Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 272/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2 i 6
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 3 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy Spółki jawnej z siedzibą w Ł. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2014 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 16 maja 2014 r. A Sp. z o.o. [...] Sp. jawna złożyła w Urzędzie Skarbowym Ł.-Ś. korektę deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 2014 r. z wykazaną do zwrotu w terminie 25 dni nadwyżką podatku naliczonego nad należnym w kwocie 792.446 zł.

Do powyższej deklaracji podatnik załączył wniosek o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z deklaracji VAT-7 za kwiecień 2014 r., w wysokości 792.446 zł, na rachunek bankowy Spółki, w terminie 25 dni.

Organ podatkowy wezwał Spółkę do okazania oryginałów dokumentów, dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów za kwiecień 2014 r., tj. dokumentów źródłowych dotyczących transportu, płatności, umów oraz zamówień itp. oraz rejestrów zakupów za kwiecień 2014 r. - celem przeprowadzenia czynności sprawdzających.

W dniu 10 czerwca 2014 r. do czynności sprawdzających okazano:

a) rejestr sprzedaży VAT za okres od 2 do 30 kwietnia 2014 r. (dostawa wewnątrzwspólnotowa),

b) rejestr nabycia - zakupu VAT za okres od 1 do 29 kwietnia 2014 r. (koszty),

c) rejestr nabycia - zakupu VAT za okres od 1 do 28 kwietnia 2014 r. (towary),

d) rejestr nabycia - zakupu VAT za okres od 2do 30 kwietnia 2014 r. (WNT),

e) dokumenty źródłowe, tj.:

- faktury VAT dot. WDT za kwiecień 2014 r.,

- listy przewozowe CMR,

- wyciągi bankowe.

W trakcie czynności sprawdzających organ dokonał analizy przedłożonej dokumentacji w zakresie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i wystąpił z wnioskami do administracji słowackiej o weryfikację transakcji wewnątrzwspólnotowych deklarowanych przez Spółkę m.in. za miesiąc kwiecień 2014 r.

W dniu [...] czerwca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. wydał postanowienie, którym przedłużył do dnia 12 listopada 2014 r. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 792.446 zł, wykazanej w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2014 r. Na postanowienie to Spółka złożyła zażalenie.

W dniu 28 października 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., na podstawie postanowienia z dnia [...] października 2014 r. wszczął postępowanie kontrolne wobec Spółki w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2014 r. do czerwca 2014 r.

W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. orzekł o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 2014 r. do czasu zakończenia postępowania kontrolnego.

Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu 13 listopada 2014 r.

Pismem z dnia 24 listopada 2014 r. nadanym w placówce pocztowej w dniu 27 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej wezwał Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 22 grudnia 2014 r., w dniu 29 grudnia 2014 r. organ poinformował stronę skarżącą, że brak jest podstaw do uznania tego wezwania za uzasadnione.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

a) art. 87 ust. 6 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT" poprzez:

- uznanie, że w niniejszej sprawie zasadność zwrotu nadwyżki podatku naliczonego wymaga dodatkowego zweryfikowania,

- przedłużenie terminu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego za okres rozliczeniowy. po jego wyekspirowaniu,

- wyznaczenie nowego terminu zwrotu nadwyżki podatku w sposób niekonkretny, poprzez wskazanie zdarzenia przyszłego, bez precyzyjnego określenia dnia, miesiąca i roku,

b) art. 120, 121 § 1 oraz 125 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) poprzez bezprawne i nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku do czasu zakończenia postępowania kontrolnego prowadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej w Ł.

c) art. 120, 121, 124 oraz 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej oraz 87 ust. 2 ustawy o VAT poprzez brak wskazania (w tym w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r., wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. w Ł.) istotnych wątpliwości uzasadniających potrzebę dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku,

d) art. 274b Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie oraz nieumożliwienie kontroli postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. w Ł., przez organ II instancji.

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – Ś. wniósł o jej oddalenie, szczegółowo przedstawiając stan faktyczny i podjęte działania związane z załatwieniem sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 87 ust.1 ustawy o VAT w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Natomiast w myśl art. 87 ust. 2 ustawy o VAT zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Z kolei art. 87 ust. 2a ustawy o VAT stanowi, że w przypadku wydłużenia terminu na podstawie ust. 2 zdanie drugie, urząd skarbowy na wniosek podatnika dokonuje zwrotu różnicy podatku w terminie wymienionym w ust. 2 zdanie pierwsze, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu podatku. Jeżeli wniosek wraz z zabezpieczeniem został złożony na 13 dni przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, lub później, zwrotu dokonuje się w terminie 14 dni od dnia złożenia tego zabezpieczenia.

Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca Spółka złożyła wniosek o zwrot różnicy podatku na warunkach i w terminie wynikającym z art. 87 ust. 2a oraz ust. 4a-f ustawy o VAT, tj. po złożeniu zabezpieczenia majątkowego w przewidzianych formach.

Organ podatkowy może weryfikować zasadność zwrotu w różnych formach. W związku z tym postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu może zostać wydane odpowiednio w toku czynności sprawdzających, w toku postępowania kontrolnego, postępowania podatkowego bądź kontroli podatkowej. Jeśli tego rodzaju postępowanie zostanie wdrożone, wówczas termin zwrotu nadwyżki podatku jest przedłużany do czasu zakończenia tego postępowania. W omawianej sprawie zasadność zwrotu była weryfikowana w ramach postępowania kontrolnego prowadzonego wprawdzie przez inny organ (Dyrektora UKS w Ł.), jednak – jak wynika z odpowiedzi na skargę - postępowanie to zostało wszczęte z inicjatywy Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś., w związku z koniecznością weryfikacji kontrahentów skarżącej. Okoliczność ta została potwierdzona liczną dokumentacją załączoną do pisma organu z dnia 20 kwietnia 2015 r., nadesłanego na wezwanie Sądu. Z dokumentacji tej wynika m. in., że pismem z dnia 7 lutego 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. wystąpił do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o przeprowadzenie kontroli skarbowej w zakresie podatku od towarów i usług u podatnika A Spółka z o.o. za okres od stycznia 2012 do grudnia 2013 r. Z obszernego uzasadnienia tego wniosku oraz uzupełniającego go pisma z 21 lutego 2014 r. jednoznacznie wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. wskazywał na konieczność weryfikacji transakcji wewnątrzwspólnotowych, m. in. tych, z które wystąpiły w omawianym okresie rozliczeniowym i stanowiły podstawę do przedłużenia terminu zwrotu podatku.

O tym czy zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach postępowania wymienionego w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT (w tym przypadku postępowania kontrolnego) decyduje organ. Oczywiście ocena, czy potrzeba taka występuje nie może być dowolna, ale musi opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego sprawy. Muszą zatem wystąpić okoliczności, które wskazują, że istnieje potrzeba dodatkowej weryfikacji rozliczenia podatnika (zasadności zwrotu). Nie chodzi jednak o przesłanki, które mają charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Na tym etapie postępowania organ decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi więc o wykazanie, że zwrot jest niezasadny, ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2015 I FSK 621/14 - dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Potwierdza to również wcześniejsze orzecznictwo NSA. W wyroku z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. I FSK 610/13 Sąd ten uznał, iż "Nie zasługuje na aprobatę taka wykładnia art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, która ogranicza stosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu do takiego stopnia, że w istocie prowadzi do niemożności spełnienia celu jej ustanowienia, tj. umożliwienia organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie" (podobnie m.in. w wyroku z dnia 16 października 2014 r., sygn. I FSK 1583/13 (dostępne j.w.).

W zaskarżonym postanowieniu organ wskazał okoliczności uzasadniające wymóg dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Wystąpiono z wnioskami do administracji słowackiej o kontrolę transakcji wewnątrzwspólnotowych deklarowanych przez Spółkę m.in. za kwiecień 2014 r. Przede wszystkim jednak wobec podatnika wszczęto postępowanie kontrolne, które – jak wynika z odpowiedzi na skargę – zostało zainicjowane wnioskami kierowanymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. Wnioski te miały związek z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi weryfikowanymi przez administrację słowacką.

Należy przy tym podkreślić, że w toczącym się obecnie postępowaniu sądowym, kontroli podlega jedynie postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu, a więc jego prawidłowość w świetle art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Sąd nie bada natomiast w niniejszym postępowaniu przebiegu postępowania kontrolnego prowadzonego przez organ kontroli skarbowej. Jeżeli podatnik uważa, że postępowanie trwa zbyt długo, że organ dopuszcza się przewlekłości lub bezczynności - dysponuje środkami ochrony prawnej, które pozwalają na zweryfikowanie prawidłowości postępowania organów podatkowych.

Trzeba zwrócić uwagę także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 października 2008 r., sygn. K 16/07, w którym Trybunał uznał art. 87 ust. 2 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w 2008 r.) za zgodny z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny rozważał także zgodność tej regulacji z prawem unijnym, w szczególności dyrektywą 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1). Powołując się na orzecznictwo TSUE (m.in. na wyrok z dnia 18 grudnia 1997 r., w sprawach połączonych Garage Molenheide BVBA (C-286/94), Peter Schepens (C-340/95), Bureau Rik Decan-Business Research & Development NV (BRD) (C-401/95) i Sanders BVBA (C-47/96) przeciwko Belgische Staat, ECLI:EU:C:1997:623), Trybunał Konstytucyjny uznał, że prawo unijne dopuszcza przedłużenie terminu zwrotu podatku w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku. Trybunał nie zakwestionował więc instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku wskazując m.in. na cel jej przyjęcia, którym jest "możliwość kontroli przez organy podatkowe, że wykazywana przez podatnika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym jest zgodna z rzeczywistością. Regulacja ta ma służyć zwalczaniu oszustw podatkowych i nadużyć. Kwestionowany przepis powinien być traktowany jako jeden z instrumentów równoważenia praw podatnika i interesów Skarbu Państwa."

Natomiast prawa podatnika są w tym zakresie odpowiednio chronione zarówno przez możliwość zaskarżenia postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku, jak i możliwość zakwestionowania bezczynności organu czy przewlekłości postępowania. Ponadto przed nieuzasadnionym przedłużaniem terminu zwrotu chronią podatnika przepisy gwarancyjne zawarte w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zgodnie z którymi, jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT jest skuteczne do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonanej w ramach procedury wskazanej w tym postanowieniu, tj. postępowania kontrolnego. Jest to zgodne z treścią art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, który wiąże weryfikację rozliczenia podatnika z konkretnym rodzajem postępowania, w ramach którego weryfikacja ta jest dokonywana. Wymienia w tym zakresie: czynności sprawdzające, kontrolę podatkową, postępowanie podatkowe oraz postępowanie kontrolne. Przedłużenie terminu zwrotu podatku następuje więc nie tyle do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, ile do czasu zakończenia tej weryfikacji dokonywanej w ramach postępowań wymienionych w powołanym przepisie, tj. czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego lub postępowania kontrolnego.

Przedłużenie terminu zwrotu podatku musi więc wiązać się z konkretną procedurą postępowania weryfikacyjnego (która powinna być wskazana w postanowieniu, co w niniejszej sprawie miało miejsce) i obowiązuje do czasu zakończenia weryfikacji w tej właśnie procedurze.

Rację ma skarżąca Spółka, że zaskarżone postanowienie jest dość lakoniczne, co jednak nie pozbawia go waloru legalności. Wskazuje ono bowiem, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku.

Należy również zgodzić się ze skarżącą Spółką, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego wyekspirowaniem. Natomiast próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna. Jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać.

Jednakże w rozpatrywanej sprawie organ podatkowy wydał zaskarżone postanowienie przed upływem terminu wynikającego z wcześniejszego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia [...] czerwca 2014 r., w którym organ ten przedłużył termin zwrotu podatku do dnia 12 listopada 2014 r.

Ostatni dzień dla wydania zaskarżonego postanowienia upływał zatem 12 listopada 2014 r., natomiast organ wydał je w dniu [...] listopada 2015 r. i w tym też dniu postanowienie to zostało nadane w placówce pocztowej. Wprawdzie doręczenie postanowienia nastąpiło w dniu 13 listopada 2014 r., jednak nie można zgodzić się z argumentacją skargi, że chwilą przedłużenia terminu jest data skutecznego wprowadzenia postanowienia do obrotu prawnego, a nie jego wydania.

W odpowiedzi na skargę organ powołał się na prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2010 r., I SA/Wr 30/10. Argumentację tam zawartą dotyczącą tej kwestii podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie.

Przepisy Ordynacji podatkowej wyraźnie odróżniają pojęcia wydania aktu administracyjnego oraz jego doręczenia, zatem nie można ich ze sobą utożsamiać, gdyż oznaczają co innego. Zatem chwilą przedłużenia terminu jest data wydania postanowienia przedłużającego termin, a nie data jego doręczenia.

W ocenie Sądu chwila związania decyzją, o której mowa w art. 212 Ordynacji podatkowej nie jest tożsama z chwilą wydania decyzji (w tym przypadku postanowienia). Jeżeli wziąć po uwagę literalne znaczenie określenia "wydanie decyzji", wynikające w szczególności z przepisów procesowych – art. 210 § 1 pkt 2 i art. 212 Ordynacji podatkowej - należy uznać, że pojęcie to odnosi się do sporządzenia aktu zawierającego te elementy, o których mowa w art. 210 Ordynacji podatkowej. Wyrazem sporządzenia decyzji jest m.in. jej podpisanie przez osobę upoważnioną i opatrzenia datą wydania. Potwierdza to brzmienie art. 212 Ordynacji podatkowej. Wynika z niego jednoznacznie odmienność instytucji wydania i doręczenia decyzji, a także sekwencja tych czynności, z których pierwszą jest wydanie poprzedzające doręczenie "Organ, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia".

Należy przy tym zauważyć, że przy redagowaniu aktu normatywnego obowiązuje zasada, że do oznaczania jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami. Stanowi ona konsekwencję jednej z reguł wykładni językowej – Lege non distinquente nec rostrum est distinquere. Okoliczność, że zarówno w przepisach procesowych, jak i w materialnoprawnych zawartych w Ordynacji podatkowej jest mowa o wydaniu, jak też doręczeniu decyzji, potwierdza, przy założeniu racjonalności ustawodawcy, że pojęcia te mają odmienne znaczenie i pełnią różne funkcje (vide uchwała 7 sędziów NSA z 17 grudnia 2007 r. I FPS 5/07, Jurysdykcja podatkowa Nr 2/2008 s.57).

W orzecznictwie sądów administracyjnych istniały rozbieżności, co do rozumienia pojęcia "wydanie decyzji", jednak wydaje się, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt II FPS 7/09 która wskazała, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej, nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy" nie pozostawia wątpliwości, że te dwa pojęcia "wydanie" i "doręczenie" należy rozumieć dosłownie, zgodnie z brzmieniem językowym.

W tej sytuacji przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym wynikającej z deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 2014 r., należy uznać za uprawnienie organu podatkowego uzasadnione okolicznościami sprawy.

Natomiast w przypadku gdy przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu podatku, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę powiększoną o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty (cytowany wyżej art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy o VAT). Odsetki przysługują wówczas, gdy zwrot jest zasadny. Stąd też będą one przysługiwać w każdym przypadku, gdy podatnik otrzymuje zwrot nadwyżki podatku z urzędu skarbowego, nawet jeśli w wyniku postępowania kontrolnego wysokość nadwyżki podlegającej zwrotowi jest obniżana. Przepis stanowi bowiem, że odsetki przysługują w razie zasadności zwrotu, a nie w razie zasadności zwrotu w żądanej wysokości. Zasadny ma być zatem sam zwrot, a nie jego wysokość. Oczywiście podstawą naliczania odsetek w tym przypadku będzie kwota faktycznie zwracana, a nie kwota żądana przez podatnika.

Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

m.m.