Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 578/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 1161/06 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 6 czerwca 2006 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. postanawia 1. umorzyć postępowanie kasacyjne, 2. zwrócić J. S, z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu połowę uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 168 zł (sto sześćdziesiąt osiem złotych).


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt: I SA/Wr 1161/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 6 czerwca 2006 r., nr (...), w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r.

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r. J. S. podniosła zarzut naruszenia:

1. przepisów postępowania, tj.:

a. art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - poprzez wydanie wyroku opierając się na aktach sprawy, w których nie ma żadnych dowodów świadczących, że organ podatkowy wszechstronnie wyjaśnił sprawę oraz stwierdzenie, że poniesione przez nią wydatki nie były wydatkami poniesionymi w celu realizacji długookresowej inwestycji rozpoczętej przed 30 listopada 1999 r. na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładzie pracy chronionej, w sytuacji gdy okoliczności tej nie badano,

b. art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, przez co nie zastosowano środków określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.,

c. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez nie sprawowanie wymiaru sprawiedliwości obejmującego orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne, które powinny być oceniane przez sąd z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem materialnym i procesowym, gdyż nie uchylono zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia wskazanych przepisów prawa mającego wpływ na wynik sprawy,

2. prawa materialnego, tj.:

a. art. 2 Konstytucji RP gdyż ani Sąd ani organ podatkowy w trakcie prowadzonego postępowania nie wykazały żadnej normy kompetencyjnej pozwalającej stwierdzić, że reanimowane przepisy art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie ustawą o rehabilitacji - w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., art. 2 pkt 2, art. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 95, poz. 1101) - zwanej dalej w skrócie ustawą zmieniającą - art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji, art. 21 ust. 1 pkt 35 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (DZ. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie u.p.d.o.f. - nie miały zastosowania w sprawie w 2004 r.,

b. art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., art. 2 pkt 2, art. 4 ustawy zmieniającej, art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji, z art. 21 ust. 1 pkt 35 u.p.d.o.f. poprzez ich nie zastosowanie w sprawie.

Pismem z dnia 2 czerwca 2008 r. J. S. cofnęła wniesioną skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Chociaż w przepisie tym mowa jest o skardze to jednak będzie miał on również odpowiednie zastosowanie w związku z art. 193 p.p.s.a. w przypadku cofnięcia skargi kasacyjnej. Zastosowanie tego przepisu w postępowaniu kasacyjnym będzie jednak wymagało dostosowania treści zdania trzeciego do charakteru tego postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powinno ono mieć następujące znaczenie: "Cofnięcie skargi kasacyjnej wiąże Naczelny Sąd Administracyjny, chyba że sąd uzna je za niedopuszczalne, bo dojdzie do wniosku, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego (wszak ono jest przedmiotem skargi kasacyjnej) dotkniętego wadą powodującą nieważność postępowania" .

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą wymienione w tym przepisie przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi kasacyjnej.

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o zwrocie połowy wpisu od skargi kasacyjnej oparto na przepisie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.