Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 304/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: załącznik nr 3, art. 92a ust 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1494
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych
article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi P. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 marca 2018 r., znak: [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie po rozpatrzeniu odwołania P.B., na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 grudnia 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł i nałożył karę pieniężną w wysokości 20 000 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiły naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tj.:

1. lp. 5.1.1 - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, sankcjonowane karą pieniężną: za przekroczenie o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w wysokości 100 złotych;

2. lp. 5.2.1 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, sankcjonowane karą pieniężną: za przekroczenie o czas powyżej 15 minut do 30 minut w wysokości 150 złotych;

3. lp. 5.3 - skrócenie dziennego czasu odpoczynku, sankcjonowane karą pieniężną: za skrócenie o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w wysokości 100 złotych oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych;

4. lp. 6.2.1 - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, sankcjonowane karą pieniężna w wysokości 5000 złotych;

5. lp. 6.3.7 - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień;

6. lp. 6.3.9 - udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 300 złotych - za każdy dzień;

7. lp. 6.3.11 - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych - za każdego kierowcę;

8. lp. 6.3.12 - naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych - za każdy pojazd.

Stwierdzenie powyższych naruszeń było wynikiem kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy, obejmującej okres od dnia 21 listopada 2016r. do dnia 21 listopada 2017r., a której ustalenia utrwalono protokołem z dnia [...] 2017r.

Organ odwoławczy, po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), a także rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, z 2007 r. Nr 99, poz. 661 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016), jak też rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1), przytoczył szczegółowe ustalenia dotyczące poszczególnych naruszeń wraz z wysokością kar, jakie za nie przewidziano.

Odnośnie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, za które przewidziano pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym karę w wysokości 5 000 zł, organ powołał się na treść art. 34 ust. 1-7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 przewidującego obowiązek kierowcy stosowania wykresówek lub kart kierowcy. Wskazał, że po przeprowadzeniu ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności danych cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym TKI 96103 oraz z karty kierowcy Nehata Recicy (z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia), a także zeznań strony przesłuchanej w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, jako organ odwoławczy stwierdził, że N. R. prowadząc w dniu 28 lipca 2017 r. pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w sposób nieuzasadniony zadeklarował w tachografie cyfrowym jazdę poza zakresem przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy (zaznaczył opcję "OUT") i nie zarejestrował danych o swoich okresach aktywności na karcie kierowcy. Przesłuchany w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego P.B. - przedsiębiorca, odnosząc się do powyżej wskazanej okoliczności wyjaśnił: "został zakupiony nowy samochód w Mercedesie w K., Pan R. pojechał po naczepę pod W., odebrał naczepę, zgłosił, że nie czyta tachograf karty, wjechał na serwis Mercedesa jak przyjechał do K., został mu założony toolcollect i awaria został usunięta, z tego co pamiętam jest wydruk na to i postaram się żeby w poniedziałek był". Do dnia wydania zaskarżonej decyzji przedsiębiorca nie przedstawił jednak żadnego wydruku, który uzasadniałby okoliczność, że tachograf zainstalowany w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] nie czytał karty. Zgodnie natomiast z art. 37 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, w czasie gdy tachograf nie działa lub działa wadliwie, kierowca zaznacza dane umożliwiające jego identyfikację (nazwisko, numer karty kierowcy lub numer prawa jazdy) wraz z podpisem, jak również informacje dotyczące różnych okresów, które nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez tachograf:

na wykresówce bądź wykresówkach; lub

na tymczasowej wykresówce dołączanej do wykresówki lub karty kierowcy.

Z przepisu tego wynika, że awaria tachografu nie zwalnia kierowcy z obowiązku rejestrowania aktywności. W takim przypadku kierowca zobowiązany jest bowiem do rejestrowania swojej aktywności "ręcznie".

Jak podniósł organ odwoławczy, po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że doszło do naruszeń, za które na podstawie art. 92a ust. 1 i art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym powinna zostać nałożona na stronę kara pieniężna w wysokości 233 900 zł. Na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 w/w ustawy powyższa kara pieniężna została jednak ograniczona do kwoty 20 000 złotych.

Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wypełnił on obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 Kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. W odwołaniu strona nie wskazała na żadne okoliczności, które w jej ocenie uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Organ powołał się na stanowisko wyrażane w orzecznictwie, zgodnie z którym decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej, co oznacza że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ administracyjny - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załącznikach do ustawy.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję P. B. zaskarżył ją co do kwoty 5.000 zł, tj. w zakresie zarzucanego czynu określonego w pkt. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tj. niezarejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie w w/w części i umorzenia postępowania w tym zakresie, względnie uchylenie przedmiotowych decyzji w części i umorzenie w w/w zakresie postępowania, z uwagi na:

- wydanie przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem prawa,

- dokonanie błędnych ustaleń faktycznych będących podstawą wydania decyzji,

- błędną interpretację przepisów stanowiących podstawę wydanej decyzji w w/w części.

Ponadto skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji przez GITD do czasu rozpoznania skargi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając swe stanowisko skarżący podniósł, że z materiału dowodowego nie wynika że w/w naruszenie zostało popełnione. Lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym penalizuje naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Bezsprzecznym pozostaje, że kierowca ma obowiązek używania tachografu i przed rozpoczęciem jazdy powinien zalogować swoją kartę kierowcy w tachografie cyfrowym aby jego czas pracy został zarejestrowany na karcie kierowcy. Są jednak sytuacje wyjątkowe, gdzie kierowca zgodnie z obowiązującymi przepisami może prowadzić pojazd z tachografem cyfrowym bez używania karty kierowcy. W przypadku gdy karta kierowcy została uszkodzona lub działa wadliwie lub skradziona kierowca może kontynuować jazdę bez karty kierowcy przez maksymalnie 15 dni kalendarzowych, co wynika z art. 29 ust. 5 rozporządzenia (UE) 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym. Zgodnie z art. 35 ust. 2 tego rozporządzenia w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej nieprawidłowego działania, zagubienia lub kradzieży kierowca na początku trasy drukuje dane prowadzonego przez siebie pojazdu i wpisuje na tym wydruku dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer karty kierowcy lub prawa jazdy, wraz z podpisami i okresy, o których mowa w art. 34 ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv). Czym innym zatem w świetle powołanych wyżej przepisów i okoliczności niniejszej sprawy pozostaje czynność nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego (...) prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi niż czynność polegająca na nieprzedstawieniu wydruku z tych czynności. W ocenie skarżącego nieprzedstawienie wydruku stanowi odrębne wykroczenie, lecz nie przesądza o popełnieniu naruszenia z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Na str. 11, 23 i 24 uzasadnienia decyzji GITD z dnia 2 marca 2018 r. organ wprost wskazuje, iż skarżący dokonał innego czynu niż określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Na str. 11 zapisano: odwoławczy wskazuje jednak, że (...) przedsiębiorca nie przedstawił żadnego wydruku (...), pomimo tego nie okazał on jednak szeregu danych cyfrowych z kart kierowców (str. 23) - które to sformułowania potwierdzają naruszenia przepisów inne niż zarzucono stronie. W świetle okoliczności sprawy rozstrzygnięcie pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym, gdyż z dowodu z przesłuchania strony bezspornie wynika, iż zaistniała okoliczność z art. 29 ust. 5 i art. 35 ust. 2 rozporządzenia (UE) 165/2014. Z uzasadnienia decyzji w żaden sposób nie wynika, że doszło do popełnienia zarzucanego czynu, gdyż uzasadnienie to potwierdza popełnienie wyłącznie naruszenia lp. 6.1.6. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę nieposiadającego wymaganego wydruku z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub jej nieposiadania - za każdy brakujący wydruk co jest zagrożone karą pieniężną 100 zł. Z kolei nieprawidłowe przełączenie tachografu na funkcję OUT przez kierowcę (str. 11 decyzji) - które zdaniem organu przesądza o popełnieniu naruszenia z lp. 6.1.6. - nie stanowi dowodu na popełnienie przedmiotowego naruszenia, lecz jest wyłącznie dowodem na wykroczenie kierowcy z lp. 13.3 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie drogowym, zagrożonego mandatem karnym w wysokości od 100 zł do nie więcej niż 1000 zł nakładanego na kierowcę.

Dodatkowo skarżący wskazał na jeszcze jedną istotną w punktu widzenia przedsiębiorcy okoliczność, mającą znaczenie dla dalszego jego funkcjonowania i jego żywotnych interesów. Jeżeli przedmiotowa decyzja się uprawomocni (w zaskarżonej części) to za powyższe naruszenie (które nie zostało w żaden sposób udowodnione przez organ) wobec strony zostanie wszczęte odrębne postępowanie w sprawie cofnięcia wymogu dobrej reputacji przez organ, który udzielił licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego - zgodnie z art. 7d ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Innymi słowy - za czyn, którego skarżący nie popełnił i który nie został udowodniony przez organ administracyjny w toku postępowania administracyjnego - skarżący może zostać pozbawiony możliwości prowadzenia działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Skargą objęto wyłącznie jedno naruszenie spośród wymienionych

w zaskarżonej decyzji, a mianowicie sankcjonowane w punkcie 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), dalej jako "u.t.d.", karą w wysokości 5.000 zł, a polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Skarżący nie kwestionował przy tym ani obowiązków kierowcy, o których mowa w tym punkcie załącznika, przewidzianych w art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1), dalej jako "rozporządzenie nr 165/2014", ani też ustaleń organów co do tego, że w czasie prowadzenia w dniu 28 lipca 2017r. przez kierowcę o nazwisku N. R. pojazdu o nr rej. [...] zadeklarowano w tachografie cyfrowym jazdę poza zakresem przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy (zaznaczona opcja "OUT") i nie zarejestrowano danych o okresach aktywności na karcie kierowcy. Zdaniem skarżącego, przesłuchanego na tę okoliczność w charakterze strony w dniu 8 grudnia 2017r., powyższe okoliczności były wynikiem awarii (nieczytania karty przez tachograf), która została usunięta po przyjeździe kierowcy do serwisu firmy Mercedes.

Rozporządzenie nr 165/2014 istotnie przewiduje sytuacje związane z uszkodzeniem karty kierowcy, jak i wadliwym działaniem tachografu, wyznaczając na tą okoliczność stosowny zakres obowiązków kierowcy. I tak, zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej nieprawidłowego działania, zagubienia lub kradzieży kierowca:

a) na początku trasy drukuje dane prowadzonego przez siebie pojazdu i wpisuje na tym wydruku:

(i) dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer karty kierowcy lub prawa jazdy), wraz z podpisem;

(ii) okresy, o których mowa w art. 34 ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv);

b) na końcu trasy drukuje informacje odnoszące się do okresów zarejestrowanych przez tachograf, zapisuje wszystkie okresy innej pracy, okresy gotowości i odpoczynku, od sporządzenia wydruku na początku trasy, które nie zostały zarejestrowane przez tachograf oraz zaznacza na tym dokumencie dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer karty kierowcy lub prawa jazdy), wraz ze swoim podpisem.

Trzeba nadmienić, że w art. 34 ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv) mowa jest o tym, że kierowcy obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:

(ii) pod symbolem grafika: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim;

(iii) pod symbolem grafika: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE;

(iv) pod symbolem grafika: przerwy lub odpoczynek.

Z kolei stosownie do treści art. 37 ust. 2 w czasie gdy tachograf nie działa lub działa wadliwie, kierowca zaznacza dane umożliwiające jego identyfikację (nazwisko, numer karty kierowcy lub numer prawa jazdy) wraz z podpisem, jak również informacje dotyczące różnych okresów, które nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez tachograf:

a) na wykresówce bądź wykresówkach; lub

b) na tymczasowej wykresówce dołączanej do wykresówki lub karty kierowcy.

W każdej z tych sytuacji na kierowcy spoczywa zatem obowiązek swego rodzaju ręcznej, zastępczej rejestracji stosownych danych, w tym dotyczących jego aktywności.

Faktem jest, jak słusznie podnosi skarżący, że w załączniku nr 3 do u.t.d. pod lp. 6.1.6 przewidziano odrębne przewinienie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, nieposiadającego wymaganego wydruku z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub jej nieposiadania - za każdy brakujący wydruk. Nadto w załączniku nr 1 pod lp. 13.3 wskazano na naruszenie kierowcy polegające na nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy.

Punktem spornym w sprawie jest w istocie zagadnienie o charakterze dowodowym. Aby bowiem przyjąć – jak chce tego skarżący – że odpowiedzialność jego i kierowcy sprowadza się do naruszeń wymienionych w ostatnim akapicie, należało wykazać, że istotnie doszło do uszkodzenia karty kierowcy. W niniejszym przypadku sytuacja jest tego rodzaju, że organ wykazał popełnienie przewinienia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Skarżący, jak wspomniano, w czasie przesłuchania w dniu 8 grudnia 2017r. stwierdził, że do nierejestrowania doszło na skutek awarii, a zatem powołał się na okoliczność mogącą wyłączyć lub ograniczyć jego odpowiedzialność. Zobowiązał się przy tym dostarczyć na tę okoliczność wydruk we wskazanym przez siebie terminie. Wydruku tego nie przedłożył organowi (ani też, co należy zaznaczyć) na etapie postępowania sądowego). W tej sytuacji w ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że twierdzenia skarżącego są gołosłowne i niewiarygodne, a tylko z nich wynikało, że przyczyną nierejestrowania była awaria. W szczególności, że w czasie przesłuchania przedsiębiorca zapewnił, że postara się, aby wydruk został przedstawiony, następnie zaś nie udzielił żadnego wyjaśnienia w tym przedmiocie. Nie wykazał też w żaden inny sposób tego, że rzeczywiście w dniu 28 lipca 2017r. doszło do awarii, co ma w tym przypadku kluczowe znaczenie. Jakkolwiek zaś organ ma obowiązek gromadzić wszystkie dowody istotne w sprawie, dotyczące zarówno okoliczności korzystnych, jak i niekorzystnych dla strony, to w sytuacji, gdy strona wywodzi z danego faktu korzystne dla siebie okoliczności, powinna podjąć własną inicjatywę, przynajmniej ukierunkowując tok działań organu stosownymi wnioskami dowodowymi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 22 lutego 2017r., sygn. II SA/Ke 979/17, wyrok WSA w Opolu z dnia 20 października 2016r., sygn. II SA/Op 242/16).

Ponadto zauważyć wypada, że w przypadku wadliwego działania tachografu, a na taką okoliczność w istocie – jak wynika z treści protokołu – powołał się skarżący w czasie jego przesłuchania (w sytuacji bowiem uszkodzenia karty nie usuwa się awarii, ale zwraca kartę do organu i występuje o kartę zastępczą, o czym stanowi art. 29 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 165/2014), przytoczony wyżej art. 37 ust. 2 przewiduje obowiązek ręcznego rejestrowania danych na wykresówce bądź wykresówkach.

W tej sytuacji w ocenie Sądu kwalifikacja naruszenia dokonana przez organ była prawidłowa.

Niezależnie od powyższego Sąd zwrócił uwagę, że kwestionowane w skardze naruszenie nie zostało objęte protokołem kontroli z dnia [...] 2017r., a do jego stwierdzenia doszło już w toku postępowania administracyjnego będącego efektem kontroli. W związku z tym organ wystosował do skarżącego stosowne zawiadomienie informujące z dnia 12 grudnia 2017r. (k. 33 akt adm.) wraz z załącznikiem zawierającym opis naruszenia, a – jak już podnoszono – P. B. został na tę okoliczność przesłuchany w dniu 8 grudnia 2017r. W ocenie Sądu okoliczność ta nie stała jednak na przeszkodzie nałożeniu kary pieniężnej za przedmiotowe naruszenie. Jak podniósł WSA w Kielcach w wyroku z dnia 27 marca 2014r., sygn. II SA/Ke 121/14, obowiązujące przepisy ustawy o transporcie drogowym nie przewidują ograniczeń (jak również zakazu) prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszeń ujawnionych po doręczeniu stronie protokołu kontroli. Okoliczność, że naruszenie zostało ujawnione po doręczeniu stronie protokołu kontroli nie zmienia samego faktu, że w doszło do naruszenia określonego w pkt. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Istotne przy tym pozostaje, że po ujawnieniu nowego naruszenia zakres postępowania administracyjnego został przez organ rozszerzony, o czym strona, jak wspomniano, została prawidłowo zawiadomiona. Miała zatem możliwość odniesienia się do ustaleń faktycznych w zakresie skonkretyzowanych naruszeń. Zdaniem Sądu w sytuacji gdy organ powiadomił stronę o rozszerzeniu zakresu postępowania administracyjnego nie można czynić mu zarzutu naruszenia przepisów czy to ustawy o transporcie drogowym czy też kpa.

Ponadto zauważyć należało, że w sytuacji gdy – mimo nieco odmiennego od organu I instancji ustalenia łącznej wysokości wymierzonych kar (233 900 zł a nie 235 400 zł) – z uwagi na treść art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d. wysokość kary pozostawała niezmieniona, tj. 20 000 zł, nie było podstaw do uchylenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa decyzji organu I instancji i orzekania w sposób merytoryczny, skoro treść rozstrzygnięcia była identyczna. Uchybienie to jednak nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy skoro całość ustaleń organu i ostateczna wysokość kary była prawidłowa.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.