Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1698/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 27, art. 33, art. 80,
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędzia NSA: Jacek Brolik, Sędzia NSA del.: Aleksandra Wrzesińska - Nowacka (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Pawłowska, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 954/07 w sprawie ze skargi P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie o sygn. akt

III SA/Wa 954/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2007 r., Nr (...) w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.

Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następującym stanie sprawy:

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2007 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze . zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej powoływanej jako u.p.e.a.), Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 lipca 2006 r. Nr (...) oddalające skargę na czynności egzekucyjne, wniesioną przez stronę skarżącą. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23 stycznia 2006 r., obejmującego wierzytelności G., Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku strony skarżącej. Pismami z dnia 9 i 20 lutego 2006 r. organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a., skierował zawiadomienia o zajęciu wierzytelność z rachunku bankowego (...). Zawiadomienia doręczono dłużnikom zajętej wierzytelności w dniu 17 i 28 lutego 2006 r., natomiast odpisy tych zawiadomień wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczone zostały P. w dniu 13 lutego 2006 r.

Skarżąca wniosła skargę na te czynności egzekucyjne. Podniosła w niej, że wystawienia tytułu wykonawczego i wskazanych czynności dokonano w czasie toczącego się postępowania sądowego, wszczętego skargą kasacyjną wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. i Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., które stanowiło podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Podniosła też, że nie doręczono jej upomnienia. W jej ocenie niewystarczające jest też powołanie się w tytule wykonawczym przez organ egzekucyjny jedynie na przepis § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie z 22 listopada 2001 r.). Zwróciła ponadto uwagę na rozbieżność pomiędzy kwotą należności głównej wskazaną w tytule wykonawczym a kwotą wynikającą z postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K.. Podniosła, że nieprawidłowo została uznana za dłużnika zajętej wierzytelności, pomimo braku stosunku prawnego łączącego P. i G. Zdaniem P. obowiązek objęty tytułem wykonawczym został wykonany.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia 19 lipca 2006 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego.

Utrzymując w mocy to postanowienie Minister Finansów stwierdził, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne, przewidzianej w art. 54 u.p.e.a., można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można zatem podnosić zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, np. zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a.

Z tych względów Minister Finansów uznał za prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji, że podnoszone przez stronę skarżącą kwestie wykonania obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., błędu co do osoby zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. zgłoszone zostały przez Stronę Skarżącą jako zarzuty, o których mowa w art. 33 pkt 1, 3, 4, 7 i 10 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają wyłącznie argumenty odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny na podstawie art. 80 u.p.e.a. Wskazał ponadto, że również postanowienie z dnia 2 listopada 2004 r. r. w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej przez stronę kwoty organowi egzekucyjnemu, stanowiące podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, było przedmiotem odrębnego postępowania, zakończonego ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 grudnia 2004 r., które zostało poddane kontroli sądowej – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Gl 306/05.

Minister Finansów ocenił, że organ egzekucyjny prawidłowo i zgodnie z art. 7 u.p.e.a. zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a) tej ustawy, tj. egzekucję z rachunków bankowych. Czynności egzekucyjnych, mających na celu zastosowanie tego środka egzekucyjnego dokonano na podstawie art. 80 u.p.e.a. Skutki zajęcia wywołuje doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu i czynność ta może być uznana za czynność egzekucyjną zmierzającą do zastosowania środka egzekucyjnego, tj. egzekucji z rachunku bankowego. Natomiast odpis zawiadomienia wysłanego do zobowiązanego ma na celu poinformowanie go o dokonanej czynności egzekucyjnej i zagwarantowanie mu możliwości zaskarżenia tej czynności do organu nadzoru nad egzekucją administracyjną oraz pouczenie, że nie wolno mu dokonywać wypłat zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego niedopełnienia jednoczesnego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wraz z dokonaniem zajęcia rachunku bankowego, Minister Finansów podkreślił, że istotnym jest, aby o dokonanej czynności został zawiadomiony zobowiązany, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce 13 lutego 2006 r. Natomiast dłużnikom zajętej wierzytelności zawiadomienia zostały doręczone w dniu 17 lutego 2006 r. co, zdaniem Ministra Finansów, nie przesądza o niezgodności z prawem dokonanej czynności egzekucyjnej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu stwierdziła, że czynności egzekucyjne podjęte zostały z naruszeniem istniejących przepisów prawa oraz przy nieuwzględnieniu faktu, iż w niniejszej sprawie P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 listopada 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powołanej dalej jako p.p.s.a.).

Podzielił stanowisko Ministra Finansów, że zgodnie z art. 54 u.p.e.a. w ramach skargi na czynności egzekucyjne, można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości sposobu i formy dokonania tych czynności.

Odnosząc się do zarzutu braku upomnienia przewidzianego w art. 15 § 1 u.p.e.a., Sąd przytoczył jego treść i treść art. 15 § 5 u.p.e.a. i wskazał, iż zgodnie z § 13 pkt 1 rozporządzenia z 22 listopada 2001 r., postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. W ocenie Sądu I instancji przepis § 13 pkt 1 rozporządzenia z 22 listopada 2001 r. jest na tyle ogólny, że mieści się w nim także orzeczenie organu egzekucyjnego określające kwotę nieprzekazaną przez dłużnika zajętych wierzytelności , wydane na podstawie przepisów art. 70 w związku z art. 71a § 9 u.p.e.a. Zdaniem Sądu z tego względu dla skutecznego prowadzenia czynności egzekucyjnych nie było wymagane uprzednie przesłanie stosownego upomnienia.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów Sąd przytoczył treść art. 80 u.p.e.a., a następnie podał, że użyte w § 3 tego artykułu określenie "jednocześnie", zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego pod red. St. Dubisza, (Wyd. PWN Warszawa 2003 r., s. 178), oznaczać może "w tym samym czasie, w tej samej chwili", ale ponadto "również, także, w równym stopniu, zarazem". Biorąc pod uwagę redakcję całego art. 80 u.p.e.a. oraz istotę egzekucji z rachunku bankowego, z której wynika, iż przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego winno wyprzedzać moment zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu, Sąd przyjął, że określenie "jednocześnie" oznacza "także". Sąd podkreślił, że nie jest istotne, czy i kiedy doręczono podatnikowi tytuł wykonawczy oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Z mocy art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. wynika bowiem, że z dniem doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostało skutecznie wszczęte postępowanie egzekucyjne (Sąd powołał tu wyrok NSA z 20 października 2006, sygn. akt. II FSK 952/06, niepubl.).

Skargę kasacyjną od przedstawionego powyżej wyroku wniósł P. zaskarżając ów wyrok w całości. Wskazując jako podstawę art. 174 P.p.s.a. strona skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego - § 13 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001 r. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem należność objęta tytułem wykonawczym z dnia 23 stycznia 2006 r., nr SM/W/1a/2006 nie została w sposób tożsamy określona postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., co miało wpływ na oddalenie skargi na czynności egzekucyjne P. w niniejszej sprawie oraz na uznanie za bezzasadny zgłoszonego w trakcie innego postępowania zarzutu P. opartego na treści art. 33 pkt 7, jak również pkt 10 u.p.e.a.;

2. naruszenie prawa materialnego - art. 27 § 3 u.p.e.a. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodził obowiązek doręczenia upomnienia, co miało wpływ na oddalenie skargi na czynności egzekucyjne P. w niniejszej sprawie oraz na uznanie za bezzasadny zgłoszonego w trakcie innego postępowania zarzutu P. opartego na treści art. 33 pkt 7, jak również pkt 10 u.p.e.a.;

3. naruszenie prawa materialnego - art. 80 u.p.e.a. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż określenie "jednocześnie" zawarte w § 3 art. 80 u.p.e.a. oznacza w omawianym przypadku tyle co "również, także, w równym stopniu, zarazem" i usankcjonowanie sytuacji, w której organ egzekucyjny uznał za nieistotne, czy i kiedy należy doręczyć stronie tytuł wykonawczy - co miało w niniejszym postępowaniu wpływ na oddalenie skargi na czynności egzekucyjne.

Mając na uwadze podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła

o uwzględnienie skargi oraz uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że złożona w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga dotyczyła zgodności z prawem dokonanych przez organ egzekucyjny czynności i zawierała zarzuty formalnoprawne, dotyczące czynności egzekucyjnych w niniejszej sprawie w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego P. i ich niezgodności z treścią przepisów wskazanego aktu normatywnego. Strona zakwestionowała ocenę prawidłowości zagwarantowania jej możliwości zaskarżenia dokonanych czynności egzekucyjnych. Zgodnie z zapisami u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego dokonane jest z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego i odpis zawiadomienia skierowanego do banku. Czynności te w niniejszej sprawie - wbrew zapisom ustawy - nie zostały dokonane przez organ egzekucyjny jednocześnie. Strona skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem, iż sformułowanie "jednocześnie" należy rozumieć w omawianym kontekście jako "także". Powyższa ocena pozbawiła P. możliwości obrony swoich praw - zagwarantowanych postanowieniami kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem strony skarżącej przyjęta przez Sąd I instancji ocena, zgodnie z którą z dniem doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego zostaje skutecznie wszczęte postępowanie egzekucyjne – czyni nieracjonalnym sens użytego przez ustawodawcę określenia "jednocześnie" w treści zapisu art. 80 § 3 u.p.e.a.

Następnie strona podniosła, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wydał w dniu 22 lipca 2005 r. wyrok oddalający skargę P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 grudnia 2004 r. wydane w sprawie (...) i określające wysokość nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności kwoty – 1.098.311,07 zł. Wierzyciel tj. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wystawił w dniu 23 stycznia 2006 r. tytuł wykonawczy po złożeniu skargi kasacyjnej przez P., zaś organ egzekucyjny wszczął egzekucję w niniejszej sprawie bez uprzedniego przekazania do P. upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Powyższe działanie stanowi naruszenie art. 15 u.p.e.a.

W ocenie strony skarżącej w rozpoznawanej sprawie doszło również do naruszenia art. 33 pkt 3) i 10) u.p.e.a., polegającego w drugim przypadku w niespełnieniu wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.. Z treści z art. 27 § 3 u.p.e.a. wynika, iż do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Zdaniem strony skarżącej, ograniczenie się przez wierzyciela do zamieszczenia w tytule ogólnej klauzuli wskazującej na § 13 rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001 roku nie było wystarczające, przede wszystkim z tego względu, iż istnieje rozbieżność między kwotą należności głównej podaną w tytule wykonawczym a określoną w postanowieniu Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 2 listopada 2004 r., co nie zostało wyjaśnione.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 29 października 2008 r. pełnomocnik Ministra Finansów wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza uregulowanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a.

Art. 174 p.p.s.a. wymienia dwie podstawy kasacyjne: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).Stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym zrozumieniu treści zastosowanego przepisu, zaś naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej. Natomiast zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie przez ustawodawcę słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu powinien zachodzić związek przyczynowy. Związek ten nie musi być realny. Wystarczy, że zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy. Zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie podkreśla się przy tym zgodnie, iż zarzut oparty na tej podstawie odnosić się winien do naruszenia przez sąd I instancji przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej została skonstruowana wadliwie.

Przytoczone w niej zarzuty zostały określone jako naruszenie prawa materialnego- przez niewłaściwe zastosowanie § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. oraz błędną wykładnię art. 27 § 3 u.p.e.a. i art. 80 § 3 u.p.e.a. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wskazane przepisy nie mają charakteru przepisów prawa materialnego, a zatem ich naruszenia nie można podnosić w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Normy te są bowiem przepisami procesowymi, regulują sposób przymusowego doprowadzenia do wykonania obowiązków, określonych w art. 2 u.p.e.a. w przypadku uchylania się zobowiązanego od ich wykonania i dotyczą odpowiednio przypadków wszczęcia egzekucji należności pieniężnej bez uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązanemu, (§ 13 cyt. rozporządzenia), wymogów przedłożenia dowodu doręczenia upomnienia zobowiązanemu (art.27 § 3 u.p.e.a.) oraz momentu zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego (art. 80 § 3 u.p.e.a.).

Zarzutów tych nie można też uznać za zasadne nawet przy przyjęciu, iż w istocie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania ( art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Adresatem bowiem tychże przepisów jest organ egzekucyjny, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny. Jak wskazano wyżej, w wyniku skargi kasacyjnej ocenie podlega orzeczenie sądu administracyjnego i prowadzące do jego wydania postępowanie, uregulowane przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przepisami wykonawczymi . Zarzuty powinny więc być skierowane przeciwko wyrokowi Sądu I instancji, a nie decyzjom organów egzekucyjnych ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006, sygn. akt II FSK 782/05, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 274859). Sądy administracyjne nie procedują na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dlatego też nie mogą naruszać przepisów postępowania egzekucyjnego, a jedynie wadliwie ocenić – w ramach dokonywanej kontroli legalności działania organów administracji publicznej- ich ewentualne naruszenie przez organy egzekucyjne i zastosować w związku z tym niewłaściwe środki przewidziane ustawą. Jeżeli autor skargi kasacyjnej zamierzał wykazać, że taka sytuacja miała w tym przypadku miejsce, to powinien wskazać przepisy p.p.s.a. naruszone przez Sąd I instancji i powiązać je z przytoczonymi w skardze przepisami u.p.e.a., wykazując jednocześnie, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący tego nie uczynił.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie oraz art. 204 pkt 1 i 205 § 2 p.p.s.a.