Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 196/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.145 par.1 ust.1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek,, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2004 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I - uchyla zaskarżoną decyzję; II – zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz K. C. kwotę 740 zł. (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA / Lu 196/ 04

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu

odwołania K.N. i M.S. od decyzji Prezydenta Miasta

z dnia [...] sierpnia 2003 r znak: [...] ustalającej na wniosek

K.C. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji

polegającej na nadbudowie o jedna kondygnację i poddasze użytkowe z

przeznaczeniem na pomieszczenia mieszkalne jednokondygnacyjnego budynku oraz

obudowie wejścia od strony podwórka z drewnianego na murowane na działce

nr.217/ 1 położonej przy ulicy K. przywróciło termin do złożenia

odwołania oraz uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego

rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W motywach decyzji Kolegium podało, iż

pisma do odwołujących się były dwukrotnie awizowane w dniach 15 oraz 26 września

2003 r . W dniu 16 września 2003 r zwrócili się oni do Wydziału Architektury i

Administracji budowlanej urzędu Miejskiego o przywrócenie terminu do

złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji , wyjaśniając , iż nie doręczono im

decyzji z powodu ich nieobecności w miejscu zamieszkania, gdyż przebywali na

urlopie. Kolegium podkreśliło, iż organ I instancji nie przekazał wniosku o

przywrócenie terminu zgodnie z przepisami kpa , co uniemożliwiło jego rozpoznanie

przed wniesieniem odwołania. Kolegium uznało, iż odwołujący się uprawdopodobnili,

iż uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy, gdyż w datach prób doręczenia im

decyzji przebywali poza miejscem zamieszkania. Uznano zatem za zasadne

przywrócenie uchybionego terminu. Organ odwoławczy zaznaczył, iż decyzja w

sprawie zapadła [...] sierpnia 2003 r , a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 27

marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym .Zgodnie z art.85 ust.

1 tej ustawy do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed

dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Zasadnie zatem jako

podstawę rozstrzygnięcia przyjęto przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o

zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak z dniem 1 stycznia 2004 r na mocy art. 87

ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utraciły moc

miejscowe plany zagospodarowania przestrzenne uchwalone przed dniem 1 stycznia

1995 r , co kolegium musiało uwzględnić rozpatrując złożone odwołanie. W sprawie

należy zatem zastosować art.44 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu

przestrzennym , który stanowi o możliwości wydawania decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji braku planu zagospodarowania

przestrzennego . Kolegium uznało zatem za zasadne uchylić zaskarżoną decyzję i

przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Skargę na decyzję Kolegium złożył K.C. Zarzucając rozstrzygnięciu

naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego oraz kodeksu postępowania

administracyjnego wnosił o jego uchylenie. Zdaniem skarżącego treść przepisu art.

85 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesądzająca, iż

do spraw wszczętych i nie zakończonych ostateczną decyzją stosuje się przepisy

dotychczasowe, oznacza, iż dotyczy to także planu zagospodarowania

przestrzennego, którego ustalenia należało wziąć pod uwagę. W

ocenie skarżącego naruszono ponadto przepisy art.7,8,9,10,81 i 131 kpa, ponieważ

skarżący nie został powiadomiony o złożeniu odwołania od decyzji . Nie doręczono

mu także samego odwołania , w związku z czym nie miał on możliwości

ustosunkowania się do wniosku o przywrócenie terminu ani możliwości podważenia

przyczyny uchybienia terminowi podanej we wniosku. Pozbawiono go także

możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie

przed wydaniem decyzji. Zarzucono Kolegium, iż uznało sprawę za dostatecznie

wyjaśnioną, mimo, iż nie przeprowadziło żadnego postępowania wyjaśniającego ani

dowodowego. Skarżący zaznaczył , iż strona odwołująca się nie wykazała, iż

wniosek o przywrócenie terminu złożyła w terminie 7 dni od ustania przyczyny

uchybienia terminowi i nie dokonała wraz z wnioskiem czynności , dla której był

zakreślony termin. Z odwołania wynika bowiem, iż wniosek o przywrócenie terminu

został złożony 16 października 2003 r , natomiast odwołanie złożono 24 listopada

2003 r. Przywrócenie terminu nastąpiło zatem z uchybieniem art.58 § 2 kpa , który

uznaje za niedopuszczalne przywrócenie terminu z naruszeniem art. 58 § 1 kpa.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko w sprawie .

Podkreślono ponadto, iż przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji było

podyktowane koniecznością zapewnienia wszystkim stronom udziału w

postępowaniu na takich samych zasadach. Za przywróceniem terminu do wniesienia

odwołania przemawia zdaniem organu odwoławczego również fakt, iż skarżący nie

zostali powiadomieni o wszczęciu postępowania w sprawie, a także brak ich udziału

w postępowaniu przed Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga jest uzasadniona .Należy przede wszystkim przypomnieć, iż stosownie do

art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych

(Dz .U Nr 153, poz.1269 ) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola

działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z

prawem , jeśli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Kontrola sądów ogranicza się

zatem do zbadania , czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie

naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym świetle

skardze nie można odmówić słuszności. Kwestią zasadniczą w sprawie jest

przywrócenie terminu do złożenia odwołania przez K.N. oraz M.S . Zważyć bowiem należy, iż przekroczenie terminu do wniesienia odwołania

skutkuje pozbawieniem strony możliwości dokonania merytorycznej oceny

zasadności decyzji przez organ odwoławczy. Może ona podlegać kontroli

instancyjnej , a następnie sądowej tylko wówczas , gdy skuteczna będzie czynność ,

od której zależy wszczęcie postępowania odwoławczego . Od rozstrzygnięcia tej

kwestii zależy czy odwołanie będzie rozpatrywane czy też organ odwoławczy

stwierdzi uchybienie terminu do jego wniesienia. Stosownie do art.58 § 2 kpa

warunkiem przywrócenia terminu jest złożenie stosownej prośby w ciągu siedmiu dni

od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, oraz jednoczesne dopełnienie

czynności , dla której określony był termin. Zainteresowany musi uprawdopodobnić,

iż uchybienie nastąpiło bez jego winy ( § 1 ). W orzecznictwie sądowym nie budzi

zastrzeżeń pogląd, zgodnie z którym niespełnienie któregokolwiek z tych warunków

skutkuje odmową przywrócenia uchybionego terminu. Niezbędnym jest zatem

przeprowadzenie wnikliwego postępowania wyjaśniającego okoliczności uchybienia

terminu, co pozwoli na ocenę czy w istocie istniała przyczyna usprawiedliwiająca

uchybienie terminu. Dokonując wykładni pojęcia braku winy jako przesłanki

przywrócenia terminu procesowego Sąd Najwyższy uznał za właściwe uwzględnienie

wymagania dołożenia należytej staranności człowieka przejawiającego dbałości o

swe własne , życiowo ważne sprawy ( postanowienie z dnia 14 kwietnia 1999r sygn.

akt Ii UKN 555/ 98 OSNAPiUS 2000/ 14 poz.561, postanowienie z dnia 12 stycznia

1999 r sygn .akt II UKN 667 / 98 OSNAPiUS 2000/ 12 poz.488 ). Za taką staranność

nie może być uznane uchybienie terminu spowodowane przebywaniem na urlopie

poza miejscem zamieszkania. Rzeczą uczestników postępowania było zapewnienie

sobie odpowiedniej informacji o toczącym się postępowaniu poprzez ustanowienie

pełnomocnika czy też wskazanie adresu do doręczenia korespondencji. Dla uznania

zasadności wniosku nie jest wystarczające jak to przyjął organ odwoławczy sam fakt

przebywania poza miejscem zamieszkania. Słusznie wykazał Naczelny Sąd

Administracyjny , iż strona powinna uprawdopodobnić, że mimo swej staranności nie

mogła dokonać czynności w terminie , a więc, że istniała przeszkoda od niej

niezależna .Przeszkoda ta musi przy tym istnieć przez cały czas biegu terminu

przewidzianego dla dokonania czynności procesowej ( wyrok z dnia 24 września

1985 r Sygn. akt II SA 1858/ 85 ).

Podzielić należy zarzut skargi sprowadzający się do wykazania, iż uczestnicy

postępowania nie złożyli odwołania jednocześnie z prośbą o przywrócenie terminu

czym naruszyli dyspozycję art.58 § 2 kpa .Jakkolwiek bowiem sama prośba została

złożona 16 października 2003 r , to jednak odwołanie dopiero 24 listopada 2003 r. Na

konieczność zachowania powyższego wymogu jako przesłanki przywrócenia

uchybionego terminu wielokrotnie zwracał uwagę także Naczelny Sąd

Administracyjny ( wyrok z dnia 3 grudnia 1999 r sygn. akt I SA/ Ka 780/ 98, wyrok z

dnia 12 marca 1997 r sygn. akt I SA/ Łd 1395/96,wyrok z dnia 23 października 1998 r

sygn. akt SA / Lu 999/ 97 , por .jednak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20

września 2002 r sygn .akt III RN 140 / 2001, wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2000 r

sygn. akt SA / Bk 142/ 2000 ). Dla kwestii przywrócenia terminu nie mają natomiast

znaczenia żadne inne przesłanki niż wskazane w art.58 § 1 i 2 kpa . Z tego względu

nie można akceptować poglądu preferowanego przez organ odwoławczy, jakoby za

przywróceniem uchybionego terminu miało przemawiać nie powiadomienie

odwołujących się o wszczęciu postępowania w sprawie czy też pozbawienie ich

udziału w postępowaniu przed Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 ust.1 lit.c ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz.1270 ) zaskarżoną decyzję należało uchylić. O kosztach

podstawie art.200 powołanej ustawy.