Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 642/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 8
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2021 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. H. na decyzję Wojewody z dnia 30 kwietnia 2020 r., Nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego W. H. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z 30 kwietnia 2020 r., którą uchylono decyzję Starosty z 23 stycznia 2018 r. i orzeczono o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 11 lipca 2017 r. A. wystąpiła do Starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej z nieruchomości oznaczonych ewidencyjnie jako działki nr [..] oraz [..], położonych w obrębie G., gmina K.

W dniu 15 listopada 2017 r. na spotkaniu w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, zorganizowanym w celu zawarcia ugody, stawili się pełnomocnik inwestora oraz właściciel nieruchomości, W. H., który podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wysokości odszkodowania za ustanowienie służebności. Natomiast pełnomocnik inwestora oświadczył, że nie może zgodzić się na proponowaną kwotę. Strony nie zawarły ugody w sprawie.

Pismem z 27 grudnia 2017 r. Starosta zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, do którego W. H. nie wniósł uwag i wniosków.

Decyzją z 23 stycznia 2018 r. Starosta orzekł, na podstawie art. 124 ust. 1 i 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., dalej jako u.g.n.) o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [..], położonej w obrębie G., gmina K., poprzez zezwolenie A. na wykonanie prac związanych z przebudową linii napowietrznej 110 kV relacji [..], zgodnie z decyzją Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 12 czerwca 2017 r. Organ zezwolił na:

- demontaż urządzeń istniejącej linii, tj. trzech stanowisk słupowych, łańcuchów izolatorów oraz przewodów roboczych i odgromowego istniejącej linii napowietrznej oraz montaż trzech nowych stanowisk słupowych, łańcuchów izolatorowych, podwieszenie nowych przewodów roboczych i odgromowego oraz zawieszenie tłumików drgań,

- dostęp, wejście, przechód, przejazd niezbędnym sprzętem osób upoważnionych przez A. w celu dokonywania czynności związanych z budową, eksploatacją, konserwacją, remontem, modernizacją, przebudową i usuwaniem awarii linii 110 kV relacji [.]. Organ określił obszar zajętej powierzchni ograniczonego sposobu korzystania na 5841 m2 (długość 789 m i szerokość 7,4 m) na mapie do celów projektowych, stanowiącej załącznik do decyzji. Ponadto w decyzji organ zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego po wykonaniu prac, a jeżeli byłoby to niemożliwe, do wypłaty odszkodowania oraz zobowiązał właściciela nieruchomości do jej udostępnienia. W uzasadnieniu decyzji organ zaznaczył, że rokowania z właścicielem nieruchomości mające na celu otrzymanie dobrowolnej zgody na udostępnienie części nieruchomości przeznaczonej pod budowę planowanej inwestycji nie zakończyły się porozumieniem stron oraz uznał, że wniosek spółki A. jest uzasadniony, stosownie do treści art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Starosta odmówił nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Po rozpoznaniu odwołania W. H. decyzją z 30 kwietnia 2020 r. Wojewoda uchylił decyzję Starosty z 23 stycznia 2018 r. i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [..] położonej w obrębie G., gmina K., poprzez udzielenie A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w związku z przebudową linii napowietrznej 110 kV relacji [..], zgodnie z decyzją Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 12 czerwca 2017 r. Ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości polegać będzie na demontażu urządzeń istniejącej linii, tj. trzech stanowisk słupowych, łańcuchów izolatorów oraz przewodów roboczych i odgromowego istniejącej linii napowietrznej oraz montaż trzech nowych stanowisk słupowych, łańcuchów izolatorowych, podwieszenie nowych przewodów roboczych i odgromowego oraz zawieszenie tłumików drgań. Obszar ograniczenia dla działki nr [..] wynosić będzie 5841 m2, wyznaczonej pasem o szerokości 7,4 m oraz długości 789 m - zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 stanowiącym integralną część decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że planowana inwestycja zgodna jest z ostateczną decyzją Wójta Gminy z 12 czerwca 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść ostatecznej decyzji lokalizacyjnej jest wiążąca, także w zakresie usytuowania inwestycji na nieruchomości, dla organu, jak i dla stron postępowania. W związku z tym organ rozstrzygający w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie ma możliwości rozważania alternatywnych rozwiązań ani kwestionowania tych ustaleń, które zostały przyjęte. W świetle powyższego zarzut odwołującego się, że Starosta nie przeanalizował otrzymanych materiałów od A. z decyzją Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 12 czerwca 2017 r. należy uznać za bezzasadny.

Organ przypomniał, że rokowania między stronami nie przyniosły pozytywnego rezultatu. Inwestor pismami z 24 marca 2017 r. i 26 kwietnia 2017 r. zwrócił się do właściciela nieruchomości z prośbą o wyrażenie zgody na przeprowadzenie inwestycji i zaproponował kwotę jednorazowego wynagrodzenia, dołączając porozumienie w sprawie ustanowienia służebności przesyłu. Skarżący na propozycję nie wyraził zgody, co uzasadniało złożenie wniosku o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Inwestor wskazał również, na czym będą polegać prace, zaproponowano ustanowienie służebności przesyłu za wynagrodzeniem. Zdaniem Wojewody, nie można zgodzić się z zarzutem, że Starosta nie zapoznał się treścią korespondencji pomiędzy skarżącym a B. poprzedzającej złożenie wniosku A. o wydanie decyzji. Za bezzasadne uznano też zarzuty, że Starosta nie wykazał należytej staranności przy analizie zebranych materiałów oraz ograniczył do przyjęcia wniosku. Starosta bowiem wielokrotnie podejmował czynności dotyczące wyjaśnienia stanu faktycznego, również informując o tym odwołujących się, a przed wydaniem decyzji dokonał oceny materiału dowodowego i poinformował strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

Wojewoda wskazał, że Starosta w punkcie 6 decyzji z 23 stycznia 2018 r. odmówił nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Zapis ten jest, zdaniem organu odwoławczego, niezgodny z art. 124 ust. 1 i 1a u.g.n. Nie ma bowiem możliwości rozstrzygania w kwestii zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w postępowaniu o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Ponadto, w ocenie Wojewody, Starosta bezpodstawne zawarł w punkcie 4 i 5 zapisy o zobowiązaniu inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego po wykonaniu prac, a jeżeli byłoby to niemożliwe, do wypłaty odszkodowania oraz o zobowiązaniu właściciela nieruchomości do jej udostępnienia. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nastąpiło bez podstawy prawnej, bowiem te obowiązki wynikają z mocy prawa. Reasumując stwierdzono, że decyzja Starosty z 23 stycznia 2018 r. co do zasady jest prawidłowa, jednak z uwagi na orzeczenie przez Starostę o kwestiach niewynikających z przepisów prawa, konieczne było jej uchylenie i orzeczenie co do istoty w części.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. H. wniósł o uwzględnienie skargi co do istoty sprawy, to jest ustalenia, że obszar ograniczenia dla działki nr [.] obr. [..] dla planowanej inwestycji pożytku publicznego wynosić będzie 11.725 m2 wyznaczonego pasem o szerokości 14,86 m oraz długości 789 m, względnie o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy właściwemu organowi do ponownego jej rozstrzygnięcia. Wniesiono też o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania oraz o dopuszczenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów: 1. wyciągu z Polskiej Normy nr PN-E-05100-1: Elektroenergetyczne linie napowietrzne, projektowanie i budowa. Linie prądu zmiennego z przewodami roboczymi gołymi, ustanowionej przez Polski Komitet Normalizacyjny dnia 31 marca 1998 r., 2. wytycznych sporządzonych przez [..] w marcu 2017 r. do określania powierzchni służebności przesyłu niezbędnej do właściwego korzystania z urządzeń.

Organowi zarzucono naruszenie art. 124 pkt 1 u.g.n. poprzez ustalenie obszaru ograniczenia wyłącznie w oparciu o wskazania operatora i jednocześnie inwestora, z pominięciem weryfikacji treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz uzupełniających ją załączników w zakresie ustalenia granic obszaru oddziaływania linii objętej wnioskiem oraz treści podnoszonych przez skarżącego zarzutów w tym zakresie, co doprowadziło do niewłaściwego określenia obszaru ograniczenia w granicach działki nr [..] obr. [..] oraz naruszenie art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 § 1 i k.p.a. poprzez pominięcie dowodów i twierdzeń przedłożonych przez skarżącego w toku postępowania, dotyczących nieprawidłowości w ustalonej wielkości obszaru strefy oddziaływania planowanej inwestycji, jak również poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu obu decyzji - Starosty i Wojewody - podstaw uzasadniających ustalenie obszaru ograniczenia dla działki we wskazanych w treści decyzji wartościach w sytuacji, gdy wartości te konsekwentnie kwestionował skarżący.

W uzasadnieniu skarżący zakwestionował ustalenia Wojewody, który obszar ograniczenia działki nr [..] wyliczył na 5.841 m2 odpowiadający pasowi gruntu o szerokości 7,4 m oraz długości 789 m. Zdaniem skarżącego wartość ta została ustalona w sposób wadliwy już na etapie projektowania inwestycji, a następnie powielona przez wszystkie organy, wydające merytoryczne decyzje w sprawie.

Zdaniem skarżącego stosownie do pkt 23.2 normy PN-E-05100-1: Elektroenergetyczne linie napowietrzne, projektowanie i budowa. Linie prądu zmiennego z przewodami roboczymi gołymi, odległość przewodów od gałęzi drzew wylicza się przy linii powyżej 45 kV z zastosowaniem wzoru: 2,5 + (110 kV : 150) + 1 m (przyjęta przeciętna wielkość przyrostu pięcioletniego drzew na terenie prowadzenia linii, tj. lasu mieszanego) = 2,5 + 0,733 +1 m = 4,233 m. Oznacza to, że odległość skrajnego przewodu linii od każdego punktu korony drzewa, z każdej strony powinna w sprawie wynosić 4,233 m. Uwzględniając, że szerokość słupa wynosi 6,40 m (3,60 m + 2,80 m), a minimalna odległość od linii drzew po 4,233 m z każdej strony skrajnego przewodu linii, oznacza to, że wycinka podstawowa drzew na trasie linii, a tym samym pas służebności powinien mieć szerokość łączną 14,86 m (zgodnie ze wzorem z pkt 23.3 ww. normy: 6,40 m + 4,233 m + 4,233 m). Iloczyn tej wartości z długością linii usytuowanej na działce nr [..] daje wynik 11725 m2, co odpowiada faktycznemu obszarowi ograniczenia dla działki nr [..], wyliczonego według obowiązujących norm. Przyjęte na etapie projektowania obliczenia wielkości obszaru zakładanej służebności, powielone przez organy administracyjne w wydawanych decyzjach, są zatem wadliwe.

O nieprawidłowości wyliczenia szerokości pasa gruntu pod linią przesyłową, a w dalszej kolejności zakresie i wartości służebności, świadczyć może również treść wytycznych sporządzonych przez [.]. w marcu 2017 r. do określania powierzchni służebności przesyłu niezbędnej do właściwego korzystania z urządzeń - w tabeli usytuowanej w pkt 5.2 na str. 7 wytycznych wykazano, że przy linii napowietrznej wysokiego napięcia 110 kV służebność przesyłu powinna zostać oznaczona jako odległość między skrajnymi przewodami fazowymi powiększona o odległość 2 m od skrajnych przewodów fazowych, co w daje w sprawie wartość 10,40 m szerokości zajętego pasa gruntu (6,40 m + 2m + 2m = 10,40 m). Argumenty te nie zostały zweryfikowane i ocenione przez organ wydający zaskarżoną decyzję, choć sukcesywnie i konsekwentnie były podnoszone przez skarżącego.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Wojewody w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm., dalej jako u.g.n.), zgodnie z ust. 1 którego starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl ust. 3 tego przepisu udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie wnioskowanych prac.

Art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2020 r., sygn. I OSK 2376/18, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niniejsza sprawa dotyczy zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego poprzez demontaż urządzeń istniejącej linii (stanowisk słupowych, łańcuchów izolatorów oraz przewodów roboczych i odgromowego) a następnie montaż nowych stanowisk słupowych, łańcuchów izolatorowych, podwieszenie nowych przewodów roboczych i odgromowego oraz zawieszenie tłumików drgań. Jak wykazano powyżej, zasadnicze okoliczności sprawy, w tym dotyczące faktu przeprowadzenia rokowań oraz zgodności ograniczenia co do zasady z decyzją o lokalizacji celu publicznego, nie pozostają sporne. Natomiast przedmiotem zarzutów skarżącego, podnoszonych konsekwentnie zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i w skardze, jest kwestia błędnego, w ocenie skarżącego, ustalenia obszaru ograniczenia dla jego działki nr [..] obr. [..]. Organy bowiem ustaliły ten obszar zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy energetycznego na 5.841 m2 – jako pas gruntu o szerokości 7,4 m i długości 789 m, natomiast zdaniem skarżącego, w oparciu o wskazaną przez niego normę PN-E-05100-1, powinien być to obszar 11.725 m2 (pas gruntu o szerokości 14,86 m).

W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii metodologii ustalania obszaru ograniczenia dla linii elektroenergetycznej. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ogranicza sposób korzystania z nieruchomości nie tylko poprzez zajęcie części tej nieruchomości przez przewody i urządzenia elektryczne, ale również ogranicza możliwości użytkowania tej nieruchomości na określonym pasie terenu, wzdłuż założonych przewodów elektroenergetycznych, na przykład poprzez zakaz zabudowy tego terenu lub zakaz nasadzeń przekraczających określoną wysokość (zob. wyroki NSA: z 21 października 2020 r., sygn. I OSK 1062/20, z 10 października 2019 r., sygn. II OSK 1977/17, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym, decyzja o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości chronionej prawem własności może być wydana tylko wobec takiej części obszaru tej nieruchomości, który jest niezbędny dla wykonania wnioskowanych przez inwestora robót. Przypomnieć należy, że przedsiębiorstwa energetyczne zajmują się utrzymaniem sieci przesyłowych, a wiec modernizują je, konserwują, usuwają awarie. Jednakże realizując swoje ustawowe zadania przedsiębiorstwa te nie mogą lekceważyć prawa własności. Temu właśnie służy prawo im przyznawane przez art. 124 ust. 1 u.g.n. i stąd konieczność prawidłowego ustalenia obszaru ograniczenia. Niezbędny zakres pasa ograniczenia wskazuje we wniosku przedsiębiorstwo energetyczne i powinien on być następstwem ustaleń, wynikających z planu miejscowego lub decyzji o lokalizacji celu publicznego. Podkreślić należy, że w decyzji o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego z 12 czerwca 2017 r., polegającej na przebudowie linii napowietrznej 110 kV relacji [..], działka skarżącego o numerze [..] została wymieniona, jako element przebiegu tej inwestycji. Decyzja ta nie zawiera jednak szczegółowych ustaleń odnośnie do zakresu ograniczenia praw właścicieli działek, przez które przebiegać ma inwestycja, odsyłając w tym zakresie w punkcie 6 lit. c) do uzgodnień warunków zajęcia terenu z ich właścicielami lub zarządcami.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko WSA w Poznaniu wyrażone w wyroku z 5 lutego 2020 r., sygn. II SA/Po 1112/19 (dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że jeżeli zaproponowany przez przedsiębiorstwo energetyczne we wniosku zakres pasa ograniczenia nie budzi wątpliwości ani w zakresie jego racjonalnej oceny, jak i zgodności z decyzją lokalizacyjną, tj. nie jest zbyt szeroki, to nie ma konieczności prowadzenia w każdym przypadku przez organ z urzędu postępowania dowodowego mającego na celu potwierdzenie zapotrzebowania przedsiębiorstwa energetycznego na wskazany zakres pasa. Zauważyć bowiem należy, ze wnioskodawca jest profesjonalistą, więc jego oświadczenia mają wyższą wiarygodność. Natomiast powyższe nie oznacza całkowitego zwolnienia organu z obowiązku badania wniosku, zwłaszcza w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości, którego prawa doznają uszczerbku, wyraźnie podważa stanowisko inwestora oraz gdy odnośnych szczegółowych ustaleń nie zawiera decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wymóg taki wynika z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a.

Tymczasem z akt sprawy, a przede wszystkim z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie wynika, dlaczego przyjęto taki a nie inny (szerszy) obszar pasa ograniczającego. I tak chronologicznie, we wniosku z 11 lipca 2017 r. inwestor wskazał przewidywaną powierzchnię zajęcia stwierdzając, że "Założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń [...] w sposób zaproponowany przez Inwestora jawi się jako najmniej uciążliwy dla właściciela" (s. 4 in medio). Następnie, w piśmie z 4 sierpnia 2017 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Starosty, inwestor wyjaśnił, że powierzchnia zajęcia obliczona jest z uwzględnieniem całej powierzchni zajętej przez linię i pas technologiczny. Powołując się na orzecznictwo NSA podniesiono, że określenie zakresu ograniczenia może być spełnione w formie graficznej, tj. na mapie pełniącej funkcję uzupełniającą do decyzji, a zatem załączone do wniosku z 11 lipca 2017 r. mapy należy uznać za wystarczające w przedmiotowym postępowaniu. Po ponownym wezwaniu inwestora do przedłożenia map do celów prawnych z zaznaczonym zakresem ograniczenia nieruchomości wnioskodawca skierował ponaglenie do Wojewody, który postanowieniem z 18 października 2017 r. uznał ponaglenie za uzasadnione wyjaśniając m. in., że żaden przepis prawa, w tym art. 116 u.g.n. nie wskazuje, że do wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości konieczne jest dołączenie mapy do celów prawnych. W dniu 4 grudnia 2017 r. wnioskodawca uzupełnił wniosek o mapy do celów projektowych z określeniem współrzędnych zakresu służebności m. in. działki skarżącego. Starosta, wydając decyzję, w jej uzasadnieniu nie wyjaśnił, dlaczego aprobuje wskazany przez inwestora zakres pasa ograniczającego, jedynie wpisując do decyzji powierzchnię obszaru, jej długość i szerokość oraz współrzędne. Nie ustosunkował się również do dołączonej do akt korespondencji skarżącego z inwestorem dotyczącej m. in. wątpliwości co do zakresu obszaru ograniczenia. Tym bardziej, pomimo wyraźnego sformułowania wątpliwości co do przyjętego obszaru ograniczenia w treści odwołania oraz przywołania tam normy PN-E-05100-1:1998, ani w toku postępowania odwoławczego ani w treści decyzji Wojewody z 30 kwietnia 2020 r. nie ma odniesienia do podniesionych zarzutów. W aktach sprawy znajduje się pismo inwestora będące odpowiedzią na odwołanie, w którym stwierdzono, że "brak jest powszechnie obowiązujących przepisów regulujących szerokość pasa technologicznego (pasa służebności przesyłu) dla linii elektroenergetycznych [...]. O szerokości pasa jw. decydują przedsiębiorcy/właściciele urządzeń uwzględniając swoje możliwości technologiczne i rodzaj funkcjonujących urządzeń [...]" (s. 4 in fine i n.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono zaś, że zarzuty odwołującego się co do braku należytej staranności są niezasadne. Natomiast Wojewoda w ogóle nie odniósł się do spornej kwestii wielkości obszaru ograniczenia. I w tym też zakresie sąd uznaje argumenty skarżącego, oparte na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, za uzasadnione.

Nie negując faktu, że to wnioskodawca – inwestor – w swoim wniosku zakreśla jego przedmiot, a więc w tym przypadku – określa zasięg (powierzchnię) ograniczenia prawa własności, i tym wskazaniem zasadniczo organ prowadzący postępowanie jest związany - to jednak nie zwalnia organów prowadzących postępowanie administracyjne z obowiązku wyjaśnienia stronie zasadności dokonania ograniczenia jego prawa w takim, a nie innym zakresie, zwłaszcza gdy konsekwentnie neguje ustalenia organów w tym zakresie. W ocenie sądu, w sytuacji, gdy od decyzji organu zależy zakres ingerencji w prawo własności skarżącego organ nie może w ogóle nie odnieść się do wątpliwości skarżącego. W konsekwencji, uznać należy, że orzekające w niniejszej sprawie organy dopuściły się naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 8 k.p.a., przy czym – organ odwoławczy, dysponując pełnym materiałem dowodowym oraz stanowiskiem odwołującego w spornej kwestii, nie tylko nie skorygował uchybienia organu pierwszej instancji, ale powielił je – rozpoznając odwołanie bez odniesienia się do jego podstawowego zarzutu. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, a które to stanowisko podziela sąd orzekający w niniejszej sprawie, organ administracji publicznej rozstrzygając sprawę nie może dokonywać jedynie pobieżnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, gdyż taka ocena, jeżeli miałaby podlegać kontroli sądu administracyjnego, powinna zostać zdyskwalifikowana jako element nie mogący stanowić podstawy faktycznej zastosowania normy prawa materialnego (wyrok z 22 czerwca 2020 r., sygn. II OSK 75/20, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy weźmie pod uwagę ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niniejszym orzeczeniu sądu zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W szczególności organ ten ustosunkuje się do argumentacji skarżącego odnośnie do powierzchni obszaru ograniczenia oraz do wniosku skarżącego o zastosowanie Polskiej Normy nr PN-E-05100-1 oraz wytycznych sporządzonych przez [..].

W odniesieniu do wniosku skarżącego o wyznaczenie przez sąd obszaru w żądanym zakresie zauważyć należy, że poza kompetencją sądu administracyjnego leży możliwość załatwienia sprawy za organ administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W konsekwencji sąd nie orzeka o uprawnieniach i obowiązkach stron, bowiem leży do w kompetencjach właściwych organów administracji, a to oznacza, że nie może zmienić merytorycznej decyzji organu administracyjnego na mocy wyroku.

Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych, na co składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 złotych, 480 zł opłaty za czynności radcy prawnego oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do wniosku organu o zastosowanie tego trybu i braku wniosku pozostałych stron o przeprowadzenie rozprawy.