Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 7/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Stwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA
Stwierdzono, iż bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Orzeczono o wymierzeniu grzywny za bezczynność-art. 149 par. 2 P.P.S.A.
Oddalono wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej
Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, par. 1a, par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35, art. 36 par. 1, art. 37 par. 1 pkt 1, art. 185 par. 1 i 2, art. 12
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K. R., M. K., K. K., A. K., P. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania sprzeciwu prokuratora 1. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do rozpatrzenia sprzeciwu Prokuratora delegowanego do Prokuratury Regionalnej w W. od ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2016 r. nr [...] - w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywnę w wysokości [...] zł (słownie: [...]) złotych; 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz K. R., M. K., K. K., A. K., P. K. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 8 stycznia 2019 r. K. R., M. K., K. K., A. K. i P. K. (dalej : "skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., (dalej jako: "organ" lub "SKO")

w przedmiocie rozpatrzenia sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Regionalnej w W. z [...] grudnia 2017 r., od ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2016 r., nr [...]. Zarzucili organowi naruszenie art. 185 § 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako "Kpa") poprzez niezałatwienie sprawy w terminie. Skarżący wnieśli o:

1) zobowiązanie SKO do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2) stwierdzenie, że bezczynność postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w związku z powyższym zasadne jest wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnym wymiarze określonym w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżących na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości maksymalnej określonej w art. 154 § 7 p.p.s.a.

Ponadto wnieśli o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący w pierwszej kolejności przedstawili stan faktyczny sprawy. Wskazali, że sprzeciwem, który zgodnie z prezentatą znajdującą się w aktach administracyjnych sprawy wpłynął do SKO 8 grudnia 2017 r., Prokurator del. do Prokuratury Regionalnej w W., na podstawie art. 157 § 1 Kpa w zw. z art. 184 § 1 i 2 Kpa, zaskarżył ostateczną decyzję nr [...] ustanawiającą na 99 lat prawo użytkowania wieczystego, do udziału wynoszącego [...] części zabudowanego gruntu o pow., 416 m2 , położonego przy ul. [...][...] w W. oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], uregulowanego w KW nr [...], na rzecz skarżących.

Z uwagi na bezczynność SKO w rozpoznaniu sprzeciwu [...] marca 2018 r., skarżący, korzystając z przysługujących im uprawnień, działając w oparciu o art. 37 § 1 w zw.

z art. 37 § 3 pkt 2 Kpa wnieśli do organu ponaglenie. Do dnia wniesienia niniejszej skargi, SKO nie wykonało żadnej czynności w sprawie.

Skarżący wskazali, że brak rozpatrzenia sprzeciwu wpływa również na inne postępowania administracyjne dotyczące ww. nieruchomości. Z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie rozpoznania sprzeciwu Prezydent [...][...] czerwca 2018 r. wydał postanowienie, na podstawie którego zawiesił postępowanie dotyczące przyznania własności do przedmiotowej nieruchomości w zakresie nieobjętym decyzją Prezydenta [...] z [...] czerwca 2016 r., nr [...], do czasu rozpatrzenia przez SKO sprzeciwu.

Następnie Skarżący wskazali na wyjątkowy charakter postępowań wszczętych sprzeciwem w oparciu o sprzeciw prokuratura (art. 184 § 1 Kpa) i przepisy szczególne

w przedmiocie terminowego rozpatrzenia spraw w stosunku do zasady wskazanej w art. 35 Kpa. Sprzeciw prokuratora powinien być rozpatrzony i załatwiony w terminie trzydziestu dni od daty jego wniesienia. Określony w art. 185 § 1 Kpa 30-dniowy termin na rozpatrzenie i załatwienie przez organ administracji publicznej sprzeciwu prokuratora jest terminem szczególnym w stosunku do terminów określonych w art. 35 Kpa. Oznacza to, że nawet w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej, organ powinien załatwić ją w określonym w tym przepisie terminie 30 dni, nie zaś

w wynikającym z ogólnych zasad terminie 2-miesięcznym. Termin 30-dniowy jest maksymalny, a sprawa może być załatwiona przez organ szybciej. Termin liczony jest od daty wniesienia przez prokuratora sprzeciwu do właściwego organu administracji. Przedmiotem badania przez SKO winno być jedynie ustalenie czy w sprawie wystąpiła któraś z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 Kpa.

Zdaniem skarżących termin 30-dniowy z art. 185 Kpa należy uznać za wystarczający do zbadania ewentualnego zaistnienia przesłanek nieważności i wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji. Działanie organu nosi znamiona naruszenia przepisów postępowania dotyczących terminów załatwiania spraw. Postępowanie toczy się już prawie 13 miesięcy, w związku z powyższym termin do załatwienia spraw opisany w art. 185 § 1 Kpa upłynął trzynastokrotnie. W niniejszej sprawie wydaje się więc być bezsporne, że organ pozostaje bezczynny. W aktach sprawy poza korespondencją prowadzoną z innymi organami, nie sposób znaleźć ani jednego pisma kierowanego do strony, zawierającej informacje o dacie zakończenia, tudzież o przyczynach zwłoki. Skarżący nie mogą być obciążani organizacją błędami

w organizacji pracy organów państwowych, SKO nie może ekskulpować się od obowiązków nałożonych prawnie odnośnie terminów załatwiania spraw z uwagi na problemy w komunikacji pomiędzy innymi organami. Okoliczność braku akt sprawy obciąża SKO oraz prokuratora inicjującego sprawę sprzeciwem, gdyż to urząd prokuratorski, który dysponował aktami powinien poza sprzeciwem przekazać akta,

a zwłaszcza dowody na poparcie sprzeciwu, w szczególności opinię na jaką się powołuje.

Uzasadniając wniosek o wymierzenie grzywny i sumy pieniężnej skarżący wskazali, że instytucja grzywny oraz instytucja zasądzenia określonej sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego mają na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Rozwiązania te mają pełnić przede wszystkim funkcję prewencyjną. Wskazali, że

w pełni zasadny jest wniosek w przedmiocie zasądzenia sumy pieniężnej na rzecz skarżących w maksymalnej możliwej wysokości, gdyż jest to jedyny instrument prawny jaki w jakimś stopniu może zadośćuczynić stronom braku rozpoznania ich sprawy

w rozsądnym terminie. Skarżący nie znajdują żadnego usprawiedliwienia dla SKO

w zwłoce w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Sytuacja taka jest niedopuszczalna, bowiem uniemożliwia realne korzystanie z przysługujących im praw.

Konkludując, skarżący podnieśli, że niewątpliwie zasadne jest postawienie SKO zarzutu rażącego naruszenia prawa, a tym samym uznanie niniejszej skargi za w pełni uzasadnioną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że [...] grudnia 2017 r. do SKO wpłynął sprzeciw Prokuratora del. do Prokuratury Regionalnej

w [...] od ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2016 r. nr [...] dotyczącej m.in. ustanowienia na 99 lat prawa użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego [...] części zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...][...], oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], uregulowanego w księdze wieczystej Nr [...], na rzecz skarżących. Pismem z 12 grudnia 2017 r. SKO wystąpiło do Urzędu [...] Biura Spraw Dekretowych o przesłanie akt sprawy dotyczących ww. decyzji. W odpowiedzi ww. Urząd pismem z [...] grudnia 2017 r. poinformował, że oryginały akt administracyjnych dotyczących ww. nieruchomości, zostały przekazane do Prokuratury Regionalnej

w [...]. Pismem z 11 stycznia 2018 r. SKO zwróciło się do Prokuratury Regionalnej w [...] o wypożyczenie ww. akt administracyjnych. Prokuratura Regionalna w [...] pismem z 22 stycznia 2018 r. poinformowała, że akta administracyjne ww. nieruchomości zostały przesłane do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w związku z toczącym się tam postępowaniem administracyjnym. Pismem z 30 stycznia 2018 r. SKO wystąpiło do ww. Ministerstwa

o wypożyczenie przedmiotowych akt administracyjnych. Ministerstwo pismem z 8 lutego 2018 r. poinformowało, że zaistniała konieczność przekazania ww. akt administracyjnych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku ze skargą na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Pismem z 28 marca 2018 r. skarżący wystąpili do SKO z ponagleniem na niezałatwienie w terminie rozpoznania sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Regionalnej w [...] od ww. decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2016 r. Pismem z 10 kwietnia 2018 r. SKO wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wypożyczenie akt administracyjnych dotyczących ww. nieruchomości. Zawiadomieniem z 10 kwietnia 2018 r. poinformowało o wszczęciu

z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta [...]. Pismem z 17 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie poinformował, że w związku z wyznaczeniem terminu rozprawy na dzień 22 maja 2018 r. nie jest możliwe wypożyczenie akt sprawy. Następnie pismem z 5 czerwca 2018 r. SKO ponownie wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wypożyczenie ww. akt administracyjnych. Pismem z 20 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poinformował, że wypożyczenie akt sprawy nie jest możliwe z uwagi na konieczność doręczenia stronom nieprawomocnego wyroku, która to czynność otwiera stronom trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 7 sierpnia 2018 r. do organu wpłynęło pismo Przewodniczącego Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości [...] dotyczące przekazania oryginałów akt wszystkich spraw prowadzonych przez SKO dotyczących nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...][...]. Akta przedmiotowej sprawy zostały przekazane do Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości [...] przy piśmie z 13 sierpnia 2018 r.

Organ wyjaśnił, że do dnia sporządzenia niniejszej odpowiedzi na skargę przedmiotowe akta administracyjne nie zostały zwrócone. Powyższe uniemożliwia organowi podjęcie dalszych czynności w sprawie. Pisma kierowane do wojewódzkiego sądu administracyjnego o wypożyczenie akt zostały przesłane także do wiadomości do pełnomocnika skarżących, zatem miał on wiedzę, że SKO nie dysponuje pełnymi aktami sprawy, aby możliwe stało się rozpatrzenie sprawy. Bez akt własnościowych SKO nie może zaś podjąć żadnych czynności w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

Skargę na bezczynność organu administracji dopuszcza art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, które powinno być zakończone decyzją administracyjną.

Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu

w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 52 § 2 przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Złożenie przez skarżących pismem z 28 marca 2018 r. ponaglenia do SKO wyczerpuje więc wymogi ustawowe warunkujące wniesienie przedmiotowej skargi.

W ocenie Sądu skarga w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Regionalnej

w [...] z [...] grudnia 2017 r., od ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2016 r., nr [...] jest zasadna. Bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, dlatego też zasadnym jest wymierzenie organowi grzywny.

Wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku nie załatwia

w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności (por. wyrok NSA

z 17 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2114/13). Bezczynność ma miejsce zarówno wtedy, gdy w określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, jak

i wtedy gdy prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów akt administracyjny nie został podjęty,

a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana okolicznościami zawinionymi przez organ. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania bądź zaniechania w toku rozpoznania sprawy mają natomiast znaczenie przy ocenie, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a.

Orzekając o bezczynności organu trzeba zwrócić uwagę, że niezałatwienie sprawy w terminie narusza zasadę sformułowaną w art. 6 Kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Odnosi się to również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw (art. 35 Kpa). Niewątpliwie też, obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki zawarty w art. 35 § 1 Kpa, czy gdy chodzi o sprawy skomplikowane - w art. 35 § 3 Kpa, pozostaje

w bezpośrednim związku z ogólnymi zasadami prawa administracyjnego, w tym zasadą praworządności - art. 7 Kpa oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów - art. 8 Kpa.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 185 § 1 Kpa sprzeciw prokuratora powinien być rozpatrzony i załatwiony w terminie trzydziestu dni od daty jego wniesienia. Art. 185 § 2 Kpa w razie niezałatwienia sprzeciwu w terminie określonym w § 1, odsyła do przepisów art. 36-38 Kpa. Z literalnego brzmienia art. 185 § 1 Kpa wynika, że działanie organu administracji prowadzącego postępowanie ma polegać na "załatwieniu"

i "rozpatrzeniu" sprzeciwu, a więc chodzi tu nie tylko o wprowadzenie sprzeciwu do fazy procesowania, ale o jej skonsumowanie. Załatwienie sprzeciwu oznacza, że w terminie określonym w przepisie organ ma obowiązek załatwić sprawę przez wydanie decyzji merytorycznej lub kończącej postępowanie w inny sposób. Nie jest zatem wystarczające podjęcie przez organ jakichkolwiek czynności procesowych, lecz załatwienie sprawy przez wydanie decyzji zgodnie z art. 104 Kpa.

Trafnie wskazują skarżący, że skoro ustawodawca, regulując termin załatwienia sprawy wszczętej w oparciu o sprzeciw prokuratora wskazał w art. 185 Kpa wyraźny termin do załatwienia sprawy - 30 dni, a odsyłając do przepisów o terminie załatwienia spraw, pominął art. 35 (określający w § 3, że sprawy szczególnie skomplikowane winny być załatwione nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania) to powyższe oznacza, że wszelkie postępowanie wszczęte na podstawie sprzeciwu z uwagi na swoją specyfikę powinny być rozpatrzone w terminie 30 dni. Określony w art. 185 § 1 Kpa 30-dniowy termin na rozpatrzenie i załatwienie przez organ administracji publicznej sprzeciwu prokuratora jest więc terminem szczególnym

w stosunku do terminów określonych w art. 35 Kpa. Oznacza to, że nawet w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej, organ powinien załatwić ją w określonym w tym przepisie terminie 30 dni, nie zaś w wynikającym z ogólnych zasad terminie 2-miesięcznym. Termin 30-dniowy jest maksymalny, a sprawa może być załatwiona przez organ szybciej. Termin liczony jest od daty wniesienia przez prokuratora sprzeciwu do właściwego organu administracji.

Zgodnie z art. 185 § 2 Kpa, w razie niezałatwienia sprzeciwu w terminie określonym w § 1 mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 36-38 Kpa. Norma

z art. 36 Kpa nakłada na organy szereg obowiązków, którym w niniejszym postępowaniu, SKO bezspornie uchybiło.

Z art. 36 § 1 Kpa wynika, że w każdym przypadku niezałatwienia sprawy

w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa).

Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 pkt 1 Kpa bezczynność ma miejsce gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani

w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1.

Analizując stan faktyczny niniejszej sprawy w pełni zasadne jest twierdzenie, że działanie organu nosi znamiona rażącego naruszenia przepisów postępowania dotyczących terminów załatwiania spraw. Reguła ogólna z art. 12 § 1 Kpa stanowi bowiem, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie

i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

W aktach niniejszej sprawy, poza korespondencją prowadzoną z innymi organami, nie sposób bowiem znaleźć nawet jednego pisma kierowanego do strony, zawierającego informacje o dacie wydania rozstrzygnięcia, czy też o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy.

Zgodnie z art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Na podstawie tego przepisu Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Regionalnej w [...] z [...] grudnia 2017 r., od ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2016 r., nr [...] w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku w raz z aktami sprawy. Termin ten w ocenie Sądu, jest wystarczający do załatwienia sprawy.

Sąd stwierdził, że bezczynność organu, w okolicznościach niniejszej sprawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 Kpa można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu. W przedmiotowej sprawie, SKO od dnia wniesienia sprzeciwu przez prokuratora, tj. od 8 grudnia 2017 r. do dnia wniesienia przez skarżących skargi, tj. 8 stycznia 2019 r., czyli przez okres trzynastu miesięcy nie wydało rozstrzygnięcia w sprawie. Okoliczność braku akt sprawy niezbędnych do wydania decyzji w sprawie, na którą powołuje się SKO w odpowiedzi na skargę, obciąża zaś sam organ i nie może skutkować oddaleniem z tego powodu skargi skarżących.

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy skład orzekający Sądu uznał, że wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości

[...] złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonym w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia skali przekroczenia terminu załatwienia sprawy.

Jednocześnie Sąd nie stwierdził potrzeby wymierzania organowi dodatkowej sankcji w postaci przyznania na rzecz skarżących sumy pieniężnej i w tej części skargę oddalił. W ocenie Sądu, ten dodatkowy środek może być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie z art. 149 § 2 oraz art. 149 § 1 pkt 1 oraz art. 149 § 1a oraz art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.

w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) Na koszty te składa się [...] zł tytułem wpisu od skargi oraz [...] zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.