Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 316/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Dnia 17 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA – Kamila Paszowska - Wojnar Sędzia WSA – Marta Semiczek po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2020 roku sprawy ze skargi: A Spółka Jawna z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia[...]marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie: podatku od nieruchomości za 2018 rok oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1. Przedmiotem skargi spółki A sp. j. z siedzibą we W. (dalej jako: Strona, Skarżący, Podatnik) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej jako: SKO, Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] nr [...], mocą której utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza L. (w dalszej części jako: Burmistrz, organ I instancji) z [...] nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 16.021 zł.

2. Organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu ustalił, co następuje. Strona jest użytkownikiem wieczystym gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako Bi- inne tereny zabudowane – o powierzchni [...] m2 i właścicielem posadowionego na tych gruntach budynku o powierzchni użytkowej [...] m2. Dane dotyczące klasyfikacji i powierzchni gruntów organ przyjął z wypisu z rejestru gruntów oraz deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2018, natomiast powierzchnię użytkową budynku – z deklaracji złożonych przez Stronę w latach poprzednich. Na podstawie zebranych w toku postępowania dokumentów organ I instancji uznał, że obiekt budowlany położony w L. na działce gruntu numer [...] spełnia definicję budynku określoną w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm., dalej jako: u.p.o.l.), ponieważ jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W ocenie organu fakt częściowego uszkodzenia dachu nie oznacza, że obiekt nie posiada dachu, a przez to miałby przestać być budynkiem w rozumieniu wskazanego przepisu.

3. W odwołaniu od powyższej decyzji Strona podniosła m.in., że w dniu [...] Starosta K. wydał pozwolenie na budowę na przebudowę wraz z rozbudową przedmiotowego budynku na podstawie projektu, który przewidywał m.in. nadbudowę z wykonaniem konstrukcji dachu. Do dnia dzisiejszego były wielokrotnie wykonywane pracy związane z zabezpieczeniem połaci dachu, ponieważ nie doszło do wykonania konstrukcji dachu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Do dnia dzisiejszego Strona nie zakończyła budowy, a istniejące zabezpieczenie służy ochronie przed warunkami atmosferycznymi. Zdaniem Strony obiekt będący w trakcie przebudowy wraz z rozbudową nie jest i nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej ze względów technicznych a nawet nie spełnia definicji budynku ze względu na brak konstrukcji dachu.

4. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, organ II instancji decyzją z [...] utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu przywołał ustalenia w sprawie i podzielił ocenę dokonaną przez Burmistrza.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że deklaracja korygująca Strony złożona w dniu 16 października 2019 r. jako złożona po wszczęciu wobec niej postępowania podatkowego, nie wywołuje skutków prawnych zgodnie z treścią art. 81 b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej jako: OP), a złożony wraz z nią wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie mógł być rozpoznany, ponieważ zgodnie z treścią art. 79 § 1 zd. pierwsze OP postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może być wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego.

Dalej organ wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii, czy przedmiotowy obiekt jest budynkiem w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Po zacytowaniu treści tego przepisu, organ stwierdził, że sporny obiekt posiada wszystkie elementy w nim wymienione. Podano, że w toku oględzin nieruchomości wykonano zdjęcia, na których widać wyraźnie dach budynku i to zarówno połaci jak i więźby dachowej. Zdaniem organu nie jest istotny rodzaj pokrycia dachowego, istotne jest przede wszystkim to, aby zabezpieczało ono budynek przed negatywnym wpływem warunków atmosferycznych. Podkreślono też, że – jak przyjmuje się w orzecznictwie – stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie nie oznacza, że dany obiekt nie posiada dachu, a przez to przestaje być budynkiem; dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od gór, przestaje spełniać definicję budynku. Taka sytuacja jednak zdaniem organu w sprawie nie wystąpiła. Istotnie, dach nie jest w najlepszym stanie technicznym, co obrazują zdjęcia, jednakże ów stan techniczny nie ma znaczenia dla oceny, czy obiekt jest budynkiem. Stan ten mógłby mieć ewentualnie znaczenie dla oceny zastosowanej stawki podatkowej, ale tylko do 31 grudnia 2015 r. (od 1 stycznia 2016 r. uchylona została przesłanka względów technicznych), a ponadto organ podatkowy opodatkował przedmiotowy budynek z przyjęciem ewidentnie na korzyść podatnika stawki właściwej dla budynków pozostałych, uznając, że w toku prac remontowych działalność w budynku nie była prowadzona. Odnośnie przedstawionej przez Strony kserokopii dziennika budowy, organ stwierdził, że zawarty tam wpis kierownika budowy nie świadczy o braku dachu – mowa jest tam o tym, że ze względu na bardzo zły stan dachu dokonano jego rozbiórki i wykonano tymczasowe zabezpieczenie połaci dachowej z blachy trapezowej. W ocenie Kolegium nie jest to wprawdzie dach docelowy ale wykonana została drewniana konstrukcja i na niej położono połać dachową – częściowo z blachy, a częściowo z papy, co jest rozwiązaniem dość częstym. Przedłożone przez Stronę dokumenty (decyzja PINB z [...] oraz operat szacunkowy z 29 września 2010 r.) również nie świadczą zdaniem organu o braku dachu w budynku – wynika z nich, że zawaleniu 14 lat temu uległa jedynie część dachu oraz, że dokonano doraźnej odbudowy tej zawalonej części. Ponadto wskazano, że dokumenty te posługują się pojęciem "budynku" w stosunku do przedmiotowego obiektu. Organ nie dopatrzył się również nieprawidłowości w zakresie ustalenia powierzchni użytkowej budynku (zwłaszcza, że zostały one dokonane na podstawie oświadczeń Strony zawartych w deklaracjach podatkowych za poprzednie lata). W szczególności organ odwoławczy nie zgodził się z argumentem Strony podniesionym w odwołaniu, że nie można ustalić powierzchni użytkowej z uwagi na brak styczności dachu ze ścianą zewnętrzną, skoro ze zdjęć przedstawionych przez Stronę wynika, że konstrukcja dachu jest na tych ścianach oparta. Dla wymierzenia powierzchni zgodnie z u.p.o.l. istotne jest przy tym, aby budynek posiadał ściany, czego Strona nie kwestionuje.

2. Postępowanie przed Sądem I instancji.

1. W skardze na rozstrzygnięcie organu II instancji Skarżący zaskarżył powyższą decyzję w części dotyczącej kwoty 15.095,22 zł i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Burmistrza lub stwierdzenie jej nieważności, a także o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania sądowego. Jednocześnie złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W skardze Skarżący zawarł zarzuty naruszenia:

1) prawa materialnego, a to:

- art. 1a pkt 1 ppkt 1, art. 4 pkt 1 ppkt 2 u.p.o.l. poprzez nie uznanie, że budynek jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego;

- art. 3 pkt 1 lit. a oraz pkt 2, pkt 8 i pkt 10 Prawa budowlanego "pominął w wydaniu decyzji podstawę";

- przepisów Konstytucji RP art. 64 poprzez ograniczenie w nieuprawniony sposób chronionego konstytucyjnie prawa własności do środków pieniężnych poprzez nieuzasadnione zawyżenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości;

2) przepisów postępowania, a to:

- art. 7, 7a, 7b, 8, 77, 78, 80, 107 § 3 i 136 w zw. z art. 140 KPA – wskazując, że "SKO nie podejmując we własnym zakresie wszechstronnych czynności wyjaśniających, a ponadto nie zajmując stanowiska wobec spostrzeżeń Skarżącej ani nie podejmując jej inicjatywy dowodowej jak również prowadząc postępowanie bez przestrzegania zasad KPA w toku postępowania naruszył wyżej wymienione przepisy prawa";

- "poprzez niewywiązywanie się przez SKO z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przeprowadzenia analizy, a w szczególności przez: niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, a także nie odniesienie się do dokumentów przedstawionych przez Stronę, w tym niewyjaśnienie, dlaczego organ nie przeprowadził dowodu z tych dokumentów, względnie odmówił tym dokumentom mocy dowodowej – co doprowadziło do wydania stronniczej decyzji";

- art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej (OP) poprzez "nie zawarcie uzasadnienia faktycznego decyzji, które winno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności powyżej wymienionych brak w całości w decyzji".

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że przedmiotowy obiekt nie posiada dachu, a jedynie zabezpieczenie dachu. Wskazano, że operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego W. W. podaje, iż istnieje 0% pokrycia dachu (a ponadto 70% ścian konstrukcyjnych – zewnętrznych). Dodatkowo przedstawione przez Stronę zdjęcia pokazują brak części ściany konstrukcyjnej – otwór na całej długości szczytu budynku uniemożliwia obliczenie powierzchni budynku. W ocenie Strony organ nie próbował ustalić różnicy między zabezpieczeniem połaci dachu a dachem na obiekcie budowlanym. Zdaniem Strony organ "na siłę" dąży do naliczenia podatku, nie zważając na stan faktyczny i przepisy praw. Jak wskazano w skardze, organ bez poparcia technicznego rzeczoznawcy samodzielnie stwierdził, że zabezpieczenie połaci wykonane na budowie jest dachem, podczas gdy przeczy temu przedstawiony przez Stronę operat szacunkowy nieruchomości. Podkreślono, że rzeczoznawca w operacie szacunkowym napisał o doraźnej odbudowie części nadpalonego dachu, pisząc również, że do robót użyto starych zniszczonych drewnianych elementów konstrukcyjnych (co jest niezgodne ze sztuką budowlaną). W ocenie Skarżącego słowo "doraźne" oznacza "tymczasowe", a więc istniejące do momentu wykonania dachu.

2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

3. W piśmie procesowym z 8 sierpnia 2020 r. Skarżący sprostował skargę w zakresie podniesionych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Mianowicie, wskazał, że w miejsce przytoczonych w skardze przepisów KPA, winny wejść przepisy art. 2a, 21, 120, 121, 122, 123 § 1, 181, 187, 188 i 191 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 180 § 1, 210 § 1 pkt 5 i 6, § 4 i 5 oraz art. 127 w zw. z art. 140 OP, a ponadto wskazał, że przytoczone w skardze przepisy art. 3 pkt 1 lit. a oraz pkt 2, pkt 8 i pkt 10 Prawa budowlanego zostały naruszone przez to, że organ "pominął w wydanej decyzji podstawę oraz przez nie zastosowanie się do ww. ustawy i jej załączników". Następnie Skarżący rozwinął w piśmie swoją dotychczasową argumentację dotyczącą bezpodstawnego jego zdaniem opodatkowania przedmiotowego budynku podatkiem od nieruchomości, akcentując, że tymczasowe zadaszenie na budynku wykonane z trzech różnych materiałów nie stanowi nowego dachu. Skoro budowa w tym zakresie nie została zakończona, to zdaniem Skarżącego dach w znaczeniu funkcjonalnym nie istnieje. Skarżący stwierdził, że wykonane zabezpieczenie nie chroni budynku przed utratą ciepła ani przed opadami atmosferycznymi (na co wskazują widoczne zalania). Ponadto w piśmie tym przywołano tezy z orzeczeń sądów administracyjnych. Zaakcentowano również, że budynek nie jest wpisany do ewidencji gruntów i budynków, gdyż nadal trwa budowa i nie rozpoczęto użytkowania przed ostatecznym wykończeniem.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

2. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 2188 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

3. W ocenie Sądu poczynione przez organy podatkowe ustalenia oraz dokonana na ich podstawie ocena prawna jest prawidłowa. Nie dostrzegł Sąd w tym zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów procesowych.

4. W niniejszej sprawie sporna była kwestia opodatkowania obiektu posadowionego na działce gruntu numer [...], będącej w użytkowaniu wieczystym Skarżącego, a dokładnie kwestii, czy przedmiotowy obiekt jest budynkiem w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Skarżący twierdził, że nie powinien opłacać podatku od nieruchomości od przedmiotowego obiektu, gdyż nie spełnia on warunków uzasadniających jego uznanie za przedmiot opodatkowania z uwagi na brak dachu – wskazywał przy tym, że nie można uznać za dach istniejącego zabezpieczenia dachowego, mającego charakter tymczasowy. Ze stanowiskiem tym nie zgodziły się organy podatkowe, wywodząc, że stan dachu, jego uszkodzenie lub usunięcie w wyniku prowadzenia prac remontowych nie oznacza, że dany obiekt przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Skarżący nie zaskarżył przy tym decyzji w części dotyczącej opodatkowania gruntu.

5. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty i budynki oraz ich części. Przepisy te regulują zatem przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podatnikami podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., są właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (zastrzeżenie nie ma znaczenia w tej sprawie). W myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzenie za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundament i dach. Przepis ten dopracowuje zatem określony w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przedmiot opodatkowania.

Nie można też pominąć, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej u.p.g.k.), podstawę, m. in. wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

6. Sąd nie zgodził się z argumentacją Skarżącego, która odnosiła się do nie posiadania przez budynek docelowego pokrycia dachowego, co w ocenie Skarżącego oznaczało, iż nie stanowił on budynku w rozumieniu ustawy podatkowej, a więc miałby w ogóle nie podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości po myśli art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Skarżący akcentował doraźny, tymczasowy charakter odbudowanej części dachu obiektu (zawalonej w 2006 r.) oraz użycie do robót starych, drewnianych elementów konstrukcyjnych, powołując się w tym zakresie na opis wynikający z operatu szacunkowego i uznając, że taki sposób wykonania jest niezgodny ze sztuką budowlaną, a ponadto wskazując, że dach w jego ocenie nie chroni w zupełności przed opadami. Niesporne jest jednak to, że obiekt posiada zabezpieczenie dachowe, które w założeniu ma spełniać rolę ochrony przed warunkami atmosferycznymi. To, czy rzeczywiście zabezpieczenie to całkowicie i zgodnie z oczekiwaniami Strony wypełnia swoją funkcję, czy też nie, jest w ocenie Sądu kwestią mimo wszystko drugorzędną, podobnie jak to, czy wykonane ono zostało z właściwych materiałów budowlanych. W ocenie Sądu budynek posiada pokrycie dachowe, nawet jeśli w ocenie Skarżącego nie spełnia ono określonych norm budowlanych, czy w jego ocenie zostało wykonane niezgodnie ze sztuką budowlaną. Trzeba podkreślić, że, jak słusznie podnosiły organy podatkowe, stan dachu, jego uszkodzenie lub usunięcie w znacznej części nie oznacza, że dany obiekt miałby nie posiadać dachu, a przez to przestać być budynkiem w rozumieniu u.p.o.l. Sąd stoi na stanowisku, że nawet pozbawienie budynku dachu na czas wymiany bądź przebudowy uznać należy za prace związane z bieżącą eksploatacją budynku i utrzymaniem jego podstawowych funkcji. Zatem jedynie trwałość tego stanu ma znaczenie dla oceny, że budynek został pozbawiony dachu, a przez to utracił cechy budynku jako takiego. Takie stanowisko było wielokrotnie wyrażane z orzecznictwie sądów administracyjnych (tak np. wyroki NSA: z 28 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 762/16; z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 2381/16; z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2680/12; z 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 812/12; z 29 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 2944/14; z 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 715/11; wyrok WSA w Gliwicach z 10 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 758/10; wyrok WSA w Szczecinie z 25 stycznia 2018 r., I SA/Sz 784/17 - wszystkie orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

W niniejszej sprawie z całą pewnością nie można stwierdzić, że przedmiotowy obiekt został trwale pozbawiony dachu, a przez to utracił cechy budynku. Przeciwnie, obiekt ten nie tylko obecnie posiada pokrycie dachowe (jak już wcześniej wskazano, stan tego pokrycia nie jest okolicznością pozwalającą na uznanie, że dach miałby nie istnieć) ale również budowa prowadzona na podstawie stosownego pozwolenia na budowę ma w założeniu doprowadzić do uzyskania przez obiekt pokrycia dachowego, które zastąpi istniejące, tymczasowe rozwiązanie w tym zakresie.

Jeszcze raz trzeba podkreślić, że potrzeba wykonania tego docelowego pokrycia nie oznacza, że aktualnie obiekt miałby nie posiadać dachu tylko z tego powodu, że posiada zabezpieczenie o charakterze tymczasowym. Słusznie wskazują przy tym organy podatkowe (na podstawie zgromadzonej dokumentacji zdjęciowej), że połać dachowa położona jest na drewnianej konstrukcji (co przyznaje również Strona), a zatem zabezpieczenie to posiada oba elementy dachu jako takiego (więźbę oraz poszycie).

Wobec powyższego, nie sposób zdaniem Sądu uznać, że obiekt ten miałby nie posiadać dachu, a tym samym nie stanowić budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

7. W tej kwestii należy także podnieść - odnosząc się do stwierdzeń Skarżącego zawartych w skardze, że zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu - użyty w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków (tak np. wyrok NSA z dnia 22 września 2020 r., sygn.. akt II FSK 1504/18, CBOSA). Jednakże, na co również zwracał uwagę NSA, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych – niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku.

W tym kontekście trzeba zauważyć, że brak ujawnienia budynku w ewidencji – na który wskazuje Strona w skardze – nie może prowadzić do jego nieopodatkowania, jeśli budynek ten w rzeczywistości istnieje i zawiera wszystkie elementy określone w art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Innymi słowy, oparcie się na danych z ewidencji, nie zawierającej przedmiotowego budynku, wiązałoby się wprost z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Stąd też nie jest możliwe oparcie się w tej mierze na danych z ewidencji, jeśli przedmiotowy budynek w niej nie figuruje.

8. Sąd zgadza się również z organem odwoławczym w zakresie prawidłowości ustalenia powierzchni użytkowej budynku. Wobec braku danych w ewidencji gruntów i budynków, powierzchnia ta została zasadnie przyjęta na podstawie oświadczeń Strony zawartych w deklaracjach podatkowych za poprzednie lata. Istotnie, organ podatkowy, nie kwestionując oświadczenia Strony w tym zakresie, nie miał obowiązku dokonywania odrębnych ustaleń co do powierzchni użytkowej budynku. Niezależnie od tego, Sąd zgadza się również ze stwierdzeniem organu, że konstrukcja dachu opiera się na ścianach zewnętrznych (co wynika z dokumentacji zdjęciowej) a zatem budynek posiada ściany zewnętrzne i jest możliwe ustalenie jego powierzchni użytkowej.

9. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zakwalifikowanie nieruchomości jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej determinuje zastosowanie wyższej stawki podatkowej, określonej w stosunku do budynków lub ich części w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b przywołanej ustawy. Opodatkowanie nieruchomości posiadanych przez przedsiębiorcę wyższą stawką wynika z istoty podatku od nieruchomości jako podatku majątkowego, czyli związanego z posiadaniem majątku, jego przyrostem, sprzedażą lub nieodpłatnym przekazaniem praw majątkowych. Reasumując, wskazać należy, że głównym elementem decydującym o zastosowaniu owej wyższej stawki podatkowej jest fakt posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę.

Biorąc to pod uwagę, Sąd zauważa, że organy podatkowe opodatkowały przedmiotowy budynek według stawki jak dla budynków pozostałych, pomimo, że znajduje się on w posiadaniu przedsiębiorcy, jakim jest Skarżący. Sąd zgadza się zatem z organami podatkowymi, że w tym zakresie decyzja wydana została na korzyść Strony.

10. Nie dopatrzył się również Sąd naruszenia wskazywanych przez Skarżącego przepisów prawa procesowego. Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo zebrały materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy, a zebrane dowody zostały prawidłowo ocenione z punktu widzenia trafnie zastosowanych i poprawnie zinterpretowanych przepisów prawa materialnego, czego potwierdzeniem jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

11. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - nie dopatrując się uchybień organów podatkowych w zakresie prawa materialnego ani procesowego, oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.