Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 155/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.a, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 92 ust. 1pkt 4, art. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 69 ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 13 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu przeprowadzenia badań laboratoryjnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego [...]z dnia 10 października 2007 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej [...]na rzecz skarżącego J. M. kwotę 177 zł (sto siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.


UZASADNIENIE

W dniu 20 lipca 2007 r. J. M., prowadzący działalność gospodarczą P.H.U. "A" w Ł., przez przedstawiciela bezpośredniego dokonał zgłoszenia o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu następujących towarów:

– w poz. 1 SAD – tkaniny opisanej w polu 31 jako: tkanina poliestrowa powleczona polichlorkiem winylu, deklarując kod CN 5903 10 90 90,

– w poz. 2 SAD – tkaniny opisanej w polu 31 jako: tkanina poliestrowa powleczona poliuretanem, deklarując kod CN 5903 20 90 90.

Zgłoszenie spełniało wymogi formalne, zostało więc przyjęte i zarejestrowane pod numerem [...]. W trakcie rewizji celnej pobrano próbki towaru reprezentujące objęte zgłoszeniem tkaniny, zaś próbkę o oznaczeniu 190T PU celem przeprowadzenia badań przekazano do Laboratorium Celnego Izby Celnej. Wyniki ekspertyzy kwestionowały poprawność taryfikacji.

Naczelnik Urzędu Celnego w dniu 2 października 2007 r. wydał decyzję nr [...], w której zmienił taryfikację towaru oznaczonego190T PU z kodu CN 5903 20 90 90 na kod CN 5407 61 30 00, z określeniem kwoty należności celnych i podatku VAT. Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania J. M. wydał w dniu 13 lutego 2008 r. decyzję nr [...]; [...]; [...], utrzymując w mocy decyzję organu I instancji

w zakresie zmiany taryfikacji tkaniny 190T PU.

Postanowieniem z dnia 10 października 2007r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] wezwał J. M. do uiszczenia opłaty z tytułu przeprowadzonych badań laboratoryjnych towaru objętego zgłoszeniem celnym OGL [...], w kwocie 170,00 zł.

W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, organ celny pobiera opłaty z tytułu przeprowadzonych badań i analiz towarów w przypadku, gdy podane przez osobę dane dotyczące towarów były nieprawdziwe lub nieprawidłowe. Taka zaś sytuacja miała miejsce w tym przypadku.

Po rozpatrzeniu zażalenia J. M. na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 13 lutego 2008 r. nr [...], powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne – zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że organ celny po przyjęciu zgłoszenia a przed wydaniem decyzji zgodnie z art. 68 b) Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L Nr 302 z dnia 19.10.1992r.), upoważniony jest do dokonania weryfikacji zgłoszenia celnego polegającej na rewizji towarów z jednoczesnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli.

Pobór próbek nastąpił w obecności upoważnionego agenta celnego, który dokonał zgłoszenia celnego. Przeprowadzone w Laboratorium Celnym Izby Celnej badanie próbki tkaniny wykazało nieprawidłową jej klasyfikację. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo celne, organ pobiera opłaty z tytułu przeprowadzonych badań i analiz towarów w przypadku, gdy podane przez osobę dane dotyczące towarów były nieprawdziwe lub nieprawidłowe.

Nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu stwierdził Naczelnik Urzędu Celnego w decyzji, która została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej

w zakresie dokonanej przez organ I instancji zmiany danych dotyczących taryfikacji towaru.

Koszty powstały w związku z weryfikacją zgłoszenia celnego dokonanego przez stronę w dniu 20 lipca 2007 r. Do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z prawa celnego ( art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne). Zgodnie z art. 267 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej stronę obciążają koszty przewidziane w odrębnych przepisach. Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo wskazał art. 92 ust. 1 pkt 4 Prawa celnego jako podstawę poboru przez organ celny opłat z tytułu przeprowadzonych badań. Natomiast sprawozdanie z badań, potwierdzające ich wykonanie, zawiera kosztorys wykonanych badań próbki tkaniny 190T PU, który opiewa na kwotę 170,00 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 lutego 2008 r. nr [...] J. M. wniósł

o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia z dnia

10 października 2007r. Skarżący zarzucił naruszenie art. 92 ust. 4 ustawy z dnia

19 marca 2004 r. Prawo celne poprzez nietrafne uznanie, że dokonane przez importera dane zgłoszone podczas odprawy celnej były nieprawidłowe.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że nie podziela stanowiska organu, że dokonane zgłoszenie celne było nieprawidłowe. W tym zakresie wniesiona została skarga na decyzję organu II instancji, wobec czego rozstrzygnięcie, na które powołuje się organ w uzasadnieniu postanowienia, nie jest ostateczne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Niesporne w sprawie było, że w dniu 20 lipca 2007 r. zostało przyjęte zgłoszenie celne o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci tkanin.

Po przyjęciu zgłoszenia celnego została przeprowadzona jego weryfikacja oraz pobrane zostały próbki towarów, które przesłano do Laboratorium Celnego Izby Celnej celem ustalenia ich właściwego składu chemicznego. W wyniku badań stwierdzono, że w zgłoszeniu celnym podano nieprawidłowe kody towarów.

Na skutek powyższego wydana została decyzja, którą określono prawidłową kwotę długu celnego oraz podatku od towarów usług z tytułu importu. Kosztami badań laboratoryjnych obciążono skarżącego, powołując jako podstawę prawną art. 92 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo celne.

Art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne ( Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że organ celny pobiera opłaty z tytułu przeprowadzonych badań lub analiz towarów, w przypadku gdy:

1) badanie lub analiza zostaną przeprowadzone na żądanie osoby;

2) rozpatrzenie wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej lub wiążącej informacji o pochodzeniu towaru wymaga przeprowadzenia badania lub analizy;

3) osoba będąca do tego zobowiązaną nie podała danych dotyczących rodzaju, wartości, właściwości towaru lub innych informacji niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia i pomimo wezwania nie uzupełniła tych danych w wyznaczonym przez organ celny terminie;

4) podane przez osobę dane dotyczące towarów były nieprawdziwe lub nieprawidłowe.

Nie budzi zatem wątpliwości, że przywołane przepisy prawa stanowią o obciążeniu opłatami osoby zgłaszającej towar w sytuacji, gdy dane dotyczące towarów przez nią podane w zgłoszeniu były nieprawidłowe np. w zakresie kodów towarów.

Tymczasem, zgodnie z art. 69 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE.L.92.302.1), zwanego dalej WKC, pobranie próbek przez organy celne dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami nie pociąga za sobą odszkodowania ze strony administracji, lecz koszty wykonanych analiz lub przeprowadzonej kontroli ponoszone są przez tę ostatnią.

Z polskiego uregulowania wynika , że osoba zgłaszająca ponosi opłaty za analizy próbek pobranych z urzędu, gdy w postępowaniu prowadzonym przez organ zostanie ustalone, że dane przez nią podane są nieprawidłowe. W WKC natomiast jednoznacznie postanowiono, że koszty wykonanych analiz ponoszone są przez organy. Zakres regulacji objęty przepisem krajowym oraz przepisem wspólnotowym pokrywa się. Istnieje zatem sprzeczność pomiędzy regulacją krajową a regulacją prawa wspólnotowego.

W tej sytuacji rozstrzygnąć należy, czy w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy prawa krajowego, tj. art. 92 ust. 1 pkt 4 Prawa celnego, na który powoływały się organy celne, czy też przepisy prawa wspólnotowego - art. 69 ust. 3 WKC.

Szeroko tym problemem zajął się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 28 marca 2008 r. , sygn. akt I SA/Bd 35/08 (Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Poglądy zaprezentowane w przywołanym wyroku Sąd w składzie niniejszym w całości podziela.

Rzeczypospolita Polska z dniem 1 maja 2004 r. przystąpiła do Unii Europejskiej.

Zgodnie z treścią przepisu art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.) (...) Parlament Europejski wspólnie z Radą, Rada i Komisja uchwalają rozporządzenia i dyrektywy, podejmują decyzje, wydają zalecenia i opinie. Rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich(...).

W celu umożliwienia i zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego Rada Wspólnot Europejskich ustanowiła Wspólnotowy Kodeks Celny wydany w formie rozporządzenia. Jego rozwinięciem są przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

Przepisy wspólnotowego prawa celnego regulują zasadnicze kwestie obrotu towarowego, nie regulują natomiast wszystkich zagadnień. Krajowe regulacje

w zakresie prawa celnego mają charakter uzupełniający do prawa wspólnotowego

i obowiązują wówczas, gdy przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego

i Rozporządzenia wykonawczego do tego Kodeksu nie zawierają żadnych szczególnych postanowień . Także art. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne( Dz. U. Nr 68, poz.622 ze zm.) - uregulowania krajowego - stanowi, że ustawa reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa wspólnotowego(...).

Państwa członkowskie Unii Europejskiej nie mogą przyjmować regulacji prawnych sprzecznych z tymi, które są przyjęte w rozporządzeniach Komisji. Rozporządzenia "unijne" są bezpośrednio stosowane, to znaczy, że rozporządzenia z mocy prawa podlegają stosowaniu w porządkach prawnych państw członkowskich bez konieczności podejmowania dodatkowych działań implementacyjnych.

Zgodnie z art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: "1.Ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. 2.Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. 3.Jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami".

Większość obowiązujących w Polsce regulacji dotyczących prawa celnego ustanowiono na poziomie wspólnotowym. Jeżeli zatem okazałoby się, że krajowy przepis dotyczący problematyki celnej narusza regulacje wspólnotowe, przepis ten należałoby, co do zasady, pominąć i zastosować bezpośrednio regulacje wspólnotowe (Wspólnotowy Kodeks Celny pod redakcją Wojciecha Morawskiego, Oficyna a Wolters Kluwer business, W-wa 2007r., s. 49).

Obowiązkiem sądu krajowego jest wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy prawa wspólnotowego z uwagi na konieczność pominięcia normy krajowej sprzecznej z normą wspólnotową, gdy obie normy posiadają taki sam zakres zastosowania. Obowiązek ten wynika z zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym, która to zasada została sformułowana w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Zasada pierwszeństwa znajduje zastosowanie, gdy sąd krajowy stwierdza istnienie sprzeczności między normami. W tej sytuacji rozstrzyga on sprawę w oparciu o normę wspólnotową, która korzysta z pierwszeństwa stosowania.

Mając na uwadze powyższe i porównując treść art. 92 ust. 1 pkt 4 Prawa celnego z brzmieniem art. 69 ust. 3 WKC należy stwierdzić, że polskie rozwiązanie prawne nie ma charakteru uzupełniającego w stosunku do prawa wspólnotowego.

W tej sytuacji należy uznać , że przepis art. 92 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo celne jest sprzeczny z regulacją art. 69 ust. 3 WKC w takim zakresie, w jakim obciąża podmiot zgłaszający opłatami z tytułu przeprowadzonych z urzędu badań lub analiz towarów w związku z weryfikacją zgłoszenia celnego, gdy dane w nim podane przez ten podmiot okażą się nieprawidłowe. W takim przypadku sąd krajowy jest obowiązany do pominięcia regulacji krajowej i zastosowania prawa wspólnotowego, czyli w przedmiotowej sprawie art. 69 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Nadmienić należy, że rewizje oraz pobieranie próbek przez organy celne w celu weryfikacji zgłoszeń celnych zgodnie z art. 69 WKC należy odróżnić od pobierania próbek w trybie art.11, czy też art. 42 tego Kodeksu, w których to przypadkach koszty związane z badaniem towarów ponosi zgłaszający (M. Kałka, U. Ksieniewicz, Wspólnotowy Kodeks Celny, "UNIMEX" Wrocław 2007r., s.52 i 166-167).

W sprawie niniejszej, wobec powyższych rozważań uznać należało, że obciążenie skarżącego kosztami badań laboratoryjnych było bezzasadne.

W tej sytuacji Sąd na mocy art.145 §1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 przywołanej ustawy.

Na podstawie art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.