Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 700/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 5, ust. 7
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 15zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 4 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia NSA Janusz Nowacki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 sierpnia 2022 r. nr BP.500.117.2022.1103.LD5.253557 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 4 sierpnia 2022 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14 ust. 1, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.) - dalej u.t.d., lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 6 kwietnia 2022 r. o nałożeniu na P.P.H.U. B. kary pieniężnej w wysokości 25.000 złotych.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Na podstawie upoważnienia nr [...] z 23 października 2021 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy P.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U. B. z siedzibą w T. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez stronę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Kontrolą objęto okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.

Do kontroli strona okazała licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydaną dnia 19 grudnia 2012 r., ważną na okres od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 17 czerwca 2052 r. Zgodnie z okazanymi dokumentami, w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorstwo zatrudniało lub najmowało 248 kierowców. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 12 stycznia 2022 r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 6 kwietnia 2022 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 25.000 zł w wyniku stwierdzenia naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i 8 u.t.d. w wymaganym terminie - za każdą zmianę.

Pismem z 13 kwietnia 2022 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji podnosząc, iż przedsiębiorca dokonał zgłoszenia zmiany danych w dniu 8 października 2021 r. Pełnomocnik tłumaczył, iż opóźnienie w sprzedaży pojazdów było spowodowane opóźnieniem dostaw zamówionych samochodów ciężarowych spowodowanym pandemią COVID-19. W tych warunkach, z uwagi na liczne zobowiązania, ilość zatrudnianych pracowników, wysokie miesięczne zobowiązania wobec podmiotów państwowych i prywatnych, wiążące kontrakty oraz termin oczekiwania na wypis z licencji, przedsiębiorca wstrzymał się ze zgłoszeniem zmiany w zakresie posiadanego taboru. W ocenie skarżącego wstrzymanie łańcucha dostaw i opóźnienia w produkcji wywołane pandemią, były czynnikiem, którego nie był w stanie przewidzieć, dlatego wniósł o zastosowanie wobec niego art. 92c u.t.d. i umorzenie postępowania w sprawie. Pełnomocnik zarzucił nadto organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej k.p.a. wskazując, iż organ I instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie odniósł się do niego w sposób prawidłowy.

Przywołaną na wstępie decyzją z 4 sierpnia 2022 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. A nadto, że treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. Z załącznikiem nr 3 do u.t.d., określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów tego załącznika, w związku z czym wynikająca z art. 189d k.p.a. reguła nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazał nadto, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym (art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.), zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a., daje tu pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Odnosząc się do ujawnionych w czasie kontroli naruszeń organ odwoławczy podniósł, iż w toku czynności organ kontrolny uzyskał od Głównego Inspektora Transportu Drogowego informację dotyczącą posiadanego przez kontrolowanego przedsiębiorcę uprawnienia do wykonywania przewozów drogowych oraz zgłoszonych pojazdów, tj. licencji wspólnotowej nr [...]. Na podstawie udzielonych informacji ustalono, iż do posiadanego uprawnienia przedsiębiorca zgłosił 152 pojazdy. Kontrolowany przedsiębiorca okazał wykaz pojazdów, którymi wykonywał przewozy drogowe oraz faktury sprzedaży pojazdów oraz dokumenty poświadczające fakt wynajęcia, bądź ukończenia wypożyczenia pojazdów. Na podstawie informacji udzielonej przez GITD 9 grudnia 2021 r. ustalono, iż przedsiębiorca zgłosił fakt sprzedaży bądź utraty dyspozycji prawnej następujących pojazdów w dniu 8 października 2021 r., a zatem z uchybieniem wymaganego ustawą terminu, tj. nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania:

1. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 24 czerwca 2021 r.

2. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 24 czerwca 2021 r.

3. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 24 czerwca 2021 r.

4. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 18 maja 2021 r.

5. o nr rej. [...]- zdany w dniu 6 września 2021 r.

6. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 18 maja 2021 r.

7. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 5 lipca 2021 r.

8. om rej. [...] - zdany w dniu 1 września 2021 r.

9. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 19 lipca 2021 r.

10. om rej. [...] - zdany w dniu 1 września 2021 r.

11. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 2 września 2021 r.

12. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 24 czerwca 2021 r.

13. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 5 lipca 2021 r.

14. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 7 lipca 2021 r.

15. om rej. [...] - zdany w dniu 1 września 2021 r.

16. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 5 lipca 2021 r.

17. o nr rej. [...] - zdany w dniu 6 września 2021 r.

18. om rej. [...] - sprzedaż w dniu 19 lipca 2021 r.

19. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 2 września 2021 r.

20. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 21 czerwca 2021 r.

21. o m rej. [...] - sprzedaż w dniu 18 maja 2021 r.

22. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 2 września 2021 r.

23. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 7 lipca 2021 r.

24. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 24 czerwca 2021 r.

25. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 18 czerwca 2021 r.

26. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 2 września 2021 r.

Nadto organ II instancji dodał, iż w wykazie pojazdów przesłanym przez GITD w dniu 1 października 2021 r. figurowały jeszcze inne pojazdy (o nr rej. [...] - testy marzec 2020 r.; o nr rej. [...] - testy październik 2020 r.; o nr rej. [...] - sprzedaż październik 2020 r.; o nr rej. [...] - sprzedaż luty 2021 r.; o nr rej. [...] - sprzedaż październik 2020 r.; o nr rej. [...] - testy grudzień 2020 r. oraz o nr rej. [...] - testy grudzień 2020 r. Pojazdy figurowały w wykazie pomimo zmian w taborze przedsiębiorstwa, co oznacza, iż przedsiębiorca nie dochował obowiązku zgłoszenia organowi licencyjnemu zmiany danych w wymaganym ustawą terminie 28 dni. W tych warunkach organ odwoławczy uznał, iż kara pieniężna dla przedsiębiorcy powinna wynieść 26.400 zł (33 x 800 zł).

Organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji stwierdził, iż przedsiębiorca zgłosił po tym terminie także fakt sprzedaży bądź utraty dyspozycji prawnej pojazdów o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 23 września 2021 r. oraz o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 23 września 2021 r., co nie było zgodne ze stanem faktycznym sprawy i uchylił karę pieniężną w łącznej wysokości 1.600 zł za te przypadki. Jednak mimo, że zasadne według organu odwoławczego było uchylenie kary pieniężnej w wysokości 28.000,00 złotych oraz nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 26.400,00 złotych (za stwierdzone naruszenia określone w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), to jednak z uwagi na treść art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d., kara pozostaje ograniczona do kary pieniężnej w wysokości 25.000 złotych.

W dalszej kolejności organ II instancji podniósł, iż strona w toku postępowania nie wskazała żadnych okoliczności nadzwyczajnych lub nieprzewidzianych, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d.

Wskazał, iż okoliczność występowania pandemii COVID-19 nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność przedsiębiorcy za powstałe przypadki naruszenia lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., bowiem przedsiębiorca mógł zgłosić zmiany danych poprzez złożenie wniosku bezpośrednio w siedzibie organu licencyjnego, drogą pocztową, jak również za pomocą poczty elektronicznej. Nadto podnoszone przez stronę przyczyny powstania naruszeń, tj. konieczność zabezpieczenia ciągłości w wykonywaniu zakontraktowanych przewozów drogowych posiadaną flotą pojazdów potwierdza, iż naruszenie przepisów prawa przez kontrolowanego przedsiębiorcę wynikało z automatycznego aktu jego woli. Organ odwoławczy podkreślił, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Strona nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 i ust. 5 u.t.d. w zw. z art. 7, art.8, art. 9 i art. 11 k.p.a. przez utrzymanie zaskarżonej decyzji w całości w mocy pomimo stwierdzenia w wyniku postępowania odwoławczego uchybień organu I instancji, polegających na nałożeniu kary za naruszenia, które nie miały miejsca;

2. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz art. 92 a ust. 5 u.t.d. oraz w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w wyniku pominięcia, że decyzja ŁWITD zawierała jedno, niepodzielne rozstrzygnięcie o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 28.000 zł za wszystkie stwierdzone w toku postępowania naruszenia, a zatem rozstrzygała jedną sprawę administracyjną w ujęciu materialnym, gdyż kara pieniężna nałożona w oparciu o przepisy u.t.d. zawsze podlega zsumowaniu kar za poszczególne uchybienia, a dopiero następnie zostaje ograniczona do kwot wskazanych w art. 92a ust. 3 lub ust. 5 u.t.d., sposób obliczenia kary ustawodawca wskazuje w ustawie, zaś w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczych uchybień jest on zobowiązany wydać decyzję reformatoryjną w oparciu o art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. bowiem kontrola odwoławcza obejmuje całość sprawy administracyjnej i całość orzeczenia o karze, z powodu ustawowego ograniczenia wysokości kary wszystkie naruszenia

i jednostkowe kary muszą być rozpatrywane jednocześnie, gdyż są przedmiotem jednej sprawy administracyjnej o ukaranie za wszystkie naruszenia stwierdzone w czasie jednej kontroli w związku z koncepcją niepodzielności decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie ustawy o transporcie drogowym;

3. przepisów prawa materialnego, tj. art. 92 a ust. 7 u.t.d. przez pominiecie zasady, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia przepisów transportu drogowego ma charakter decyzji związanej bowiem przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozów drogowego organ administracyjny zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy, kary nakładane są w sposób sztywny, co powoduje, że kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku, zaś nałożenie kary przez organ odwoławczy w sposób wadliwy przez ustalenie jej wysokości w uzasadnieniu zamiast w sentencji decyzji przesądza o konieczności uchylenia decyzji administracyjnych obu instancji wobec braku podstaw normatywnych do wydania wyroku reformatoryjnego w przedmiotowej sprawie przez sąd administracyjny.

Z powyższych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 4 sierpnia 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 6 kwietnia 2022 r., którą nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną za niezgłoszenie w wymaganej formie i terminie odpowiedniemu organowi zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie.

Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art. 92a ust. 5 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym;

6) 100.000 złotych - dla przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).

Jednocześnie art. 14 ust. 1 u.t.d. określa, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił:

1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8

- nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Natomiast na podstawie lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę, sankcjonowane jest karą pieniężną w 800 złotych.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy sąd stwierdza, że

z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego wynika, iż 8 października 2021 r., z uchybieniem wymaganego ustawą terminu, strona skarżąca zgłosiła fakt sprzedaży bądź utraty dyspozycji prawnej 33 pojazdów:

1. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 24 czerwca 2021 r.

2. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 24 czerwca 2021 r.

3. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 24 czerwca 2021 r.

4. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 18 maja 2021 r.

5. o nr rej. [...]- zdany w dniu 6 września 2021 r.

6. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 18 maja 2021 r.

7. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 5 lipca 2021 r.

8. om rej. [...] - zdany w dniu 1 września 2021 r.

9. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 19 lipca 2021 r.

10. om rej. [...] - zdany w dniu 1 września 2021 r.

11. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 2 września 2021 r.

12. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 24 czerwca 2021 r.

13. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 5 lipca 2021 r.

14. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 7 lipca 2021 r.

15. om rej. [...] - zdany w dniu 1 września 2021 r.

16. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 5 lipca 2021 r.

17. o nr rej. [...] - zdany w dniu 6 września 2021 r.

18. om rej. [...] - sprzedaż w dniu 19 lipca 2021 r.

19. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 2 września 2021 r.

20. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 21 czerwca 2021 r.

21. o m rej. [...] - sprzedaż w dniu 18 maja 2021 r.

22. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 2 września 2021 r.

23. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 7 lipca 2021 r.

24. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 24 czerwca 2021 r.

25. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 18 czerwca 2021 r.

26. o nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 2 września 2021 r.

27. o nr rej. [...] - testy 03.2020 r.

28. o nr rej. [...] - testy 10.2020 r.

29. o nr rej. [...] - sprzedaż 10.2020 r.

30. o nr rej. [...] - sprzedaż 2.2021 r.

31. o nr rej. [...] - sprzedaż 10.2020 r.

32. o nr rej. [...] - testy 12.2020 r.

33. o nr rej. [...] - testy 12.2020 r.

Jak już wyżej wskazano, zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Bezspornie strona skarżąca tego wymogu nie dopełniła, wobec czego prawidłowo przypisano jej delikt administracyjny l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Wskazać należy, że organ odwoławczy uchylił, nałożoną przez organ I instancji karę pieniężną w łącznej wysokości 1.600 złotych uznając, iż termin na zgłoszenie faktu sprzedaży 2 pojazdów uwzględnionych w wykazie pojazdów przesłanych do GITD (nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 23 września 2021 r., nr rej. [...] - sprzedaż w dniu 23 września 2021 r), nie upłynął.

Łączna kara za stwierdzone naruszenia wyniosła zatem 26.400 złotych (33 x 800 zł), jednakże z uwagi na treść art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d., została ograniczona do kary pieniężnej w wysokości 25.000 złotych.

Mając powyższe na uwadze, sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego i procesowego, sprowadzające się w zasadzie do tezy, że rozstrzygniecie organu odwoławczego nie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji bowiem niezgodnie z prawem została na stronę skarżącą nałożona kara w wysokości 28.000 złotych, podczas gdy powinna być nałożona kara w wysokości 26.400 złotych, a jednak GITD utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Zdaniem sądu uwzględnienie w powyższym kontekście zarzutów strony skarżącej nie mogłoby spowodować uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla taki akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie sądu stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego nie miało takiego waloru, aby uznać, że jego zaistnienie wpłynęło na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Trzeba wskazać, że kara pieniężna orzeczona w niniejszej sprawie przez organ I instancji wyniosła 28.000 złotych, lecz stosownie do art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d. została zredukowana do kwoty 25.000 złotych. Rzecz w tym, iż pomimo, że kwota kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji jest błędna, ponieważ uwzględnia 2 przypadki naruszenia, których strona skarżąca się nie dopuściła, w sytuacji odjęcia nieprawidłowo naliczonych kar (łącznie w kwocie 1.600 złotych), ostateczna kwota orzeczonej przez organ II instancji kary pieniężnej wyniosła 26.400 złotych i również, stosownie do art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d., została zredukowana do kwoty 25.000 złotych. W tej sytuacji, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt związania organu oceną prawną wyrażoną przez sąd w wydanym orzeczeniu, organ musiałby de facto, ze względu na treści art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d., orzec dokładnie w ten sam sposób, co w zaskarżonej decyzji, tj. wymierzyć karę pieniężną w wysokości 25.000 złotych. Kłóci się to z elementarnymi zasadami logiki i ekonomiki procesowej, a co za tym idzie nie pozwala na przyjęcie, że stwierdzone naruszenia prawa materialnego mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a tylko wówczas uzasadniałoby to wyeliminowanie spornych rozstrzygnięć z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z 22 marca 2019 r. sygn. akt II GSK 3896/16, LEX Nr 2673833).

W ocenie sądu, wbrew również twierdzeniom postawionym w skardze, organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić trzeba, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie strona skarżąca, negując twierdzenia organów, dowodów takich nie przedstawiła. Nieuzasadnione są zatem zarzuty postawione w skardze dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że strona skarżąca dopuściła się naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego, za które organy administracji wymierzyły karę pieniężną w łącznej wysokości 25.000 złotych. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy o transporcie drogowym i załącznika do tej ustawy.

Zważywszy zatem na to, że sąd nie dopatrzył się wskazanych przez stronę skarżącą zarzutów naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zakwestionowanych decyzji, jak również innych tego rodzaju naruszeń nie stwierdził z urzędu, działając na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu zgodnie z art. 151 p.p.s.a.

Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniu COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842).

k.ż.