Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 706/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Skarżony organ: Wojewódzki Konserwator Zabytków
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 9 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący - Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w K. na pozostawienie bez rozpoznania przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wniosku Stowarzyszenia A z siedzibą w K. z dnia [...] lutego 2005 roku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jako organizacji społecznej w sprawie o wpis do rejestru zabytków postanawia: skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie A z siedzibą w K. wniosło skargę na pozostawienie bez rozpoznania przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wniosku Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jako organizacji społecznej w trybie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., zarzucając organowi naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. i wnosząc o nakazanie Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków wydania postanowienia w przedmiocie dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wskazało, iż Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z dnia [...] maja 2005 roku poinformował je, iż pozostawia bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w sprawie, wskazując, iż wniosek ten nie został należycie uzupełniony. W ocenie Stowarzyszenia pozostawienie ww. wniosku bez rozpoznania było całkowicie niezasadne i naruszało treść art. 64 § 2 k.p.a.

Jako podstawę wniesienia skargi Stowarzyszenie wskazało art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 ww. artykułu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę pozostawienie przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wniosku Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jako organizacji społecznej bez rozpoznania nie stanowi ani aktu, ani czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa o jakich mowa w treści art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 16 września 2004 roku (sygn. akt OSK 247/04, ONSAiWSA 2004/2/30), dokonując wykładni art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (aktualnej także w stosunku do treści art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w przepisie tym mowa jest o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej innych niż decyzje i postanowienia wydawane w administracyjnych postępowaniach jurysdykcyjnych, co zdaje się wyraźnie wskazywać, że chodzi o sprawy indywidualne, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, tyle tylko, że w sprawach tych nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej, lecz mogą być podejmowane akty lub czynności dotyczące określonych adresatów. Tak jak decyzja czy postanowienie administracyjne są kierowane do określonych podmiotów, tak akt lub czynność, o których mowa w ww. przepisie, są kierowane przez organ administracji publicznej również do określonych podmiotów. Z omawianego przepisu można wnosić, iż wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego i dotyczą uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Rozstrzygają zatem daną sprawę administracyjną podobnie jak decyzja, czy też postanowienie.

Jak z powyższego wynika, do wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 cyt. ustawy aktów lub czynności nie zalicza się działań organów o charakterze proceduralnym, takich jak pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpatrzenia, a co za tym idzie skarga wniesiona na takie działania organu, nie objęte zakresem właściwości sądów administracyjnych wynikającym z treści art. 3 § 2 pkt 4 cyt. ustawy, podlega odrzuceniu - zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Sąd zważył przy tym, iż nawet gdyby uznać, mając na uwadze treść żądania zgłoszonego w skardze (skarżący wnosił o nakazanie Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków wydania postanowienia w przedmiocie dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu), iż Stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność organu, to również ta skarga podlegałaby odrzuceniu.

Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2001 roku (sygn. akt II SAB 240/00, LEX nr 53962) w każdym wypadku zawiadomienia osoby o pozostawieniu podania bez rozpoznania, służy jej - gdy zarzuca ona organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności - skarga na podstawie art. 17 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (obecnie art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi), przy czym osoba ta musi zachować tryb określony w art. 34 tejże ustawy (obecnie w art. 52 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi).

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 37 k.p.a. stanowi zaś, iż na nie załatwienie sprawy przez organ w terminie określonym w art. 35 k.p.a. przysługuje zażalenie.

Ponieważ Stowarzyszenie stosowanego zażalenia nie złożyło, a zatem skarga na bezczynność organu również podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1270 ze zm.) jako niedopuszczalna bowiem została wniesiona bez wyczerpania przysługujących skarżącemu środków odwoławczych.