Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 355/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 122 poz 851
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami czynności laboratoryjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] Nr [...], obciążającą J. W., Firma "A" Sp. z o.o., kwotą [...] zł za pomiary hałasu przeprowadzone w mieszkaniu przy ul. S. [...] m. [...] we W.

Organ I instancji podjął czynności na skutek pisma z dnia [...], złożonego przez osobę zamieszkującą w lokalu pod adresem ul. S. [...] m. [...] we W., w sprawie hałasu emitowanego w klubie muzycznym "B" [...] we W. W wyniku tego przeprowadzono dwukrotne pomiary w tym lokalu, sąsiadującym z klubem. Po pomiarach z dnia [...] organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne, w trakcie którego [...] Stacja Sanitarno Epidemiologiczna we W. przeprowadziła dodatkowe pomiary natężenia hałasu w przedmiotowym mieszkaniu w dniach [...] oraz [...]. Wyniki pomiarów z dnia [...] (w czasie, gdy w klubie odbywała się dyskoteka) wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu dźwięku, a dla pory nocnej o 9 dB łącznie z wszystkich źródeł hałasu. Organ I instancji wydał zatem decyzję z dnia [...] Nr [...], znak [...], nakładającą na J. W., Firma "A" Sp. z o. o., obowiązek obniżenia hałasu do wartości dopuszczalnych oraz obowiązek przedłożenia wyników stosownych badań. Po odwołaniu strony, w którym zarzucono, że pomiary natężenia hałasu wykonano w sposób nieprawidłowy, organ II instancji decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Dnia [...] przeprowadzono kolejne pomiary poziomu hałasu w mieszkaniu przy ul. S. [...] m. [...] we W., które wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu dźwięku. Na ich podstawie organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] Nr [...], nakazującą obniżenie poziomu hałasu emitowanego w klubie muzycznym "B" [...] we W., dochodzącego do mieszkania przy ul. S. [...] m. [...] we W., do wartości dopuszczalnych oraz przedłożenie wyników pomiarów dokumentujących wywiązanie się z tego obowiązku. Po wniesieniu przez stronę odwołania, organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy decyzją z dnia [...] Nr [...]. Skarga od decyzji II instancji do Sądu została natomiast odrzucona.

Dnia [...] organ I instancji wydał decyzję nr [...], obciążającą J. W., Firma "A" Sp. z o.o. we W., za pomiary hałasu przeprowadzone w mieszkaniu przy ul. S. [...] m [...], W. Powołał się na cennik [...] we W., opracowany na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 lutego 2004 r. w sprawie opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 20, poz. 193), wprowadzony zarządzeniem Dyrektora Nr [...] z dnia [...]. Pozycje cennika, według których obliczono koszta czynności wynikłych z prowadzonego postępowania, ujęto w decyzji nr [...] w formie tabelarycznego zestawienia.

Od decyzji I instancji Firma "B" wniosła odwołanie zarzucając, że obciążenie opłatą za czynności laboratoryjne jest nieuzasadnione. Materiał dowodowy został bowiem zebrany w sposób niewyczerpujący. Badania przeprowadzono nieprawidłowo, gdyż zmierzony hałas pochodził z różnych źródeł i był wynikiem gwaru ulicznego, a tła akustycznego nie zmierzono. W odwołaniu wskazano też, że przeprowadzono pomiary natężenia hałasu bez udziału osób zarządzających Klubem.

Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że pomiary poziomu hałasu dochodzącego do mieszkania przy ul. S. [...] m. [...] we W. z klubu muzycznego "B" przeprowadzono w oparciu o Polską Normę PN-87/B-02156 "Metody pomiaru poziomu dźwięku A w budynkach" . Obowiązek stosowania tej normy wynika z pkt. 4 Polskiej Normy PN-87/B-02151/02, której stosowanie nakazuje § 326 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690, ze zm.) oraz § 5 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 marca 1996 r. w sprawie dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia, wydzielanych przez materiały budowlane, urządzenia i elementy wyposażenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi (MP nr 19, poz. 231).

Ze sprawozdania nr [...] wynika, że pomiary natężenia hałasu w mieszkaniu przy ul. S. [...] m. [...] we W. wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu dźwięku dla pory nocnej. Według art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 8511 ze zm.) za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem nadzoru sanitarnego bieżącego i zapobiegawczego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania z zastrzeżeniem ust. 2. Nie pobiera się mianowicie opłat, jeżeli nie stwierdzono naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do ich przestrzegania. Wobec tego, że pomiary hałasu wykazały przekroczenie wartości dopuszczalnej, w świetle art. 36 ustawy o PIS uzasadnione jest obciążenie kwestionowaną opłatą.

"A" Sp. z o.o., w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję II instancji z dnia [...] Nr [...], zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa, poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący oraz rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieprawidłowo wykonane dnia [...] przez przedstawiciela [...[ Inspektora Sanitarnego pomiary natężenia hałasu w mieszkaniu przy ul. S. [...] m. [...] we W. Zarzuciła też błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, że przekroczenie dopuszczalnych poziomów dźwięku dla pory nocnej pochodzi wyłącznie z Klubu Muzycznego "B", [...] we W. Tymczasem tło akustyczne było znaczne (w górnej granicy normy określonej przepisami prawa), a każdy dodatkowy dźwięk powodował przekroczenie dopuszczalnej normy hałasu w porze nocnej. Skarżący wniósł zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi opisano dotychczasowe postępowanie w sprawie. Zarzucono, że w czynnościach pomiaru hałasu nie brali udziału przedstawiciele strony skarżącej. Doprowadziło to do tego, iż nie dokonano pomiaru hałasu przy wyłączonej aparaturze nagłośnieniowej w Klubie, celem dokonania pomiarów tła akustycznego. Podstawą prawidłowo sporządzonego badania poziomu hałasu powinno być natomiast zbadanie tła akustycznego w [...], celem ustalenia, czy dźwięki dochodzące z Klubu mają wpływ na poziom hałasu dochodzącego do mieszkania położonego przy ul. S. [...] m. [...]. Organ I instancji dokonał ponadto błędnej interpretacji wyników pomiarów sporządzonych przez PWIS. Z treści opinii wynika wprost, iż Klub jest jednym z wielu emitentów dźwięku w [...]. Głównym źródłem hałasu są inne kluby i odgłosy pochodzące z [...] (25 dB). Skoro tło akustyczne było znaczne, to jest w górnej granicy normy określonej przepisami prawa, to zdaniem skarżącego logiczne jest, że każdy dodatkowy dźwięk powoduje przekroczenie dopuszczalnej normy hałasu w porze nocnej. W związku z tym dnia [...] podczas pomiarów poziom hałasu przekraczający normy był spowodowany tym, że pochodził on z różnych źródeł i był wynikiem gwaru ulicznego. Nie można zatem skarżącemu przypisać winy za przekroczenie dopuszczalnego równoważnego poziomu dźwięku A dochodzącego do lokalu położonego przy ul. S. [...] m. [...] we W.

Skarżący przedłożył też organowi I Instancji protokół z kontroli nr [...], przeprowadzonej przez [...] Inspektorat Ochrony Środowiska we W. w dniach [...] – [...], na okoliczność, że równoważny poziom dźwięku pochodzący z aparatury nagłośnieniowej w Klubie w porze nocnej nie wyróżnia się z tła akustycznego panującego w okolicach [...]. Skarżący wskazał też, że remont i modernizację Klubu wykonano zgodnie z decyzjami Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] oraz nr [...] z dnia [...] Wykonano szereg czynności dla ograniczenia poziomu hałasu. Wygłuszono ścianę graniczącą z budynkiem sąsiadującym. Ustawiono kierunek dźwięku ze sprzętu nagłośnieniowego w sposób ograniczający jego emisję w kierunku budynku sąsiadującego (kierunek dźwięku do lokalu). Zlikwidowano otwory okienne wychodzące na Przejście G. oraz wprowadzono ograniczenia na sprzęt nagłośnieniowy, które nie pozwalają na emisję dźwięku o dużym natężeniu.

Skarżący uznał, że nie jest winien przekroczenia dopuszczalnego równoważnego poziomu dźwięku A dochodzącego do lokalu położonego przy ul. S. [...] m. [...] we W. Obciążenie skarżącego należnością za czynności laboratoryjne jest więc nieuzasadnione.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie. Ponadto organ podniósł, że badania natężenia hałasu przeprowadzono prawidłowo oraz należność z tego tytułu obliczono zgodnie z obowiązującym prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r., nr 122, poz. 851 ze zm.). Zgodnie z art. 36 ust. 1 tej ustawy, za badania laboratoryjne oraz za inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, z wyjątkiem sytuacji, określonej w ust. 2. Opłaty takie ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Zgodnie z art. 36 ust. 2, za badania laboratoryjne i inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie pobiera się opłat od osób oraz jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań.

Skarżący kwestionuje w rozpatrywanej sprawie prawidłowość przeprowadzonych pomiarów, zarzucając, że wykonano je z naruszeniem prawa. Sąd podkreśla, że w tej sprawie została wydana decyzja merytoryczna organu I instancji z dnia [...] Nr [...], nakazująca skarżącemu obniżenie poziomu hałasu emitowanego w klubie muzycznym "B" [...] we W., dochodzącego do mieszkania przy ul. S. [...] m [...] we W., do wartości dopuszczalnych oraz przedłożenie wyników pomiarów dokumentujących wywiązanie się z tego obowiązku. Organ II instancji utrzymał tę decyzję w mocy decyzją z dnia [...] Nr [...]. Skarga do Sądu od tej decyzji II instancji została odrzucona. Sąd stwierdza zatem, że wskazane decyzje merytoryczne mają walor prawomocności. Z decyzji tych wynika jasno, że skarżący naruszył wymagania określające dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej.

Konsekwencją tego ustalenia w świetle powołanego art. 36 ust. 1 ustawy o PIS jest, że za przedmiotowe badania natężenia hałasu organ I instancji obowiązany był pobrać od skarżącego opłatę w wysokości kosztów ich wykonania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi wyjątek od tej zasady, określony w art. 36 ust. 2 ustawy. W wyniku badań stwierdzono bowiem naruszenie wymagań co do dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej, zawinione przez skarżącego.

Skarżący nie kwestionował natomiast sposobu obliczenia opłaty, uregulowanego w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 4 lutego 2004 r. w sprawie opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności, o których mowa w ust. 1-3a ustawy, wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 20, poz. 193), wydanym na podstawie art. 36 ust. 4 powołanej ustawy o PIS.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.