Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 1357/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1744/13 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi T.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania w sprawie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1744/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przyznania prawa pomocy T.Z. (dalej jako "Skarżący") w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 października 2013 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania w sprawie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości.

Przedstawiając w uzasadnieniu stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi Skarżący wniósł o "ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu". Jednocześnie Skarżący uiścił wpis od skargi zgodnie z wezwaniem. Następnie wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący ponowił w piśmie z dnia 11 lutego 2014 r.

W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy Skarżący zaznaczył, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku podkreślił, że "spłaca zaciągnięte kredyty na cele prowadzenia działalności gospodarczej i pomimo osiąganego dochodu (według prawa podatkowego) faktycznie osiąga stratę, gdyż spłata zaciągniętych kredytów nie stanowi kosztu uzyskania przychodu". Wyjaśnił przy tym, że kredyty zostały zaciągnięte na cele remontowe oraz na spłatę bieżących zaległych zobowiązań, gdyż "firma utraciła płynność finansową z powodu opieszałości urzędników (...) wstrzymujących wypłaty odszkodowań za czas oczekiwania na mieszkania socjalne." Oświadczył także, że jest podatnikiem podatku VAT. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżący samotnie prowadzi gospodarstwo domowe. Na jego majątek składają się następujące nieruchomości: "C. ul. A. - udział 348,98 m2; C. ul. B. udział 1036,50 m2; C. ul. C., 1214 m2; Ś. ul. D., 1185 m2; Ś., ul. E., 504 m2". Skarżący posiada również samochód ciężarowy marki Renault Traffic (rok prod. 2007 o wartości na dzień 31 marca 2014 r., jak wskazał Skarżący, 26.314,99 zł). Ponadto Skarżący odnotował, że posiada kredyt hipoteczny o wartości 105.000 zł oraz inny kredyt w wysokości 32.000,00 zł. Dochód z tytułu działalności gospodarczej (najem nieruchomości) wynosi 2.187,17 zł. Końcowo Skarżący podkreślił, że w sprawie o sygn. akt [...] został mu przyznany adwokat z urzędu. Ponadto Skarżący poinformował, że w chwili obecnej nie jest w stanie regulować bieżących zobowiązań wobec kontrahentów. Zadłużenie wobec poszczególnych podmiotów przedstawia się następująco: wodociągi (15.000 zł); wywóz nieczystości (około 10.000) oraz zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości (łącznie 41.049 zł).

Referendarz sądowy wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie licznych dokumentów, w tym m.in. dotyczących wysokości wszelkich dochodów, w tym z działalności gospodarczej (sprecyzowano, że w tym celu należy nadesłać kopie dokumentów księgowych obrazujących wynik finansowy prowadzonej działalności gospodarczej w okresie ostatnich czterech miesięcy, w tym np. księgę przychodów i rozchodów - pełną wersję z opisem zdarzeń gospodarczych), a także dokumentów uwzględniających wydatki ponoszone z tytułu utrzymania nieruchomości znajdującej się na terenie Niemiec. Jednocześnie pouczono Skarżącego, że niezastosowanie się do wezwania w terminie i zakresie może zostać potraktowane jako brak należytego wykazania przez stronę przesłanek przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."

W odpowiedzi Skarżący nadesłał przy pismach z dnia 12 maja 2014 r. oraz z dnia 13 maja 2014 r. plik dokumentów źródłowych, które w znacznej części stanowiły wyciągi z rachunków bankowych. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że w okresie od stycznia do kwietnia 2014 r., z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej Skarżący uzyskał "dochód brutto" w łącznej kwocie 23 375,25 zł (uzyskując przychód w łącznej kwocie 108 510,68 zł i ponosząc koszty jego uzyskania na łączną kwotę 85 135,43 zł). W świetle zeznania o wysokości osiągniętego dochodu PIT-36, dochód ten w 2013 r. stanowił kwotę 14 613 zł. Wśród nadesłanych dokumentów odnotowano upomnienia wystawione przez Prezydenta Miasta, z których wynika, że Skarżący posiadał - na dzień 30 kwietnia 2014 r. - zaległości z tytułu podatku od nieruchomości w łącznej kwocie 17 207,80 zł wraz z odsetkami. Mocą postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt [...] zwolniono go od kosztów sądowych i jednocześnie ustanowiono dla niego adwokata z urzędu. Skarżący posiada zadłużenie z tytułu zaciągniętych kredytów: w Idea Banku (na kwotę 50 757,38 zł - stan na dzień 2 maja 2014 r., miesięczna rata w kwocie 3500 zł), Bank [...] (na kwotę 29 053,10 zł - stan na dzień 2 maja 2014 r., miesięczna rata w wysokości 778,18 zł). Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że Skarżący posiada cztery rachunki bankowe, na których w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 11 maja 2014 r. odnotowano transakcje uznaniowe na łączną kwotę 199 177,42 zł oraz transakcje obciążeniowe na kwotę 200 772,40 zł. Dodatkowo Skarżący oświadczył, że posiada zameldowanie w Niemczech, koszty związane z zamieszkaniem określił na kwotę 600 euro miesięcznie z tytułu wynajmu mieszkania. Do wspomnianego pisma z dnia 12 maja 2014 r. Skarżący załączył także dokument sporządzony w języku niemieckim, który zgodnie z jego oświadczeniem, stanowi potwierdzenie zapłaty za wynajem mieszkania.

Sąd pierwszej instancji mając na uwadze art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i art. 245 § 2 tej ustawy, wskazał, że podstawę do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego we wniosku składanym przez stronę na urzędowym formularzu (art. 252 § 1 P.p.s.a.). Jeżeli natomiast oświadczenie zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego strony lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 P.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie wystosowane zostało przez Sąd wezwanie o nadesłanie dokumentów źródłowych, ponieważ treść wniosku nie pozwalała na wolną od wątpliwości ocenę najogólniej rozumianej sytuacji materialnej Skarżącego. Sąd zaznaczył, że Skarżący nie wykonał w pełni skierowanego do niego wezwania. Bowiem nie nadesłał wszystkich dokumentów, o które został wezwany, a które mają obrazować wynik finansowy prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Skarżący nie przedłożył księgi przychodów i rozchodów, którą - jak wyraźnie w wezwaniu zaznaczono - należało przedstawić w pełnej wersji.

W zaistniałej sytuacji nie sposób było zweryfikować oświadczenia Skarżącego, co do pozycji kosztowych prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wątpliwości budzi również kwestia związana z kosztami utrzymania miejsca zamieszkania Skarżącego na terenie Niemiec. Wątpliwości w tym zakresie nie rozwiązał złożony dokument, który w świetle oświadczenia Skarżącego potwierdza opłatę tytułem najmu, bowiem dokument ten nie został przełożony na język polski przez tłumacza przysięgłego, co niewątpliwie stanowi jego mankament.

Sąd stwierdził, Skarżący nie wywiązał się w pełni z ciążącego na nim obowiązku, którego niewykonanie zostało potraktowane - zgodnie zresztą z zawartym w wezwaniu pouczeniem - jako brak należytego wykazania przez Skarżącego spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy.

Oceniając z kolei złożone przez Skarżącego dokumenty Sąd wskazał, że z zeznania w podatku dochodowym od osób fizycznych wynika dochód, który wielokrotnie przewyższa wysokość wpisu od skargi, który stanowi najwyższą opłatę w postępowaniu. Z kolei średnia wartość dochodu z okresu od stycznia do kwietnia bieżącego roku wynosi 5.843,81 zł. Mając na uwadze tę wartość, stwierdzić należy, że nie jest wykluczone, że za 2014 r. Skarżący uzyska wyższy dochód niż za rok wcześniejszy. Sąd podkreślił także, iż Skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą, uzyskując z tego źródła dochód, a zatem, nawet przy uwzględnieniu trudności, na które się on powołuje, nie można jednoznacznie stwierdzić, że zdobycie środków finansowych jest w jego przypadku niemożliwe. Przyznając zaś prawo pomocy należy mieć na uwadze, że jest ono formą dofinansowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacji, w której zdobycie przez stronę środków jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt GZ 61/04). Skarżący jest właścicielem majątku nieruchomego. Zgodnie zaś z orzecznictwem, posiadanie majątku, w szczególności nieruchomości, wyklucza w zasadzie możliwość zwolnienia od kosztów sądowych, zwłaszcza w zakresie całkowitym.

Z przedłożonej dokumentacji wynika również, że Skarżący ponosił zdecydowanie większe wydatki niż wynosi wymagany wpis od skargi. Sąd nie znajduje przy tym uzasadnienia, aby budżet państwa ponosił koszty za Skarżącego, w sytuacji gdy ten prowadząc działalność gospodarczą nie uwzględnił kosztów postępowania sądowego. W orzecznictwie wyrażono pogląd, że przedsiębiorca w ramach ryzyka prowadzenia działalności powinien liczyć się z możliwością albo koniecznością dochodzenia lub obrony swoich praw na drodze sądowej. Tym samym, w przypadku wystąpienia na drogę sądową powinien się liczyć z koniecznością poniesienia kosztów sądowych i przeznaczenia, z bieżącej działalności lub zgromadzonych zasobów pieniężnych, kwot niezbędnych do skutecznego wszczęcia procesu. Koszty związane z postępowaniem przed sądem należy traktować na równi z innymi kosztami prowadzonej działalności, takimi jak należności publicznoprawne, pieniężne zobowiązania umowne, czy wynagrodzenia pracownicze.

Wśród wydatków Skarżącego szczególnie wyróżniają się wydatki związane z koniecznością spłat zaciągniętych kredytów. Sąd podkreślił, że Skarżący regularnie spłaca te zobowiązania. Wskazał też, że nie jest dopuszczalna sytuacja, w której strona postępowania posiada znaczne środki finansowe na spłatę kredytów zaciągniętych na powiększenie swego prywatnego majątku, czy też pozyskanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, zaś koszty postępowania przez nią przed sądem finansowane są z budżetu państwa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2013 r., II FZ 211/13). Podkreślając, że opłaty w postępowaniu sądowoadministracyjnym mają charakter danin publicznoprawnych i dlatego zwolnienie z obowiązku ich ponoszenia może być stosowane jedynie w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli. To z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącego z obowiązku ich ponoszenia (postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04).

Niezależnie od powyższego, przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzależnione jest wyłącznie od spełnienia przesłanki ściśle określonej w art. 246 P.p.s.a. Wobec tego, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie argumentacja Skarżącego o trudnościach związanych z samodzielnym występowaniem przed sądem. Waloru rozstrzygającego nie ma również okoliczność, że przed sądem powszechnym przyznano Skarżącemu prawo pomocy. Pierwszeństwo ma bowiem analiza akt sprawy. Z tego względu, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, nie do przyjęcia byłaby sytuacja, gdyby sąd rozpoznający sprawę, dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej, rozstrzygał nie na podstawie akt tej sprawy, lecz w oparciu o stanowisko wyrażone w podobnej sprawie przez inny skład orzekający. Dodatkowo Sąd wskazał, że regulacja art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi o braku związania sądu administracyjnego zarzutami i wnioskami strony, jak i powołaną podstawą prawną. Przepis ten gwarantuje, m.in. dokonanie oceny zaskarżonej decyzji lub postanowienia z punktu widzenia zgodności z prawem niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów. Z tego też względu nieporadność w formułowaniu zarzutów, czy też wniosków, jak również niemożność fizycznego uczestniczenia w rozprawie, nie uniemożliwia sądowi dokonać oceny legalności skarżonej decyzji lub postanowienia.

W zażaleniu Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj. art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego, podczas gdy Skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;

2) art. 255 P.p.s.a., poprzez uznanie oświadczenia Skarżącego za niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, podczas gdy oświadczenie Skarżącego o stanie majątkowym było wystarczające do jego oceny.

W związku z tak postawionymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając swoje stanowisko Skarżący wskazał, że wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, nadesłał w dniach 12 i 13 maja 2014 r. wszelkie posiadane dokumenty pozwalające na ocenę jego sytuacji majątkowej. Jednocześnie podkreślił, że jest już osobą straszą (69 lat) i schorowaną, samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a w jego otoczeniu nie ma osoby, która mogłaby mu pomóc zrozumieć treść pism nadsyłanych przez Sąd i używanych w nich zwrotów specjalistycznych, przez co Skarżący nie zrozumiał jakie dokumenty ma nadesłać, dlatego przesłał wszystkie dokumenty, które posiadał i które w jego ocenie, mogły mieć wpływ na ustalenie jego stanu majątkowego.

Dalej Skarżący podniósł, że nie miał świadomości, że złożony dokument dotyczący koszów utrzymania miejsca zamieszkania w Niemczech, należy przełożyć na język polski przez tłumacza przysięgłego, a po drugie nie został do jego przedłożenia zobligowany w wezwaniu.

W odpowiedzi na zarzut, że do sprzeciwu nie zostały załączone żadne inne wymagane dokumenty, Skarżący stwierdził, że nie wiedział, że do sprzeciwu należy załączyć jakąkolwiek dokumentację

Wszystkie te okoliczności oraz niekompletność przedłożonej dokumentacji świadczą, w ocenie Skarżącego, o braku wystarczającej znajomości przepisów prawa do samodzielnej obrony swoich interesów i o potrzebie udzielania pomocy prawnej Skarżącemu.

Skarżący wskazał, że prowadzona przez niego działalność przynosi nieproporcjonalnie niskie dochody w porównaniu do ponoszonych kosztów, a dochody nie wystarczają w żadnej mierze na pokrycie wydatków wynikających z zarządu nieruchomościami. Skarżący nie zgodził się z przywołanym orzeczeniem I OZ 821/12, że posiadanie nieruchomości wyklucza w zasadzie możliwość zwolnienia od kosztów sądowych, ponieważ nieruchomości, których współwłaścicielem lub właścicielem jest Skarżący, od wielu lat przynoszą straty z powodu zadłużenia lokatorów wobec Skarżącego, które łącznie wynosi 522 742,93 zł. Sprzedaż nieruchomości jest utrudniona, ponieważ współwłaściciele nieruchomości są obywatelami Stanów Zjednoczonych, a kontakt z nimi w tej sprawie jest bezskuteczny. Skarżący dalej powołał się na zaciągnięte kredyty (105 000 zł oraz 32 000 zł), a także niewielkie wpływy z prowadzonej działalności, Czynienie zarzutu przez Sąd regularnej spłacie kredytów, w ocenie Skarżącego, jest nielogiczne, ponieważ Skarżący stara się mimo tej złej sytuacji regulować swoje zobowiązania. W dalszej kolejności Skarżący jeszcze raz wskazał na rosnące zadłużenie w opłatach za wodę, wywóz nieczystości i podatku od nieruchomości. Skarżący zaznaczył, że nie zostało ustalone jeszcze jego prawo do emerytury zarówno w Polsce jak i w Niemczech, w związku z czym jest on pozbawiony dochodu z tego tytułu, a sprawa aktualne toczy się przed Sądem Apelacyjnym.

Mając powyższe na uwadze Skarżący podniósł, że jego sytuacja majątkowa i rodzinna w pełni uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. Koszt usług profesjonalnego pełnomocnika jest znaczny, a fakt, że został uiszczony wymagany wpis w wysokości 100 zł nie oznacza, ze Skarżący jest w stanie w pełni pokryć koszty postępowania, w tym koszty usług pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji położył nacisk na zbytnią ogólnikowość twierdzeń Skarżącego, niewypełnienie skierowanego do niego wezwania oraz brak udokumentowania powoływanych okoliczności, w tym brak wykazanie przychodów osiąganych przez Skarżącego z prowadzonej działalności polegającej na najmie nieruchomości.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co już też zostało obszernie opisane przez Sąd pierwszej instancji, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podkreślenia wymaga, że prawo pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowego (por. art. 199 i art. 220 P.p.s.a.). Ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy strona musi zatem wykazać, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie Skarżący nie wykazał w dostateczny sposób, iż spełnia przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 P.p.s.a., ponieważ nie nadesłał dokumentacji zgodnie z wystosowanym wezwaniem. Sąd nie mógł dokonać pełnej oceny jego sytuacji finansowej. Natomiast powoływanie się Skarżącego na argument, że nadesłał wszystkie dokumenty, które posiadał i które w jego ocenie, mogły mieć wpływ na ustalenie jego stanu majątkowego, jest niewystarczające, ponieważ Sąd wskazał, co mu jest konieczne, aby dokonać ustalenia sytuacji finansowej Skarżącego. Nadesłanie wszystkiego, co Skarżący uważał w jego ocenie za ważne, nie oznacza, ze wypełnił wezwanie Sądu, a z drugiej strony z pominięciem, o które wzywał Sąd, tj. np. księga przychodów i rozchodów. Wezwanie było precyzyjne i szczegółowo i konkretnie wskazywało, jakie dokumenty są Sądowi niezbędne. Powoływanie się również przez Skarżącego na okoliczność podeszłego wieku, niezrozumienia treści wezwania oraz braku pomocy innej osoby, w ocenie Sądu odwoławczego, jest nieuzasadnione. Z akt sprawy wynika bowiem, że w imieniu Skarżącego część dokumentacji nadesłanych zostało przez księgową Skarżącego, która prowadzi jego sprawy finansowe. Zatem powoływanie się na niezrozumienie wezwania Sądu jest niezasadne. Gołosłowne pozostają zatem twierdzenia Skarżącego o błędnym uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że Skarżący posiada środki na finansowanie swojego postępowania.

Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że wysokość wydatków, na które wskazuje Skarżący, w porównaniu z uzyskiwanymi (ujawnionymi w toku postępowania) dochodami nie uzasadnia przyznania Skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd pierwszej instancji zasadnie, oceniając złożone przez Skarżącego dokumenty, odnotował, że z zeznania w podatku dochodowym od osób fizycznych wynika dochód, który wielokrotnie przewyższa wysokość wpisu od skargi, który stanowi najwyższą opłatę w postępowaniu. Z kolei średnia wartość dochodu z okresu od stycznia do kwietnia 2014 r. wynosi 5.843,81 zł. Mając na uwadze tę wartość, należy stwierdzić, że nie jest wykluczone, że za 2014 r. Skarżący uzyska wyższy dochód niż za rok wcześniejszy, a Skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą, uzyskując z tego źródła dochód, a zatem, nawet przy uwzględnieniu trudności, na które się on powołuje, nie można jednoznacznie stwierdzić, że zdobycie środków jest w jego przypadku niemożliwe. Przyznając zaś prawo pomocy należy mieć na uwadze, że jest ono formą dofinansowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacji, w której zdobycie przez stronę środków jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Znamienne jest też w ocenie Sądu odwoławczego to, że kwestionując w zażaleniu szereg zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentów Skarżący nie nadesłał tych dokumentów, o które wzywał Sąd. Mimo znanych Skarżącemu powodów oddalenia jego wniosku, dane zawarte w zażaleniu również są ogólnikowe i nie zostały potwierdzone żadnymi dokumentami.

Podkreślając brak dochodów z tytułu najmu lokali mieszkalnych w posiadanych nieruchomościach, przychód na poziomie 85.000 zł, co wynika z załączonych wyciągów bankowych za okres od stycznia do maja 2014 r. świadczą o tym, ze Skarżący na bieżąco uzyskuje dochody, z których reguluje swoje należności. Odnosząc się do tego twierdzenia wskazać należy, iż co prawda Skarżący przedstawił zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu za 2013 r., jednakże zważywszy na zasadniczo niestałą wysokość dochodów z tego źródła, jak i na fakt, iż w wezwaniu Skarżący został wezwany do przedstawienia danych i dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, którego to wezwania nie spełnił, nie można uznać danych będących w dyspozycji Sądu za wystarczające w tym zakresie. Skarżący w dalszym ciągu przedstawia informacje zbyt lakoniczne, by można je było ocenić jako uzasadniające przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie - dotyczy to zwłaszcza twierdzeń o "nieproporcjonalnie niskich dochodach w porównaniu do ponoszonych kosztów". Nie zostały potwierdzone stosownymi dokumentami okoliczności związane z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą. Twierdzenia o "nadzwyczajnie trudnej sytuacji majątkowej i rodzinnej i że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z dochodzeniem swych praw przed sądem" są zbyt mało konkretne, by było możliwe zanalizowanie na ich podstawie rzeczywistej sytuacji materialnej Skarżącego. Nie jest znana ani dokładna wysokość dochodów Skarżącego, ani wysokość wydatków ponoszonych na utrzymanie (z wyjątkiem udokumentowanych wydatków na spłatę kredytów). W takiej sytuacji zgodzić się należy z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, gdyż Skarżący nie podał pełnych, wiarygodnych i aktualnych informacji o swojej sytuacji materialnej, co jest warunkiem koniecznym wykazania, że nie ma on realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych i kosztów działania pełnomocnika. Tym samym, skoro Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym słusznie został oddalony, a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób uzasadniający jego uchylenie.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.