Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 955/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 57, art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 grudnia 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi P. S. E. O. S. A. w K.-J. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]; 2. uchyla postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]; 3. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane; 4. zasądza od W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Skarżącego P. S. E. O. S.A. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu opłaty sądowej oraz kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 września 2006 r. sygn. akt II SA/Po 1211/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność decyzji Wojewody W. z dnia [...] września 2005r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] w części w jakiej dotyczą pozwolenia na tymczasowe wykorzystanie jednego toru 220 kV na napięcie 110 kV oraz uchylił ww. decyzje w pozostałej części.

Wyrokiem z dnia 3 lipca 2007 r., II OSK163/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2006 r.

Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie oraz odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej linii.

W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] lipca 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, co do wystąpienia podstawy wznowieniowej, określonej w art. 145 §1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako Kpa) i wskazał, iż uchylenie zaskarżonej decyzji jest konieczne z uwagi na naruszenie art. 107 §3 Kpa poprzez brak wskazania w jej treści adresata decyzji, co czyni decyzję niewykonalną.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił postępowanie dotyczące udzielenia pozwolenia na użytkowanie inwestorowi P.S. E.O. S.A. czterotorowej linii elektroenergetycznej 2x400 kV + 2x220 kV K. – P.na terenie gminy K. oraz tymczasowego wykorzystania toru 220 kV na napięcie I K)kV odcinek od słupa nr 63 do 58 (miejscowość S. i B.) oraz od słupa 52 do 48 (miejscowość K.).

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie oraz odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej linii.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. ponownie uchylił decyzję własną z dnia . sierpnia 2006 r. dotyczącą pozwolenia na użytkowanie i odmawił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej linii elektroenergetycznej.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...]lutego 2009 r. wydana została decyzja podobnej sentencji którą to W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. wraz z postanowieniem z dnia [...] stycznia.2009 i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Organ podniósł, iż po ponownym rozpatrzeniu wydano postanowienie zawiadamiające strony o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego udzielenia pozwolenia na użytkowanie inwestorowi P. S. E. O. S.A. czterotorowej linii elektroenergetycznej 2x400 kV + 2x220 kV K.-P. na terenie gminy K. oraz tymczasowego wykorzystania toru 220 kV na napięcie 110 kV - odcinek od słupa nr 63 do 58 (miejscowości S. i B.) oraz od słupa 52 do 48 (miejscowość K.). Organ wskazał, iż zebrany dotychczas materiał dowodowy w przedmiotowym postępowaniu pozwala na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty .

Odwołanie od powyższej decyzji wniosły P. S. E. O. S.A. zarzucając jej rażące naruszenie art. 10 Kpa, art. 107 § 1 Kpa w wz. z art. 268a Kpa, art. 101 § 1 Kpa oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, art. 151 § 1 pkt 1 Kpa, art. 146 § 2 Kpa, art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego i art. 7 , 77 Kpa.

Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2009 r. oraz postanowienia z dnia [...] lipca 2009 r. i umorzenie postępowania w pierwszej instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej uchylenia pozwolenia na użytkowanie.

Ponadto strona wniosła o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż po zapoznaniu się z wniesionym odwołaniem oraz po dokonanej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w części lub w całości. Organ odwoławczy podkreślił, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie linii elektroenergetycznej wydana została ze względu na treść decyzji Starosty P. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu P. S. E. S.A. pozwolenia na budowę. W tej sytuacji należy stwierdzić, że decyzja PINB dla powiatu p. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie wydana została w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona (art. 145 § 1 pkt 8 Kpa). Organ podniósł, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 05 lipca 1996r. (III ARN 21/96; opubl. OSNAP z 1997r.r., z. 3, poz. 31): " Stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o którą została wydana decyzja w innej sprawie, stanowi podstawę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 Kpa), nie uzasadnia natomiast stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji. Podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2002r., znak IV SA 917/02, LEX Polonica nr 377782: "W razie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. (...) skoro została stwierdzona nieważność pozwolenia na budową, nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, wydana w oparciu o akt, którego stwierdzono nieważność. Zachodzą tu okoliczności o których mowa w art. 145 par. 1 pkt 8 Kpa. "

Ponadto organ wskazał, iż organ I instancji wystosował do inwestora zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2009r o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania (pismo dotarło do inwestora w dniu [...] lipca 2009r., a do pełnomocnika inwestora w dniu [...] lipca2009r.). Natomiast decyzja wydana została w dniu [...] lipca 2009r. Organ odwoławczy wskazał, iż w sytuacji postawienia organowi administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, postanowił wystosować do strony zawiadomienie na podstawie art. 10 Kpa, aby strona miała prawo wypowiedzenia " ostatniego słowa" w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego. Nie jakiekolwiek bowiem uchybienie w procedurze administracyjnej uzasadnia wydanie decyzji kasacyjnej, ale tylko takie, które wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Skargę na powyższą decyzję wniosły P. S. E. O. S.A. zarzucając jej:

1. rażące naruszenie art. 7 i 77 § 1 Kpa w zw. z art. 149 § 2 Kpa i art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, polegające na tym, że organ administracyjny w ramach wznowienia postępowania ograniczył się jedynie do kwestii istnienia podstawy wznowienia, natomiast nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy

2. rażące naruszenie art. 78 § 1 Kpa poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego, których przedmiotem były okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy co do istoty,

3. rażące naruszenie art. 15 Kpa i art. 78 Konstytucji RP w zw. z art. 149 § 2 Kpa i art. 10 § 1 Kpa, poprzez:

- wydanie przez organ II instancji decyzji merytorycznej (na niekorzyść strony) w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie prowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle i nie umożliwił skarżącemu udziału w postępowaniu w I instancji,

- ograniczenie się przez organ odwoławczy wyłącznie do kontroli decyzji pierwszej instancji pod kątem (niektórych) zarzutów odwołania, zamiast merytorycznego rozpoznania sprawy,

4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, poprzez błędne przyjęcie, że uchylenie pozwolenia na budowę jest podstawą wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie, co miało wpływ na wynik sprawy,

5. naruszenie art. 59 ust. 5 zd. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 59a prawa budowlanego, a także art. 146 § 2 Kpa oraz art. 151 § 1 pkt 2 i § 2 Kpa poprzez uchylenie pozwolenia na użytkowanie i odmowę udzielenia tego pozwolenia w sytuacji, gdy w sprawie nie wystąpiła żadna z ustawowych przesłanek takiej odmowy, co miało wpływ na wynik sprawy,

6. naruszenie art. 59 ust. 5 zd. 2 w zw. z art. 51 prawa budowlanego poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na użytkowanie bez uprzedniego przeprowadzenia procedury legalizacyjnej (art. 51 pr. bud.), co miało wpływ na wynik sprawy, i co stanowi równocześnie naruszenie art. 31 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP i art. 7 Kpa,

7. rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 i 4 Kpa) polegające na wydaniu decyzji wobec P. S. E. O. S.A. w sytuacji, gdy sprawa administracyjna została pierwotnie wszczęta i była prowadzona wobec innego podmiotu, tj. P. S. E. Z. S.A., a wobec tego drugiego podmiotu uprzednio wydano w sprawie decyzję administracyjną, następnie uchyloną przez organ odwoławczy,

8. naruszenie art. 7 Kpa poprzez odmowę uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, co miało wpływ na wynik sprawy,

9. naruszenie art. 107 § 3 Kpa, ponieważ organ administracyjny nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji przyczyn rozstrzygnięcia, a w szczególności nie wyjaśnił, dlaczego nie uwzględnił większości zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, co stanowi również naruszenie art. 8 i 11 Kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

10. rażące naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, a także naruszenie art. 15 w zw. /, art. 101 § 3 Kpa, oraz naruszenie art. 8 Kpa, poprzez

- wydanie decyzji merytorycznej mimo wystąpienia podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania,

- rozpatrzenie wniosku o zawieszenie postępowania dopiero na koniec postępowania w drugiej instancji i tym samym pozbawienie skarżącego możliwości efektywnej weryfikacji postanowienia o odmowie zawieszenia w drodze zażalenia,

- rozstrzygnięcie o podstawach zawieszenia postępowania odmiennie niż w innej sprawie prowadzonej wobec skarżącego w tym samym stanie faktycznym, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia przyczyn odmiennego rozstrzygnięcia.

Wskazując na powyższe strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak [...] w całości oraz stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. ([...]) z dnia [...] lipca 2009 r.. Ewentualnie strona wniosła o uchylenie decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak [...] w całości, oraz uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2009 r. w całości,

a w pierwszej kolejności wnoszę o:

Ponadto strona wniosła o uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2009 r. o wznowieniu postępowania administracyjnego, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż organ II instancji, podobnie jak organ I instancji, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, tj. rozstrzygnięcia o wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Skarżąca podniosła, iż zgodnie z art. 149 § 2 Kpa, postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Organ administracji, prowadząc wznowione postępowanie, nie może się ograniczyć tylko do kwestii ustalenia wady (przyczyny wznowienia). Skarżąca wyjaśniła, iż w aktach sprawy organu I instancji oraz II instancji brak jest śladu podjęcia jakichkolwiek czynności mających na celu rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej co do istoty. Zdaniem skarżącej organy administracyjne nie przeprowadziły postępowania, które jest wymagane dla rozstrzygnięcia wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Skarżąca wskazał, iż wynika to także wprost z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym WINB odnosi się jedynie do podstawy wznowienia postępowania, natomiast nie przedstawia ustaleń faktycznych i nie wskazuje dowodów, na podstawie których rozstrzygnął sprawę co do istoty, tj. odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Uzasadniając zarzut naruszeni art. 78 § 1 Kpa strona wskazała, iż w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. skierowanym do PINB, wnosiła m.in. o przeprowadzenie dowodu z oględzin wybudowanej linii oraz przeprowadzenie stosownych ustaleń na okoliczność spełnienia przez skarżącego wymogów dla uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Skarżąca podkreśliła, iż wnioski te zostały zignorowane przez organy administracyjne. Nie zostały przeprowadzone wnioskowane dowody ani nie zostały dokonane wnioskowane ustalenia faktyczne. W uzasadnieniach decyzji pierwszej i drugiej instancji brak jest wyjaśnienia, dlaczego wnioski te nie zostały uwzględnione. Tymczasem dotyczyły one istotnych dla sprawy okoliczności, tj. okoliczności badanych w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie.

Zdaniem skarżącej organ odwoławczy naruszył wyrażoną w art. 15 Kpa i art. 78 Konstytucji RP zasadę dwuinstancyjności postępowania. Naruszenie polega na tym, że organ pierwszej instancji w istocie nie prowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle. Skarżący zarzucił w odwołaniu między innymi brak postępowania co do istoty sprawy oraz naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Organ drugiej instancji, wystosowując do skarżącego zawiadomienie z dnia [...] sierpnia 2009 r., w trybie art. 10 § 1 Kpa, próbował sanować tę wadę, którą rozumiał w sposób ograniczony, tj. tylko w ten sposób, że skarżącemu nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu (por. uzasadnienie zaskarżonej decyzji, str. 3).

Zdaniem skarżącej próby sanowania uchybień podjęte przez WINB doprowadziły do sytuacji, w której stronie co najwyżej umożliwiono udział w postępowaniu tylko w jednej instancji, tj. przed organem wojewódzkim, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności. Dodatkowo treść decyzji WINB wskazuje, że organ odwoławczy ograniczył się jedynie do weryfikacji zasadności zarzutów skarżącego w stosunku do decyzji organu I instancji, co również uchybia art. 15 Kpa.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 8 Kpa strona wskazała, iż w niniejszej sprawie brak jest podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, co zarazem stanowi naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie i art. 151 § 1 pkt 2 przez jego błędne zastosowanie. Zdaniem skarżącej przyjęcie przez PINB, a w ślad za nim przez WINB w zaskarżonej decyzji, istnienia podstawy wznowienia jest wadliwe, a wynika ono z błędnego założenia, że decyzja o pozwoleniu na budowę była podstawą wydania pozwolenia na użytkowanie. Jak się wskazuje w doktrynie, pomiędzy decyzją organu administracji, a inną decyzją lub orzeczeniem sądu musi bowiem istnieć związek przyczynowy, na który wskazuje zwrot "w oparciu". Tymczasem, w ocenie skarżącej, pomiędzy pozwoleniem na budowę i pozwoleniem na użytkowanie brak takiego związku. Strona wskazał, iż w najnowszym orzecznictwie NSA "wśród tych wymogów (koniecznych do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie -przyp. wł.) nie mieści się wylegitymowanie się przez inwestora prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę, warunku takiego nie zawiera również przepis art. 57 ustawy - Prawo budowlane określający, jakie dokumenty inwestor obowiązany jest dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu" (wyrok NSA z 15 czerwca 2007 r., II OSK 975/06, Lex nr 338615). Zgodnie z art. 57 Prawa budowlanego w brzmieniu z dnia [...] sierpnia 2006 r., tj. dnia wydania pozwolenia na użytkowanie, decyzja o pozwoleniu na budowę nie stanowiła nawet załącznika do wniosku o udzielenia pozwolenia naużytkowanie. Żaden przepis prawa, zarówno w 2006 roku, jak i obecnie, nie wymaga, aby inwestor legitymował się pozwoleniem na budowę ważnym w dacie udzielania pozwolenia na użytkowanie. Ponadto istnieją przypadki, w których decyzję o pozwoleniu na użytkowanie wydaje się beż uprzedniego wydania pozwolenia na budowę (por. art. 49 ust. 5 prawa budowlanego). Strona wyjaśniła ponadto, iż przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie o pozwolenia na użytkowanie jest ustalenie, czy inwestor wybudował obiekt zgodnie z przepisami i warunkami pozwolenia na budowę. Jest oczywiste, że nie może wprost uzyskać pozwolenia na użytkowanie inwestor, który budował bez pozwolenia na budowę i dopuścił się samowoli budowlanej; w takim przypadku organy nadzoru budowlanego stosują środki przewidziane w art. 48 prawa budowlanego, które - pod pewnymi warunkami - mogą doprowadzić do legalizacji budowy i uzyskania pozwolenia na użytkowanie (art. 49 ust. 5 prawa budowlanego). Z drugiej strony, inwestor, który budował zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę i w okresie jego ważności, może uzyskać pozwolenie na użytkowanie, nawet jeśli w dacie orzekania o pozwoleniu na użytkowanie pozwolenie na budowę zostało już wyeliminowane z obiegu prawnego. Fakt jego wyeliminowania po zakończeniu budowy nie oznacza bowiem - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych -samowoli budowlanej, a istnienie pozwolenia na budowę w trakcie budowy pozwala organom nadzoru budowlanego na sprawdzenie, czy obiekt został wybudowany zgodnie z jego warunkami. Zatem, ponieważ możliwe jest wydanie pozwolenia na użytkowanie po uchyleniu pozwolenia na budowę, to konsekwentnie nie można przyjmować, że pozwolenie na budowę wchodzi w skład podstawy prawnej rozstrzygnięcia o pozwoleniu naużytkowanie i że ta druga decyzja jest wydawana "w oparciu" o pozwolenie na budowę w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 Kpa.

Strona podniosła także, iż przyczyny wznowienia postępowania administracyjnego, jako sytuacje wyjątkowe i stanowiące wyłom w zasadzie trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 Kpa), powinny być interpretowane wąsko. Niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca. Zdaniem strony powyższe przemawia za przyjęciem takiej wykładni art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, w myśl której podstawa ta obejmuje tylko takie sytuacje, w których uchylona decyzja lub orzeczenie stanowiły konieczny element podstawy faktycznej lub prawnej rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej, a nie obejmuje sytuacji, w których związek między wcześniejszymi aktami prawnymi a decyzją ostateczną jest luźniejszy i pośredni. To oznacza, że związek pomiędzy pozwoleniem na budowę a pozwoleniem na użytkowanie nie może być uważany za związek, o którym mowa w tym przepisie.

Strona zwróciła uwagę, iż nawet gdyby przyjąć, że w sprawie istniała podstawa wznowienia postępowania, to i tak postępowanie to musiałoby w istocie prowadzić do wydania decyzji odpowiadającej decyzji dotychczasowej, tj. decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Inwestor spełnił bowiem wszelkie wymogi niezbędne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, co zresztą sam organ podkreślił w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] sierpnia 2006 r. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest tzw. decyzją związaną. Organ ma obowiązek udzielić pozwolenia, chyba że wystąpią wymienione w ustawie przesłanki odmowy. Przyczyny odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie zostały wyczerpująco określone w art. 59 ust. 5 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 59a prawa budowlanego. Jest to lista zamknięta. Odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie następuje w przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonej kontroli (o której mowa w art. 59a prawa budowlanego) zostaną stwierdzone nieprawidłowości, skutkujące wymierzeniem stosownej kary, a także w wypadku niespełnienia wymagań określonych w art. 57 ust. 1-4 prawa budowlanego (dokumenty wymagane przy wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie).żadna z tych przesłanek w niniejszej sprawie nie zaistniała.

Skarżąca wskazała, iż II instancji wydał decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, a powinien był wydać decyzję o uchyleniu decyzji I instancji i umorzeniu postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 infine Kpa. Skarżąca podniosła, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte i było prowadzone w stosunku do podmiotu nie posiadającego przymiotu strony postępowania. Było ono prowadzone wobec PSE Z. S.A., podczas gdy inwestorem i adresatem pozwolenia na użytkowanie, a tym samym stroną (jedyną) w sprawie o wznowienie postępowania, są P. S.E. O. S.A.

Ponadto strona wskazała, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji, podobnie jak decyzji pierwszej instancji, jest bardzo lakoniczne i - poza częścią historyczną oraz odniesieniem się do dwóch spośród wielu zarzutów odwołania w zasadzie nie wyjaśnia, dlaczego podjęto rozstrzygnięcie takiej treści.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 13 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II OZ 1118/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 13 października 2009 r.

Na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i wskazał, iż postępowanie organu zmierza do legalizacji w trybie art. 51 Prawa budowlanego.

Postanowieniem z dnia 30 marca 2010 r. Sąd zwiesił postępowanie, które zostało podjęte na mocy postanowienie z dnia 2 listopada 2010 r.

W piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, iż oddalenie skargi kasacyjnej odnosi się jedynie do zarzutu zawartego w pkt 7 petitum skargi, a nie dotyczy pozostałych zarzutów.

Na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę, a uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 Ppsa ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega, więc na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym należy zauważyć, iż na podstawie art. 134 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze.

W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do najistotniejszej kwestii, którą ma największy wpływ na ocenę prawidłowości prowadzonego postępowania tj. czy istniała podstawa do wznowienia postępowania.

Przed dokonanie powyższej oceny należy poczynić kilka uwag natury ogólnej odnoszących się do instytucji wznowienia postępowania.

Zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznej wyrażoną w art. 16 Kpa, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. W istocie rzeczy, decyzja ostateczna oznacza, że sprawa została rozstrzygnięta w definitywny sposób ( wyrok NSA z 15. 07. 1998 r. sygn. II SA 335/95, LEX nr 41768). To zaś oznacza, że zastosowanie każdego z przewidzianych kodeksem lub ustawą szczególnych trybów nadzwyczajnych prowadzących do wzruszenia decyzji ostatecznej, jako wyjątku od zasady trwałości decyzji ostatecznej możliwe jest wyłącznie w przypadkach ściśle przewidzianych przepisami regulującymi te tryby.

Celem przedmiotowego postępowania było zatem ustalenie czy w przedmiotowej sprawie istnieją szczególne podstawy do wznowienia postępowania. Zamknięty katalog podstaw wznowienia postępowania został zawartych przez ustawodawcę w art. 145 § 1 oraz art. 145a Kpa Przesłanki te określone są w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny. Enumeratywne wyliczenie przesłanek wznowienia powoduje, iż przyczyny wznowienia ograniczone są jedynie do tych wymienionych w art. 145 § 1 i 145a Kpa. Zgodnie z art. 145 § Kpa wznowienie postępowania jest możliwe jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Natomiast zgodnie z art. 145a § 1 Kpa można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.

W tym miejscu wskazać należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1 i art. 145aKpa.

W niniejszej sprawie podstawą wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. była przesłanka wskazana w pkt 8 art. 145 § 1 Kpa.

W ocenie organu administracji publicznej stwierdzenie w części nieważności i uchylenie w pozostałym zakresie decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi podstawę z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa do wznowienia postępowania w sprawie o wydanie pozwolenie na użytkowanie.

W myśl tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Pomiędzy decyzją organu administracji, a inną decyzją musi istnieć związek przyczynowy, na który wskazuje zwrot "w oparciu". Związek ten można zobrazować jako sekwencję działań prawnych organu administracyjnego, zgodnie z którą jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji. Ta druga decyzja zależna jest od pierwszej, przy czym wydanie drugiej decyzji nie jest możliwe bez wydania pierwszej. Decyzja druga jest decyzją pochodną (zależną), w tym sensie, że organ czerpie wiedzę o stosunkach prawnych lub faktycznych z orzeczenia lub z decyzji innego organu i opierając się na nich orzeka o uprawnieniach stron.

W tym miejscy wskazać należy, iż nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest "końcowym etapem procesu inwestycyjnego skierowanym na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego." (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., II OSK 660/09). "Wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie mieści się w szeroko pojmowanym zakresie postępowania o pozwolenie na budowę i stanowi jego kolejny etap." (wyrok NSA z dnia 17 września 2009 r., II OSK 1499/08).

Jednakże powyższe nie oznacza, iż pozwolenie na użytkowanie jest wydawane w oparciu o decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

W wyroku dnia 15 czerwca 2007 r. (sygn. akt II OSK 975/06, Lex nr 338615) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w sytuacji wykonania robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i w okresie ważności tego pozwolenia, uprawnia to inwestora do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, o ile rozpoczęcie użytkowania obiektu uzależnione jest od uzyskania takiego pozwolenia. Obowiązkiem zaś właściwego organu jest stwierdzenie na miejscu budowy, co winno zostać utrwalone protokołem, zgodność wykonania obiektu z warunkami zabudowy oraz warunkami pozwolenia na budowę. Późniejsze wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Sądu Administracyjnego decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma znaczenia dla oceny, czy wykonany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę obiekt zrealizowany został zgodnie z warunkami tego pozwolenia. W uzasadnieniu tym Sąd wskazał również, iż z przepisu art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego wynikają jednoznacznie wymogi, które winny zostać spełnione, aby inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu oraz iż wśród tych wymogów nie mieści się wylegitymowanie się przez inwestora prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę. Sąd podniósł, iż warunku takiego nie zawiera również przepis art. 57 ustawy - Prawo budowlane określający, jakie dokumenty inwestor obowiązany jest dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ww. pogląd, iż z przepisów Prawa budowlanego nie wynikają obowiązki inwestora do dołączenia do wniosku o pozwolenie na użytkowanie prawomocnego pozwolenia na budowę.

Ponadto zauważyć należy, że roboty budowlane objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę można rozpocząć tylko na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego), a inwestor zobowiązany jest prowadzić roboty budowlane w sposób nieodbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, w tym także w zatwierdzonym projekcie budowlanym. O ile, więc inwestor wykona roboty budowlane zgodnie z ustaleniami i warunkami pozwolenia oraz w okresie ważności pozwolenia budowlanego, nie można zarzucić inwestorowi realizacji tych robót niezgodnie z przepisami.

Powyższe w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, iż między decyzją o pozwoleniu na budowę czterotorowej linii elektroenergetycznej 2x400 kV + 2x220 kV K. – P. na terenie gminy K. oraz tymczasowego wykorzystania toru 220 kV odcinek od słupa nr [...] do [...] (miejscowość S. i B.) oraz od słupa 52 do 48 (miejscowość K.), a decyzją o pozwoleniu na użytkowanie ww. inwestycji nie istnieje związek o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa.

W przedmiotowej sprawie nie można uznać, iż pozwolenie na użytkowanie jest wydane na podstawie pozwolenia na budowę, a co za tym idzie nie można uznać, że zaistniała podstawa do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Jeszcze raz należy powtórzyć, iż roboty budowlane objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę można rozpocząć tylko na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 Ppsa, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2009 r. oraz postanowienia Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego dla powiatu p. o wznowieniu postępowania.

Powyższe uchybienie organu, co prawda czyni zbędnym wskazanie organowi jakich uchybień ponadto dopuścił się w postępowaniu, to jednakże Sąd postanowił również je wskazać aby organ unikał ich w przyszłych postępowaniach.

W tym miejscu przypomnieć należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1 i art. 145aKpa..

Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 Kpa, postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem.

Wobec powyższego granice postępowania wznowieniowego wyznaczone są postępowaniem objętym decyzją ostateczną. Oznacza to, że sprawa o wznowienie postępowania jest tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej ze sprawą, której dotyczy wznowienie. Organ administracyjny jest zatem zobowiązany w postępowaniu o wznowienie postępowania w pierwszej kolejności ustalić, czy zachodzi podstawa do wznowienia postępowania. Następnie w przypadku pozytywnego ustalenia istnienia podstawy wznowienia, powinien ponownie merytorycznie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Tym samym należało ponownie ocenić zasadność wydania pozwolenia na użytkowania na podstawie przepisów prawa budowlanego.

Powyższe wynika z art. 151 § 1 Kpa w związku z art. 149 § 2 Kpa. Obowiązek przeprowadzenia we wskazanym zakresie istnieje również w sytuacji objętej dyspozycją art. 146 § 2 Kpa. W myśl tego przepisu - mimo istnienia podstaw wznowienia przewidzianych w art. 145 § 1 Kpa - nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W takim też przypadku, zgodnie z art. 151 § 2 Kpa, organ administracyjny ogranicza się do stwierdzenia, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z których powodu nie uchylił decyzji. Prowadząc postępowania o wznowienie postępowanie organ nie może się ograniczyć tylko do ustalenia wady postępowania. Celem postępowania wyjaśniającego - rozpoznawczego jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem weryfikacji decyzji ostatecznej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż, jak słusznie zauważyła skarżąca, zarówno organ I jak i II instancji nie poczyniły żadnych ustaleń czy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania pozwolenia na użytkowanie.

Stosownie do postanowień art. 59 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006, Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.) właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Właściwy organ przeprowadza na wezwanie inwestora obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola, o której mowa w ust. 1 obejmuje sprawdzenie:

1) zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu;

2) zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie:

a) charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji,

b) wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego,

c) geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych),

d) wykonania urządzeń budowlanych,

e) zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem,

f) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich - w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego;

3) wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego;

4) w przypadku nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych obiektów budowlanych - wykonania tego obowiązku, jeżeli upłynął termin rozbiórki określony w pozwoleniu;

5) uporządkowania terenu budowy ( art. 59a powyższej ustawy).

Natomiast w myśl art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4. Przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio.

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż obowiązkiem organu w toku postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na użytkowanie było podjęcie, z poszanowaniem art. 7 i 77 Kpa, czynności mających na celu ustalenie ww. okoliczności i dopiero w razie ustalenia, iż niespełnione są wymagania określone w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4 organ miał prawo odmówić wydania pozwolenia na użytkowanie.

W niniejszej sprawie zarówno z akt sprawy jak i uzasadnień rozstrzygnięć organów nie wynika czym kierował się organ odmawiając wydania pozwolenia na użytkowanie.

W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę tak organ I instancji, jak i organ odwoławczy w sposób niedostateczny wyjaśnił okoliczności stanu faktycznego sprawy, spowodowane niedopełnieniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, czym naruszył postanowienia art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa postępowania administracyjnego. Przepis z art. 77 § 1 KPA zapewnia bowiem realizację zasady prawdy obiektywnej, obligując organ prowadzący postępowanie administracyjne nie tylko do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale również do podjęcia czynności mających na celu zebranie tegoż materiału. W doktrynie podkreśla się, iż uzyskanie pełnego materiału dowodowego, to zebranie dowodów odnoszących się do wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy okoliczności. Nadto nałożony na organy obowiązek przeprowadzenia całego postępowania dowodowego co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. W sytuacji jednak gdy strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 402-405).

W tym miejscu wskazać należy, iż stanowisko organu prowadzącego postępowanie – po przeprowadzaniu koniecznych czynności procesowych - winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 Kpa. Zadaniem uzasadnienia stanowiącego integralny składnik decyzji jest bowiem wyjaśnienie jej dyspozytywnej części jakim jest rozstrzygnięcie (tak NSA w wyroku z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 Kpa, a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Mocą tej zasady organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Nie wykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji. Postawiona powyżej teza znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie sądowoadmniastracyjnym. W wyroku z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 1611/00, LEX nr 80635 NSA stwierdził, że pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W wyroku z 11 lipca 2001 r. (sygn. akt IV S. 703/99 LEX nr 51234), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 Kpa. (...) Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywający, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 Kpa, skutkuje - w myśl utrwalonego już orzecznictwa NSA - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i 107 § 3 Kpa." (v. wyrok NSA sygn. akt II SA 742/84, ONSA 1984/2/67).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć winny dokładnie wskazać dlaczego nie tylko uznały, iż zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania ale również powinien w uzasadnieniu wykazać jakimi przesłankami kierował się przy rozstrzygnięciu sprawy co do istoty tzn. jakimi przesłankami się kierował przy odmowie wydania pozwolenia na użytkowanie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 Ppsa, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2009 r. oraz postanowienia Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego dla powiatu p. o wznowieniu postępowania. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa, a o wykonalności orzeczenia na podstawie art. 152 Ppsa.