Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 648/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.116 par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Asesor WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Referent Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. sprawy ze skargi J.W na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe P.U.P METBUD spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset )złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej J.W. za zaległości podatkowe A., sp. z o. o. z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień, wrzesień i grudzień 2004 r., podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. oraz odsetek za zwłokę od ww. zaległości podatkowych. Organ pierwszej instancji umorzył postępowanie podatkowe w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe A., sp. z o. o. z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że za wyżej wymienione okresy A., sp. z o. o. nie uiściła należnych podatków tj. podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych. Podjęte czynności egzekucyjne nie doprowadziły do zaspokojenia wierzyciela. Ustalano, że spółka nie posiada zarejestrowanych pojazdów, nie figuruje w ewidencji budynków i gruntów powiatu malborskiego jako właściciel, współwłaściciel lub użytkownik wieczysty. Zajęcie ruchomości okazało się bezskuteczne, albowiem stanowiły one własność osoby trzeciej (umowy przewłaszczenia). W ramach prowadzonej egzekucji administracyjnej uzyskano łącznie kwotę 123.133,98 zł, która pokryła zaległości podatkowe spółki w części. Według ustaleń organu pierwszej instancji A., sp. z o. o. nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem tj. w M. i G. Stwierdzono jednocześnie brak innych składników majątkowych, tym samym dalsza egzekucja administracyjna okazała się bezskuteczna. W konsekwencji powyższych ustaleń, Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej J.W. – członka zarządu A., sp. z o. o. Według organu pierwszej instancji J.W. pełnił funkcję członka zarządu A., sp. z o. o. od dnia 17 stycznia 2004 r. do dnia 22 grudnia 2004 r., kiedy został odwołany uchwałą Zgromadzenia Wspólników. Organ pierwszej instancji nie dał wiary wyjaśnieniom J.W., iż wcześniej tj. 28 kwietnia 2004 r. złożył rezygnację z funkcji członka zarządu, bowiem nie potwierdza tego zgromadzony materiał dowodowy. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego zaistniały, zatem przesłanki określone w art. 116 Ordynacji podatkowej niezbędne dla orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej - członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

J.W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej. Stwierdził, że w okresie, którego dotyczy decyzja o orzeczeniu jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki A. był "figuralnym" prezesem spółki. Nie miał żadnego wpływu na operacje handlowe i finansowe pomiędzy A., sp. z o. o. a spółką B.. Wyjaśnił, że zarządzanie kwestiami finansowymi spółki pozostawało w gestii prokurenta – J. W., która w ocenie odwołującego ponosi pełną odpowiedzialność za zaistniałą sytuację, i to od niej organ podatkowy winien domagać się uiszczenia zaległych podatków. Odwołujący stwierdził, że Sąd Ubezpieczeń Społecznych w G. uniewinnił go, jako prezesa spółki, od odpowiedzialności za zaległości z tytułu nie opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne. J.W. wyjaśnił, że gdy tylko dowiedział się o sytuacji spółki natychmiast złożył rezygnację z funkcji członka zarządu, jednakże J. W. nie chciała jej przyjąć. W ocenie J.W. relacje pomiędzy spółkami A. a B. uzasadniają obciążenie odpowiedzialnością za powstałe zaległości podatkowe tej ostatniej spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe są wyłącznie kwestie związane z odpowiedzialnością tych osób, a celem wydanie decyzji, o której mowa w art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu tym nie bada się zasadności wymiaru podatków, których dotyczy odpowiedzialność osób trzecich. Według Dyrektora Izby Skarbowej, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zasadnym jest przyjęcie, iż przesłanka częściowej bezskuteczności egzekucji wobec podatnika została spełniona. Nie budzi także wątpliwości, że J.W. był członkiem zarządu spółki A. w czasie, gdy powstały zaległości podatkowe. W szczególności organ odwoławczy uznał zasadność stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego, iż J.W. przestał pełnić funkcję członka zarządu spółki wskutek uchwały Zgromadzenia Wspólników podjętej w dniu 22 grudnia 2004 r. Brak jest natomiast podstaw aby przyjąć, iż odwołujący złożył rezygnację w dniu 28 kwietnia 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w okresie od 28 kwietnia do 22 grudnia 2004 r. J.W. wykonywał szereg czynności immanentnie związanych z pełnieniem funkcji członka zarządu spółki. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie niniejszej spełniona została przesłanka solidarnej odpowiedzialności członków (byłych członków) zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością; Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej drugiego członka zarządu spółki – R. Z. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że J.W. nie wykazał żadnej z negatywnych przesłanek odpowiedzialności osoby trzeciej, a tylko ich wykazanie wobec ustalenia przez organy podatkowe, iż zachodzą przesłanki uzasadniające orzeczenie odpowiedzialności osoby trzeciej mogło uwolnić odwołującego od odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do wyjaśnienia odwołującego, iż pełnił on funkcję jedynie "figuralnego" prezesa organ odwoławczy stwierdził, iż nie znajduje ono odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Stosowne uprawnienia wynikały z zapisów umowy spółki, i z uprawnień tych J.W. korzystał dokonując szeregu czynności, przynależnych wyłącznej kompetencji prezesa zarządu. Zarzut, że strona nie miała wpływu na sferę spraw finansowych spółki organ odwoławczy uznał za bezprzedmiotowy. Prowadzenie spraw spółki jest uprawnieniem ale i obowiązkiem każdego członka zarządu, zatem rzeczą członków zarządu jest takie zorganizowanie pracy, aby w sposób stały i skuteczny zapewnić sobie wpływ na sprawy spółki. Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw prawnych, aby orzekać o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w stosunku do prokurenta lub innej spółki. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń Społecznych w G. z siedzibą w G. z dnia 25 kwietnia 2006 r. Sygn. akt VIII U 529/06 nie wiąże organów podatkowych.

J.W. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego jako niezgodnych z prawem oraz o obciążenie strony przeciwnej kosztami procesu. Skarżący wniósł o wystąpienie do Sądu Okręgowego Sądu Ubezpieczeń Społecznych w G. z siedzibą w G. o akta sprawy VIII 529/06. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 107 § 1, art. 108 § 1 i § 3, a w szczególności art. 116 § 1 i 117a Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i ich błędną interpretację oraz bezzasadne zawężenie osób odpowiedzialnych, pominięto prokurenta – J. W. oraz B., sp. z o. o. Ponadto skarżący zarzucił, że bezpodstawnie i bez uzasadnienia nie dano wiary jego wyjaśnieniom, że od dnia 28 kwietnia 2004 r. nie pełnił funkcji prezesa zarządu spółki. W tej dacie złożył rezygnację z funkcji, a później wykonywał jedynie niektóre czynności techniczne jako pełniący obowiązki prezesa zarządu na prośbę kolegów i żądanie prokurenta spółki. W uzasadnieniu skargi J.W. wskazał na ustalenia Sądu Okręgowego, z których m. in. wynika, że nie ponosi on odpowiedzialności za zobowiązania A., sp. z o. o. W przekonaniu skarżącego ustalenia Sądu są wiążące także w postępowaniu podatkowym. Skarżący stwierdził, że rezygnacja z funkcji członka zarządu spółki jest jednostronnym oświadczeniem woli, znoszącym stosunek prawny łączący spółkę z członkiem zarządu i nie wymaga przyjęcia przez spółkę. Skarżący wskazał, że A., sp. z o. o. posiada wierzytelności w spółce B., jednakże Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dokonał ich zajęcia, a w uzasadnieniu decyzji w sposób zupełnie niejasny odniósł się do tej kwestii. J.W. zwrócił uwagę na rolę jaką pełniła w spółce prokurent – J. W. oraz, że ona jest odpowiedzialna za powstałe zaległości.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wystąpił do Sądu Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń Społecznych w G. z siedzibą w G. o nadesłanie odpisu wyroku z dnia 25 kwietnia 2007 r. Sygn. akt VIII U 529/06.

W kolejnych pismach procesowych strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga J.W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Spór w okolicznościach niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy organy podatkowe zasadnie orzekły o odpowiedzialności członka zarządu spółki J.W., za zaległości podatkowe A. sp. z o. o.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zgodnie z którym, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Stosownie do treści § 2 powołanego wyżej artykułu, odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu.

Z treści powołanego przepisu wynika, że do orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu konieczne jest ustalenie pozytywnych przesłanek tej odpowiedzialności, czyli bezskuteczności egzekucji zaległości podatkowej oraz powstania zobowiązania w okresie pełnienia przez niego tej funkcji, oraz wykazanie, że nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. Negatywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu, których zaistnienie należy wykluczyć, aby orzec o ich odpowiedzialności jako osób trzecich, Ordynacja podatkowa określa jako: 1) wykazanie, że we właściwym czasie podmioty te zgłosiły wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez ich winy; 2) wykazanie przez ww. podmioty mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy obowiązany jest wykazać jedynie okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, bowiem ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu (wyrok NSA z 14.10.2004 r. Sygn. akt FSK 569/04 LexPolonica nr 409904, wyrok NSA z 06.03.2003 r. Sygn. akt SA/Bd 85/03 POP 2003/4 poz. 93). Powyższe stanowisko jest także akceptowane w doktrynie - Gruszczyński B., Niezgódka-Medek M., Hauser R., Kabat A., Babiarz S., Dauter B., Ordynacja podatkowa. Komentarz Warszawa 2007 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis wyd. IV, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006.

Rzeczą organu podatkowego było, zatem w rozpoznawanej sprawie wykazanie, że J.W. w okresie, w którym powstały zaległości podatkowe A., sp. z o.o. był członkiem zarządu oraz, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał za niecelowe prowadzenie rozważań dotyczących przesłanek egzoneracyjnych, albowiem strona skarżąca na takie nie powołuje się w postępowaniu podatkowym. Wobec powyższego organy podatkowe nie miały obowiązku wykazania ich nieistnienia. Również w skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca nie podniosła zarzutu istnienia przesłanek uwalniających.

Sąd uznał skargę za uzasadnioną, albowiem Dyrektor Izby Skarbowej nie wykazał istnienia jednej z pozytywnych przesłanek orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu spółki, mianowicie bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 02.11.2006 r. Sygn. akt III SA/Wa 2775/06, LEX nr 301669, niewskazanie przez organ podatkowy jednej z przewidzianych w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej pozytywnych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości, w tym wypadku - bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce, oznacza brak możliwości orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przewidzianej w tym przepisie.

Egzekucja tylko z części majątku lub przeprowadzona z wykorzystaniem tylko jednego ze sposobów egzekucji nie uzasadnia przyjęcia bezskuteczności egzekucji jako przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki handlowej za zaległości podatkowe tej spółki (wyrok SN z 11.05.2006 r. Sygn. akt I UK 271/05, OSNP 2007/9-10/142). Zatem, tylko skierowanie egzekucji do wszystkich składników majątkowych spółki przy wykorzystaniu wszelkich możliwych prawnie sposób egzekucji daje podstawę do stwierdzenia, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

Zdaniem Sądu Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadząc egzekucję z majątku A., sp. z o. o. zupełnie pominął, iż spółka ta posiada około 90% udziałów w B., sp. z o. o. Sąd w tym miejscu nie przesądza, czy skierowanie egzekucji do tego składnika majątkowego może zaspokoić należności podatkowe. Jednakże dopiero wówczas, gdy egzekucja zostanie skierowana do wszystkich składników majątkowych spółki, i mimo to nie doprowadzi do zaspokojenia należności podatkowych, można przyjąć, że egzekucja jest nieskuteczna.

Zatem orzeczenie o odpowiedzialności J.W. za zaległości podatkowe A., sp. z o. o. będzie mogło nastąpić wtedy, gdy organy podatkowe wykażą nieskuteczność egzekucji skierowanej do całego majątku spółki.

Nie budzi natomiast wątpliwości Sądu, że Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo ustalił, iż J.W. był członkiem zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. w okresie, w jakim powstały zaległości podatkowe. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że J.W. i R. Z. zostali powołani do pełnienia tej funkcji w dniu 17 stycznia 2004 r. Dnia 15 kwietnia 2004 r. R. Z. złożył rezygnację z funkcji. Od tego czasu funkcję prezesa jednoosobowego zarządu spółki do dnia 22 grudnia 2004 r. pełnił J.W.. W tym dniu, Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Wspólników podjęło uchwałę o odwołaniu J.W. z funkcji prezesa zarządu. Organy podatkowe ustaliły ponadto, że we wskazanym wyżej okresie tj. od stycznia do grudnia 2004 r. J.W. dokonywał czynności, które związane były z pełnioną funkcją. J.W. działając w imieniu spółki podpisał m. in. oświadczenie o poddaniu się egzekucji (30.07.2004 r.), pełnomocnictwo ogólne dla D. K. (27.09.2004 r.).

W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że J.W. nie przestał pełnić funkcji członka zarządu spółki wcześniej aniżeli dnia 22 grudnia 2004 r. Podzielić należy stanowisko strony skarżącej, że rezygnacja ze stanowiska członka zarządu jest jednostronnym oświadczeniem woli, znoszącym stosunek prawny łączący spółkę z członkiem zarządu i nie wymaga ona przyjęcia przez spółkę. Tyle tylko, że owo jednostronne oświadczenie woli musi spółce zostać zakomunikowane. Skarżący natomiast, co prawidłowo ustalił Dyrektor Izby Skarbowej takiego oświadczenia spółce w dniu 18 kwietnia 2004 r., ani w terminie późniejszym nie zakomunikował. Jeżeli nawet założyć, że spółka odmawiała przyjęcia stosownego oświadczenia to J.W. miał inny, skuteczny sposób złożenia takiego oświadczenia. Mianowicie, przedmiotowe oświadczenie należało przekazać spółce listem poleconym. Zdaniem Sądu oświadczenie A. P. – W. oznaczone datą 5 października 2006 r. nie jest dowodem na okoliczność, że skarżący skutecznie zakomunikował spółce wolę rezygnacji z funkcji członka zarządu spółki. Należy w tym miejscu podkreślić, że z ustaleń poczynionych przez organy podatkowe wynika, iż tą funkcję skarżący po dniu 18 kwietnia 2007 r. faktycznie wykonywał. Bez znaczenia jest przy tym, czym skarżący kierował się wykonując funkcję prezesa spółki (żądania prokurenta, prośby kolegów).

Odnosząc się do argumentów skarżącego wywodzonych z wyroku Sądu Okręgowego, Sądu Ubezpieczeń Społecznych w G. z siedzibą w G. należy wyjaśnić, że wyrok ten nie jest wiążący w sprawie niniejszej. Organy podatkowe w zakresie swojej właściwości rzeczowej dokonują samodzielnie ustaleń faktycznych i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Orzeczenie sądu powszechnego, w tej sprawie nie miało charakteru prejudycjalnego. Należy jednak zauważyć, że Sąd Okręgowy, Sąd Ubezpieczeń Społecznych w G. z siedzibą w G. w wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 r. w sprawie Sygn. akt VIII U 529/06 wbrew twierdzeniom skarżącego uznał, iż pełnił on funkcję wiceprezesa i prezesa zarządu A., sp. z o. o. w okresie kiedy powstały zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (od kwietnia do sierpnia 2004 r.).

Także pozostałe zarzuty skargi, w ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie. Nie jest uzasadniony zarzut zawężenia osób odpowiedzialnych poprzez pominięcie J. W. i B., sp. z o. o. Art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, w sposób jednoznaczny i precyzyjny określa zakres podmiotów, o których odpowiedzialności może orzec organ podatkowy. Nie ma wśród tych podmiotów prokurenta spółki jak również innej spółki – niezależnie od stopnia i charakteru powiązań pomiędzy spółkami. Innymi słowy, tylko w stosunku do podmiotu wymienionego w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może orzec o odpowiedzialności podatkowej. Bez znaczenia jest, w świetle powołanego art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, zakres faktycznych uprawnień jakie przysługiwały prokurentowi; jak trafnie wskazały organy podatkowe zarówno z umowy spółki jak i z Kodeksu spółek handlowych członkom zarządu spółki przysługiwały określone uprawnienia. Okoliczność, iż członek zarządu z przewidzianych prawem instrumentów nie korzystał, niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy, nie jest podstawą wyłączającą jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. W ocenie Sądu, zarzut braku zawiadomienia przez Dyrektora Izby Skarbowej organów ścigania o domniemanych nieprawidłowościach w funkcjonowaniu organów A., sp. z o. o. nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Zarzut naruszenia art. 117a Ordynacji podatkowej uznać należy za nieporozumienie. Przepis ten w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie nie miał zastosowania i organy podatkowe go nie zastosowały. Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy zarzut, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dokonał zajęcia wierzytelności "u innej spółki z o. o. o nazwie B.". Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomieniem nr [...] z dnia 7 grudnia 2004 r. oraz nr [...] z dnia 20 stycznia 2005 r. poinformował dłużnika zajętych wierzytelności o dokonanym zajęciu.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.

Zgodnie z dyspozycją art. 152 ustawy wyżej powołanej Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które zgodnie z art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.