Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 62/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r. o wyłączenia od udziału w postępowaniach administracyjnych dotyczących nieruchomości przy ul. [...] w W. trzech pracowników Kolegium wobec których istnieje podejrzenie, iż popełnili przestępstwo poświadczenia nieprawdy i zawiadomienia o tym właściwej Prokuratury. postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

M. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., polegającą na nie rozpoznaniu i nadaniu biegu jego pismu z dnia [...] stycznia 2005 r. Pismo to zawierało wniosek o wyłączenie od udziału w postępowaniach administracyjnych dotyczących nieruchomości przy ul. [...] w W. – pracowników Kolegium C. G., B. S., K. N. oraz zawiadomieniu Prokuratury, iż istnieje podejrzenie popełnienia przez te osoby przestępstwa.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosiło o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył.

Skargę jako niedopuszczalną, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) należało odrzucić.

Zagadnienie dotyczące wyłączenia pracownika organu administracyjnego, organu administracji publicznej wreszcie członka organu kolegialnego reguluje rozdział 5-ty kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z jego treścią wyłączenie osób lub organu może nastąpić w oznaczonej konkretnej sprawie i z przyczyn wskazanych w art. 24 § 1 oraz 25 § 1 kpa. Wyłączenie następuje z urzędu lub na uzasadniony wniosek strony.

Zgodnie z podręcznikiem pod redakcją - Marka Wierzbowskiego – Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 1996 r., i komentarzem do kodeksu postępowania administracyjnego autorstwa prof. dr hab. Barbary Adamiak, prof. dr hab. Janusza Borkowskiego – Wydawnictwo C.H. Beck 2004 r. chociaż same przepisy nie nakazują organowi wydania postanowienia, jest to jednakże czynność pożądana z punktu widzenia przepisów procesowo-organizacyjnych. Byłoby to jednak postanowienie niezaskarżalne bowiem żaden przepisy kodeksu nie przewidują wniesienia zażalenia na takie postanowienie, ma ono więc charakter incydentalny, nie rozstrzygając o istocie sprawy. Cytowane przepisy również nie przewidują wydawania przez organ prowadzący sprawę postanowień, których przedmiotem byłaby odmowa wyłączenia pracownika czy członka organu

kolegialnego czy organu administracji z urzędu bądź na wniosek strony postępowania.

W przypadku podniesienia takiego zarzutu w odwołaniu od decyzji – organ drugiej instancji ocenia jaki wpływ miała ujawniona okoliczność na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Skoro przepisy stanowiące podstawę działania organu administracji publicznej nie nadkładają na niego obowiązku wydania postanowienia w tej materii – brak wydania postanowienia nie może być przedmiotem skargi, mającej na celu jego sporządzenie. Strona nie może żądać wydania aktu, którego wydania przepisy nie przewidują.

Bezczynność w rozumieniu kodeksu to zaniechanie dokonania czynności do której organ zobowiązany jest przepisami prawa materialnego lub procesowego. Skoro zaś czynność której domaga się skarżący nie jest ustawowo przewidziana nie może być również przedmiotem skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Wszystkie poruszone przez M. L. kwestie mogą być przedmiotem wniosków lub odwołań w konkretnych, toczących się sprawach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało również obowiązku zawiadamiania o treści pisma skarżącego, Prokuratury, o ile nie podzielało jego stanowiska.

Zgodnie z art. 304 kodeksu postępowania karnego każdy dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu ma społeczny obowiązek zawiadomienia o tym prokuratora lub policję. Oznacza to, że sam skarżący M. L. może złożyć wniosek o ściganie osoby co do której zdaniem jego istnieje takie podejrzenie.

Z przytoczonych powodów skarga jest niedopuszczalna z mocy prawa, i stosownie do dyspozycji cytowanego przepisu należało ją odrzucić