Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 825/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] z siedzibą w [...], po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu Rady Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] grudnia 2017 r., wniosła skargę (pismo z 16 lutego 2018 r.) na uchwałę Rady [...]Nr [...]z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Rady m. [...]z dnia 17 listopada 2011 r. o nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru rejonu ulicy [...]w [...] w części, to jest w zakresie § 11 oraz § 44 Uchwały dla terenu 2.3.c (2) MW (U) w odniesieniu do działek [...], [...] z obrębu [...].

Skarżąca zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie

- art. 1 ust. 2 pkt. 1, 6, 7 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - polegające na niezastosowaniu ww. przepisów przy wydawaniu skarżonej uchwały Rady m[...] z dnia [...] listopada 2011 roku o nr [...], dla obszaru rejonu ulicy [...] w [...]. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w części, to jest w zakresie § 11 oraz § 44 Uchwały dla terenu 2.3.c (2) MW (U) w odniesieniu do działek [...] i [...] z obrębu [...],

- art. 1 ust. 2 pkt. 6 w zw. z art. 2 pkt. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - polegające na niezastosowaniu ww. przepisu, które doprowadziło do nadużycia władztwa planistycznego przez organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, poprzez ustalenie obowiązkowo zabudowy wzdłuż pierzei ciągłych "w ostrej granicy działki" nieruchomości położonych w obrębie działek [...] i [...] z obrębu [...],

- art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wrysowanie planu zagospodarowania przestrzennego na mapach, na nieaktualnych kopiach mapy zasadniczej. Nie dokonano inwentaryzacji stanu istniejącego, zignorowano istniejącą zabudowę oraz rzeczywisty kształt istniejącego budynku przy ul. [...] (działka [...]) i rozkład mieszkań.

Skarżąca podniosła, że na rysunku planu miejscowego brak jest budynku usytuowanego przy ul. [...] na działkach [...] oraz [...], rzeczywistego przebiegu linii zabudowy od strony ulicy [...] tegoż budynku, co oznacza, że plan nie stanowi przedłużenia linii zabudowy istniejącej wzdłuż pierzei ulicy [...]Wybudowany przed uchwaleniem planu budynek na rogu ul. [...]i [...];posiada okna od strony działki [...]. Świadczy to o przypadkowości usytuowania w planie obowiązującej linii zabudowy na terenie działek położonych przy ul. [...] róg [...]. Ład przestrzenny obszaru wymaga odsunięcia projektowanych obiektów od linii zabudowy ustalonej w planie.

Pominięto istniejące okna, balkony i inne wystające elementy architektoniczne, które w istotny sposób zmieniają warunki nasłonecznienia mieszkań w takim budynku.

Rada Gminy m. [...] przy podejmowaniu skarżonej uchwały pominęła istniejący budynek wielomieszkaniowy przy ul. [...] usytuowany na działkach nr [...] oraz [...] z obrębu [...] z takim skutkiem, że zabudowa o minimalnej wysokości ustalonej w planie dla terenu i to w zabudowie w pierzei, spowoduje zacienianie części istniejących lokali mieszkalnych w tym budynku.

Powierzchnia zabudowy w kwartale ulic [...],[...] przy podejmowaniu skarżonej uchwały nie uwzględniała powierzchni zabudów istniejących i projektowanych budynków. Nie uwzględniono wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej oraz uwarunkowań wynikających z innych przepisów techniczno-budowlanych.

Uchwalony plan narusza prawa właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...] (działka nr [...]). Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] z siedzibą w [...] jest współużytkownikiem wieczystym działek o numerze [...] oraz [...] w obrębie [...] położonych przy ul. [...], dla których przez Sąd Rejonowy dla [...] Wydział [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr [...].

Na powyższych działkach Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] wybudowała w 2008 roku budynek wielorodzinny, o 12 kondygnacjach naziemnych i 1 kondygnacją podziemną. Budynek został oddany do użytkowania [...] kwietnia 2008 r. na podstawie prawomocnej decyzji Nr [...]. Ujawnienie budynków w zasobach map zasadniczych, w rejestrze gruntów oraz w rejestrze budynków zostało dokonane na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z [...] czerwca 2008 r.

Plan zagospodarowania przestrzennego dla działek [...] oraz sąsiedniej [...] został uchwalony z naruszeniem prawa, gdyż w załączniku graficznym skarżonej uchwały nie został wrysowany istniejący budynek przy ul. [...].Plan został sporządzony na nieaktualnej mapie zasadniczej.

Interes prawny Skarżącej Spółdzielni został naruszony, gdyż pomimo istniejącego budynku, w którym znajduje się ponad 100 mieszkań, Organ całkowicie zignorował jego istnienie i uchwalił plan zagospodarowania przestrzennego w taki sposób, że dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości przy ul. [...] (działka [...]) staje się utrudniony, a właściciele sąsiedniej działki o nr [...] zyskują prawo zagospodarowania działki z naruszeniem prawa właścicieli (użytkowników wieczystych) działki [...] oraz z naruszeniem przepisów prawa budowlanego.

Przy uchwalaniu skarżonego planu zagospodarowania przestrzennego doszło do nadużycia władztwa planistycznego przez organ, poprzez ustalenie zabudowy wzdłuż pierzei ciągłych "w ostrej granicy działki" nieruchomości położonych w obrębie działek [...] i [...] z obrębu [...].

Ustalona w planie obowiązująca linia zabudowy w pierzei nie może zostać zastosowana przy projektowaniu zabudowy zgodnie z przepisami planu. Spełnienie warunku zgodności z planem powoduje naruszenie przepisów Prawa budowlanego, tj. art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew treści odpowiedzi na skargę, przedmiotem niniejszego postępowania nie jest skarga wniesiona w dniu 23 października 2017 r., a skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2018 r., co powoduje, że wniosek o odrzucenie skargi jest nieuzasadniony.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga została wniesiona do organu w dniu 16 lutego 2018 r. (data stempla Biura Rady m. [...]). Skarga dotyczy uchwały Rady m. [...]Nr [...]z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]

Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ponieważ skarga dotyczy aktu organu administracji publicznej, jakim jest uchwała Rady m. [...]Nr [...]z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], która została podjęta przed dniem 1 czerwca 2017 r., w sprawie znajdą zastosowanie przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) oraz przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, 1579 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 730) w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw.

Mając powyższe na uwadze, należy wskazał, że przedmiotowa skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy zbadać, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wskazane wyżej wymogi zostały spełnione, bowiem wezwanie do usunięcia skarżąca skierowała do Rady m. [...] w dniu [...] grudnia 2017 r., które pozostało bez odpowiedzi. Skargę wniesiono w dniu 16 lutego 2018 r., a więc z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następnie konieczne jest jeszcze ustalenie, czy zaskarżona uchwała Rady m. [...]Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] dotyczy interesu prawnego skarżącej, a jeżeli tak, to czy narusza ten interes prawny, co dawałoby jej legitymację do wniesienia skargi.

Skarżąca swój interes prawny wywodzi z przysługującego jej prawa współużytkowania wieczystego działek nr [...] i nr [...] w obrębie [...] położonych przy ul. [...] w [...]

Z treści przytoczonego powyżej art. 101 u.s.g. wynika, że skargę w trybie tego przepisu może wnieść skutecznie tylko ten, kto wykaże się naruszeniem przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest zatem wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, dlatego w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyroki NSA : z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04; z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04; z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, dostępne w CBOSA).

W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, Lex nr 80699). O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego lub procesowego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie zaś w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.g.n. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała w sposób istotny narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Podkreślenia jednak wymaga, że naruszenie interesu prawnego dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów przekroczy granice tzw. władztwa planistycznego, przysługującego gminie z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, ze zm., zwanej dalej ustawą planistyczną). Podjęcie zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (vide Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H. Beck Warszawa 2006, s. 197 - 198). Zauważyć przy tym trzeba, iż wskazane władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy planistycznej). W zakres władztwa planistycznego wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 ustawy pianistycznej, ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego zakłada samodzielność gminy, jak i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele, czy też wieczyści użytkownicy nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 - 198, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, CBOSA).

W niniejszej sprawie Rada m. [...] zaskarżoną uchwałą wprawdzie dokonała ingerencji w posiadane przez skarżącą Spółdzielnię prawo współużytkowania wieczystego wskazanych wyżej działek położonych na terenie objętym planem, jednakże ingerencja ta, w ocenie Sądu, nie przekraczała granic władztwa planistycznego.

Skarżąca podniosła zarzut wrysowania planu zagospodarowania przestrzennego na nieaktualnych kopiach mapy zasadniczej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Doprecyzowaniem tego zapisu jest przepis § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587), zgodnie z którym:

1. Materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia.

2. Materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, wykorzystywane na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu.

Rozporządzenie to określa standardy dokumentacji planistycznej, w tym wymogi formalne, dotyczące graficznej części planu. Naruszenie tego wymogu nie jest ani naruszeniem zasad, ani trybu sporządzania planu, a jedynie naruszeniem szeroko rozumianej procedury planistycznej. Zatem nie może zaistnieć żadna z przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, której skutkiem jest stwierdzenie nieważności uchwały.

Wobec powyższego, zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że materiały planistyczne wykorzystywane na potrzeby projektu planu, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu. W przedmiotowej sprawie uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego rejonu ulic [...] i [...] (nr [...]) została podjęta w dniu [...] lipca 2004 r. Zamówiona w Biurze Geodezji i Katastru Urzędu [...] mapa zasadnicza do projektu (ks. robót nr [...]) była aktualna na dzień 30 sierpnia 2005 r. Zatem na mapie zasadniczej miasta wykorzystanej do sporządzenia planu nie mógł być naniesiony budynek, który został ujawniony w rejestrach dopiero w lipcu 2008 r. W związku z tym, zarzut nieuwzględnienia na rysunku planu nowo wybudowanego budynku jest nieuprawniony.

Jednocześnie organ podniósł, że to, iż budynek przy ul. [...] nie został naniesiony na mapie zasadniczej nie oznacza, że plan nie uwzględnił istniejącego budynku przy ustalaniu wskaźników zabudowy dla terenu 2.3.c.MW(U) określonych w § 44 zaskarżonej uchwały.

Z kolei przepis § 11 zaskarżonej uchwały ustala zasady stosowania wyznaczonych na rysunku planu obowiązujących i nieprzekraczalnych linii zabudowy oraz odległości zabudowy od granic działek. Przepis ten w pkt 4 ustala wymóg sytuowania zabudowy wzdłuż wyznaczonych pierzei ciągłych "w ostrej granicy działki" - na głębokości 16 m od obowiązujących linii zabudowy, oraz dopuszczenie takiego sytuowania budynków wzdłuż pozostałych obowiązujących i nieprzekraczalnych linii zabudowy, a także budynków odtwarzanych (o ile były one tak usytuowane) i nowych budynków sąsiadujących z zabudową usytuowaną "w ostrej granicy działki". Skarżąca zarzuciła, że nie jest możliwe zrealizowanie zabudowy na działce nr [...] zgodnie z zapisami planu w zabudowie w pierzei ul. [...], gdyż spowoduje to zacienienie części istniejących lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...].

Organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że wytworzenie wzdłuż ulicy [...] obowiązującej linii zabudowy wynikało z już istniejącej zabudowy wzdłuż tej ulicy na całej jej południowej długości. Mimo, iż ten fragment ulicy nie został objęty uchwalonym planem, utrzymanie tej istniejącej linii zabudowy miało budować ład przestrzenny w tej części miasta. Taki zapis był również zasady z uwagi na ustalenie w tym obszarze, na podstawie Wytycznych konserwatorskich do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...]i [...], strefy ochrony elementów rozplanowania sprzed 1939 r., oraz związanych z nimi zespołów budowlanych KZ-G, obejmującej obszar w historycznych granicach [...]. W strefie tej ustala się ochronę dawnego rozplanowania ulic i placów, z przywróceniem zasady kształtowania struktury przestrzennej kwartałów zwartej zabudowy. Zasada ta została zastosowana, przy ustaleniu obowiązujących linii zabudowy, przy czym tylko wytworzenie pierzei ciągłej da pożądany efekt w przestrzeni. Zastosowanie pierzei ciągłej daje dodatkowo buforowanie dla zabudowy posadowionej w drugim rzędzie od ulicy.

Zapisy § 11 i § 44 zaskarżonej uchwały realizują powyższe założenia planistyczne, które w ocenie Sądu mieszczą się w granicach władztwa planistycznego.

Natomiast powołana przez skarżąca kwestia zacienienie części lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] będzie badana i oceniana na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla działki nr [...], na której będzie mogła powstać tylko taka zabudowa, która będzie zgodna z planem i przepisami Prawa budowlanego, w tym dotyczących zacieniania i nasłoneczniania budynków sąsiednich. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, ze kwestia ta nie jest materią planu miejscowego.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.