Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1331/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 a § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz doradcy podatkowego B. K. wynagrodzenie w kwocie 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 października 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 oraz art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej jako "O.p.", po rozpatrzeniu odwołania G.P. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 lipca 2011 r. w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów z nie ujawnionych źródeł lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2002 rok w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, utrzymał mocy decyzję organu I instancji.

Rozstrzygniecie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych:

Pismem z dnia 6 kwietnia 2011 r. podatniczka wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od nieujawnionych źródeł za 2002 rok w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wniosku powołała się na swoją trudną sytuację materialną spowodowaną m.in. faktem samotnego wychowywania uczącego się syna, utrzymywania się jedynie z uzyskiwanego od dnia 18 października 2010 r. zasiłku dla bezrobotnych, w kwocie [...] zł, alimentów w kwocie [...] zł oraz zasiłku rodzinnego w wysokości [...] zł. Podatniczka wskazała ponadto, że na poczet zaległości podatkowej wpłaca co miesiąc kwotę [...] zł, wydając pozostałe środki pieniężne na żywność oraz dodała, że z powodu trudnej sytuacji materialnej zalega z opłatami za czynsz za kilka miesięcy. Podatniczka nie przedłożyła wraz z wnioskiem żadnych dokumentów potwierdzających przywołane przez nią okoliczności, czyniąc to dopiero na wezwanie organu i doręczając: oświadczenie o stanie majątkowym i sytuacji finansowej, decyzję Prezydenta Miasta z dnia 17 marca 2010 r. w sprawie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, informację z "A" w G. dotyczącą rozliczenia opłat eksploatacyjnych, blankiet wystawiony przez "B" S.A. dotyczący płatności za energię w kwocie [...] zł, zaświadczenie wystawione dnia 21 kwietnia 2011 r. przez Powiatowy Urząd Pracy wraz z indywidualną kartą wypłat zasiłków. Ponadto w dniu 7 czerwca 2011 r. podatniczka zapoznała się z całym materiałem dowodowym nie zgłaszając żadnych uwag i nowego materiału dowodowego.

Organ I instancji nie stwierdził podstaw do zastosowania ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów z nieujawnionych źródeł lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2002 r. Organ podkreślił, że zaległość podatkowa nie powstała na skutek zaistnienia szczególnych okoliczności niezależnych od woli i sposobu postępowania podatniczki, lecz wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 września 2008 r. ustalającej podatniczce wysokość dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2002 rok w kwocie [...] zł oraz podatek dochodowy od tego dochodu w wysokości 75% w kwocie [...] zł. Organ ustalił również, że podatniczka posiada zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów z nieujawnionych źródeł lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2004 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł. Pomimo wysokości zobowiązań podatkowych podatniczki organ I instancji uznał, że przy podejmowaniu decyzji nie może kierować się jedynie jej aktualnym stanem majątkowym, gdyż oznaczałoby to przyjęcie błędnego założenia, iż podatniczka zawsze będzie w trudnej sytuacji. Zdaniem organu I instancji dopóki istnieją w sprawie niewykorzystane możliwości wyegzekwowania zaległości podatkowej, dopóty jej umorzenie przed wyczerpaniem wszystkich środków byłoby sprzeczne z interesem publicznym i stanowiłoby odstępstwo od zasady sprawiedliwości podatkowej stawiające stronę w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych podatników, którzy pomimo trudności finansowych regulują należne podatki. Organ podkreślił, że np. w złożonym zeznaniu podatkowym PIT – 37 za 2010 r. podatniczka wykazała dochód w wysokości [...] zł, co oznacza że posiada zdolności zarobkowe. Końcowo organ dodał, że bieżące niepowodzenia podatnika w życiu osobistym nie mogą skutkować obowiązkiem przyznania ulg podatkowych, a tym samym obciążania ich skutkami Skarbu Państwa. Podatniczka nie może oczekiwać od organów podatkowych rozwiązywania swoich problemów finansowych, tym bardziej że w sprawie nie zachodzą okoliczności o charakterze nadzwyczajnym, losowym, które by uzasadniały przyznanie wnioskowanej ulgi podatkowej.

G.P. wniosła odwołanie od wspomnianej wyżej decyzji zarzucając organowi I instancji niewłaściwe ustalenie jej sytuacji majątkowej, rodzinnej i osobistej, która w rzeczywistości uniemożliwia wywiązanie się z obowiązku zapłaty zaległości. Niezgodne z rzeczywistością są twierdzenia organu, iż nie ma podstaw do umorzenia zaległości podatkowej w sytuacji, gdy podatniczka z trudem reguluje należności za czynsz za mieszkanie oraz inne konieczne wydatki. Zdaniem podatniczki niemożność znalezienia pracy stanowi właśnie okoliczność nadzwyczajną w rozumieniu przepisów stanowiącą podstawę do umorzenia zaległości. Podatniczka podniosła również, że obciążające ją zaległości podatkowe wynikają z działania jej byłego męża, którymi ją obciążono z uwagi na istnienie ustroju wspólności majątkowej. Podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie zaległości podatkowej w wysokości [...] zł wraz z należnymi od tej zaległości odsetkami za zwłokę.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 28 października 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą prawną rozpatrywania wniosku skarżącej o umorzenie zaległości podatkowej były postanowienia art. 67a § 1 pkt 3 O.p., z którego wynika, że organ podatkowy na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości zaległość podatkową oraz odsetki za zwłokę. Organy podatkowe o ulgach decydują w ramach uznania administracyjnego, jednakże warunkiem koniecznym jest spełnienie przez wnioskodawcę jednej z dwóch przesłanek określonych w cytowanych przepisach, tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Dalej organ odwoławczy podkreślał, że organ podatkowy I instancji nie stwierdził istnienia ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, co w ocenie organu odwoławczego, było zasadne. Biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy organ II instancji uznał, że podatniczka, w której interesie leżało szczegółowe zeprezentowanie swojej sytuacji finansowej wraz z dokumentami na poparcie swoich twierdzeń, nie dołożyła należytych starań mających na celu wnikliwe przedstawienie podnoszonych przez nią okoliczności i to pomimo wezwania organu w tym przedmiocie. Organ odwoławczy dodał, że podatniczka posiada majątek w postaci współwłasności spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego o powierzchni 59,50 m2, składającego się 3 pokoi i kuchni, położonego w G. przy ul. K. Organ II instancji podzielił pogląd, iż istnieje realne prawdopodobieństwo, że w przyszłości podatniczka będzie mogła zwiększyć swoje dochody i dokonywać sukcesywnej spłaty przedmiotowej zaległości. Organ uznał również za organem I instancji, że nie bez znaczenia jest źródło powstania zaległości podatkowej jakim były nieujawnione dochody. Z uwagi na fakt, iż sankcyjne opodatkowanie takich przychodów znajduje właśnie uzasadnienie we wcześniejszym uchyleniu się podatnika od opodatkowania, udzielanie ulg w spłacie ustalonego wcześniej zobowiązania nie znajduje uzasadnienia w konstytucyjnej zasadzie równości i sprawiedliwości społecznej. Jest to również sprzeczne z interesem publicznym, rozumianym jako dyrektywa nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej itp.

Przy czym, ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby przedmiotowe należności powstały na skutek zaistnienia szczególnych okoliczności. Ponadto, z uwagi na szczególny charakter ulg podatkowych podatniczka powinna była wskazać, czy wystąpiły (i jakiego rodzaju) okoliczności nadzwyczajne, które uniemożliwiły zapłatę podatku w ustawowym terminie, czego jednak nie uczyniła. Okolicznością nadzwyczajną nie jest trudna sytuacja materialna podatniczki i sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. W przeciwnym razie prowadziłoby to do absurdu; zawsze bowiem ulga w zapłacie zobowiązania podatkowego jest w interesie (faktycznym) podatnika. W rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Dlatego ważne jest wykazanie nadzwyczajności tej sytuacji, w której podatnik znalazł się niezależnie od swojego postępowania.

Końcowo organ II instancji wyjaśnił, że nie dopatrzył się naruszenia przepisów obowiązującego prawa, jak również zarzucanych przez podatniczkę uchybień popełnionych przez organ I instancji, który uczynił zadość zasadom postępowania, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i wnikliwie rozpatrzył zebrany materiał dowodowy, nie naruszając przy tym zasady swobodnej oceny dowodów.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej G.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W skardze sformułowano zarzut błędnej oceny sytuacji skarżącej, która nie została uznana, jako nadzwyczajne zdarzenie losowe, uzasadniające przyznanie ulgi podatkowej. Skarżąca podkreśliła, że w celu rzetelnego przedstawienia swojej sytuacji majątkowej i osobistej przedłożyła wszystkie znajdujące się w jej posiadaniu dokumenty. O wyjątkowości jej sytuacji świadczy pozostawanie bez pracy (za wyjątkiem lipca i sierpnia 2011 r., kiedy to skarżąca osiągała dochody na umowie zlecenia w hotelu "C" w G. w wysokości [...] zł) i konieczność spłaty zobowiązań zaciągniętych przez jej byłego męża bez jej wiedzy. Pozostając w chwili obecnej na utrzymaniu rodziny nie ma możliwości wywiązania się z zobowiązań podatkowych, które ją przerastają.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Analizując przedmiotową sprawę Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów tak postępowania jak i prawa materialnego dających podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis zawarty w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., w myśl którego w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Redakcja art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wskazuje na swobodę organu w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych, która nie oznacza oczywiście dowolności, albowiem organ podatkowy zobowiązany jest do wszechstronnego rozważenia, czy spełnione zostały określone w powyższym artykule przesłanki. W tym miejscu podkreślić należy, że nawet gdy przesłanki umorzenia zaległości podatkowych zaistnieją, tzn. nawet gdy zachodzi w sprawie ważny interes podatnika czy interes publiczny w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3 O.p., to organ może, ale nie musi, przyznać podatnikowi ulgę w postaci umorzenia zaległości podatkowej (tak też: wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2001 r., sygn. akt III SA 771/00). Decyzja organów podatkowych w tych sprawach opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż w sprawach gdzie rozstrzygnięcie organów podatkowych opiera się na uznaniu administracyjnym sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy pobór podatku powinien być zaniechany. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast w pełnym zakresie zaskarżona decyzja podlega badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi (tak też: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1227/97, LEX nr 33404). Tak więc, o ile zachowano wszelkie wymogi prawa procesowego, to Naczelny Sąd Administracyjny, który sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem, nie jest władny jej uchylić (zob. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1745/97, dost. LEX nr 44771). Wyrazistym podkreśleniem roli NSA w orzecznictwie w sprawach ulg i zwolnień uznaniowych jest teza wyroku z 7 lutego 2001 r. NSA stwierdzając, iż sądowa kontrola legalności uznaniowych decyzji sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1507/00, LEX nr 46473).

Analogiczne stanowisko dominuje w doktrynie prawa podatkowego gdzie wskazuje się, iż kontrola wobec uznania może mieć ograniczony zakres, ale nie można z niej rezygnować, zaś orzeczenia sądu winny opierać się jedynie na kryterium legalności. Zasada nieingerencji przez sąd administracyjny wynika z faktu, że nie jest on trzecią instancją postępowania administracyjnego (A. Habuda, Uznanie administracyjne – zmierzch czy renesans pojęcia; opublikowane w: Administracja i prawo administracyjne u progu trzeciego tysiąclecia, Łódź 2000, s. 117).

Przechodząc do oceny zaskarżonej skargą G.P. decyzji należy zauważyć w pierwszej kolejności, że stan faktyczny, który stanowił podstawę rozważań organu podatkowego co do zasadności zastosowania w sprawie art. 67a § 1 O.p. został ustalony prawidłowo. W tym zakresie wymaga odnotowania, że organy w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), a ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodna jest z kryterium wynikającym z art. 191 O.p. Jak wynika z akt sprawy skarżącej zapewniono czynny udział w każdym stadium, a przed wydaniem decyzji poinformowano stronę o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym zakresie.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo określił sytuację majątkową skarżącej przyjmując, że mieszka w lokalu mieszkalnym o powierzchni 59,50 m2, składającym się z 3 pokoi i kuchni, położonym w G. przy ul. K., którego jest współwłaścicielką. Prawidłowe są również ustalenia w zakresie jej dochodów. W chwili obecnej głównym źródłem jej utrzymania jest zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 517 zł miesięcznie, ustalono jednocześnie, że skarżąca uzyskiwała w nieodległej przeszłości regularne dochody, na co wskazuje zeznanie podatkowe PIT – 37 za 2010 r., gdzie skarżąca wykazała dochód w wysokości [...] zł, co oznacza że posiadała i posiada zdolności zarobkowe. Organ zauważył i podkreślił, że zarówno we wniosku o umorzenie zaległości podatkowej jak i w dalszej korespondencji skarżąca nie powoływała się na problemy zdrowotne. Jest zatem osobą w pełni sprawną, posiadającą zdolność zarabiania pieniędzy i wypełniania swoich obowiązków podatkowych względem Skarbu Państwa. Nie zmieniają tego faktu przejściowe trudności w znalezieniu pracy. Dodać należy, że skarżąca nie wykazała w sposób pełny ciążących na niej zobowiązań. W zakresie sytuacji rodzinnej nie budzi wątpliwości, że skarżąca jest osobą samotnie wychowującą uczące się dziecko.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji odniósł się do argumentu skarżącej, iż zaległość podatkowa jest w istocie skutkiem działań jej męża, za które nie ponosi ona odpowiedzialności. Organ wyjaśnił, że WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 stycznia 2010 r. Sygn. akt I SA/Gd 283/10 oddalił skargę na decyzję w przedmiocie ustalenia skarżącej wysokości podatku od dochodów ze źródeł nieujawnionych. W tym miejscu należy odnotować, że z uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 stycznia 2010 r. nr [...] znajdującej się w aktach niniejszej sprawy wynika, że nie jest tak, iż skarżąca, nie przyczyniła się w żaden sposób do ustalenia wysokości dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu.

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe obu instancji rozważyły argumenty skarżącej, jak i ustalony w sprawie stan faktyczny, w odniesieniu do przesłanek "ważnego interesu podatnika" w rozumieniu art. 67a § 1 O.p., jak też analizowały ewentualne zaistnienie przesłanki "interesu publicznego". Wskazuje na to zarówno sposób, jak też charakter prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Następnie ocena argumentów skarżącej, jak i zgromadzonych w sprawie dowodów pod kątem przywołanych wyżej ustawowych przesłanek z art. 67a § 1 O.p., znalazła swój wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Efektem powyższego było przyjęcie, iż w sprawie nie zachodzą podstawy do umorzenia zaległości podatkowej z uwagi na "ważny interes podatnika" czy "interes publiczny".

Słusznie zauważał organ odwoławczy, że umorzenie zaległości podatkowych ma charakter wyjątkowy, gdyż definitywnie zwalnia dłużnika Skarbu Państwa z jego powinności. Zatem i przesłanki przemawiające za umorzeniem zaległości podatkowej powinny mieć taki charakter. Zgodzić należy się z organem podatkowym, że nie jest okolicznością szczególną uzasadniającą umorzenie zaległości podatkowej to, iż podatniczka pozostaje aktualnie bez pracy. Sąd nie kwestionuje, że jest to sytuacja niekorzystna i uciążliwa dla skarżącej. Zwrócić należy jednak uwagę, że proponowanej przez skarżącą interpretacji tej okoliczności sprzeciwiają się co najmniej następujące argumenty. Skarżącą obciąża podatek w wysokości 75 % od dochodów ustalonych w oparciu o art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 16, poz. 176 z późn. zm.). Skarżąca nie uiściła zatem należnego podatku nie dlatego, że jakieś ważne, uzasadnione, nadzwyczajne okoliczności nakazywały jej przeznaczyć te środki na inne cele aniżeli ustawowy obowiązek zapłaty podatku ale dlatego, że skarżąca w ogóle zaniechała ujawnienia części swoich dochodów. Ta tylko okoliczność, że aktualnie skarżąca pozostaje bez pracy nie może uwalniać jej od konsekwencji wcześniejszego uchylenia się od ustawowego obowiązku zapłacenia podatku; wszelako skarżąca przeznaczyła te środki na własną konsumpcję. Nadto należy zauważyć, że zaakceptowanie poglądu, wedle którego pozostawanie bez pracy stanowiłoby samo w sobie skuteczną podstawę żądania zwolnienia z ciążących na dłużniku zobowiązań (w tym zakresie nie ma w ocenie Sądu podstaw do różnicowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym i wynikających ze stosunków cywilnychprawnych) niosłoby skutki niemożliwe do zaakceptowania ze względów społecznych. Godziłoby bowiem w zasadę pewności i bezpieczeństwa obrotu.

W dalszej kolejności za trafną uznać należy ocenę przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż mając na uwadze stan majątkowy skarżącej oraz jej możliwości zarobkowania przedstawione jako uzasadnione przypuszczenie, że skarżąca jest w stanie podjąć się pracy zarobkowej, przedwczesne i sprzeczne z interesem publicznym byłoby umorzenie zaległości podatkowej.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo odmówił G.P. umorzenia zaległości podatkowej dając temu wyraz w rzeczowym, spójnym i logicznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 P.p.s.a., skarga podlega oddaleniu.