Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 379/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r. prawy ze skargi [...] Zarządu Infrastruktury w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2012r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...]Zarządu Infrastruktury w [...]od decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012r. znak [...]w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, utrzymał w mocy ww. decyzję.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

W dniu [...]września 2012r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...]przeprowadzili kontrolę budynku nr [...]– warsztat mechaniczny w kompleksie wojskowym nr [...][...]. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół Nr [...]. W trakcie kontroli stwierdzono: zły stan pokrycia dachowego - liczne spękania papy, przecieki, pokrycie porośnięte mchem; skorodowane rynny, rury spustowe, obróbki blacharskie; tynki i okładziny - widoczne pęknięcia, odparzenia i miejscowe duże ubytki na elewacji zewnętrznej (tył budynku); odparzony tynk cokołu; skorodowana stalową stolarkę drzwiową; skorodowaną stalową stolarkę okienną; skorodowane wyrzutnie dachowe; zacieki na płytach stropodachu związane z nieszczelnościami pokrycia papowego; duże zużycie instalacji elektrycznej: przegrzana izolacja na pojedynczych końcówkach, przegrzane podstawy bezpieczników, przegrzane pojedyncze oprawki i dławiki, zużyte oprawy oświetleniowe; liczne ślady erozji betonu, odsłonięte elementy metalowe widoczne od spodu stropodachu; spękany beton, obluzowaną kratkę ściekową betonowego podestu przed wejściem do budynku od jego szczytu; liczne ślady zacieków i widoczne pęknięcia tynków wewnętrznych, skorodowane pojedyncze złącza instalacji odgromowej.

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...]na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 oraz art. 83 ust. 3 w związku z art. 82 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po przeprowadzeniu kontroli budynku nr [...]– warsztat mechaniczny w kompleksie wojskowym nr [...], dz. nr [...]w obr. ewid. [...], nakazał [...]Zarządowi Infrastruktury w [...], w terminie do dnia [...]grudnia 2013r., usunąć stwierdzone nieprawidłowości dotyczące stanu technicznego obiektu poprzez: 1. wymianę pokrycia dachowego, 2. wymianę rynien, rur spustowych i obróbek blacharskich, uzupełnienie ubytków i odnowienie elewacji zewnętrznej, naprawę cokołu, 3. odtworzenie otuliny zbrojenia na żelbetowych podciągach stropodachu, 4. naprawę lub wymianę stalowych bram, 5. naprawę lub wymianę metalowej stolarki okiennej, 6. naprawę lub wymianę wyrzutni dachowych wentylacji grawitacyjnej, 7. wymianę skorodowanych elementów instalacji odgromowej, 8. naprawę lub wymianę instalacji elektrycznej, 9. naprawę podestu betonowego (wejście od szczytu), 10. miejscową reparację tynków wewnętrznych, 11. odnowienie wewnętrznych powłok malarskich. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że budynek jest w niewłaściwym stanie technicznym, nie spełnienia wymagań art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji, wniesionego przez [...]Zarząd Infrastruktury w [...], zapadła zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W jej uzasadnieniu organ powołując przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wskazał, że organ nie tylko jest upoważniony, ale wręcz zobowiązany do wydania stosownej decyzji, a zaniechanie wydania takiej decyzji stanowiłoby naruszenia prawa. Poza tym obligatoryjne jest określenie terminu wykonania nałożonych obowiązków.

Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji wyznaczył racjonalny roczny termin na wykonanie typowych robót remontowych, niezbędnych do naprawy stanu technicznego budynku warsztatu i zapobieżeniu dalszej jego degradacji i jednocześnie wskazał, iż zakres robót budowlanych został sformułowany w oparciu o wnioski i zalecenia wskazane w protokóle z dnia [...]października 2008r., Nr [...]z obowiązkowej pięcioletniej kontroli stanu technicznego tegoż budynku.

Odnosząc się do podniesionego przez zobowiązanego odsunięcia w czasie, wykonania nakazanych robót z przyczyn związanych z ich planowaniem i finansowaniem, organ II instancji wyjaśnił, że brak środków finansowych nie może stanowić, w aspekcie celu wynikającego z art. 66 ustawy Prawo budowlane, którym jest przede wszystkim zapewnienie bezpiecznego użytkowania i utrzymania w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego, argumentu przemawiającego za zmianą decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego spoczywa zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obowiązek utrzymania obiektu budowlanego m. in. w należytym stanie technicznym i estetycznym. Oczywistym jest, że zapewnienie utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami określonymi w tejże ustawie łączy się z koniecznością ponoszenia z tego tytułu nakładów finansowych. Stąd też argumentacja o braku uzasadnienia ekonomicznego dla naprawy i odnowy elewacji i dachu przedmiotowego budynku nie może stanowić samoistnej, wobec braku innych przesłanek, podstawy do zmiany decyzji nakładającej obowiązek ich wykonania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł [...]Zarząd Infrastruktury w [...], zarzucając jej nieważność z uwagi na fakt, że jej wykonanie stanowić będzie czyn zagrożony karą i dochodząc jej uchylenia.

Wskazał, że decyzje dotyczącą remontu obiektu podejmuje Minister Obrony Narodowej poprzez umieszczenie danego obiektu w Centralnym Planie Remontów. Przedmiotowy obiekt został umieszczony w planie na rok 2014 i w tym okresie zostanie całkowicie wyremontowany, który to remont obejmie wszystkie roboty wskazane w decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Tym samym nie posiadając środków finansowych [...]Zarząd Infrastruktury w [...]nie może wykonać zaskarżonej decyzji, albowiem wywołałaby ona czyn zagrożony karą na podstawie art. 11 ustawy o dyscyplinie finansów publicznych.

W ocenie skarżącego decyzja winna uwzględniać możliwości finansowe [...]Zarządu Infrastruktury i plan wydatków budżetowych. Biorąc pod uwagę fakt przyznania środków na remont obiektu w roku 2014 i fakt, że stan obiektu w żaden sposób nie naraża bezpieczeństwa ludzi i mienia, ani też nie przeszkadza w użytkowaniu obiektu, organ powinien przychylić się do wniosku o zmianę decyzji, tak by termin wykonania objął remont przewidziany na rok 2014.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Podstawowym problemem wymagajacym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie była ocena dopuszczalności i zasadności nałożenia przez organy nadzoru budowlanego na skarżacego obowiązku dostosowania budynku w kompleksie wojskowym do odpowiedniego stanu technicznego.

Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanowi art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Jednocześnie pozostaje on w związku z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, który nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego obowiązek nadzoru nad zapewnieniem warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia m.in. przy utrzymywaniu obiektów budowlanych.

Konstrukcja przepisów zawartych w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskazuje, iż decyzje podejmowane na ich podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści ust. 1, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, ale obowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Wskazać trzeba, iż art. 66 ustawy Prawo budowlane znajduje się w Rozdziale 6 wymienionej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis ten służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania.

Ponadto zauważyć również należy, że przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego nowego obowiązku, lecz precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 ustawy Prawo budowlane, dodając element pozwalający organom nadzoru budowlanego na skuteczne egzekwowanie jego wykonalności. Zgodnie bowiem z cytowanym przepisem, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany m.in. utrzymywać i użytkować obiekt w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej (art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Zaś roboty budowlane objęte nakazem wydanym na tej podstawie nie wymagają wydania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

W przypadku złego stanu obiektu budowlanego art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zezwala wyłącznie na doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu.

Sąd zauważa również, że nie jest wystarczające, do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu, jedynie ogólne stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że zachodzą przesłanki określone w ust. 1 art. 66. W treści decyzji organ powinien, co też uczynił, określić zakres stwierdzonych nieprawidłowości, dotyczących stanu technicznego obiektu, oraz termin ich likwidacji. Oznacza to, że wydanie decyzji administracyjnej w tym względzie powinno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu technicznego budynku w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ustaleń w tym zakresie organ winien dokonać korzystając m.in. z instytucji kontroli obowiązków określonych w art. 61 i nast. ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z akt sprawy, organ przeprowadził w dniu [...]września 2012 r. kontrolę przedmiotowego obiektu, z której sporządzono protokół nr [...] i która wykazała szereg nieprawidłowości w stanie technicznym budynku.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę powyższe rozważania, organy obu instancji zasadnie ustaliły, iż obiekt budowlany jest w złym stanie technicznym, który wypełnia przesłankę zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Wydanie zaskarżonej decyzji należy zatem uznać za uzasadnione i znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach Prawa budowlanego.

Odnosząć się do zarzutów strony skarżącej dotyczących możliwośći sfinansowania nakazanych robót budowlanych we wskzanym terminie Sąd zauważa, że rozstrzygnięcie organu powinno uwzględniać zarówno wyniki przeprowadzonej kontroli stanu obiektu, jak i możliwość jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Nie jest natomiast rzeczą organu wskazywanie lub ustalanie źródła finansowania nałożonych obowiązków. W przypadku ustalenia w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, że istnieje przesłanka do zastosowania przepisu ust. 1 lub 2 artykułu 66 ustawy Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego wydaje stosowną decyzję administracyjną. Sprawy ewentualnego źródła finansowania i rozliczenia robót budowlanych nie należą do sfery spraw administracyjnych i nie mają wpływu na orzeczenie administracyjne.

Kierując się powyższą argumentacja, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).