Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2042/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz postanowienie organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 133, art. 141 § 1, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, art. 200, art. 203 pkt. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 102 § 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie: sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant st. inspektor sądowy Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. R., W. R. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "[...]" z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 453/08 w sprawie ze skargi M. R., W. R. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "[...]" z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zwrotu koniecznych wydatków za dozór pojazdu 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] września 2008 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie solidarnie na rzecz M. R., W. R. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "[...]" z siedzibą w Z. kwotę 514 (pięćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 453/08, oddalił skargę M. R., W. R. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "[...]" z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie przyznania zwrotu koniecznych wydatków za dozór pojazdu.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

M. R. i W. R. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pismem z dnia [...] marca 2008 r. poinformowali Urząd Gminy w N., iż upłynął 6-miesięczny okres parkowania pojazdu-wozu konno-ciągnikowego bez nr rej. i po jego odbiór nie zgłosił się właściciel.

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. orzekł o przejściu pojazdu (wozu konno-ciągnikowego) z dniem [...] marca 2008 r. z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa. Dnia [...] czerwca 2008 r. przedmiotowy pojazd został wydany organowi likwidacyjnemu. Wspólnicy spółki cywilnej "[...]" wystąpili z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2008 r. o przyznanie im wynagrodzenia za dozór pojazdu po stawce [...] zł za dobę.

Postanowieniem dnia [...] lipca 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zamościu przyznał zwrot koniecznych wydatków związanych w wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu przejętego na rzecz Skarbu Państwa w kwocie [...] zł obliczonej według stawki dobowej w wysokości [...] zł przy uwzględnieniu [...] dni dozoru. .

Na powyższe postanowienie M. R. i W. R. złożyli zażalenie.

Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a., art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), w związku z art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 pkt 1 lit. b) § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449) – uchylił w całości

zaskarżone postanowienie i przyznał zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenie za dozór w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zadaniem organu likwidacyjnego było ustalenie odpowiedniego wynagrodzenia za dozorowanie pojazdu przy uwzględnieniu faktu, że skoro wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie została określona w umowie, to dozorcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w L., organ I instancji, dążąc do ustalenia prawidłowej wysokości wynagrodzenia podjął wszelkie kroki niezbędne co dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przyjęta w sprawie metoda ustalenia stawki za jednodobowy dozór pojazdu jest prawidłowa. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zastosował metodę porównawczą i ustalił poziom stawek przedsiębiorców zajmujących się świadczeniem usług parkingowych. Na tej podstawie ustalił średnią stawkę dobową na poziomie [...] zł. W celu wyczerpującego i obiektywnego rozstrzygnięcia problemu organ likwidacyjny posłużył się również analizą stawek stosowanych w 2008 r. przez parkingi specjalistyczne, które przechowują pojazdy usunięte z drogi w trybie art. 1 30a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym z terenu województwa lubelskiego i uzyskał dane o wartościach zbliżonych do stawki uśrednionej – [...] zł.

Organ ustalając należność z tytułu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz za dozór pojazdu konno-ciągnikowego przyjął [...] dni dozoru, tj. od daty przejścia pojazdu na Skarb Państwa – [...] marca 2008 r. do dnia odmowy wydania pojazdu, tj. [...] maja 2008 r. Mając jednakże na uwadze, że przyczyną odmowy wydania pojazdu przez stronę był brak informacji, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego jest organem właściwym do jego odbioru, zdaniem organu odwoławczego, okoliczność ta skutkuje koniecznością przyznania należności z tytułu dozoru za okres od dnia przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa do dnia jego wydania.

Organ II instancji podzielił również stanowisko skarżących, iż w podstawie prawnej postanowienia wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. błędnie wskazano § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zamiast § 3 pkt 1 lit. b) wskazał jednak, że uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy.

W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone przez organ likwidacyjny postępowanie dowodowe w zakresie poziomu cen na rynku lokalnym wykazało, że żądane przez stronę stawki w wysokości: [...] zł wskazanej we wniosku z dnia [...] czerwca 2008 r., [...] zł wskazanej w powiadomieniu z dnia [...] marca 2008 r. skierowanym do Urzędu Gminy w N. lub [...] zł wskazanej w zażaleniu, są zawyżone w stosunku do stawek stosowanych przy przechowywaniu tego rodzaju pojazdów przez inne organy likwidacyjne na parkingach tego samego rodzaju, dlatego brak było podstaw do ich przyjęcia.

W skardze na powyższe postanowienie M. R. i W. R. wnieśli o uchylenie tego postanowienia w całości oraz o przyznanie wynagrodzenia za dozór przejętego na rzecz Skarbu Państwa pojazdu, przy uwzględnieniu stawki dziennej [...] zł za dobę parkowania pojazdu.

W odpowiedzi na skarcę Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Na rozprawie skarżący złożyli pismo procesowe, w którym powołali się na postanowienie Sądu Najwyższego o sygn. akt: lI CSK 284/08, z którego wynika, że droga procesu cywilnego do dochodzenia należności za usunięcie i parkowanie pojazdu w trybie art. 130 a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jest wyłączona. Jedyną drogą do egzekwowania przedmiotowych należności jest droga administracyjna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna, wobec czego oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a).

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że mając na uwadze, iż ustawa egzekucyjna nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór, w tym zakresie należy posiłkować się treścią art. 836 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w sytuacji kiedy wysokość wynagrodzenia za przechowywanie rzeczy nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Zadaniem zatem organów było ustalenie wysokości wynagrodzenia za dozorowanie pojazdu we wskazanym okresie, przyjmując, że na wysokość tego wynagrodzenia mają wpływ następujące okoliczności: czas przechowywania, właściwości i wartość rzeczy przechowywanej, wymagane starania przy strzeżeniu rzeczy, ceny rynkowe notowane przy tego rodzaju usługach przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność. W ocenie Sądu I instancji, organ likwidacyjny bardzo starannie przeprowadził postępowanie dotyczące ustalenia wysokości dobowej stawki wynagrodzenia za dozór pojazdu. W tym zakresie organ posłużył się metoda porównawczą i ustalił na podstawie stawek stosowanych przez innych przedsiębiorców zajmujących się świadczeniem usług parkingowych na rynku lokalnym, że średnia stawka wynosi [...] zł. podkreślając iż wyliczenia wynikały z danych uzyskanych ze zwykłych parkingów strzeżonych, gdzie przechowywane były pojazdy pełnowartościowe. Ryzyko tych podmiotów było dużo większe niż w przypadku przechowywania pojazdu porzuconego, zużytego i unieruchomionego, o wartości złomu.

Ponadto, jak zauważył Sąd, w celu wyczerpującego i obiektywnego rozstrzygnięcia problemu organ dodatkowo przeanalizował stawki stosowane przez parkingi specjalistyczne z terenu województwa lubelskiego świadczące usługi na rzecz Urzędów Skarbowych w C., B. P., P., K., B., T. L. i H., i na tej podstawie ustalił dobową stawkę za dozór pojazdu. Przeprowadził również – aczkolwiek rolą organów nie jest badanie rentowności przedsiębiorstw – kontrolę kosztów rzeczywistych ponoszonych w prowadzonej działalności. Jak twierdzi organ, działania te nie przyniosły rezultatu, gdyż niemożliwe było rozdzielenie kosztów na poszczególne działalności skarżącej spółki, sami zaś wspólnicy nie wskazali jakiej wysokości koszty ponoszą w związku z prowadzeniem parkingu.

Powyższe, w ocenie Sądu, świadczy o podjęciu przez organ administracji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 7 K.p.a.

Skoro więc organ uwzględnił ceny rynkowe, to za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżących naruszenia konstytucyjnych zasad odnoszących się do gospodarki rynkowej i podstawowych wolności człowieka i obywatela. Prawo do wynagrodzenia zostało bowiem skarżącym przyznane, a jego wysokość nie jest dyskryminująca z ekonomicznego punktu widzenia, biorąc pod uwagę stawki stosowane przez innych przedsiębiorców, działających na wolnym rynku.

Dodatkowo Sąd podkreślił, iż zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądowym poglądom, Skarb Państwa od momentu kiedy stał się właścicielem pojazdu zobowiązany jest do uiszczenia zapłaty za jego parkowanie. Istnieje również zgodność co do tego, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest przechowywanie usuniętych pojazdów, nie ma charakteru cywilnoprawnego. Jest to typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych. Wskutek nieodebrania pojazdu przez osobę uprawnioną następuje przejście własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w konsekwencji pomiędzy nowym właścicielem pojazdu (Skarbem Państwa), jednostką prowadzącą parking nie dochodzi do zawarcia umowy przechowania.

Zgodnie z treścią art. 100 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poborca skarbowy pozostawi zajętą ruchomość w miejscu zajęcia pod dozorem zobowiązanego lub dorosłego jego domownika albo innej osoby, u której ruchomość zajął. Jeżeli zajęta ruchomość nie może być pozostawiona w miejscu zajęcia, a nie ma innej osoby, której by można było oddać zajętą ruchomość pod dozór, zostanie ona wzięta pod dozór organu egzekucyjnego. Poborca skarbowy może po zajęciu ruchomości odebrać ją zobowiązanemu i oddać pod dozór innej osoby lub organu egzekucyjnego, jeżeli zobowiązany nie daje rękojmi należytego przechowania zajętej ruchomości, odmawia podpisania protokołu zajęcia, a także gdy usuwał lub usuwa ruchomości zajęte albo zagrożone zajęciem.

W przedmiotowej sprawie dozorowany pojazd nie był przedmiotem zajęcia przez poborcę skarbowego w celu przeprowadzenia egzekucji z ruchomości. Nie dokonano zajęcia ruchomości (pojazdu) i nie prowadzono egzekucji i dlatego organ nie miał formalnego obowiązku ustanawiania skarżących dozorcą. Byli nim oni skoro pojazd został im powierzony.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku M.R. i W.R. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "[...]" z siedzibą w Z. podnieśli następujące zarzuty:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywistym w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegający na pominięciu faktu, iż skarżący wraz z powiadomieniem o nieodebraniu pojazdu z parkingu przesłali do organu informację o taryfie stosowanej na prowadzonym przez nich parkingu, która to taryfa wynosi [...] zł za dobę parkowania oraz wezwanie do niezwłocznego odebrania pojazdu w sytuacji, gdy organ nie zgadza się na wskazaną wyżej taryfę,

2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywistym w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art. 100 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w stopniu mogącym miąć istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na zaniechaniu przez organ wzięcia pojazdu wozu konno-ciągnikowego bez numeru rejestracyjnego pod dozór w sytuacji, gdy pojazd ten nie mógł być pozostawiony w miejscu zajęcia, tj. na parkingu prowadzonym przez skarżących,

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywistym w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art. 65, art. 66 i art. 9 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy polegający na zaniechaniu przez organ przesłania wniosku skarżących o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu wozu konno - ciągnikowego bez numeru rejestracyjnego w części dotyczącej okresu sześciu miesięcy liczonych od dnia usunięcia pojazdu do dnia przejęcia na własność Skarbu Państwa do organu właściwego oraz na zaniechaniu poinformowania skarżących o wymogu złożenia odrębnego podania w tym zakresie do właściwego organu.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest chwila upływu sześciomiesięcznego terminu liczonego od dnia usunięcia pojazdu i w konsekwencji odmowę przyznania skarżącym wynagrodzenia za parkowanie pojazdu za ten okres,

2) art. 102 § 2 u sławy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 836 Kodeksu cywilnego polegające na przyjęciu, że treść złożonego przez skarżących wniosku z dnia [...] marca 2008 r. o przyznanie wynagrodzenia na podstawie art. 102 ww. ustawy przesądza, że skarżący byli dozorcami i o wynagrodzeniu im należnym organ powinien orzekać w myśl zasad właściwych dla procedury administracyjnej, pomimo wskazania przez skarżących taryfy na prowadzonym przez nich parkingu,

3) art. 20 i art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że zmuszenie skarżących do pozostania dozorcami pojazdu wozu konno-ciągnikowego bez numeru rejestracyjnego i narzucenie skarżącym niekorzystnych dla nich warunków wynagrodzenia za pełniony dozór nie narusza konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej.

Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości: czy organ egzekucyjny na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może przyznać dozorcy zwrot kosztów wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz czy w świetle ww. art. 130 ust. 1 organ egzekucyjny jest zobowiązany do zwrotu na rzecz dozorcy kosztów usunięcia z drogi pojazdu nieodebranego przez właściciela.

Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 29 listopada 2010 r. w sprawie I OPS 1/10 podjął uchwałę następującej treści: Jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wymiennej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) w zw. z § 3 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449).

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna opiera się na obu podstawach, w związku z tym w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty te nie są zasadne. Sprowadzają się one do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywisty. Przy czym żaden z tych zarzutów nie wskazuje na czym polegała ta niezgodność.

Powołany przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. określa elementy jakie winno zawierać uzasadnienie wyroku, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy i stwierdzić należy, iż Sąd I instancji szczególnie dokładnie wyjaśnił podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia.

Natomiast wnoszący skargę kasacyjną upatruje błędne przedstawienie stanu faktycznego w naruszeniach jakich miał się dopuścić organ, a których nie dostrzegł Sąd I instancji. Tak sformułowane zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny i podniesione w zarzutach okoliczności faktyczne wynikające z akt sprawy nie budzą wątpliwości.

Sąd I instancji zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. orzekał na podstawie akt sprawy i dokonał oceny legalności zaskarżonego postanowienia, zasadnie uznając, iż organ prawidłowo ustalił stawkę za sprawowany dozór. Przy czym stwierdzić należy, iż w skardze kasacyjnej w zasadzie kwestionowany jest przyjęty przez organ i Sąd tryb postępowania oparty o przepis art. 102 § 2 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, w administracji.

Jednocześnie nie został wskazany żaden przepis, który zdaniem skarżącego, miałby stanowić podstawę prawną przyznania stosownej kwoty za parkowanie przedmiotowego pojazdu, co uniemożliwia ustosunkowanie się do tego stanowiska. Nadto skarżąca spółka wystąpiła o przyznanie wynagrodzenia za sprawowany dozór pojazdu, powołując się jednocześnie na przepis art. 102 § 2 ww. ustawy (k. 20 akt admin.). Natomiast zgodnie z tym przepisem przyznane może być wynagrodzenie oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru. Na dozorcy zaś ciąży obowiązek wykazania konkretnych koniecznych wydatków poniesionych na dozór danego pojazdu oraz wykazanie sposobu wyliczenia tych kwot, a także wskazanie wynagrodzenia również z określeniem sposobu jego wyliczenia.

Bezsporne jest, iż skarżąca spółka takich wyliczeń nie przedstawiła, żądając zapłaty za dozór wg własnej taryfy. W takiej sytuacji to organ był zobligowany dokonać stosownych ustaleń i określić stawkę za dozór. Stwierdzić należy, iż w skardze kasacyjnej nie został skutecznie zakwestionowany przyjęty przez Sąd I instancji za prawidłowy, sam sposób ustalenia przez organ wysokości tej stawki.

Natomiast zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do okresu na jaki winno być przyznane wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywany dozór. Jak to wskazano wyżej Naczelny Sąd Administracyjny powołaną uchwała z dnia 29 listopada 2010 r. w sprawie I OPS 1/10 uznał, iż jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie odebrał pojazdu w określonym terminie, to może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru. Jeżeli więc spółka wystąpiła o przyznanie wynagrodzenia od momentu umieszczenia przedmiotowego pojazdu na parkingu, to organ zobligowany jest przyznać takie wynagrodzenie za cały okres wykonania dozoru, a nie jedynie od momentu przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

Z uwagi na fakt, iż skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę jedynie w zakresie wskazanego wyżej naruszenia przepisu prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny skorzystał z uprawnień przewidzianych w art. 188 P.p.s.a. Uchylając zaskarżony wyrok oraz rozpoznając skargę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie narusza przepis art. 102 § 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieprzyznanie stosownej kwoty za cały okres wykonywania dozoru. Ponownie więc rozpoznając zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w L. powinien uwzględnić cały okres wykonywania dozoru.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 200 i 203 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.