Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 674/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na czynność Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie przekazania Wójtowi Gminy A. wniosku o udzielenie informacji dotyczących zmian własnościowych w ewidencji gruntów i budynków postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 września 2011 r. J. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na czynność Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], w przedmiocie przekazania Wójtowi Gminy A. wniosku J. P. z dnia 19 sierpnia 2011 r. o udzielenie informacji dotyczących zmian własnościowych w ewidencji gruntów i budynków.

Organ zawiadomił skarżącą zaskarżonym pismem o przekazaniu wniosku Wójtowi Gminy A. W uzasadnieniu wyjaśnił, że ewidencję gruntów i budynków z gminy A. prowadzi Wójt Gminy A. na mocy porozumienia ze Starostą z dnia 30 kwietnia 1999 r. w sprawie przekazania zadań z zakresu ewidencji gruntów i budynków.

W skardze sądowej J. P. podniosła, że organ uchyla się od udzielenia informacji, o które skarżąca wnioskowała pismem z dnia 21 lipca 2011 r. oraz pismem z dnia 19 sierpnia 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Starosta B. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie zaś o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zgodnie z przepisem art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) organy administracji publicznej są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.

Organ, który uznał się za niewłaściwy, podejmuje czynność przekazania pisma na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., nie wydając w tej kwestii postanowienia. Zawiadamia jedynie o powyższym wnoszącego podanie. Zawiadomienie powinno zawierać uzasadnienie.

Jak wynika z akt sprawy, skarga dotyczy pisma, w którym Starosta B. zawiadomił o przekazaniu wniosku skarżącej z dnia 19 sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu podniesiono, że ewidencję gruntów i budynków z gminy Aleksandrów prowadzi Wójt Gminy A. na mocy porozumienia ze Starostą B. z dnia 30 kwietnia 1999 r. w sprawie przekazania zadań z zakresu ewidencji gruntów i budynków.

Zaskarżone pismo nie stanowi aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji uznać należy, że skarga J. P. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji.