Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1505/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: Art. 243 § 1, art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 25 lutego 2011 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.Ł i M.Ł. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.Ł. i M.Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wybudowania drogi dojazdowej postanawia odmówić skarżącym przyznania prawa pomocy. AG


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1505/10

U z a s a d n i e n i e

A. i M. Ł. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wybudowania drogi dojazdowej. Jednocześnie strona wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący są małżeństwem, prowadzą wspólne gospodarstwo domowe z dwie córkami w wieku 15 i 10 lat. Skarżący posiadają dom o powierzchni 70 m kw. (z 1938 r.) oraz o powierzchni 160 m kw. (z 2005 r. w stanie surowym), a także nieruchomość rolną o powierzchni 1,7877 ha. Skarżąca oświadczyła, że "jest osobą niepracującą, faktycznie prowadzi działalność gospodarczą", z tytułu której nie osiąga dużych dochodów (220 złotych miesięcznie). Skarżący "jest od listopada 2009 roku do dnia dzisiejszego osobą chorą i przebywa na zwolnieniu lekarskim (faktycznie prowadzi działalność gospodarczą), jego dochód miesięcznie wynosi 1010 zł". Skarżąca oświadczyła, że nie posiada żadnego innego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych.

Na podstawie art. 255 p.p.s.a. skarżący zostali wezwani do nadesłania dodatkowych informacji, pozwalających na ustalenie ich sytuacji materialnej, tj. informacji o rodzaju i formie prowadzonej działalności, deklaracji dla podatku od towarów i usług za ostatnie 3 okresy rozliczeniowe, kopii zeznań dla podatku dochodowego bądź informacji o wysokości dochodów za rok 2010, informacji o zaciągniętych zobowiązaniach, wyciągów z rachunków bankowych, których skarżący są posiadaczami lub współposiadaczami oraz informacji o posiadanych oszczędnościach oraz majątku, w tym samochodach, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.

Pisma sądowe zawierające powyższe wezwanie zostały doręczone skarżącym odpowiednio w dniach 24 i 25 stycznia 2011 r., jednak skarżący nie wykonali nałożonego na nich obowiązku do dnia dzisiejszego.

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia było prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Biorąc zaś pod uwagę całokształt okoliczności należy stwierdzić, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należało mieć na uwadze, że w oświadczeniach o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący przedstawili informacje, na podstawie których nie sposób było ocenić ich sytuacji materialnej i zdolności płatniczych. Stąd tez zarządzeniem Referendarza sądowego na podstawie art. 255 p.p.s.a. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia oświadczenia poprzez nadesłanie dodatkowych informacji w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. skarżącej. Mimo skutecznego doręczenia pism sądowych zawierających wezwania do nadesłania dodatkowych informacji oraz dokumentów strona skarżąca nie przedstawiła żadnych wymaganych informacji.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W interesie wnioskodawcy leży zatem wykazanie, że zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy. Tymczasem strona skarżąca nie przedstawiła wszystkich wymaganych informacji, które umożliwiłyby ocenę jej zdolności płatniczych. Mimo wezwania skarżących do nadesłania konkretnie wskazanych informacji, strona nie wykonała nałożonego obowiązku, co musiało wywołać skutek w postaci nieuwzględnienia wniosku.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

AG