Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1006/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej postanawia: odrzucić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 czerwca 2008 r. odrzucił skargę G. B., zwanego dalej skarżącym. Powodem odrzucenia skargi było przekroczenie przez skarżącego ustawowego terminu do wniesienia skargi.

Pismem z dnia 8 lipca 2008 r. skarżący złożył skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 13 czerwca 2008 r.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 października

2008 r. sygn. akt II OSK 1315/08 oddalił skargę kasacyjną.

Pismem z dnia 24 października 2008 r. skarżący złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Przedstawiając w uzasadnieniu swojego wniosku fakty dotyczące rozpoznawanej sprawy skarżący podał, że skargę na decyzję organu złożył osobiście w gmachu Komendy Głównej Policji w dniu [...] kwietnia 2008 r. skarżący podkreślił, że czynności dokonał w ustawowo zakreślonym terminie trzydziestu dni, przewidzianym do wniesienia skargi. Dokument został oddany funkcjonariuszowi ochrony pełniącemu służbę w gmachu Komendy Głównej Policji o godzinie 19.45. Funkcjonariusz oddał skarżącemu potwierdzoną kopię skargi, na której znajdowała się pieczęć: Dyżurny Komendy Głównej Policji z adnotacją otrzymałem w dniu 11 kwietnia 2008 r. Skarżący uznał, iż dopełnił formalności. Podkreślił, że nie zdawał sobie sprawy, że funkcjonariusz ochrony

na służbie nie jest osobą upoważnioną, według przepisów wewnętrznych Komendy Głównej Policji, do odbioru i pokwitowania składanych w urzędzie

pism. Skarżący podkreślił, że w przypadku odmowy przyjęcia dokumentów przez funkcjonariusza, skarżący miałby dość czasu, aby skargę przesłać pocztą.

Przedstawione fakty, w opinii skarżącego, wskazują, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy.

W odpowiedzi na wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Komendant Główny Policji wniósł o jego oddalenie.

W uzasadnieniu organ administracji wskazał, że decyzja Komendanta Głównego Policji została doręczona skarżącemu w dniu 12 marca 2008 r. Natomiast faktyczne doręczenie skargi organowi miało miejsce w dniu 14

kwietnia 2008 r., o czym świadczy dokonana na skardze adnotacja wpływu, a więc trzy dni po terminie. Skarżący zgłosił się do Komendy Głównej Policji w dniu 11 kwietnia 2008 r., po godzinach urzędowania instytucji. Skargę przekazał funkcjonariuszowi ochrony obiektu, który nie miał uprawnień do przyjmowania jakiejkolwiek korespondencji. Pracownik ochrony, nie znając procedur obowiązujących przy obiegu dokumentów w Komendzie Głównej Policji, przekazał skargę Dyżurnemu. W konsekwencji, skarga została przekazana do Biura Prawnego w dniu 14 kwietnia 2008 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być

dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminu, gdy

strona lub uczestnik postępowania nie ponoszą winy w uchybieniu. Przywrócenie uchybionego terminu prowadzi do sytuacji, w której wspomniany termin dla dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym rozpoczyna swój bieg na nowo.

Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, takich jak brak winy strony w uchybieniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu biegnie od daty ustania przyczyny uchybienia.

Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek skarżącego został wniesiony z uchybieniem siedmiodniowego terminu, gdyż przyczyna uchybienia terminu ustała z chwilą dowiedzenia się przez skarżącego o treści postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2008 r. Doręczenie postanowienia nastąpiło w dniu 30 czerwca 2008 r.

Wiosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący złożył w dniu 24 października 2008 r., a więc z przekroczeniem terminu określonego w

art. 87 § 1 i § 3 p.p.s.a., który stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie nie został spełniony wymóg formalny konieczny do uwzględnienia wniosku. Okoliczność ta powoduje, że Sąd nie ma prawa przystąpić do merytorycznego rozpoznania wniosku poprzez rozważenie kwestii ewentualnego braku zawinienia skarżącego w uchybieniu terminu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.