Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 34/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Protokolant Adam Matuszak Hanna Raszkowska (spr.) Tadeusz Lipiński Lech Bartłomiej Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2005 r. sprawy ze skargi A na decyzję Komendanta Oddziału Straży Granicznej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za korzystanie z dróg krajowych bez uiszczenia wymaganej opłaty - oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej, działając na podstawie art. 93 ust. l ustawy z dnia 6 września 200l r., o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, póz. 1371 z późn. zm.), decyzją z dnia 19 września 2004 r., nr "[...]" nałożył na A karę pieniężną w kwocie 3.000 zł.

W uzasadnieniu stwierdził, że kierujący samochodem ciężarowym marki "[...]" o nr rej. "[...]", na drodze krajowej nr 51, przedstawił do kontroli granicznej nieważną tygodniową kartę opłaty drogowej serii "[...]" nr "[...]". Została ona wykupiona w dniu 28 sierpnia 2004 r., a wypełniona z okresem ważności od 18 września 2004 r. do 19 września 2004 r. Zgodnie z przepisami dobowa karta opłaty drogowej powinna być wypełniona nie później niż 7 dni od daty sprzedaży.

W złożonym odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił, że decyzja nie ma dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego, zawiera sprzeczne ze sobą i bezpodstawne ustalenia, ponadto nieprawidłowo wskazano w niej podstawę prawną, w świetle której niedopuszczalne jest zastosowanie przez organ kary grzywny. Podnosi również, że na karcie opłaty drogowej brak jest pouczenia o konieczności wypełnienia jej nie później niż 7 dni od daty sprzedaży. Kierowca nie został o tym pouczony przez sprzedającego kartę, zatem - jako obcokrajowiec - bez swojej winy nie wiedział o tym obowiązku. Wskazuje też, że kontrolowany posiadał dowód opłaty, brak jest zatem podstaw do nałożenia kary na podstawie art. 92 ust. 4 w związku z art. 87 ust. l ustawy o transporcie drogowym.

Decyzją z dnia 15 października 2004 r., nr "[...]" Komendant Oddziału Straży Granicznej utrzymał w mocy decyzję

organu pierwszej instancji, wywodząc w uzasadnieniu, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy zasadnie zastosowano regulację art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym. Stwierdza, że nieznajomość prawa nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnośnie do zamiennego stosowania pojęcia "karty tygodniowej" i "karty dobowej" podniósł, że rozpatrywać je należy jako oczywistą pomyłkę, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na posiadanie przez przewoźnika "karty dobowej". Dodaje, że wzór karty opłaty drogowej oraz sposób jej wypełnienia został ustalony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 z późn. zm.), natomiast wzór decyzji o nałożeniu kary pieniężnej był określony załącznikiem do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów (Dz. U. Nr 120, póz. 1025).

W złożonej na tę decyzję skardze pełnomocnik powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, zarzucając dodatkowo brak ustaleń w zakresie trudności w prawidłowym wypełnieniu karty opłaty drogowej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Oddziału Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną

decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy

Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej. W skardze nie podniesiono żadnych argumentów wskazujących na naruszenie prawa materialnego bądź procedury administracyjnej.

Zgodnie z art. 42 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, póz. 2088) przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, z wyłączeniem przewidzianym w ust. 2, nie mającym jednak zastosowania w stanie faktycznym sprawy.

Uiszczenie tej opłaty, stosownie do § 4 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, póz. 1684 z późn. zm.), następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z instrukcją zawartą w § 5 tego rozporządzenia.

Bezsporny jest stan faktyczny sprawy. Z protokołu kontroli nr "[...]" z dnia 19 września 2004 r. i kserokopii karty opłaty - dobowej serii "[...]" nr "[...]" wynika, że kontrolowany kierowca samochodu ciężarowego marki "[...]" o nr rej. "[...]"przedstawił do kontroli granicznej kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych wypełnioną po upływie siedmiodniowego terminu od daty jej wydania. Kartę tę wydano bowiem w dniu 28 sierpnia 2004 r., natomiast określając jej termin ważności wpisano datę: od 18 września 2004 r. do 19 września 2004 r.

Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r., karta opłaty dobowej w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności może być wypełniona przez przedsiębiorcę, w terminie 7 dni od daty wydania tej karty. Jednocześnie w § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia zastrzeżono, że tylko wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. Natomiast w § 5 ust. 6 powołanego rozporządzenia przewidziano wprost, że karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.

Wobec powyższego prawidłowo ustalono, że kierowca nie miał dowodu opłaty, o którym mowa w cytowanych przepisach.

Kierowca pojazdu samochodowego, w myśl art. 87 ust. l ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych (art. 92 ust. l tej ustawy). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia jest określony w załączniku do ustawy. W pkt 1.4.1 tego załącznika przewidziano, że wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze w wysokości 3.000 zł.

Zasadnie zatem orzeczono o karze pieniężnej, skoro w świetle § 5 ust. 6 powołanego rozporządzenia karta, w której nieprawidłowo wpisano datę ważności nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.

Nie ma przy tym znaczenia stan wiedzy skarżącego w zakresie terminu wykorzystania karty opłaty drogowej. Skoro obowiązek ten wynikał z mocy

przepisów prawa , ogłoszonych we właściwym organie promulgacyjnym, powoływanie się na nieznajomość tych przepisów nie może stanowić usprawiedliwienia działania sprzecznego z prawem. Nie było więc jednocześnie potrzeby dokonywania ustaleń w zakresie trudności w prawidłowym wypełnieniu karty opłaty drogowej. Ustawodawca nie przewidział bowiem, w przypadku stwierdzenia przez podmioty uprawnione do kontroli naruszenia obowiązku wynikającego z przepisów ustawy o transporcie drogowym, możliwości zastosowania uznania administracyjnego, lecz obligatoryjne nałożenie, w drodze decyzji administracyjnej, kary pieniężnej w określonej w załączniku do tej ustawy wysokości (art. 93 ust. l ustawy o transporcie drogowym).

Odnośnie zarzutu opartego na fakcie oczywistej omyłki zawartej w uzasadnieniu decyzji Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej z dnia 19 września 2004 r., nr "[...]", polegającej na użyciu sformułowania "karta tygodniowa" zamiast "karta dobowa", stwierdzić należy, że rzeczywiście decyzja organu pierwszej instancji zawiera błąd. W ocenie Sądu nie ma jednakże najmniejszej wątpliwości co do charakteru tego błędu, gdyż jego oczywistość można stwierdzić porównując treść decyzji ze znajdującą się w aktach sprawy kserokopią karty opłaty - dobowej, okazanej w trakcie kontroli przez kierowcę i protokołem kontroli nr "[...]" z dnia 19 września 2004 r. Nie jest to również błąd istotny, a jego ewentualne sprostowanie nie miałoby żadnego wpływu na treść decyzji. W tej sytuacji nie można podzielić wywodów skargi, że użycie zwrotu "karta tygodniowa" wyłącza możliwość ustalenia, jakiego rodzaju kartę posiadał kierowca i w jakim terminie powinna ona zostać wypełniona.

Zgodzić się natomiast należy, że omyłka ta powinna być sprostowana w trybie art. 113 § l Kpa, zgodnie z którym organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i

rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

W ocenie Sądu nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 Kpa, określającego elementy składowe decyzji. Stosownie do § l tego przepisu decyzja powinna zawierać m.in. powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne. Wymogi uzasadnienia decyzji określone zostały natomiast w § 3 tego przepisu. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie powyższe elementy. Odnosi się też do argumentów podniesionych przez odwołującego się w stosunku do decyzji organu I instancji.

Za niezasadne należy zatem uznać zarzuty skargi. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję co do jej zgodności z przepisami prawa nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).