Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 15/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8,  art. 3 par. 2 pkt 1-4,  art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 141 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. sp. z o.o. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie ponaglenia i skargi na działalność organu w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

T. Spółka z o.o. z siedzibą w S. (dalej zwana Spółką) 28 września 2005r. w deklaracji VAT za sierpień 2005r. wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł. Termin zwrotu wynosił 180 dni i przypadał na 27 marca 2006r. Zwrot podatku nie nastąpił.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik ustanowiony przez jednego z członków zarządu Spółki wniósł 20 kwietnia, 21 czerwca, 12 grudnia 2007r. do Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej DIS) o ponaglenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej NUS) w załatwieniu sprawy zwrotu podatku VAT.

W wyniku pierwszego z ponagleń DIS wystąpił [...] maja 2007r. do NUS o nadesłania w terminie 14 dni sprawozdania w zakresie podjętych czynności co do ww. zwrotu oraz o podanie przyczyn uniemożliwiających zakończenie sprawy. Jednocześnie wezwał Spółkę o nadesłanie potwierdzonego za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa udzielonego r.pr. M.B.. DIS wystąpił też 22 maja 2007r. do prezesa zarządu Spółki o informację czy zarząd Spółki ustanowił wyżej wymienionego r.pr. do występowania przed organem w imieniu Spółki w zakresie składania ponagleń. Wyjaśnił też, że NUS prowadzi czynności wyjaśniające, a termin zwrotu przedłużono do 15 maja 2007r. (postanowienie z [...] kwietnia 2007r.) oraz do 30 czerwca 2007r. (postanowienie z [...] maja 2007r.). Nieodbieranie korespondencji, niepowiadomienie o zaprzestaniu działalności pod adresem wskazanym w dokumentacji NUS i KRS spowodowało konieczność przedłużenia dokonania terminu zwrotu VAT do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego.

W odniesieniu do drugiego z ponagleń DIS wezwał 3 lipca 2007r. pełnomocnika Spółki do doręczenia w terminie 7 dni pełnomocnictwa do występowania w jej imieniu wraz z potwierdzeniem wniesienia opłaty skarbowej. DIS postanowieniem z [...] lipca 2007r. pozostawił ponaglenie z 21 czerwca 2007r. bez rozpatrzenia, w związku z nieusunięciem braków formalnych. Pouczył również o prawnie wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia (art. 169 § 4 i art. 236 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej zwana "O.p.").

W aktach sprawy znajduje się pismo r.pr. M. B. z 16 września 2007r., z którego wynika, że jeśli nawet przekroczono zakres pełnomocnictwa, to i tak mandant - zarząd Spółki potwierdził umocowanie do działania w imieniu Spółki. W piśmie tym pełnomocnik wezwał do usunięcia naruszenia prawa przez załatwienie podań z 20 kwietnia i 21 czerwca 2007r. Z akt sprawy wynika, że 31 lipca 2007r. do DIS wpłynęło pismo z pieczątką Spółki, podpisane nieczytelnie, z którego wynika, że pełnomocnik jest umocowany do wszelkich czynności związanych z odzyskaniem VAT, w tym skarg, zażaleń, odwołań przed urzędem skarbowym, izbą skarbową i sądem administracyjnym.

DIS w piśmie z 11 października 2007r. skierowanym do zarządu Spółki wyjaśnił, że pełnomocnictwa udzielił prezes zarządu, a zgodnie z danymi zawartymi w KRS do składania w imieniu Spółki oświadczeń wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu z prokurentem. W związku z tym wezwał zarząd w terminie 7 dni do przedstawienia jednoznacznego stanowiska w kwestii pełnomocnictwa udzielonego przez prezesa zarządu radcy prawnemu.

DIS [...] października 2007r., w związku z ponawianiem przez Spółkę ponagleń wystąpił do NUS o informację, w nieprzekraczalnym termin do 7.11.2007r., w zakresie dalszych działań podejmowanych przez ten organ w sprawie zwrotu. Skierował jednocześnie pismo do pełnomocnika o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 28 listopada 2007r. w związku z nienadesłaniem odpowiedzi na wezwania z 11 października 2007r.

DIS w piśmie z [...]listopada 2007r. pozostawił bez rozpoznania ponaglenie Spółki, wyjaśniając że zarząd Spółki nie potwierdził pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki w zakresie ponagleń.

Do ponaglenia z 12 grudnia 2007r. Spółka załączyła pełnomocnictwo, na którym widnieją dwa podpisy, z tym że obok jednego z nich jest pieczątka -"Prezes Zarządu W. B., a drugi podpis jest nieczytelny.

Z pisma DIS z 16 stycznia 2008r. wynika, że r.pr. nie nadesłał odpowiedzi na pismo z 8 stycznia 2008r. w związku z tym pismo z 12 grudnia 2007r. nie mogło być załatwione w terminie i termin załatwienia tego pisma przedłużono do 20.02.2008r.

Do DIS wpłynęło 23 stycznia 2008r. pismo pełnomocnika z 20 stycznia b.r., stanowiące odpowiedź na zapytanie z 8 stycznia 2008r. Wyjaśniono w nim, że kwestionowanie pełnomocnictwa jest niezrozumiałe i pozbawione podstaw prawnych. Nieczytelny podpis na pełnomocnictwie nie stanowi braku formalnego pełnomocnictwa, gdyż przepis nie wymaga czytelności podpisu. Strona wskazała na postanowienie SN z 17 stycznia 2000r., sygn. akt II CKN 894/00, Lex 51989, z którego wynika, że podpis nie musi być czytelny. Opłata skarbowa pobierana jest od stosunku pełnomocnictwa, a nie od dokumentu. Pełnomocnictwo opłacono, a brak opłaty nie jest brakiem formalnym uniemożliwiającym dalsze postępowanie. Zdaniem pełnomocnika działania DIS noszą znamiona przewłoki.

Radca prawny w piśmie z 17 stycznia 2008r. skierowanym do Ministra Finansów wyjaśnił, że składa: 1) ponaglenie w trybie art. 141 § 1 pkt 2 O.p., w związku z niezałatwieniem w terminie przez DIS ponaglenia NUS co do zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2005r., wniesionego 24 kwietnia 2007r. oraz 2) skargę z uwagi na stronnicze, biurokratyczne, arbitralne oraz sprzeczne z interesem Skarbu Państwa i obywatela załatwienie sprawy. Wniósł też o podjęcie działań w celu niezwłocznego załatwienia sprawy zwrotu podatku VAT za sierpień 2005r. przez DIS, wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, podjęcie działań zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Wyjaśnił, że DIS nie podjął żadnych działań w kierunku zwrotu podatku, a choć przeprowadzone kontrole nie wykazały nieprawidłowości, które uzasadniałyby zabezpieczenie kwoty na jakiekolwiek należności, nie wydano postanowienia, decyzji, nie wytłumaczono stanowiska organu w inny sposób.

Minister Finansów, w związku z ww. skargą z 17 stycznia 2008r., wezwał Spółkę 13 lutego 2008r. o uzupełnienie braków formalnych pełnomocnictwa wraz z dowodem zapłaty opłaty skarbowej. W podstawie prawnej wskazał art. 64 § 2 k.p.a. oraz wyjaśnił, że niezastosowanie się do wezwania spowoduje pozostawienie bez rozpatrzenia pisma z 17 stycznia 2008r. Minister podniósł, że na dokumencie pełnomocnictwa podpis prezesa zarządu Spółki jest opatrzony pieczątką, a podpis drugiego członka zarządu jest nieczytelny i bez pieczątki. Z odpisu KRS wynika, że do udzielenia pełnomocnictwa wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu z prokurentem. Z art. 221 § 3 k.p.a. wynika, że skargi można składać za zgoda osoby, a z art. 32 k.p.a., że strona może działać przez pełnomocnika, który składa do akt uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.). Z art. 1 pkt 2 ustawy z 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm., dalej zwana "u.o.s.") wynika, że opłacie skarbowej podlegają dokumenty stwierdzające udzielenie pełnomocnictwa, albo jego odpisu, wypisu, kopii.

W odpowiedzi na ww. wezwanie radca prawny pismem z 25 lutego 2008r. wskazała na bezpodstawność i bezprawność żądań. Stwierdził, iż żaden przepis prawa, w tym k.p.a., nie wymaga, aby podpis na pełnomocnictwie był czytelny. Powołała przy tym ww. orzeczenie SN stwierdzające, że podpis mocodawcy na pełnomocnictwie nie musi być czytelny. Pełnomocnictwo mogło być udzielone przez jednego członka zarządu. Odnosząc się do kwestii opłaty skarbowej wyjaśniła, że została uiszczona, a brak opłaty nie jest brakiem formalnym podania. Wezwał przy tym Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa.

Minister Finansów pismem z [...] marca 2008r. wydanym na podstawie art. 237 § 3 k.p.a. w związku z art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił pismo z 17 stycznia 2008r. bez rozpoznania. Powołując się na art. 205 § 1 ustawy z 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) wskazał, że z odpisu z krajowego rejestru sądowego Spółki z 14 listopada 2007r. wynika, że zarząd spółki jest wieloosobowy. Do składania oświadczeń w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu z prokurentem. Pełnomocnictwo winno być udzielone przez osoby, których tożsamość można zidentyfikować, także w kontekście uprawnienia do określonego zakresu czynności. Na pełnomocnictwie zidentyfikowano podpis jednej z osób uprawnionych do reprezentacji. Skoro drugi podpis nie pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentacji, pełnomocnictwa nie można uznać za skuteczne. Minister odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego żądania opłaty skarbowej wskazał, że kserokopia pełnomocnictwa załączona do pisma z 17 stycznia 2008r. podlegała opłacie zgodnie z art. 1 pkt 2 u.o.s.

W skardze do WSA w Warszawie z 15 kwietnia 2008r. strona uznała, że doszło do bezczynności Ministra Finansów w zakresie wniesionych 17 stycznia 2008r.: 1) ponaglenia oraz 2) skargi na działalność DIS w sprawie zwrotu podatku VAT. W ramach skargi wniosła o zobowiązanie Ministra Finansów do niezwłocznego załatwienia: ponaglenia i skargi oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Zdaniem strony sprawy nie załatwiono bez zbędnej zwłoki, czym naruszono art. 237 § 1 k.p.a. Powołano się ponadto na niewłaściwe przepisy - art. 64 § 2 k.p.a., który zastosowano też niewłaściwie. Zamiast ostatniego z przepisów winien być stosowany § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 8 stycznia 2002r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46, dalej zwane "rozporządzeniem"). Organ miał obowiązek rozpatrzyć skargę merytorycznie, czego nie dokonał.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując na postanowienie NSA z 21 listopada 2000r., sygn. akt III SAB 108/99, z którego wynika, że postępowanie skargowe nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej i stronie nie przysługuje skarga na bezczynność. Bezczynność rozpatrywana jest na gruncie konkretnej regulacji prawnej i powstaje, gdy organ zobowiązany jest do podjęcia czynności, której nie podejmuje w określonym terminie.

Pełnomocnik strony w piśmie procesowym z 29 lipca 2008r. podtrzymał zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. Wskazał, że przedmiotem bezczynności organu jest nie tylko skarga, ale również ponaglenie. Zdaniem pełnomocnika w sprawie przysługuje skarga na bezczynność, zgodnie z art. 237 § 4 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga na dwojaki rodzaj bezczynności Ministra Finansów przedmiocie: ponaglenia i skargi na działalność DIS w sprawie zwrotu podatku VAT nie może być rozpoznana w postępowaniu sądowym, gdyż jest niedopuszczalna.

Powody niedopuszczalności ww. skargi na bezczynność Ministra Finansów są dwa.

Sąd przechodząc do wyjaśnienia tych powodów na wstępie stwierdza, że o bezczynności organu podatkowego można mówić tylko wówczas, gdy jest on zobowiązany do podjęcia określonej prawem czynności i jej nie podejmuje, albo podejmie czynności, ale nie zakończy ich wydaniem stosownego aktu. W sytuacji, gdy żaden przepis prawa nie nakazuje organowi działać, nie można twierdzić, że przez niepodjęcie działań, których oczekuje strona, organ będzie bezczynny.

Ważne jest również, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwana "P.p.s.a.") do sądu administracyjnego można jedynie zaskarżyć bezczynność tego organu, który zobowiązany był do wydania aktów przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., a nie innych aktów lub czynności, niewymienionych w tym przepisie. Tym samym zaskarżalna będzie do sądu administracyjnego jedynie bezczynność organu w przypadku, gdy powinien on wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, inne niż wymienione wyżej.

Powyższe kryteria umożliwiają składowi orzekającemu stwierdzenie czy wniesiona przez stronę skarga może być rozpatrzone przez Sąd administracyjny, czy też, nie.

Strona skarżąca uznała, że ma możliwość wniesienia do Sądu administracyjnego skargi na bezczynność w zakresie skargi, o której mowa w przepisach k.p.a. (art. 227-240).

Postępowanie skargowe unormowane w wyżej wskazanych przepisach k.p.a. ma na celu naprawienie błędów i zaniedbań, a nie wydanie określonych regularnymi procedurami rozstrzygnięć spraw, w toku instancji administracyjnej, takich jak wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Postępowanie w sprawie ww. skarg ma cechy samodzielnego postępowania administracyjnego uproszczonego, które kończy się czynnością materialno-techniczną - zawiadomieniem skarżącego o załatwieniu skargi.

Z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wynika, że skargę na bezczynność organu można wnieść jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Z akt sprawy nie wynika, aby Minister Finansów, do którego w piśmie z 17 stycznia wniesiono skargę, o której mowa w art. 227 k.p.a. wydał akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Nie był też zobowiązany przy rozpatrywaniu ww. skargi wydać aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.

W związku z tym niemożliwe było skuteczne wniesienie skargi na bezczynność Ministra Finansów, który zajmował się skargą strony wniesioną w trybie art. 227 k.p.a. na stronnicze, biurokratyczne, arbitralne i sprzeczne z prawem oraz interesem strony i obywatela postępowanie DIS, a w zasadzie brakiem działania DIS, przy załatwianiu sprawy zwrotu podatku VAT, bez względu na sposób rozstrzygnięcia tej skargi, o którym zawiadomiono.

Skarga wniesiona przez stronę w trybie art. 227 k.p.a. nie mieści się w pojęciu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, 4a P.p.s.a., nie jest też aktem wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., nie podlega tym samym kognicji sądów administracyjnych.

Skoro skarga, o której mowa w art. 227 k.p.a., nie podlega kontroli sądowej, tym bardziej skarga na bezczynność w zakresie skargi, o której mowa w art. 227 k.p.a., nie będzie podlegała kognicji sądów administracyjnych. Zasadne było stwierdzenie jej niedopuszczalności i wydanie, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczenia zawartego w sentencji.

Sąd w tym zakresie podziela dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyrażono poglądy zbieżne do wyżej prezentowanego (por. postanowienia NSA z 18 lutego 1997r., sygn. akt III SAB 1/97, LEX nr 29038; z 9 grudnia 1999r., sygn. akt III SAB 7/99, ONSA 2001/1/27; z 12 kwietnia 2001r., sygn. akt I SA 2668/00, LEX 54426; z 23 lipca 2001r., sygn. akt II SAB 213/00, LEX 54555). Wprawdzie poglądy te odnoszą się do nieobowiązującej już ustawy z 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), niemniej jednak rozwiązanie przyjęte w P.p.s.a. w wyżej wykazanym zakresie są analogiczne.

Sąd stwierdza ponadto, że ze skargi wniesionej do Sądu wynika, że skarżąca uznaje, że możliwe jest zaskarżenie bezczynności Ministra Finansów w zakresie wniesionego do niego 17 stycznia 2008r. ponaglenia w związku z niezałatwieniem w terminie przez DIS ponaglenia NUS co do zwrotu podatku VAT, wniesionego 24 kwietnia 2007r.

Sąd nie podziela powyższego poglądu i uznaje, że skarga w tym zakresie jest również niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy wyżej wskazanego przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Instytucja ponaglenia przewidziana w art. 141 O.p. ma charakter procesowy i służy załatwieniu sprawy przez właściwy organ w terminie, bądź w terminie ustalonym na mocy art. 140 O.p. Jest to zatem szczególny środek zaskarżenia, który ma wymóc na organie wypełnienie obowiązku polegającego na zakończeniu sprawy decyzją, albo rozstrzygnięciu sprawy co do istoty sprawy, albo zakończeniu sprawy w danej instancji. Instytucja ta ma spowodować zakończenie stanu zawisłości sprawy przed danym organem. Może ją uruchomić strona, gdy właściwy organ nie załatwia sprawy, mimo upływu terminów, przez wydanie decyzji, bądź podjęcie działań, które kończą sprawę w danej instancji.

Z akt sprawy wynika, że Spółka dąży do rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku VAT. Organem właściwym do zwrotu podatku VAT jest NUS i to jego bezczynność mogła być skarżona w trybie ponaglenia do DIS (art. 141 § 1 pkt 1 O.p.). Ponaglenie przewidziane w powyższym przepisie służy bowiem na brak działań organu pierwszej instancji i może być wniesione do organu wyższego stopnia. W sprawie zwrotu podatku VAT organem wyższego stopnia jest DIS. Tym samym to ten organ - a nie jak uznaje strona skarżąca Minister Finansów - winien rozstrzygnąć sprawę braku działań NUS w zakresie zwrotu podatku VAT oraz podjąć czynności wskazane w art. 141 § 2 O.p.

Tylko wówczas, gdy sprawa zwrotu podatku VAT (sprawa podatkowa), w związku z jej merytorycznym rozpatrzeniem przez organ pierwszej instancji, trafiłaby do DIS - co w świetle akt administracyjnych nie miało miejsca - a organ ten również działałby w sposób opieszały, dopiero wówczas możliwe byłoby występowanie strony w trybie ponaglenia do Ministra Finansów, stosownie do art. 141 § 1 pkt 2 O.p.

Terminowość kontroli załatwiania spraw, jak wynika z wyżej wskazanego art. 141 § 1 O.p., należy do organu wyższego stopnia, który władny jest rozstrzygnąć sprawę podatkową w trybie odwoławczym. Instytucja ponaglenia służy zatem terminowemu załatwieniu spraw merytorycznych, o których rozpatrzenie wnosiła strona, a nie spraw toczących się w trybach nadzorczych. Jak rozumieć pojęcie sprawy podatkowej wskazuje przepis art. 207 O.p.

Stronie skarżącej, co wynika z akt sprawy, chodzi o zwrot podatku VAT, którego mimo upływu wszelkich terminów nie otrzymała, a więc o rozpatrzenie sprawy podatkowej. Ponaglenie, o którym mowa w art. 141 O.p. służy zatem załatwieniu tejże sprawy podatkowej, a nie ponaglaniu organu nadzoru, który sprawę ponaglenia winien rozpoznać niezwłocznie. O tym, jak rozumieć pojęcie "niezwłocznie" w wyżej opisanym kontekście wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 14 lutego 2006r., sygn. akt I FSK 588/05 (LEX 193106). W orzeczeniu tym stwierdzono, że choć w art. 141 O.p. nie przewidziano, w jakim terminie właściwy organ zobowiązany jest do załatwienia ponaglenia, z treści art. 139 § 2 O.p. wynika, że powinien uczynić to niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od daty wniesienia ponaglenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznaje, że w przypadku, gdy organ wyższego stopnia (DIS), właściwy do rozpatrzenia ponaglenia od niedziałania organu, który władny jest rozstrzygnąć sprawę podatkową merytorycznie, nie rozpatrzy ponaglenia w terminie wskazanym w art. 139 § 2 O.p., bądź wyda postanowienia uznającego, że ponaglenie nie zostało uwzględnione, stronie służy skarga do Sąd administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji. Nie jest również wykluczone złożenie do Ministra Finansów skargi w trybie art. 227 k.p.a. na sposób załatwienia ponaglenia przez DIS. Podjęcie któregokolwiek z wyżej wskazanych działań jest dopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów prawa.

Strona zdecydowała się jednak na uruchomienie trybu, który nie jest znany przepisom prawa, a przede wszystkim nie wynika - o czym świadczą powyższe rozważania - z powołanego przez nią art. 141 § 1 pkt 2 O.p. Strona wniosła skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu, który nie był właściwy do załatwienia ponaglenia od, zdaniem strony, niezałatwionego ponaglenia przez organ nadzorczy nad organem, który powinien był załatwić sprawę podatkową. Próba uruchamiania tego trybu nie zbliża strony do merytorycznego rozpatrzenia sprawy podatkowej, dotyczącej zwrotu podatku VAT. Tryb, którego uruchomienia domaga się skarżąca kłóci się z celem instytucji ponaglenia, która ma przybliżyć stronę do merytorycznego załatwienia sprawy (zwrotu podatku VAT), a nie spowodować oddalenia się od meritum, przez uznanie, że możliwe jest uruchamianie trybów, które niczego nie rozwiązują.

Zdaniem Sądu w opisanym przez stronę przypadku Minister Finansów nie mógł podejmować działań na mocy art. 141 § 1 pkt 2 O.p., a jego brak działania w związku z oczekiwaniem strony, nie mógł być także uznany za bezczynność. Skoro działania Ministra Finansów nie było wymagane przez prawo i nie był on władny wydać jednego z aktów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a w związku z pismem strony wniesionym 17 stycznia 2008r., tym samym niemożliwe było uznanie, że pozostawał on w bezczynności (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).

Z tego powodu zasadne było również odrzucenie wniesione przez stronę skargi, na mocy wyżej wskazanego art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.