Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 681/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Magda Froncisz SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 10 kwietnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 5 lutego 2020 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w N. S. dla Powiatu Nowosądeckiego, działając na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 5, 8 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2019r. poz.1438 z późń.zm.- zwana dalej u.p.e.a.) - nie uwzględnił zgłoszonych przez zobowiązanego K. G. - zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia 3 października 2019r, wystawionym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. S. dla Powiatu [...]:

- niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.;

- zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.

Po rozpatrzeniu zażalenia K. G. wniesionego na to postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał je w mocy postanowieniem z 10 kwietnia 2020 r., znak [...].

W jego uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że egzekwowany w przedmiotowej sprawie obowiązek wynika z decyzji PINB nr [...] z dnia 31 grudnia 2014 r. znak: [...], którą nakazano inwestorowi K. G. wykonać rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej i wym. w rzucie poziomym 3,40 x 5,50m na terenie działki nr [...] w miejscowości P. Z.. Po rozpatrzeniu odwołania decyzja PINB została utrzymana w mocy decyzją Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: MWINB) nr [...] z dnia 30 grudnia 2015 r. znak: [...] Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (zwanego dalej: WSA w Krakowie) z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt: II SA/Kr [...] oddalono skargę na decyzję MWINB. Wyrokiem zaś z dnia 11 grudnia 2018 r. sygn. akt: II OSK [...] Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA w Krakowie.

W dniu 24 maja 2019 r. przedstawiciele PINB przeprowadzili czynności kontrolne, w wyniku których stwierdzono, że nie dokonano rozbiórki nakazanej wskazaną wyżej decyzją. Wobec powyższego upomnieniem nr [...] z dnia 29 maja 2019 r. znak: [...] PINB wezwał K. G. do dobrowolnego wykonania obowiązku, pouczając o konsekwencjach jego niewykonania, tj. skierowaniu sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W dniu 27 września 2019 r. przeprowadzona została ponowna kontrola wykonania powyższego obowiązku, podczas której ustalono, że obowiązek nie został wykonany.

W dniu 3 października 2019 r. PINB wystawił wobec K. G., jako zobowiązanego, tytuł wykonawczy nr [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, a dotyczący obowiązku wynikającego z decyzji PINB nr [...] z dnia 31 grudnia 2014 r. znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją MWINB nr [...] z dnia 30 grudnia 2015 r. znak: [...], wszczynając postępowanie egzekucyjne. Odpis w/w tytułu wykonawczego doręczony został zobowiązanemu w dniu 8 października 2019 r.

Rozpoznając zażalenie MWINB wskazał, że podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być przyczyny taksatywnie wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. w punktach od 1 do 10. Opierając zarzut na którejś z tych podstaw, zobowiązany określa w czym upatruje wadliwość postępowania egzekucyjnego, a tym samym wyznacza "granice", w jakich organ egzekucyjny orzeka w sprawie zarzutów.

Dalej wyjaśniono, że pismo zobowiązanego z dnia 14 października 2019 r. – po dodatkowych wyjaśnieniach K. G. - zostało uznane za zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Słusznie uczynił PINB przedmiotem rozpatrzenia w skarżonym postanowieniu zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.) i zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.).

Zgłaszając zarzut oparty na podstawie określonej w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., zobowiązany podniósł, że ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie we własnym zakresie dokonać rozbiórki, a jego sytuacja finansowa nie pozwala mu na sfinansowanie tego zadania. Wskazał również, iż ze względu na trudne warunki mieszkaniowe (mały metraż domu mieszkalnego, brak łazienki, toalety) i sytuację zdrowotną nie może sobie pozwolić na rozbiórkę budynku gospodarczego, który jest mu potrzebny jako dodatkowe miejsce np. na nocleg dla gości czy do przechowywania rzeczy.

W doktrynie i orzecznictwie podnosi się, iż niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, o jakiej mowa w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., oznacza iż istnieją niezależne od zobowiązanego i trwałe przyczyny powodujące niemożność wykonania tego obowiązku. MWINB podzielił poglądy wynikające z zacytowanego szeroko orzecznictwa sądów administracyjnych odnośnie znaczenia niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Podkreślić należy, iż - zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. - konsekwencją uznania zarzutu niewykonalności obowiązku za zasadny jest umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dlatego też tylko niewykonalność obowiązku o charakterze trwałym, nieusuwalnym uzasadnia uznanie zarzutu za zasadny, i tym samym umorzenie postępowania egzekucyjnego. Przesłanki niewykonalności nie spełniają natomiast trudności w wykonaniu obowiązku, skutkujące zwłoką w wykonaniu obowiązku.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że z akt postępowania egzekucyjnego i okoliczności podnoszonych przez zobowiązanego nie wynika, aby istniały przeszkody o charakterze obiektywnym i trwałym, powodujące nieusuwalny brak możliwości wykonania egzekwowanego obowiązku przez kogokolwiek. Obiektywny charakter niewykonalności oznacza, że nikt nie może wykonać obowiązku. Okoliczność, iż zobowiązany ze względu na swój stan zdrowia nie jest w stanie sam wykonać rozbiórki nie jest taką przeszkodą, nie skutkuje niewykonalnością egzekwowanego obowiązku, o jakiej mowa w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Egzekwowany obowiązek nie ma bowiem charakteru osobistego. Okoliczność ta, jak również podnoszona przez zobowiązanego jego trudna sytuacja finansowa niepozwalająca na sfinansowanie rozbiórki i fakt korzystania przez zobowiązanego i jego rodzinę z podlegającego rozbiórce budynku gospodarczego stanowią niewątpliwie utrudnienie w realizacji egzekwowanego obowiązku. Jest to jednak inna kwestia niż obiektywna niewykonalność obowiązku. Jak wskazano powyżej, trudności ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w sfinansowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowisko jej adresata zainteresowanego utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Są to utrudnienia w realizacji egzekwowanego obowiązku. A dla oceny, czy obowiązek jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. bez znaczenia są ewentualne utrudnienia, czy koszty związane z realizacją obowiązku. Organ odwoławczy ma świadomość, iż w okolicznościach przedstawionych przez zobowiązanego wykonanie egzekwowanego obowiązku rozbiórki może być trudne, jednak nie niemożliwe. Reasumując, okoliczności te nie świadczą o niewykonalności obowiązku, w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., choć niewątpliwie stanowią utrudnienie w jego realizacji, nie mogą być jednakże traktowane jako obiektywna przeszkoda o charakterze technicznym lub prawnym, na trwale skutkująca niemożliwością jego wykonania. Dlatego też zgłoszony przez zobowiązanego na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. zarzut nie zasługuje w przedmiotowej sprawie na uwzględnienie.

Jak wskazuje organ, nie jest możliwe również uwzględnienie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). Środki egzekucyjne to takie czynności wykonawcze w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które służą doprowadzeniu do wykonania obowiązku. Katalog środków egzekucyjnych, stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku o charakterze niepieniężnym, zawarty został w art. 1a pkt 12 litera b u.p.e.a. i obejmuje:

- grzywnę w celu przymuszenia,

- wykonanie zastępcze,

- odebranie rzeczy ruchomej,

- odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń,

- przymus bezpośredni.

Katalog ten ma charakter zamknięty, tzn. organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym nie jest uprawniony do stosowania innych środków egzekucyjnych niż te wymienione w przywołanym wyżej przepisie. Jak wynika z akt sprawy, w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 3 października 2019 r. organ egzekucyjny, tj. PINB nie zastosował jeszcze żadnego środka egzekucyjnego. Nie jest zaś możliwe skuteczne zgłoszenie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka jeszcze przed zastosowaniem tego środka.

Odnosząc się pozostałych uwag zawartych w podaniu zobowiązanego z dnia 14 października 2019 r., uzupełnionym pismami z dnia 7 listopada 2019 r. i 3 stycznia 2020 r., oraz w zażaleniu z dnia 18 lutego 2020 r., stwierdzono, iż zmierzają one do kwestionowania przebiegu i wyniku postępowania administracyjnego zakończonego egzekwowaną decyzją PINB. Organy działające już na etapie wykonania decyzji w ramach wyznaczonych przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie mogą oceniać zasadności egzekwowanego obowiązku ani prawidłowości toku postępowania administracyjnego, w którym obowiązek ten został orzeczony, ani toku postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie.

Opisane wyżej postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. G.. Zarzuty skargi dotyczyły przede wszystkim przebiegu postępowania sądowego w sprawie zakończonej wykonywaną obecnie decyzją o rozbiórce, w której skarżącego reprezentował pełnomocnik z urzędu. K. G. zarzucił, że od momentu ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu nie był zawiadamiany o jakichkolwiek dalszych poczynaniach Sądów obu instancji. O przeprowadzonych w obu instancjach rozprawach dowiedział się od pracowników PINB, przeprowadzających na jego działce czynności kontrolne w dniu 24 maja 2019 r. Zdaniem skarżącego z uwagi na wadliwość przebiegu postępowania sądowego postępowanie egzekucyjne w ogóle nie powinno zostać wszczęte.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Zarzuty skargi zostały rozwinięte w piśmie z dnia 10 grudnia 2020 r., sporządzonym przez pełnomocnika z urzędu przyznanego skarżącemu. Podniesiono, że jeżeli przyjrzeć się podstawie prawnej, w oparciu o którą zobowiązano skarżącego do rozbiórki przedmiotowego obiektu, należy stwierdzić, iż organy, określając wskazane obowiązki, odwołały się do przepisów nieadekwatnych, które nie znajdowały się w polskim systemie prawnym w momencie podejmowania budowy (a to w roku 1999). W postępowaniu o znaku sprawy [...] organ drugiej instancji uchylił decyzję organu pierwszej instancji i stwierdził, że przedmiotowy obiekt powinien być zakwalifikowany jako budynek, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), czyli jako wolno stojący parterowy budynek gospodarczy; stwierdzono również, że postępowanie powinno się toczyć wedle art. 49b. prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego zachodzą wątpliwości, co do prawidłowości określenia przedmiotu egzekucji, jako że nastąpiło ono wedle przepisów niemających relewantnego zastosowania. Doprecyzowując przedstawione stwierdzenie powołano się na fakt, iż wedle poczynionych przez organy ustaleń (karta 9. akt [...]) "obiekt nie jest połączony trwałe z gruntem". Tym samym, pomiędzy poczynionymi ustaleniami zachodzi wewnętrzna sprzeczność. Definicja budynku niezmiennie znajduje się w art. 3 pkt. 2) ustawy prawo budowlane i stwierdza się tamże, iż pod pojęciem budynku "należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Wskazany obiekt jest konstrukcją drewnianą posadowioną na betonowych krawężnikach. Zatem skoro obiekt o konstrukcji drewnianej nie jest budynkiem, to określony w sprawie przedmiot egzekucji w zasadzie nie istnieje - jako że bez wątpienia wykładania językowa prowadzi do wniosku, że "budynek gospodarczy" jest bez wątpienia "budynkiem", a obiekt skarżącego budynkiem nie jest. W świetle powyższego należy uznać, iż w tym wypadku egzekucja pozostaje niewykonalna, gdyż skarżący został zobowiązany do wykonania obowiązku, który wykonany zostać nie może, skoro w stanie faktycznym nie istnieje przedmiot takiej egzekucji określony jako "budynek".

Dalej wskazano, że jeżeli przyjąć, iż przedmiotowy obiekt jest w istocie budynkiem o konstrukcji drewnianej to ma do niego zastosowanie postanowienie o trwałości związania z gruntem. W takim zaś razie przedmiotowy obiekt staje się częścią składową gruntu, stosownie do art. 47. § 1 Kodeksu cywilnego. A że w takim wypadku obiekt, jako część składowa nieruchomości gruntowej, nie należałby wyłącznie do skarżącego, więc byłby obciążony jednocześnie prawami innych osób.

Skarżący wielokrotnie wskazywał na obowiązek ustalenia przez organy właściciela obiektu (pismo z dnia 14 października i 07 listopada 2019, sygn. akt II OSK [...], jak i w samej skardze do WSA), jednakże organy nie odniosły się w żaden sposób do tej okoliczności. Tymczasem przedmiotowy obiekt w takim wypadku jest obciążony prawami innych osób, a wykonanie nakazywanej skarżącemu czynności, polegającej w istocie na zniszczeniu go, mogłaby w skrajnym wypadku prowadzić nawet do odpowiedzialności karnej. Na podstawie samego możliwego do ustalenia stanu prawnego nieruchomości należy wskazać, iż w księdze wieczystej nadal ujawniona jest nieżyjąca matka skarżącego, a na podstawie podawanych przez niego informacji należy stwierdzić, iż poza skarżącym pozostawiła ona dwóch innych spadkobierców. Z tych względów w niniejszej sprawie występuje przypadek niewykonalności z przyczyn prawnych.

Dodatkowo podniesiono, że skarżący jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. We wszelkich toczących się postępowaniach wskazywał na szereg okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, iż nie jest w stanie ponieść ciężarów związanych z obowiązkiem rozbiórki obiektu.

W związku z powyższym nakładanie na niego takiego obowiązku, z punktu widzenia jego sytuacji jest niewykonalne i narusza jego prawo do własności prywatnej. Równocześnie zwrócono uwagę na fakt, iż przedmiotowy obiekt nie jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie stanowi żadnego zagrożenia.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy.

Stosownie do art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Na podstawie art. 145 § 1 pkt "c" p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonego postanowienia na podstawie tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, że jest ono prawidłowe, a zarzuty podnoszone przez skarżącego nie mogą odnieść skutku.

Przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w trakcie postępowania egzekucyjnego, zmierzającego do wykonania obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej i wymiarach w rzucie poziomym 3,40 x 5,50 m na terenie działki nr [...] w miejscowości P. Z.. W zaskarżonym postanowieniu orzeczono o nie uwzględnieniu zarzutów niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnych (art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.) oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zachowano wymogi dotyczące wszczęcia postępowania egzekucyjnego:

- wykonywana decyzja była nie tylko ostateczna, ale również przeszła pozytywnie kontrolę sądów administracyjnych w dwóch instancjach (wyrok WSA w Krakowie z 25 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 293/16 i wyrok NSA z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2585/16)

- 24 maja 2019 r. ustalono, że obowiązek z niej wynikający nie został wykonany

- zobowiązanemu doręczono upomnienie datowane na 29 maja 2019 r., o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

- 27 września 2019 r. ponownie stwierdzono, że obowiązek rozbiórki nie został wykonany

- 3 października 2019 r. wystawiono tytuł wykonawczy.

Wobec niejednoznacznej treści pisma K. G. z 14 października 2019 r. prawidłowo wezwano go o wyjaśnienia w zakresie charakteru tego pisma i finalnie prawidłowo uznano je za zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym.

W ocenie Sądu w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo nie uwzględniono zarzutów, co zostało szczegółowo wyjaśnione i uzasadnione przez Inspektor Nadzoru Budowlanego. Organ ten szczegółowo wyjaśnił jak należy rozumieć kwestię niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. – która w okolicznościach niniejsze sprawy nie zachodzi. Ponadto trafnie uznał za bezzasadny zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, skoro w niniejszej sprawie jeszcze żaden środek egzekucyjny nie został zastosowany.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, a następnie rozwiniętych w piśmie sporządzonym przez pełnomocnika skarżącego trzeba wskazać, że nie mogą one odnieść skutku.

Zarzuty podniesione w skardze dotyczą w istocie przebiegu postępowania sądowego prowadzonego w zakresie kontroli decyzji rozbiórkowej i nie mieszczą się w granicach tej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zatem Sąd w ogóle nie może ich analizować.

Z kolei argumentacja wynikająca z pisma pełnomocnika skarżącego skierowana jest w istocie przeciwko wykonywanej decyzji, której treść również nie podlega badaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Tak właśnie należy ocenić stwierdzenia, że "organy, określając wskazane obowiązki, odwołały się do przepisów nieadekwatnych, które nie znajdowały się w polskim systemie prawnym w momencie podejmowania budowy" oraz, że "przedmiotowy obiekt nie jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie stanowi żadnego zagrożenia".

Obowiązek rozbiórki jest wymagalny, bowiem wynika z ostatecznej decyzji administracyjnej, której wykonanie nie zostało wstrzymane. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Organy nadzoru budowlanego mają nie tylko prawo, ale obowiązek doprowadzenia do wykonania rozbiórki, jeżeli taki obowiązek wynika z ostatecznej i wykonalnej decyzji administracyjnej.

Nie mogą odnieść skutku argumenty, że niewykonalność obowiązku wynika z faktu, że "w stanie faktycznym nie istnieje przedmiot takiej egzekucji określony jako "budynek"". Nie ulega wątpliwości, że podczas kontroli w dniach 24 maja 2019 r. i 27 września 2019 r. stwierdzono istnienie obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki, z czego wynika, że nakaz ten nie został wykonany. Na etapie postępowania egzekucyjnego nie ma miejsca na analizę w zakresie kwalifikacji obiektu budowlanego, w szczególności na badanie, czy jest on trwale związany z gruntem, czy też nie. Sąd, podobnie jak organy orzekające w sprawie zarzutów, nie ma wątpliwości co do tożsamości obiektu budowlanego widniejącego na zdjęciach wykonanych podczas wskazanych wcześniej kontroli oraz obiektu objętego ostateczną decyzją o nakazie rozbiórki.

Jak już wcześniej wspomniano decyzja rozbiórkowa była przedmiotem kontroli instancyjnej w postępowaniu administracyjnym, a także kontroli sądowej w dwóch instancjach. W wyrokach tych rozważano również kwestie podmiotowe tj. określenie prawidłowego kręgu stron postępowania wobec braku przeprowadzenia postępowań spadkowych. Na etapie egzekucji kwestia ta nie może być przedmiotem analizy, skoro nie budzi wątpliwości, że to skarżący jest osobą, na którą obowiązek rozbiórki został nałożony. Nieadekwatne są rozważania oparte na art. 47 kodeksu cywilnego, ani też twierdzenia o grożącej skarżącemu odpowiedzialności karnej.

Pełnomocnik skarżącego podnosi, że w sprawie występuje przypadek niewykonalności z przyczyn prawnych, ponieważ w księdze wieczystej nadal ujawniona jest nieżyjąca matka skarżącego, a na podstawie podawanych przez niego informacji należy stwierdzić, iż poza skarżącym pozostawiła ona dwóch innych spadkobierców. Gdyby podzielić ten pogląd, to inwestorzy samowolnych robót budowlanych mogliby uwolnić się od wykonania nakazu ich rozbiórki nie przeprowadzając postępowań spadkowych i nie regulując stanu prawnego samowolnie zabudowanej nieruchomości. W takiej sytuacji przepisy Prawa budowlanego dotyczące samowoli budowlanych byłyby praktycznie pozbawione znaczenia.

Całkowicie chybione są też zarzuty, że nakładanie na skarżącego obowiązku rozbiórki "narusza jego prawo do własności prywatnej". Podobnie z punktu widzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji irrelewantna pozostaje sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego. Można jedynie powtórzyć za uzasadnieniem wyroku WSA w Krakowie w sprawie rozbiórki: "Także akcentowana kwestia trudnej sytuacji materialnej skarżącego, która w jego ocenie skutkowała brakiem możliwości uiszczenia opłaty legalizacyjnej pozostaje bez wpływu na ocenę Sądu, zważywszy na związany charakter decyzji rozbiórkowej, co zostało już powyżej przez Sąd wyjaśnione".

W świetle powyższego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.