Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2269/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2005 nr 277 poz 1 art. 4 ust. 8; art. 16a ust. 1 pkt 1 lit e
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz  Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2012 r. sprawy ze skargi P. K. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę


UZASADNIENIE

P. K. (zwany dalej: skarżącym) [...] stycznia 2011 r. złożył wniosek do [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w [...] o przyznanie pomocy w ramach działania ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013. Wniosek dotyczył realizacji operacji dotyczącej priorytetu "Środki towarzyszące restrukturyzacji sektora mleczarskiego", o którym mowa w art. 16a ust. 1 lite Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U.UE.L.05.277.1 zwanego dalej: rozporządzeniem nr 1698/2005), w związku z którą zostanie rozwinięta produkcja mleka w gospodarstwie.

ARiMR pismem z [...] lipca 2011 r. znak [...] poinformował skarżącego, że odmawia przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 7 ust. 1 pkt 1 i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 193, poz. 1397, ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem MRiRW z 17 października 2007 r.).

Organ w uzasadnieniu powyższego pisma wskazał, że zgodnie z § 15a ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. – w przypadku wniosków o przyznanie pomocy na realizację operacji dotyczącej priorytetu, o którym mowa w art. 16a ust. 1 lit. e rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, złożonych w terminie, o którym mowa w § 10 ust. 3, o kolejności przysługiwania pomocy decyduje suma uzyskanych punktów, przyznanych na podstawie następujących kryteriów:

1) w przypadku operacji związanych z rozwijaniem produkcji mleka: (...)

b) jeżeli wysokość kwoty indywidualnej wynosi od 100.000 do 200.000 kg, przyznaje się od 9 do 10 punktów, przy czym 10 punktów przyznaje się dla kwoty indywidualnej w wysokości 150.000 kg, a dla pozostałych wysokości kwoty indywidualnej proporcjonalnie mniej, do 9 punktów dla wartości z krańców tego przedziału (...).

Zgodnie zaś z § 7 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. – pomoc przyznaje się na operację obejmującą wyłącznie inwestycje związane z prowadzeniem działalności rolniczej spełniającą wymagania określone w Programie, w szczególności uzasadnioną ekonomicznie, w tym pod względem jej kosztów, oraz zapewniającą osiągnięcie i zachowanie celów działania (...), oraz zgodnie z § 7 ust. 2 – pomoc może być przyznana, jeżeli zostały spełnione inne warunki określone w rozporządzeniu oraz innych przepisach odrębnych, których regulacje dotyczą realizacji operacji.

Mając na uwadze powyższe uregulowania organ wyjaśnił, że w trakcie weryfikacji przedmiotowego wniosku stwierdzono, iż wysokość kwoty indywidualnej przysługującej skarżącemu na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy (150.000 kg) nie jest adekwatna do wielkości produkcji mlecznej w gospodarstwie. Jednocześnie, dane zawarte we wniosku o przyznanie pomocy i Planie Rozwoju Gospodarstwa nie wskazywały na wzrost potencjału produkcyjnego odpowiadającego kwocie indywidualnej przysługującej na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy. W związku z tym [...] maja 2011 r. wezwano skarżącego o wyjaśnienie przedmiotowej kwestii. Skarżący pismem z [...] maja 2011 r. złożył wyjaśnienia do których załączył dwie decyzje ARR w sprawie zatwierdzenia umowy zbycia prawa do KI i stwierdzenia wielkości KI przysługującej każdej ze stron z [...] stycznia 2011 r. i [...] stycznia 2011 r. potwierdzające dokonanie transakcji zakupu kwoty indywidualnej przez skarżącego w wysokości 20.000 kg i 49.074 kg (wraz z umowami kupna – sprzedaży z [...] grudnia 2010 r. i [...] grudnia 2010 r.), a także decyzję ARR w sprawie przyznania kwoty indywidualnej z krajowej rezerwy kwoty krajowej w wysokości 15.080 kg z [...] grudnia 2010 r. W aktach sprawy znajdowały się dokumenty potwierdzające ilość dostarczonego mleka przez skarżącego do końca roku kwotowego 2010/2011 wydane przez Spółdzielnię Mleczarską [...], która potwierdziła, iż zakup kwoty indywidualnej był nieuzasadniony w stosunku do posiadanego potencjału produkcyjnego. Ponadto w aktach sprawy znajdują się wykazy dostaw mleka za poszczególne miesiące roku kwotowego 2010/2011, jak również za miesiące kwiecień-maj roku kwotowego 2011/2012, z których wynika, iż brak jest wzrostu dostarczanego mleka w skali miesiąca w porównaniu do roku ubiegłego.

Organ następnie wskazał, że wysokość kwoty mlecznej, posiadanej przez skarżącego przed dokonaniem ww. czynności na kwotach indywidualnych w wysokości 69.300 kg, nie była adekwatna do wielkości produkcji uzyskanej w roku kwotowym 2010/2011 tj.100.068 kg mleka, aczkolwiek kwota uzyskana z rezerwy tj. 15.080 kg, jak również zakup kwoty 20.000 kg (decyzja z [...] stycznia 2011 r.) byłaby wystarczający na pokrycie wielkości produkcji mlecznej w gospodarstwie, natomiast zakup kwoty w wysokości 49.000 kg (decyzja z [...] stycznia 2011 r.) w odniesieniu do wielkości produkcji nie można uznać jako zasadne. Organ uznał, że wyjaśnienia skarżącego, iż rok kwotowy 2010/2011 rozpoczął ze stadem liczącym 19 szt. krów dojnych, zwiększając liczebność stada do 29 szt. do końca roku kwotowego, nie są adekwatne do informacji uzyskanej z Biura Powiatowego w [...] o liczebności stada, z której wynika, iż przez cały rok kwotowy 2010/2011 stado krów dojnych utrzymywało się na tym samym poziomie.

Mając na uwadze powyższe organ podkreślił, iż w sytuacji wątpliwości czy dana operacja kwalifikuje się do wsparcia, ciężar udowodnienia tego faktu spoczywa na wnioskodawcy zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z Udziałem Środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 poz.427 ze zm. – strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu o którym mowa w ust. 2 są zobowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Ponadto – w opinii organu – podjęcie przez skarżącego czynności związanych z dokonaniem transakcji na kwocie indywidualnej stanowi sztuczne działanie w celu uzyskania wsparcia poprzez osiągnięcie najwyższej liczby punktów w trakcie oceny wniosku. ARiMR – jako dysponent środków publicznych pochodzących z budżetu krajowego i z budżetu Unii Europejskiej – jest zobowiązana zapewnić, iż wydatki będą dokonywane w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, a przyznanie pomocy będzie adekwatne i zgodne z celami PROW. Środki pomocowe pochodzące z PROW w większości są finansowane z budżetu Unii Europejskiej, w związku z powyższym podlegają one ochronie zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z 18 grudnia 1995 r., w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.L 312 z 23.12.1995). Stosownie do ww. rozporządzenia środki te muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami rzetelnego zarządzania finansami, ogólną zasadą słuszności i proporcjonalności. Prawo wspólnotowe nakłada na Komisję Europejską i Kraje Członkowskie obowiązek badania, czy środki z budżetu Wspólnoty są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem. Ponadto, ARiMR ma obowiązek wykluczyć ryzyka, że w celu osiągnięcia nienależnych korzyści wnioskodawcy mogliby tworzyć sztuczne warunki, o których mowa w art. 8 ust. 4 (powinno być art. 4 ust. 8 przyp. włas.) rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzania procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz.UE L 25 z 28.1.2011, str. 8) – nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z przepisami art. 5, art. 58 oraz art. 3531 Kodeksu cywilnego, w polskim systemie prawa nie korzysta z ochrony prawnej czynność prawna sprzeczna z przepisami prawa, jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, z zasadami współżycia społecznego albo dokonana w celu obejścia prawa. ARiMR nie może dopuścić do zawarcia umowy cywilnoprawnej ze skarżącym nadużywającym swych uprawnień, działającym niezgodnie z celem społeczno-gospodarczym programu pomocy, czy w celu obejścia prawa.

Skarżący pismem z [...] sierpnia 2011 r. wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie tym skarżący zarzucił, że organ w sposób wybiórczy przeanalizował materiał dowodowy w sprawie na niekorzyść skarżącego. Skarżący wskazał, że podjęta decyzja jest oparta na podstawie wykonania kwoty za rok 2010/11 oraz sprzedaży za kwiecień i maj tego roku, a nie sytuacji gospodarstwa z grudnia 2011 r. Zdaniem skarżącego organ pominął, że w planie i wniosku jest wzrost liczy krów z 29 do 32 w następnych latach oraz wzrost ich wydajność mlecznej. Skarżący wskazał, że organ nie wziął chronologii zakupu kwot mlecznych, wyjaśnił, iż decyzja o przyznaniu rezerwy z [...] grudnia 2010 r. zapadła po zakupie przez niego kwot mlecznych [...] i [...] grudnia 2010 r. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, iż przez cały rok miał 29 krów dojnych i tłumaczy, że zacielone jałówki zostały potraktowane jako krowy dojne. Skarżący wyliczył następnie przyczyny sprzedaży tylko 100.068 kg mleka: po ocieleniu 1 krowa padła; 2 sztuki dostały paraliżu po porodzie i zostały sprzedane; łąki były zalane i podtopione, co znaczenie opóźniło zbiór sianokiszonki, która okazała się złej jakości, podobnie jak drugi pokos; wiosną w maju i czerwcu tego roku była susza i braki w trawie, co przyczyniło się do niskiej produkcji mleka. Skarżący podkreślił także, że organ nie uwzględnił faktu, że od paru lat, co roku zwiększa produkcję mleka i stan zwierząt. Skarżący dokupił 6 ha ziemi, powiększył stado, a jego roczna sprzedaż mleka rośnie, a zakupione maszyny mają przyczynić się do wzrostu produkcji.

W związku z tym, że w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa Prezes ARiMR nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (odpowiedzeń na wezwanie została udzielona [...] października 2011 r.), skarżący [...] września 2011 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił rozstrzygnięciu ARiMR zawartym w piśmie z [...] lipca 2011 r. naruszenie prawa materialnego:

1. § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. poprzez jego błędną wykładnię;

2. § 7 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. poprzez jego błędną wykładnię i konsekwencji niewłaściwe zastosowanie;

3. § 15a ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

a ponadto naruszenie prawa procesowego, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi skarżący zasadniczo przytoczył argumentacją zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z [...] sierpnia 2011 r. Dodatkowo podkreślił, że istotne w sprawie jest to, że rok kwotowy 2010/2011 rozpoczął ze stadem liczącym 19 sztuk krów dojnych, zaś w trakcie roku liczbę tę zwiększył do 29 sztuk. Fakt ten niesłusznie kwestionuje organ, która powołuje się na informacje uzyskane z Biura Powiatowego w [...] twierdzi, że przez cały rok kwotowy stado krów dojnych utrzymywało się na tym samym poziomie, co jest niezgodne ze stanem faktycznym.

Mając na uwadze powyższe skarżący zarzucił, że organ rażąco naruszył § 7 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r., gdyż nie wskazał jakich innych warunków skarżący nie spełnił aby mogła mu zostać przyznana pomoc. Skarżący następnie zarzucił, iż § 15a ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. został błędnie zastosowany, ponieważ nie ma takiego w aktualnym brzmieniu tego rozporządzenia, a powołanie się na przepis, który nie istnieje uznać należy za próbę wprowadzenia skarżącego w błąd jak i rażące niedbalstwo ze strony organu administracji.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik ARiMR wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentacją faktyczną i prawną zawartą w zaskarżonym akcie.

Skarżący pismem procesowym z [...] marca 2012 r. podtrzymał skargę i odniósł się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. – pomoc przyznaje sie na operacje obejmująca wyłącznie inwestycje związane z prowadzeniem działalności rolniczej spełniającą wymagania określone w Programie, w szczególności uzasadnioną ekonomicznie, w tym pod względem jej kosztów, oraz zapewniająca osiągniecie i zachowanie celów działania, o których mowa § 1. Natomiast w myśl § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia – pomoc może być przyznana, jeżeli zostały spełnione inne warunki określone w rozporządzeniu oraz innych przepisach odrębnych, których regulacje dotyczą realizacji operacji.

Przy czym należy zauważyć, iż prawo wspólnotowe nakłada na Komisję Europejską i Kraje Członkowskie obowiązek badania, czy środki z budżetu Wspólnoty są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem. Ponadto, Agencja ma obowiązek wykluczyć ryzyka, że w celu osiągnięcia nienależnych korzyści wnioskodawcy mogliby tworzyć sztuczne warunki, o których mowa w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28.1.2011, str. 8) – nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Następnie wskazać należy, że zgodnie z § 15 a ust. 1 pkt. 1 lit. b rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. – w przypadku wniosków o przyznanie pomocy na realizacje operacji dotyczącej priorytetu, o którym mowa w art. 16a ust. 1 lit. e rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, złożonych w terminie, o którym mowa w § 10 ust. 3, o kolejności przysługiwania pomocy decyduje suma uzyskanych punktów, przyznanych na podstawie następujących kryteriów:

1) w przypadku operacji związanych z rozwijaniem produkcji mleka: (...)

b) jeżeli wysokość kwoty indywidualnej wynosi od 100 000 do 200 000 kg, przyznaje sie od 9 do 10 punktów, przy czym 10 punktów przyznaje sie dla kwoty indywidualnej w wysokości 150 000 kg, a dla pozostałych wysokości kwoty indywidualnej proporcjonalnie mniej, do 9 punktów dla wartości z krańców tego przedziału (...).

Mając na uwadze powyższe uregulowania wskazać należy, że spór w sprawie dotyczył tego, czy zasadnie organ uznał, że wysokość kwoty indywidualnej przysługującej skarżącemu na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy (150.000 kg) nie jest adekwatna do wielkości produkcji mlecznej w gospodarstwie i nie wskazuje na wzrost potencjału produkcyjnego, a także tego, czy dokonane przez skarżącego transakcje na kwocie indywidualnej stanowiły sztuczne działania w celu uzyskania wsparcia poprzez osiągnięcie najwyższej liczby punktów w trakcie oceny wniosku.

Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy uzasadniał powyższe stwierdzenia organu. Przede wszystkim wskazać należy, że w roku kwotowym 2009/2010 (tj. od 1 kwietnia 2009 r. do 31 marca 2010 r.) skarżący wyprodukował 90.684 kg mleka. W okresie od 1 kwietnia 2010 r. do 30 listopada 2010 r. kolejnego roku kwotowego 2010/2011 skarżący wyprodukował 66.938 kg mleka. Biorąc pod uwagę średnią miesięczną z tego okresu (8.367 kg) skarżący mógł spodziewać, że do końca roku kwotowego wyprodukuje jeszcze około 33.470 kg, czyli w sumie przez cały rok kwotowy spodziewana produkcja mleka powinna zostać oszacowana na około 100.408 kg i do mniej więcej do takiej wielkości produkcji mleka skarżący winien poczynić starania dotyczące zwiększenia kwoty indywidualnej. Powyższe potwierdziła faktyczna produkcja mleka w gospodarstwie skarżącego w roku kwotowym 2010/2011, która wyniosła 100.068 kg. Zauważyć także należy – odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że rok kwotowy zaczynał z 19 krowami dojnymi, a kończył z 29 krowami dojnymi – iż nie potwierdza tego dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych, bowiem z wniosku o dofinansowanie wynika, że stado w latach 2010 – 2011 będzie wynosiło 29 sztuk (por. str. 10 akt. adm.). Dowodzi również tego to, że rzekomy systematyczny wzrost liczebności stada skarżącego, nie przekładał się na wielkość produkcji mleka, bo w marcu i kwietniu 2010 r. skarżący wyprodukował odpowiednio 8.464 kg i 10.138 kg mleka (przez 19 krów – jak twierdził podczas rozprawy sądowej), a na końcu roku kwotowego w marcu 2011 r. wyprodukował 6.984 kg mleka przez 29 krów.

Mając powyższe na uwadze Sąd za słuszne uznał stwierdzenie organu, że wyniki mlecznej produkcji prowadzonej w roku kwotowym 2010/2011 w gospodarstwie skarżącego są niższe od kwoty indywidualnej posiadanej na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy blisko o 50%. Ponadto zasadnie organ stwierdził, że wzrost ilości produkowanego mleka do poziomu posiadanej kwoty indywidualnej poprzez poprawę jakości zadawanej paszy, uznać należało za niewystarczające. Biorąc bowiem pod uwagę, że średnia wydajność krów mlecznych w gospodarstwie rolnym skarżącego w roku kwotowym 2010/2011 wyniosła jedynie około 3.450 kg, przy jednocześnie spadku mleczności krów skarżącego w pierwszych trzy miesiącach nowego roku kwotowego (2011/2012) w porównaniu do okresu od marca do maja 2010 r. Zatem uzyskanie w roku kwotowym 2011/2012 wydajności krów mlecznych w gospodarstwie skarżącego zbliżonej do poziomu 6.150 kg (średnia wydajność wg Federacji Hodowców Bydła), a tym samym możliwości wykorzystania posiadanej na dzień złożenia wniosku o przyznania pomocy kwoty indywidualnej była nierealna, toteż została prawidłowo zakwestionowana przez organ. W odpowiedzi na skargę znalazło to wyraźne, dodatkowe potwierdzenie, ponieważ z przywołanego rozliczenia skarżącego ze Spółdzielnią Mleczarską [...] za miesiąc maj 2011 r. wynika, iż przewidywany termin wykorzystania kwoty mlecznej na rok 2011 (150.000 kg) przy ówczesnej produkcji nastąpi dopiero 13 stycznia 2013 r. Sąd za niezasadne uznał także zarzuty skarżącego, że na niewykorzystanie kwoty indywidualnej złożyły się niekorzystne warunki pogodowe oraz padnięcie jednej z krów. Słusznie organ zauważył, że rolnik prowadzący gospodarstwo zajmujący się produkcją mleka powinien przewidzieć przy planowej produkcji okoliczności innych niż jedynie przemawiające na korzyść kilkudziesięcioprocentowego zwiększenia wydajności mlecznej krów.

Reasumując Sąd za zasadną uznał ocenę organu, że wysokość kwoty mlecznej, posiadanej przez skarżącego przed dokonaniem czynności (tj. zakupie dwóch kwot indywidualnych – 20.000 kg i 49.074 kg – oraz wystąpieniu o przyznaniu kwoty rezerwowej w wysokości 15.080 kg) na kwotach indywidualnych w wysokości 69.300 kg, nie była adekwatna do wysokości produkcji uzyskanej w roku kwotowym 2010/2011 tj. 100.068 kg mleka. Słusznie organ zauważył, że kwota uzyskana z rezerwy tj. 15.080 kg, jak również zakup kwoty 20.000 kg byłby wystarczający na pokrycie wielkości mlecznej w gospodarstwie, natomiast zakup kwoty w wysokości 49.074 kg w odniesieniu do wielkości produkcji nie można uznać za zasadne.

Przy czym Sąd zauważa, że skarżący poczynił starania dotyczące zwiększenia kwoty indywidualnej (zakup kwot mlecznych 20.000 kg i 49.074 kg odpowiednio 8 i 12 grudnia 2010 r.) już po wejściu w życie 12 listopada 2010 r. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju z 29 października 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 207, poz. 1371) wprowadzającego § 15a ust. 1 pkt 1 lit. b, który stanowił, że jeżeli wysokość kwoty indywidualnej wynosi od 100.000 do 200.000 kg, przyznaje się od 9 do 10 punktów, przy czym 10 punktów przyznaje się dla kwoty indywidualnej w wysokości 150.000 kg, a dla pozostałych wysokości kwoty indywidualnej proporcjonalnie mniej, do 9 punktów dla wartości z krańców tego przedziału. Zatem biorąc pod uwagę potencjał gospodarstwa rolnego skarżącego, chwilę zwiększenia przez skarżącego kwoty indywidualnej, a także informację Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 maja 2005 r. (p. k. 190 akt adm.) z której wynika, że liczna grupa wnioskodawców mając świadomość, że najwyższą liczbę punktów, decydujących o kolejności przysługiwania pomocy, otrzymają podmioty, którym w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy będzie przysługiwała kwota indywidualna w wysokości 150.000 kg dokonywała transakcji mających na celu zwiększenie lub zmniejszenie posiadanej kwoty, tak aby w dniu składania wniosku móc wykazać kwotę w wysokości 150.000 kg lub zbliżonej, a działania taki, ze względu na dużą liczbę złożonych wniosków eliminują z grupy potencjalnych beneficjentów tych rolników, którzy pozostali przy kwocie pierwotnej – Sąd uznał, że skarżący istotnie stworzył sztuczne warunki w celu uzyskania wsparcia, o jakich mowa w wyżej cytowanym art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011.

W związku z powyższym, Sąd stwierdza, że organ dokonał prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów i nie naruszył zarzucanych w skardze przepisów § 7 ust. 1 pkt 1, § 7 ust. 2 oraz § 15a ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, należycie go ocenił, zaś wydane na jego podstawie rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę