Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1507/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5  ust. 1,  art. 2  ust. 1,  art. 3  ust. 1 i 2,  art. 6  ust. 1  pkt 4,  art. 1  ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
article: art. 293  par. 1,  art. 14b  par. 5c w zw. z  art. 14b  par. 5b
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), , Aleksandra Weiher, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2019 r. sprawy ze skargi K.W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz K.W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. K.W. (zwany dalej "Skarżącym") wnioskiem z [...] kwietnia 2019r. wystąpił do Ministra Finansów (zwany dalej: "Ministrem"), na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018r., poz. 1330 ze zm., zwana dalej: "u.d.i.p.") o udostępnienie informacji publicznej przez wskazanie, w jakich stanach faktycznych i zdarzeniach przyszłych wydane zostały przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (zwany dalej: "Szefem KAS") opinie na podstawie art. 14b § 5c. Skarżący wyjaśnił, że wniosek nie dotyczy skanów dokumentów, a jedynie informacji o stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych), w jakich organ prowadził postępowanie.

2. Minister decyzją z [...] maja 2019r. nr [...], na podstawie art. 16 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 u.d.i.p. i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., zwana dalej" "k.p.a."), w związku z art. 293 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz. 800, zwana dalej: "O.p.") odmówił udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że zakres przedmiotowy informacji publicznej określono w art. 6 u.d.i.p. Każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu.

Opinie wydawane na podstawie art. 14b § 5c O.p. w związku z art. 14b § 5b O.p. mieszczą się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p. Stosownie zatem do art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jedną z takich tajemnic jest tajemnica skarbowa, podlegająca ochronie, na podstawie przepisów O.p. W myśl art. 293 § 1 O.p. indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową). Przepis art. 293 § 1 O.p. stosuje się również do danych zawartych w: 1) informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez podmioty inne niż wymienione w § 1; 2) aktach dokumentujących czynności sprawdzające; 3) aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe; 4) dokumentacji rachunkowej organu podatkowego; 5) informacjach uzyskanych przez organy Krajowej Administracji Skarbowej z banków oraz z innych źródeł niż wymienione w § 1 lub w pkt 1; 6) informacjach uzyskanych w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumień, o których mowa w dziale Ha; 7) aktach dokumentujących kontrolę, o której mowa w rozdziale 9 działu III ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami (Dz. U. poz. 648); 8) informacjach o wynikach analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, oraz innych informacjach i dokumentach, o których mowa w dziale IIIB; 9) informacjach i dokumentach, o których mowa w dziale III w rozdziale 1 la; 10) aktach postępowania w sprawie wydania opinii zabezpieczającej oraz aktach postępowania określonego w dziale IIIA w rozdziale 5.

Minister zwrócił uwagę, że w doktrynie i orzecznictwie wyrażony jest pogląd, że zakres tajemnicy skarbowej jest bardzo szeroki. Obejmuje ona indywidualne dane, czyli fakty, liczby i informacje, dotyczące materiałów służących do ustalania obowiązku podatkowego. Dane objęte tajemnicą skarbową dotyczą w zasadzie pełnej treści dokumentów składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. W trybie przepisów u.d.i.p. mogą być ujawnione jedynie informacje zbiorcze o podatnikach, nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne. Nie mogą być też ujawniane dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika, a nawet dane dotyczące numerów poszczególnych spraw podatkowych, dat wszczęcia i zakończenia indywidualnych postępowań podatkowych, gdyż są one danymi, o których mowa w art. 293 § 2 O.p. i stanowią tajemnicę skarbową.

Minister, mając na uwadze orzecznictwo, jak i zapis O.p., który wskazuje wyraźnie, że tylko interpretacja indywidualna, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji, jest niezwłocznie zamieszczana w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych (art. 14i § 3 O.p.) stwierdził, że nie podlegające zamieszczeniu w Biuletynie Informacji Publicznej opinie wydane w trybie art. 14b § 5c i 5b O.p. stanowią tajemnicę skarbową i nie powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p., nawet po anonimizacji.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 czerwca 2019r. Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Ministra z [...] maja 2019r. i o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie: a) art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a, art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, b) art. 61 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 7 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP przez pozbawienie Skarżącego konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, 3. art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, u.d.i.p. w związku z art. 293 O.p. - przez nieuprawnione przyjęcie, że opinie, będące przedmiotem wniosku w całości objęte są tajemnicą skarbową.

Skarżący w uzasadnieniu podniósł, że organ, wydając zaskarżoną decyzję jako podstawę prawną odmowy udzielenia informacji publicznej wskazał art. 293 O.p., określający zakres tajemnicy skarbowej. W art. 293 § 1 i 2 O.p. sformułowano zamknięty katalog danych i informacji objętych tajemnicą skarbową. Minister w decyzji zaskarżonej nie wykazał, do której z kategorii informacji wymienionych art. 293 O.p należy zaliczyć informacje będące przedmiotem wniosku, czym naruszył art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazał ponadto, że informacja będąca przedmiotem wniosku - opinie Szefa KAS wydane, na podstawie art. 14b § 5c O.p., nie wchodzą w zakres art. 293 § 1 i 2 O.p., bo nie mają charakteru indywidualnego, przesądzającego o objęciu ich zakresem tajemnicy skarbowej. Minister, wydając decyzję rozszerzył więc zakres tajemnicy skarbowej na informacje nie objęte art. 293 § 1 i 2 O.p., czym naruszył art. 6 i art. 8 k.p.a.

Zdaniem Skarżącego okoliczność, że część informacji, która może pojawić się w opinii, stanowiącej przedmiot wniosku może mieścić się w definicji tajemnicy skarbowej, nie oznacza automatycznie, że materiały te są wyłączone spod działania u.d.i.p. Materiały te mogą zostać udostępnione po anonimizacji danych chronionych tajemnicą skarbową. Przepisy o tajemnicy skarbowej należy interpretować w taki sposób, aby znaleźć miejsce dla bezkolizyjnej realizacji konstytucyjnego uprawnienia do dostępu do informacji publicznej, co potwierdza również art. 5 ust. 1 u.d.i.p., w którym mowa jest nie o wyłączeniu, lecz o ograniczeniu prawa do informacji publicznej, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych i o ochronie tajemnic ustawowo chronionych, do których należy m.in. tajemnica skarbowa. Wyrażoną w art. 293 O.p. tajemnicą skarbową objęte są indywidualne dane podatników, płatników lub inkasentów nie zaś opinie organu o stosowaniu prawa podatkowego. Minister przez błędną interpretację przepisów u.d.i.p i O.p. z jednoczesną obrazą Konstytucji RP i k.p.a., uniemożliwia w praktyce uzyskanie jakichkolwiek informacji o działaniach władzy publicznej. Ustawodawca w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazał katalog informacji, które podlegają ujawnieniu. Należą do nich "w szczególności", m.in.: zamierzenia działań władzy wykonawczej, przedmiot działalności organu władzy publicznej, tryb działania organów władzy publicznej, sposoby stanowienia aktów publicznoprawnych, treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Przedstawiony przez Ministra sposób wykładni przepisów O.p. i u.i.d.p w praktyce wyłącza dostęp do jakichkolwiek informacji, w których chociażby w najmniejszym zakresie znajdują się dane podatników, płatników lub inkasentów. Ten sposób wykładni godzi w racjonalność ustawodawcy, który wyraźnie wskazał w art. 6 ust. 1 u.i.d.p, że udostępnieniu na podstawie ustawy podlegają treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

Skarżący podniósł, że przedmiotem jego wniosku nie jest dostęp do danych podatników, a jedynie informacji o działaniach organu związanych ze stosowaniem przepisów prawa podatkowego. W przypadku, gdy informacje będące przedmiotem wniosku zawierają dane objęte tajemnicą skarbową, Minister w celu pogodzenia konstytucyjnego prawa do informacji publicznej z ograniczeniem dostępu, z uwagi na tajemnicę skarbową, powinien z materiałów dotyczących opinii wyeliminować informacje chronione tą tajemnicą, a następnie, zgodnie z wnioskiem pozostałe materiały udostępnić.

4. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

5. Minister w piśmie procesowym z 16 sierpnia 2019r., na wezwanie Sądu z 6 sierpnia 2019r., wskazał, że żądanie Skarżącego, według wstępnej kwerendy, obejmuje 850 opinii Szefa KAS wydanych od marca 2017r. Również na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik Ministra podtrzymał to stanowisko i wskazał, że nadesłane do Sądu opinie mają charakter przykładowy.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

2. Podstawę do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej stanowił w sprawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Sąd zgadza się z Ministrem, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego. Zgodnie z wyżej powołanym art. 5 ust. 1 u.d.i.p. obowiązuje bowiem zasada, że przepisy ustaw o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych stanowią legi specialis w stosunku do u.d.i.p. i muszą być stosowane na zasadzie pierwszeństwa. W konsekwencji, w sytuacji, gdy wnioskowana informacja stanowi informację niejawną lub też informację ustawowo chronioną, wyłączona jest możliwość jej uzyskania na podstawie u.d.i.p.

Minister, wydając zaskarżoną decyzję podkreślił, że jedną z tajemnic ustawowo chronionych w rozumieniu ww. przepisu jest tajemnica skarbowa oraz wyjaśnił, że w doktrynie i orzecznictwie wyrażony jest pogląd, że zakres tajemnicy skarbowej jest bardzo szeroki. Obejmuje ona indywidualne dane, czyli fakty, liczby i informacje, dotyczące materiałów służących do ustalania obowiązku podatkowego. Dane objęte tajemnicą skarbową dotyczą w zasadzie pełnej treści dokumentów składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. W trybie przepisów u.d.i.p. mogą być ujawnione jedynie informacje zbiorcze o podatnikach, nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne. Nie mogą być też ujawniane dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika, a nawet dane dotyczące numerów poszczególnych spraw podatkowych, dat wszczęcia i zakończenia indywidualnych postępowań podatkowych, gdyż są one danymi, o których mowa w art. 293 § 2 O.p. i stanowią tajemnicę skarbową.

W ocenie Sądu w sprawie nie można jednak uznać, że żądane przez Skarżącego dane w całości stanowią tajemnicę skarbową. Tajemnicą skarbową objęte są bowiem tylko pewne dane, a nie wszystkie możliwe dokumenty zawierające takie informacje, co wprost wynika z treści art. 293 § 1 O.p. Ustawodawca wskazuje bowiem w tym przepisie na "indywidualne dane". Z art. 193 § 2 pkt 5 O.p. wynika, że § 1 art. 293 stosuje się również do danych indywidualnych zawartych w informacjach uzyskanych przez organy KAS z banków oraz innych źródeł niż wymienione w § 1 (deklaracje, inne dokumenty składane przez podatników, płatników lub inkasentów) lub w pkt 1 w (informacje podatkowe przekazywane organom podatkowym przez podmioty inne niż wymienione w § 1). Skarżący formułując wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazał, że chodzi mu o informację, w jakich stanach faktycznych i zdarzeniach przyszłych Szef KAS wydał opinii w trybie art. 14b § 5c O.p. Tym samym Skarżący bardzo szeroko zakreślił ramy swojego wniosku, ale nie żądał ujawnienia "indywidualnych danych", o których mowa w art. 293 § 1 i 2 pkt 5 O.p.

Sąd wskazuje ponadto, że pojawienie się w opinii Szefa KAS, o której mowa w art. 14b § 5c O.p. w związku z art. 14b § 5b O.p., danych podlegających tajemnicy skarbowej nie powinno przemawiać za odmową udostępnienia treści stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego, w którym te dane się znajdują. Z takiego dokumentu można wyłączyć pewne dane (ograniczyć do nich dostęp), a udostępnić dane w pozostałej części. Wtedy dopiero będzie można mówić o zachowaniu równowagi między prawem do informacji publicznej i ochroną tajemnicy skarbowej bez uszczerbku dla obu tych norm.

W sytuacji, gdy organ, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji stwierdza, że część danych objętych żądaniem nie podlega udostępnianiu, z uwagi na ochronę tajemnicy, powinien wskazać, które z informacji nie podlegają udostępnieniu oraz na jakiej podstawie prawnej i w stosunku do tych właśnie informacji objętych tajemnicą skarbową może odmówić dostępu do informacji. Natomiast pozostała część informacji - która nie jest objęta szczególną ochroną prawną – tajemnicą skarbową, co do zasady, powinna podlegać udostępnieniu, chyba, że organ powoła się na inny przepis u.d.i.p., który wskazuje na potrzebę odmowy udostępnienia żądanych przez Skarżącego informacji.

Ustawodawca bowiem, formułując w art. 61 Konstytucji RP zasadę "prawa dostępu do informacji", wyznaczył podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli stanowi ono prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki od tej reguły powinny być rozumiane wąsko. Stosowanie w odniesieniu do ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego nie jest akceptowalne, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 czerwca 2013r. sygn. akt VIII SA/Wa 238/13, który dotyczył zagadnienia tajemnicy skarbowej na gruncie u.d.i.p. - dostępny na www.nsa.gov.pl).

Sąd stoi zatem na stanowisku, mając na względzie dotychczasowe stanowisko prezentowane w orzecznictwie Sądów administracyjnych, że dostęp do informacji publicznej jest regułą, od której wyjątki nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Ograniczenie dostępu do informacji publicznej, a tym bardziej odmowa udostępnienia takiej informacji, muszą być w praktyce stosowane tylko wówczas, gdy pozwala na to przepis prawa. W związku z tym Sąd wskazuje, że art. 1 ust. 1 u.d.i.p. zawiera definicję informacji publicznej stanowiąc, że jest nią każda informacja o sprawach publicznych, podlegająca udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie.

Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. przyznaje je każdemu, zakazując równocześnie w ust. 2 żądania od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

W myśl art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, wglądu do dokumentów urzędowych i dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, a także uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych.

Zgodnie z ww. przepisem udostępnienie informacji publicznej należy zatem interpretować jako przekazanie przez organ wiedzy, pewnych stwierdzeń odnośnie faktów w takim zakresie, w jakim nie dotyczy to dokumentów prywatnych.

Warto też wskazać, że stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym:

a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

– dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

– treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,

b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,

c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej.

Minister w treści zaskarżonej decyzji prawidłowo nie kwestionował, że opinie wydawane przez Szefa KAS, na podstawie art. 14b § 5c O.p. w związku z art. 14b § 5b O.p., mieszczą się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p., choć nie wskazał wprost ww. przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.d.i.p. Minister powinien jednak wziąć pod rozwagę, że § 1 art. 293 O.p. posłużono się zwrotem "indywidualne dane", jak również uwzględnić drugą część przepisu art. 14b § 5c O.p., który wskazuje, że "Opinię Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, której przedmiotem jest zagadnienie odpowiadające stanowi faktycznemu lub zdarzeniu przyszłemu przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wraz z wnioskiem organu uprawnionego do wydania interpretacji indywidualnej o jej wydanie, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty w nich wskazane, dołącza się do akt sprawy." Organ może więc dysponować opinią Szefa KAS, z których usunięto już dane identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty w nich wskazane.

Tym samym jakkolwiek Sąd zgadza się ze stanowiskiem Ministra, że dane indywidualne, o których mowa w art. 293 § 1 i § 2 pkt 5 O.p., jeśli znajdują się w opiniach Szefa KAS, są objęte tajemnicą skarbową i są wyłączone z jawności, po to by nie było możliwe ustalenie, kogo dotyczy dana sprawa, tym niemniej Sąd uznaje, że wolno, co do zasady, udostępnić informacje o stanach faktycznych i zdarzeniach przyszłych, w których Szef KAS wydał opinie w trybie art. 14b § 5c O.p. w związku z art. 14b § 5b O.p. z uwagi na treść art. 61 ust. 1-2 Konstytucji RP w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.d.i.p. Ograniczenie dostępu do takiej informacji publicznej polega na ochronie "danych indywidualnych", o których mowa w art. 293 § 1 i § 2 pkt 5 O.p., jeśli takie dane znajdują się w ww. opiniach.

Sąd stwierdza ponadto, że Minister, wydając zaskarżoną decyzję, koncentrując się na zagadnieniu tajemnicy skarbowej, nie wziął pod rozwagę, w jaki sposób został sformułowany wniosek przez Skarżącego, co stanowiło istotną wadliwość proceduralną zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu Skarżący w sposób bardzo szeroki zakreślił ramy wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, że chodzi o informację, w jakich stanach faktycznych oraz zdarzeniach przyszłych Szef KAS wydał opinie na podstawie art. 14b § 5c O.p., precyzując, że chodzi o "stany faktyczne (zdarzenia przyszłe), w jakich organ prowadził postępowanie.

W odpowiedzi na wezwania Sądu, Minister w piśmie procesowym z 16 sierpnia 2019r. wyjaśnił natomiast, że od marca 2017r. Szef KAS wydał około 850 opinii w rozumieniu ww. przepisów.

Minister przed wydaniem zaskarżonej decyzji, powinien zatem zastanowić się, czy Skarżący przez niezwykle ogólne sformułowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wypełnił przesłanki wskazane w art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Z przepisu art. 3 ust. 1 wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

Przepis art. 3 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych.

W orzecznictwie Sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że o ile dostęp do informacji "prostej" ma właściwie nieograniczony charakter - co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Informacją prostą jest bowiem informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 89/13 - dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprowadzenie dodatkowego wymogu udostępnienia informacji przetworzonej spowodowane jest więc założeniem, że materiał przygotowany z nakładem dodatkowych sił i środków specjalnie dla wnioskodawcy, nie powinien służyć jedynie indywidualnym interesom wnioskodawcy, ale musi być elementem pewnego szerszego działania służącemu większej społeczności (por. wyrok NSA z 10 listopada 2016r., sygn. akt I OSK 126115 - dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu brak rozważenia ww. kwestii przez Ministra w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również wskazywanie przez Skarżącego na potrzebę anonimizacji danych zawartych w ww. opiniach, które mogą podlegać tajemnicy skarbowej w rozumieniu art. 293 § 1 i § 2 pkt 5 O.p., wskazuje, że decyzja Ministra była decyzją przedwczesną. Minister nie rozpatrzył bowiem wniosku Skarżącego w aspekcie art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., natomiast w stanowisku prezentowanym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Minister wskazywał na bardzo dużą ilość wydanych, począwszy od marca 2017r., opinii Szefa KAS w trybie art. 14b § 5c O.p. w związku z art. 14b § 5b O.p.

3. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie, uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") - punkt pierwszy sentencji. Sąd o kosztach postępowania sądowego (punkt drugi sentencji) orzekł na mocy art. 200 i art. 209 P.p.s.a., gdyż Skarżący występował samodzielnie, a wpis był stały i wynosił 200 zł.