Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 137/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1, art. 19, art. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 6, art. 19, art. 65
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku o przyznanie zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokata K. M. kwotę 240 zł. (dwieście czterdzieści złotych) netto powiększoną o należny podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie administracyjnych akt sprawy wynika, że w dniu 8 stycznia 2008r. E. K. wystąpił do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w "[...]" z wnioskiem o przyznanie pomocy na zakup 1,5t. węgla, pomocy pieniężnej w kwocie 300 zł na zakup lekarstw oraz przyjście z pomocą w przydzieleniu innego lokalu mieszkalnego posiadającego lepsze warunki niż obecnie zajmowane mieszkanie.

Postanowieniem z dnia "[...]", znak "[...]", działający z upoważnienia Starosty – Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w "[...]" przekazał pismo E. K. Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", jako organowi właściwemu w sprawie, z którą zwrócił się E. K. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazał art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.). W uzasadnieniu orzeczenie wskazał, iż organem właściwym do rozpatrzenia sprawy jest Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w "[...]" ze względu na art. 17 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.).

Zażalenie ma to postanowienie złożył E. K. wskazując, iż przekazanie jego sprawy do MOPS w "[...]" jest bezzasadne bowiem z tego organu otrzymał już pomoc na wskazane przez siebie potrzeby, ale była to pomoc niewystarczająca. Wskazał, iż na ogrzanie mieszkania, które zajmuje, potrzebuje 3 t. węgla, a z MOPS otrzymał tylko 1,5 t., dlatego jego zdaniem, powinien otrzymać inne mieszkanie, które będzie ciepłe. Wskazał również, iż należytego ogrzania mieszkania wymaga jego stan zdrowia, a na leczenie przeznacza około 260 – 280 zł miesięcznie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a., postanowieniem z dnia "[...]", Nr "[...]", postanowiło utrzymać w mocy orzeczenie organu I instancji będące przedmiotem zażalenia. W uzasadnieniu wskazało, iż zasady udzielania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zostały uregulowane w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), a zgodnie z tą ustawą właściwym do załatwienia wniosku jest Burmistrz Miasta, w imieniu którego działa Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]". Wskazało, że właściwość miejscowa Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie określona została w art. 19 i 20 ustawy o pomocy społecznej, a wśród tych zadań nie występuje żadna z form pomocy, o którą występuje E. K. Dlatego też organ I instancji nie mógł postąpić inaczej, jak tylko przekazać sprawę organowi właściwemu miejscowo i rzeczowo do jej rozpatrzenia.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie E. K. żądając jej uchylenia w całości. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organy administracji są wobec niego stronnicze i dlatego nie przyznają mu pomocy, przyczyniając się w ten sposób do pogorszenia jego stanu zdrowia, a nawet zagrażają jego życiu. Wskazał, iż przepisy prawa przewidują, że pomieszczenia, w których przebywają ludzie przez czas dłuższy niż 4 godziny powinny być ogrzewane, a on przebywa tygodniami w nieogrzewanym pomieszczeniu kuchennym, będąc przy tym chorym na marskość prawego płuca.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację prawną zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przepis art. 19 k.p.a. ustanawia ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swojej właściwości z urzędu. Treść tego obowiązku oznacza powinność organu administracji publicznej przestrzegania przepisów określających właściwość rzeczową i miejscową organu. Znajduje on również swoje potwierdzenie w zasadzie praworządności (art. 6 k.p.a.).

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej do zadań własnych gminy należy m. in. przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych. Dlatego też organem właściwym do rozpoznania wniosku E. K. z dnia 8 stycznia 2008r. był Burmistrz Miasta, z którego upoważnienia działa Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Z kolei właściwość rzeczowa Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie została określona w art. 19 oraz w art. 20 ustawy o pomocy społecznej, a wśród powierzonych tymi normami zadań nie znajduje się żadna z form pomocy, o którą ubiega się skarżący.

Zasadnie zatem Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w "[...]" przekazał pismo E. K. Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", jako organowi właściwemu w sprawie. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie nie może bowiem przejąć kompetencji, które ustawowo przysługują Burmistrzowi Miasta "[...]".

W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

-----------------------

3