Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1128/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wodociągi [...], od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Sz 154/17, w sprawie ze skargi J.Z., na bezczynność Wodociągi [...], w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, 1. prostuje z urzędu w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 154/17 oczywistą omyłkę, w ten sposób, że oznacza siedzibę Wodociągi [...] jako [...]zamiast [...], 2. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 154/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi J.Z. na bezczynność Wodociągów [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: I. zobowiązał Spółkę do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie objętym skargą, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; II. stwierdził, że bezczynność Spółki w rozpoznaniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddalił wniosek o przyznanie sumy pieniężnej. Nadto zasądził od Spółki na rzecz skarżącego kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV).

W uzasadnieniu tego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne:

W dniu [...] maja 2017 r. do Spółki wpłynął wniosek skarżącego w zakresie żądania:

1) przedstawienia dokumentów wykazujących tytuł prawny (umowa sprzedaży, umowa leasingu, umowa dzierżawy, umowa najmu, itp.) do samochodów wykorzystywanych do wykonywania umowy nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. zawartej z Gminą [...] w przedmiocie odbierania stałych odpadów komunalnych z terenu Gminy (ze szczególnym uwzględnieniem samochodów osobowych spełniających normę emisji spalin minimum Euro IV, w tym daty uzyskania tytułu prawnego do tych rzeczy);

2) przedstawienia wszystkich dokumentów wskazujących na przepływy finansowe pomiędzy Gminą a Spółką ze wskazaniem tytułów tych przelewów (obejmujących tytuły takie jak: utrzymanie zieleni miejskiej, woda, ścieki) w okresie od dnia [...] czerwca 2013 r. do chwili obecnej.

3) podania kwot, jakie zostały pobrane przez Spółkę za odbiór odpadów komunalnych w okresie od dnia [...] czerwca 2013 r. do chwili obecnej;

4) wskazania dokumentami sposobu skalkulowania stawki za odbiór odpadów komunalnych w okresie od dnia [...] czerwca 2013 r. do chwili obecnej;

5) przekazania dokumentów wskazujących na koszty odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych wraz z dokumentami wskazującymi na wysokość poniesionych wydatków w okresie od dnia [...] czerwca 2013 r. do chwili obecnej;

6) udostępnienia dokumentów wskazujących na koszty tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych wraz z dokumentami wskazującymi na wysokość poniesionych wydatków w okresie od dnia [...] czerwca 2013 r. do chwili obecnej;

7) wykazania dokumentami kosztów obsługi administracyjnej systemu gospodarowania odpadami komunalnymi wraz z dokumentami wskazującymi na wysokość poniesionych wydatków w okresie od dnia [...] czerwca 2013 r. do chwili obecnej;

8) wykazania dokumentami kosztów edukacji ekologicznej w zakresie prawidłowego postępowania z odpadami komunalnymi wraz z dokumentami wskazującymi na wysokość poniesionych wydatków w okresie od dnia [...] czerwca 2013 r. do chwili obecnej;

9) przekazania dokumentów wskazujących na koszty wyposażenia nieruchomości w pojemniki lub worki do zbierania odpadów komunalnych oraz koszty utrzymywania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym wraz z dokumentami wskazującymi na wysokość poniesionych wydatków w okresie od dnia [...] czerwca 2013 r. do chwili obecnej;

10) wykazania dokumentami kosztów usunięcia odpadów komunalnych z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania i magazynowania w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach wraz z dokumentami wskazującymi na wysokość poniesionych wydatków w okresie od dnia [...] czerwca 2013 r. do chwili obecnej.

W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...]czerwca 2017 r. Spółka wezwała skarżącego o doprecyzowanie zakresu udostępnienia żądanych dokumentów. Następnie, w dniu [...] lipca 2017 r., działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie: Dz.U. z

2019 r., poz. 1429), zwanej dalej u.d.i.p., poinformowała skarżącego o przedłużeniu terminu do rozpatrzenia wniosku, wskazując, że odpowiedź na wniosek zostanie udzielona nie później niż do dnia [...] września 2017 r.

W dniu [...] września 2017 r. Spółka doręczyła skarżącemu pismo, w którym wskazała:

Ad. 1. Adresatem tego pytania nie może być Spółka, albowiem umowa nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. została sporządzona przez Gminę i stanowiła element specyfikacji istotnych warunków zamówienia do przetargu. Z powyższych względów Spółka nie jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie.

Ad. 2. Wniosek o udzielenie informacji publicznej nie precyzuje, o udzielenie jakich informacji publicznych, tj. dotyczących jakich konkretnych przepływów finansowych pomiędzy Gminą a Spółką występuje wnioskodawca. Z powyższych względów Spółka nie jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie.

Ad. 3. Spółka nie pobiera opłat za odbiór odpadów komunalnych. Zgodnie z art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, opłaty takie pobiera od właścicieli nieruchomości Gmina. Z powyższych względów Spółka nie może udzielić informacji publicznej w żądanym zakresie.

Ad. 4. Stosownie do art. 6k ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustalenie stawki opłaty za odpady komunalne (w tym kalkulacji jej wysokości) dokonuje rada gminy. Z powyższych względów Spółka nie może udzielić informacji publicznej w żądanym zakresie.

Ad. 5. Wniosek o udzielenie informacji publicznej nie precyzuje o udostępnienie jakich dokumentów dotyczących kosztów odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych występuje wnioskodawca. Z powyższych względów Spółka nie jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie.

Ad. 6. Wniosek o udzielenie informacji publicznej nie precyzuje o udostępnienie jakich dokumentów dotyczących kosztów związanych z PSZOK występuje wnioskodawca. Z powyższych względów Spółka nie jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie.

Ad. 7-8. Zgodnie z art. 6r ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, koszty administrowania systemem gospodarowania odpadami komunalnymi i edukacji ekologicznej ponosi Gmina. Z powyższych względów Spółka nie może udzielić informacji publicznej w żądanym zakresie.

Ad. 9. Zgodnie z § 1 ust. 1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku, na terenie Gminy, właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku na terenie nieruchomości poprzez m.in. wyposażenie nieruchomości w pojemniki do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Z powyższych względów Spółka nie może udzielić informacji publicznej w żądanym zakresie.

Ad. 10. Wniosek o udzielenie informacji publicznej nie precyzuje, o udostępnienie jakich dokumentów dotyczących kosztów usunięcia odpadów komunalnych z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania i magazynowania w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach występuje Spółka. Z powyższych względów Spółka nie jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wskazano na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie pytań: [...] zawartych we wniosku. W jej uzasadnieniu podniesiono, że treść udzielonej skarżącemu odpowiedzi na wniosek nie ma żadnego związku z zakresem żądanej informacji, w związku z czym Spółka nadal pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Spółka, wnosząc o jej odrzucenie, wskazała na brak wystąpienia przez skarżącego uprzednim ponagleniem. Ewentualnie złożyła wniosek o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, powołując się na art. 61 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. stwierdził, że informacja, o którą zwracał się skarżący jest informacją publiczną. Następnie, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Sąd ten stwierdził, że Spółka należy do kręgu podmiotów, których ustawodawca obciążył obowiązkiem udostępnienia takiej informacji.

Sąd pierwszej instancji wskazał również, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi w przedmiocie bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest uzależnione od wcześniejszego ponaglenia.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko skarżącego, że Spółka nie udzieliła odpowiedzi, którą można byłoby zakwalifikować jako udostępnienie informacji publicznej, w zakresie objętym skargą. Zdaniem tego Sądu, Spółka nie czyniąc powyższego, jak również nie wydając decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w żądanym zakresie (ewentualnie umarzającej to postępowanie), niewątpliwie pozostawała w bezczynności. Zgodził się również ze skarżącym, że właściwa realizacja wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przyjmując bowiem odmienny punkt widzenia za prawidłowy, doszłoby do zdeprecjonowania idei dostępu do informacji publicznej, której założeniem jest jawność działań władzy publicznej.

Sąd pierwszej instancji odniósł się do poszczególnych żądań zawartych w przedmiotowym wniosku, wskazując m.in., że wniosek ten został skierowany do Spółki, nie do Gminy, i to Spółka, jako adresat tego wniosku, winna posiadać i udostępnić całościową informację, o którą zwrócił się zainteresowany, bowiem dotyczy ona działalności tejże Spółki, która wykonuje zadania publiczne z zakresu m.in. dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Zdaniem Sądu żądanie udostępnienia dokumentów, o których mowa w punktach [...] wniosku było zatem uprawnione, a wobec nie zawężenia przez skarżącego zakresu tych dokumentów, przyjąć należało, że wnosi on o udostępnienie wszystkich dokumentów objętych tym wnioskiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Sąd pierwszej instancji zobowiązał Spółkę do rozpatrzenia wniosku w zakresie objętym skargą w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, poprzez udostępnienie informacji (dokonanie czynności materialno-technicznej, którą może być także odesłanie do publikatora, gdy informacja została upubliczniona, udostępnienie do wglądu żądanych dokumentów lub wydanie ich kserokopii, ewentualnie udostępnienie informacji odpowiednio zanonimizowanej, jeśli wymaga tego ochrona danych osobowych - art. 5 u.d.i.p.), bądź wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie umarzającej to postępowanie.

Stwierdzając, że bezczynność Spółki w rozpoznaniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd wskazał, że nie można uznać, iż czynności podejmowane przez Spółkę w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia w terminie wniosku skarżącego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji błędne przyjęcie przez Spółkę przyczyn, które w jej ocenie uwalniały ją od obowiązku udostępnienia informacji publicznej, nie jest tożsame z rażącą bezczynnością w załatwieniu sprawy. Z tego względu oraz z uwagi na brak argumentacji po stronie skarżącego, Sąd nie znalazł podstaw do przyznania żądanej w skardze sumy pieniężnej z art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka, zaskarżając ten wyrok w całości.

Zarzuciła, w granicach wskazanych w art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego i procesowego, a mianowicie:

- art.145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt. 4a, 5c i d oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię tego przepisu w zakresie zdefiniowania co stanowi informację publiczną, co skutkowało uznaniem, że informacje, o które ubiegał się skarżący stanowią informację publiczną;

- art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 10 ust. 1 i art. 13 u.d.i.p poprzez ich zastosowanie co skutkowało uwzględnieniem skargi;

- art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie co skutkowało uwzględnieniem skargi;

- art. 286 § 2 p.p.s.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wyznaczenie terminu 14 dni do rozpatrzenia wniosku liczonego od dnia uprawomocnienia wyroku, podczas gdy przepis ten określa, że wyznaczony przez sąd termin załatwienia sprawy liczony jest od dnia doręczenia akt organowi.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty okazały się bezpodstawne.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które doprowadziły Sąd pierwszej instancji do wydania zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a.

Wskazane w tym zarzucie przepisy dotyczą kompetencji sądu administracyjnego w fazie orzekania w sprawach ze skarg na bezczynność. Sposób skonstruowania zarzutu opartego wyłącznie o ogólne przepisy kompetencyjne nie dawał podstaw do jego uwzględnienia.

Wskazać należy, że skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje wykładni pojęcia bezczynności organu, co mógłaby zrobić stawiając zarzut naruszenia przez błędną wykładnię przepisu art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., ani też nie kwestionuje ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Nie można Sądowi pierwszej instancji skutecznie zarzucić naruszenia przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a., jeżeli Sąd ten w wyniku niezakwestionowanych w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych i przyjętego rozumienia bezczynności, stwierdzi stan bezczynności organu i zastosuje powyższy przepis, uwzględniając skargę. Sąd pierwszej instancji przyjął, że organ znajduje się w stanie bezczynności, ponieważ nie było podstaw w stanie faktycznym i prawnym sprawy do przyjęcia, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepisy takie jak art. 149 p.p.s.a., podobnie jak np. art. 146 § 1, art. 147, art. 151, czy art. 145 § 1 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy) i określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym Sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie tego typu przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1701/14; z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1595/14; z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1596/14; z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1088/14; z dnia 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 71/15 i z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 638/14).

W świetle powyższego, w istocie ocena skargi kasacyjnej sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy żądana przez skarżącego informacja mieści się w katalogu informacji publicznej oraz, czy organ był zobowiązany do jej udostępnienia, a więc do oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

Wyjaśnić zatem wymaga, że jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, podstawą obu zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego było zanegowanie przez autorkę skargi kasacyjnej poglądu Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Autorka skargi kasacyjnej zwróciła uwagę na obszerność i ogólność wniosku, uznając, że wniosek ten nie spełnia określonych standardów i nie został, pomimo wezwania, sprecyzowany. Wobec tego, w jej ocenie, nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną i nie wywołuje skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów w/w ustawy.

Niewątpliwie, to czy ustawa o dostępie do informacji publicznej ma w sprawie zastosowanie, a zatem czy żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., uzależnione jest od ustalenia zakresu żądania wnioskodawcy.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że zakres żądania zawartego we wniosku jest dostatecznie jasny. Skarżący wskazał, o jakie dokumenty wnosi i za jaki okres "od dnia [...] czerwca 2013 r. do chwili obecnej". Ma przy tym rację Sąd pierwszej instancji, że brak zawężenia przez skarżącego, w odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania wniosku, owego zakresu, oznaczał, że skarżący wnosi o udostępnienie wszystkich dokumentów objętych wnioskiem. Wszak podtrzymał jego treść.

Istotnie, nieprecyzyjne wnioski o informacje – obiektywnie nie pozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy – nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w jej trybie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. Oznaczenie żądanych dokumentów jest bowiem jasne.

Zauważyć wymaga, że przywołany w skardze kasacyjnej wyrok NSA z dnia

25 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 219/15, zapadł w odmiennym stanie faktycznym. Jak wynika m.in. z zamieszczonej w nim tezy, NSA odniósł swoje rozważania do wniosku zawierającego sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo.

Za bezzasadną uznać należy również argumentację zawartą w skardze kasacyjnej, upatrującą nieprecyzyjność spornego wniosku w obszerności żądanej dokumentacji - sięgającej wstecz do 2013 r. W jej kontekście, jedynie na marginesie, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że jak wynika z treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zasadą jest zatem prawo dostępu do informacji publicznej, jednakże wskazany powyżej art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wprowadza ograniczenie w przypadku, gdy wnioskodawca domaga się informacji przetworzonej.

Pojęcie "informacji przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Analiza dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych pozwala jednak przyjąć, że informacja przetworzona to taka informacja publiczna, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków. Informacją przetworzoną będzie więc informacja, która została przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy, według podanych przez niego kryteriów, przy zaangażowaniu środków osobowych (nakład pracy pracownika) i technicznych. Będzie to taka informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje. Jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14).

W dalszej kolejności zauważyć wymaga, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo podał, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a informacja, o którą zwracał się skarżący jest informacją publiczną.

Pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 61 Konstytucji RP przewiduje zaś prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne.

Nadto, Naczelny Sąd Administracyjny za nieprawdziwą uznał tezę zawartą w ostatnim zarzucie skargi kasacyjnej. Nie może ulegać wątpliwości, że zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy. Tak też wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Podany w

pkt I sentencji tego wyroku zwrot "w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku" uznać należy za nieprecyzyjność redakcyjną, pozostającą bez istotnego wpływu na wynik sprawy. W żadnym jednak wypadku nie sposób odczytywać tego rozstrzygnięcia jako wyznaczenie terminu liczonego "od dnia uprawomocnienia wyroku", jak sugeruje to skarżąca kasacyjnie Spółka.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną niemającą usprawiedliwionych podstaw.

Zawarte w pkt 1 sentencji wyroku rozstrzygnięcie w kwestii sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej ma swoje uzasadnienie w treści art. 156 § 3 p.p.s.a.

Jak wynika bowiem ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z KRS-u siedziba Spółki jest w [...]. Siedziba ta została wskazana również na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Spółki oraz widnieje w KRS-ie Spółki dostępnym on-line.

Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl