Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 406/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  75 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.) Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania odsetek z tytułu nieterminowo wypłaconych należności finansowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego (zwany dalej Szefem "WSzW") w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] którą odmówiono S. B. przyznania odsetek ustawowych od uposażeń za okres od [...] lutego 2003 r. w związku z przedawnieniem części roszczeń oraz przyznano odsetki za okres od [...] marca 2005 r. według dołączonego zestawienia. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została wydania w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] Dowódca [...] Okręgu Wojskowego (zwany dalej ,,Dowódcą POW") wypowiedział S. B. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło w dniu [...] stycznia 2003 r., tj. w skróconym na wniosek skarżącego terminie wypowiedzenia (k. 2 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] Dowódca Wojsk Lądowych stwierdził nieważność decyzji Dowódcy POW z dnia [...] listopada 2002 r. W konsekwencji skarżący powrócił do pełnienia służby w poprzednim miejscu, tj. w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w L. W związku z przybyciem w dniu [...] listopada 2006 r. skarżącego do tej jednostki Komendant WKU w L. rozkazem dziennym z dnia [...] listopada Nr [...] polecił zaliczyć skarżącego do stanu ewidencyjnego oraz przyjąć go na wszelkiego rodzaju zaopatrzenie z dniem przybycia.

Jednocześnie stwierdził, iż skarżącego od dnia [...] lutego 2003 r. przysługują należności z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, w tym uposażenie. Rozkaz ten anulowano dnia [...] grudnia 2006 r. ustalając składniki wynagrodzenia na dzień [...] listopada 2006 r.

Rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] Dowódca POW zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska w WKU w L. i z dniem [...] lutego 2007 r. wyznaczył go na stanowisko służbowe w WKU W. (k. 10 akt administracyjnych). W konsekwencji skarżący z dniem [...] stycznia 2007 r. został skreślony ze stanu ewidencyjnego oraz wszelkiego rodzaju zaopatrzenia w WKU w L. (rozkaz dzienny nr [...] Komendanta WKU w L. – k. 13 akt administracyjnych). Rozkazem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego zwolnił skarżącego, zajmującego stanowisko [...] w WKU W. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy, po upływie skróconego okresu wypowiedzenia, tj. z dniem [...] kwietnia 2007 r.

Pismem z dnia [...] marca 2008 r. skarżący wniósł do Komendanta WKU w L. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania i wypłaty odsetek ustawowych od nieterminowo wypłaconych należności finansowych za okres od [...] stycznia 2003 r. do [...] listopada 2006 r. Wniosek ten został przesłany Szefowi WSzW w B.

Szef WSzW w B. decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] odmówił skarżącemu wypłacenie odsetek ustawowych od uposażeń za okres od [...] lutego 2003 do [...] listopada 2006 r. W wyniku odwołania decyzją z dnia [...] października 2008 r. Dowódca POW utrzymał w mocy decyzję Szefa WSzw w B. z dnia [...] maja 2008 r.

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. sygn. akt II SA/Bd 52/09 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. z dnia [...] maja 2008 r. Przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji obu instytucji było dopuszczenie się naruszenia przez Szefa WSzW w B. jego właściwości, nie był on bowiem organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie należnych skarżącemu odsetek. W konsekwencji poprzez brak dostrzeżenia tej wadliwości i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji rażącego naruszenia przepisów dopuścił się równie Dowódca POW.

Postanowienie Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego działając w celu wykonania prawomocnego Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2009 r. (Sygn. akt II SA/BD/52/09) przekazał wniosek S. B. o wypłacenie odsetek ustawowych od nieterminowo wypłaconych należności finansowych za okres od dnia [...] lutego 2003 r. do dnia [...] listopada 2006 r. do rozpoznania według właściwości Komendantowi Wojskowej Komendy Uzupełnień W.

Postanowieniem Nr [...] dnia [...] erpnia 2009 r. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych po rozpatrzeniu zażalenia S. B. na Postanowienie Nr [...] Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] lipca 2009 r. o przekazaniu wniosku według właściwości postanowił utrzymać w mocy zaskarżone Postanowienie.

W dniu [...] września 2009 r. do Wojskowego Komendanta Uzupełnień W. wpłynął ponownie wniosek S. B. o wydanie decyzji w przedmiocie przyznania i wypłaty odsetek ustawowych od nieterminowo wypłaconych należności finansowych za okres od dnia [...] stycznia 2003 r. do dnia [...] listopada 2006 r.

Wojskowy Komendant Uzupełnień W. decyzją z dnia [...] października 2009 r. przyznał skarżącemu odsetki za okres od [...] marca 2005 r. według dołączonego zestawienia natomiast odmówił przyznania odsetek za okres od [...] lutego 2003 r. w związku z przedawnieniem. Od powyższej decyzji S. B. złożył odwołanie.

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. rozpoznając odwołanie wskazał, iż zgodnie z art. 75 ust. 3 cyt. wyżej ustawy w razie zwłoki w wypłacie uposażenia żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie stało się wymagalne. Data wymagalności jest więc istotna dla ustalenia czy nastąpiło opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego.

Zgodnie z art. 81 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych odsetki są wypłacane miesięcznie z góry, w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługują. Natomiast w świetle art. 75 ust. 3 tejże ustawy w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73 żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenia lub inna należność stały się wymagalne.

Organ wskazał powołując się na Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 22 kwietnia 2009 r. Sygn. akt II SA/Bd 53/09, iż od dnia zwolnienia ze służby przysługiwały S. B. wszelkie należności wynikające z pełnienia służby wojskowej, tym samym uposażenie Skarżącego wraz z dodatkami do niego były wymagalne już w dniu zwolnienia ze służby.

Świadczenia związane ze zwolnieniem i przywróceniem do zawodowej służby wojskowej zostały wypłacone w dniu [...] kwietnia 2007 r., z tymże dniem okres odsetkowy został zamknięty. Po raz pierwszy zgłoszenie roszczenia o wypłacenie odsetek od uposażenia miało miejsce w dniu [...] marca 2008 roku. W związku z tym 3 letni okres poprzedzający tę datę jest okresem, w którym roszczenia nie uległy przedawnieniu.

Za nietrafny uznał organ argument Skarżącego jakoby bieg terminu przedawnienia uległ przerwaniu, na skutek rzekomego uznania niewłaściwego odsetek w piśmie WSzW w B. z [...] lutego 2007 r. Uznanie niewłaściwe jest oświadczeniem wiedzy, które musi wyrażać wewnętrzne przeświadczenie dłużnika o tym, że roszczenie istnieje. W piśmie WSzW w B. organ wylicza jedynie sumę należności finansowych obejmującą należność główną, nie naliczając odsetek. Tym samym pismo to nie może wyrażać wiedzy organu o powinności zapłacenia świadczenia ubocznego, wprost przeciwnie organ wskazuje, że o takiej powinności nic nie wie. Stanowisko to potwierdza wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] grudnia 2003 r. sygn. [...] .

W Skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. B. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 9 ust. 3a ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tekst jednolity Dz.U.02.76.693 z późn. zm.) w zw. z § 12 ust. 1, § 17 i § 18 rozporządzenia MON z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz.U.2000.62.729) poprzez ich niezastosowanie w sprawie, podczas gdy wskazują one tryb wypłacenia skarżącemu odsetek od uposażeń z okresu od 1 lutego 2003 r. do 12 marca 2005 r. i na ich podstawie należałoby oceniać kwestię przedawnienia świadczeń należnych skarżącemu,

2) art. 75 ust. 1 i 3 ustawy pragmatycznej poprzez niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy nie ma on zastosowania do świadczeń należnych skarżącemu,

3) art. 9 ust. 2 ustawy o uposażeniu poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy w sprawie dotyczącej wypłaty skarżącemu świadczeń z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej w okresie od [...] lutego 2003 r. do [...] marca 2005 r. mamy do czynienia z wyjątkowymi okolicznościami, co uzasadniało jego zastosowanie, ewentualnie, w razie uznania, że w kwestii przedawnienia roszczeń w niniejszej sprawie zastosowanie mają obecnie obowiązujące przepisy ustawy pragmatycznej:

4) art. 75 ust. 1 ustawy pragmatycznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że doszło do przedawnienia części roszczenia skarżącego, tj. w zakresie żądania odsetek ustawowych za okres od [...] lutego 2003 r. do [...] marca 2005 r.

5) art. 75 ust. 2 ustawy pragmatycznej poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy należałoby uznać, że przerwano bieg przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania.

Badając pod powyższym kątem zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa i dlatego uznał skargę za niezasadną.

Przedmiotowa sprawa została poprzedzona toczącym się już wcześniej postępowaniem o wypłatę odsetek od sum uposażeń strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009 r. w sprawie II SA/Bd 52/09 zakwestionował stanowisko organów w przedmiocie odmowy wypłaty dochodzonych przez stronę odsetek i wyraził pogląd zgodny z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych, że należy odróżnić skutki uchylenia decyzji o zwolnieniu ze służby od skutków unieważnienia decyzji w tym przedmiocie. Stwierdzając nieważność decyzji o zwolnieniu ze służby, organ wskazuje na ciężką wadliwość decyzji obarczającą ją z mocy prawa od dnia wydania, to jest ze skutkiem "ex tunc". Stwierdzenie to (o charakterze deklaratoryjnym) ma moc wsteczną – eliminuje skutki prawne wadliwej decyzji, tak jakby w ogóle nie została podjęta, co oznacza, że wypowiedzenie nie było skuteczne, a więc skarżący skutecznie nie został zwolniony, co jest równoznaczne z pełnieniem przez niego po dniu [...] stycznia 2003 r. przez cały czas służby. We wskazanej ocenie Sądu, uposażenie skarżącego oraz dodatki do niego były zatem wymagalne już w lutym 2003 r., łącznie z odsetkami jako świadczeniami akcesoryjnymi (ubocznymi). Takie samo zresztą stanowisko w zakresie wskazanego momentu wymagalności świadczenia zostało już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: - WSA w Bydgoszczy z 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 276/09, - WSA w Bydgoszczy z 13 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 240/ 09, - WSA w Bydgoszczy z 5 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 200/09, - WSA w Poznaniu z 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt SA/Po 154/09).

W konsekwencji powyższego ponownie rozpoznając sprawę należało uwzględnić fakt, że właściwa interpretacja przepisu art. 75 ust. 3 ustawy pragmatycznej wymaga uznania, że zarówno świadczenie główne, jak i odsetki od tego świadczenia rozpoczęły swój bieg od lutego 2003 r., od kiedy zaprzestano wypłaty uposażenia. Fakt ten jednak może spowodować (do czego doszło w niniejszej sprawie) poważne i niekorzystne konsekwencje dla strony, która w stosownym czasie nie wystąpiła z roszczeniem o należność główną, jaki i odsetki, albowiem przepis art. 75 ust. 1 w/w ustawy stanowi, że roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i dodatków, ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Trzyletni okres przedawnienia należy rzecz jasna odnieść tak do zaległego uposażenia głównego, jak również do odsetek. Okoliczność ta nie była zresztą sporna, lecz należy zaznaczyć, że wynika ona z akcesoryjnego charakteru odsetek i jest zgodna z wykładnią systemową (por. wyrok Sądu Najwyższego z 2 lipca 2008 r., sygn. II PK 10/08, Lex 442828). Trudno byłoby w ogóle zakładać, że przedawnienie roszczenia o odsetki mogłoby przekraczać trzy lata i mogłoby przedawnić się po przedawnieniu roszczenia o uposażenie (por. uchwałę 7 sędziów Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2005 r., sygn. akt III CZP 42/04, w której stwierdzono, że: "Szeroko także jest przyjęta współcześnie w poszczególnych systemach prawnych oraz w obrocie międzynarodowym, wywodzona z akcesoryjności reguła, że wraz z przedawnieniem się roszczenia głównego przedawniają się roszczenia o świadczenia uboczne, choćby nawet nie upłynął jeszcze termin ich przedawnienia. Regułę tę należy uznać za obowiązującą również w prawie polskim, mimo nie wyrażenia jej wprost w kodeksie cywilnym"). W związku z powyższym skarżący mógłby skutecznie domagać się zapłaty odsetek za cały sporny okres zwłoki w wypłacie uposażenia, w sytuacji gdyby – po pierwsze należność główna nie uległa przedawnieniu, - po wtóre, wystąpił o odsetki we właściwym czasie, a więc przed upływem 3 lat od powstania zwłoki, tj. w lutym 2006 r. Tymczasem w przedmiotowej sprawie należność główna przedawniła się wraz z roszczeniem o odsetki za okres od [...] lutego 2003 r. do [...] kwietnia 2004 r. a ponadto strona z roszczeniem o odsetki wystąpiła dopiero [...] marca 2008 r. co skutkowało przedawnieniem się roszczenia o odsetki za następujący okres od [...] kwietnia 2004 r. do [...] marca 2005 r. Słusznie więc organ orzekł o przyznanie odsetek począwszy od [...] marca 2005 r. a nie jak tego domagał się skarżący od lutego 2003 r. Kwestionowanie stanowiska organów w tym zakresie przez stronę nie jest zasadne.

Nie można się zgodzić z twierdzeniem strony, że fakt uiszczenia przez organ przedawnionej należności głównej przerwał bieg przedawnienia roszczenia o odsetki. Jak już to zaznaczono, w dniu [...] kwietnia 2007 r. kiedy wypłacono stronie całą należność główną tylko część była przedawniona a mianowicie za okres od [...] lutego 2003 r. do [...] kwietnia 2004 r. W związku z powyższym przedawniło się roszczenie o odsetki za ten okres. Dopóki bowiem organ nie wypłacił stronie należności głównej odsetki jako świadczenie akcesoryjne dzieliło los świadczenia głównego i nie miało samodzielnego bytu prawnego (por. w/w uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 r.).

W wyroku z 2 czerwca 2005 r., sygn. I ACa 1867/04, Sąd Apelacyjny w Poznaniu stwierdził, że: "odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia głównego są tak dalece powiązane z tym świadczeniem, że uzasadnione pozostaje twierdzenie o ich akcesoryjności wobec tego świadczenia. W konsekwencji przymiot ten wymusza konieczność przyjęcia, że wraz z przedawnieniem roszczenia głównego przedawniają się roszczenia o świadczenia uboczne, choćby nie upłynął jeszcze termin ich przedawnienia".

Zniweczenie skutku przedawnienia za powyższy okres nie może wiązać się ze spełnieniem przez organ przedawnionego świadczenia głównego, albowiem organ nie zrzekł się zarzutu przedawnienia (ani odsetek, ani roszczenia głównego). Sama zaś wypłata świadczenia głównego stanowi fakt obojętny dla przedawnienia odsetek, albowiem nie jest tożsama ze zrzeczeniem się przez dłużnika z zarzutu przedawnienia, albowiem zrzeczenie to musi być wyraźnie i nie może o nim świadczyć sam fakt uiszczenia należności (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 30 września 2005 r., sygn. I ACa 693/05, Lex 164623). Zrzeczenie się zarzutu przedawnienia jest czynnością prawną a nie faktyczną. Należy przytoczyć również tutaj wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 4 grudnia 2003 r., sygn. I ACA 679/03, Lex 193732 w którym stwierdził: "Bieg przedawnienia przerywa się przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. Jedną z form uznania jest tzw. uznanie niewłaściwe określone ogólnie jako przyznanie istnienia długu wobec wierzyciela. Musi być ono zindywidualizowane i wywołuje skutek z art. 123 § 1 k.c. tylko w jego granicach. Zapłata zaś należności głównej nie stanowi jednocześnie, gdy nie towarzyszy jej żadne dodatkowe oświadczenie, np. przyznające istnienie opóźnienia, podstawy do traktowania jej jako uznania niewłaściwego co do odsetek przerywającego bieg przedawnienia roszczenia odsetkowego".

W konsekwencji powyższych rozważań jasnym jest, że roszczenie o odsetki za okres od [...] lutego 2003 r. do [...] kwietnia 2004 r., uległo przedawnieniu wraz z przedawnieniem należności głównej. W zakresie natomiast przedawnienia roszczenia o odsetki za następujący okres od [...] kwietnia 2004 do [...] marca 2005 r., to wynika on już z przedawnienia samego roszczenia odsetkowego, w związku z okolicznością, iż strona wystąpiła z roszczeniem o odsetki dopiero w dniu [...] marca 2008 r.

Należy tu wyjaśnić, że po spełnieniu należności głównej przez organ w dniu [...] kwietnia 2007r., zobowiązanie główne wygasło i straciło tym samym swój byt, przez co odsetki stały się świadczeniem niezależnym – nie mogły bowiem przynależeć do nieistniejącego już bytu prawnego. Skutkiem tego ich trzyletni termin przedawnienia stał się niezależny od terminu przedawnienia roszczenia głównego. Powyższa okoliczność wynika z ugruntowanego już orzecznictwa (por.: - uchwałę 7 Sędziów Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2005 r., sygn. III CZP 42/04, Lex 141130, w której stwierdzono: " Na czoło wysuwa się nie upływ terminu przedawnienia roszczenia głównego, lecz następujące przed upływem tego terminu zdarzenie powodujące wygaśnięcie roszczenia głównego, np. uczynienie zadość temu roszczeniu (wykonanie świadczenia głównego). Wspomniane zdarzenie potwierdza, że roszczenie główne istniało i tym samym daje podstawę do uznania, iż pozostałe w mocy roszczenia uboczne uległy z chwilą tego zdarzenia niejako przekształceniu w roszczenia główne. W związku z tym przedawnienie ich powinno być odtąd rozpatrywane samodzielnie"; - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., sygn. V CK 655/04, Lex 152449, w którym zajęto identyczne stanowisko; - wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 30 września 2005r., sygn. I ACa 693/05, Lex 164623, w którym podobnie stwierdzono: "z chwilą zapłaty należności głównej, odsetki uzyskują byt niezależny i jako świadczenie o charakterze okresowym przedawniają się z upływem 3 lat od powstania – bez względu na to, czy upłynął już termin przedawnienia roszczenia głównego").

Z powyższego wynika, że przyznanie odsetek począwszy od [...] marca 2005 r. było prawidłowe. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż nie są one zasadne.

Ponadto za nietrafiony należy uznać argument skarżącego, jakoby bieg terminu przedawnienia uległ przerwaniu, na skutek rzekomego uznania niewłaściwego odsetek, w piśmie WSzW w B. z [...] lutego 2007 r. Jak słusznie wskazał skarżący uznanie niewłaściwe jest oświadczeniem wiedzy, które musi wyrażać wewnętrzne przeświadczenie dłużnika o tym, że roszczenie istnieje. W piśmie WSzW w B. organ wylicza jedynie sumę należności finansowych obejmującą należność główną, nie naliczając odsetek. Tym samym pismo to nie może wyrażać wiedzy organu o powinności zapłacenia świadczenia ubocznego – wprost przeciwnie organ wskazuje, że o takiej powinności nic ni wie. Tym bardziej, iż we wniosku z dnia [...] marca 2007 r. skarżący informował organ, iż nie będzie wnosił żadnych roszczeń w zakresie należnych mu odsetek. S. B. w skardze powoływał się również na uwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także na to, że skutków błędu popełnionego przez organ administracji nie wolno przerzucać na stronę postępowania.

Należy zgodzić się z organem, iż popełnione przez organy uchybienia zostały naprawione a skutkiem tego była wypłata a dniu [...] kwietnia 2007 r. zaległych należności finansowych. Natomiast uwzględnienie słusznego interesu obywatela i interesu społecznego może odbywać się na podstawie obowiązującego prawa do którego organy administracji są zobowiązane.

Reasumując dotychczasowe wywody, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co czyni, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).