Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1149/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

﻿Sygn. akt IV SA/Wa 1149/11 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Wykowski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu zażalenia [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w W., wydanym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b, art.7 pkt 1 art.89 pkt 1 i art. 93 ust.1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w zw. z art. 85 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 106 § 1 i 5, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.144 kpa, utrzymał w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] o odmowie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielofunkcyjnego obiektu biurowo-usługowego przy ul. [...] w W., usytuowanej na terenie pomiędzy [...] ( dawna [...]) a [...], na części działki ew. nr [...] oraz części działki ew. nr [...] w obrębie [...]-[...]-[...], położonych na obszarze układu urbanistycznego [...], wpisanej do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 1965 roku.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano iż przedmiotowa inwestycja polega na realizacji wielofunkcyjnego obiektu biurowo - usługowego, czterokondygnacyjnego, o pow. ok.3150 m2, na działce o pow. ok. 3750 m2, bezpośrednim sąsiedztwie zabytkowej [...], wpisanej do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 1986 r. oraz zabytkowego [...]wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją Konserwatora W. z lipca 1965 r.

Minister stwierdził, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji, iż zakres planowanej inwestycji nie jest dopuszczalny z konserwatorskiego punktu widzenia. Planowana inwestycja nie spełnia wymogów konserwatorskich przede wszystkim w zakresie historycznego sposobu zagospodarowania ww. przestrzeni, która powinna zostać otwarta, zakomponowana wyłącznie zielenią parkową. Wprowadzenie na ten teren obiektu kubaturowego wpłynęłoby negatywnie na walory przestrzenno-krajobrazowe założenia urbanistycznego [...], niwecząc czytelny plan przestrzenny tego obszaru, zaburzając ekspozycję zachowanych historycznych elementów układu, tj. budynku [...] ([...]) oraz [...]. Ochrona konserwatorska sprowadza się do zachowania wartości zabytkowego układu urbanistycznego [...]

Organ naczelny podkreślił, że podziela zarzut skarżącej Spółdzielni, iż wskazanie przez organ pierwszej instancji na znaczenie tzw. żelbetowej płyty fundamentowej nie było trafne, gdyż wartością kulturową jest przed wszystkim usytuowanie [...], stwarzające nową jakość urbanistyczną. Natomiast nie może zgodzić się zarzutem strony, iż organ pierwszej instancji nie rozpatrzył całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czym naruszył art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa. Wręcz przeciwnie analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wykazała, że podano w nim przyczyny, z powodu których oparł się na innych dowodach, a nie na opiniach wskazanych przez stronę. W opiniach wykonanych na zlecenie skarżącej, t.j. "Koreferacie dotyczącym wartości historyczno - urbanistycznych [...] i ich uwarunkowań konserwatorskich w odniesieniu do projektu Centrum Kultury Europejskiej, opracowanym przez E.P. oraz " Opinii o koncepcji architektonicznej Centrum Kultury Europejskiej na terenie [...] w W. w kontekście wartości architektoniczno - urbanistycznych i uwarunkowań konserwatorskich, opracowanej przez prof. dr. hab. inż. arch. J.P., w oparciu o projekt architektoniczny Centrum Kultury Europejskiej wykonany przez pracownię architektoniczną ARP, jak stwierdził organ pierwszej instancji, nie wskazano przesłanek przemawiających za realizacją w tym miejscu planowanego przedsięwzięcia, głównie opisano historię miejsca planowanej inwestycji. Rozstrzygnięcie [...] Konserwatora Zabytków oparte zostało zatem na ustaleniach i opiniach innych biegłych, tj. opinii konserwatorskiej dotyczącej wartości kulturowych i znaczenia obrotu [...] na sposób zagospodarowania [...] w W., opracowanej przez dr inż. arch. D.K. i dr. Inż. arch J.S. w kwietniu 2003 roku, na zlecenie Wyższej Szkoły Działalności Gospodarczej, uchwale Głównej Komisji Konserwatorskiej z posiedzenia z dnia [...]stycznia 2004 r. oraz Opinii na temat możliwości zabudowy terenu między [...] a "[...]" przy [...]w W., autorstwa prof. dr. hab. inż. arch. A.B. z dnia [...] marca 2007 r.

Organ odwoławczy podkreślił, iż oceniając materiał dowody organy ochrony zabytków, ma prawo odmówić wiarygodności opinii rzeczoznawcy, opinia biegłych nie wiąże organu, przy czym obowiązany jest, tak jak każdy inny dowód, poddać ją swojej ocenie, co zostało w niniejszej sprawie uczynione. Z tego też powodu niezasadny jest zarzut zażalenia naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2004 r. , sygn. akt 134/05, [...] Konserwator Zabytków dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyniki tej oceny mają odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Minister podniósł, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, iż organ konserwatorski powołany do ochrony zabytków dysponuje stosowną wiedzą merytoryczną, umożliwiającą samodzielne dokonywanie rozstrzygnięć w tym zakresie. Analiza akt sprawy wskazuje, że [...] Konserwator Zabytków nie naruszył art. 7 i 8 kpa, bowiem z sposób logiczny i przekonywujący wyjaśnił jakimi kierował się przesłankami oraz przedstawił wszystkie okoliczności, mające wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Ustalenia stanu faktycznego nie budzą wątpliwości, rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia nie ma cech dowolności. Odmawiając uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy w należyty sposób wyważył interes społeczny i słuszny interes strony. W interesie społecznym leży niedopuszczenie do zniszczenia historycznego układu urbanistycznego [...], a także widoku na zabytkowe budynki [...] i [...], co zostało obszernie wykazane przez organ pierwszej instancji. Jest to jednak sprzeczne z interesem strony, wynikającym z czynnika ekonomicznego.

W konstatacji Minister stwierdził, że podane powyżej merytoryczne kryteria przemawiają za utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia [...] Konserwatora Zabytków.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, podnosząc zarzut naruszenia art.106 § 1 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa, skoro organem wydającym decyzję o warunkach zabudowy oraz organem uzgadniającym jest ten sam organ – Prezydenta W. Niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie trybu postępowania określonego przepisami art.106 § 1 i § 5 kpa wyczerpuje przesłankę nieważności postępowania, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego postanowienia Prezydenta [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2007 r. jako wydaną bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Ponadto zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1) naruszenie art.153 ppsa poprzez brak faktycznego uwzględnienia przez organy administracji obu instancji wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w niniejszej sprawie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 134/05 w szczególności poprzez powtórzenie stwierdzenia, iż nowoprojektowany obiekt zakłóci wizualny odbiór całej bryły [...], w sytuacji w której w przywołanym wyroku z dnia 5 maja 2005 r. WSA uznał za dowolne twierdzenie organów administracji, jakoby projektowany obiekt miał zakłócić strukturę i rytm budynków zabytkowych, a także stanowić dominantę w stosunku do zabytkowego [...] oraz nieuzasadnione oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na części materiału dowodowego bez jednoczesnego merytorycznego wyjaśnienia rozbieżności w ekspertyzach zgromadzonych w toku postępowania,

2) naruszenie przepisów art. 6 kpa, art. 7 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, a także wydanie rozstrzygnięcia o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych organu administracji przejawiające się w szczególności oparciem się przy rozstrzygnięciu na ustaleniach opinii prof. dr hab. inż. arch. A.B. zakładającej, że planowana inwestycja wprowadzi na projektowanym terenie nową zabudowę kubaturową, podczas gdy z dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu wynika, ze założenie takie całkowicie nie uwzględnia historycznego wyglądu [...] albowiem teren planowanej inwestycji do 1939 r. był zabudowany zabudową kubaturową, dowolnym stwierdzeniem w zaskarżonym postanowieniu, iż w niniejszej spawie występuje przewaga interesu ogólnospołecznego nad rzekomym indywidualnym interesem ekonomicznym [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w realizacji inwestycji bez jednoczesnego uwzględnienia, ze zamiarem inwestora jest wzniesienie obiektu Centrum Kultury Europejskiej, którego wystrój architektoniczny nawiązywał będzie do sąsiedniej zabudowy zabytkowej nie będzie stanowił dominanty w stosunku do [...], a rzeczywiste przeznaczenie nowej zabudowy będzie miało wyłącznie charakter użyteczności publicznej, a nie komercyjny

3) naruszenie przepisów art. 8 kpa oraz art. 12 § 1 i § 2 kpa poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania i pogłębiania zaufania do organów administracji w sytuacji, w której postępowanie uzgodnieniowe z organami ochrony zabytków trwa jak dotąd ponad 6 lat, a samo rozpatrzenie ostatniego zażalenia przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego trwało ponad 2 lata.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt 1149/11 oddalił skargę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy w sposób wnikliwy i wszechstronny wyjaśniły okoliczności sprawy, rozważyły cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym ustosunkowały się do wszystkich czterech opinii rzeczoznawców. W sposób przekonujący uzasadniły zajęte stanowisko, wskazując na te okoliczności, które w ich ocenie stoją na przeszkodzie realizacji przedmiotowej inwestycji na wskazanym wyżej terenie.

Sąd stanął na stanowisku, że ochrona zabytków i dziedzictwa narodowego powinna mieć priorytetowe znaczenie i do organów konserwatorskich, jako organów posiadających wiedzę wyspecjalizowaną, należy ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją prawa materialnego, którą w tym przypadku jest ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Organy powołane do ochrony zabytków przed podjęciem zaskarżonych rozstrzygnięć rozważyły wszystkie aspekty przemawiające za odmową uzgodnienia planowanej inwestycji, jak również ze względu na słuszny interes strony oraz interes społeczeństwa.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż w interesie społecznym nie leży realizacja tej inwestycji, skoro miałaby doprowadzić do zniszczenia historycznego układu urbanistycznego [...], a także widoku na zabytkowe budynki [...] i [...]. Z tego względu interes strony, pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w W.

Wyrokiem z dnia z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 848/10 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał temu Sądu sprawę do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd, któremu sprawa została przekazana w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

A zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający ponownie sprawę zobowiązany był uwzględnić ocenę prawną zawartą w wydanym w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2011 r.

Uwzględniając skargę kasacyjną Spółdzielni Mieszkaniowej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są zasadne. W pierwszej kolejności zgodził się z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 oraz art. 153 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż sprawa uzgodnienia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji była już poddana ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 134/05 uchylił postanowienia organów I i II instancji stwierdzając, że podjęte przez organ administracji rozstrzygnięcie, w zestawieniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym i zaprezentowanym uzasadnieniem budzi poważne wątpliwości. Organ administracji powinien zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2006 r. sygn. akt II OSK 944/05, w uzasadnieniu którego NSA podkreślił, że stanowisko organu administracji publicznej właściwego w sprawach ochrony zabytków dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu objętego tą ochroną wyrażone w postanowieniu tego organu musi być szczegółowo uzasadnione. Zwłaszcza gdy w postępowaniu administracyjnym organ dopuścił dowód z kilku opinii rzeczoznawców, których treść i wnioski są rozbieżne, organ zajmujący stanowisko w postanowieniu zobowiązany jest odnieść się do każdej ze stanowiących materiał dowodowy opinii i wskazać przyczyny, dla których jako wiążące uznał niektóre z tych opinii, jak też przyczyny, dla których inne w jego ocenie nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zdaniem NSA - powyższa ocena prawna na tle stanu faktycznego i prawnego rozpatrywanej sprawy, zawarta w prawomocnym wyroku, w wyniku którego doszło do ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji, a następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ma istotne znaczenie przy rozpoznawaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w W., wniesionej od ponownego wyroku tego Sądu wydanego w pierwszej instancji.

W powołanym wyroku NSA z dnia 8 sierpnia 2006 r. sygn. akt II OSK 944/05 wskazano wymóg odniesienia się do każdej ze stanowiących materiał dowodowy opinii. Zdaniem NSA Sąd pierwszej instancji pominął całkowicie fakt, że odniesienie się organów do poszczególnych opinii w istocie sprowadzało się do przytoczenia ich fragmentów oraz konkluzji, bez jednoczesnego dokonania kontroli przesłanek na których konkluzje te zostały oparte oraz prawidłowości rozumowania biegłego. NSA podniósł, iż przywołana w decyzji organów orzekających konkluzja z opinii autorstwa prof. dr hab. inż. arch. A.B. z dnia [...] marca 2007 r. wskazuje, że przedmiotowa budowa poprzez degradację kompozycji urbanistycznej obniży wartość przestrzeni tej części W. Zdaniem NSA organ orzekający w sprawie nie wyjaśnił jednak w czym się będzie przejawiała degradacja kompozycji urbanistycznej, nie dokonując przy tym wzajemnego odniesienia parametrów projektowanej inwestycji i elementów przestrzennego układu urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków. NSA podkreślił, iż rola organu prowadzącego postępowanie administracyjne, w toku którego sporządzona została opinia biegłego, nie może ograniczyć się do biernej transpozycji fragmentów opinii do uzasadnienia rozstrzygnięcia sprawy. Należy mieć przy tym na uwadze, że biegły nie jest powołany do ustalania stanu faktycznego, lecz wyjaśnienia okoliczności z punktu widzenia posiadanych przez niego wiadomości specjalnych i nie zastępuje organu w zakresie stosowania i wykładni obowiązującego prawa. Nie jest przy tym wystarczające stwierdzenie, że interes strony pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym, ale wykazanie, że interes społeczny przejawiający się w obowiązku zapewnienia ochrony zabytków uzasadnia w świetle obowiązujących przepisów tak daleko idącą ingerencję w sferę uprawnień właściciela zabytki, która w istocie uniemożliwia zabudowę działki stanowiącej jego własność.

Mając na uwadze powyższe rozważania orzekający ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, iż sprawa wymaga ponownego jej rozpoznania przez organy konserwatorskie.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracji nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązane są na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zebrane natomiast w sprawie dowody oceniły z naruszeniem zasady zawartej w art. 80 k.p.a. tj. swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji uzasadnienia wydanych postanowień nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.

Tym samym w ocenie Sądu nie było możliwe rozpoznanie tej sprawy wyłącznie poprzez sporządzenie uzasadnienia spełniającego wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Rolą orzekających ponownie organów będzie dokonanie szczegółowej i wyczerpującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim dokonanie kontroli przesłanek na których oparte zostały konkluzje wydanych w sprawie opinii biegłych oraz prawidłowości rozumowania biegłego.

Ponadto na etapie postępowania instancyjnego, a następnie na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 29 listopada 2011 r. podniesiony został zarzut, iż projektowana inwestycja w ogóle nie znajduje się na obszarze układu urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków. Zdaniem Sądu jest nowa okoliczność, która w pierwszej kolejności powinna być rozważona przez organy konserwatorskie, albowiem może ona czynić bezprzedmiotowym całe postępowanie uzgodnieniowe, gdyby ustalono iż twierdzenia skarżącej w tym zakresie są prawdziwe.

Zdaniem Sądu dopiero uzupełnienie materiału dowodowego, a następnie jego ocena zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a. pozwoli na ustalenie stanu faktycznego i podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a. organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża równocześnie zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych. W orzecznictwie wskazuje się iż organ administracji państwowej, dysponując sprzecznymi ze sobą zeznaniami stron, świadków, opiniami biegłych nie może uchylić się od oceny wiarygodności tych dowodów, a tym samym i od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Jeżeli spośród dwóch twierdzeń jedno jest prawdziwe, a drugie fałszywe, należy dokonać stosownego wyboru, wskazując kryteria, jakimi kierował się organ uznając daną okoliczność za udowodnioną" (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004r., str.397 i cytowane tam orzecznictwo). Powyższa ocena musi znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wydanej decyzji.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których w niniejszej sprawie nie poczyniono.

Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 orzekł o niewykonywaniu uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.