Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1233/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 966
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędzia WSA Renata Siudyka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. na podstawie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 966) odmówiono M.M. przyznania dodatku mieszkaniowego.

Uzasadniając swoje stanowisko organ przywołał treść art. 2 ust. 1 w/w ustawy, określającego, że dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem; osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

Zdaniem organu wnioskodawczyni zajmowała lokal mieszkalny bez tytułu prawnego będąc z tego powodu zobowiązana do uiszczania odszkodowania za bezumowne zajmowanie mieszkania. Nie oczekiwała nadto na przysługujący jej lokal socjalny lub zamienny. Jako dowód potwierdzający wskazane ustalenia organ uznał pismo Wydziału Inwestycji i Zasobów Komunalnych Urzędu Miasta C. z dnia [...]r., w którym poinformowano, że wnioskodawczyni zdjęta została z listy osób oczekujących na lokal socjalny w związku ze wskazaniem w dniu 27 listopada 2013r. innego lokalu przy ul. [...].

Odnosząc się dodatkowo do wniesionej przez stronę skargi dotyczącej przywrócenia jej tytułu prawnego do zajmowanego lokalu organ zwrócił uwagę, że Urząd Miasta trzykrotnie, w odstępach kilkumiesięcznych, proponował jej podpisanie umowy najmu, a tym samym uregulowanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu lecz z niewiadomych względów strona odmawiała podpisania umowy. Okoliczność ta wynikała z treści uzasadnienia uchwały nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...]r.

W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji M. M. wniosła o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego i przywrócenia jej tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Stwierdziła, że nie uchylała się od ponoszenia opłat mieszkaniowych, a nawet je nadpłaciła. Natomiast nie ma wpływu na powstałe obecnie zadłużenie czynszowe, które powstało z powodu nieprzyznawania jej tytułu prawnego do lokalu. Wskazała, że nie jest możliwe opłacanie przez nią całości czynszu bez dodatku mieszkaniowego i jako krzywdzące społecznie oceniła działanie organu pozbawiające jej tego świadczenia.

Do odwołania strona załączyła pismo Prezydenta Miasta C. z dnia 3 września 2014r. stanowiące odpowiedź na wniosek odwołującej o przywrócenie tytułu prawnego do zajmowanego przez nią lokalu. Z treści pisma wynikało, że zawarcie nowej umowy najmu będzie możliwe po uzyskaniu opinii Komisji Rodziny i Pomocy Społecznej Rady Miasta. Po uzyskaniu tej opinii zostanie przygotowana umowa najmu, a o możliwości jej podpisania i terminie strona zostanie powiadomiona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji co do tego, że strona zajmuje lokal mieszkalny bez tytułu prawnego. Na podstawie pisma Urzędu Miasta w C. z dnia 18 sierpnia 2014r. organ stwierdził, że odwołującej został wskazany lokal socjalny, natomiast w dniu złożenia wniosku, a to w dniu 30 lipca 2014r., nie była na liście oczekujących na wynajęcie lokalu socjalnego.

Odnosząc się do załączonego do odwołania pisma Prezydenta Miasta C. organ wskazał, że uzyskał informację od Wydziału Inwestycji i Zasobów Komunalnych Urzędu Miasta C. z dnia 28 października 2014r. o wydaniu pozytywnej opinii przez Komisję Rodziny i Pomocy Społecznej Rady Miasta. Na tej podstawie będzie przygotowana umowa najmu. Umowa ta będzie obowiązywać z dniem jej podpisania przez odwołującą.

Biorąc pod uwagę przedstawione fakty Kolegium stwierdziło, że w miesiącu złożenia wniosku odwołującej nie przysługiwało prawo do lokalu zamiennego czy socjalnego, nie należała do osób oczekujących na przysługujący lokal zamienny czy socjalny, a także nie posiadała tytułu prawnego do lokalu, w którym zamieszkuje.

Powołując się na stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych organ stwierdził, że w takiej sytuacji faktycznej nie przysługiwało stronie prawo do dodatku mieszkaniowego, gdyż jak wskazano w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2007r. sygn.. akt I OSK 214/06, a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 kwietnia 2012r. sygn. akt II SA/Go art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dotyczy osób, które posiadają już prawo do lokalu socjalnego ale prawo to nie zostało jeszcze zrealizowane.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

M. M. zarzuciła sprzeczność treści uchwały Nr [...] Rady Miasta C. z treścią wcześniej wydanej przez ten organ uchwały.

Jako niezasadne uznała wypowiedzenie jej umowy najmu. Stwierdziła, że wydanie w sprawie wyroku Sądu Rejonowego w C. o eksmisji nastąpiło ze względu na jej nieprawidłowe reprezentowanie przez pełnomocnika.

Wskazała nadto, że dodatek mieszkaniowy przyznawano jej do stycznia 2014r.

Do skargi załączono kopie - korekty "PIT 8C", rozliczenia czynszu za okres od maja do października 2013r., skargi skierowanej przez skarżącą do Urzędu Miasta w C. z dnia 10 stycznia 2014r. w sprawie przywrócenia tytułu prawnego do lokalu, informacji o stanie konta opłat bieżących, pisma Przewodniczącego Rady Miasta C. z dnia 8 stycznia 2013r. stanowiącego odpowiedź na pismo skarżącej z dnia 31 grudnia 2012r. w sprawie umorzenia zaległości czynszowych i przywrócenia tytułu prawnego do lokalu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowo prezentowane stanowisko.

W dniu 27 maja 2015r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej podtrzymał osobistą skargę skarżącej i zawarte w niej wnioski i twierdzenia, a na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla strony krzywdząca, a umowa najmu stanowiąca dotychczasowy tytuł skarżącej do zajmowanego lokalu została rozwiązana bezpodstawnie. Skarżąca wyjaśniła nadto, że od czerwca 2015r. zawarto z nią ponownie umowę najmu i otrzymuje dodatek mieszkaniowy od sierpnia br.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Istota kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne została określona w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647).

W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżony akt, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postepowania względnie inne naruszenia przepisów postepowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi kompetencjami Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł uchybień, które mogłyby stanowić o uwzględnieniu skargi.

Rozpatrujące sprawę organy zasadnie wskazały na przepis art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który wymienia podmioty uprawnione do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Uprawnienie to jest związane z zamieszkiwaniem w lokalu mieszkalnym, do którego żądający dodatku mieszkaniowego ma tytuł prawny (pkt 1-4 tego przepisu) albo z faktycznym zamieszkiwaniem w lokalu bez tytułu prawnego, gdy zajmujący ten lokal oczekuje na przysługujący mu lokal zamienny, albo socjalny (art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy).

Również zasadnie ustalono w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, że strona skarżąca nie spełnia żadnego z pięciu warunków do otrzymania dodatku mieszkaniowego wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Bezsporne jest wobec treści pism i skarg sporządzanych przez skarżącą w toku prowadzonego postępowania lub załączanych przez nią do akt sprawy, że nie zaprzecza ona ustaleniom, co do braku posiadania tytułu do zajmowanego lokalu w chwili składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Jej argumenty wskazują natomiast na kwestionowanie słuszności pozbawienia jej tego tytułu. Podawane przez nią w skardze tego przyczyny nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, gdyż brak tytułu do dodatku mieszkaniowego nie jest zależy od przyczyny braku posiadania tytułu do zajmowanego lokalu. Zauważyć trzeba także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolujący decyzję o w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego z powodu braku tytułu prawnego do lokalu nie jest uprawniony do objęcia swoją kontrolą aktów pozbawiających stronę tego tytułu.

Fakt, że skarżąca czyniła próby odzyskania tytułu prawnego do zajmowanego obecnie lokalu i próby te z w ostateczności doprowadziły do pozytywnego zakończenia sprawy nie ma również wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Sąd podziela w całości pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2007r. sygn. akt I OSK 214/06 publ. CBOSA co do tego, że ocena istnienia przesłanek do uzyskania dodatku mieszkaniowego dokonywana jest w momencie przyznawania dodatku mieszkaniowego na okres sześciu kolejnych miesięcy.

Za słuszną uznać trzeba także odmowę przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego ze względu na niespełnienie przez nią przesłanki wymienionej w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Jak zasadnie zauważono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zwarte w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych sformułowanie "osobom (...) oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny" oznacza przede wszystkim, że strona będzie spełniała przesłanki do przyznania dodatku mieszkaniowego dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia o przyznaniu prawa do lokalu zamiennego albo socjalnego (por. wyżej cytowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2007r.). Takowe orzeczenie w sytuacji skarżącej nie zostało wydane. Co ważniejsze w sprawie, organ dokonał sprawdzenia, czy skarżąca znajduje się na liście oczekujących na mieszkanie socjalne lub zamienne i uzyskał jednoznaczną negatywną odpowiedź.

Wobec powyższego należy uznać, że organy administracji procedujące w sprawie prawidłowo zinterpretowały art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych uznając, że skarżąca jest osobą zajmującą lokal mieszkalny bez tytułu prawnego i nie oczekuje na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny.

Wszelkie argumenty mające na celu wykazać, że pozbawienie skarżącej dodatku mieszkaniowego jest działaniem krzywdzącym dla niej, a rozwiązanie umowy najmu skutkujące brakiem tytułu prawnego do lokalu było niezasadne, nie mogły mieć natomiast wpływu na stanowisko zajęte przez Sąd.

W takim stanie rzeczy skarga nie zasługiwała na jej uwzględnienie, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.