Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2518/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. wskutek wniosku skarżącej o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 września 2016 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2518/16


UZASADNIENIE

T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "skarżącą" lub "spółką") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r.

Następnie w piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżąca wskazała, że zobowiązanie podatkowe do którego odnosi się zaskarżona decyzja wynosi 7.061.858 zł. Egzekucja należności w takiej wysokości może przyczynić się do paraliżu oraz zaprzestania prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, a w konsekwencji również upadłości skarżącej z uwagi na jej niewypłacalność. Skarżąca powołała się również w tym miejscu na pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym w przypadku gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników, to okoliczność ta wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca wskazała także, że nie posiada majątku ani możliwości finansowych, które umożliwiłyby jej dobrowolną spłatę całości zadłużenia, gdyż jedynym jej majątkiem są wierzytelności z rachunków bankowych oraz wkładów oszczędnościowych, które zostały zajęte w całości przez organ egzekucyjny. Skarżąca na poparcie powyższych twierdzeń załączyła do przedmiotowego wniosku kserokopie dwóch wystawionych przeciwko niej tytułów wykonawczych oraz kserokopie pism stanowiących zawiadomienie Skarżącej o zajęciu przez organ egzekucyjny wierzytelności z rachunków bankowych i wkładu oszczędnościowego.

W wyniku rozpoznania wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 15 września 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając, iż nie zachodzą przesłanki określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd stwierdził, iż okoliczności, na które powołała się skarżąca, a mianowicie zagrożenie, że na skutek egzekucji należności podatkowej objętej zaskarżoną decyzją zostanie ona pozbawiona płynności finansowej i środków na zapłatę jej zobowiązań, a w konsekwencji, iż wykonanie tej decyzji może spowodować ogłoszenie jej upadłości, nie zostały udowodnione. Zaznaczył, iż skarżąca nie przedstawiła dokumentów, z których wynikałoby chociażby to jakie osiąga ona obecnie przychody z tytułu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, oraz jakie ponosi z tego tytułu koszty. Wskazał na brak popartych stosownymi dokumentami pełnych informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Sąd w tej sytuacji uznał, iż przedłożone przez skarżącą przy jej wniosku kserokopie wystawionych przeciwko niej tytułów wykonawczych obejmujących jej zaległości podatkowe oraz zawiadomień o zajęciu wierzytelności z tytułu rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych, stanowić mogą o wysokości jedynie części z ciążących na skarżącej zobowiązań, gdyż na skarżącej ciążą zapewne również zobowiązania z innych tytułów – czego jednak skarżąca nie wykazała w żaden sposób ani w zakresie rodzajów tych zobowiązań, ani ich wysokości.

Pismem z 14 maja 2018 r. Skarżąca wniosła o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 września 2016 r., sygn.. akt III SA/Wa 2518/16. W uzasadnieniu wskazała, iż w niniejszej sprawie nastąpiła zmiana okoliczności sprawy warunkującą zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 września 2016 r. poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Organu drugiej instancji w całości z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Spółce oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, iż w niniejszej sprawie wobec Spółki toczą się kolejne (tj. nieistniejące w chwili odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w dniu 15 września 2016 r.) postępowania komornicze dotyczące należności kontrahentów współpracujących ze Spółką w wysokości około 3.000.000 zł. Spółka wskazała, że od 2017 roku nie posiada aktywnych rachunków bankowych i od tego momentu nie uzyskuje żadnych przychodów i nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Skarżąca zaznaczyła, iż zobowiązanie podatkowe podlegające wpłacie do organu za czerwiec-lipiec 2012 roku, do którego odnosi się zaskarżona decyzja wynosi 7.061.858,00 zł. Stąd też, egzekucja należności publicznoprawnych w takiej wysokości stanowi dla spółki poważne zagrożenie utraty płynności finansowej oraz znacząco wpływa na możliwość dalszego prowadzenia jej działalności gospodarczej. W konsekwencji powyższego, spółka może być zmuszona do ogłoszenia jej upadłości i likwidacji. Na skutek prowadzonych postępowań egzekucyjnych Spółka utraciła możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, której nie prowadzi od drugiego kwartału 2016 roku. Skarżącą obecnie nie posiada środków trwałych i nie zatrudnia pracowników. W związku z powyższym faktem, nie składa zeznań podatkowych od 2015 roku. Zdaniem skarżącej z uwagi na powyższe okoliczności w niniejszej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji Organu stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a mianowicie upadłości Spółki i jej likwidacji. Spółka podniosła, iż postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt: III SA/Wa 3260/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Do wniosku załączyła zawiadomienia o wszczęciu, zaświadczenie [...] Bank [...] z 27 lipca 2017 r., zaświadczenie [...] S.A. z 22 listopada 2017 r., oświadczenie prezesa zarządu Spółki z 9 marca 2018 r., potwierdzenie numeru VAT z systemu VIES dot. Spółki, sprawdzenie statusu podmiotu w VAT dot. Spółki, odpis z KRS skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369, ze zm., dalej: "p.p.s.a"), postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności

Przez zmianę okoliczności należy rozumieć zmianę okoliczności faktycznych, jakie sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wydane uprzednio. Na stronie domagającej się zmiany lub uchylenia postanowienia spoczywa ciężar wykazania takiej zmiany okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008r., II OZ 569/08, Lex nr 493611).

Na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. sąd administracyjny może zmienić postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zmiana takich okoliczności, które warunkowały jego podjęcie, tj. były analizowane przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu. Podstawę zmiany będą zatem stanowić okoliczności wskazujące na wzrost lub osłabienie zagrożenia tymi zjawiskami albo tylko na potrzebę zmiany zakresu wstrzymania wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z 9 lipca 2014r., sygn. akt I OSK 2495/13, CBOSA). Ponadto wskazuje się, że warunki określone w art. 61 § 4 P.p.s.a. dotyczą zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia dotąd nieznanych, a nie zmiany strategii argumentacyjnej autora (por. postanowienie NSA z 20 stycznia 2012r., sygn. akt II FZ 819/11, LEX nr 1104138). W związku z powyższym wnioskujący musi dokładnie i wyczerpująco określić okoliczności przemawiające za zmianą postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia wystąpienia tych okoliczności zależeć będzie możliwość zmiany wydanego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy motywy wniosku skarżącej o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 15 września 2016 r. w istocie sprowadzają się do powielenia argumentacji i okoliczności podniesionych we wniosku (trudna sytuacja finansowa spółki), które były już przedmiotem oceny dokonanej przez Sąd. Tym samym nie są to nowe okoliczności, o których stanowi przepis art. 61 § 4 p.p.s.a. Ponadto w świetle złożonych dokumentów oraz wyjaśnień skarżącej trudno uznać jej wniosek za zasadny. Jako nowe okoliczności skarżąca wskazała na kolejne postępowania komornicze dotyczące należności kontrahentów współpracujących ze spółką w wysokości około 3.000.000 zł, brak posiadania aktywnych rachunków bankowych jak również utratę statusu czynnego podatnika VAT. Okoliczności te zdaniem skarżącej powodują zagrożenie utraty płynności finansowej, a w konsekwencji upadłości spółki i jej likwidacji.

Skarżąca nie prowadzi działalności od drugiego kwartału 2016 r., a zatem de facto już nie funkcjonuje na rynku. Ponadto nie posiada środków trwałych. Jak wynika z pierwotnego wniosku skarżącej jej jedynym majątkiem są wierzytelności z rachunków bankowych oraz wkładów oszczędnościowych, które zostały zajęte w całości przez organ egzekucyjny. Skarżąca utraciła płynność finansową, nadal nie prowadzi działalności gospodarczej. Tym samym sytuacja skarżącej nie uległa istotnej zmianie od czasu złożenia wniosku z dnia 24 sierpnia 2016 r.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 września 2016 r.

Zauważyć też należy, że skarżąca we wniosku o zmianę postanowienia z 15 września 2016 r. powołała okoliczności, które wskazywałyby raczej na zagrożenie skutecznego wykonania decyzji (kolejne postępowania komornicze dotyczące należności kontrahentów, brak środków trwałych, zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej)

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 4 i 5 p.p.s.a., orzekł jak sentencji