Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 9/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust.  1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2022 r. sprawy ze skargi K. P. - U. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga K. P. – U. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2021 r., nr [...], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 31 sierpnia 2021 r. ustalił, że skarżąca i uczestnik postępowania P. U. na działce nr [...] w miejscowości D. wykonali częściowe ogrodzenie z prefabrykatów betonowych (od strony skrzyżowania z ulicy S. i O.) oraz w narożnych częściach działki graniczących z działką nr [..] i [..] jako pełne o maksymalnej wysokości 1,90 m.

Postanowieniem z dnia 5 października 2021 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał roboty budowlane przy budowie ogrodzenia zlokalizowanego na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości D. (punkt 1 postanowienia) i poinformował inwestorów o konieczności wykonania niezbędnych zabezpieczeń budowy i zabezpieczenia budowy przed dostępem osób niepowołanych (punkt 2 postanowienia).

W ocenie organu, w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 50 ustawy – Prawo budowlane, albowiem przedmiotowe ogrodzenia, mimo że nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, nie jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi D. w gminie K. z dnia 19 grudnia 2007 r., nr XV/112/2007, który w rozdziale I, § 9 pkt 3 i 4 wprowadził zakaz stosowania prefabrykowanych betonowych ogrodzeń i wprowadził nakaz zastosowania ogrodzeń ażurowych z materiałów naturalnych, wykluczając jednocześnie prefabrykaty betonowe.

Na powyższe postanowienie skarżąca i uczestnik postępowania wnieśli zażalenie.

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 9 listopada 2021 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 5 października 2021 r.

Uzasadniając wydane postanowienie, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z realizacją, będącego w budowie, ogrodzenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego, albowiem roboty budowlane nie są zakończone. Fragmenty tego ogrodzenia wykonane są z bloczków betonowych (od strony skrzyżowania ulicy S. i O.) oraz w narożnych częściach działki graniczących z działką nr [...] i [...]. Fragmenty te wykonane są z pełnych pustaków betonowych, ściśle do siebie przylegających, ułożonych w taki sposób, że pomiędzy tymi pustakami nie ma żadnych prześwitów. Taki sposób wykonania powoduje, że ogrodzenie na wykonanych fragmentach (przęsłach ogrodzeniowych) jest pełne, nieprzejrzyste.

Następnie, organ wskazał, że niewątpliwie budowa obiektu budowlanego lub prowadzenie robót budowlanych, niewymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest przypadkiem samowoli budowlanej, do której zastosowanie znajduje art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane. Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, przedmiotowe ogrodzenie nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [..] z dnia 19 grudnia 2007 r., nr XV/1122/2007. Plan ten wprowadza zakaz stosowania prefabrykowanych betonowych ogrodzeń a przedmiotowe ogrodzenie, jest wymurowane z pojedynczych bloczków betonowych, które nie są prefabrykatem.

Niemniej jednak, w ocenie organu odwoławczego, ogrodzenie to narusza zapisy uchwały Rady Gminy z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr LIII/385/2021, w sprawie uchwalenia zasad i warunków sytuowania na terenie gminy K. obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów, z jakich mogą być wykonane. Zgodnie bowiem z § 11 tej uchwały, zawierającym ustalenia w zakresie zasad i warunków sytuowania ogrodzeń, nakazuje się ogrodzenia:

- z zapewnieniem prześwitów o wysokości minimum 12 cm od poziomu terenu i szerokości minimum 20 cm w liczbie nie mniejszej niż jeden na każde 20 mb ogrodzenia w celu umożliwienia migracji zwierząt za wyjątkiem ogrodzeń placów zabaw oraz ogrodzeń przeznaczonych wyłącznie do wyprowadzania psów, obiektów zlokalizowanych na terenach stacji paliw, zbiorników retencyjno – odparowujących;

- ażurowe od strony dróg publicznych, wewnętrznych, ciągów pieszych i innych ciągów komunikacyjnych, o stopniu ażurowości nie mniejszej niż 25% z wyłączeniem ogrodzeń zabytkowych, ich wiernych rekonstrukcji oraz z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 1 (dot. nieruchomości, na których jest prowadzona działalność przekraczająca standardy jakości środowiska w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza, zanieczyszczenia odpadami).

Zdaniem organu odwoławczego, realizacja fragmentów ogrodzenia, jako ogrodzenie pełne wymurowane z pustaków betonowych narusza przepisy dotyczące prześwitów, tzn. wymaganego powyższą uchwałą stopnia ażurowości. W ocenie organu ażurowość powinna przy tym dotyczyć równomiernie całości ogrodzenia.

Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że z pisma do Wójta Gminy z dnia 20 lipca 2021 r. wynika, że przedmiotowe ogrodzenie istniało od co najmniej 20 lipca 2021 r. a uchwała Rady Gminy z dnia 29 kwietnia 2021 r. weszła w życie w terminie 14 dni od daty jej ogłoszenia. Zgodnie zaś z § 16 pkt 5 tej uchwały istniejące w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały ogrodzenia, które do dnia wejścia w życie uchwały uzyskały pozytywne stanowisko właściwego organu, nie wymagają dostosowania do zakazów, zasad lub warunków określonych w niniejszej uchwale. Dla pozostałych ogrodzeń nie spełniających warunków zawartych w uchwale określa się maksymalny termin dostosowania do zakazów, zasad i warunków określonych w uchwale: 3 lata. Z akt sprawy nie wynika, aby przedmiotowe ogrodzenie uzyskało pozytywne stanowisko właściwego organu zatem nie spełnia ono warunków określonych w tej uchwale.

Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowo organ I instancji wdrożył i przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie na podstawie art. 50 i art. 51 ustawy – Prawo budowlane.

Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie pozostaje jeszcze do rozważenia kwestia przepisów drogowych a przedmiotowe ogrodzenie może stanowić zagrożenie dla ruchu drogowego, zatem jego realizacja powinna zostać uzgodniona z zarządcą drogi.

We wniesionej do Sądu skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji, zarzucając złą subsumcję do stanu faktycznego sprawy zawartej w postanowieniu organu I instancji z dnia 5 października 2021 r. jako niezgodność obiektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi [...] z dnia 19 grudnia 2007 r., nr XV/112/2007, i utrzymującym go w mocy postanowieniu organu II instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zgodnie z wymogami ustawy – Prawo budowlane nie ma obowiązku zgłoszenia faktu budowy ogrodzenia oraz uzyskania na jego realizację zgody od żadnych organów. Skarżąca wskazała przy tym, że podjęła stosowne działania aby doprowadzić budowę ogrodzenia do stanu zgodnego z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż do realizacji ogrodzenia zastosowała bloczki betonowe, które są wyrobem budowlanym a nie prefabrykatem. Podkreśliła, że realizowane ogrodzenie jest w głównej mierze ogrodzeniem ażurowym, wykonanym z przęseł metalowych o szerokości paneli 10 cm i 5 cm przerwy między nimi a zastosowane elementy pełne z bloczków betonowych wykonane od strony skrzyżowania ulic S. i O. mają na celu poprawę komfortu użytkowania działki (ochrona przed hałasem, spalinami samochodowymi, kurzem z drogi pokrytej płytami, oślepiającymi światłami z drogi oraz zapewnieniem bezpieczeństwa na działce). Pozostałe dwa narożne elementy zbudowane z bloczków betonowych stanowią element zabudowy śmietnikowej – po dwa słupki z bloczków betonowych szerokości 50 cm każdy, na których zawieszona jest furtka od śmietnika oraz w drugim narożniku działki pełna ścianka z bloczków betonowych szerokości 3 metry i wysokości 180 cm, będąca elementem donicy zabezpieczającej wysoką na 10 metrów sosnę, która ze względu na duże nachylenie działki znajduje się powyżej poziomu trawnika, ścianka stanowi dodatkowe zabezpieczenie przed osuwaniem się ziemi na drogę i barierę dla konarów. Zdaniem skarżącej z zapisów planu nie wynika, aby ogrodzenie musiało być ażurowe na całym jego przebiegu.

Jednocześnie, skarżąca wskazała, że prace budowlane związane z budową ogrodzenia rozpoczęły się i zakończyły się jeszcze przed datą uchwalenia i wejścia w życie uchwały z dnia 29 kwietnia 2021 r., tj. przed dniem 15 czerwca 2021 r. W dniu 16 kwietnia 2021 r. skarżąca zawarła z wykonawcą umowę na realizację ogrodzenia i z tego też okresu pochodzą faktury na materiały budowlane. Do dnia 15 czerwca 2021 r. ogrodzenie było już całkowicie wymurowane, pozostało jedynie wstawienie przęseł ażurowych.

Nadto, skarżąca podkreśliła, że zgodnie z zaleceniem organu I instancji zawartym w protokole oględzin z dnia 31 sierpnia 2021 r. niezwłocznie wykonała stosowny odpływ a co do kwestii widoczności na skrzyżowaniu ul. S. i O. wskazała, że jest to kwestia nieprzemyślanego projektu dróg a przedmiotowe ogrodzenie nie stanowi niebezpieczeństwa dla ruchu kołowego i pieszego, na co wskazuje opinia biegłego.

W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w skardze.

Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 2 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Mocą kontrolowanego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2021 r. utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 października 2021 r., wstrzymujące roboty budowlane przy budowie ogrodzenia zlokalizowanego na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości D. (punkt 1 postanowienia) i informujące inwestorów o konieczności wykonania niezbędnych zabezpieczeń budowy i zabezpieczenia budowy przed dostępem osób niepowołanych (punkt 2 postanowienia).

Materialnoprawną podstawę prawną kontrolowanych postanowień stanowił przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), zgodnie z którym w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach. Nadto, zgodnie z art. 50 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy: 1) podać przyczynę wstrzymania robót; 2) ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, zastosowanie powołanej regulacji prawnej było prawidłowe a wydane postanowienie spełnia określone przepisami prawa wymagania.

Przede wszystkim, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy słusznie uznały, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z innym przypadkiem niż określony w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, do którego zastosowanie znajduje przepis art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane.

Budowa będącego przedmiotem niniejszej sprawy ogrodzenia, którego, wobec niespornych okoliczności sprawy, wysokość nie przekracza 2,20 m, nie wymagała bowiem, w świetle art. 29 ust. 2 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, ani uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia. Zgodnie zaś z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16 (https://orzeczenia.nsa.gov.pl), do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine.

Niewątpliwie przy tym, przepis art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane znajduje zastosowanie w przypadku robót budowlanych, które nadal są prowadzone. Jeżeli natomiast organy nadzoru budowalnego wydają swoje rozstrzygnięcia po zakończeniu robót budowlanych, nie ma konieczności by te, wykonane już prace, wstrzymać postanowieniem. W takiej sytuacji wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych - wobec zakończenia prowadzenia tych robót - jest bezprzedmiotowe (zob. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 3012/20, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wątpliwości Sądu nie budzi zaś, że zarówno w dniu orzekania przez organ I instancji, jak i w dniu orzekania przez organ II instancji, roboty budowlane przy budowie przedmiotowego ogrodzenia nie zostały zakończone. Wskazują na to ustalenia dokonane przez organ I instancji podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 31 sierpnia 2021 r., podczas których stwierdzono, że skarżąca i uczestnik postepowania na działce nr [...] w miejscowości D. wykonali częściowe ogrodzenie z prefabrykatów betonowych (od strony skrzyżowania z ulicy S. i O.) oraz w narożnych częściach działki graniczących z działką nr [..]-[..] jako pełne o maksymalnej wysokości 1,90 m. Powyższe potwierdzają zdjęcia dołączone do protokołu z tych oględzin. Potwierdzają to także zdjęcia dołączone do protokołu kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 23 listopada 2021 r. Wskazują na to również informacje przedstawione przez samą skarżącą w zażaleniu na postanowienie organu I instancji z dnia 5 października 2021 r., w którym skarżąca wskazała, że: "prace przy budowie ogrodzenia przedłużają się i trwają już od ubiegłego roku ze względu na zaawansowanie firmy wykonującej poważniejsze prace budowlane (...). Prace murarskie są już dawno zakończone, pozostało zawiesić ażurowe przęsła metalowe". Nadto, wskazują na to również informacje przedstawione przez skarżącą w skardze. Skarżąca wyjaśniła bowiem, że w dniu 16 kwietnia 2021 r. zawarła umowę na realizację ogrodzenia i z tego okresu pochodzą faktury na materiały budowlane. Do 15 czerwca 2021 r. ogrodzenie z bloczków betonowych było już całkowicie wymurowane ale pozostało wstawienie przęseł ażurowych. W ocenie Sądu, z powyższego wynika, że nawet na dzień wniesienia skargi budowa przedmiotowego ogrodzenia nie była zakończona, a tym bardziej nie była zakończona na dzień orzekania ani przez organ I instancji, ani przez organ II instancji.

Sąd podziela przy tym stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że roboty budowlane przy budowie przedmiotowego ogrodzenia prowadzone są w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane, albowiem w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach.

Przedmiotowe ogrodzenie narusza bowiem przepisy uchwały Rady Gminy z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr LIII/385/2021, w sprawie uchwalenia zasad i warunków sytuowania na terenie gminy K. obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów, z jakich mogą być wykonane.

Z § 11 tej uchwały wynika, że nakazuje się ogrodzenia, spełniające m.in. następujące wymagania:

- trwale związane z gruntem, z wyłączeniem ogrodzeń tymczasowych;

- z zastosowaniem materiałów budowlanych, jak: kamień, beton, tworzywa sztuczne, drewno, metal i ich kompozyty, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 1;

- w odcieniach czerni, szarości, zieleni, lub w naturalnych kolorach materiałów tradycyjnych, takich jak cegła, kamień, klinkier, drewno, metal;

- z zapewnieniem prześwitów o wysokości minimum 12 cm od poziomu terenu i szerokości minimum 20 cm, w liczbie nie mniejszej niż jeden na każde 20 mb. ogrodzenia w celu umożliwienia migracji zwierząt, za wyjątkiem ogrodzeń placów zabaw oraz ogrodzeń miejsc przeznaczonych wyłącznie do wyprowadzania psów, obiektów zlokalizowanych na terenach stacji paliw, zbiorników retencyjno-odparowujących;

- ażurowe od strony dróg publicznych, wewnętrznych, ciągów pieszych i innych ciągów komunikacyjnych, o stopniu ażurowości nie mniejszym niż 25%, z wyłączeniem ogrodzeń zabytkowych, ich wiernych rekonstrukcji, oraz z zastrzeżeniem zapisów ust. 4 pkt 1 (dot. nieruchomości, na których jest prowadzona działalność przekraczająca standardy jakości środowiska w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza, zanieczyszczenia odpadami).

Wykonywane na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości D. ogrodzenie nie spełnia powyższych wymagań w zakresie prześwitów i ażurowości, która, jak słusznie uznał organ odwoławczy, powinna dotyczyć równomiernie całości ogrodzenia a nie tylko jego fragmentów. Zawarty w § 11 powołanej uchwały wymóg ażurowości nie jest opisany bowiem jako mogący dotyczyć tylko części ogrodzenia. Istniejące fragmenty ogrodzenia wykonane są zaś z bloczków betonowych, co dotyczy w sposób niewątpliwy zarówno ogrodzenia od strony skrzyżowania ulicy S. i O., jak i w narożnych częściach działki graniczących z działką nr [..]-[..]. W ocenie Sądu, jest to pełne ogrodzenie. Fragmenty te wykonane są bowiem z pełnych pustaków betonowych, ściśle do siebie przylegających, ułożonych w taki sposób, że pomiędzy tymi pustakami nie ma żadnych prześwitów. Taki sposób wykonania powoduje, że ogrodzenie już tylko na wykonanych fragmentach (przęsłach ogrodzeniowych) jest pełne, nieprzejrzyste i nie jest ażurowe.

Wbrew twierdzeniom skargi nie można w żadnym razie uznać części ogrodzenia, która - jak wyjaśniła sama skarżąca w skardze - ma długość 3 m i wysokość 1,90 m, za donicę dla wysokiej sosny tam rosnącej. Nie potwierdza tego bowiem stan faktyczny wynikający z dokonanych przez organy ustaleń. Wskazać przy tym należy, że w toku postępowania przed organami skarżąca nie wskazywała w ogóle na takie okoliczności. Dotyczy to również podniesionej w skardze kwestii odnoszącej się do innego fragmentu ogrodzenia, który to według skarżącej ma być elementem zabudowy śmietnikowej, czego także nie potwierdzają ustalenia organów. Na te okoliczność skarżąca także nie wskazywała w toku postepowania przed organami nadzoru budowlanego. Stąd też, powyższe twierdzenia nie mogą odnieść skutku w niniejszym postępowaniu. Sąd dokonuje bowiem kontroli zaskarżonego aktu według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Wyjaśnić przy tym należy, że uzasadnienia dla zastosowania niezgodnych z obowiązującym prawem miejscowym elementów pełnych z bloczków betonowych wykonanych od strony skrzyżowania ulic S. i O. nie mogą stanowić wskazane w skardze argumenty dotyczące poprawy komfortu użytkowania działki: ochrony przed hałasem, spalinami samochodowymi, kurzem z drogi pokrytej płytami, oślepiającymi światłami z drogi oraz zapewnieniem bezpieczeństwa na działce.

Wątpliwości Sądu nie budzi przy tym, że organ odwoławczy podczas rozpoznawania przedmiotowej sprawy związany był ustaleniami uchwały Rady Gminy z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr LIII/385/2021. Uchwała ta, jest aktem prawa miejscowego, o czym jasno stanowi treść art. 37a ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ma ona zatem taką samą moc prawną jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jej ustalenia mają moc prawną wiążącą dla ogółu adresatów, czyli podmiotów, które mają obowiązek zastosować się zarówno do udzielonych praw, jak i nałożonych obowiązków (zakazów). Nadto, uchwała Rady Gminy z dnia 29 kwietnia 2021 r. weszła w życie w dniu 16 czerwca 2021 r. a tym samym, jako obowiązująca w dniu orzekania zarówno przez organ I instancji, jak i II instancji, była wiążąca w sprawie. Wejście w życie uchwały reklamowej powoduje przy tym uchylenie tych regulacji planów miejscowych, które zostały przyjęte na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 120/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie bowiem z art. 37a ust. 9 i 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwała, o której mowa w ust. 1, określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych - nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały - z tym, że zarazem może ona: 1) wskazywać rodzaje obiektów małej architektury, które nie wymagają dostosowania do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale; 2) wskazywać obszary oraz rodzaje ogrodzeń dla których następuje zwolnienie z obowiązku dostosowania ogrodzeń istniejących w dniu jej wejścia w życie do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale. Jednocześnie mocą ustawy krajobrazowej, z dniem 11 września 2015 r.: w art. 15 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchylono pkt 9, który stanowił, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb "zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane"; do art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po pkt 3, dodano pkt 3a, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo "zasady kształtowania krajobrazu". Ustawa krajobrazowa zawiera w odnośnym zakresie również przepisy przejściowe - art. 12 ust. 1-3 - w następującym brzmieniu: "1. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc. 2. Regulacje miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i przyjętych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 3. Do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, nieuchwalonych przez radę gminy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe." Z cytowanych przepisów art. 12 ust. 1 i 2 ustawy krajobrazowej jasno wynika, że wejście w życie tej ustawy nie wpływało na obowiązywanie uprzednio uchwalonych planów miejscowych, a wejście w życie uchwały reklamowej powoduje jedynie uchylenie tych regulacji ww. planów miejscowych, które zostały przyjęte na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym, prawidłowo organ odwoławczy uwzględnił ustalenia przedmiotowej uchwały a nie, jak błędnie uczynił to organ I instancji, ustalenia dotyczące ogrodzeń określone w uchwale Rady Gminy z dnia 19 grudnia 2007 r., nr XV/112/2007, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi D.

Powyższe rozważania potwierdzają, że w okolicznościach niniejszej sprawy spełnione zostały wszystkie przesłanki do zastosowania przepisu art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane.

Dlatego też, Sąd uznał, że kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2021 r. jest zgodne z prawem i wniesioną w niniejszej sprawie skargę, jako niezasadną oddalił, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, do czego uprawniał przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stanowiąc, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.