Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1563/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 120, 121, 122, 187, 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 27a ust. 13 pkt 3
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Protokolant Referent Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z [...]r. nr [...], określającą [...] zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w wysokości 15.053,50 zł.

Decyzję powyższą Dyrektor Izby Skarbowej wydał na podstawie następujących ustaleń faktycznych.

W dniu [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wydał decyzję nr [...], w której określił [...] zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok w wysokości 15.053,50 zł.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję z dnia [...]r. i skierował sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że [...] w latach 1999 i 2000 skorzystała z ulgi podatkowej tytułem poniesionych wydatków na zakup mieszkania w łącznej kwocie 115.969,20 zł. W dniu [...] kwietnia 2001 r. [...] odstąpiła jednak od umowy z dnia [...] października 1999 r. zawartej z Przedsiębiorstwem [...] Sp. z o.o. z siedzibą (dalej [...] Sp. z o.o.) i w latach 2001-2003 otrzymała ratalnie zwrot wniesionej na ten cel kwoty . Zgodnie z art. 27a ust. 13 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) - dalej p.d.o.f. - jeżeli podatnik skorzystał z odliczeń od dochodu (przychodu) lub podatku z tytułu wydatków poniesionych na zakup nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku, a następnie po roku, w którym dokonano odliczeń, otrzymał zwrot odliczonych wydatków powinien doliczyć odpowiednio kwoty poprzednio odliczone z tego tytułu do dochodu lub podatku należnego za rok podatkowy, w którym zaistniały te okoliczności. W związku z powyższym [...] była zobligowana do doliczenia do podatku za 2001 rok kwoty ulgi odpowiadającej zwróconym w 2001 roku wpłatom. Ponadto ustalono, że [...] wykazała w zeznaniu kwotę ulgi mieszkaniowej w zawyżonej wysokości. Było to wynikiem nieuzasadnionego przeniesienia ulgi w kwocie 7.014,73 zł, jako nieodliczonej w zeznaniach za poprzednie lata podatkowe ( z uwagi na brak pokrycia w podatku). Wobec powyższego Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego decyzją z [...]r. nr [...] określił [...] zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok w wysokości 15.053,50 zł.

Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. [...] złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji I instancji , żądając jej uchylenia w całości. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 120, art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) przez działanie wbrew przepisom prawa; 2) art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez wadliwe zebranie materiału dowodowego; 3) art. 27a ust. 13 pkt 3 p.d.o.f. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż skarżąca otrzymała zwrot zaliczek poniesionych na zakup mieszkania w łącznej kwocie 49.000,00 zł. Zarzuciła też , że wydanie decyzji podatkowej nastąpiło wskutek wadliwie przeprowadzonego postępowania kontrolnego. Zdaniem skarżącej, bezsporne jest, że [...] Sp. z o.o. nie wywiązała się z warunków umowy z dnia [...] października 1999 r., wskutek czego po jej stronie powstało roszczenie odszkodowawcze realizowane w drodze negocjacji pozaumownych pomiędzy stronami. Ponadto podniosła, że w 2001 roku przedmiotowa umowa skutecznie wiązała strony (zgodnie z postanowieniami zawartymi w aneksie z dnia [...] kwietnia 2001r.). Mimo, że wyżej wymieniony aneks nie był realizowany , przekazano jej protokolarnie w dniu [...] marca 2002 r. mieszkanie przy ulicy [...] w [...]. Natomiast wobec zawarcia aneksu, w wyniku którego zobowiązała się do nabycia mieszkania, nie może być mowy o rezygnacji w 2001 roku z celu, jakim jest zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Na potwierdzenie wyrażonej w odwołaniu tezy przywołała wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2002 r. (sygn. akt III RN 132/2001). Ponadto, zdaniem skarżącej , organ podatkowy nie wyjaśnił charakteru wpłat dokonanych na jej rzecz przez [...] Sp. z o.o. w 2001 roku. Nie zbadano, w jakiej części przedmiotowe wpłaty dotyczyły zwrotu wpłaconej zaliczki, a w jakiej stanowiły rekompensatę jej roszczeń odszkodowawczych.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 27a ust. 13 pkt 3 p.d.o.f. jeżeli podatnik skorzystał z odliczeń od podatku z tytułu wydatków poniesionych na własne potrzeby mieszkaniowe przeznaczone na zakup lokalu mieszkalnego w nowo wybudowanym budynku od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, a następnie po roku, w którym dokonano odliczeń, otrzymał zwrot odliczonych wydatków, z wyjątkiem gdy zwrócone kwoty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu, do podatku należnego za rok, w którym zaistniały te okoliczności, dolicza się odpowiednio kwoty poprzednio odliczone z wyżej wymienionego tytułu. Z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że [...] w latach 1999 i 2000 skorzystała z ulgi podatkowej, tytułem poniesionych wydatków na zakup mieszkania , w łącznej kwocie 115.969,20 zł. Natomiast ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w 2001 roku zwrócono [...] kwotę w wysokości 49.000,00 zł. Mimo to, [...] nie dokonała doliczenia do podatku za 2001 rok części ulgi odpowiadającej kwocie zwróconej w 2001 roku. W związku z powyższym organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał przedmiotowego doliczenia i określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za wyżej wymieniony rok podatkowy w wysokości 15.053,50 zł.

Odnośnie zarzutu braku uwzględniania faktu, że roszczenie odszkodowawcze wynikające z niewywiązania się przez [...] Sp. z o.o. z warunków umowy z dnia [...] października 1999 r. było realizowane w drodze negocjacji pozaumownych pomiędzy stronami oraz że organ podatkowy nie wyjaśnił charakteru wpłat dokonanych na rzecz skarżącej przez [...] Sp. z o.o. w 2001 roku i nie zbadał, w jakiej części przedmiotowe wpłaty dotyczyły zwrotu wpłaconej zaliczki, a w jakiej stanowiły rekompensatę roszczeń odszkodowawczych skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że jest on bezzasadny. Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania tj.: pisma [...] Sp. z o.o. z dnia [...] października 2005 r. skierowanego do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, poleceń przelewu, dowodu wypłaty KW oraz zawartego pomiędzy [...] Sp. z o.o. i [...] w dniu [...] grudnia 2002 r. porozumienia wynika bowiem bezsprzecznie, że w 2001 roku podatniczka otrzymała kwotę w wysokości 49.000 zł tytułem zwrotu części kwoty (w wysokości 115.969,20 zł) , wpłaconej na zakup mieszkania. Ponadto z treści § 3 pkt 3 wyżej wymienionego porozumienia wynikało , że "po wypłaceniu kwot określonych w § 3 pkt 2 strony będą względem siebie całkowicie rozliczone". W przedmiotowym porozumieniu brak jest jakiegokolwiek zapisu dotyczącego realizacji, czy też powstania roszczenia odszkodowawczego. Również w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest dowodów wskazujących na podjęcie przez podatnika działań zmierzających do uzyskania odszkodowania na drodze sądowej.

Dyrektor Izby Skarbowej za chybiony uznał również zarzut braku rezygnacji w 2001 roku z celu , jakim jest zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Wskazał przy tym , że przywołany wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2002r. dotyczy innego stanu faktycznego i prawnego. W przedmiotowej sprawie istotny jest fakt, że podatnik nie dokonał zakupu mieszkania, podczas gdy skorzystał z ulgi i nie dokonał stosownego doliczenia po tym , jak kwota wydatku została zwrócona. Ponadto, w świetle art. 27a ust. 13 pkt 3 ustawy podatkowej o obowiązku dokonania przedmiotowego doliczenia decyduje data zwrotu poniesionych wydatków, a nie fakt rezygnacji z zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] wniosła skargę zarzucając naruszenie: 1) art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej przez działanie wbrew przepisom prawa; 2) art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez wadliwe zebranie materiału dowodowego; 3) art. 27a ust. 13 pkt 3 p.d.o.f. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż skarżąca otrzymała zwrot wydatków poniesionych na zakup mieszkania w łącznej kwocie 49.000 zł. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej uznając ją za sprzeczną z prawem materialnym i naruszającą przepisy o postępowaniu. Powtórzyła wszystkie motywy zarzutów podniesione wcześniej w odwołaniu.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumenty jej uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego jako sądu pierwszej instancji obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował oraz czy nie naruszył zasad uznawania określonych faktów za udowodnione. W ramach tak określonej kognicji Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzył się uchybień organu podatkowego co do zastosowania art. 120, 121, 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej oraz interpretacji i zastosowania art. 27a ust. 13 pkt 3 p.d.o.f. Sąd w szczególności nie dopatrzył się naruszenia ostatniego z wymienionych przepisów przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż skarżąca otrzymała zwrot wydatków poniesionych na zakup mieszkania w łącznej kwocie 49.000 zł.

W myśl art. 27a ust. 13 pkt 3 p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2001 r.) jeżeli podatnik skorzystał z odliczeń od dochodu (przychodu) lub podatku z tytułu wydatków poniesionych na własne potrzeby mieszkaniowe przeznaczone na zakup lokalu mieszkalnego w nowo wybudowanym budynku od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, a następnie po roku, w którym dokonano odliczeń, otrzymał zwrot odliczonych wydatków (z wyjątkiem, gdy zwrócone kwoty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu), do podatku należnego za rok, w którym zaistniały te okoliczności, dolicza się odpowiednio kwoty poprzednio odliczone z wyżej wymienionego tytułu. Przy czym zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 134, poz. 1509) przepis art. 27a ust.13 p.d.o.f. , w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2002 r., ma zastosowanie także do wymienionych w nim zdarzeń powstałych po dniu 1 stycznia 2002 r.

Z przepisu art. 27a ust. 13 pkt 3 p.d.o.f. wynika zatem, że stanowi on odstępstwo od ogólnych zasad ustalania podstawy opodatkowania. Stosownie do art. 27a ust. 1 pkt 1 p.d.o.f. podatek dochodowy od osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, obliczony zgodnie z art. 27, obniżony zgodnie z art. 27b o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, zmniejsza się na zasadach określonych w ust. 2-17, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na cele wymienione w tym przepisie pod literami od a) do g). Wśród tych wydatków na własne potrzeby mieszkaniowe umieszczono między innymi wydatek na zakup nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej (lit. d). Natomiast art. 27a ust. 13 pkt 3 p.d.o.f. przewiduje obowiązek zwrócenia uprzednio dokonanych odliczeń w przypadku otrzymania przez podatnika, po roku w którym dokonał odliczeń, odliczonych wydatków, tj. w sytuacji, kiedy podatnik po odebraniu wpłaconej przez niego kwoty, rezygnuje z celu mieszkaniowego w rozumieniu art. 27a ust. 1 pkt 1 p.d.o.f.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podnieść - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - iż w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt otrzymania przez [...] w 2001 roku od [...] Sp. z o.o. kwoty 49.000 zł, tytułem zwrotu części kwoty 115.969,20 zł wpłaconej na zakup mieszkania.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest zawarcie pomiędzy skarżącą a [...] Sp. z o.o. w dniu [...] października 1999 r. umowy nr [...] dotyczącej sprzedaży lokalu mieszkalnego, położonego w [...] przy [...], a także okoliczność, iż pismem z dnia [...] kwietnia 2001 r. [...] złożyła oświadczenie o odstąpieniu od tej umowy z uwagi na brak jej wykonania po stronie [...] Sp. z o.o. (skarżąca w styczniu 2000 r. wpłaciła na rzecz [...] Sp. z o.o. całą cenę przedmiotu umowy w wysokości 115.969,20 zł). Dla Sądu oczywistym jest jednak, iż zawarcie przez obie strony w dniu [...] kwietnia 2001 r. aneksu do umowy nr [...] (dokonano zmiany przedmiotu umowy na lokal mieszkalny położony w [...] przy ulicy [...]) oznaczało cofnięcie przez skarżącą powyższego oświadczenia. W wykonaniu zmienionej umowy podpisano też w dniu [...] marca 2002 r. protokół zdawczo-odbiorczy. Wobec dalszego , zdaniem podatniczki, nienależytego wykonania umowy pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] października 2002 r. wezwał [...] Sp. z o.o. do spełnienia wszystkich wskazanych w umowie postanowień oraz do pokrycia poniesionych przez jego mocodawczynię w związku z tym strat. W konsekwencji strony zawarły w dniu [...] grudnia 2002 r. porozumienie, w wyniku którego nastąpiło rozwiązanie umowy nr [...] oraz wzajemne rozliczenie. W § 2 tego porozumienia wprawdzie wskazano, że tytułem spłaty ceny lokalu [...] wpłaciła na rzecz [...] Sp. z o.o. tylko kwotę 66.969,20 zł, jednakże było to wynikiem uprzedniego zwrotu skarżącej w 2001 r. kwoty 49.000 zł (kserokopie dowodów wpłat i wyciąg z konta bankowego [...] - k. 47-63 i 78-81 akt administracyjnych). Wcześniejszy zwrot nastąpił - na co wskazywała także skarżąca w piśmie z dnia 16 listopada 2005 r. (k.64 akt administracyjnych) - wobec dokonanej aneksem z dnia [...] kwietnia 2002 r. zmiany zasad płatności ceny za przedmiotowy lokal. Zwrot kwoty 49.000 zł nie był więc pierwotnie w 2001 r. zwrotem wydatków poczynionych na zakup nowowybudowanego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 27a ust. 13 pkt 3 p.d.o.f., albowiem w tym czasie strony były związane umową nr [...]. Niemniej zwrot ten stał się takim , gdy [...] odstąpiła od umowy nr [...]. Skarżąca bowiem zwróconych środków pieniężnych nie przeniosła , jako zaliczki na poczet ceny zakupu nowo wybudowanego lokalu, do innego podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo budowlane, które w ramach działalności gospodarczej zajmuje się budowaniem lokali mieszkalnych. Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika też, aby przeznaczyła te środki na jakikolwiek inny cel z wymienionych w art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. a-g ustawy podatkowej, służących zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych i upoważniających do odliczeń. W konsekwencji należy stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo uznały, iż [...] stosownie do art. 27a ust 13 pkt 3 p.d.o.f. powinna doliczyć do podatku za 2001 rok część ulgi odpowiadającej kwocie, zwróconej jej w 2001 r., ponieważ w tym właśnie roku zaistniała okoliczność częściowego zwrotu odliczonego wydatku. Pozostaje to też w związku ze zrezygnowaniem przez skarżącą z zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, któremu służyło przewidziane przez ustawodawcę prawo do wykorzystania tzw. podatkowej ulgi mieszkaniowej. Celem regulacji prawnej z art. 27a ust. 13 p.d.o.f. jest niewątpliwie zapobieganie obniżeniu zobowiązania podatkowego w przypadku ominięcia przez podatnika celu ulgi mieszkaniowej oraz zapewnienie prawidłowego stosowania ulg. Innymi słowy o dochodzie (przychodzie) lub podatku za dany rok podatkowy, do którego należy dokonać przedmiotowego doliczenia, decyduje data zwrotu poniesionych wydatków, a nie fakt rezygnacji z zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Rezygnacja z zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych stanowi tylko obligatoryjną przesłankę powstania obowiązku doliczenia.

Z kolei analiza zarzutu braku uwzględniania przez organ podatkowy faktu, że roszczenie odszkodowawcze wynikające z niewywiązania się przez [...] Sp. z o.o. z warunków umowy z dnia [...] października 1999 r. było realizowane w drodze negocjacji pozaumownych pomiędzy stronami oraz że organ podatkowy nie wyjaśnił charakteru wpłat dokonanych na rzecz skarżącej przez [...] Sp. z o.o. w 2001 roku i nie zbadał, w jakiej części przedmiotowe wpłaty dotyczyły zwrotu wpłaconej zaliczki, a w jakiej stanowiły rekompensatę roszczeń odszkodowawczych skarżącej, doprowadza do konstatacji, że jest on bezpodstawny. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na dokonanie ustalenia, iż wpłaty poczynione przez [...] Sp. z o.o. w 2001 roku na rzecz [...] stanowiły zwrot części kwoty 115.969,20 zł wpłaconej na zakup mieszkania. Mianowicie ze znajdującego się w aktach sprawy pisma [...] Sp. z o.o. z dnia [...] października 2005 r., adresowanego do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, którego treść znajduje potwierdzenie w poleceniach przelewu i dowodzie wypłaty KW, wynika bezsprzecznie, iż tego rodzaju zwrot miał miejsce w 2001 r. Dodatkowo poświadczeniem tej okoliczności jest treść § 3 pkt 3 porozumienia zawartego pomiędzy [...] Sp. z o.o. a [...] w dniu [...] grudnia 2002 r., w którym postanowiono, że "po wpłaceniu kwot określonych w § 3 pkt 2 strony będą względem siebie całkowicie rozliczone". Kwotą zaś wskazaną w § 3 pkt 2 cyt. porozumienia była kwota 66.969,20 zł , uwzględniająca wcześniejszy zwrot (115.969,20 zł - 49.000 zł = 66.969,20 zł). W tych okolicznościach zupełnie niewiarygodne i sprzeczne z zasadami logiki są twierdzenia strony skarżącej, iż wpłacona w 2001 r. przez [...] Sp. z o.o. na rzecz skarżącej kwota 49.000 zł stanowiła odszkodowanie za niewykonanie umowy nr [...]. Gdyby bowiem przyjąć, że takie odszkodowanie zostało wypłacone [...], to w § 3 pkt 2 przywołanego porozumienia powinna być wskazana kwota 115.969,20 zł, a nie kwota 66.969,20 zł. Nie budzi zatem wątpliwości, że organ podatkowy w toku postępowania podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w tym postępowaniu. Postępowanie było prowadzone w sposób rzeczowy i wnikliwy, a tym samym budzący zaufanie do organów podatkowych, tj. w którym interesy podatnika stawia się na tym samym poziomie co Skarbu Państwa i w którym nie obowiązuje reguła interpretacyjna o rozstrzyganiu wszelkich wątpliwości na korzyść tego ostatniego. Mając na uwadze powyższe bezzasadnym okazuje się również zarzut strony skarżącej naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisów postępowania, tj. art. 120 Ordynacji podatkowej (zasada działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa), art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych) i art. 122 Ordynacji podatkowej (zasada prawdy obiektywnej).

Opisane powyżej działania Dyrektora Izby Skarbowej czynią nieuzasadnionym kolejny zarzut strony skarżącej uchybienia przez organ podatkowy przepisowi art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z nim organ celny jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi na gruncie obowiązujących przepisów wiążą się skutki prawne (W. Chróścielewski, W. Nykiel: Postępowanie podatkowe w świetle ordynacji podatkowej, Warszawa 2000, s. 68). Konstatując , organ podatkowy, gromadząc materiał dowodowy, nie może pominąć dowodów przedstawionych przez stronę postępowania. Zbieranie bowiem dowodów z wielu źródeł daje większą szansę na realizację zasady prawdy obiektywnej. Pominięcie zaś jakiegokolwiek dowodu może nasuwać wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości, co do trafności oceny innych dowodów (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1995 r., SA/Lu 507/95). W rozpoznawanej sprawie nie można stwierdzić braku wyczerpującego rozpatrzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej całego materiał dowodowego. Strona skarżąca formułując zarzut nie wskazała zresztą, jakiego rodzaju materiał dowodowy nie został zebrany i rozważony. Ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, iż przepis art. 187 Ordynacji podatkowe został naruszony przez działanie wbrew zawartej w nim normie prawnej. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej ustosunkował się do każdego dowodu, dokonując ich oceny we wzajemnym powiązaniu. W rezultacie nie naruszył on także rządzącej postępowaniem podatkowym, a wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej, kardynalnej zasady swobodnej oceny dowodów. Przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej kierował się prawidłami logiki, odnosząc się do niego wyłącznie z punktu widzenia znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, dążąc przede wszystkim do wszechstronności tej oceny. Sąd stwierdza też , że ocenę tę oparł na niewadliwie zgromadzonym (pełnym) materiale dowodowym. Wyjaśnił przede wszystkim , że nie ma podstaw do utrzymywania przez skarżącą , że dokonane w 2001 roku wpłaty na jej rzecz stanowić mogły "rekompensatę jej roszczeń odszkodowawczych".

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

(-) Anna Juszczyk-Wiśniewska (-) Krystyna Skowrońska-Pastuszko (-) Dariusz Skupień