Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 336/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2005-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 36
journal: Dz.U. 2001 nr 17 poz 209
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 marca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.
article: aer. 2, art. 3 ust.3
journal: Dz.U. 2001 nr 13 poz 123
law: Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej - tekst jednolity.
article: art.4
journal: Dz.U. 2004 nr 173 poz 1807
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

SENTENCJA

Sygnatura akt: I SA/Ke 336/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant: Referent stażysta Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30-11-2005 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...]nr [...] określającą A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r. w łącznej kwocie [...]zł.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż Spółka A. jako zarządca nieruchomości będącej własnością Województwa Małopolskiego jest podatnikiem zobowiązanym do płacenia podatku od nieruchomości. Spółka prowadzi działalność kulturalną, w rozumieniu art.1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności gospodarczej, ale nie jest instytucją kultury. Stosownie zaś do art.3 ust. 2 tej ustawy działalność instytucji kultury nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów. Skoro więc Spółka A. nie jest taką instytucją to do jej działalności, zgodnie z przepisem art.3 ust 3 tej ustawy, mają zastosowanie przepisy o prowadzeniu działalności gospodarczej. Stwierdzenie to, zdaniem Kolegium, wzmacnia fakt, iż Spółka A. została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestru Przedsiębiorców.

Przy tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż w sprawie zastosowanie ma przepis art.1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w myśl którego za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt.1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności, ze względów technicznych. Tym samym, w ocenie Kolegium, skoro osoba będąca podatnikiem prowadzi działalność kulturalną, a nie jest instytucją kultury, o której mowa w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, podatek od przedmiotowej nieruchomości (w zakresie działalności kulturalnej) winien być płacony według najwyższych stawek właściwych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Od powyższego rozstrzygnięcia A. Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie postanowień art. 5 ust.2 pkt. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84) w związku z art. 2 i art.3 ust.1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123) i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta.

W uzasadnieniu skargi Spółka, wskazując na treść art.3 ust. 1 i art.2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, stwierdziła iż bezspornym jest, iż prowadzi działalność kulturalną polegającą na jej upowszechnianiu w formie organizacyjnej kina. Dlatego, zdaniem skarżącej, skoro art.3 ust.3 stwierdza, że do działalności, o której mowa w art.1 i 2 w zakresie nie uregulowanym przepisami ustawy dotyczącymi organizowania i prowadzenia działalności kulturalnej (...) stosuje się przepisy o prowadzeniu działalności gospodarczej, do działalności odwołującej w zakresie prowadzenia kina (jako że ten rodzaj działalności jest uregulowany przepisami) nie stosuje się przepisów o działalności gospodarczej. Zarzucając niewłaściwą interpretację art.3 ust.3 ustawy skarżąca podniosła, iż ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej reguluje jedynie kwestie organizacyjne instytucji kultury oraz organizację imprez poza stałą siedzibą osób prowadzących działalność kulturalną oraz imprez objazdowych – wskazany przepis dotyczący stosowania przepisów o prowadzeniu działalności gospodarczej musi dotyczyć innej działalności niż wymieniona w art.2 czyli m.in. działalności kin.

Do działalności osób wskazanych w art. 3 ust.1 – tj. osób prawnych, osób fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej – wymienionej w art. 2 tj. w formach organizacyjnych teatrów, oper, operetek, filharmonii, orkiestr, kin, muzeów, bibliotek, domów kultury, ognisk artystycznych, galerii sztuki oraz ośrodków badań i dokumentacji w różnych dziedzinach sztuki, nie stosuje się przepisów o działalności gospodarczej. Prowadzenie kina nie może więc być uznane za prowadzenie działalności gospodarczej i przyjęcie stawki w podatku jak dla nieruchomości wykorzystywanych na działalność gospodarczą jest błędne. Takich wniosków nie może zmienić treść art.1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż postanowienia ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej stanowią wobec tej pierwszej regulacji lex specialis.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do dyspozycji § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i w Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187 poz. 1926 ).

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r .- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Istota sporu sądowoadministracyjnego sprowadza się do ustalenia prawnej kwalifikacji działalności prowadzonej w formie kina. Zakwalifikowanie tej działalności jako gospodarczej powoduje bowiem, iż wykonujący ją podmiot nabywa status przedsiębiorcy, co implikuje z kolei zastosowanie stawki w podatku od nieruchomości w wysokości odpowiedniej dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W przedmiotowej sprawie kino prowadzi A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, czyli osoba prawna. Bez wątpienia warunkiem koniecznym do zaistnienia tej osoby w obrocie prawnym jest wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wpis ten nie przesądza jednak o nabyciu przez dany podmiot (tu: spółkę kapitałową) statusu przedsiębiorcy. Legitymację rejestrową determinuje bowiem wyłącznie właściwa forma organizacyjnoprawna. Podmioty podlegające wpisowi do rejestru wymienione zostały w art.36 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 17, poz.209 ze zm.). Nie przesądza to jednak, jak już wyżej wskazano, o tym czy podmiot znajdujący się w tym rejestrze posiada status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz.1807 ze zm.), cyt. dalej jako u.s.d.g.,, czyli jest podmiotem, który we własnym imieniu wykonuje działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 2 u.s.d.g. Przy czym przepisy nie zabraniają, aby spółka kapitałowa prowadziła działalność w celach niezarobkowych, tzw. działalność non profit. W tym zakresie prowadzona działalność nie będzie działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 u.s.d.g..

Skarżąca Spółka prowadzi działalność m. in w formie kina. W sprawie zasadniczym jest ustalenie, czy w tym zakresie działalność Spółki jest działalnością gospodarczą w rozumieniu u.s.d.g. Dla dokonania tej oceny pełne zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2001, Nr 13, poz.123 ze zm.), cyt. dalej jako ustawa o działalności kulturalnej.

Przepis art. 1 ust.1 ustawy o działalności kulturalnej definiuje, że działalność kulturalna polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Jako jedną z form w jakiej ta działalność może się odbywać ustawodawca w art. 2 ustawy o działalności kulturalnej wskazuje kino. Bez wątpienia więc prowadzenie kina jest przejawem prowadzenia działalności kulturalnej. Stosownie zaś do treści art. 3 ust.1 może być ona prowadzona m.in. przez osoby prawne. Dlatego w świetle powyższych przepisów ustawy działalność kinową Spółki A. należy zakwalifikować jako działalność kulturalną. Samo jednakże zakwalifikowanie tej działalności jako działalności kulturalnej nie implikuje wniosku, iż jest to działalność o charakterze non profit i nie mają do niej zastosowania przepisy u.s.d.g. Wniosek taki pozostawałby w opozycji do treści kolejnych przepisów ustawy o działalności kulturalnej.

W art. 3 ust. 2 ustawy o działalności kulturalnej expressis verbis wskazano, że jedynie działalność kulturalna instytucji kultury określona w art. 1 ust.1 (tj. polegająca na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury) nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów, czyli u.s.d.g. W sprawie bezspornym natomiast jest, iż A. Sp. z o.o. nie jest instytucją kultury, o której mowa w rozdziale drugim ustawy o działalności kulturalnej, nie dotyczy jej więc to ustawowe wyłączenie komercyjnego charakteru prowadzonej działalności kulturalnej. Stanowi to więc przesłankę negatywną dla uznania, iż działalność kinowa skarżącej nie stanowi działalności gospodarczej.

Dodatkowo ustawodawca w art.3 ust.3 ustawy o działalności kulturalnej przesądza, iż do działalność kulturalnej zarówno instytucji kultury jak i innych podmiotów ją prowadzących, w zakresie nie uregulowanym jej przepisami oraz przepisami o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, stosuje się przepisy o prowadzeniu działalności gospodarczej, czyli u.s.d.g. Tym samym skoro działalność kulturalna prowadzona w formie kina nie jest uregulowana przepisami ustawy o działalności kulturalnej w tym zakresie zastosowanie znajdują przepisy u.s.d.g. Nie można wywodzić, tak jak to czyni skarżąca, iż o tym że działalność kinowa jest uregulowana w przepisach ustawy o działalności kulturalnej, przesądza art.2 tej ustawy. Przepis ten bowiem, zawiera jedynie przykładowe wyliczenie form organizacyjnych działalności kulturalnej, a wśród nich kino.

Po pierwsze więc ustawa o działalności kulturalnej przesądza co jest działalnością kulturalną (zakres przedmiotowy), wskazuje przykładowe formy organizacyjne dla tej działalności, podmioty uprawnione do prowadzenia tej działalności (zakres podmiotowy), w tym szczególny podmiot jakim jest instytucja kultury oraz wskazuje w jakim zakresie do działalności tej znajdują zastosowanie przepisy u.s.d.g..

Wobec powyższego, w stanie prawnym obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie było podstaw prawnych dla uznania, iż skarżąca w zakresie prowadzenia kina nie wykonuje działalności gospodarczej, a tym samym, że nie mają do niej zastosowania stawki w podatku od nieruchomości przewidziane dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Sąd badając czy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiada prawu stwierdza, iż decyzja ta podjęta została zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa dlatego nie zachodzą podstawy do jej uchylenia.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.