Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 572/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 572/19

Uzasadnienie

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] na podstawie art. 138 § I pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 - zwanej dalej k.p.a.), art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 - zwanej dalej p.r.d.), art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 5 lipca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm. - zwanej dalej u.d.p.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] nakładającą na C. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., zwaną dalej "stroną", "spółką", "skarżącą", karę pieniężną w wysokości 15.000 (piętnaście tysięcy) złotych.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 4 czerwca 2018 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował Pan B. C., który wykonywał krajowy przejazd drogowy na trasie z miejscowości Z. do miejscowości G. z ładunkiem owoców w kartonach (ładunek podzielny) w imieniu C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organ I instancji stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżąca zarzuciła jej naruszenie art. 7, 77 § 1, 78 § I i 2 i 80 kpa. przez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło organ I instancji do poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, jak i oparcie się na wynikach pomiarów dokonanych za pomocą wag niezgodnie z wytycznymi producenta. Strona wskazała, że pojazd został częściowo rozładowany w magazynie logistycznym, co doprowadziło do przemieszczenia środka ciężkości z centrum naczepy na jej przód, a zatem to że w danym momencie wykazano przekroczenie nacisku na oś pojazdu, co nie oznacza, że był to stan długotrwały. Poza tym strona podniosła, że nie zostałaby nałożona kara pieniężna w wysokości 15000 złotych, gdyby dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosił zgodnie z Dyrektywą 96/53/WE do 11,5 t, W związku z nieprawidłowym wdrożeniem ww. Dyrektywy, Komisja Europejska skierowała do TSUE sprawę przeciwko Polce. Mając na uwadze argumentację zawartą w treści odwołania strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie wskazał na brzmienie przepisów art. 189a § 2 oraz art. 140aa ust. 1 i art. 140ab ustawy p.r.d. Organ wyjaśnił, że w oparciu o wskazane przepisy nie ma możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d kpa w, związku z art. 189a § 2 pkt 1 kpa. nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Uznał również, że w rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz f kpa. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 140aa ust. 1 p.r.d mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 140aa ust 4 p.r.d. W ocenie organu w sprawie niniejszej ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 kpa, która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa w tym zakresie nie stosuje się.

Przechodząc do analizy przepisów prawa materialnego organ wskazał na definicję pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 ust. 35a p.r.d. Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony po spełnianiu przez stronę określonych warunków, w tym w postaci uzyskania odpowiedniego zezwolenia, o czym mowa w art. 64 ust. 1 p.r.d.

Organ ustalił, że droga krajowa nr [...] na odcinkach T. /DROGA [...]/ - M. – K. – J. /DROGA [...]/, M. /DROGA [...]/ - M. – W. /DROGA [...]/, W. /DROGA [...]/ - G. /DROGA [...] - UL. P./, G. /DROGA [...] - UL. [...]/ - T. – W. – S. – I. – T. – G. /DROGA [...]/ została zaliczona do dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, stosownie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 kwietnia 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. p. 878). W związku z powyższym dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu na drodze krajowej nr [...] w miejscowości S. wynosi do 10 t.

Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 15.11.2017 r. Pojazd został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu o znaku fabrycznym [...] i nr fabrycznym [...]. Waga ta legitymowała się świadectwem legalizacji pierwotnej z dnia 5 grudnia 2016 r. wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w G. z datą ważności do dnia 31 grudnia 2018 r. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. W dniu kontroli ww. pojazdem członowym strona wykonywała przejazd drogowy z ładunkiem owoców w kartonach (ładunek podzielny). Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony w toku kontroli. Podczas kontroli sporządzono również dokumentację fotograficzną.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy:

- nacisk na pojedynczej osi napędowej 13 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0.1 t w górę) - przekroczenie o 3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 30 %),

- podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W ustalonym stanie faktycznym organ nałożył na stronę karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii VII. które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosiła: 15.000 złotych.

Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny.

W niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona za stwierdzone naruszenie norm dotyczących dopuszczalnych nacisków osi. Naruszenie takie jest odrębną kategorią prawną naruszeń, gdyż możliwe jest przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu przy jednoczesnym nieprzekroczeniu dopuszczalnej ładowności pojazdu i dopuszczalnej / rzeczywistej masy całkowitej (DMC/RMC). Ustawodawca uznał jednak, że największe spustoszenie na drogach czynią pojazdy o niewłaściwym, nierównomiernym rozłożeniu ładunku na poszczególne osie. Decydującym czynnikiem oceny normatywności pojazdu są więc w istocie naciski wywierane na poszczególne osie pojazdu. Nawet jeśli masa załadowanego pojazdu nie przekroczy dopuszczalnej masy całkowitej, a ładunek będzie niewłaściwie rozmieszczony i zabezpieczony przed przemieszczaniem, to może okazać się, że na którejkolwiek z osi zostanie przekroczony dopuszczalny nacisk, a to skutkuje nałożeniem kary pieniężnej.

Organ wskazał, że w instrukcji użytkowania wag [...] producent już na wstępnie wskazał, że wagi WWSE spełniają wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych oraz z Dyrektywą Rady 2009/23/EC dotyczącą wag nieautomatycznych. Organ wskazał w sposób szczegółowy zapisy instrukcji, wskazał na proces ważenia i podkreślił jego prawidłowość. Z ważenia wydrukowano kwit wagowy z godz. 08:05 dnia 04.06.2018 r., z którego jednoznacznie wynika, że prędkość przejazdu pojazdu przez wagi wynosiła 2 km/h, a zatem mieściła się w dopuszczalnej tj. od 1 km/h do 5 km/h. Wyniki pomiarów z ww. kwitu wagowego przepisano do protokołu kontroli, po czym zastosowano tolerancję w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę. na podstawie wewnętrznego zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dziennik Urzędowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Warszawa, dnia 18 września 2014 r. poz. 14). Zdaniem organu odwoławczego proces ważenia został przeprowadzony w sposób prawidłowy, zgodnie z instrukcją użytkowania wagi i obowiązującymi przepisami. Zastosowane wagi, co wnika wprost z instrukcji użytkownika mogły służyć do wyznaczenia zarówno nacisku na pojedynczej osi napędowej kontrolowanego pojazdu członowego.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia dyrektywy Rady nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r., zmienionej dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady organ wyjaśnił, że jej przepisy nie obligują państw członkowskich UE do budowy wszystkich dróg publicznych o dopuszczalnej nośności 11,5 t na oś. Na drogach, na których w Polsce odbywa się ruch międzynarodowy, dopuszczalna nośność dróg wynosi 11,5 t na oś, Tym samym spełnione są wymagania art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, dyrektywy 96/53/WE w związku z załącznikiem I tej dyrektywy. We wszystkich krajach Unii Europejskiej nie wszystkie drogi mają nośność do 11.5 t - jednak ruch po nich jest możliwy na podstawie odpowiednich zezwoleń. Nie sposób przyjąć stanowisko o sprzeczności prawodawstwa polskiego ze wspólnotowym, gdyż każdy pojazd jest dopuszczony do ruchu, jednak ze względu na nienormatywne parametry niektóre pojazdy wymagają dodatkowych zezwoleń na niektórych drogach. Strona tymczasem wykonywała krajowy przejazd drogowy z miejscowości Z. do miejscowości G., a zatem zapisy dyrektywy już na tym etapie nie mogą być analizowane w niniejszej sprawie. Drogi publiczne są oznakowane numerami pozwalającymi na ich identyfikację. Istnieje więc możliwość ustalenia jaki dopuszczalny nacisk pojedynczej osi obowiązuje na konkretnej drodze, na podstawie ustawy o drogach publicznych oraz wydanego na jej podstawie na dzień kontroli rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 kwietnia 2017 r, w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Organ wskazał, że przewoźnik (podmiot wykonujący przejazd), czyli podmiot zajmujący się wykonywaniem przewozów, przed rozpoczęciem przejazdu, powinien dokonać porównania planowanej trasy przejazdu (dróg po których zamierza wykonywać przejazd) i parametrów pojazdu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Brak zastosowania się do ww. przepisów przesądza natomiast o niedochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem.

Organ odwoławczy dokonał analizy treści zezwoleń od kategorii I do kategorii VII mając na uwadze ujawnione podczas kontroli naruszenie i stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji w treści zaskarżonej decyzji. Przedmiotem przewozu były owoce w kartonach (ładunek podzielny). Ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kieruje się wymiarami, masą. naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. W niniejszym przypadku organ stwierdził, iż występuje brak zezwolenia kategorii VII, ze względu na parametry wagowe, wymiarowe i kategorię drogi na której zatrzymano pojazd członowy, a stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d.

Ustawodawca nie wprowadził legalnych definicji "ładunku sypkiego" oraz "drewna" w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wydający decyzję jest zatem zobowiązany każdorazowo do oceny, czy rodzaj przewożonego ładunku umożliwia zastosowanie zapisów art. 140aa ust. 4 pkt 2 ww. ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, załadowane owoce w kartony dawały możliwość prawidłowego rozmieszczenia na pojeździe, a tym samym w żaden sposób przewóz ten nie różnił się od przewozu takich materiałów jak np. cegieł, telewizorów, czy lodówek, które niewątpliwie nie są produktami sypkimi. Nie znajduje więc zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Organ wskazał jak rozumie pojęcia "należytej staranności" i "braku wpływu" i w oparciu o swoje stanowisko wskazał, że skarżąca w toku postępowania przed organem I instancji nie złożyła wyjaśnień, a te zawarte w odwołaniu nie stanowią dowodów świadczących, że dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

Ponadto okoliczność częściowego rozładunku towaru na trasie przejazdu nie zwalnia strony z obowiązku zachowania normatywności na całej trasie przejazdu. Skoro nastąpiło częściowe rozładowanie, to strona powinna była ponownie rozmieścić ładunek tak, aby jego masa nie doprowadziła do przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi na drodze, po której będzie wykonywać przejazd. Tymczasem strona tego obowiązku nie dochowała.

Ponadto organ kontroli badał stan normatywności pojazdu na chwilę zatrzymania pojazdu do kontroli tj. w stosunku do drogi, na której następuje zatrzymanie pojazdu. Okoliczność ewentualnej normatywności pojazdu przed okresem częściowego rozładunku pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sposób wyboru określonych środków celem weryfikacji nacisków osi pojazdu, rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, ustawodawca pozostawia do wyboru podmiotowi wykonującemu przejazd, a mianowicie np. stworzenie własnych procedur, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalanie trasy przejazdu. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy świadczy, że strona nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz miała wpływ na powstanie naruszenia. Strona po częściowym rozładunku nie zapewniła normatywności pojazdu. Warto zauważyć, że zatrzymany do kontroli pojazd był nienormatywny na wszystkich kategoriach dróg publicznych, gdyż nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu przekraczał 11,5 t.

W ocenie organu odwoławczego mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz treść zgłaszanych przez stronę wyjaśnień w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy jedynie zakwestionować swojej odpowiedzialności. To podmiot wykonujący przejazd przecież decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przejazdu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu.

Obowiązujące przepisy prawne obciążają podmiot wykonujący przejazd, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych norm. a co za tym idzie to podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek podjęcia odpowiednich starań, w tym zapewnić sobie środki do tego, aby móc weryfikować wielkość ładunku przed rozpoczęciem przejazdu tak, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów, bądź wystąpić i uzyskać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego, jeżeli przepis nie stoi na przeszkodzie.

Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem organu odwoławczego wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII było okolicznością, na którą strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem.

Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła:

1. wydanie decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ I instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a dodatkowo zinterpretowanie stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;

2. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 3 ust. 1 i art. 7 Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym międzynarodowy m oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym w zw. z przepisami pkt 3 w rozdziale 8 załącznika XII Traktatu Ateńskiego z dnia 16 kwietnia 2003 r. dotyczącego warunków przystąpienia (... ) Rzeczypospolitej Polskiej (...) do Unii Europejskiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004r. Nr 90 poz. 864) przez ich niezastosowanie;

3. wydanie skarżonej decyzji z naruszeniem art. 140aa ust. 4 pkt 1 ".p.r.d." przez jego niezastosowanie mimo, że w stanie faktycznym sprawy Spółka dochowała należytej staranności i nie miała wpływu na powstanie naruszenia;

4. rażące naruszenie prawa procesowego tj. art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności brak wskazania faktów oraz dowodów, które wskazywały na naruszenie przepisów.

Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o:

1. zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z uwagi wniesioną przez Komisję Europejską skargę w dniu 10 marca 2017 r. przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej (sprawa C- 127/17) w związku z tym. iż uchybiła ona zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 i art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz.U. UE L Dz.U.UE.L. 1996.235.59),

2. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydanej w dniu [...] stycznia 2019 r., nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wydanej w dniu [...] września 2018 r. i zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący w piśmie z dnia 30 maja 2019 poinformował Sąd o treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 marca 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. p. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, z tym że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada czy zaskarżona decyzja, postanowienie, akt bądź inna czynność z zakresu administracji publicznej nie narusza prawa materialnego oraz czy zostały wydane bez uchybień proceduralnych, przy orzekaniu nie kieruje się natomiast względami słuszności bądź też zasadami współżycia społecznego.

Poza tym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2018 r. p. 1302 z późn. zm, dalej p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2018 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W czasie kontroli drogowej ustalono bowiem, że nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu wynosił 13 ton, przy dopuszczalnym dla tej drogi nacisku 10 ton, nastąpiło więc przekroczenie o 3 tony, zaś podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zapadł wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 marca 2019r, który po rozpoznaniu sprawy o sygn. akt C-127/17 ze skargi Komisji Europejskiej przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej o stwierdzenie na podstawie art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w punkcie pierwszym sentencji orzekł, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalnie dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą (UE) 2015/719 dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53. We wskazanych wyżej przepisach dyrektywy wskazano, że w przypadku pojedynczych osi nienapędowych dopuszczalny nacisk wynosi 10 ton, a w przypadku osi napędowej pojazdów określonych w pkt 2.2.1 i 2.2.2 – 11,5 tony. Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy przy założeniu, że dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu skarżącej na drodze winien wynosić 11,5 tony, przekroczenie wynosiło 1,5 tony, a więc doszło do przekroczenia dopuszczalnej wartości o 15 % toteż nałożona kara pieniężna za brak zezwolenia powinna być niższa od wymienionej.

W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.