Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 169/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 145 par. 1, art. 134 par. 1,art. 64a,  art. 151a par. 2, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138 par. 2, art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 103 ust. 2, art. 48
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2019 r. sprawy ze sprzeciwów B.S. i Z.R. od decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 20 listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych oddala sprzeciwy.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 listopada 2018 r. [...] - po rozpatrzeniu odwołania B. S. oraz odwołania Z. R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 1 października 2018 r. znak: [...] [...] nakazującej E. i Z. R. w terminie do dnia 31 maja 2019 r. w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ewid.[...] położonej w miejscowości M. gm. O. do stanu zgodnego z przepisami poprzez wykonanie robót budowlanych tj. dokonania obcięcia przedłużonych połaci dachowych od strony północno-wschodniej obiektu, wystających poza lico ściany oddzielenia przeciwpożarowego wraz z zakończeniem połaci dachowej obróbką blacharską, z pouczeniem, że niewykonanie w wyznaczonym terminie nakazanych robót budowlanych spowoduje wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę zgodnie z przepisem art. 37 ust. 1 i 2 Prawo Budowlane z dnia 24 października 1974 r. – Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy.

W wyniku interwencji B. S. w dniu 14 października 2014 r. organ I instancji dokonał oględzin na działce nr ewid.[...] w M. , której właścicielem od 2010 r. jest Z. R., podczas których ustalono, że na działce tej przy granicy północno-wschodniej zlokalizowany jest przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny z poddaszem użytkowym. Budynek jest w kształcie litery "L", posiada ściany murowane, dach o konstrukcji drewnianej, wielospadowy, kryty blachą trapezową. Obecny w trakcie oględzin Z. R. nie przedstawił żadnych dokumentów związanych z budową budynku mieszkalnego. Poprzednim właścicielem nieruchomości była M. D., która nie przekazała żadnych dokumentów potwierdzających legalność wybudowania budynku mieszkalnego. Z. R. oświadczył, że przy budynku mieszkalnym dokonywał jedynie bieżących remontów i ocieplenia, które wykonał na podstawie wymaganego zgłoszenia.

Na terenie nieruchomości oznaczonej nr ewid.[...] na wniosek B. S. w dniu 3 września 2003 r. zostały przeprowadzone oględziny, które wykazały budowę ogrodzenia w granicach działki na cokole murowanym stanowiącym równocześnie mur oporowy podtrzymujący osuwającą się skarpę - granicę działek. W trakcie prowadzonego postępowania przez organ I instancji niejednokrotnie wzywano świadków w celu złożenia wyjaśnień dotyczących tej sprawy. Przesłuchano w charakterze świadka T. D.. W dniu 10 lutego 2015 r. w siedzibie organu I instancji odbyła się rozprawa administracyjna w tej sprawie. Uczestniczący w rozprawie Z. R. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wniesione do protokołu oględzin z dnia 14 października 2014 r. oraz potwierdził oświadczenie świadka - T. D.. B. S. nie zgodziła się z zeznaniami T. D., podnosząc iż dowodami świadczącymi o odmiennym stanie faktycznym są: wypis z kartoteki budynków wydany w dniu 26 listopada 2014 r., wypis z rejestru gruntów z dnia 26 listopada 2014 r. i wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia 26 listopada 2014 r., przedłożone przez nią do akt sprawy przy piśmie z dnia 19 stycznia 2015 r. oraz że występują rozbieżności pomiędzy mapą sytuacyjno-wysokościową zawartą w aktach, a mapą ewidencyjną przedłożoną przez nią. Oświadczyła, że na działce nr [...] w M. , w miejscu lokalizacji budynku mieszkalnego wybudowanego przez R. Z. nigdy nie stał żaden budynek mieszkalny, który wymagałby remontów. Dom ten był budowany od podstaw od roku 2000 r. do 2014 r. Budowa została rozpoczęta przez Z. R. zanim został właścicielem działki nr [...] w M. . Ponadto wezwano w charakterze świadka A. C., a B. S. w dniu 31 marca 2015 r. przedłożyła do organu I instancji kserokopię mapy sytuacyjno–wysokościowej zaewidencjonowanej pod numerem 2471-56/2006 z dnia 31 marca 2015 r., na której budynek oznaczony jest symbolem "b" (obiekt w budowie), a na mapie wydanej w dniu 26 września 2014r. będącej w aktach sprawy - budynek oznaczono symbolem "m" (budynek mieszkalny). Ustalono, że obecnie na działce nr [...] położonej w M. budynek oznaczony jest symbolem "m". Kopia mapy wydanej w dniu 31 marca 2015 r. jest kopią mapy sporządzonej w 2007 roku przy aktualizacji mapy i jednostka wykonawstwa geodezyjnego w tym czasie uznała, że budynek powinien być oznaczony symbolem "b".

Po zgromadzeniu powyższych materiałów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (dalej też jako “PINB w O.") decyzją z dnia 12 maja 2015 r. umorzył wszczęte postępowanie administracyjne w ww. sprawie, ale Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8 lipca 2015 r. uchylił tę decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W trakcie ponownie prowadzonego postępowania PINB w O. przeprowadził w dniu 11 sierpnia 2015 r. dodatkowe oględziny przedmiotowego obiektu, podczas których ustalono, że budynek ten posiada m.in. zaawansowane ogniska korozji metalu, a elementy więźby dachowej oraz podprzybitki wykazują zużycie materiałowe. Ponownie przeprowadzono rozprawy administracyjne z udziałem stron i ich świadków. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wydał w dniu 27 listopada 2015 r. postanowienie nakładające na E. i Z. R. obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na działce o nr ewid.[...] Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r. uchylił to postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zaś wskutek skargi B. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 9 czerwca 2016 r. oddalił skargę (II SA/Ke [...]).

Stosując się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Kielcach, w toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji dokonał w dniu 21 października 2016 r. oględzin w sprawie ustalenia stanu technicznego przedmiotowego budynku mieszkalnego. W wyniku oględzin stwierdzono, że obiekt ten znajduje się w należytym stanie technicznym, został wybudowany zgodnie z zasadami sztuki budowlanej oraz wiedzy technicznej. Powierzchnia zabudowy zasadniczej części obiektu jest zgodna z powierzchnią zabudowy wykazaną w akcie notarialnym z dnia 24 maja 2010r. określoną na 48.0 m2 (powierzchnia nie obejmuje ganku o wym. 2,80m x 1,70 m). Organ I instancji wezwał także J. W. - emerytowanego pracownika PINB w O. - w celu złożenia wyjaśnień w sprawie przeprowadzonych z jego udziałem oględzin dokonanych w miesiącu wrześniu 2003 r. na działce o nr ewid.[...] położonej w miejscowości M..

Po analizie zebranego materiału dowodowego organ I instancji uznał, że przedmiotowy budynek został wybudowany i użytkowany przed dniem 1 stycznia 1995r. i w dniu 14 grudnia 2016 r. wydał decyzję nakazującą E. i Z. R. w terminie do dnia 31 maja 2017 r. wykonanie wskazanych w decyzji robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ewid.[...] położonej w M. , gm. O. do stanu zgodnego z przepisami. Organ odwoławczy decyzją z dnia 6 czerwca 2017 r. zreformował decyzję organu I instancji i nakazał E. i Z. R. wykonanie w terminie do dnia 1 października 2017 r. okreslonych w decyzji organu I instancji robót budowlanych. W wyniku skargi wniesionej przez B. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Ke [...],

uchylił decyzję organu I i II instancji, uznając, że ustalenia poczynione przez organy nadzoru budowlanego zostały dokonane z naruszeniem art. 80 Kpa.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. ponownie przesłuchał świadków.

Na zarzut Z. R., że B. S. nie posiada tytułu prawnego do działki o nr ewid.[...] i budynków znajdujących się na tej działce, PINB w O. w dniu 5 czerwca 2018 r. przesłuchał w charakterze świadka B. S., która dodatkowo podkreśliła, że jest użytkownikiem działki o nr ewid.[...] i to ona opłaca podatek rolny od tej nieruchomości. W dniu 6 lipca 2018r. przesłuchana została również jej siostra - Z. O., która potwierdziła powyższe.

Ponadto w trakcie prowadzonego postępowania, stosując się do zaleceń zawartych w uzasadnieniu WSA w Kielcach, PINB w O. ponownie przeprowadził dodatkową kontrolę dotyczącą zabudowy działki o nr ewid.[...] w M. , podczas której ustalono, że działka nr [...], poza będącym przedmiotem postępowania administracyjnego budynkiem w kształcie litery "L", zabudowana jest obiektem garażowo - gospodarczym o wym. 10.40m x 3.60m wraz z przyległą do niego od strony południowo - zachodniej wiatą o wym. 5.40m x 2.90m. Ponadto na działce zlokalizowany jest drugi nieużytkowany budynek

mieszkalny o wym. 5.40m x 10.10m wraz z przyległym od strony południowo – zachodniej podestem schodowym o wym. 1.70m x 1.80m, pod którym wykonano pomieszczenie gospodarcze. Ponadto w dniu 9 sierpnia 2018 r. w charakterze świadka ponownie został przesłuchany były pracownik PINB w O. - J. W., który potwierdził w pełni zeznania udzielone w dniu 18 listopada 2016 r., wskazując, że w czasie oględzin przeprowadzonych w dniu 3 września 2003 r. nie stwierdzono budowy budynku mieszkalnego, stwierdzono natomiast budowę muru oporowego, który mógłby być fundamentem pod budynek.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego, w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy w dniu 1 października 2018 r. organ I instancji wydał ww. decyzję, od której odwołanie wnieśli B. S. i Z. R..

Organ II instancji, ropoznając sprawie ponownie, zważył, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa w stopniu, który ma istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie jako decydujące uznał organ kwestie dotyczące ustalenia zarówno daty zakończenia budowy budynku mieszkalnego w kształcie litery "L" na działce nr ewid.[...] położonej w miejscowości M., jak również ustalenie, czy przedmiotowy budynek powstał w wyniku rozbudowy wcześniej istniejącego w tym miejscu budynku bądź

czy przedmiotowy budynek powstał w miejscu, gdzie wcześniej nie istniał żaden dom

mieszkalny. Ponad wszelką możliwość zostało ustalone, że przedmiotowy budynek został wybudowany bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy ocenił, że zgromadzony materiał daje wiele różnorakich dowodów. Zebrane dowody nie świadczą jednak o niemożliwości merytorycznego rozstrzygnięcia postępowania. Z akt sprawy wynika, że w dniu 3 września 2003 r. PINB w O. przeprowadził oględziny, na których stwierdził wykonanie muru oporowego przy granicy z nieruchomością sąsiednią, natomiast nie stwierdził budowy budynku mieszkalnego. Ustalenia te potwierdził w trakcie przesłuchań J. W., który w 2003 roku przeprowadzał niniejszą kontrolę. Z przesłuchania dokonanego w dniu 9 sierpnia 2018 r. wynika, że jakkolwiek w czasie oględzin nie stwierdzono budowy budynku mieszkalnego, to wybudowany mur oporowy mógłby stanowić fundamentem pod budynek. Z załączonych do akt aktualnych zdjęć z przedmiotowej inwestycji wynika, że ścianę północną tego budynku na wysokości pierwszej kondygnacji stanowi w części mur, będący przedłużeniem muru oporowego usytuowanego na przedłużeniu tej ściany. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że zgłoszenie dokonane przez skarżącą w 2003 r. jakkolwiek nie wskazywało na tym etapie na wykonanie inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednak zważywszy na fakt, że na działce tej nie prowadzone były w tym czasie żadne inne roboty, może być podstawą do ustalenia, iż w 2003 roku w miejscu obecnego budynku w kształcie litery "L" przedmiotowy budynek jeszcze nie istniał.

Z przedstawionego dowodu w postaci aktu notarialnego stanowiącego warunkową umowę kupna sprzedaży nr Rep. "A [...]" spisanej dnia 24 maja 2010r. wynika jednoznacznie, zdaniem organu II instancji, że według oświadczeń stron (tj. T. D., M. R. oraz A. R.) w momencie sprzedaży na działce o nr ewid.[...] znajdował się murowany budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 48m2 - przeznaczony do generalnego remontu, drewniany budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 29m2 przeznaczony do rozbiórki. Dlatego organ odwołąwczy nie zgodził się z twierdzeniem organu I instancji, że akt ten nie może stanowić dowodu w sprawie, ze względu na to, iż powierzchnia obecnej zabudowy nie odpowiada powierzchni ustalonej na podstawie oświadczeń stron podanej w tym akcie. Jednak jeden z istniejących w tamtym czasie budynków miał konstrukcję drewnianą. Fakt ten znajduje potwierdzenie w aktach sprawy choćby w zeznaniach A. C. oraz M. L., którzy jednoznacznie twierdzą, że na przedmiotowej działce istniał budynek mieszkalny o konstrukcji drewnianej usytuowany w poprzek działki, czyli prostopadle do drogi, skierowany ścianą szczytową w jej kierunku, który w chwili obecnej nie istnieje. Istnienie w ten sposób usytuowanego budynku potwierdzają również fotografie lotnicze przesłane przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pismem z dnia 17 marca 2017 r., wykonane w dniu 22 czewca 1983 r. oraz w dniu 30 czerwca 1997 r., gdzie w południowo-wschodniej części działki o nr ewid.[...] istnieje budynek skierowany ścianą szczytową w kierunku drogi, którego wielkość może w przybliżeniu odpowiadać 29m2, co może być potwierdzeniem, że jest to przedmiotowy budynek drewniany, o którym mowa w ww. akcie notarialnym.

Ze zdjęcia lotniczego wykonanego w dniu 30 czerwca 1997 r. jednoznacznie wynika, że na terenie działki o nr ewid.[...] nie istniał jeszcze dom w kształcie litery "L". Jakkolwiek jakość wykonanego zdjęcia budzi pewne zastrzeżenia co do sprecyzowania, co w miejscu obecnego przedmiotowego budynku znajdowało się na tej działce, jednak jakoo pewne uznał organ, że nie był to obiekt mieszkalny, który odpowiadałby obecnemu przedmiotowemu budynkowi w kształcie litery "L". Budowa przedmiotowego budynku nie mogła zatem zakończyć się przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Również zdjęcie lotnicze wykonane w dniu 22 czerwca 1983 r. wskazuje, że żaden obiekt w tym miejscu nie istniał w tamtym okresie, a w północno-wschodniej części działki istniał jedynie niewielki budynek, który mógł być ww. budynkiem mieszkalnym o konstrukcji drewnianej.

Organ odwoławczy zauważył nadto, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w celu przeanalizowania czasu budowy przedmiotowego obiektu, organ I instancji jedynie pomocniczo może posłużyć się ogólnodostępnym programem Google Earth, z którego wynika, że na mapach historycznych z 2009 r. zarówno budynek domniemywany jako drewniany jak również przedmiotowy budynek mieszkalny w kształcie litery "L" znajdują się na terenie działki o nr ewid.[...] w miejscowości M.. Zdjęcia te są również zgodne z oświadczeniami składanymi przez A. C., która zeznała, że budynek drewniany o konstrukcji drewnianej "został rozebrany kilka lat temu", co wskazywałoby na upływ kilku lat przed 2015 r. Można z nich bowiem wywnioskować, że budynek ten został rozebrany między dniem 7 października 2010 r., a dniem 9 lipca 2013 r., jak również, że przedmiotowy budynek mieszkalny nie stanowił rozbudowy budynku drewnianego. Jakkolwiek mapy te nie stanowią dowodu w sprawie, to, jak wskazal organ odwołąwczy, jednoznacznie przybliżają prawdopodobną wersję związaną z czasookresem powstania przedmiotowego obiektu, która wskazuje na wiarygodne zeznania świadków. Zeznania świadków określające, że budynek mieszkalny "powstał ok. 20 lat temu", "nie istniał w 2000", jak również "powstał wiele lat temu" jak najbardziej wpisują się w okres po roku 2000. Odnosząc się do stanu zagospodarowania działki, organ II instancji podtrzymał również swoje ustalenia stanowiące, że budynkiem murowanym o powierzchni 48m2 jest drugi budynek mieszkalny murowany, który jest obecnie niezamieszkały, na co wskazuje jego stan, określony w akcie notarialnym jako budynek przeznaczony do generalnego remontu. Z uwagi jedynie na fakt, że powierzchnia budynków została określona na podstawie oświadczeń stron, należałoby przyjąć, zdaniem organu odwoławczego, że różnica w powierzchni zabudowy (nie licząc podestu schodowego) w zakresie niespełna 3m2, nie jest podstawą do jednoznacznego wykluczenia, że w ww. akcie chodziło właśnie o ten budynek konstrukcji murowanej. Ubocznie jedynie należy wskazać, że jakkolwiek przedmiotowa nieruchomość była zamieszkiwana wcześniej przez rodziców Z. R., a stan jej zagospodarowania był mu oraz sprzedającej - T. D. znany, zarówno w dacie budowy jak i w dacie podpisania aktu notarialnego, to przeprowadzone przesłuchania przez PINB w O. nie pozwoliły na należyte uzyskanie wiarygodnych informacji.

Odnosząc się do zarzutu Z. R., że B. S. nie

powinna legitymować się prawem strony w niniejszym postępowaniu organ II instancji stwierdził, iż skarżąca będąca potencjalnym spadkobiercą (następcą prawnym), opłacającym podatek od nieruchomości sąsiedniej, tj. działki o nr ewid [...] oraz korzystającym z tej nieruchomości, jest osobą zarządzającą masą spadkową, co jednoznacznie wyklucza pominięcie jej jako strony w niniejszym postępowaniu.

Podsumowując, Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy został rozpatrzony nienależycie, skutkiem czego zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe, bowiem zostało ono wydane w oparciu o niewiarygodny czasookres zakończenia budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego w kształcie litery "L", który organ określił (nie mając wiarygodnych dowodów) na datę sprzed roku 1995 r. i w związku z tym wadliwie zastosowano przepisy ustawy z dnia 24 październikia 1974 r. Prawo budowlane, zamiast obecnych przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., na co zwrócił uwagę WSA w Kielcach w wyroku z dnia 23 listopada 2017r.

Organ II instancji zauważył także wadliwe pouczenie zawarte w sentencji przedmiotowej decyzji o skutkach niewykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, podkreślając końcowo, że co do zasady z uwagi na nieprawidłowości dotyczące ustalenia daty budowy przedmiotowego budynku i wadliwe zastosowanie podstawy prawnej, należało decyzje pierwszoinstancyjną uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia w oparciu o właściwe przepisy.

Sprzeciwy od powyżej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiedli B. S. i Z. R.. Z uwagi na wniesienie sprzeciwów z uchybieniem terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 4 lutego 2019 r. odrzucił sprzeciwy. Skarżący złożyli wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwów, do których załączyli sprzeciwy. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przywrócił wnioskodawcom termin do wniesienia sprzeciwów, z uwagi na będne pouczenie przez organ II instancji zawarte w decyzji o przysługującym stronom prawie do wniesienia skargi na decyzję w terminie 30 od dnia doręczenia decyzji.

W złożonym sprzeciwie B. S. wskazała, że nie zgadza się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji wydanej przez Inspektor Nadzoru Budowlanego z uwagi na powoływanie się przez organ na przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., choć przedmiotowy budynek w kształcie litery “L" był budowany w latach 2000-2014, co wynika z przedłożonej przez stronę dokumentacji. Wyraziła także niezrozumienie dla kolejnego wyznaczenia E. i Z. małż. R. terminu do wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanego domu mieszkalnego na działce nr ewid.[...] położonej w M. do stanu zgodnego z przepisami w terminie do dnia 31 maja 2019 r., choć roboty takie były już nakazywane w poprzednich decyzjach administracyjnych wydawanych w tej sprawie przez organ I i II instancji, w których terminy były określone: do dnia 31 maja 2017 r., do dnia 1 października 2017 r. i do dnia 31 maja 2019 r. Zarzuciła, że składała dokumenty na poparcie swoich twierdzeń odnośnie czasookresu budowy przedmiotowego budynku w kształcie litery “L" i w sprzeciwie szczegółowo je wymieniła, przedstawiając własną ocenę tych dowodów. Zwróciła uwagę, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się od dnia 12 września 2014 r. i w jego toku przeprowadzono szereg kontroli przez organ I instancji dotyczących spornego budynku, szczególnie zwracając uwagą na ustalenia zawarte w protokole z kontroli z dnia 14 października 2014 r. Podkreśliła, że przedmiotowy dom w kształcei litery “L’ został wybudowany od podstaw tj. od fundamentów, które w 2003 r. przez J. W. zostały wskazane jako mur oporowy. W miejscu, w którym został wybudowany przedmiotowy budynek nie istniał wcześniej jakikolwiek budynek, był tam “pusty plac". W 2014 r. budynek był już użytkowany. Sporny budynek nie został ujęty w akcie notarialnym Rep. A [...]. Oświadczyła, że nie wyraża zgody na legalizację przedmiotowego budynku w miejscu, w którym został wybudowany, podtrzymując prezentowane dotąd stanowisko w sprawie wyrażone w kierowanych do organów orzekających w sprawie pismach procesowych.

Z. R. w sprzeciwie od decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzucił naruszenie:

- art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i nieuwzględnienie w sposób wystarczający słusznego interesu strony postępowania administracyjnego, jak również poprzez niepodjęcie przez organ działań mających na celu ustalenie, czy B. S. w toku postępowania faktycznie przysługuje status strony,

- naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez wadliwe nieuznanie skarżącej B. S. za stronę toczącego się postępowania, pomimo, że niewykazała konkretnej normy prawnej, która stanowi podstawę sformułowania jej intersu lub obowiązku prawnego;

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów Państwa, oraz poprzez nierozpoznanie i nieuwzględnienie zarzutów strony podniesionych w toku postępowania, jak również rozważenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyłącznie na korzyść B. S. i w ten również sposób nieobiektywną ocenę materiału dowodwego przy równoczesnym ustaleniu stanu faktycznego w sprzeczności z dowodami przeprowadzonymi w tej sprawie,

- art. 12 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez niedołożenie należytej staranności w zakresie wnikliwości i szybkości postępowania, zaniechania zbadania i wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, przy jednoczesnym ustalaniu stanu faktycznego wyłącznie na korzyść Pani B. S.;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy skarżącej w toku postępowania przysługuje status strony postępowania.

W związku z powyższymi zarzutami Z. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu sprzeciwu strona podniosła, że faktycznie działka stanowiąca własność B. S. to działka ewidencyjna nr [...] położona w M. , nie zaś działka [...], która to graniczy z działką E. i Z. R.. Z takiego oświadczenia i dalszych pism w sprawie B. S. wprost wynika, że od samego początku zamiarem tej osoby było uzyskanie statusu strony w niniejszym postępowaniu, mimo, że jak wynika z wszelkiej dokumentacji zgromadzonej przez organ I instancji (również tej uzyskiwanej poza zakresem swojego działania, jednakże na żądanie organu II instancji) taki status jej nie przysługuje. Pismo donoszące o ewentualnym wystąpieniu samowoli budowlanej staje się w razie wszczęcia postępowania administracyjnego częścią akt postępowania. To organ prowadzący postępowanie w sprawie samowoli budowlanej poddaje analizie, czy określony podmiot ma w tej sprawie interes prawny wynikający z przepisów prawa materialnego. B. S. w żaden sposób nie wykazała takiego interesu. Inspektor Nadzoru Budowlanego na etapie postępowania odwoławczego zwrócił akta sprawy do organu I instancji w celu uzupełnienia przez ten organ postępowania m.in. poprzez ustalenie właścicieli działki sąsiedniej o nr ewid.[...] lub ich spadkobierców. Jak wynika z materiału uzyskanego przez organ I instancji, w ewidencji brak jest danych dotyczących chociażby władania tą nieruchomością przez konkretne podmioty, a co więcej widnieje zapis, ze własność nieruchomości nie jest ustalona. Z niewiadomych stronie przyczyn organ II instancji poszukuje tego interesu po stronie B. S., w żaden sposób nie zobowiązując jej do jego wykazania, nawet w sytuacji, gdy zawiadamiająca wprost odmawia wskazania istotnych danych w toku postępowania np. spadkobierców działki. Zabudowania znajdujące się na działce nr [...] nie pozostają w związku z budynkami usytuowanymi na działce stanowiącym własność małżeństwa R. . Brak jest jakiegokolwiek obszaru oddziaływania budynku usytuowanego na działce [...] na działkę 127 i 128. Pomimo uzyskania uzupełniającej dokumentacji od PINB w O., organ II instancji nie poczynił jakichkolwiek ustaleń, z których wynikałoby, że przedmiotem zainteresowania tego organu było faktycznie zbadanie przymiotu strony podmiotu, od którego pochodziły środki zaskarżenia. Tym samym nie można uznać, że organy administracji publicznej w niniejszej sprawne podjęły wszelkie środki niezbędne do rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznegoo oraz załatwienia sprawy. Podmiotowi zawiadamiającemu towarzyszyły jedynie nieetyczne pobudki, a to chęć dokuczenia osobie skarżącego.

Podniósł, że w piśmie z dnia 28 lutego 2017 r. B. S. odmówiła wykazania swojego interesu prawnego. B. S. posiada nieograniczony dostęp do wszelkiej dokumentacji dotyczącej nieruchomości E. i Z. R. i danych, których treści nie można uznać jako stanowiących informację publiczną. Osoba, której zawiadomienie stanowi jedynie impuls do podjęcia czynności sprawdzających i ewentualnie przeprowadzenia odpowiedniego postępowania, przerzuca obowiązek ustalenia spadkobierców działki o numerze ewidencyjnym [...] na inne organy. B. S. powinna przedłożyć postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku (ewentualnie akt poświadczenia dziedziczenia) po osobach, które widnieją w ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w O.. B. S. nie wykazała jakichkolwiek racjonalnych okoliczności, mających związek z przedmiotowym postępowaniem, z których wywodzi swój interes prawny. Tym samym uznanie wymienionej za stronę postępowania w tejże sprawie stanowi rażące naruszenie prawa. Od dnia 28 lutego 2017 r. tj. pisma złożonego przez B. S. nie podjęto żadnych czynności w zakresie istnienia jej legitymacji do występowania w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony. Dopiero impulsem do jakichkolwiek działań stało się pismo skarżacego złożone w dniu 7 maja 2018 r. Każde pismo B. S. wiąże się z natychmiastową reakcją organu, w sposób przez nią żądany.

Do powyższych zarzutów w żaden sposób nie odniósł się organ II instancji. Kwestia tego, czy B. S. jest stroną postępowania nie została prawidłowo przeanalizowana i organ wyłącznie poprzestał na wyjątkowo lakonicznym stwierdzeniu, że jest ona potencjalnym spadkobiercą i jest osobą zarządzającą masą spadkową. Bazowanie przez organ na przypuszczeniach, nie zaś na dokumentacji, która wskazywałaby chociażby na dziedziczenie B. S. jest całkowicie niedopuszczalne. Odnośnie zaś powoływania się przez organ, że B. S. jest zarządcą masy spadkowej, również nie zostało to wykazane żadnym dokumentem. Organ II instancji nie jest w stanie wykazać się taką starannością jak organ I instancji, co wprost wynika z treści uzasadnienia decyzji. A ponadto organ ten nie doręczył decyzji pełnomocnikowi skarżącego.

Autor sprzeciwu zarzuciłł również, że organ II instancji rozpoznał sprawę wyjątkowo pobieżnie i źle ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Stan faktyczny powinien być ustalany na konkretnych dowodach, nie zaś na przypuszczeniach organu, czy też dostosowywaniu tego materiału wbrew zasadom logiki do z góry przyjętego rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia decyzji wynika, że oświadczenie Z. K. potwierdziło, iż budynek został wykonany nie wcześniej niż w 2000 roku, w sytuacji gdy świadek takiego oświadczenia nie składała, zaś świadek A. C. nie podawała dat dokładnych, nie pamiętała nawet okesu, w którym został posadowiony budynek. Jedynie jej siostra Z. C. podała, że budynek powstał nie wcześniej niż w 2000 roku, a co istotne świadek ten nie zamieszkiwał na tamtych terenach, bowiem wyprowadził się w latach 70 - tych ubiegłego wieku. Z kolei z zeznań M. L. wprost wynika, że budynek ten istniał przed 1995 rokiem, zaś organ II instancji nadal błędnie interpetuje tą datę. Z kolei dokonywanie ustaleń faktycznych na zdjęciach lotniczych stanowi całkowite nieporozumienie, gdyż zdjęcia te są wyjątkowo nieczytelne. Co więcej zdjęcia te zostały przecież zakwestionowane przez organ II instancji w poprzednich orzeczeniach. Powoływanie się zaś przez organ na program Google Earth jest chybione, albowiem w ocenie organu mają one przybliżyć prawdopodobną wersję związaną z czasookresem powstania obiektu.

W odpowiedzi na sprzeciwy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zajete w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 64d § 1 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sprzeciwy B. S. i Z. R. nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.), przy czym rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 64e p.p.s.a.).

Jak wyżej podniesiono, kontrola zgodności z prawem decyzji wydanej przez organ II instancji, od której wywiedziono sprzeciw, sprowadza się do oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki wydania decyzji przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Na wstępie zauważyć trzeba, że w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie została wydana przez Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia 6 czerwca 2017 r., zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Prawomocnym wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r. w sprawie II SA/Ke [...] Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 23 listopada 2017 r. Sąd podniósł, że spór między stronami w sprawie dotyczy daty budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej w miejscowości M.. Budowa ta była prowadzona bez wymaganego prawem pozwolenia. W tej sytuacji kwestię, czy została ona zakończona przed wejściem w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a więc przed dniem 1 stycznia 1995 r., czy też po tej dacie, Sąd wskazał jako mającą istotne znaczenie z uwagi na regulację zawartą w art. 103 ust. 2 ustawy z 1994 r.

Sąd stwierdził, że ustalenia, iż budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. organy poczyniły na podstawie zeznań świadków oraz twierdzeń współwłaściciela tej nieruchomości Z. R.. Jednakże, zdaniem Sądu, ustalenia te zostały dokonane przede wszystkim z naruszeniem art. 80 kpa. Sąd odniósł się do poszczególnych dowodów zebranych w sprawie i zwrócił uwagę, że Z. i E. małżonkowie R. zostali właścicielami działki nr [...] na podstawie umowy zawartej po dniu 24 maja 2010 r. W aktach sprawy znajduje się bowiem tylko zawarta w formie aktu notarialnego umowa warunkowa sprzedaży, poprzedzająca umowę przeniesienia własności. Jej stronami oprócz przyszłych nabywców była sprzedająca T. D.. Jak wynika z powyższej umowy, jej strony zgodnie oświadczyły przed notariuszem, że na działce nr [...] znajduje się murowany budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 48 m2 - przeznaczony do generalnego remontu i drewniany budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 29 m2 - przeznaczony do rozbiórki. Sąd ocenił, że zważywszy na fakt, iż na nieruchomości tej wcześniej zamieszkiwali rodzice skarżącego, niewątpliwie jej stan zagospodarowania w dacie zawierania umowy musiał być mu znany, podobnie jak sprzedającej. Sąd ustalił, że powierzchnia zabudowy domu w kształcie litery "L", a więc będącego przedmiotem tego postępowania, wynosi w poziomie fundamentów 55,9 m2. Nawet jeśli powierzchnia ta obejmuje także ganek, to i tak pozostaje powierzchnia zabudowy przekraczająca 50 m2. Jeśli więc na działce nr [...] znajdują się dwa budynki mieszkalne: jeden o powierzchni 48 m2 i drugi o powierzchni ponad 50 m2 , to niewątpliwie w świetle zgodnych oświadczeń stron umowy warunkowej sprzedaży zawartej w 2010 r., że działka zabudowana jest tylko dwoma budynkami mieszkalnymi o pow. 48 m2 i 29 m2, ustalenia organów, iż budowa przedmiotowego domu mieszkalnego została zakończona przed 1995 r. Sąd nie uznał za prawidłowe. Sąd wyraził stanowisko, że albo po 2010 r. został rozbudowany budynek o powierzchni 29 m2, choć takiej rozbudowy nie można zakwalifikować tylko jako remontu lub modernizacji, do których to robót przyznał się Z. R., albo też, jak twierdzi skarżąca, po tej dacie została zakończona budowa domu w miejscu, w którym wcześniej żaden dom mieszkalny nie istniał, natomiast dom parterowy drewniany został rozebrany kilka lat temu.

Dodatkowo, w świetle oświadczeń stron złożonych przed notariuszem w 2010r. dotyczących istniejącej zabudowy działki, Sąd jako nieprzekonujące ocenił argumenty organu odwoławczego, że dlatego w 2007 r. geodeta, sporządzając mapę sytuacyjno – wysokościową dla tego terenu, naniósł na tę mapę budynek w kształcie litery "L" i oznaczył go literą "b" (w budowie), że budynek ten nie był jeszcze otynkowany i wcześniej nie był naniesiony na żadne mapy.

Nadto Sąd zauważył, że żaden ze świadków, na podstawie zeznań których organ uznał, iż budowę zakończono przed 1995 r., nie określił dokładnie, kiedy budowa miała miejsce (poza M. L., który wskazał, że budynek powstał około 20 lat temu). Pozostali w większości albo nie byli pewni, czy wcześniej istniał w tym miejscu taki sam budynek, albo też twierdzili, że budynek w takim kształcie jak obecnie istnieje od wielu lat. Tylko świadek M. Z. C. była pewna, że budynek w tym miejscu nie istniał przed 2000 rokiem. Również dokonaną przez organ ocenę pisma skarżącej z 20 sierpnia 2013 r., skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że pismo to dotyczyło budowy muru oporowego, w sytuacji, gdy w piśmie tym skarżąca zwróciła się o sprawdzenie prowadzonej przez Z. R. budowy, wskazując, że "właśnie rozpoczął budowę domu mieszkalnego bez pozwolenia", Sąd jako nieprawidłową.

Sąd podkreślił, że art. 103 ust. 2 ustawy z 1994 r. ma zastosowanie tylko do budowy zakończonej przed 1995 r. Nie jest więc dostatecznym argumentem przemawiającym za zastosowaniem w sprawie przepisów ustawy z 1974 r. stwierdzenie przez organ odwoławczy, że świadkowie nie potwierdzili tego, iż sporny budynek mieszkalny został wzniesiony od podstaw w latach 2000 - 2014. Wystarczające jest bowiem ustalenie, że budowa była kontynuowana po 1995 r., aby miały zastosowanie przepisy ustawy z 1994 r.

Sąd wskazał zatem, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ stosownie do art. 80 kpa ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a więc także oświadczeń stron złożonych przed notariuszem przez strony umowy zawartej w 2010r., map sytuacyjno-wysokościowych oraz zeznań przesłuchanych świadków, kiedy została zakończona budowa domu mieszkalnego w kształcie litery "L" na działce nr [...], korzystając ewentualnie z innych jeszcze dowodów zaoferowanych przez strony. Następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, organ winien zastosować w sprawie odpowiednie przepisy.

W świetle wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 listopada 2017 r. zasadniczą kwestią do ustalenia przez organy nadzoru budowlanego, ponownie rozpoznające i rozstrzygające sprawę, była data budowy budynku mieszkalnego w kształcie litery "L" na działce nr [...] położonej w miejscowości M.. Ta okoliczność, jak wyjaśnił Sąd, jest kluczowa dla przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zgodzie z właściwymi przepisami prawa materialnego, mianowicie bądź zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. nr 38 poz. 229 ze zm.), bądź to zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). Bowiem art. 103 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane z 1994r. stanowi, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Skoro więc organ II instancji po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 23 listopada 2017 r., ustalił, że data budowy spornego budynku mieszkalnego jest inna aniżeli ta ustalona przez organ I instancji, a skutkiem ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy jest konieczność rozpoznania sprawy ponownie w świetle innych przepisów prawa materialnego, to decyzja organu II instancji zasadnie wydana została w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Odmienność regulacji prawnych zawartych w ustawie – Prawo budowlane z 1994 r. i ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. determinuje rodzaj i kolejność podejmowanych czynności procesowych przez organ nadzoru budowlanego np. związanych z postępowaniem legalizacyjnym. Zastosowanie zatem przez organ odwoławczy dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a.

w okolicznościach tej sprawy było konieczne, zaś zarzuty podniesione w sprzeciwach okazały się nieskuteczne.

Zarzuty sprzeciwu od decyzji podniesione przez B. S. koncentrują się na twierdzeniu, że budowa przedmiotowego budynku mieszkalnego w kształcie litery "L" była prowadzona i zakończona po dniu 1 stycznia 1995 r. Tymczasem w tej kwestii organ II instancji dokonał ustaleń takich, jakich oczekuje skarżąca, tzn. że datę zakończenia budowy przedmiotowego budynku należy określić po dniu 1 stycznia 1995 r. Natomiast kwestia orzekanych każdorazowo w decyzjach wydawanych w tej sprawie przez organy nadzoru budowlanego terminów wykonania robót budowlanych określonych w tych decyzjach nie ma żadnego znaczenia dla oceny legalności decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego kontrolowanej obecnie przez Sąd, skoro decyzje, w których te terminy określono, zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, zresztą zasadniczo skutkiem działań prawnych samej skarżącej.

Nie zasługiwały także na uwzględnienie zarzuty podniesione w sprzeciwie Z. R. oparte przede wszystkim na twierdzeniu, że B. S. nie powinna być stroną postępowania administracyjnego. Po pierwsze, legitymacja jako strony postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego B. S. nie została zakwestionowana przez kontrolujący niniejsze postępowanie administracyjne - na jego wcześniejszym etapie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawach II SA/Ke [...] i II SA/Ke [...], w których skargi wywiodła B. S.. Po drugie, organ odwoławczy zbadał istnienie po stronie B. S. interesu prawnego uprawniającego ją do występowania jako strona przedmiotowego postępowania administracyjnego, czemu wyraz dał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a podniesione argumenty znajdują oparcie dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych. Wynika z nich, że B. S. - zgodnie z zasadami dziedziczenia ustawowego wynikającymi z Kodeksu cywilnego -jest potencjalnym spadkobiercą działki nr ewid.[...] położonej w miejscowości M. po dziadkach A. S. i H. S. (k. 103, 120 akt adm. I instancji). Wykazanie następstwa prawnego na podstawie orzeczenia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub na podstawie poświadczenia dziedziczenia nie jest warunkiem prowadzenia postępowania administracyjnego, jeśli organ nie dysponuje wiarygodnymi dowodami na istnienie sporu o dziedziczenie. Na takowy spór nie wskazują dokumenty zgromadzone w tej sprawie, zwłaszcza oświadczenie siostry B. S. – Z. O. (k. 126 akt adm. I instancji). Organ ocenił, że B. S. jest zarządcą masy spadkowej. Takie wnioskowanie nie jest również pozbawione racji, jeśli B. S. jest osobą faktycznie zarządzającą majątkiem spadkowym, użytkuje działkę od 2001 r. i opłaca podatki (k. 99 akt adm. I instancji). W każdym razie w niniejszej sprawie kwestia tego, że B. S. jest stroną postępowania administracyjnego została prawomocnie rozstrzygnięta przez WSA w Kielcach.

Nadto odnosząc się do zarzutów zawartych w obu sprzeciwach związanych z analizą materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w kontekście ustalenia czasookresu budowy spornego budynku mieszkalnego, zwłaszcza daty zakończenia jego budowy, Sąd zauważa, że zakres kontroli legalności decyzji kasacyjnej wydawanej na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a., jak ta obecnie kontrolowana, jest ograniczony do oceny jedynie istnienia przesłanek do zastosowania tego przepisu prawa przez organ odwoławczy. Zatem Sąd ocenia, czy w kontekście takiego ustalenia organu II instancji, że data zakończenia budowy budynku mieszkalnego w kształcie litery "L" przypada w okresie po dniu 1 stycznia 1995 r., organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. I ta ocena prowadzi Sąd do wniosku, co wyżej już podniesiono, że kwestionowane sprzeciwami rozstrzygnięcie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego w K. jest zasadne.

Sąd zauważa jednak, że rację ma skarżący Z. R., iż organ II instancji winien doręczyć decyzję jego pełnomocnikowi, skoro brak jest dowodu w aktach sprawy świadczących o cofnięciu pełnomocnictwa, niemniej nie miało to w niniejszej sprawie wpływu na ocenę prawidłowości wydanej decyzji przez organ odwoławczy. Decyzję doręczono osobiście skarżącemu, który złożył sprzeciw do Sądu. Doręczenie decyzji drugoinstacyjnej stronie postępowania administracyjnego, zamiast jej pełnomocnikowi, gdy decyzja ta weszła do obrotu prawnego, ma znaczenie dla ustalenia początkowej daty, od której biegnie termin do wniesienia sprzeciwu przez tę stronę.

Sąd nie dopatrzył się więc naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 12, art. 15 oraz art. 77 k.p.a. Organ w uzasadnieniu kwestionowanej sprzeciwami decyzji wskazał na naruszone przez organ I instancji przepisy prawa procesowego, przedstawił konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy i ma on istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dlatego Sąd nie stwierdził naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w tej sprawie w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na jej wynik.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.