Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1005/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędziowie: WSA Krystyna Daniel ( spr.) AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 marca 2002 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 17 stycznia 2002 r., II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego W. C. kwotę 10 zł. ( dziesięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy zainicjowanej pismem W. C. z dnia 19.07.2001 r. wynika, że na działce nr 1 w miejscowości W., stanowiącej własność L. K. został wybudowany budynek gospodarczy, a także inne budynki ( wybudowane lub dobudowane).

Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 30.08.2001 r. wynika, że na działce tej wybudowany jest budynek gospodarczy w technologii tradycyjnej o wymiarach 4, 96 m długości, 3,50 m szerokości i 2,10 m wysokości przy okapie ( 2,85 w najwyższym punkcie połaci.), ściany budynku są wybudowane z pustaków żużlowych, konstrukcja dachu drewniana, krokwiowa, ze spadkiem w kierunku działki właściciela. Zachodnia ściana, osłonowa znajduje się w granicy pomiędzy działkami. W ścianie osłonowej od strony wschodniej znajduje się otwór drzwiowy o wymiarach 0.8 m x 1,7 m oraz otwór okienny o wymiarach 0,55 m x 1,10 m.

L. K. oświadczył do protokołu podczas oględzin, że budynek ten wybudował jego ojciec w latach osiemdziesiątych, bez pozwolenia na budowę i że budynek służy do przechowywania drewna [...].

W. C. przedłożył niepotwierdzona kserokopię szkicu zagospodarowania przedmiotowej działki [...] września 1997 r., na której przedmiotowy budynek gospodarczy został oznaczony nr [...] i określony jako "szopa drewniana pokryta eternitem o 40% stopniu zużycia".

Podczas rozprawy, którą organ I instancji przeprowadził w dniu 9.10.2001 r. W. C. nie stawił się ale przedłożył oświadczenie i kopię projektu zagospodarowania działki nr 2, podtrzymując swoją opinię odnośnie daty powstania obiektu. Obecna na rozprawie H. K. podtrzymała stanowisko męża odnośnie powstania obiektu i przedłożyła oryginał mapy sytuacyjno-wysokościowej z 30.12.1995 r., przedstawiającej stan zagospodarowania działki nr 1, na której w/w opisany budynek gospodarczy ma ściany zaznaczone pogrubioną linią co oznacza, że budynek ten w 1995 r. posiadał ściany ogniotrwałe lub murowane.

W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia 17.01.2002 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie budynku gospodarczego usytuowanego na terenie działki 1 ponieważ postępowanie to stało się bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu wskazał, że H. K. przedstawiła oryginał mapy sytuacyjno wysokościowej sporządzonej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej, przedstawiający stan zagospodarowania działki nr 1 z dnia 30.12.1995r., którego wynika, że w/w opisany obiekt miał w 1995 r. ściany ogniotrwałe lub murowane, co wynika z oznaczenia ich pogrubiona kreską.

W związku z tym organ I instancji przyjął, że budynek powstał tak jak podaje L. K., czyli w latach 80-tych. Nadto organ uznał, że do sprawy mają zastosowanie przepisy prawa budowlanego z 1974 r., a ponieważ od strony technicznej w ocenie organu budynek jest wykonany poprawnie, a usytuowanie budynku nie koliduje z treścią art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. który stanowi że: obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie przepisami obowiązującymi podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ adm. państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część :znajduje się w terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a więc nie ma przesłanek do kontynuowania postępowania administracyjnego w powyższej sprawie.

O decyzji organu I instancji odwołał się W. C. wnosząc o uchylenie decyzji (brak odwołania w aktach )

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 12. 03. 2002 r znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podając że przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w latach osiemdziesiątych, w technologii tradycyjnej zgodnie z warunkami technicznymi obowiązującymi w czasie budowy i nie narusza również obecnie obowiązujących przepisów rozporządzenia MGPiB z 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 100 poz. 46). Wskazał, że budynek posiada ściankę oddzielenia p-pożarowego oraz dach ze spadkiem na działkę inwestora.

Odnośnie mapki stanowiącej podstawę ustalenia daty powstania przedmiotowego budynku gospodarczego organ II instancji wyjaśnił, że L. K. przedłożył oryginał mapy, z której wynika że budynek ten miał w 1995 r. ściany ogniotrwałe lub murowane, wnosząc o tym z oznaczenia tych ścian, na przedłożonej mapie, pogrubioną linią, a zatem uznał, że organ I instancji słusznie uznał dokument za podstawę do przyjęcia, że budynek został wybudowany tak jak podaje inwestor tj. w latach osiemdziesiątych.

Od tej decyzji wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie W. C. podnosząc, że ustalenia organów I i II instancji są niezgodne ze stanem faktycznym. Wskazał, że organ nie dostrzegł podczas źle przeprowadzonych oględzin, że od strony północnej do przedmiotowego budynku dobudowane są dwie drewniane budowle, stanowiące zagrożenie p-pożarowe (załączone zdjęcia). Zarzucił organom obu instancji naruszenie art. 77 kpa, ponieważ nie ustosunkowano się do rozbieżności między mapkami z 1995 i 1997 r., zarzucił też organom brak obiektywizmu.

W odpowiedzi na skargę WINB powołał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji, nie uznając zarzutów przedstawionych w skardze i wnosi o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi W. C. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 w/w ustawy)

W rozpatrywanej sprawie organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, który w oparciu art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie budynku gospodarczego usytuowanego na terenie działki 1 w miejscowości W., stanowiącej własność L. K., uznając postępowanie za bezprzedmiotowe.

Dyspozycja art. 104 § 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydawanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej, natomiast stosownie do treści art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiekolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Przesłanką umorzenia postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania z jakiekolwiek przyczyny czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Podkreślić należy, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialno-prawnych uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania, a jedynie stwierdza, że w sprawie nie ma przesłanek orzekania co do istoty sprawy. Jest to rozstrzygnięcie o charakterze formalnym i wymaga wskazania i wyjaśnienia, w uzasadnieniu decyzji o umorzeniu postępowania, przyczyny lub przyczyn, które spowodowały bezprzedmiotowość postępowania. W związku z powyższym w uzasadnieniu decyzji o umorzeniu postępowania nie mogą się znaleźć treści dotyczące istoty sprawy lub zasadności żądania strony (por. wyrok Sądu Antymonopolowego z 28.06. 1995 r. XVII Arm 24/95, Wokanda 1996, Nr 8)

Jak wynika z przedłożonych akt sprawy, w tym uzasadnień decyzji podjętych zarówno przez organ I i II instancji w niniejszej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, a ewentualnie bezzasadność żądania strony skarżącej. Jak podkreśla NSA w wyroku z 16.01.1992 r., S.A. 1289/91 (ONSA 1992, Nr 1, poz. 17) "brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i nie oznacza, że postępowanie takie nie powinno być prowadzone. Dopiero wynik tego postępowania pozwala nam na ocenę zasadności wniosku strony". Umorzenie postępowania, a więc zakończenie sprawy bez wydania merytorycznego rozstrzygnięcia jest więc niezgodne z obowiązującym prawem.

Odnosząc się natomiast do treści zawartych w uzasadnieniach organu I i II instancji należy wskazać, że zawierają one ustalania budzące wątpliwości czy w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony stosownie do dyspozycji art. 77 kpa. Przede wszystkim nasuwa się wątpliwość czy organy administracji I i II instancji prawidłowo ustaliły datę wzniesienia budynku gospodarczego usytuowanego na terenie działki 1 w miejscowości W. ponieważ nawet przyjęcie w oparciu o przedłożony dokument (oryginał mapy sytuacyjno wysokościowej z dnia 30.12.1995 r., przedstawiającej stan zagospodarowania działki nr 1), że przedmiotowy budynek był wybudowany w grudniu 1995 r. wcale nie dowodzi, że był już wybudowany w latach osiemdziesiątych, jak przyjęły organy rozstrzygające w sprawie. Nadto organy nie wyjaśniły dlaczego przyjęły, że o tym, czy budynek gospodarczy miał już w grudniu 1995 r. ściany murowane lub ogniotrwałe, świadczy zaznaczenie tego obiektu na mapie sytuacyjno-wysokościowej pogrubioną linią.

Wobec powyższego należy uznać, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nastąpiło naruszenie przepisów art. 105 § 1, art. 104 § 2 , art. 7, art. 77 i 107 § 3 k.p.a.

Podsumowując, stwierdzić należy, iż nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, powodujące konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z 17 stycznia 2001 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi