Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1068/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A Spółki Jawnej Zakład Pracy Chronionej w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] r. nr [...], określającą A spółce jawnej Zakład Pracy Chronionej z siedzibą w P. wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 130.572 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że spółka A jest właścicielem gruntów o powierzchni 16.689 m2 oraz znajdujących się na nich budynków i budowli, położonych w P., a ponadto jest dzierżawcą gruntów Skarbu Państwa o łącznej powierzchni 234 m2. W dniu 22 listopada 2012 r. podatnik złożył wniosek w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Nr V/52/07 Rady Miasta P. z 24 stycznia 2007 r. w sprawie zwolnienia w podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego nr 67, poz. 572 ze zm.), wskazując że 8 października 2012 r. zakończył realizację II etapu inwestycji pod nazwą: Budowa budynku handlowo-usługowo-magazynowego z garażami podziemnymi, to jest części inwestycji obejmującej budynek magazynowy. Podatnik podał, że zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegać będą: budynek magazynowy, plac utwardzony z ogrodzeniem oraz grunt. Wskazał również, że 1 listopada 2012 r. rozpoczęta została działalność gospodarcza w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi z wykorzystaniem nowej inwestycji oraz przedstawił kopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...] r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie ww. budynku o powierzchni użytkowej 1.010,34 m2. Do wniosku dołączono dowody potwierdzające nakłady poniesione na inwestycję oraz wykaz środków trwałych z uwzględnieniem budynku magazynowego i placu utwardzonego wraz z ogrodzeniem.

W odpowiedzi, Prezydent Miasta P. pismem z 10 grudnia 2012 r., poinformował spółkę, że spełnia warunki do uzyskania zwolnienia w podatku od nieruchomości, przewidziane uchwałą Rady Miasta P. z 24 stycznia 2007 r., na okres 3 lat, poczynając od:

– 1 grudnia 2012 r. – od gruntu związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, położonego w P. przy ul. A 30 AB o pow. 3.425 m2 oraz gruntów dzierżawionych przy ul. B obręb 13 nr działki 453/6 i 453/24 o pow. 234 m2;

– 1 stycznia 2013 r. – od budowli (plac utwardzony + ogrodzenie) o wartości 77.205,00 zł oraz budynku handlowo-usługowo-magazynowego o pow. użytkowej 1.010,34 m2, objętych pozwoleniem na użytkowanie (decyzja z [...] r. Nr [...] znak: PINB [...]).

Prezydent zastrzegł jednocześnie, że wartość pomocy (kwoty zwolnienia) nie może przekroczyć łącznie z wartością pomocy de minimis uzyskaną przez podatnika w różnych formach i z różnych źródeł w dowolnie ustalonym okresie trzech lat poprzedzających dzień jej udzielenia, kwoty stanowiącej równowartość 200 tys. euro brutto. Poinformowano także podatnika o obowiązku powiadomienia organu udzielającego pomocy o utracie warunków zwolnienia.

Następnie 31 grudnia 2013 r. spółka złożyła wniosek o zwolnienie z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały z 24 stycznia 2007 r., w ramach pomocy de minimis, wraz z deklaracją na podatek od nieruchomości na 2014 r. W części deklaracji zawierającej informację o przedmiotach zwolnionych, wskazała prócz zwolnionych już wcześniej gruntów, budynków i budowli, także budynek handlowo-usługowy o powierzchni 4.865,29 m2 wraz z gruntem o powierzchni 1.340,40 m2, położony w P. przy ul. A 30AB. Podatnik przedstawił także decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...] r., o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowo-magazynowego w części obejmującej III etap inwestycji, tzn. część handlowo-usługową z parkingiem podziemnym, przynależnymi pomieszczeniami socjalnoadministracyjnymi i komunikacyjnymi o powierzchni użytkowej 4.865,29 m2 wraz z elementami zagospodarowania terenu, to jest: wewnętrznym układem komunikacyjnym (parkingi ogólnodostępne i drogi manewrowe, place manewrowe i magazynowe), pylonami reklamowymi, elementami ukształtowania terenu (skarpy, ściany oporowe, umocowanie terenu), ogrodzeniem wraz z urządzeniami towarzyszącymi i niezbędną infrastrukturą techniczną.

Prezydent Miasta P. zakwestionował powyższą deklarację, wszczął postępowanie podatkowe i decyzją z [...] r., na podstawie między innymi art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), określił spółce wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 130.572 zł. Zdaniem organu pierwszej instancji podatnik nie spełnił warunków do uzyskania kolejnego zwolnienia w podatku od nieruchomości. Organ pierwszej instancji zacytował § 8 uchwały Rady Miasta P. z 24 stycznia 2007 r., zgodnie z którym przedsiębiorca korzystający ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie § 3 pkt 1, 2 i 3, uzyskiwał ponownie prawo do ubiegania się o pomoc de minimis na zasadach opisanych w tej uchwale, po upływie trzech lat od daty zakończenia ostatniego okresu zwolnienia. W niniejszej sprawie podatnik mógł ubiegać się o pomoc de minimis dopiero 1 stycznia 2016 r., skoro skorzystał już ze zwolnienia w podatku od nieruchomości w oparciu o wyżej wymienioną uchwałę. W rezultacie organ podatkowy pierwszej instancji określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 130.572,00 zł od budowli o wartości 143.902,72 zł, budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 458 m2 i o pow. 4.865,29 m2 oraz od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 13.264,40 m2. Do ustalenia powierzchni budynków związanych z działalnością gospodarczą oraz ustalenia wartości budowli wykorzystano deklaracje podatnika z 31 grudnia 2013 r. i 27 stycznia 2014 r.

W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji pierwszej instancji, zarzucając organowi naruszenie:

– § 8 uchwały Nr V/52/07 Rady Miasta w P. z 24 stycznia 2007 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości poprzez błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, iż przedsiębiorca korzystający ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie § 3 pkt 1, 2 i 3 uchwały uzyskuje ponowne prawo do ubiegania się o pomoc de minimis na zasadach opisanych w uchwale po upływie trzech lat od daty zakończenia ostatniego okresu zwolnienia;

– § 3 ust. 1, 2 i 3 jak i ust. 6 ww. uchwały poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż zwolnieniu od podatku od nieruchomości może podlegać tylko część gruntów i budynków składających się na jedną inwestycję jako całość, podczas gdy brzmienie przepisu wskazuje, że zwolnieniu od podatku od nieruchomości może podlegać tylko całość inwestycji, naruszenie art. 8 kpa.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w pełni podzieliło zaprezentowaną w kwestionowanym orzeczeniu interpretację § 8 uchwały Rady Miasta w P. z 24 stycznia 2007 r. Zdaniem organu odwoławczego spółka nie mogła uzyskać kolejnego zwolnienia w podatku od nieruchomości w związku ze zrealizowaniem nowej inwestycji, skoro w 2014 r. korzystała już ze zwolnienia, o którym mowa w § 3, w związku ze zrealizowaniem wcześniejszej inwestycji. Odnosząc się do podnoszonej przez spółkę okoliczności, że budowa budynku handlowo-usługowo-magazynowego na nieruchomości położonej przy ul. A 30 AB stanowiła jedną inwestycję, przeprowadzaną etapami, której ostateczne zakończenie nastąpiło dopiero 31 grudnia 2013 r., organ odwoławczy zwrócił uwagę, że warunkiem skorzystania ze zwolnienia było złożenie, w określonym terminie, wniosku o udzielenie zwolnienia wraz ze stosownymi informacjami (§ 3 ust. 6 uchwały). Z wnioskiem tym Spółka już wystąpiła po zrealizowaniu części inwestycji. W tej sytuacji moment, od którego przysługiwało zwolnienie, określał § 3 ust. 8 uchwały.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez spółka A, która wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając:

(1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

– § 8 uchwały nr V/52/07 Rady Miasta w P. z 24 stycznia 2007 r. poprzez błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że ograniczenie sformułowane w tym przepisie dotyczyć może przedsiębiorcy, który nie spełnia łącznie warunków określonych w § 3 ust. 1, 2, 3 uchwały;

– § 6 uchwały Rady Miasta poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zwolnieniu od podatku od nieruchomości może podlegać tylko części gruntów i budynków składających się na jedną inwestycje jako całość, podczas gdy brzmienie przepisu wskazuje, że zwolnieniu takiemu może podlegać tylko całość inwestycji;

(2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.).

Zdaniem skarżącego treść § 8 wspomnianej uchwały Rady Miasta jest jasna i precyzyjna. Użycie w tym przepisie spójnika "i" (§ 3 pkt 1, 2 i 3), który oznacza koniunkcję wskazuje, że § 8 dotyczy przedsiębiorcy, który łącznie spełnia następujące warunki: korzystał ze zwolnienia przez okres jednego roku (§ 3 pkt 1), korzystał ze zwolnienia przez okres dwóch lat (§ 3 pkt 2) oraz korzystał ze zwolnienia przez okres trzech lat (§ 3 pkt 3). Treść § 8 uchwały nie dotyczy natomiast przedsiębiorcy, który nie spełnił łącznie powyższych warunków, a więc: albo skorzystał ze zwolnienia przez okres jednego roku, albo przez okres dwóch lat, albo przez okres trzech lat. Interpretacja wspomnianego przepisu zaprezentowana przez organy podatkowe była zatem, zdaniem skarżącego, błędna.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 O.p. skarżący wskazał, że osoby zajmujące się przedmiotową sprawą i pracujące w Urzędzie Miasta wielokrotnie potwierdzały, że spółka może najpierw skorzystać ze zwolnienia po zakończeniu drugiego etapu, a następnie również po zakończeniu trzeciego etapu inwestycji. Ten fakt, jak i zastosowanie przez organy oczywiście wadliwej wykładni prawa, sprawiało, że doszło w sprawie do naruszenia zasady ogólnej prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W końcowej części uzasadnienia skargi podatnik podniósł, że na terenie nieruchomości położonej przy ul. A 30 AB w P. zrealizował jedną inwestycję, przeprowadzaną etapami. Ostateczne jej zakończenie nastąpiło dopiero 31 grudnia 2013 r. Zarówno § 3 ust. 1, 2, 3 jaki i ust. 6 uchwały Rady Miasta odnosiły się do inwestycji jako jednej całości. Brak więc było podstaw do zwolnienia od podatku od nieruchomości tylko części gruntów i budynków składających się na jedną inwestycję jako całość.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy możliwości skorzystania przez skarżącą spółkę, w stanie faktycznym sprawy, z przedmiotowego zwolnienia od podatku od nieruchomości, wynikającego z cytowanej już wyżej uchwały Rada Miasta w P. z 24 stycznia 2007 r., Nr V/52/07.

W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że art. 7 ust. 3 u.p.o.l. daje radzie gminy umocowanie do wprowadzenia innych zwolnień przedmiotowych, niż określone w art. 7 ust. 1 u.p.o.l. oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Korzystając z tego prawa Rada Miasta w P. podjęła wspomnianą uchwałę z 24 stycznia 2007 r., w której zwolnieniem objęła grunty, budynki, budowle lub ich części związane z działalnością gospodarczą, produkcyjną i usługową, na których podatnik zrealizuje nowe inwestycje lub na których stworzy nowe miejsca pracy (§ 1 uchwały). Przesłanki uzyskania zwolnienia określają dalsze przepisy.

Zgodnie z § 3 uchwały minimalnymi warunkami, jakie należy spełnić by uzyskać zwolnienie, jest utworzenie na terenie P. co najmniej pięciu nowych miejsc pracy lub zrealizowanie nowej inwestycji, której łączne nakłady wynoszą co najmniej 250.000 zł. W tej sytuacji zwolnienie udzielane jest na okres jednego roku (§ 3 pkt 1 uchwały). Zrealizowanie większych inwestycji jest premiowane wydłużeniem okresu przez jaki obowiązuje zwolnienie. Warunkiem uzyskania zwolnienia na okres dwóch lat, jest zatem utworzenie na terenie P. co najmniej dziesięciu nowych miejsc pracy lub zrealizowanie nowej inwestycji, której łączne nakłady wyniosły co najmniej 500.000 zł (§ 3 pkt 2), natomiast na okres trzech lat – utworzenie co najmniej dwudziestu pięciu nowych miejsc pracy lub zrealizowanie nowej inwestycji, której łączne nakłady wyniosły co najmniej 1.200.000 zł (§ 3 pkt 3). W dalszych unormowaniach wskazuje się również górny pułap pomocy de minimis, z której może skorzystać przedsiębiorca na podstawie omawianej uchwały (§ 3 pkt 5.1, 5.2, 5.3 i 13), zasady składania wniosku o przyznanie pomocy (§ 3 pkt 6), a także dodatkowe warunki dotyczące już bezpośrednio nowych miejsc pracy oraz nakładów inwestycyjnych (§ 3 pkt 7, 9–12).

Kolejne ograniczenie w możliwości korzystania ze zwolnienia przewidzianego uchwałą przewiduje analizowany przez strony § 8 uchwały, zgodnie z którym "przedsiębiorca korzystający ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie § 3 pkt 1, 2 i 3, uzyskuje ponownie prawo do ubiegania się o pomoc de minimis na zasadach opisanych w niniejszej uchwale, po upływie trzech lat od daty zakończenia ostatniego okresu zwolnienia." Przepis ten wstrzymuje na wskazany w nim okres możliwość uzyskania pomocy w sytuacji, gdy podatnik skorzystał już wcześniej z dobrodziejstwa zwolnienia z podatku na podstawie uchwały.

Zgodzić się należy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, że interpretacja przytoczonego wyżej § 8, zaprezentowana przez skarżącą spółkę, sprowadzająca się do twierdzenia, że przepis ten znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy podatnik korzystał ze zwolnienia od podatku przez okres roku, dwóch i trzech lat, jest nieracjonalna i błędna. Zauważyć należy, że w języku prawnym i prawniczym użycie spójnika "i" wprawdzie najczęściej odpowiada koniunkcji, jednak można posłużyć się tym spójnikiem, także by oznaczyć przynależność do określonego zbioru (sytuacji). Taki jest też kontekst analizowanego unormowania. W § 3 pkt 1—3 nie dokonano bowiem wyliczenia trzech rodzajów zwolnień przedmiotowych, a wskazano jedynie jaki kształt przyjmie zwolnienie przewidziane uchwałą, uzależniając jego zakres od stopnia zaangażowania finansowego i organizacyjnego przedsiębiorcy. Rada gminy zbudowała w ten sposób mechanizm mający zachęcić przedsiębiorców do stwarzania możliwie największej liczby nowych miejsc pracy (inwestowania możliwie największych środków) na terenie gminy. Przedsiębiorca, decydując się na inwestycję, mógł zatem łatwo przewidzieć jak zostanie ukształtowane zwolnienie, z którego będzie korzystał (to jest, czy będzie trwało rok, dwa, czy trzy lata). Wybór momentu złożenia wniosku o przyznanie pomocy, a także inwestycji, z którą należało powiązać ową pomoc, należał wyłącznie do podatnika. W rezultacie, organy podatkowe, powołując się na trzyletnią karencję wynikającą z § 8 uchwały, zasadnie odmówiły uwzględnienia kolejnego (przedwczesnego) wniosku podatnika o przyznanie zwolnienia od podatku od nieruchomości z tytułu zakończenia następnej inwestycji. Zarzut zawarty w punkcie 1 skargi okazał się zatem bezzasadny.

Odnosząc się z kolei do drugiego zarzutu skargi, naruszenia zasady budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), wskazać należy, że powołując się na tę zasadę podatnik nie może zwolnić się z obowiązków wynikających z przepisów prawa. Błędne informacje pochodzące od pracowników organów podatkowych, co do zakresu zobowiązań podatkowych ciążących na podatniku, nie mają wpływu na kształt tych zobowiązań.

W tym stanie sprawy skarga, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), podlega oddaleniu.

ak