Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 122/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 162 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi I.Ż. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca, I.Ż., reprezentowana przez adwokata A.D., wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października i grudzień 2010 oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za listopad 2010 r.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na tle następującego stanu faktycznego.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października i grudzień 2010 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za listopad 2010 r.

W dniu 16 października 2013 r. (data złożenia osobiście w Urzędzie Kontroli Skarbowej) pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie od ww. decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że powyższe odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił do organu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżące wskazał, że w dniu 1 października 2013r., skarżącej ze względu na zły stan zdrowia i konieczność częstego odbywania zabiegów i konsultacji zdrowotnych nie było w domu. Pod nieobecność skarżącej, przesyłkę zawierającą decyzję, przypadkiem odebrała jej siostra, A.T., która wiedziała o toczącym się wobec skarżącej postępowaniu podatkowym i była pouczona by nie odbierać żadnej korespondencji dla niej przeznaczonej ze względu na prawną doniosłość faktu takiego doręczenia. Jednakże odebrała przedmiotową korespondencję bowiem pozostawała w błędnym przekonaniu, że kierowana była do jej wnuczki, która także ma na imię I.. Pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że jej siostra nie zdawała sobie sprawy z doniosłości odebranego dokumentu. W ocenie pełnomocnika skarżącej gdyby doręczyciel kazał A.T., zgodnie z art. 152 Ordynacji podatkowej, oprócz własnoręcznego podpisu na potwierdzeniu odbioru zapisać własnoręcznie datę odebrania korespondencji wówczas nie tylko szybciej zrozumiałaby swój błąd, ale również przywiązałaby większą wagę do daty odebrania pisma.

Pełnomocnik skarżącej podniósł, że A.T. nie przykładając większej wagi do przesyłki nikogo nie poinformowała o fakcie jej otrzymania. Dopiero następnego dnia przy okazji przeglądania listów przez wnuczkę okazało się, iż przyszła korespondencja do skarżącej. Wówczas A.T. poinformowała siostrę, że odebrała kierowane do niej pismo urzędowe, wskazując jednak błędnie datę odebrania na dzień 2 października 2013 r. Ta informacja spowodowała, że I.Ż., a następnie jej pełnomocnik zapewniony przez skarżącą o doręczeniu przesyłki w dniu 2 października 2013 r. zostali wprowadzeni w błąd co do rzeczywistego terminu doręczenia przesyłki.

Pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że A.T. znajduje się w ciężkim stanie zdrowotnym - choruje na zaawansowaną chorobę nowotworową (rak płuca prawego z przerzutami do płuca lewego). Wskazał, że prócz odbywanej chemioterapii przyjmuje silne leki, co skutkuje jej ogólnym przemęczeniem, brakiem koncentracji a także jak się okazuje, prowadzi do zaburzeń percepcji i pamięci. Wskazał również, że A.T., mimo złego stanu zdrowia, funkcjonuje poprawnie, dlatego też podatniczka nie miała żadnych podstaw do kwestionowania daty odbioru przesyłki. Dodatkowo o wskazanej dacie doręczenia utwierdzał skarżącą fakt, że A.T. na kopercie z decyzją umieściła datę 2.10.2013 r. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że nie wiedział, iż przesyłkę odebrała siostra skarżącej, oraz że jest to osoba tak poważnie chora, poddana działaniu środków farmakologicznych o poważnych działaniach ubocznych.

Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie, dokumentację dotyczącą stanu zdrowia skarżącej i jej siostry oraz ich oświadczenia. Zasugerował również przesłuchanie w charakterze świadka A.T..

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W motywach uzasadnienia postanowienia organ odwołał się do regulacji art. 162 i 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Wskazał, że skarżąca nie wykazała w żaden sposób, np. poprzez złożenie na poczcie odpowiedniego zastrzeżenia, czy też przedłożenia stosownego oświadczenia, że A.T. nie była upoważniona do odbioru pism adresowanych do skarżącej. Organ zaznaczył, że pełnoletni domownik, tj. A.T. potwierdziła na zwrotnym potwierdzeniu odbioru własnoręcznym podpisem odbiór decyzji i podjęła się jej oddania adresatowi. Stwierdził również, że w oświadczeniu z dnia [...] listopada 2013 r., wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, A.T. nie potwierdziła, że dnia 2 października 2013 r. odebrała korespondencję, ponieważ sądziła, iż jest ona skierowana do jej wnuczki I. lecz jednoznacznie oświadczyła, że odebrała adresowaną do siostry I.Ż. korespondencję nadaną przez Urząd Kontroli Skarbowej, jednakże z uwagi na chorobę i przyjmowane leki, dopiero następnego dnia przypomniała sobie o odebranej korespondencji i przekazała ją niezwłocznie siostrze z informacją, że przesyłkę odebrała 2 października 2013 r.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że z akt sprawy wynika, iż adwokat A.D. w okresie od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. reprezentował I.Ż. przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w trakcie toczącego się postępowania kontrolnego. W związku z tym, posiadał wiedzę o jej zdrowiu. Wobec powyższego w ocenie organu zasadne było, w sytuacji, gdy adwokat podjął się sporządzenia i wniesienia w imieniu strony odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2013 r., ustalenie, czy podana przez stronę data doręczenia decyzji organu kontroli skarbowej jest prawidłowa.

Nadto organ zaznaczył, że od dnia [...] października 2013 r. adwokat A.D. dysponował już dokumentami przekazanymi przez stronę, a od dnia [...] października 2013 r. upoważnieniem podpisanym przez I.Ż. do sporządzenia i wniesienia w jej imieniu odwołań. Nie istniały więc przeszkody, przy dołożeniu należytej staranności, w ustaleniu prawidłowej daty odbioru decyzji. Organ zauważył, że skoro pełnomocnik podjął się sporządzenia i wniesienia odwołania w imieniu I.Ż., jako profesjonalny pełnomocnik strony, zobowiązany był do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

- art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, iż w sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu z tego powodu, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania;

- art. 162 § 2 tej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że strona nie dochowała siedmiodniowego terminu wynikającego z tego przepisu;

- art. 149 w zw. z 152 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez całkowite pominięcie, iż w przedmiotowej sprawie pismo zostało odebrane przez osobę nieupoważnioną, nadto bez świadomości zobowiązania się do oddania pisma adresatowi oraz z pominięciem obowiązku własnoręcznego potwierdzenia daty doręczenia na potwierdzeniu odbioru;

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak wszechstronnego zebrania materiału dowodnego oraz przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego;

- art. 180, 181, 187 w zw. z art. 229 Ordynacji podatkowej polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w zakresie prowadzonego postępowania w tym chociażby dowodu z przesłuchania osoby doręczającej korespondencję na okoliczność stanu zdrowia domownika, pominięcia obowiązku własnoręcznego potwierdzenia daty doręczenia na potwierdzeniu odbioru oraz braku pouczenia o konieczności oddania pisma adresatowi i związanych z tym konsekwencji a także braku przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A.T. na okoliczność daty odebrania przesyłki, sposobu doręczenia przesyłki, daty przekazania przesyłki skarżącej i podanej jej daty odbioru, na okoliczność faktycznych przyczyn przekazania skarżącej odmiennej daty odbioru od tej faktycznej;

- art. 136 oraz 137 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, iż udzielone w dniu [...] października 2013r. adwokatowi A.D. pełnomocnictwo upoważniało pełnomocnika strony do zapoznania się z aktami sprawy podczas gdy obejmowało ono wyłącznie umocowanie do dokonania określonej rodzajowo czynności procesowej tj. sporządzenia i wniesienia odwołania do decyzji podatkowej;

- art. 120, 121, 122 oraz 124 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie z naruszeniem podstawowych zasad polskiej procedury, tj. zasady legalizmu, zasady praworządności, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, zasady jawności postępowania i informowania obywateli o wszystkich okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, a także zasady tłumaczenia przez organy zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy rozstrzyganiu sprawy.

- a także naruszenie zagwarantowanych przez Konstytucję podstawowych zasad w tym prawa do sądu, prawa dostępu do sądu (prawa uruchomienia procedury), prawa do korzystania z rzetelnej procedury sądowej, zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności oraz prawa do wyroku sądowego i uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia a także zakazu dokonywania zawężającej wykładni prawa do sądu.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącej powtórzył argumentację podniesioną we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zaznaczył również, że stosownie do treści pełnomocnictw z dnia [...] października 2013 r. skarżąca upoważniła go wyłącznie do sporządzenia i wniesienia w jej imieniu odwołań od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2013 r. Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że nie miał umocowania do przeglądania akt. Zaznaczył, że udzielenie pełnomocnictwa jest jednostronną czynnością prawną o charakterze upoważniającym co oznacza, iż umocowany jest jedynie uprawniony do działania w cudzym imieniu w zakresie wyznaczonym treścią pełnomocnictwa. Z treści pełnomocnictwa powinien jasno wynikać jego zakres tzn. jakich czynności, w jakim postępowaniu, przed jakim organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy.

Nadto pełnomocnik skarżącej wskazał na treść art. 149 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że w niniejszej sprawie podjęcie się oddania pisma adresatowi nie miało miejsca bowiem A.T. przyjęła korespondencję błędnie uznając, iż skierowana jest ona do jej wnuczki (również I.). Gdyby zaś zdawała sobie sprawę z tego kto jest adresatem korespondencji wówczas odmówiłaby jej odebrania, ze względu na wyraźny zakaz podatniczki do odbierania jakichkolwiek jej pism związanych z toczącym się postępowaniem podatkowym. W ocenie pełnomocnika skarżącej pismo zostało odebrane przez osobę nieupoważnioną, nadto bez świadomości zobowiązania się do oddania pisma adresatowi. Zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów uniemożliwiło organowi dokonanie rzetelnej oceny sytuacji faktycznej. Pełnomocnik skarżącej podkreślił również, że doręczający przesyłkę nie zobowiązał siostry I.Ż. do własnoręcznego wpisania daty odbioru przesyłki, dokonując tej czynności samodzielnie wbrew brzmieniu art. 152 § 1 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do regulacji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z okres od stycznia do października 2010 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za listopad 2010 r.

Zgodnie z regulacją art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, będącego podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Z powyższego przepisu wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie:

1) uchybienie terminowi,

2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie,

3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz

4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżąca wniosła odwołanie z uchybieniem terminu a następnie w ustawowym terminie wystąpiła do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Sporna natomiast pozostaje kwestia winy skarżącej w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

W ocenie skarżącej odebranie przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji w dniu 1 października 2013 r. przez chorą siostrę, pomimo jej wyraźnego zakazu i przekazanie tej przesyłki skarżącej w dniu następnym, tj. 2 października 2013 r. ze wskazaniem odbioru z tą właśnie datą uprawdopodabnia brak jej winy w uchybieniu terminowi a tym samym uzasadnia przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Zarzuty skargi, że decyzja organu została odebrana przez osobę nieupoważnioną, nadto bez świadomości zobowiązania się do oddania pisma adresatowi są niezasadne.

Wskazać należy, że stosownie do treści art. 149 Ordynacji podatkowej w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

Powyższy przepis umożliwia usprawnienie postępowania podatkowego poprzez zastosowanie zastępczego sposobu doręczenia pisma wyłącznie osobom fizycznym, w sytuacji incydentalnej, przejściowej, czasowej, krótkotrwałej nieobecności adresata w mieszkaniu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 546/11 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).Domniemanie doręczenia o którym mowa we wskazanym przepisie wywołuje pożądany skutek jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki, tj.: pełnoletni domownik, sąsiad lub dozorca podejmie się oddania pisma adresatowi, osoby te pokwitują odbiór pisma oraz utrwalony pozostanie fakt podjęcia się oddania pisma adresatowi, zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu zostanie umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zaś zwrotne potwierdzenia odbioru pism doręczonych w powyższy sposób powinny być szczegółowo i prawidłowo wypełnione przez osobę doręczającą (por. P. Pietrasz, Komentarz do art. 149 ustawy Ordynacja podatkowa, Lex).

W orzecznictwie przyjmuje się, że w świetle art. 149 Ordynacji podatkowej z faktu pozostawania we wspólnocie domowej oraz zobowiązania się domownika do oddania pisma wynika domniemanie upoważnienia do odbioru pism. Domniemanie to może zostać obalone przez adresata, jeżeli wykaże brak upoważnienia pełnoletniego domownika do odbioru pism. W przeciwnym razie ewentualne zaniechania domownika, w tym polegające na nieoddaniu we właściwym czasie pisma adresatowi, obciążają tegoż adresata (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1414/11 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu pierwszej instancji pozwalało przyjąć, że została ona skutecznie doręczona. Widnieje na nim bowiem własnoręczny podpis odbierającego pismo z zaznaczeniem, iż jest do dorosły domownik, który podjął się doręczenia pisma adresatowi oraz wskazanie daty.

Skarżąca wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania kwestionowała sposób powyższego doręczenia wskazując, że siostra przypadkiem odebrała sporną przesyłkę pozostawała bowiem w błędnym przekonaniu, że kierowana była do jej wnuczki, która także ma na imię I.. W toku postępowania pełnomocnik skarżącej podkreślał, że siostra skarżącej wiedziała o toczącym się wobec I.Ż. postępowaniu podatkowym i była pouczona by nie odbierać żadnej korespondencji przeznaczonej dla skarżącej ze względu na prawną doniosłość faktu takiego doręczenia.

Wobec powyższego zauważyć należy, że skarżąca pomimo tego, że zakazała siostrze odbioru kierowanej do niej korespondencji to z akt niniejszej sprawy nie wynika by wniosła takie zastrzeżenie w Urzędzie Pocztowym. W świetle postanowień art. 149 Ordynacji podatkowej nie ma żadnego znaczenia dla skuteczności doręczenia pisma fakt zakazania przez adresata dorosłym domownikom odbioru korespondencji. Jeżeli nawet działając wbrew takiemu zakazowi dorosły domownik dokona odbioru pisma i podejmie się oddania pisma adresatowi, pismo należy uznać za doręczone zgodnie z art. 149 Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 105/08 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).

Wskazać należy, że siostra skarżącej przekazała jej przedmiotową korespondencję w dniu następnym po jej odbiorze zatem trudno przyjąć by o niej zapomniała. Podkreślić również trzeba, że w kopercie znajdowało się 5 decyzji organu pierwszej instancji dotyczących różnych lat podatkowych oraz wynik kontroli (wynika to z dokumentu potwierdzenia odbioru) zatem już z uwagi na sam rozmiar przesyłki trudno przyjąć, że odbiorca przesyłki nie zwrócił na nią uwagi, trudno też taką przesyłkę przeoczyć. Ponadto mało wiarygodne jest twierdzenie, że przesyłka została przyjęta w błędnym przekonaniu, że adresowana jest do wnuczki A.T., która ma na imię I.. Adresat wskazywany jest z imienia i nazwiska, strona jednak w toku postępowania nie wskazała, że wnuczka A.T. nosi takie samo nazwisko jak skarżąca, czy chociaż zbliżone w brzmieniu czy pisowni. Ponadto jak twierdzi strona, wnuczka A.T. po przejrzeniu korespondencji zorientowała się, że nie jest ta przesyłka do niej adresowana i oddała ją A.T., a nie adresatce z którą również mieszkała.

Na uwagę zasługuje również okoliczność, że siostra skarżącej przekazała jej przedmiotową przesyłkę jeszcze w terminie do wniesienia odwołania, a w zasadzie na samym początku jego biegu zatem oceniając brak winy skarżącej w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania należało ocenić jej zachowanie po otrzymaniu informacji o przesyłce. Z akt zgromadzonych w niniejszej sprawie nie wynika by skarżąca, wiedząc o chorobie siostry i skutkach ubocznych związanych z jej leczeniem, próbowała weryfikować otrzymane od niej informacje np. w Urzędzie Pocztowym. Pełnomocnik skarżącej kwestionuje sposób doręczenia przedmiotowej korespondencji niemniej jednak skarżąca nie wystąpiła do Urzędu Pocztowego z reklamacją owego doręczenia. We wniosku o przywrócenie terminu wskazano, że "ze względu na zły stan zdrowia podatniczki i konieczność częstego opuszczania domu celem odbywania zabiegów i konsultacji zdrowotnych, podatniczki nie było w domu 1 października 2013 r. tj. w chwili kiedy miała zostać jej doręczona przedmiotowa decyzja". Jednak pomimo wskazania, że została ona przekazana dopiero 2 października 2013 r. strona nie wskazała na okoliczności w jakich to się odbyło. To, że skarżącej nie było 1 października 2013 r. w domu nie jest sporne, ta nieobecność skutkowała doręczeniem przesyłki pełnoletniemu domownikowi. Natomiast z żadnych twierdzeń strony nie wynika, aby nie przebywała w domu w dniu 2 października 2013 r. w godzinach w jakich doręczana jest poczta.

Jak słusznie zauważył organ pełnomocnik skarżącej od dnia [...] października 2013 r. dysponował już dokumentami przekazanymi przez stronę, a od dnia [...] października 2013 r. upoważnieniem podpisanym przez I.Ż. do sporządzenia i wniesienia w jej imieniu odwołań. Z uwagi na to, że skarżąca była już wcześniej reprezentowana przez tego pełnomocnika pomimo tego, że nie orientował się w on sytuacji zdrowotnej jej siostry dobrze znał stan zdrowia skarżącej zatem działając z należytą starannością mógł zweryfikować informację o dacie odbioru decyzji od której miał sporządzić odwołanie. Nie mając formalnie dokumentu pełnomocnictwa do działania w tak szerokim zakresie mógł chociażby pouczyć skarżącą by sama wystąpiła do organu lub Urzędu Pocztowego o udzielenie takiej informacji.

Wskazać równie należy, że zgodnie z regulacją art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W ocenie Sądu przesłuchanie w charakterze świadka A.T. nie było konieczne. Poza sporem jest, że to A.T. odebrała przedmiotową przesyłkę w dniu 1 października 2013 r. Organ również nie kwestionował stanu zdrowia wyżej wymienionej. Poza tym skoro przesyłkę odebrał pełnoletni domownik, który podjął się oddania jej adresatowi, to adresata chwilowo nie mogło być w domu. Ponadto w aktach sprawy znajdowało się oświadczenie A.T. z dnia [...] listopada 2013 r. W oświadczeniu tym, jak słusznie zauważył organ, nie potwierdziła, że dnia 1 października 2013 r. odebrała korespondencję, ponieważ sądziła, że jest ona skierowana do jej wnuczki I.. Oświadczyła, że odebrała adresowaną do siostry I.Ż. korespondencję nadaną przez Urząd Kontroli Skarbowej, jednakże z uwagi na chorobę i przyjmowane leki, dopiero następnego dnia przypomniała sobie o odebranej korespondencji i przekazała ją niezwłocznie siostrze z informacją, że przesyłkę odebrała 2 października 2013 r. Należy podkreślić, że przedmiotowe oświadczenie zostało złożone przez pełnomocnika strony wraz z wnioskiem o przewrócenie terminu do złożenia odwołania.

Sąd podziela również pogląd organu, zgodnie z którym kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej zaś brak zawinienia w uchybieniu terminu może nastąpić tylko i wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W ocenie Sądu, organ podatkowy zasadnie uznał, że okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu nie mogą stanowić podstawy do uznania, że skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu a tym samym zasadnie odmówił jego przywrócenia.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ono zgodne z prawem.

Z powyższych względów oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.