Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 205/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24, art. 18 ust 2 pkt 2, 2a, art. 9 ust. 1, art. 18 ust 2 pkt 4
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 19 ust. 2 art. 22
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 9 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska- Litwiniec (spr.), Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi B. O. i Z. O. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 października 2003 r. B. O. i Z. O. -na podstawie art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r, o zagospodarowaniu przestrzennym - wnieśli zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi J., F., F., F., P. i L. w gminie R., wyłożonego do publicznego wglądu od dnia 25 sierpnia 2003 r. do dnia 23 września 2003 r. podnosząc, że kwestionowane zapisy tego planu naruszają ich interes jako właścicieli działki nr [...], położonej w F..

Przedmiotem zarzutu uczynili poszerzenie ul. [...] do szerokości 20 m w wyniku zmiany statusu z drogi lokalnej na zbiorczą KZ. W ich ocenie poszerzenie pasa drogowego ul. [...] i przymusowe wydzielenie pasa na drogę wewnętrzną utrudni dostęp do ich działki oraz zmniejszy jej powierzchnię. Ponadto zaznaczyli, że przyjęte zapisy planu przyczynią się do zwiększenia natężenia ruchu na ul. [...], naruszą konstrukcję budynków mieszkalnych, posadowionych na gruntach podmokłych. Wskazali na możliwość zalania działek i budynków na większym obszarze, spowodowane usytuowaniem drogi KDw (równoległej do ul. [...]) na cieku wodnym.

Podnieśli także, że projekt planu narzuca obowiązek przyłączania budynków do mającej powstać sieci wodociągowej bez zagwarantowania określonej jakości wody i konkurencyjności tej formy poboru wody wobec dotychczas stosowanych oraz bez określenia sposobu finansowania i rozłożenia kosztów przedsięwzięcia na gminę i właścicieli nieruchomości. Uznali za niewystarczające postulowanie jedynie stosownych zabezpieczeń akustycznych dla obiektów posiadających pomieszczenia przeznaczone na pobyt stały łudzi. Zarzucili także sprzeczności projektu planu ze studium, brak dołączenia do projektu planu prognozy skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze, naruszenie interesów członków lokalnej wspólnoty samorządowej, łamanie wymagań prawa budowlanego w zakresie odległości pasa drogowego od budynków, zwiększanie uciążliwości życia mieszkańców, niszczenie rezerwatu przyrody, degradację jego ekosystemu. Postulowali wprowadzenie zakazu tranzytu transportowego towarowego o wysokim tonażu ul. [...], bowiem ruch taki ma według planu przejąć droga główna KG.

Wnieśli o utrzymanie dotychczasowej funkcji ulicy [...] jako drogi lokalnej bez jej poszerzania z zagwarantowanej indywidualnych, bezpośrednich wjazdów z ulicy [...] na posesje, utrzymania 12 metrów jako całkowitej szerokości jej pasa drogowego oraz rezygnację z jej przedłużania, utrzymanie dotychczasowej funkcji ul. [...] jako drogi KD, usunięcie z projektu planu drogi KDw równoległej do ul. [...], zmianę brzmienia § 1 ust. 1 pkt 5 podpunktu f , wykreślenie § 29 ust. 5, wykreślenie z § 30 ust. 1 pkt 4.

W podsumowaniu B. O. i Z. O. podnieśli, że ich zdaniem, wskazane rozwiązania planu nie są prawidłowe pod względem technicznym, funkcjonalnym i ekonomicznym.

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w sprawie rozpatrzenia zarzutu złożonego do projektu "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi: J., F., F. F., P. i L. w Gminie R." Rada Gminy R. uwzględniła zarzuty kwestionujące: zasadność poszerzenia ul. [...] do szerokości 20 m, wprowadzenie nakazu przyłączania budynków do mającej powstać sieci wodociągowej, przyjęty zapis § 11 ust, 1 pkt 5 ppkt f - wprowadzając postulowaną zmianę. Pozostałe zarzuty Rada Gminy odrzuciła.

W uzasadnieniu tej uchwały, odniesiono się do poszczególnych zarzutów i wskazano, iż kwestia zwiększenia natężenia ruchu na ul. [...] i ul. [...], wnioski o pozostawienie ul. [...] wyłącznie dla ruchu lokalnego, naruszenie konstrukcji budynków posadowionych na gruntach podmokłych wykraczają poza zakres ustaleń miejscowego planu. Rezygnacja z przedłużenia ul. [...] i wprowadzenie na niej zakazu tranzytu towarowego o wysokim tonażu również wykraczają poza zakres ustaleń planu. Ulica [...] jest drogą publiczną, ogólnodostępną. W odniesieniu, do kwestionowanego przebiegu nowej drogi KDw (równoległej do ul. [...]), która w części została poprowadzona po południowej stronie działki skarżących, organ podniósł, że rysunek planu zawiera propozycję wtórnej parcelacji przyszłych terenów budowlanych, w tym działek nr ew. [...] i [...], których ewentualny przyszły podział będzie wymagał również wyznaczenia drogi wewnętrznej, w celu zapewnienia nowo projektowanym działkom dostępu do drogi publicznej ul. R.. Mając na uwadze istniejący układ działek budowlanych w projekcie planu ustala się lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Ze względu na estetykę i funkcjonalność przestrzeni

powinno się unikać wyznaczania dróg wewnętrznych po obu stronach jednego rzędu działek budowlanych. Rysunek planu zawiera jedynie propozycje podziału z wydzieleniem niepublicznych dróg wewnętrznych, które nie stanowią ustaleń planu, ale wskazują na prawidłowy sposób zagospodarowania terenu, w tym możliwość zapewnienia nowo projektowanym działkom dostępu do drogi publicznej. Ponieważ drogi wewnętrzne nie są drogami publicznymi, o ich przebiegu zdecyduje właściciel terenu, w odrębnym postępowaniu o zatwierdzenie podziału nieruchomości, ale uczyni to w oparciu o zasady ustalone w planie. Podniesiona możliwość zalania działek i budynków na większym obszarze spowodowana usytuowaniem drogi KDw na cieku wodnym jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym, a w razie jego wystąpienia podlegać będzie odpowiedzialności odszkodowawczej, uregulowanej w art. 16 ust 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku zagwarantowania, a jedynie postulowania stosownych zabezpieczeń akustycznych dla obiektów posiadających pomieszczenia przeznaczone na pobyt stały ludzi, organ stwierdził, iż brak jest materialno-prawnych podstaw do nałożenia takiego nakazu w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zaskarżony projekt planu nie przewiduje takich rozwiązań. Zapisy projektu planu w zakresie przewidywanej uciążliwości dróg mają charakter informacyjny, w szczególności dla nowoprojektowanych obiektów. Przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gmina nie ma obowiązku stosowania przepisów obejmujących warunki techniczne budynków i ich usytuowania, gdyż plan nie rozstrzyga o kwestiach technicznych przyszłych obiektów. Odrębną od treści miejscowego planu jest kwestia realizacji inwestycji i na etapie pozwoleń na budowę przesądzane jest zapewnienie w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi standardów akustycznych wynikających z tych przepisów.

Podniesiono, iż zarzut dotyczący braku danych szacunkowych dotyczących kosztów wdrożenia projektu planu w odniesieniu do odszkodowań i zabezpieczeń oraz określenia podmiotu ponoszącego koszty, wykracza poza zakres przedmiotowy ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego określony w art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w kwestii zmniejszenia wartości nieruchomości właściciele będą mogli dochodzić swoich roszczeń dopiero po uchwaleniu

planu, stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w razie wykazania tej okoliczności.

Podkreślono nadto, rozpoznając zarzut dotyczący sprzeczności projektu planu ze Studium, że organ sporządzający projekt planu mając obowiązek zgodnie z dyspozycja art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R.", uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] grudnia 1999r,, spójność taką stwierdził, także w zakresie rozwoju komunikacji i infrastruktury technicznej. Kwestionowany przebieg ul. [...], po korekcie drogi głównej [KL]f jest spójny z ustaleniami tego "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. ", które określa tę drogę jako podstawowy układ komunikacji lokalnej.

Organ wyjaśnił ponadto, iż prognoza skutków wpływu ustaleń planu na środowisko, wbrew twierdzeniom zarzutu, była dołączona do projektu planu i wyłożona do publicznego wglądu.

Wskazano także, że podnoszone naruszenie interesów członków lokalnej wspólnoty samorządowej, łamanie wymagań prawa budowlanego w zakresie odległości pasa drogowego od budynków, zwiększanie uciążliwości życia mieszkańców, niszczenie rezerwatu przyrody, degradacja jego ekosystemu, zawarte nadto w proteście mieszkańców wsi F. z dnia [...] września 2003 r. są bezprzedmiotowe. Wniesienie zarzutu wymaga bowiem wykazania nie tylko, że wnoszący posiada interes prawny w kwestionowaniu ustaleń projektu planu, ale wskazania, że interes ten określonymi ustaleniami projektu planu został naruszony. W rozpatrywanej sprawie takiego naruszenia nie wykazano. Podniesiono również, że skarżący bezpodstawnie wywodzą naruszenie ustaleń planu z przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów prawa ochrony środowiska w odniesieniu do swojej działki o nr ew. [...], ponieważ w procedurze uchwalania planu miejscowego uwzględniono przepisy szczególne, odnoszące się do zakresu planu (art. 9 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) oraz uzyskano uzgodnienie wynikające z art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zmiany statusu ul. [...] z drogi wewnętrznej dojazdowej KD na drogę lokalną KL, poszerzenia pasa drogowego ul.

[...], wejście pasa drogowego na teren działki nr [...], obowiązku obsadzenia zielenią pasa drogi od ul. [...] - Rada wskazała, że w planie miejscowym ustala się jedynie parametry drogi - szerokość pasa w liniach rozgraniczających. Dotychczasowy układ ulic na terenie objętym planem nie jest wystarczający, nie uwzględnia przyszłych potrzeb komunikacyjnych terenów przewidywanych pod zabudowę. Linie rozgraniczające ul. [...] zostały zaprojektowane z uwzględnieniem aktualnego zagospodarowania terenu oraz dopuszczonych zmian. Plan zmienia przeznaczenie terenów rolnych w kolejnym pasie ok. 200 m na cele budowlane tworząc nowy teren do zabudowy w pasie o szerokości ok. 300 m na południe od ul. [...]. Ulica [...] nie była na odcinku działki skarżących wyznaczona w projekcie planu jako droga lokalna KL, a jako droga gminna klasy D (dojazdowa), która zgodnie z przepisami musi mieć w liniach rozgraniczających szerokość min, 10 m. Rada podniosła także, iż kwestionowany nakaz obsadzenia zielenią pasa drogi stanowi ustalenie planu dotyczące infrastruktury inżynieryjnej. Odnosząc się wreszcie do zarzutu ujęcia w projekcie planu § 30 ust. 1 pkt 4, dotyczącego zabudowy zagrodowej wskazała na brak naruszenia interesu prawnego skarżących jego zapisem. Przepis ten nie odnosi się do ich działki i nie wskazano w jaki sposób może na nią wpływać.

Skargę na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] listopada 2009 r. w części odrzucającej zarzuty złożył pełnomocnik B. O. i Z. O., wnosząc o stwierdzenie jej nieważność. Zarzucając przy tym:

* brak uzasadnienia prawnego i przekonywującego uzasadnienia faktycznego

zaskarżonej uchwały;

* niepodpisanie uchwały przez wszystkich członków organu kolegialnego, tj.

Rady Gminy R..

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż Rada Gminy R. samodzielnie zdecydowała o zaliczeniu zastrzeżeń skarżących jako zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi J., F., F. F. , P. i L. w Gminie R.. Zdaniem skarżących, zaskarżona uchwała nie posiada uzasadnienia prawnego oraz przekonującego uzasadnienia faktycznego.

Wskazano również, że w uchwale odrzucającej zarzuty, nie są respektowane wolności i prawa obywateli. Uzasadnienie odrzucenia wniesionych zarzutów jest oparte na przekonaniu i potrzebie wprowadzenia określonego zamierzenia przewidzianego w projektowanym planie, bez rozważenia podstaw planowania

przestrzennego. Skarżący zwrócili także uwagę, iż uchwałę podjęło ciało kolegialne -Rada Gminy, a w orzecznictwie zaznacza się, że uchwała organu kolegialnego jest podpisywana przez wszystkich członków składu orzekającego. Tymczasem pod kwestionowaną uchwałą podpisał się jedynie przewodniczący Rady Gminy.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy R. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ kwestionowana uchwała w zaskarżonej części nie narusza prawa w sposób dający podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

Procedura planistyczna w sprawie objętej skargą rozpoczęła się pod rządami ustawy z dnia ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Stosownie do art. 24 ust. tej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone ustaleniami przyjętymi w projekcie planu mógł wnieść zarzut. Rolą sądu administracyjnego jest zatem ocena uchwały rady gminy o odrzuceniu zarzutu w płaszczyźnie formalnej, poprzez ustalenie, czy uchwała zawiera ustawowo określone elementy oraz w płaszczyźnie materialnoprawnej wyjaśniając, czy zawarte w uchwale uzasadnienie znajduje swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Sąd nie może natomiast skutecznie oceniać racjonalności lub celowości rozwiązań planistycznych przyjmowanych przez gminę, jeżeli nie stanowią naruszenia ustawowych granic uprawnień planistycznych przysługujących gminie.

W niniejszej sprawie ustalono, iż B. O. i Z. O. są właścicielami działki o nr ew. [...] położonej przy ul. [...], na terenie objętym planowanym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Nie może więc budzić wątpliwości, iż posiadali interes prawny do kwestionowania zapisów owego projektu planu. Podstawowym kryterium rozróżnienia pomiędzy zarzutem a protestem jest legitymacja do wniesienia tych środków. Jeżeli dany podmiot kwestionując projekt planu wykaże naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienia to złożone pismo należało uznać za zarzut, w przeciwnym wypadku byłby to protest. W zaskarżonej uchwale Rada Gminy R. miała podstawy do potraktowania zastrzeżeń skarżących do projektu planu miejscowego jako zarzutów. Zobowiązana była bowiem do dokonania ich oceny w kontekście przysługiwania

skarżącym interesu prawnego w kwestionowaniu poszczególnych ustaleń projektowanego planu miejscowego, który tymi regulacjami doznawał naruszenia. Takiej oceny Rada Gminy mogła dokonywać w ramach rozpatrywania zastrzeżeń skarżących, jako zarzutu. Zachowana została również prawna forma rozpatrzenia tych zastrzeżeń (jako zarzutów) w postaci uchwały, której zaskarżalność do sądu administracyjnego umożliwiła skarżącym dokonanie oceny legalności kwestionowanej uchwały przez sąd administracyjny. Nadto skarżący pismo swe zatytułowali w całości jako zarzut, powołując się na art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który normował zasady wnoszenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stwierdzić jednak należy, że wniesienie zarzutu nie rodzi po stronie gminy obowiązku jego uwzględnienia. Obowiązek ten powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia wnoszącego zarzut było związane z jednoczesnym naruszeniem prawa. Obowiązek uwzględnienia zarzutu nie spoczywa na Radzie wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie "władztwa planistycznego". Wówczas mimo, że doszło do naruszenia prawem chronionego interesu wnoszącego zarzut, wynikającego z uprawnień właścicielskich, nie powstaje po stronie gminy obowiązek uwzględniania zarzutu. Niezbędnym elementem legalności uchwały dotyczącej rozpatrzenia zarzutu wobec projektu planu miejscowego jest zatem nie tylko wykazanie podstaw prawnych dopuszczalności naruszenia interesu prawnego osoby wnoszącej zarzut do projektu planu miejscowego, ale także wykazanie dopuszczalności dokonania takiej ingerencji.

Zaskarżona uchwała Rady Gminy R. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] spełnia wymagania wynikające z powołanego art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przytoczono w niej wszystkie zarzuty skarżących i w wyczerpujący sposób uzasadniono ich odrzucenie, zarówno ze względów faktycznych, jak i prawnych. Do każdego z zarzutów wskazano na normatywne źródło projektowanych ustaleń planistycznych, wykazując spełnienie się hipotezy przepisów prawa leżących u podstaw odrzucenia każdego z zarzutów. Zarzut skargi o braku uzasadnienia prawnego i przekonywującego uzasadnienia faktycznego jest gołosłowny, nie poparty konkretnymi argumentami, odnoszącymi się do sposobu rozpatrzenia poszczególnych zarzutów.

W zaskarżonej uchwale uwzględniono zarzuty skarżących dotyczące: poszerzenia ul. [...] do szerokości 20 m w wyniku zmiany statusu z drogi lokalnej na zbiorczą KZ» obowiązku przyłączania budynków do mającej powstać sieci wodociągowej bez gwarancji jakości wody i konkurencyjności tej formy poboru wody, nie określenia sposobu finansowania i rozłożenia kosztów przedsięwzięcia na gminę i właścicieli, wykreślenia z § 29 ustępu 5 dotyczącego obowiązku podłączenia posesji do sieci wodociągowej, a także zarzut dotyczący zmiany brzmienia § 11 ust. 1 pkt 5 ppkt f. Rada Gminy R. nie mogła więc zajmować się rozpatrzeniem tych zarzutów (oznaczonych w jej treści nr 1, 4 i 12), skoro zostały uwzględnione przez Wójta Gminy R.. Z art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem, iż to wójt, burmistrz albo prezydent miasta w pierwszej kolejności rozpatruje zarzuty wniesione do projektu planu miejscowego i przedstawia radzie gminy tylko te zarzuty, których nie uwzględnił.

W ocenie Sądu, jak już wskazano, pozostałe zarzuty, które nie zostały uwzględnione - w sposób odpowiadający prawu omówiono w uzasadnieniu przedmiotowej uchwały trafnie wyjaśniając przyczyny ich odrzucenia. Sąd nie podziela poglądu skarżących, iż uchwała ta nie zawiera uzasadnienia prawnego, czy przekonującego uzasadnienia faktycznego. Uzasadniając zajęte stanowisko Rada Gminy powołała przepisy prawa powszechnie obowiązującego, które dawały podstawę do odrzucenia przedłożonych zarzutów i w sposób wyczerpujący omówiła istniejący stan zagospodarowania terenu i zasady jego zmiany po uchwaleniu planu. Nie zasługuje także na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut, że uchwała, jako akt wydany przez organ kolegialny nie została w sposób właściwy podpisana. Zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zadaniem przewodniczącego rady jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady. Z art. 22 powołanej ustawy wynika zaś, iż organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy - a więc także rady gminy - określa statut gminy podlegający ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Podkreślenia wymaga, że rada gminy (miasta) wyraża swoją wolę w formie uchwały, przy czym zasadą jest, że uchwałę podpisuje przewodniczący rady lub wiceprzewodniczący rady. Częścią integralną uchwały jest sporządzone do niej uzasadnienie, wyjaśniające powody podjętej uchwały przez kolegialny organ gminy (miasta). Jeżeli zatem uchwała zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne jako przejaw woli rady gminy (miasta) wyrażone w formie pisemnej, to nie tylko uchwała

ale również jej uzasadnianie wymaga podpisania przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego organu, W § 15 pkt 6 Statutu Gminy R. - przyjętego uchwałą Rady Gminy R. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] (Dz.Urz. Woj. [...].. Nr [...], poz. [...]) - wskazano, iż Przewodniczący Rady - w szczególności - podpisuje uchwały Rady. Nie ulega więc wątpliwości, iż podpis Przewodniczącego Rady Gminy R. pod zaskarżoną uchwałą jest wystarczający do uznania jej za akt wydany przez Radę Gminy R..

Wbrew twierdzeniom skargi brak jest prawnych podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącej sformułowanego wobec projektu planu miejscowego o zwiększeniu się natężenia ruchu ulicą F.. Zwiększający się ruch kołowy nie jest bowiem domeną planowania przestrzennego. Może być oczywiście wynikiem planowania, rozbudowy układu komunikacyjnego. To jednak czy ruch kołowy ulegnie zwiększeniu na określonej drodze publicznej nie jest zależne od woli organów gminy procedujących nad projektem planu miejscowego. Nie jest to bowiem okoliczność dająca się prawnie uregulować w planie miejscowym.

Podnoszona w zarzucie skarżących możliwość zalania działek gruntu i budynków na większym obszarze wskutek usytuowania drogi oznaczonej symbolem KDw na cieku wodnym została w zaskarżonej uchwale prawidłowo oceniona, jako mogąca być rozpatrzona dopiero na etapie budowy drogi zwłaszcza, że jej przebieg określony w projekcie planu miejscowego ma jedynie charakter propozycji, nie stanowiącej wiążącego ustalenia planistycznego. Trafnie uzasadniono także odrzucenie zarzutu skarżących dotyczącego ochrony akustycznej, jako mogące być rozstrzyganym dopiero na etapie realizacji inwestycji w ramach spełnienia warunków technicznych do wydania pozwolenia na budowę.

Bez naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale wskazano, iż zarzut skarżących o braku danych szacunkowych dotyczących kosztów wdrożenia projektu planu miejscowego w odniesieniu do odszkodowań i zabezpieczeń wykracza poza zakres ustaleń planistycznych. Nie wynika z przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, aby takie ustalenia miały być zawarte w planie miejscowym. Istniały również podstawy do odrzucenia zarzutu o sprzeczności projektu planu ze studium. O konieczności dokonywania takiej oceny traktuje art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonano oceny spójności obu dokumentów m.in. w zakresie usytuowania ulicy F. i wyznaczonej dla niej funkcji w studium, przyjętym uchwałą Rady Gminy R. z dnia [...] grudnia 1999 r. Nr

[...]. Do akt sądowych sprawy włączono ocenę spójności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi J., F., F., F., P. i L. w Gminie R. z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R. z dnia [...] maja 2003 r., która wskazuje, iż taka ocena była wykonana.

W zaskarżonej uchwale w wystarczający sposób wykazano, iż przedmiotem wyłożenia do publicznego wglądu był zarówno projekt planu miejscowego, jak i prognoza oddziaływania na środowisko. Potwierdzają to dokumenty znajdujące się w aktach sprawy.

Nie jest również zasadny zarzut dotyczący naruszenia interesów członków lokalnej wspólnoty samorządowej, łamania wymagań prawa budowlanego w zakresie odległości pasa drogowego od budynków, zwiększania uciążliwości życia mieszkańców, niszczenia rezerwatu przyrody, degradacji jego ekosystemu, które to zarzuty zawarte były w proteście skarżących mieszkańców wsi F. z dnia [...] września 2003 r. Organ w sposób logiczny wyjaśnił, że legitymacja do składania zarzutu co do działki nr ew. [...] mają wyłącznie jej właściciele, a nie grupa osób nie posiadających interesu prawnego w zakresie kwestionowania ustaleń planu co do tej działki. Podniesiono również, że skarżący bezpodstawnie wywodzą naruszenie ustaleń planu z przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów prawa ochrony środowiska w odniesieniu do swojej działki nr ew. [...], ponieważ w procedurze uchwalania planu miejscowego uwzględniono przepisy szczególne odnoszące się do zakresu planu (art. 9 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) oraz uzyskano uzgodnienie wynikające z art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zmiany statusu ul, [...] z drogi wewnętrznej dojazdowej KD na drogę lokalną KL, poszerzenia pasa drogowego ul. [...], wejście pasa drogowego na teren działki nr [...], obowiązku obsadzenia zielenią pasa drogi od ul. [...], Rada zasadnie wskazała, że w planie miejscowym ustala się jedynie parametry drogi - szerokość pasa w liniach rozgraniczających na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Rada wyjaśniła, że dotychczasowy układ ulic na terenie objętym planem nie jest wystarczający, nie uwzględnia przyszłych potrzeb komunikacyjnych terenów przewidywanych pod zabudowę (obecnie rolniczych), a linie rozgraniczające

ul. [...] zostały zaprojektowane z uwzględnieniem aktualnego zagospodarowania terenu i możliwości realnego jej poszerzenia. Kwestionowany nakaz obsadzenia zielenią pasa drogi stanowi natomiast ustalenie planu dotyczące infrastruktury inżynieryjnej.

Rada ustosunkowała się także do żądania wprowadzania zakazu poruszania się tirów ulica [...]. Ponadto organ wskazał, iż skarżący nie wykazali w jaki sposób planowane poszerzenie istniejącej drogi narusza konkretne przepisy prawa materialnego. Należy zaznaczyć, że rolą planu miejscowego nie jest ustanawianie zakazów i ograniczeń co do tonażu poruszających się po drogach pojazdów. Rada szczegółowo odniosła się także do zarzutu skarżących odnośnie zmiany statusy ul. [...] z drogi wewnętrznej dojazdowej KD na drogę lokalną KL, poszerzenia pasa drogowego podnosząc m.in. iż ulica [...] docelowo będzie zagospodarowana z obu stron zabudową mieszkaniową i zapewniać będzie w przyszłości lokalne rozwiązania komunikacyjne. Rada wskazała, że dotychczasowy układ ulic jest niewystarczający, ponieważ nie uwzględnia przyszłych potrzeb komunikacyjnych.

Odnosząc się wreszcie do zarzutu dotyczącego wykreślenia z § 30 ust. 1 pkt 4 treści dotyczącej dopuszczenia zabudowy zagrodowej Rada podniosła, że skarżący nie przedstawili stosownych pełnomocnictw właścicieli gruntów, na których chcą zlikwidować dotychczasowy sposób ich wykorzystywania i nie wskazali, jaki związek ten zapis planu miałby z ich działką oraz w jaki sposób prowadziłby do naruszenia ich interesu prawnego.

W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu zaskarżona uchwała odpowiada prawu, co na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) prowadziło do oddalenia skargi.