Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 168/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 262 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 22 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 22 lutego 2016r. wydane na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej wskazywana również jako op), którym to postanowieniem Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 3 grudnia 2015 r. o nałożeniu kary porządkowej na K. B.

Jak ustalono, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu, w ramach prowadzonej kontroli podatkowej Nr [...],[...] oraz [...] skierował do K. B. wezwanie do osobistego stawienia się w siedzibie Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu w dniu 7 października 2015 r. w charakterze świadka, w sprawie dotyczącej działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę z o.o. A w 2013 r. oraz zatrudnienia pracowników w latach 2012-2013. Wezwanie zawierało pouczenie o skutkach niezastosowania się do jego treści, wynikających z przepisów art. 262 § 1 op oraz art. 83 Kodeksu karnego skarbowego. K. B. odebrał wezwanie osobiście w dniu 11 września 2015 r. W związku z wnioskiem z dnia 17 września 2015 r. przesłanym przez pełnomocnika K. B. - adwokata D. N. o przesłuchanie świadka w ramach pomocy prawnej w miejscu zamieszkania, organ podatkowy zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w dniu 23 września 2015 r. o dokonanie czynności przesłuchania świadka w drodze pomocy prawnej. Jednocześnie organ powiadomił pełnomocników K. B. (S. W., L. S., D. N. i A. S.) o uwzględnieniu wniosku informując także, że zostaną zawiadomieni o terminie i miejscu przesłuchania przez organ wykonujący czynności w ramach pomocy prawnej.

Kolejne wezwanie do osobistego stawienia się w dniu 26 października 2015 r. w siedzibie urzędu, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], wystosował do K. B. wskazując jednocześnie, że niezastosowanie się do wezwania stanowi podstawę do wymierzenia kary porządkowej, zgodnie z art. 262 § 1 op. Wezwanie odebrane zostało przez świadka odebrane osobiście w dniu 8 października 2015 r.

Ponieważ K. B. nie stawił się w Urzędzie Skarbowym w [...] w dniu 26 października 2015 r., wystosowano ponowne wezwanie do osobistego stawienia się w siedzibie Urzędu Skarbowego w [...]. O terminie przesłuchania świadka zawiadomiono w/w pełnomocników. Na wezwanie to stawił się K. B., jednak odmówił składania zeznań, powołując się na brak należytego umocowania pełnomocnika strony postępowania.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu mając na uwadze, że K. B. wezwany do osobistego stawienia się w urzędzie celem przesłuchania w charakterze świadka, nie stawił się w dniu 26 października 2015 r. na przesłuchanie i nie podał przyczyny usprawiedliwiającej nieobecność, a w przypadku drugiego wezwania zgłosił się, jednak odmówił jednak składania zeznań w charakterze świadka – nałożył na w/w karę porządkową w wysokości 500 zł.

Nie godząc się z tym postanowieniem skarżący wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 121 § 1 op przez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, art. 123 § 1 op przez niezawiadomienie skarżącego o terminie przesłuchania, art. 187 § 1 op przez nierozpatrzenie całości zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz art. 262 § 1 op przez błędne uznanie, że nie stawił się na przesłuchanie pomimo wezwania oraz odmówił składania zeznań. Podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie podkreślił, że podniesione zarzuty nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Zdaniem Dyrektora, który potwierdził ustalony przez organ I instancji stan faktyczny, skarżący był dwukrotnie wzywany przez Urząd Skarbowy w [...] do osobistego stawiennictwa w siedzibie urzędu w charakterze świadka: na dzień 26 października 2015 r. oraz na dzień 18 listopada 2015 r. O drugim terminie zostali również powiadomieni pełnomocnicy skarżącego.

Skarżący nie stawił się na przesłuchanie w charakterze świadka w siedzibie urzędu w dniu 26 października 2015 r. i nie usprawiedliwił swojej nieobecności. Stawił się natomiast w dniu 18 listopada 2015 r., odmówił jednak składania zeznań, powołując się na brak należytego umocowania pełnomocnika strony postępowania, co zostało zaprotokołowane, a protokół został przez K. B. podpisany.

Organ odwoławczy uznał, że świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że K. B. nie stawił się na wezwanie w dniu 26 października 2015 r. i nie usprawiedliwił swojego niestawiennictwa, a w dniu 18 listopada 2015 r. bezpodstawnie odmówił składania zeznań, mimo iż był prawidłowo pouczony o skutkach niezastosowania się do norm prawnych regulujących zasady przesłuchania świadków. Zachowanie świadka spowodowało przedłużenie czasu trwania postępowania.

Mając na uwadze treść art. 262 § 1 op Dyrektor Izby uznał, że organ I instancji zasadnie ukarał skarżącego karą porządkową, a jej wysokość, po uzyskaniu w tej kwestii stanowiska Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego i uwzględnieniu uchybienia oraz sytuacji finansowej świadka, ocenił jako adekwatną do przewinienia.

Odnosząc się do kwestii powiadomienia pełnomocników, Dyrektor wskazał, że przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie przewidują możliwości ustanowienia pełnomocnika przez świadka w postępowaniu prowadzonym przez organ podatkowy i powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1768/10. Zatem, działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], który wzywając K. B. do osobistego stawienia się w dniu 26 października 2015 r. nie zawiadomił o terminie przesłuchania pełnomocnika świadka, było zgodne z obowiązującymi przepisami.

Fakt wcześniejszego poinformowania świadka przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu pismem z dnia 23 września 2015 r., iż o miejscu i terminie przesłuchania go w siedzibie Urzędu Skarbowego w [...] zostaną powiadomieni pełnomocnicy, nie miał wpływu na obowiązek stawiennictwa świadka na wezwanie ani nie usprawiedliwiał niestawiennictwa, gdyż świadek został pouczony o skutkach niezastosowania się do wezwania. Odwołał się także do treści art. 196 § 1 op i wskazał, że nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyłączeniem enumeratywnie w tym przepisie wymienionych kategorii osób. Podkreślił równocześnie, że wyłączną rolą świadka jest dostarczenie organowi prowadzącemu postępowanie wiedzy niezbędnej dla wyjaśnienia sprawy, a nie badanie, czy strona jest należycie reprezentowana przy dokonywaniu czynności. Nadto wskazał, że w treści wezwania kierowanego do skarżącego podano konsekwencje wynikające z przepisu art. 262 § 1 op.

Końcowo Dyrektor odniósł się do kwestionowanej w zażaleniu pisowni nazwiska skarżącego i zauważył, że w wezwaniu z dnia 9 września 2015 r. wskazano prawidłowe nazwisko świadka, a każde kolejne wezwanie było przez niego odbierane. Świadek do czasu wniesienia zażalenia nie podnosił zarzutów w tym zakresie i zdaniem organu, nie było wątpliwości co do tożsamości osoby wzywanej w charakterze świadka.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu K. B., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do tut. Sądu, w której zarzucił obrazę przepisów art. 159 § 1 op przez zawiadomienie świadka o zamiarze przeprowadzenia czynności w sposób sprzeczny z wymogami ustawy; art. 262 § 1 pkt 2 op poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy odmowa składania zeznań nie miała charakteru bezzasadnego; art. 187 § 1 op przez nierozpatrzenie całości zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz art. 121 § 1 op przez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych.

Nadto w skardze pełnomocnik zawarł wniosek o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, w zakresie rozstrzygnięcia wątpliwości związanych z kwestią, czy odmowa dopuszczenia ustanowienia pełnomocnika świadka zeznającego w postępowaniu podatkowym przez organ podatkowy, który powołuje się na brak uregulowania tej kwestii w ustawie Ordynacja Podatkowa, stanowi naruszenie porządku konstytucyjnego, w szczególności art. 32 pkt 1 Konstytucji RP, poprzez zachwianie konstytucyjnej zasady równości, której przejawem jest uniemożliwienie skorzystania przez świadka przesłuchiwanego w postępowaniu podatkowym z pomocy prawnej świadczonej przez profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, gdy inne przepisy ustawowe (m.in. kpc, kpk) przy zbliżonej do przepisów Ordynacji Podatkowej konstrukcji czynności przesłuchania świadka, taką możliwość przewidują, a tym samym występujący w op deficyt regulacji w tym zakresie.

Podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał, że mimo uprzedniego zawiadomienia przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu, iż pełnomocnicy K. B. zostaną powiadomieni o miejscu i terminie jego przesłuchania w charakterze świadka przez organ dokonujący czynności w ramach pomocy prawnej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] o wezwaniu z dnia 7 października 2015 r. nie zawiadomił pełnomocników. Takie działanie, w ocenie skarżącego, nie pozwala na uznanie, by organy podatkowe działały w sposób budzący zaufanie.

Nadto podniósł, że wezwanie do stawiennictwa dotknięte było wadą prawną nie zawierało bowiem m.in. wskazania sprawy, której przesłuchanie miało dotyczyć, informacji o konieczności osobistego stawiennictwa oraz pouczenia o skutkach prawnych niezastosowania się do wezwania. Nie spełniało zatem, w ocenie skarżącego, wymogów określonych w przepisie art. 159 § 1 op.

Jednocześnie, zdaniem skarżącego, odmowa składania zeznań w charakterze świadka do czasu prawidłowego umocowania pełnomocnika strony nie może być uznana za bezpodstawną, a zatem nie zaistniały przesłanki nałożenia kary porządkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej jako ppsa), postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia (pkt 2). Równocześnie w myśl art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, K. B. nie stawił się na przesłuchanie w charakterze świadka w sprawie Spółki A w dniu 26 października 2015 r. w siedzibie Urzędu Skarbowego w [...], mimo odebrania wezwania do osobistego stawiennictwa i nie usprawiedliwił swego niestawiennictwa. Wezwanie zawierało pouczenie o treści art. 196 § 1 i 262 § 1 op. Wezwanie to było kolejnym wezwaniem skierowanym do K. B. jako świadka w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez firmę A Sp. z o.o. w 2013 r. oraz zatrudnianiem pracowników w latach 2012 -2013. Pierwsze wezwanie z dnia 9 września 2015 r. zostało wysłane w tej sprawie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Opolu. Następnie, wskutek złożonego przez pełnomocnika K. B. wniosku o przesłuchanie świadka w ramach pomocy prawnej w miejscu jego zamieszkania, zlecono powyższą czynność Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...]. O wezwaniu na przesłuchanie w dniu 26 października 2015 r. pełnomocnicy K. B. nie zostali powiadomieni.

Kolejne wezwanie zobowiązywało K. B. do stawiennictwa celem przesłuchania w charakterze świadka w tej sprawie w dniu 18 listopada 2015 r. w Urzędzie Skarbowym w [...]. Wprawdzie świadek stawił się w tym dniu w Urzędzie, jednak odmówił składania zeznań oświadczając do protokołu, że będzie je składał tylko w obecności pełnomocnika strony. O tym wezwaniu Urząd powiadomił pełnomocników K. B.

Wbrew twierdzeniom skargi, wezwania kierowane do świadka spełniały warunki formalne, o których mowa w art. 159 § 1op i zawierały zarówno: nazwę i adres organu podatkowego; imię i nazwisko osoby wzywanej; w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana; czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego; termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce zgłoszenia się osoby wzywanej lub jej pełnomocnika; skutki prawne niezastosowania się do wezwania.

Zatem, nie budzi wątpliwości fakt niestawiennictwa K. B. na przesłuchanie w charakterze świadka w sprawie Spółki A w dniu 26 października 2015 r. w siedzibie Urzędu Skarbowego w [...] i nie usprawiedliwienia tego niestawiennictwa, jak również fakt prawidłowego pouczenia go w wezwaniu o skutkach niezastosowania się do wezwania.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ uprawniony był do ukarania skarżącego karą porządkową, a zarzut naruszenia art.159 § 1 op należy uznać za chybiony.

Celem zdyscyplinowania uczestników postępowania wprowadzono w art. 262 § 1 op regulację, w myśl której strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego:

1) nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani,

2) bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, lub

3) bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem,

mogą zostać ukarani karą porządkową do 2800 zł (kwota wprowadzona obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 18 sierpnia 2014 r. - M.P.2014.710).

Podkreślić należy, że przepisy procesowe normujące prowadzenie m.in. postępowania zawarto w ustawie Ordynacja podatkowa. W przepisach tych dopuszczono w art. 136 – 137 możliwość dokonywania czynności w postępowaniu przez pełnomocnika (w brzmieniu obowiązującym w 2015 r.), dotyczyło to jednak tylko strony postępowania. Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie przewidywały możliwości ustanowienia pełnomocnika przez świadka. Świadek jest jednym z dowodowych źródeł osobowych, jakie wymienia się w Ordynacji podatkowej i nie mają do niego zastosowania regulacje dotyczące strony postępowania. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 129 op, postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron, zatem udział pełnomocnika świadka w jego przesłuchaniu, stanowiłyby naruszenie tej zasady. Nadto udział w czynnościach postępowania innych osób niż strona, musi wynikać z przepisów postępowania. W sytuacji, gdy Ordynacja podatkowa dopuszcza jedynie udział pełnomocnika strony, brak jest podstaw prawnych do składania zeznań przez świadka w obecności jego pełnomocnika.

Zatem, działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], który wzywając skarżącego do osobistego stawiennictwa w charakterze świadka, nie zawiadomił o terminie przesłuchania (26 października 2015 r.) jego pełnomocników było zgodne z obowiązującymi normami prawa. Poza sporem pozostaje, iż K. B. nie stawił się na wezwanie w tym dniu i nie usprawiedliwił przyczyn swego niestawiennictwa, chociaż został prawidłowo pouczony o skutkach niezastosowania się do wezwania.

Bez wpływu na taką ocenę pozostaje fakt poinformowania skarżącego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu o zleceniu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka Urzędowi Skarbowemu w [...] oraz, że jego pełnomocnicy zostaną o terminie i miejscu przesłuchania powiadomieni osobnym pismem i wywodzone na tym tle naruszenie art. 121 op skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia, którego Sąd - wobec poczynionych w sprawie ustaleń – nie podziela. Jak wyjaśniono wyżej, udział w czynnościach postępowania innych osób aniżeli strona, musi wynikać z przepisów postępowania, a skarżący w wezwaniu skierowanym do niego został pouczony o skutkach niezastosowania się do wezwania. Skarżący nie stawił się w tym dniu na przesłuchanie w charakterze świadka i nie usprawiedliwił swojej nieobecności. Z treści skierowanego do niego wezwania wynikało wprost, że niezastosowanie się do wezwania stanowi podstawę wymierzenia kary porządkowej. Wprawdzie organ poinformował świadka, że o terminie przesłuchania go zostaną powiadomieni pełnomocnicy, tym niemniej, taka informacja nie rodziła po stronie skarżącego żadnych uprawnień, a w szczególności nie wynika z niej zwolnienie z osobistego stawiennictwa świadka na wezwanie organu.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 262 § 1 pkt 2 op. Wobec twierdzeń zawartych w skardze, że odmowa składania zeznań nie miała charakteru bezzasadnego. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, iż stosownie do art. 196 § 1 op, nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony, wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz powinowatych pierwszego stopnia, jak również osób pozostających ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli. Natomiast w myśl § 2 tego przepisu, świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub jego bliskich wymienionych w § 1 na odpowiedzialność karną, karną skarbową albo spowodować naruszenie obowiązku zachowania ustawowo chronionej tajemnicy zawodowej. Zgodnie § 3, przed odebraniem zeznania organ podatkowy poucza świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz uprzedza o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

Jak wynika z treści sporządzonego protokołu, K. B. stawił się na przesłuchanie w dniu18 listopada 2015 r., jednak odmówił składania zeznań, powołując się na brak należytego umocowania pełnomocnika strony postępowania, co zostało zaprotokołowane, a protokół został przez K. B. i uczestniczącego w czynności adwokata D. N. podpisany. Odmowa złożenia zeznań przez K. B. nie realizowała zatem uprawnień wynikających z art. 196 § 2 op, nie była również podstawą wymierzenia skarżącemu kary porządkowej, bo tą nałożono na niego na podstawie art. 262 § 1 pkt 1 i § 5 op, a zachowanie świadka podczas podjęcia przez organ próby przesłuchania go w kolejnym terminie obrazuje jedynie działania prowadzące do przewlekania postępowania podatkowego. Dlatego też podkreślić należy, że podniesiony w skardze w tej materii zarzut nie ma wpływu na brak usprawiedliwienia niestawiennictwa w urzędzie w związku z wezwaniem na przesłuchanie w charakterze świadka, a przecież to właśnie to zaniechanie legło u podstaw nałożenia kary porządkowej.

Zauważyć również należy, jak słusznie podkreślił organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że w skardze pełnomocnik akcentuje w kontekście podniesionych zarzutów niedopuszczenie do udziału w przesłuchaniu pełnomocnika świadka, a nie pełnomocnika strony (co pozostaje w sprzeczności z treścią materiału dowodowego, w tym protokołu z dnia 18 listopada 2015 r. podpisanego zarówno przez K. B., jak i jego pełnomocnika D. N.). Zgodzić się należy również z organem, że kwestia reprezentacji strony postępowania pozostaje bez wpływu na realizację obowiązków świadka i ta okoliczność była również rozważana przez organ odwoławczy. Zatem chybiony jest także zarzut naruszenia art. 187 § 1 op.

Reasumując, Sąd nie podzielił zarzutów skargi i uznał, że zebrany materiał dowodowy został przez organy obu instancji wszechstronnie i należycie rozważony, a nałożenie na świadka kary porządkowej w kwocie 500 zł było uzasadnione i adekwatne do przewinienia oraz możliwości finansowych skarżącego.

Sąd nie znalazł również podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym mając na uwadze odmienność regulacji dotyczących poszczególnych postępowań oraz zasadę ograniczonej jawności, wynikającą z art. 129 O.p.

Końcowo odnosząc się do powołanych w skardze wyroków Sąd zauważa, że wyrok Sądu w Gdańsku I SA/Gd 363/07 został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt II FSK 224/08, który nie podzielił zaprezentowanego przez sąd I instancji stanowiska, na które powołał się pełnomocnik w skardze. Z kolei wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 574/07 dotyczy odmiennego stanu faktycznego. Akceptując natomiast co do zasady stanowisko zaprezentowane w wyroku II FSK 2068/12, Sąd nie podzielił w realiach tej sprawy naruszenia art. 121 Op w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zatem, nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa procesowego i prawa materialnego w stopniu opisanym w art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, skargę na podstawie art. 151 ppsa oddalono.