Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 704/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga K. W. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] stycznia 2021 r. (data wpływu do organu – [...] stycznia 2021 r.) K. W. (zwana dalej: wnioskodawczyni, skarżąca), złożyła do Wojewody [...] (zwany dalej: Wojewoda, organ) wniosek o udostępnienie wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia nadzorczego znak [...] z dnia [...] listopada 2020 r.

W odpowiedzi na ww. wniosek, organ pismem znak [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. poinformował skarżącą, że wnioskowane rozstrzygnięcie zostało opublikowane na stronie internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] (w zakładce akty prawne), pod adresem: [...].

Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. (złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej) skarżąca zwróciła się do organu, w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej o przekazanie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody znak [...] z dnia [...] listopada 2020 r., potwierdzonego za zgodność z oryginałem.

Organ pismem z dnia [...] lutego 2021 r. (przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu [...] lutego 2021 r.) poinformował wnioskodawczynię, że zgodnie z ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1546 ze zm.) "poświadczenie zgodności duplikatu, odpisu, wyciągu, wypisu lub kopii, dokonane przez organy administracji rządowej lub samorządowej lub archiwum państwowe, od każdej pełnej lub zaczętej stronicy" podlega opłacie skarbowej w wysokości 5 zł od każdej strony. Obowiązek zapłaty opłaty skarbowej powstaje: od dokonania czynności urzędowej - z chwilą dokonania zgłoszenia lub złożenia wniosku o dokonanie czynności urzędowej. Opłatę skarbową wpłaca się z chwilą powstania obowiązku jej zapłaty. W związku z powyższym oraz z faktem, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie nadzorcze zawiera 21 stron, skarżąca w celu uzupełnienia wniosku, winna dostarczyć potwierdzenie wniesienia na rachunek organu opłaty skarbowej w wysokości 105,00 zł.

W piśmie z dnia [...] marca 2021 r. (przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej) skarżąca po raz kolejny zwróciła się do organu z wnioskiem o przesłanie kserokopii opisanego dokumentu, ponieważ jest stroną w sprawie dotyczącej rozstrzygnięcia nadzorczego. Wskazała przy tym, że kserokopia potrzebna jest do sądu, jest to ważny powód.

Odpowiadając na ww. wniosek organ pismem z dnia [...] marca 2021 r. (przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu [...] kwietnia 2021 r.) ponownie poinformował skarżącą, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało opublikowane na stronie internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. (w zakładce akty prawne), pod adresem: https://www.gov.pl/web/aw-mazowiecki/rozstrzygniecia nadzorcze- 2020-r—[....]. Dodatkowo wskazał, iż w przypadku podtrzymania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r., dotyczącego przekazania kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem, skarżąca winna złożyć potwierdzenie wniesienia na rachunek organu opłaty skarbowej w wysokości 105,00 zł.

Pismem znak [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. Wojewoda poinformował skarżącą, że w związku z brakiem uzupełnienia przez ww. wniosku z dnia [...] lutego i [...] marca 2021 r., jej sprawa pozostawiona została bez rozpoznania.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r. (przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej) skarżąca po raz kolejny zwróciła się do organu z wnioskiem o przesłanie kserokopii rozstrzygnięcia nadzorczego, którą w jej przekonaniu powinna otrzymać bez opłaty, ponieważ jest stroną w sprawie dotyczącej rozstrzygnięcia nadzorczego. Wskazała przy tym, że kserokopia potrzebna jest do sądu, jest to ważny powód.

W odpowiedzi na ww. pismo Wojewoda pismem znak [...] z dnia [...] maja 2021 r. organ poinformował skarżącą, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w pismach z dnia [...] lutego, [...] marca i [...] kwietnia 2021 r.

W kolejnym piśmie z dnia [...] lipca 2021 r. (złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej) skarżąca podniosła, iż pomimo kilkunastu wniosków o przesłanie rozstrzygnięcia nadzorczego, organ odmówił jej wydania kserokopii tego dokumentu potwierdzonego za zgodność z oryginałem, bezpodstawnie żądając opłaty za udostępnienie informacji publicznej.

Ustosunkowując się do powyższego, organ w piśmie znak [...] z dnia [...] lipca 2021 r. organ poinformował skarżącą, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w uprzednio przesłanych pismach.

Pismem z dnia [...] września 2021 r. (data złożenia skargi w organie) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jej wniosek z dnia [...] lutego 2021 r.

Skarżąca wskazała, że jako strona ma prawo żądać kserokopii dokumentu za zgodność z oryginałem lub kserokopii ze wszystkimi załącznikami. Niestety organ utrudnia jej to prawo, łamiąc przepisy. Podała też, że wnioskowany dokument potrzebny jest jej do prowadzenia sprawy w sądzie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej podnosząc, że sprawa z wniosku skarżącej, z uwagi na nie uiszczenie przez ww. opłaty skarbowej, pozostawiona została bez rozpoznania, o czym skarżąca została poinformowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w ustawie.

Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministra-cyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie.

Wyjaśnić należy, że bezczynność w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podejmuje w ustawowym 14-dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, nie powiadamia wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w sprawie, nie informuje o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie, ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 567/21).

W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości i nie jest sporne, że Wojewoda jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, iż informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.).

Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest bezczynność organu polegająca na nieudostępnieniu skarżącej, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, żądanego przez nią we wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody znak [...] z dnia [...] listopada 2020 r., potwierdzonego za zgodność z oryginałem.

W świetle powyższego w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że informacje, których udostępnienia domagała się skarżąca we wniosku mają charakter informacji publicznej.

Wskazać w tym miejscu należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, przewidując w art. 7 ust. 1 różne sposoby jej udostępnienia. Zgodnie z tym przepisem udostępnienie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych w Biuletynie Informacji Publicznej; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 (na wniosek) i art. 11 (przez jej wyłożenie lub wywieszenie); 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 (kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów) i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych".

Zasadą jest przy tym, że wnioskowy tryb udostępnienia informacji publicznej może mieć miejsce dopiero wówczas, gdy dana informacja publiczna nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (lub portalu danych oraz przez jej wyłożenie lub wywieszenie). Zgodnie bowiem z regulacją art. 10 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek (ust. 1). Unormowanie to wprowadza tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 3 lipca 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 189/20, publ.: cbois). Oznacza to, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, jeżeli została ona ujawniona np. w BIP.

Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej podmiot zobowiązany winien: 1) zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p.), udostępnić wnioskodawcy żądaną informację publiczną; 2) ewentualnie w tym terminie wydać – zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. - decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli uzna, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p.; 3) albo jeżeli podmiot nie dysponuje informacją publiczną wskazaną w skierowanym do niego wniosku lub gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, by nie pozostawać w stanie bezczynności lub przewlekłości, winien w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powiadomić o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie, przy czym informacja taka nie wymaga formy decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

W przypadku zatem, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy danych, które uprzednio udostępnione zostały w BIP, podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o ujawnieniu żądanej informacji w BIP wraz z podaniem precyzyjnego adresu internetowego, pod którym się ona znajduje (zob. G. Sibiga, Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną na żądanie indywidualne, PPP 2007, nr 3, s. 18).

Z przedstawionych w niniejszej sprawie przy skardze skarżącej akt administracyjnych bezsprzecznie wynika, iż w związku z pierwotnie złożonym przez wnioskodawczynię wnioskiem z dnia [...] stycznia 2021 r. (data wpływu do organu – [...] stycznia 2021 r.), tożsamym z wnioskiem stanowiącym przedmiot oceny Sądu (z dnia [...] lutego 2021 r.), organ pismem znak [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. poinformował skarżącą, że wnioskowane rozstrzygnięcie zostało opublikowane na stronie internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] (w zakładce akty prawne), pod adresem: [...].

Także odpowiadając po raz drugi na wniosek z dnia [...] lutego 2021 r., organ pismem z dnia [...] marca 2021 r. poinformował skarżącą, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało opublikowane na stronie internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] (w zakładce akty prawne), pod adresem: [...]. Dodatkowo wskazał, iż w przypadku podtrzymania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r., dotyczącego przekazania kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem, skarżąca winna złożyć potwierdzenie wniesienia na rachunek organu opłaty skarbowej w wysokości 105,00 zł.

We wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. Wojewoda prawidłowo wskazał, iż wnioskowana przez skarżącą informacja publiczna została opublikowana w BIP oraz wskazał adres, pod którym żądana informacja została opublikowana.

Opisany sposób załatwienia sprawy z wniosku skarżącej skutkuje ustaleniem, że organ nie pozostawał w bezczynności. Ponadto każde kolejne pismo skarżącej, w którym ponawiała ona swoje żądanie organ załatwiał w ustawowym terminie wskazując, iż podtrzymuje swoje stanowisko, wyrażone w poprzednich kierowanych do wnioskodawczyni pismach.

Mając na uwadze okoliczności sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.