Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2301/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędziowie NSA Anna Orłowska, Asesor WSA Krzysztof Retyk, Protokolant Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi R.B. na decyzję Wojewody z dnia 6 czerwca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę


UZASADNIENIE

3 II SA/Gd 2301/01

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Pracy z dnia 11 maja 2001 r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Starosty o uznaniu R.B. za bezrobotnego od dnia 8 maja 2001 r. i odmawiającemu przyznania R.B. prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j.t Dz.U. Nr 6, poz. 56 z 2001 r.).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że skarżący zarejestrował się po raz kolejny jako bezrobotny w dniu 8 maja 2001 r.

Skarżący nie wykazał w okresie 18-tu miesięcy przed zarejestrowaniem żadnego okresu zatrudnienia. Ostatnie zatrudnienie skarżącego ustało w dniu 6 lutego 1997 r., a łączny dotychczasowy staż pracy jakim legitymuje się R.B. to 24 lata 11 miesięcy i 25 dni.

Skarżący zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wyżej cytowanej spełnia wymogi uznane go za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, nie spełnia jednak warunków o jakich mowa w art. 23 ustawy.

W szczególności skarżący nie wykazał, aby w okresie 18-tu miesięcy poprzedzającym zarejestrowanie był zatrudniony przez co najmniej 365 dni i osiągał w tym okresie wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia.

R.B. nie wykazał, aby w tym czasie legitymował się innym okresem uprawniającym do zasiłku, a także nie wykazał, aby w tym czasie podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej przez okres co najmniej 365 dni lub wykonywania innej pracy zarobkowej.

Sama niemożliwość znalezienia pracy uprawnia do uznania go za bezrobotnego, nie daje jednak podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych.

Decyzję tę zaskarżył R.B.

Wnosząc o jej uchylenie skarżący powołał się na przepisy Konstytucji RP, a także na przepisy Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych.

Zdaniem skarżącego brak propozycji pracy ze strony Powiatowego Urzędu Pracy daje mu prawo do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Podzielając poglądy skarżącego odnośnie zasad zawartych w Konstytucji RP dotyczących wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy, ochrony godności człowieka zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy, ochrony zdrowia, ochrony rodziny, a także zasad przestrzegania przez państwo umów międzynarodowych stwierdzić należy, iż Konstytucja RP nie gwarantuje zatrudnienie każdemu obywatelowi, a w art. 37 ust. 5 stanowi, iż władze publiczne prowadzą politykę zmierzającą do pełnego produktywnego zatrudnienia poprzez realizowanie programów zwalczania bezrobocia, w tym organizowanie i wsparcie poradnictwa i szkolenia zawodowego oraz robót publicznych i prac interwencyjnych.

Niestety przepis ten, z uwagi na sytuację ekonomiczną kraju, nie jest realizowany tak, aby zabezpieczał wszelkie potrzeby wszystkich osób znajdujących się bez pracy.

Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wyżej cytowana wychodzi naprzeciw realizacji obowiązku państwa wynikającego z art. 65 pkt 5 Konstytucji RP.

Sytuacją materialną obywatela w pewnym stopniu zabezpieczają także przepisy ustawy o pomocy społecznej. Obie ustawy tj. ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i ustawa o pomocy społecznej nie mogą jednak gwarantować wszystkim zapewnienia środków finansowych niezbędnych do utrzymania.

Ustawodawca w art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu określa wymogi jakie osoba ubiegająca się o zasiłek dla bezrobotnych musi spełniać, aby zasiłek taki otrzymać.

Jednym z tych warunków jest legitymowanie się w okresie 18-tu miesięcy przed dniem rejestracji zatrudnienie przez co najmniej 365 dni i osiąganie w tym czasie wynagrodzenia w kwocie najniższego wynagrodzenia lub podleganie przez taki sam okres ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej lub w końcu wykonywania innej pracy zarobkowej.

Obiektywne trudności w uzyskaniu pracy decydują o przyznaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej, nie uprawniają jednak do przyznania zasiłku dla bezrobotnych.

Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270) oddalił skargę.

AW