Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1607/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie W składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant Magda Magdoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania 1. oddala skargę, 2. zasądza na rzecz ustanowionego w sprawie pełnomocnika z urzędu adwokata E. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania W. S. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] orzekającej o odmowie uchylenia czynności materialno - technicznej zameldowania K. i W. M. oraz ich syna T. M. na pobyt stały w budynku przy ulicy [...] w C. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z wnioskiem o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały małżonków K. i W. M. oraz ich syna T. M. wystąpiła W. S.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z obowiązującym stanem prawnym do zameldowania osoby na pobyt stały konieczne jest spełnienie wyłącznie jednej przesłanki, określonej w art. 10 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. warunku faktycznego zamieszkiwania w lokalu, w którym osoba chce dokonać zameldowania. Organ powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. o sygnaturze akt K 20/01 podał, że obecnie przy czynności materialno-technicznej w postaci wpisów o zameldowaniu utraciła wszelkie znaczenie kwestia uprawnień osoby do przebywania w lokalu, w którym dokonano zameldowania. W związku z tym w postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania organ bada wyłącznie stan faktyczny istniejący w dniu dokonania powyższej czynności rejestracyjnej tj. czy w dniu dokonania zameldowania osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczył zamieszkiwała w lokalu, w którym została zameldowana.

Uzasadniając decyzję organ podał, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Państwo M. w dacie dokonanej czynności materialno-technicznej tj. w dniu 1 czerwca 1976 r. zamieszkiwali w spornym budynku. Z wyjaśnień zainteresowanych wynika, iż zamieszkali w budynku przy ulicy [...] w C. w dniu 26 maja 1976 r. i do chwili obecnej przebywają w przedmiotowej nieruchomości, w której koncentruje się ich życie osobiste i majątkowe. Fakt zamieszkiwania w dacie zameldowania potwierdza świadek J. M. oraz sama skarżąca, która kwestionuje jedynie fakt posiadania uprawnień do spornego budynku przez Państwa M.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję W. S. kwestionując czynność materialno-techniczną zameldowania Państwa M. w spornym lokalu w C. przy ulicy [...] w istocie zakwestionowała ich prawo do spornego lokalu. Powołała się przy tym na wyrok Sądu Okręgowego w W. Wydział [...] z dnia [...] marca 2004 r. nakazujący wydanie skarżącej nieruchomości przez K. M.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumentację zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga nie jest zasadna.

Z ustawowego określenia istoty ewidencji ludności zawartej w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz faktu istnienia obowiązku meldunkowego ludności określonego w art. 4 tej ustawy wynika, że właściwy organ administracji powinien w każdym czasie podejmować czynności służące rejestracji prawdziwych danych o ludności i jej ruchu naturalnym; wśród nich mieści się również rozstrzyganie wątpliwości dotyczących danych rejestrowanych w ramach ewidencji ludności. Zwłaszcza, że czynność materialno-techniczna zameldowania wprawdzie może tworzyć skutki prawne i najczęściej je powoduje, ale sama nie ma cechy ostateczności, ani też prawomocności – por. uchwała SN z 31 października 1991 r. sygn. akt III AZP 6/91, OSNC 1992/4/51.

Wskazać należy, że zgodnie z obowiązującym stanem prawnym do zameldowania osoby na pobyt stały konieczne jest spełnienie wyłącznie przesłanki określonej w art. 10 ust. 1 powołanej ustawy o ewidencji ludności tj. warunku faktycznego zamieszkiwania w lokalu, w którym osoba chce dokonać zameldowania. Obecnie bowiem po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. o sygnaturze akt K 20/01 przy ocenie czynności materialno-technicznej zameldowania, w postaci wpisów o zameldowaniu utraciła wszelkie znaczenie kwestia uprawnień osoby do przebywania w lokalu, w którym dokonano zameldowania. W związku z powyższym w postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania organ bada wyłącznie stan faktyczny istniejący w dniu dokonania czynności rejestracyjnej tj. bada czy w dniu dokonania czynności zameldowania osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczył zamieszkiwała w lokalu, w którym została zameldowana.

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że W. S. żądając od organu uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania K. i W. M. oraz ich syna T. M. z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w C. nie kwestionowała w zasadzie dokonania samej czynności zameldowania a jedynie kwestionowała ich prawo do spornego lokalu.

Wskazać należy, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Państwo M. w dacie dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania tj. w dniu 1 czerwca 1976 r. zamieszkiwali w spornym lokalu. Z ich wyjaśnień wynika, że zamieszkali w tym lokalu w dniu 26 maja 1976 r. i do dnia dzisiejszego w tym lokalu mieszkają. Okoliczność zamieszkiwania Państwa M. w spornym lokalu w dacie zameldowania potwierdził świadek J. M. a ponadto potwierdziła to sama skarżąca.

Zameldowanie jest następstwem zamieszkiwania w określonym lokalu i dlatego też w sytuacji gdy fakt zamieszkiwania określonej osoby w dacie zameldowania nie budzi wątpliwości nie można stwierdzić, że omawiana czynność została dokonana wadliwie. Biorąc zatem pod uwagę okoliczność, że w dacie zameldowania K. i W. M. oraz ich syn T. M. mieszkali w budynku przy ulicy [...] w C., w którym dokonali zameldowania czynność materialno-technicznej zameldowania nie została dokonana wadliwie.

Zarzuty zaś skarżącej związane z kwestionowaniem uprawnień Państwa M. do nieruchomości położonej przy ulicy [...] w C. nie mogą stanowić podstawy do zmiany bądź uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania bowiem czynność ta ma charakter wyłącznie rejestracyjny uzależniony od rzeczywistego zamieszkania w lokalu.

Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 242 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.