Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1685/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2011 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda (...) decyzją wydaną (...) marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia (...) lutego 2010 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce z o. o. P. - pozwolenia na budowę stacji nadawczo – odbiorczej telefonii cyfrowej "P." na działce nr (...) w J.

Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożyła B. D.

Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną dnia (...) lipca 201 r. odmówił stwierdzenia nieważności objętej wnioskiem decyzji Wojewody (...).

Przywołując treść art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ nadzoru wskazał, że w będącej przedmiotem analizy sprawie inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez Prawo budowlane, to jest złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zapewnił zgodność projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane.

Na podstawie akt sprawy Główny Inspektor ustalił, że sporna inwestycja – wieża stalowa o wysokości 52 m z zamontowanymi antenami i kontenerem technicznym, posadowionym u podstawy wieży – jest zgodna z ustaleniami decyzji Burmistrza P. z dnia (...) marca 2007 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) czerwca 2007 r.

Główny Inspektor zauważył także, że przedmiotowa inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Dowództwo Sił Powietrznych pismem z dnia (...) stycznia 2007 r., nr (...), natomiast Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, pismem z dnia (...) października 2007 r., znak: (...), poinformował o braku konieczności uzgadniania jej lokalizacji.

Organ powołał § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr. 257, poz. 2573 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji organu powiatowego.

Na podstawie akt sprawy Główny Inspektor ustalił, że do wniosku o pozwolenie na budowę omawianej stacji bazowej telefonii cyfrowej, w skład której wchodzą 3 anteny sektorowe D., 3 anteny sektorowe typu A., 4 anteny radiolinii typu A. i 3 anteny radiolinii typu A. oraz urządzenia zasilające - dołączono kwalifikację przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Główny Inspektor ustalił, że przedmiotowy raport stwierdza, że przy równoważnej mocy promieniowania izotropowego 8 424,25 W, w trzech sektorach, - w odległości do 200

m, wzdłuż osi promieniowania uwzględniając pochylenie anteny nie występują miejsca, w których mogą przebywać ludzie.

Wobec powyższego, Główny Inspektor wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Organ ustalił także, że z powyższego raportu wynika, że omawiane przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na obszary Natura 2000.

Główny Inspektor podał ponadto, że zgodnie z unormowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883), załącznik Nr 1 (tabela nr 2), że w przypadkach częstotliwości pola elektromagnetycznego mieszczącej się w przedziale od 300 MHz do 300 GHz, gęstość pola w miejscu dostępnym dla ludności jest dopuszczalna na poziomie nieprzekraczającym 0.1 W/m2.

Organ ustalił, że w przedmiotowej sprawie przewidywany obszar występowania pól elektromagnetycznych o wartości przekraczającej 0,1 W/m2 znajduje się w wolnej niedostępnej dla ludzi przestrzeni, a wysokość zainstalowanych anten nadawczych rozpatrywanej stacji i niewielki zasięg promieniowania mogącego stanowić zagrożenia, wyklucza możliwość jego istotnego oddziaływania na zdrowie ludzi oraz brak jest również występowania innych czynników fizycznych i chemicznych przy eksploatacji stacji, które mogłyby mieć negatywny wpływ na środowisko. Z uwagi na powyższe wskazał, że kwestionowana decyzja Wojewody (...) z dnia (...) marca 2010 r, znak: (...), oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty P. z dnia (...) lutego 2010 r., Nr (...), nie są dotknięte żadną z wad, o których mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik B. D. ww. decyzji zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. z późniejszymi zmianami poprzez przyjęcie, iż inwestycja nie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich z jednoczesnym brakiem wskazania przepisu prawa zwalniającego inwestora, który zezwala mu na naruszenie prawa własności. Ponadto zarzucił brak precyzyjnego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji z uwagi na pominięcie zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego.

Zarzucił również naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nie dokonanie analizy w projekcie budowlanym w zakresie oddziaływania na środowisko; art. 35 ust. 1 pkt 1 z uwagi na niesprawdzenie zgodności inwestycji z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz 59 oraz 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 poprzez przyjęcie, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jest organem właściwym do zbadania kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2010 r., znak: (...), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku B. D., o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) lipca 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) marca 2010 r.

W uzasadnieniu ww. Główny Inspektor podtrzymał swoje stanowisko i argumenty wyrażone w decyzji z (...) lipca 2010 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła B. D.

Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym 12 stycznia 2011 r. w sprawie VIISA/Wa 1845/10 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2010 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w jego ocenia decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania wskazanych w art. 7, 8, 77 § 1 K.p.a.

Przede wszystkim Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił i nie odniósł się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy m.in. zarzutu wydania decyzji z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem nie sprawdził zgodności inwestycji objętej pozwoleniem na budowę z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Nadto organ nie odniósł się do zarzutu, iż w projekcie brak jest analizy w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko co stanowi o naruszeniu art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 pkt 7 i § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a także niezgodności z art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz 59 i 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W związku z wyrokiem Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją wydaną (...) maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję własną z (...) lipca 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z (...) marca 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że analizując zebrany materiał dowodowy w sprawie oraz biorąc pod uwagę wytyczne Sądu, którymi jest związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. uznał, że decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności nie jest dotknięta żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy podał, że analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę wykazała, że sporne przedsięwzięcie polega na budowie wieży kratowej o wysokości 52,00 (52, 50 m n.p.t.), wykonaniu fundamentów i posadowieniu kontenera technicznego, budowie ogrodzenia, montażu anten i okablowania stacji. Przedmiotową inwestycję zamierzono na działce o numerze ew. 243/21.

Organ przywołał przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.), według stanu na dzień 25 marca 2010 r., według którego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, inwestor – P. Sp. z o.o. – przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie z dnia (...) czerwca 2008 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną ( działka o numerze ew. (...)) na cele budowlane. Ponadto inwestor uzyskał decyzję Burmistrza P. z dnia (...) marca 2007 r., znak: (...), ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie bazowej stacji nadawczo – odbiorczej telefonii cyfrowej P. oznaczonej jako P., na działce o numerze ew. (...). Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) czerwca 2007 r., znak: (...).

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w analizowanym przypadku z całą pewnością nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o załatwieniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 1227 z późn. zm. )

Analiza projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę nie wykazała, aby sporne przedsięwzięcie naruszało rażąco warunki ustalone wskazaną wyżej decyzją lokalizacyjną. Projektowane rozwiązania nie uchybiają rażąco ustaleniom dotyczącym usytuowania planowanej stacji bazowej, wysokości wieży stalowej (dopuszczalne 52,00 m; projektowane 52,00 m, 52,50 m n.p.t.) oraz wymogu uzgodnienia dokumentacji projektowej z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej przy Staroście P. (opinia (...) z dnia (...) marca 2008 r., nr (...)).

Nadto odnosząc się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II SA/ GL 1120/08), który to wyrok wiązał organy wydające pozwolenie na budowę w przedmiotowej sprawie organ podniósł, że w dacie wydania decyzji lokalizacyjnej Burmistrza P. z dnia (...) marca 2007 r. (utrzymana w mocy decyzją SKO w B. z dnia (...) czerwca 2007 r.), obowiązywał inny stan prawny aniżeli w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę (decyzja Starosty P. z dnia (...) lutego 2010 r., nr (...), znak: (...), utrzymana w mocy decyzją Wojewody (...) z dnia (...) marca 2010 r., znak: (...)). Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105) zmieniono bowiem diametralnie – kluczowe dla oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.).

Tak więc, mając na uwadze stan prawny obowiązujący na dzień 25 marca 2010 r., tj. w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że sporna inwestycja nie należała do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej. Zgodnie bowiem z brzmieniem przepisu art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm. — według stanu na dzień 25 marca 2010 r.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei przepis § 2 ust. 1 pkt 7 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. stanowi, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

b) nie mniej niż 5.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

c) nie mniej niż. 10.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż. 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny:

d) nie mniej niż 20.000 W.

Natomiast zgodnie z unormowaniem § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r.. sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0.03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Jak wynika z akt sprawy do wniosku o pozwolenie na budowę spornego przedsięwzięcia - obejmującego swym zakresem realizację na wieży 3 anten sektorowych D. pracujących w paśmie GSM/DCS, 3 anten sektorowych typu A. pracujących w paśmie UMTS, 4 anten radiolinii typu A anten radiolinii typu A- dołączono "Kwalifikację przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia". Z powyższego dokumentu wynika jednoznacznie, że przy równoważnej mocy promieniowania izotropowego na poziomie 8424,25 W (...), w odległości do 200,0 m, wzdłuż osi promieniowania, uwzględniając pochylenie anteny nie występują miejsca w których mogą przebywać ludzie. Natomiast przy równoważnej mocy promieniowania izotropowego 1458,66 W (...), w odległości do 70,0 m, wzdłuż osi promieniowania uwzględniając pochylenie anteny nie występują miejsca, w których mogą przebywać ludzie. Tym samym, mając na uwadze powyższą charakterystykę emisji pól elektromagnetycznych, jak również przywołane wyżej unormowania stwierdzić należy, że sporna inwestycja - w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę - nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie należała bowiem do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko.

Projektowane przedsięwzięcie w objętych projektem budowlanym parametrach przestało być już zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a w konsekwencji wymagających wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Właśnie w związku z tą zmianą do wniosku o pozwolenie na budowę została dołączona opinia mgr inż. K. K. w zakresie obowiązku uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zmianie z tą samą datą uległa również treść § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r. (zgodnie z § 1 pkt 2a w/w rozporządzenia zmieniającego z dnia 21 sierpnia 2007 r.).

W kontekście powyższych ustaleń, za nieuzasadnione w ocenie organu, uznać należy zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przez organ wojewódzki przepisów 72 ust. 1 pkt 1, art. 59 oraz art. 63 przywołanej wyżej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. § 8 ust. 2 pkt 7 oraz § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133 - według stanu na dzień 25 marca 2010 r. organ stwierdził, że powyższe uchybienie nie może być postrzegane w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z utrwalonym poglądem judykatury za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Tymczasem w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się, dołączona do projektu budowlanego spornej stacji bazowej, "Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia". Powyższe opracowanie w sposób wyczerpujący oraz precyzyjny określa wpływ projektowanego obiektu na szeroko rozumiane otoczenie, w tym środowisko naturalne. Tak więc, pomimo tego, iż projekt budowlany sam w sobie zawiera jedynie lakoniczne informacje dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko, to jednak, mając na uwadze zawartość załączonej doń "kwalifikacji", zdaniem organu dokumentacja przedłożona przez inwestora nie pozostawia wątpliwości co środowiskowej charakterystyki zamierzonej stacji bazowej.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, organ wyjaśnił, że w powyższym przepisie została sformułowana ogólna zasada prawa budowlanego, która następnie podlega skonkretyzowaniu w dalszych przepisach ustawy – Prawo budowlane oraz aktach wykonawczych wydawanych na jej podstawie. Zatem zarzut naruszenia powyższego unormowania winien wiązać się z jednoczesnym wskazaniem naruszenia konkretnej normy szczegółowej. Powoływanie się wyłącznie na przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może stanowić samodzielnej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Podstawą taką nie może być również zarzut ingerencji inwestycji w nieruchomości sąsiednie poprzez emitowanie przez projektowany obiekt – nieprzekraczających dopuszczalnych norm – tzw. immisji pośrednich (promieniowanie elektromagnetyczne), na który powołuje się strona skarżąca. Dla dochodzenia tego typu roszczeń zastrzeżony jest bowiem tryb postępowania cywilnego (art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego).

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła B. D.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie:

1) Art. 5 ust 1 pkt. 9 ustawy prawo budowlane w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokółu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. z późniejszymi zmianami poprzez przyjęcie, iż inwestycja nie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich z jednoczesnym brakiem wskazania przepisu prawa zwalniającego inwestora, który zezwala mu na naruszenie prawa własności.

Ponadto brak precyzyjnego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji z uwagi na pominięcie zjawiska kumulacji pola e-m.

2) Ąrt. 34 ust. 3 pkt. 2 ustawy prawo budowlane w związku z § 8 ust. 2 pkt. 7, § 11 ust. 2 pkt. 10 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

3) Art. 35 ust 1 pkt. 1 z uwagi na nie sprawdzenie zgodności inwestycji z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albowiem w decyzji organ tylko lakonicznie stwierdza, iż w niniejszej sprawie decyzja oraz wniosek o pozwolenia na budowę są tożsame. Brak oceny czy decyzja lokalizacyjna obejmuje to samą liczbę anten, moc, azymuty, oddziaływanie.

4) Art. 6 kpa w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez dokonywanie oceny czy inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez organ nieposiadający do tego ustawowych uprawnień oraz wiadomości specjalnych oraz opieranie swojego stanowiska o dokument zwany kwalifikacją, którego przepisy prawa nie przewidują.

5) Art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 kpa (Dz.U.00.98.1071z późniejszymi zmianami) – poprzez stwierdzenie, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach bez wyjaśnienia sposobu ustalania i kwalifikowania inwestycji z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich jak "wzdłuż głównej wiązki promieniowania", "miejsca dostępne", brak objaśnienia sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny.

6) Art. 7, 8, 9, 11, 77, § 1 oraz 107 § 3 k.p.a.

7) Art. 7, 8, 9, 11, 77, § 1 oraz 107 § 3 kpa poprzez potwierdzenie, iż narysowana kreska przez inwestora w głównej wiązce jest w istocie jej środkiem i tym samym sam zasięg stacji bazowej jest ograniczony zaledwie do kilku set metrów.

8) Art. 7, 8, 9, 11, 77, § 1 oraz 107 § 3 kpa poprzez oparcie kwestii dotyczącej wymogu uzyskania decyzji środowiskowej na ustaleniach autora kwalifikacji niebiorącego udziału w niniejszej sprawie.

9) Art. 7, 8, 9, 77, § 1 oraz 107 § 3 kpa poprzez nie sprawdzenie jak zakończyło się postępowanie w organie właściwym o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach toczące się w niniejszej sprawie w Urzędzie Miasta P.

10) Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) - poprzez niewskazane przepisów, z których wynika, jakie wymogi musi spełniać wniosek inwestora, oraz naruszenia art 63 ust 1 oraz 63 ust 2 poprzez niewydanie postanowienia o braku konieczności sporządzenia raportu.

11) Art 5 pkt. 1 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku -poprzez odstąpienie od zbadania zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który mógłby uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, natomiast zgodnie z treścią art. 145§1 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie jedynie w sytuacji, gdy stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania

administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ

na wynik sprawy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że -postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 kpa.

Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest zatem ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156§ 1 kpa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7.03.1996 r. (IIIARN 70\95 OSNP 1996\18\258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy.

Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -skutki, które wywołuje decyzja.( m.in. orzeczenie NSA z 0.02.2005 r. OSK 1134\04 Lex 165717,).

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności -skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok z 30.03.2004 r. IVSA 3763\03 Lex 156952).

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest wyjątkiem od obowiązującej w postępowaniu administracyjnym wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. A zatem nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji -gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. W konsekwencji takiego stanowiska w orzecznictwie sądowo administracyjnymi utrwalił się pogląd, że dla ustalenia czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny (tak m.in. WSA w Warszawie wyrok z dnia 4.03.2004 IVSA3121\02Lex 156916).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że zaskarżona do sądu decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w postępowaniu nieważnościowym, przy czym organ uznał, że kontrolowana przez niego decyzja z dnia (...) marca 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji telefonii cyfrowej nie jest obarczona wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 K.p.a., w tym również wadą wymienianą w pkt 2 tego przepisu tj. wadą rażącego naruszenia prawa.

W ocenie Sądu dokonana analiza materiału dowodowego i ocena decyzji objętej wnioskiem jest słuszna i zgodna z prawem.

Organ słusznie stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymogi wynikające z przepisów ustawy – Prawo budowlane, tj. złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zapewnił zgodność projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane.

Inwestycja – wieża stalowa o wysokości 52 m. z zamontowanymi antenami i kontenerem technicznym posadowionym u podstawy wieży – jest zgodna z ustaleniami decyzji Burmistrza P. z dnia (...) marca 2007 r., nr (...), o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) czerwca 2007 r., znak: (...).

Prawidłowo również - analizując stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji (tj. treści przepisu art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, biorąc również pod uwagę dane wynikające z dołączonej przez inwestora "Kwalifikacji przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia" – uznał, iż objęta decyzją inwestycja nie należała (w dacie wydania decyzji) do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a wobec tego nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ponadto, w ocenie składu orzekającego, organ rozstrzygając ponownie sprawę uwzględnił wytyczne wskazane w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r. – zgodnie z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tej sytuacji w ocenie Sądu – organ prawidłowo ocenił kontrolowaną decyzję uznając, że nie jest ona dotknięta żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.