Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 660/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 78  ust. 4
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Danuta Kania (sprawozdawca), Andrzej Kołodziej, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi F. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Wojewoda [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "K.p.a." oraz art. 78 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] W. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. orzekającą o utracie przez F. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] marca 2012 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

F. K. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] W. jako osoba bezrobotna w dniu [...] stycznia 2009 r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Prezydent [...] W. orzekł o uznaniu F. K. za osobę bezrobotną z dniem [...] stycznia 2009 r. oraz o odmowie przyznania ww. prawa do zasiłku.

W dniu [...] czerwca 2010 r. F. K. przedstawił w Urzędzie Pracy odpis wyroku Sądu Okręgowego [...] w W. [...] Wydział [...] z dnia [...] maja 2010 r. sygn. akt [...], przyznający wymienionemu prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] marca 2012 r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Prezydent [...] W. orzekł o utracie przez F. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] września 2009 r.

Na skutek odwołania strony od ww. decyzji, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Prezydent [...] W., powołując w podstawie prawnej na art. 78 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez F. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] marca 2012 r.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem odwołania F. K. do Wojewody [...], w którym podniósł w szczególności, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych błędnie i wbrew wyrokowi Sądu Okręgowego [...] w W. [...] Wydział [...] z dnia [...] maja 2010 r. sygn. akt [...], przyznał stronie prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy do dnia [...] marca 2012 r., co skutkowało pozbawieniem strony prawa do korzystania z bezpłatnej opieki zdrowotnej.

W toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] ustalił, że Sąd Okręgowy [...] w W. [...] Wydział [...] wyrokiem z dnia [...] maja 2010 r. sygn. akt [...], przyznał na rzecz F. K. prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] marca 2012 r. Natomiast decyzją znak: [...] z dnia [...] maja 2010 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. [...] przyznał wyżej wymienionemu rentę ustaloną ww. wyrokiem Sądu od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] marca 2012 r.

Zaskarżona decyzja Prezydenta [...] W. została wydana w oparciu o powołany wyrok Sądu Okręgowego [...] w W. [...] Wydział [...] z dnia [...] maja 2010 r. sygn. akt [...]. Organ pierwszej instancji określił termin utraty statusu osoby bezrobotnej zgodnie z terminem przyznania stronie renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy przez Sąd. Rozstrzygnięcie organu jest zgodne z art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, iż w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Odnosząc się do kwestii utraty prawa strony do bezpłatnej opieki zdrowotnej po zakończeniu pobierania renty organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 67 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.), prawo do świadczeń opieki zdrowotnej ustaje po upływie 30 dni od wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Zatem pomimo decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznaniu renty do dnia [...] marca 2012 r. F. K. posiadał uprawnienia do świadczeń publicznych zakładów opieki zdrowotnej do dnia [...] kwietnia 2012 r.

Odnośnie różnicy w dacie przyznania prawa do renty w ww. wyroku Sądu Okręgowego w W. i decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych organ odwoławczy zaznaczył, że nie jest właściwy do rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii. Prezydent [...] W. prawidłowo oparł rozstrzygnięcie na ww. wyroku Sądu. Niezgodność decyzji ZUS z wyrokiem Sądu winna być rozstrzygnięta w innym postępowaniu przed właściwymi organami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. F. K. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz o orzeczenie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2012 r. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił niezgodność z prawem, naruszenie zasady praworządności oraz wydanie decyzji z pominięciem szczególnie ważnego interesu strony.

W obszernych motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego i pomija konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co stanowi o naruszeniu art. 138 § 1 i 2 K.p.a.

Wskazał nadto, iż zaskarżona decyzja narusza jego prawa w zakresie dotyczącym dotychczasowego statusu osoby bezrobotnej w aspekcie korzystania z bezpłatnej opieki zdrowotnej w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia w okresie od zarejestrowania w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, tj. od dnia [...] stycznia 2009 r.

Nadto skarżący wskazał, iż w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2010 r. został zawarty błąd polegający na tym, że renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy została mu przyznana do dnia [...] marca 2012 r., a nie do dnia [...] marca 2012 r. (jak ustalono wyrokiem Sądu Okręgowego w W.). Analogiczny błąd zawarto w otrzymanej przez skarżącego legitymacji emeryta-rencisty, co uniemożliwiło mu wykorzystywanie jej do bezpłatnego leczenia w Rejonie SZPZLO W. [...]. Zdaniem skarżącego powyższe stanowi celową prowokację organów i instytucji wymienionych w skardze, która - w ocenie skarżącego - znajduje potwierdzenie w opisanym w dalszej części skargi ciągu zdarzeń.

Końcowo skarżący wystąpił o zobowiązanie M. P. - inspektora Działu [...] Urzędu [...] W. do złożenia wyjaśnień przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w związku z podejmowanymi przez nią w toku postępowania działaniami oraz udzielanymi skarżącemu informacjami.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co nastepuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu.

Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny posiada wyłącznie uprawnienia kasacyjne, nie może natomiast orzekać w sposób merytoryczny, przyznając stronie określone uprawnienia lub zwalniając z nałożonych obowiązków.

W ocenie Sądu skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] listopada 2012 r., nie narusza prawa. Zaznaczenia przy tym wymaga, iż kontroli Sądu podlegała wyłącznie legalność ww. decyzji dotyczącej utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej, nie zaś inne kwestie powołane w skardze, wykraczające poza przedmiot niniejszej sprawy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że F. K. nabył prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] marca 2012 r. Prawo do renty za wskazany okres zostało przyznane skarżącemu prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego [...] w W. [...] Wydział [...] z dnia [...] maja 2010 r. sygn. akt [...] (wyrokiem z dnia [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] Sąd Apelacyjny - Sąd [...] w W. Wydział [...] oddalił apelację F. K. od wyżej wymienionego wyroku Sądu Okręgowego [...] w W. - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych).

Zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty specjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

W świetle powyższego organ orzekający prawidłowo uznał, iż istnieją podstawy do orzeczenia o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej przyznanego decyzją Prezydenta [...] W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Zasadnie powołał się przy tym na prawomocny wyrok Sądu Okręgowego [...] w W. [...] Wydział [...] z dnia [...] maja 2010 r. sygn. akt [...], wskazując, iż pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje na okres przyznania skarżącemu ww. wyrokiem renty z tytułu niezdolności do pracy, tj. od dnia [...] września 2009 do dnia [...] marca 2012 r.

Nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej określoną w art. 7 K.p.a., organ orzekający podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Stosownie do wyrażonej w art. 6 K.p.a. zasady praworządności organ działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, tj. na podstawie art. 78 ust. 4 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który ma charakter bezwzględnie obowiązujący. W związku z uzyskaniem przez skarżącego prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w określonej wysokości organ zobowiązany był do wydania decyzji orzekającej o utracie statusu bezrobotnego na okres posiadania przez skarżącego prawa do renty.

Odnośnie zarzutu skargi, iż w następstwie wydania ww. wyroku Sądu Okręgowego [...] w W. z dnia [...] maja 2010 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. [...] wydał decyzję znak: [...] z dnia [...] maja 2010 r., mocą której przyznał skarżącemu rentę z tytułu niezdolności do pracy od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] marca 2012 r., a nie do dnia [...] marca 2012 r. wskazać należy, iż kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała prawna poprawność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nie zaś decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2010 r., która podlegała ewentualnemu zaskarżeniu w odrębnym trybie, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem.

Również podnoszona przez skarżącego okoliczność otrzymania legitymacji rencisty z datą ważności do dnia [...] marca 2012 r. oraz braku możliwości korzystania z bezpłatnej opieki zdrowotnej w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia nie mogła być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Kwestie te wykraczają poza zakres przedmiotowy sprawy, która dotyczy wyłącznie oceny zgodności z prawem decyzji orzekającej o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej w świetle przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Odnośnie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka M. P. - pracownika Działu [...] Urzędu [...] W. na okoliczność informacji i wyjaśnień udzielonych skarżącemu wskazać należy, iż zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Powołany przepis nie daje podstaw do przeprowadzenia dowodu z zeznać świadków, zatem wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.