Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 122/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 19 lipca 2000 r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały w sprawie sprzedaży domów i lokali mieszkalnych stanowiących własność gminy, przyznania pierwszeństwa w ich nabywaniu oraz udzielaniu bonifikaty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 19 lipca 2000 r. nr XXI/228/2000 w sprawie zmian w uchwale Rady Miasta z dnia 9 czerwca 1998 r. nr XXIV/337/98 w sprawie sprzedaży domów i lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy, przyznania pierwszeństwa w ich nabywaniu oraz udzielaniu bonifikat.

Skarga ta została wniesiona na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.) w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 9 czerwca 1998 r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr XXXIV/337/98 w sprawie sprzedaży domów i lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy, przyznania pierwszeństwa w ich nabywaniu oraz udzielaniu bonifikat. Załącznikiem nr 1 do tej uchwały był wykaz domów i lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży.

Następnie, zaskarżoną uchwałą z dnia 19 lipca 2000 r., wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8 oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 1996 r., nr 13, poz. 74 ze zm.) oraz art. 34 ust. 2, 3 i 4 i art. 74 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r., nr 46, poz. 543), Rada Miasta wprowadziła zmianę w załączniku nr 1 uchwały z dnia 9 czerwca 1998 r., wykreślając w punkcie III :"ul. Ś. nr [..].". Zaskarżona uchwała , jak wskazano w jej § 2, weszła w życie z dniem jej podjęcia.

We wniesionej do Sądu skardze Wojewoda domaga się stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały, będącej aktem prawa miejscowego, na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Organ wskażą, że zapis § 2 tej uchwały jest niezgodny z wymogiem art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 1996 r., nr 13, poz. 74 ze zm.). Kwestionowana uchwała stanowi przepisy gminne, a w powołanym art. 42 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym ustawodawca uzależnił wejście w życie takich przepisów od ich prawidłowego ogłoszenia. Wymogu tego nie spełnia § 2 uchwały, w którym wskazano, że uchwała wchodzi w życie z dniem jej podjęcia.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie, wskazując, że zaskarżona uchwała nie ma charakteru aktu prawa miejscowego. Rada wskazała, że każda z uchwał była podawana do publicznej wiadomości zgodnie z wymogami określonymi w art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. z 1996 r., nr 13, poz. 74 ze zm.). Skarżona uchwała została podana do publicznej wiadomości i nastąpiło to w przewidzianej prawem formie tj. poprzez rozplakatowanie obwieszczeń w miejscach publicznych i ogłoszenie w lokalnej prasie. Z uwagi na znaczny upływ czasu nie ma jednak możliwości udokumentowania tego faktu. Rada Miasta podkreśliła, że nikt nigdy nie kwestionował prawidłowej promulgacji niniejszego aktu a osoby zainteresowane tj. osoby, które faktycznie były uprawnione do wykupu nieruchomości położonej w J. przy ul. . Ś. zaskarżyły już tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, które to skargi zostały przez Sąd odrzucone w sprawach o sprawa o sygn. II SA/Gd 729/12 i II SA/Gd 682/13).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) powoływanej dalej jako p.p.s.a., kontrola sądu administracyjnego, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (ust. 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (ust. 6).

Przedmiotem skargi jest uchwała uchylająca postanowienie uchwały w sprawie sprzedaży domów i lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy, przyznania pierwszeństwa w ich nabywaniu oraz udzielaniu bonifikat, przy czym uchylenie uchwały dotyczyło postanowienia jej załącznika stanowiącego wykaz domów i lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży, w zakresie lokalu położnego w J. przy ul. Ś. nr [...].

Skarżący zarzucał, że uchwała ta, jako akt prawa miejscowego, winna zostać opublikowana, co nie miało miejsca. W uchwale znajduje się zapis o jej natychmiastowym wejściu w życie, mimo obowiązku publikacji, a taka wadliwość winna skutkować sankcją nieważności uchwały.

Rozstrzygnięcie skargi wymagało oceny czy zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego.

Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązującego na obszarze działania tych organów. W myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.

W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że dla kwalifikacji danej uchwały jako aktu prawa miejscowego znaczenie decydujące ma charakter norm prawnych i ich oddziaływanie na sytuację prawną adresatów. Przyjmuje się, że normy zawarte w akcie prawa miejscowego muszą posiadać charakter generalny i abstrakcyjny. Muszą być one adresowane do nieokreślonego kręgu osób obejmując swymi postanowieniami sytuacje powtarzalne i regulując we wskazanym zakresie prawa i obowiązki podmiotów, które spełnią hipotezę norm zawartych w uchwale (por. D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2007, s. 72 i n.). Przepisy powszechnie obowiązujące 1) są adresowane i obowiązują określone ogólnie kategorie podmiotów, 2) określają zasady zachowania się określonych kategorii adresatów, a więc ich prawa i obowiązki, 3) akty te nie mogą konsumować się przez jednorazowe zastosowanie (muszą być powtarzalne), 4) działanie przepisów powszechnie obowiązujących zabezpieczone jest możliwością stosowania sankcji. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. IV SA/Po 109/16 www.nsa.orzeczenia.gov.pl)

Wykaz nieruchomości wskazanych w Załączniku nr 1 do uchwały 9 czerwca 1998 r. nr XXXIV/337/98 w sprawie sprzedaży domów i lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy, przyznania pierwszeństwa w ich nabywaniu oraz udzielaniu bonifikat nie stanowił przepisów prawa miejscowego, lecz zgodę organu jakim jest Rada Miasta na zbycie tych nieruchomości. Także zaskarżona uchwała wprowadzająca zmianę w tym wykazie polegającą na usunięciu z wykazu jednej z nieruchomości, nie posiada charakteru aktu prawa miejscowego.

Zaskarżona uchwała nie ma zatem charakteru aktu prawa miejscowego. Jest aktem podmiotowo i przedmiotowo skonkretyzowanym, ulegającym skonsumowaniu po jednorazowym spełnieniu dyspozycji zawartej w uchwale.

Brak było zatem podstaw do stwierdzenia nieważności podjętej uchwały z uwagi na niespełnienie obowiązku jej publikacji.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a.oddalił skargę jako niezasadną.