Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 210/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wyznaczenie organu właściwego do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia del. WSA Andrzej Góraj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wójta Gminy K. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy K. a Burmistrzem Ś. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku T.W. w sprawie udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego postanawia oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Wójt Gminy K. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Burmistrzem Ś. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy T. W. w sprawie udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego.

Z akt sądowych przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 14 września 2015 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. wpłynął wniosek z Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. wraz z kompletem dokumentów T. W.

Burmistrz Ś. przekazał Wójtowi Gminy K. - według właściwości - wniosek T. W. z dnia 02 września 2015 r. o pomoc w formie zasiłku celowego na pokrycie kosztów za zakup leków wraz z aktami sprawy. Burmistrz Ś. podniósł, iż zgodnie z art. 101 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej, dla mieszkańca domu właściwa jest gmina, która skierowała go do domu pomocy społecznej. Stąd też wywiódł, że właściwym do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy jest Wójt Gminy K.

Wójt Gminy K. zajmując stanowisko w sprawie powołał się na poglądy stron zawarte w sprawie o sygn. akt I OW 146/15 i wniósł nadto o rozpatrzenie niniejszej sprawy ze sprawą I OW 146/15 gdyż dotyczy ona tej samej problematyki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Nie ulega wątpliwości, że z uwagi na uczestniczące strony, w niniejszej sprawie mowa być może tylko o sporze kompetencyjnym, bowiem Wójt Gminy K. i Burmistrz Ś. są organami wykonawczymi gmin. Jednak, o sporze w rozumieniu powyższych przepisów, można mówić dopiero wtedy, kiedy organy zainteresowane w sprawie w drodze wszelkich dostępnych metod wykładni prawa, analizując wszystkie obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, dojdą do przekonania, że nie są w stanie jednoznacznie określić, który z nich jest właściwy w sprawie.

Przez spór należy więc rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny), przy czym żaden z organów pozostając w sporze nie podejmuje stosownego rozstrzygnięcia oczekując na zajęcie stanowiska przez ten właściwy. Ponadto, warunkiem rozpatrzenia sporu kompetencyjnego jest precyzyjne ustalenie stanu faktycznego, który podlega unormowaniu w oznaczonym stanie faktycznym, w którym ma być rozstrzygana przedmiotowa sprawa przez właściwy organ.

W rozważanym przypadku powyższa przesłanka nie została jednak spełniona. Spór między organami w tej sprawie jest bowiem sporem co do faktów, a nie co do prawa.

Jak wynika ze stanowisk obydwu stron sporu, zaprezentowanych w niniejszej sprawie jak też w sprawie o sygn. akt I OW 146/15, zgadzają się one co do tego, że przy ustalaniu organu właściwego do rozpoznania wniosku T. W., należy stosować normę art. 101 ust. 6 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społeczne (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 182). W myśl art. 101 ust. 6 tej ustawy, dla mieszkańca domu właściwa jest gmina, która skierowała go do domu pomocy społecznej. Co prawda Wójt Gminy K., nie powołał w/w normy prawnej. Nawiązywał jednak do miejsca zamieszkania beneficjenta świadczenia, a zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i judykatury, właściwa do skierowania osoby do domu opieki społecznej jest gmina na której terenie znajdowało się miejsce pobytu lub zamieszkania osoby kierowanej.

W istocie więc organy nie spierają się co do tego, jakie przepisy prawa winny mieć w sprawie zastosowanie. Rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia organu właściwego do rozpoznania wniosku T. W. uzależnione jest bowiem od dokonania właściwych ustaleń w zakresie tego, jaka Gmina skierowała uprawnionego do domu opieki społecznej. Poczynienie ustaleń w powyższym zakresie umożliwi rozpoznanie wniosku strony przez właściwy do tego organ.

Na marginesie zauważyć należy, iż wnioski wysnute przez Burmistrza Ś. pozostają w sprzeczności z faktami na jakie się powołał w piśmie z dnia 27 lipca 2015r. Podniesiona przez powyższy organ okoliczność umieszczenia strony w domu opieki społecznej mocą decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K., nie stanowi potwierdzenia wniosku, że właściwym do rozpoznania omawianego wniosku jest Wójt Gminy K.

W tym stanie sprawy, skoro przedmiotem sporu między organami jest nieustalony jednoznacznie stan faktyczny sprawy, to oznacza to, że spór ten jest sporem co do faktów, a nie sporem co do prawa. Do kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy natomiast dokonywanie ustaleń faktycznych w sprawach o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151, art. 64 § 3 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.