złożonym na formularzu. W odpowiedzi ponownie podał, że nie pracuje, nie otrzymuje wynagrodzenia, nie pobiera żadnego świadczenia z zabezpieczenia społecznego ani żadnych świadczeń socjalnych, nie posiada nieruchomości, nie ma kosztowności ani oszczędności, nie kupuje ubrań, nie posiada rachunku bankowego ani żadnych kart kredytowych, nie ma żadnego środka transportu. Skarżący podał, że mieszka z ojcem, emerytem, schorowanym. Co miesiąc wykupuje leki za 200 zł, dodatkowo – rachunki za czynsz, prąd, gaz, telefon, spłaca kredyty na życie (ojciec). Nie ma zatem możliwości we własnym zakresie wynajęcia adwokata.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono:

W postępowaniu o przyznanie prawa pomocy (art. 243 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm./ – zwanej dalej P.p.s.a.) skarżący powinien przedstawić argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, powinien być stroną aktywną w zakresie wskazywania dowodów, że faktycznie pozostaje w sytuacji na jaką się powołuje. Stosownie bowiem do art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zmierzając do wyjaśnienia możliwości płatniczych skarżącego, referendarz sądowy wezwał go do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień oraz dokumentów potwierdzających sytuację na jaką się powołuje. Oświadczenie skarżącego uznano bowiem za niewystarczające do dokonania oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego. W ocenie rozpoznającego wniosek skarżący nie wykazał, że nie jest

w stanie ponieść kosztów sądowych związanych z ustanowieniem adwokata. Przede wszystkim nie wywiązał się z nałożonego w wezwaniu obowiązku. Został wezwany do wskazania źródła utrzymania i jego wysokości, a także informacji o ewentualnej pomocy instytucji lub osób, wyjaśnienia sytuacji mieszkaniowej. Nie jest bowiem możliwe, że jakiejkolwiek pomocy nie otrzymuje skoro nie posiada własnych dochodów. Jeżeli w utrzymaniu pomaga mu ojciec, to taką informację i odpowiednie dane, w tym dotyczące dochodów i majątku ojca powinien ujawnić. Treść formularza PPF nie budzi jakichkolwiek wątpliwości; oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach obejmuje nie tylko wnioskodawcę, ale również osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawcą (rubryka nr 6, 8, 10). Lakoniczna informacja o wspólnym zamieszkiwaniu z ojcem oraz załączone kserokopie dotyczące wysokości czynszu, opłat za energię, abonamentu telewizyjnego, przekaz pocztowy, wezwanie płatnicze i nakaz płatniczy, nie są wystarczające do oceny przesłanek prawa pomocy w zakresie o jaki wnioskuje skarżący. Milczenie skarżącego w kwestiach odnoszących się do jego sytuacji, należy potraktować jako odmowę ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej, uniemożliwiając ustalenie istnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Brak wymienionych informacji budzi wątpliwości czy skarżący faktycznie wymaga wsparcia w postaci ustanowienia pełnomocnika.

W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.