Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1399/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.), po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. J., J. J. i Z. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją z 23 marca 2021 r. nr DAP-WOSRFR-7280-13/2021/MP na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2097), po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniosku E. J., J. J. oraz Z. J. (Skarżący) utrzymał w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 23 grudnia 2020 r. nr DAP-WOSR-7280-363/2018/AP, w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Skarbu Państwa z 13 marca 2014 r., nr DRiR-AP-580-88/14, utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z 3 stycznia 2014 r., nr N.II-77250-295/10, potwierdzającą, że Skarżącym przysługuje prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez H. J. nieruchomości w miejscowości S., województwo l., poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z 15 stycznia 2016 r. Skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Ministra Skarbu Państwa z 13 marca 2014 r. Powołali się na uzyskanie nowego dowodu, nieznanego prowadzącym sprawę organom administracji, tj. pisma architekta C. W.M. i inżyniera-budowniczego K. W. z 18 grudnia 2015 r. wraz z poświadczonym tłumaczeniem z języka ukraińskiego, poświadczającego, że powierzchnia nieruchomości położonej przy ul. [...] w miejscowości S., woj. L. od momentu jej wybudowania (czyli od 1860 r.) nie uległa zmianie. Dokument ten potwierdza ponadto, że nieruchomość położona przy ul. [...] miała większą powierzchnię, niż powierzchnia, jaką ustalił w trakcie postępowania Wojewoda Podkarpacki (potwierdzoną przez Ministra Skarbu Państwa ww. decyzją z 13 marca 2014 r.). Dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, wobec tego stanowi dowód tego, co jest w nim urzędowo stwierdzone, gdyż został sporządzony przez kwalifikowanego architekta i inżyniera-budowniczego.

Minister Skarbu Państwa postanowieniem z 24 lutego 2016 r. wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją, a postanowieniem z 9 marca 2016 r. zawiesił z urzędu to postępowanie do prawomocnego zakończenia postępowania przez sąd administracyjny, toczącego się ze skargi Skarżących na ww. decyzję z 13 marca 2014 r. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 549/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżących od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1462/14, oddalającego skargę na decyzję z 13 marca 2014 r. W związku z powyższym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z 28 grudnia 2018 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 13 marca 2014 r.

W piśmie z 21 grudnia 2018 r. Skarżący przedstawili stanowisko w sprawie i wnieśli o uzupełnienie materiału dowodowego. Do pisma załączono: wydruk zdjęcia lotniczego z 1944 r. ze strony internetowej National Archives at College Park, wydruk ze strony internetowej przedstawiający nieruchomość obecnie, kopię wniosku z dnia 18 grudnia 2018 r. do Dyrektora Wojskowego Biura Historycznego i kopię wniosku z dnia 18 grudnia 2018 r. do Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii.

Przy piśmie z 8 lipca 2020 r. Skarżący dołączyli do wniosku o wznowienie opinię w sprawie zdjęć lotniczych sporządzoną przez D. B. ([...]) z 25 maja 2019 r., tłumaczenie uwierzytelnione ww. opinii, poświadczone za zgodność z oryginałem dokumenty i mapy (5 sztuk) z Narodowego Archiwum Stanów Zjednoczonych z 21 maja 2019 r. wraz z tłumaczeniem oraz opinię dr inż. A. W. z 14 marca 2020 r., biegłego sądowego z zakresu fotogrametrii i fotointerpretacji przy Sądzie Okręgowym w Krakowie, dotyczącą interpretacji archiwalnych zdjęć lotniczych z roku 1944 z miejscowości S. na Ukrainie w okolicy budynku przy ulicy [...].

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z 23 grudnia 2020 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Skarbu Państwa z 13 marca 2014 r.

W wyniku wniosku Skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją z 23 marca 2021 r. utrzymał w mocy ww. decyzję z 23 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że pismo z 18 grudnia 2015 r. faktycznie stanowi nowy dowód w sprawie, który nie był znany organowi wydającemu decyzję w dniu 13 marca 2014 r. Ze względu jednak na to, że dowód ten nie istniał w dniu wydania tej decyzji, nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto, sporządzenie tego dowodu miało miejsce na zamówienie strony postępowania – E. J. Nie jest to zatem dokument urzędowy. Ponadto na niewiarygodność tego dowodu wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 549/15. Odnosząc się z kolei do dowodów załączonych do pisma z 21 grudnia 2018 r. i z 8 lipca 2020 r. organ stwierdził, że przedłożone przez Skarżących zdjęcia lotnicze z 1944 r. istniały wprawdzie w dniu wydania decyzji Ministra Skarbu Państwa, to jednak nie wynika z nich powierzchnia nieruchomości budynkowej pozostawionej przez H. J. w S. Powierzchnia ta ma, zdaniem Skarżących wynikać z dokumentów w postaci opinii sporządzonych na ich zamówienie. Zdaniem organu, wszystkie przedłożone przez Skarżących do akt postępowania opinie zostały wydane po decyzji z 13 marca 2014 r., a więc nie istniały w dniu wydania ww. decyzji. Ponadto opinie te nie stanowią dokumentów urzędowych. Niezależnie od tego, organ poddał w wątpliwość ich wiarygodność z uwagi na jakość zdjęć, których dotyczą. Opinie te będące dokumentami prywatnymi zestawione z dokumentem urzędowym, tj. orzeczeniem Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z 27 września 1945 r. i twierdzeniami H. J., właścicielki nieruchomości pozostawionej oraz jej syna L. J., nie mogą, zdaniem organu, stanowić przeciwdowodu skutecznie podważającego dotychczasowe ustalenia co do powierzchni spornej nieruchomości.

W konkluzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że zgromadzone w trakcie całego postępowania dowody nie doprowadziły do ustalenia innej niż dotychczas powierzchni spornej nieruchomości. Dlatego nie było podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Skarbu Państwa z 13 marca 2014 r.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji z 23 grudnia 2020 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucili naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji z 23 grudnia 2020 r., podczas gdy, Minister zobligowany był do uchylenia tej decyzji i orzeczenia, co do istoty sprawy poprzez uchylenie ostatecznej decyzji z 13 marca 2014 r., gdyż Skarżący ujawnili istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej winien był wziąć je pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia;

2. art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji z 23 grudnia 2020 r., podczas gdy Minister jako organ II instancji obowiązany był ją uchylić w trybie wznowienia postępowania, bowiem Skarżący ujawnili organowi istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

3. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "nowe okoliczności" i przyjęcie, że wiadomości specjalne wskazane w opiniach sporządzonych przez biegłych nie stanowią nowej okoliczności w rozumieniu ww. przepisu oraz poprzez przyjęcie, że nową okolicznością, o której mowa w ww. przepisie nie może być okoliczność wpływająca wyłącznie na ocenę dowodu;

4. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż pismo z 18 grudnia 2015 r., wydruk zdjęcia lotniczego z 1944 r. oraz opinia sporządzona w dniu 25 maja 2019 r., jako dowody nieistniejące w dniu wydania decyzji z 13 marca 2014 r., ale dotyczące okoliczności istotnych w sprawie nie mogły stanowić przesłanki do wznowienia postępowania, podczas gdy zgodnie z dominującą linią orzeczniczą samo pojawienie się dowodu po wydaniu decyzji, jeśli dotyczy okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania, a Skarżący przedstawili nowe dowody na okoliczność jeszcze niestwierdzoną innymi dowodami, a mianowicie dotyczącą rzeczywistej (innej - znacznie większej - niż dotychczas stwierdzona) powierzchni pozostawionej nieruchomości;

5. art. 7, art. 75 § 1 w zw. z art. 80 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie przez organ, że zakwalifikowanie dokumentu jako prywatnego, a nie urzędowego, pozbawia go możliwości wypełnienia przesłanki potrzebnej do wznowienia postępowania, podczas gdy kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a przede wszystkim zmierza do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy;

6. art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowolnej oceny dowodu w postaci pisma z 18 grudnia 2015 r., jako niewiarygodnego i przyjęcie, że nie jest możliwe wydanie opinii o braku zmian w obiekcie liczącym 150 lat, podczas gdy opinia została wydana przez specjalistów w tej dziedzinie: architekta i inżyniera-budowniczego;

7. art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie oceny, czy większa powierzchnia pozostawionej nieruchomości została udowodniona jedynie na podstawie wydruku zdjęcia lotniczego z 1944 r., opinii sporządzonej w dniu 25 maja 2019 r. oraz opinii z 14 marca 2020 r., a zatem nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, jako że wspomniane zdjęcie i opinia miały na celu jedynie potwierdzenie okoliczności wynikających z innych zgromadzonych już w sprawie dowodów, w szczególności powierzchni nieruchomości, która znajduje została szczegółowo opisana w opinii rzeczoznawcy majątkowego z 23 kwietnia 2013 r., co doprowadziło do tego, ż organ dokonał oceny powierzchni nieruchomości w sposób powierzchowny, pomimo, że organ dysponuje dowodami stwierdzającymi zdecydowanie większą powierzchnię, niż dotychczas przyjmowaną przez organ;

8. art. 84 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ może samodzielnie i dobrowolnie dokonać oceny opinii biegłych specjalistów w zakresie zastosowanej metodologii pracy (dokonywania pomiarów), podczas gdy oceny takiej może dokonać tylko specjalista w danej dziedzinie (inny biegły lub instytut badawczy bądź naukowy);

9. art. 6, art. 8, art. 9 i art. 12 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem wiążących bezwzględnie organ przepisów postępowania, w sposób niebudzący zaufania obywateli do organów państwa, nie wskazując kluczowych argumentów pozwalających uznać odwołanie Skarżących za nieuzasadnione oraz pomijając odniesienie się do szeregu zarzutów i poprzestając na gołosłownym cytowaniu stanowiska wyrażonego przez organ I instancji w wydanej przez niego decyzji;

10. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, sprowadzające się wyłącznie do przytoczenia przebiegu wymiany pism pomiędzy organem I instancji, a Skarżącymi, bez określenia wyniku zawartych wniosków, z pominięciem prawidłowego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej które stanęły u podstaw zaskarżonej decyzji, uniemożliwiając Skarżącym poznanie motywów, jakimi kierował się organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie i ograniczając możliwość kontroli zaskarżonej decyzji, a także wybiórcze odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do poniesionych i szeroko uzasadniających problem zarzutów, które nie spełnia wymogów kontroli instancyjnej i jako takie powinno zostać uznane za nieodpowiadające prawu w stopniu pozwalającym na utrzymanie tego zaskarżonego orzeczenia w mocy;

11. art. 81a k.p.a. poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia pojawiających się w sprawie wątpliwości na korzyść Skarżących.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawili argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może natomiast orzekać w kwestiach wykraczających poza przedmiot zaskarżenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04).

Kontrolując wydaną w sprawie po wznowieniu postępowania zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 23 marca 2021 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję tego organu z 23 grudnia 2020 r. zgodnie ze wskazanym wyżej kryterium, Sąd stwierdził, że są one zgodne z prawem.

Tryb wznowienia postępowania jest instytucją procesową, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne prowadzące do wydania decyzji było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, a podstawy wznowienia postępowania określone zostały enumeratywnie w przepisach art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 oraz art. 145b § 1 k.p.a. Przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania organ bada, czy strona powołała się na jedną z przesłanek wznowienia postępowania, przewidzianą w tych przepisach.

Z kolei badanie, czy przesłanka ta rzeczywiście zaistniała oraz czy jej zaistnienie miało wpływ na treść decyzji następuje już po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter zwężający (por. M. Jaśkowska w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2022 pkt 2 i pkt 8 do art. 145 § 1 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r. wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Skarbu Państwa z 13 marca 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z 3 stycznia 2014 r., potwierdzającą, że Skarżącym przysługuje prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez H. J. nieruchomości w miejscowości S., województwo l., poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja z 13 marca 2014 r. była przedmiotem kontroli WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1462/14 oddalił skargę Skarżących, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżących od tego wyroku wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 549/15.

Skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Ministra Skarbu Państwa z 13 marca 2014 r. powołując się na uzyskanie nowego dowodu, nieznanego prowadzącym sprawę organom administracji, tj. pisma architekta C. W.M. i inżyniera-budowniczego K. W. z 18 grudnia 2015 r., które ich zdaniem miało poświadczać, że powierzchnia nieruchomości położonej przy ul. [...] w miejscowości S., woj. L. od momentu jej wybudowania (czyli od 1860 r.) nie uległa zmianie oraz potwierdzać, że nieruchomość ta miała większą powierzchnię, niż powierzchnia, jaką ustalił w trakcie postępowania Wojewoda Podkarpacki, a potwierdził Minister Skarbu Państwa w decyzji z 13 marca 2014 r.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

W toku wznowionego na powołanej podstawie postępowania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zobowiązany był więc do zbadania, czy przesłanka wskazana we wniosku o wznowienie postępowania mogła być uznana w tej konkretnej sprawie za nową, istotną dla sprawy okoliczność faktyczną lub też nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany organowi, który wydał decyzję.

Przepis z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie miał więc zastosowanie w sytuacji, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych, lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest zaś to, że nowe okoliczności faktyczne, lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że ujawnione okoliczności i dokumenty, poza zdjęciami lotniczymi z 1944 r., nie istniały w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nie są zatem nowe i nie były (bo nie mogły być znane) organowi, który wydawał decyzję z 13 marca 2014 r., skoro zostały sporządzone na zlecenie Skarżących po tej dacie.

Postępowanie wznowione kończy się, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., wydaniem decyzji, w której organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b k.p.a. (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub 145b k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.).

W wyniku przeprowadzonego postępowania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję tego organu z 23 grudnia 2020 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Skarbu Państwa z 13 marca 2014 r.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy zasadnie odmówiły, po wznowieniu postępowania, uchylenia kwestionowanej decyzji z 13 marca 2014 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż brak było podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że przedstawione w postępowaniu wznowieniowym pismo z 18 grudnia 2015 r. faktycznie stanowi nowy dowód w sprawie, który nie był znany organowi wydającemu decyzję w dniu 13 marca 2014 r. Nie jest więc zasadny zarzut skargi, jakoby organ przyjął, że przedstawione przez Skarżących we wznowionym postępowaniu dokumenty nie stanowią "nowych dowodów" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Nie mają też racji Skarżący zarzucając organowi, że nie ocenił dokumentów będących podstawą ich wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie. W zakresie pisma z 18 grudnia 2015 r. organ bowiem mimo stwierdzenia, że dowód ten nie istniał w dniu wydania decyzji organu II instancji, (co świadczy o nieziszczeniu się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) ocenił ponadto, że sporządzenie tego dowodu miało miejsce na zamówienie E. J., nie jest to zatem dokument urzędowy. Ponadto powołał się na ocenę niewiarygodności tego dowodu wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 549/15.

W ocenie Sądu, dokonując oceny tego dokumentu organ rozstrzygający w tej sprawie zasadnie powołał się na pogląd NSA w zakresie niewiarygodności tego dokumentu.

Odnosząc się z kolei do dowodów załączonych do pism z 21 grudnia 2018 r. i z 8 lipca 2020 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że przedłożone przez Skarżących zdjęcia lotnicze zrobione w 1944 r. istniały wprawdzie w dniu wydania decyzji Ministra Skarbu Państwa, to jednak z tych zdjęć lotniczych nie wynika powierzchnia nieruchomości pozostawionej przez H. J. w S. Niezależnie od tego, organ poddał w wątpliwość ich wiarygodność z uwagi na jakość zdjęć, których dotyczą.

W konkluzji organ przyjął, że wszystkie przedłożone przez Skarżących do akt postępowania opinie zostały wydane po decyzji z 13 marca 2014 r., a więc nie istniały w dniu jej wydania. Ponadto opinie te nie stanowią dokumentów urzędowych, zostały bowiem sporządzone na ich zamówienie.

Sąd podziela powyższą ocenę wszystkich dokumentów przedstawionych w postępowaniu z wniosku o wznowienie, tym bardziej, że z żadnego z tych dokumentów nie wynika okoliczność innej powierzchni nieruchomości pozostawionej w miejscowości S. przez H. J. - poprzednika prawnego Skarżących, która stanowiła podstawę ich wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Skarbu Państwa z 13 marca

2014 r., potwierdzającą, że Skarżącym przysługuje prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd podziela - z uwagi na powyższe - konkluzję organu, że przedstawione opinie będące dokumentami prywatnymi w zestawieniu z dokumentem urzędowym, tj. orzeczeniem Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z 27 września 1945 r. i twierdzeniami H. J., właścicielki nieruchomości pozostawionej oraz jej syna L. J., nie stanowiły przeciwdowodu skutecznie podważającego dotychczasowe ustalenia, co do powierzchni spornej nieruchomości, będących podstawą wydania decyzji z 13 marca 2014 r. potwierdzającej, że Skarżącym przysługuje prawo do rekompensaty.

Dlatego zarzuty skargi w tym zakresie Sąd uznał za stanowiące wyłącznie nieuprawnioną polemikę z powyższym rozstrzygnięciem.

Reasumując, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, wydanie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżonej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, mających znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Ocena dokumentów przedstawionych przez Skarżących przy wniosku o wznowienie oraz w toku wznowionego postępowania nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie wydanych po wznowieniu postępowania decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a., gdyż zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne oraz podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Żaden z dokumentów złożonych przez Skarżących w toku postępowania z ich wniosku o wznowienie nie potwierdza odmiennej powierzchni spornej nieruchomości. Dlatego za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące wadliwej oceny materiału dowodowego oraz deficytów uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji.

W sprawie tej organ nie naruszył również zarzucanego w skardze art. 81a k.p.a. już tylko z tego powodu, że przepis ten nie znajdował zastosowania w tej sprawie. Jej przedmiotem nie było bowiem ani nałożenie na stronę obowiązku, ani też ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia.

Ze wskazanych powodów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).