Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1189/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 3, art. 14c ust. 2, art. 24 ust. 4
journal: Dz.U. 2011 nr 41 poz 214
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 120, art. 121 par. 1 i par. 2, art. 122, art. 123 par. 1, art. 124, art. 126, art. 178 par. 1, art. 180, art. 181, art. 187 par. 1, art. 190, art. 191, art. 193 par. 2, par. 6, par. 8, art. 194 par. 3, art. 207 par. 2, art. 210 par. 4, art. 290
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 106 par. 3, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: ref. staż. Martyna Dziubałka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik, listopad i grudzień 2011 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] określił "[...]" S.A. ( podatnik, strona, Spółka, skarżąca ) w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc październik, listopad i grudzień 2011.

W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wszczął postępowanie kontrolne w "[...]" S.A. w [...]. W badanym okresie podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży metali szlachetnych i produkcji wyrobów jubilerskich, a także usługi przerobu metali szlachetnych.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że strona obniżyła podatek należny o kwotę podatku naliczonego wynikającego z 2 faktur zakupu wadliwej biżuterii złotej w próbie 585 (faktura nr [...] z dnia [...].10.2011 r. i nr [...] z dnia [...].12.2011 r.) wystawionych przez "[...]" Sp. z o.o. Przedmiotowe transakcje zostały rozliczone przez strony transakcji na zasadach ogólnych.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji uznał, że zakupiony przez podatnika od ww. Spółki towar nie odpowiadał warunkom jakościowym poprzez posiadane wady, a zatem stanowił on produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym. Tym samym zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] Spółka "[...]" winna była rozpoznać przedmiotowe transakcje jako nabycie "Odpadów innych niż niebezpieczne zawierające metal" określone symbolem PKWiU 38.11.58.0., które należało rozliczyć na zasadach określonych w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. - dalej: ustawa o VAT), poprzez opodatkowanie ich sprzedaży przez nabywcę.

Ponadto, organ I instancji ustalił, że Spółka "[...]" wykazała w październiku, listopadzie i grudniu 2011 r. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów od "[...]" Ltd. [...], [...], [...], VAT UE: [...] (łącznie 15 faktur VAT).

W dniu [...] kwietnia 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] zwrócił się do brytyjskiego organu podatkowego ze stosownym wnioskiem, celem sprawdzenia i potwierdzenia dokonanych transakcji. Z uzyskanej informacji wynika, że brytyjski kontrahent nie wprowadził sprzedawanych stronie towarów na terytorium Wielkiej Brytanii. Tym samym dostawa przedmiotowych towarów z terytorium Wielkiej Brytanii, która Spółka "[...]" wykazała jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów od firmy "[...]" Ltd. nie mogła mieć miejsca.

Biorąc powyższe pod uwagę organ kontroli skarbowej wezwał stronę pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. do jednoznacznego wskazania miejsca rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, dostarczonych przez "[...]" Ltd. na rzecz "[...]" S.A. w 2011 r. wraz z dowodami to potwierdzającymi.

W odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2012 r. Spółka "[...]" wyjaśniła, że "zgodnie z informacją otrzymaną od dostawcy, miejscem rozpoczęcia transportu towarów nabytych przez Spółkę w kontrolowanym okresie od "[...]" Ltd. w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów było terytorium innego niż Polska państwa Unii Europejskiej.". Ponadto wskazano, że zgodnie z ustawą o VAT, aby uznać przedmiotowe transakcje za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów firma "[...]" Ltd. nie musiała dokonywać fizycznego transportu z terytorium Wielkiej Brytanii, lecz mogła transportować towary do Polski z terytorium innego niż Polska lub Wielka Brytania państwa Unii Europejskiej.

W toku postępowania kontrolnego organ I instancji dwukrotnie wzywał celem przesłuchania właściciela "[...]" Ltd. - [...] (wezwanie z dnia [...] grudnia 2012 r. i [...] stycznia 2013 r.). Pomimo skutecznego doręczenia wezwań (pierwsze wezwanie - doręczono zastępczo, a drugie zostało odebrane przez [...] - Wiceprezesa Spółki "[...]") świadek nie stawił się na przesłuchanie.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. do prowadzonego postępowania kontrolnego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] włączył m.in. następujący materiał dowodowy:

- pismo Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] Wydział VI z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...],

- protokół przesłuchania świadka [...] z dnia [...] listopada 2012 r.,

- protokół przesłuchania świadka [...] z dnia [...] listopada 2012 r.

Z powyższych protokołów przesłuchań wynika, iż zarówno [...] (Prezes Zarządu Spółki "[...]") jak i [...] (Wiceprezes Zarządu Spółki "[...]") pytani czy w 2011 r. Spółka "[...]" dokonywała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od "[...]" Ltd. oraz czy towary kupowane od tej firmy były przywożone z terytorium Wielkiej Brytanii - odmówili udzielenia odpowiedzi, powołując się na postanowienia art. 180 § 1 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ze zm.).

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] uznał, że dokonany przez Spółkę "[...]" zakup towarów od firmy "[...]" Ltd. nie stanowił wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów

Zdaniem organu kontroli skarbowej, aby transakcję zakupu towarów można było uznać za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, rozpoczęcie i zakończenie wysyłki lub transportu kupowanych towarów musi być dokonane na terytoriach dwóch różnych państw członkowskich. Spółka "[...]" ujęła w swoich rejestrach zakupu i sprzedaży faktury wystawione przez "[...]" Ltd. klasyfikując ten zakup jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów z terytorium Wielkiej Brytanii.

W ocenie organu ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż rozpoczęciem transportu kupowanych towarów nie mogło być terytorium Wielkiej Brytanii, natomiast dokumentacja Spółki nie pozwala stwierdzić, iż krajem rozpoczęcia wysyłki lub transportu jest terytorium innego państwa członkowskiego.

W konsekwencji, organ I instancji uznał, że w rozumieniu ustawy o VAT przedmiotowe transakcje z "[...]" Ltd. (w okresie od października do grudnia 2011 r. łącznie zakwestionowano 15 transakcji) nie stanowią dla Spółki "[...]" wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Na podstawie art. 193 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: "O.p."), Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] uznał za nierzetelne ewidencje zakupów oraz sprzedaży prowadzone przez podatnika za miesiąc październik, listopad i grudzień 2011 r. w części dotyczącej zapisów dokonanych na podstawie faktur VAT wystawionych na rzecz podatnika przez "[...]" Ltd., które w rzeczywistości nie dokumentowały transakcji unijnych. Protokół badania ksiąg podatkowych z dnia [...] listopada 2012 r. został odebrany przez Spółkę "[...]" w dniu [...] listopada 2012 r. Natomiast pismem dnia [...] listopada 2012 r. strona przedstawiła zastrzeżenia do przedmiotowego protokołu.

W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2013 r., strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. oraz art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit a) ustawy o VAT ) uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2013 r. i określił w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik, listopad i grudzień 2011 r. Organ II instancji stwierdził bowiem, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do uznania, iż dostawa spornego towaru od "[...]" Sp. z o.o. była objęta zasadami opodatkowania wymienionymi w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT (mechanizm odwrotnego obciążenia). Tym samym organ odwoławczy uznał, że Spółka "[...]" miała prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu wadliwej biżuterii złotej w próbie 585 wystawionych przez "[...]" Sp. z o.o.

Natomiast odnosząc się do prawidłowości rozliczenia transakcji podatnika z firmą "[...]" Ltd., Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż w rozumieniu ustawy o VAT dokonane przez Spółkę "[...]" zakupy towarów od tej firmy (w okresie od października do grudnia 2011 r. łącznie zakwestionowano 15 transakcji) nie stanowiły dla strony wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z terytorium Wielkiej Brytanii.

W złożonym odwołaniu, pełnomocnik strony zaskarżył postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmawiające przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z dziedziny jubilerstwa. Wnosząc o uchylenie ww. postanowienia w całości i przeprowadzenie przedmiotowego dowodu, Spółka "[...]" wskazała na naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu zauważa, że z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] listopada 2012 r. strona złożyła wniosek o powołanie biegłego z dziedziny jubilerstwa celem ustalenia, czy zakupione przez Spółkę "[...]" zlewki złota oraz wadliwa biżuteria złota stanowiły odpad powstały podczas obróbki złota, bądź złom złota, czy też były to półfabrykaty bądź wyroby jubilerskie obarczone wadami. Ponadto pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. podatnik ponowił ww. wniosek i jednocześnie wniósł o dopuszczenie jako dowodu opinii rzeczoznawcy ds. jubilerstwa i gemmologii z dnia [...] grudnia 2012 r., której przedmiotem były zagadnienia terminologiczne z zakresu nazewnictwa produktów z metali szlachetnych. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, w dniu [...] lutego 2013 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wydał postanowienie nr [...] o odmowie przeprowadzenia ww. dowodu. Organ kontroli skarbowej zgodził się z argumentacją Spółki zawartą w przedmiotowych pismach, iż zlewka złota jest półfabrykatem, a wadliwa biżuteria złota to wyroby jubilerskie obarczone wadami.

Zdaniem organu odwoławczego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] zasadnie uznał, iż nie zaszła konieczność powołania biegłego na wnioskowaną okoliczność, a ww. wiosek Spółki stał się bezprzedmiotowy.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu zauważa, że w przedmiotowym odwołaniu strona wniosła do organu odwoławczego o przeprowadzenie ww. dowodu. Zdaniem organu II instancji, w przedmiotowej sprawie za nieuzasadnione należy uznać powołanie biegłego na okoliczność wskazaną przez stronę. Nie ma bowiem wątpliwości, że wadliwa biżuteria złota to po prostu wyroby jubilerskie obarczone wadami.

Odnosząc się natomiast do prawidłowości rozliczenia transakcji podatnika z firmą "[...]" Ltd., Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu zauważa, że organ I instancji prawidłowo uznał, że w rozumieniu ustawy o VAT dokonane przez Spółkę "[...]" zakupy towarów od tej firmy (w okresie od października do grudnia 2011 r. łącznie zakwestionowano 15 transakcji) nie stanowią dla strony wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z terytorium Wielkiej Brytanii.

Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w dniu [...] kwietnia 2012 r. zwrócił się do brytyjskiego organu podatkowego ze stosownym wnioskiem, celem sprawdzenia i potwierdzenia transakcji dokonanych pomiędzy Stroną, a "[...]" Ltd. Z uzyskanej w tej sprawie odpowiedzi z dnia [...] października 2012r. na formularzu "SCAC 2004", numer referencyjny [...] wynika, że brytyjski kontrahent nie wprowadził sprzedawanych stronie towarów na terytorium Wielkiej Brytanii. Tym samym dostawa przedmiotowych towarów z terytorium Wielkiej Brytanii, którą Spółka "[...]" wykazała jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów od firmy "[...]" Ltd. nie mogła mieć miejsca. W przedmiotowej odpowiedzi wskazano, że "skoro towary będące przedmiotem transakcji nie są wprowadzane na teren Wielkiej Brytanii, to dokonane dostawy nie podlegają brytyjskiemu VAT (lub Intrastat) i dlatego też rejestracja dla celów VAT musi być unieważniona. Z analizy przejrzanej dokumentacji dotyczącej kupna i sprzedaży (bardzo podstawowa, stworzona ręcznie), jasno wynika, że srebro czy złoto nie jest poddawane żadnej obróbce. Są to po prostu transakcje typu back-to-back, z marżą [...] PLN za kg zastosowaną do ceny zakupu, aby otrzymać wartość sprzedaży".

Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że faktury wystawione przez "[...]" Ltd. (w zakresie spornych transakcji) nie dokumentowały w rzeczywistości wysłania lub transportowania towarów z terytorium Wielkiej Brytanii. Tym samym nie można zgodzić się z zarzutem podatnika zawartym w piśmie z dnia [...] września 2013 r., iż organ I instancji nie przedstawił dowodów świadczących o tym, że miejscem rozpoczęcia transportu towarów nabytych od "[...]" Ltd. nie było terytorium Wielkiej Brytanii.

Ponadto, w celu ustalenia kraju rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów kupowanych przez Spółkę "[...]" od firmy "[...]" Ltd., realizując wniosek dowodowy strony, organ I instancji dwukrotnie wzywał celem przesłuchania [...] (właściciela "[...]" Ltd.). Jednakże, pomimo skutecznego doręczenia wezwań świadek nie stawił się na przesłuchania. Ponadto, organ kontroli skarbowej włączył stosownym postanowieniem protokoły przesłuchania świadków: [...] z dnia [...] października 2012 r. (Wiceprezesa Zarządu Spółki "[...]"), [...] (Prezesa Zarządu Spółki "[...]") z dnia [...] listopada 2012 r. i [...] (Wiceprezesa Zarządu Spółki "[...]") z dnia [...] listopada 2012 r. Z dokumentów tych wynika, że świadkowie, wskazując na przepisy kodeksu postępowania karnego, odmówili udzielenia odpowiedzi dotyczącej wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przez Spółkę "[...]" od "[...]" Ltd. z terytorium Wielkiej Brytanii.

Spółka "[...]", powołując się na treść art. 9 ust. 1 ustawy o VAT, wskazała, że zgodnie z tym przepisem, aby uznać przedmiotowe transakcje za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów firma "[...]" Ltd. nie musiała dokonywać fizycznego transportu z terytorium Wielkiej Brytanii, lecz mogła transportować towary do Polski z terytorium innego niż Polska lub Wielka Brytania państwa Unii Europejskiej. Strona podkreśliła taką możliwość, bowiem według Spółki "[...]" firma "[...]" Ltd. posiada szereg magazynów położonych na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, innych niż Polska.

Strona wskazała, że zgodnie z informacją otrzymaną od dostawcy, miejscem rozpoczęcia transportu towarów nabytych przez Spółkę od "[...]" Ltd. w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów było terytorium innego niż Polska państwa Unii Europejskiej.

Odnosząc się do powyższego, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu zauważa, że Spółka "[...]" nie dostarczyła żadnych dowodów, które potwierdzałyby, iż transport towarów wymieniony na fakturach wystawionych przez firmę "[...]" Ltd. był dokonywany z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Dodatkowo strona w odwołaniu oraz piśmie z dnia [...] września 2013 r. podniosła, że ustalenia dotyczące transakcji pomiędzy Spółką "[...]" a firmą "[...]" Ltd. zostały dokonane przez organ I instancji na podstawie dokumentacji otrzymanej od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] dotyczącej wzajemnych relacji handlowych pomiędzy "[...]" Ltd., a Spółką Jawną "[...]" [...], [...] w zakresie handlu granulatem srebra. Uznając ten zarzut za bezpodstawny Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wskazał, że w aktach sprawy znajdują się faktycznie dwie odpowiedzi administracji podatkowej Wielkiej Brytanii.

Za niezasadny organ uznał zarzut Spółki dotyczący braku wyjaśnienia przez organ I instancji na jaką okoliczność mają wyjaśniać włączone w akta sprawy dokumenty otrzymane od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] dotyczącej wzajemnych relacji handlowych pomiędzy "[...]" Ltd., a Spółką Jawną "[...]" [...], [...]. Organ I instancji wypełnił obowiązek nałożony normą art. 122 O.p i podjął niezbędne działania. Treść przedmiotowych dokumentów została przez organ I instancji przeanalizowana. W wyniku powyższego organ kontroli skarbowej uznał, że dokumentacja ta nie ma wpływu na przedmiotową sprawę. Natomiast z uwagi na art. 129 O.p., zgodnie z którym postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla strony, organ I instancji włączył do akt przedmiotowej sprawy:

- postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. odpowiedź administracji podatkowej Wielkiej Brytanii udzielonej w związku z wystosowanym zapytaniem na formularzu SCAC 383 nr referencyjny [...] dotyczącym transakcji wewnątrzwspólnotowych dokonywanych przez Spółkę Jawną "[...]" [...], [...];

- postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. wyciągi z protokołów przesłuchania: świadków: [...] z dnia [...] lipca 2012 r. i [...] z dnia [...] września 2012 r.,

- strony [...] z dnia [...] października 2012 r.

Spółka wskazała, że jej kontrahent - "[...]" Ltd. zobowiązał się dostarczyć administracji podatkowej Wielkiej Brytanii dokumenty CMR, na podstawie których zostanie przywrócony firmie "[...]" Ltd. numer VAT z datą wsteczną, tj. od dnia [...] lipca 2012 r. Ponadto Spółka "[...]" zwróciła uwagę na błędne jej zdaniem przetłumaczenie odpowiedzi administracji podatkowej Wielkiej Brytanii. W wersji anglojęzycznej zostało użyte słowo "cancel", które w polskim języku prawniczym oznacza zarówno "unieważnić" jak i "uchylić". Według podatnika istotne jest rozróżnienie tego, czy rejestracja firmy "[...]" Ltd. na terytorium Wielkiej Brytanii dla celów podatku od wartości dodanej została unieważniona z mocą wsteczną od daty rejestracji, czy też została jedynie uchylona ze skutkiem od chwili obecnej. Powyższe zostało również podniesione przez pełnomocnika strony w piśmie z dnia [...] września 2013 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdza, że powyższe informacje nie mają wpływu na prawidłowość rozliczeń Spółki "[...]" w badanym okresie w zakresie zakupów dokonywanych od firmy "[...]" Ltd. i ustalenia, iż zakup ten nie stanowi dla Spółki "[...]" wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku spornych transakcji rozpoczęciem transportu kupowanych towarów nie mogło być terytorium Wielkiej Brytanii, natomiast dokumentacja Spółki nie pozwala stwierdzić, iż krajem rozpoczęcia wysyłki lub transportu jest terytorium innego państwa członkowskiego. W toku całego postępowania strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających zasadność uznania przedmiotowych transakcji jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów z terytorium Wielkiej Brytanii, bądź innego kraju Unii Europejskiej do Polski. Nigdy też strona nie wskazała konkretnego miejsca (kraju) rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów dostarczonych przez "[...]" Ltd. Tym samym nie można uznać, że przedmiotowe transakcje są transakcjami wewnątrz wspólnotowymi.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ kontroli skarbowej sporządził protokół badania ksiąg podatkowych Spółki "[...]" na podstawie art. 193 § 6 O.p. W protokole tym wskazano na uchybienia w prowadzonych ewidencjach zakupu i sprzedaży określając jednocześnie za jaki okres i w jakiej części uznaje księgi za nierzetelne. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji w przedmiotowym protokole badania ksiąg podatkowych wskazał jedynie dowody przeprowadzone w zakresie badania rzetelności ksiąg, a tym samym przedstawił za jaki okres i w jakiej części nie uznano ich za dowód oraz co wynika z zawartych w nich zapisów.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu nie podziela również stwierdzenia strony, iż organ I instancji uzyskał dokumentację rachunkową Spółki od organów ścigania. Jak wynika bowiem z akt sprawy, prowadzący postępowanie - upoważnieni pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] - uzyskali dokumenty od Wiceprezesa Zarządu Spółki "[...]" [...] (kierownika jednostki w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o rachunkowości) oraz głównej księgowej Spółki "[...]" [...]. Powyższe okoliczności zostały udokumentowane znajdującymi się w aktach sprawy protokołami pobrania danych w formie elektronicznej oraz protokołami z czynności wydania dokumentów, sporządzonymi na podstawie art. 172 § 1 O.p. Natomiast zauważa się, że dokumentacja źródłowa (faktury zakupu i sprzedaży) została wydana funkcjonariuszom Komendy Głównej Policji CBS Zarząd w [...], zgodnie z postanowieniem Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] października 2012r. o żądaniu wydania rzeczy - dokumentacji księgowej Spółki "[...]" za 2011 r.

Ponadto, organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenia dokonane przez organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego opisane w zaskarżonej decyzji zostały oparte tylko na dowodach, które znajdują się w aktach przedmiotowej sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu nie podzielił również zarzutu Spółki "[...]", iż nie mogła ona czynnie uczestniczyć w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu kontrolnym, gdyż nie posiadała wiedzy na temat ustalonych nieprawidłowości. Organ kontroli skarbowej nie udzielił bowiem odpowiedzi na wniesione przez stronę zastrzeżenia do protokołu badania ksiąg.

Za nietrafny organ uznał zarzut, że Spółka nie mogła złożyć korekt deklaracji przed wydaniem zaskarżonej decyzji z uwagi na brak powiadomienia strony, w zawiadomieniu z dnia [...] lutego 2013 r., o tym jakie nieprawidłowości zostały stwierdzone przez organ I instancji w toku postępowania kontrolnego.

W skardze z dnia [...] października 2013 r. strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, a także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W zakresie zakwestionowanych transakcji wewnątrzwspólnotowych skarżącej z "[...]" Ltd., strona zarzuca naruszenie:

- przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

1) zasady praworządności, o której mowa w art. 120 O.p. w związku z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z uwagi na przeprowadzenie kontroli podatkowej bez doręczenia Spółce imiennego upoważnienia udzielonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] do przeprowadzenia kontroli podatkowej,

2) zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. z uwagi na niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie transakcji wewnątrzwspólnotowych z "[...]" Ltd. w wyniku uznania, że Spółka nie dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przy braku wskazania do jakiego rodzaju transakcji doszło między Spółką a jej zagranicznym kontrahentem,

3) zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 w związku z art. 191 O.p. z uwagi na przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i bezpodstawne uznanie, że transakcje wewnątrzwspólnotowe z "[...]" Ltd. nie stanowiły wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w oparciu o dowody zgromadzono w innym postępowaniu przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], które dotyczyły transakcji pomiędzy "[...]" Ltd. a "[...]" [...], [...] Spółka jawna, obejmujących całkowicie inny asortyment towarów niż ten, który został nabyty przez Spółkę od "[...]" Ltd.,

4) zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 w związku z art. 191 O.p. z uwagi na przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie na dokumencie urzędowym w postaci informacji przekazanej przez administrację podatkową Wielkiej Brytanii, z której wynikało, że sprzedawany przez "[...]" Ltd. towar nie został dostarczony z terytorium Wielkiej Brytanii, czyli na dowodzie zakwestionowanym przez Spółkę w toku postępowania z uwagi na jego sporządzenie przez administrację podatkową Wielkiej Brytanii w oparciu o informacji przekazane przez [...] działającego w imieniu i na rzecz "[...]" Ltd dotyczące relacji handlowych tego podmiotu zagranicznego z [...] [...], [...] Spółka jawna w zakresie innego rodzajowo towaru w postaci granukilu srebra,

5) zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, o której mowa w art. 123 § 1 O.p. w związku z art. 24 ust. 4 ustawy o kontroli skarbowej z uwagi na pozbawienie Spółki prawa wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, który stał się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji w postaci dokumentów dotyczących Spółki otrzymanych przez organ kontroli skarbowej od organów ścigania i zgromadzony w nieudostępnionej Spółce teczce B,

6) zasady zaufania, zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasady przekonywania, o których mowa odpowiednio w art. 121 § 1, art. 123 § 1 oraz art. 124 w związku z art. 193 § 8 O.p. z uwagi na uznanie, że organ kontroli skarbowej nie miał obowiązku udzielenia pisemnej odpowiedzi na wniesione przez Spółkę zastrzeżenia do protokołu badania ksiąg podatkowych, w wyniku czego Spółki została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym z uwagi ni brak wiedzy na temat ustalonych nieprawidłowości,

7) zasady zaufania, zasady przekonywania oraz zasady pisemności postępowania, o których mowa odpowiednio w art. 121 § 1, art. 124 oraz w art. 126 O.p. w związku z art. 24 ust. 4 ustawy o kontroli skarbowej z uwagi na uznanie, że organ kontroli skarbowej nie miał obowiązku pisemnego wskazania w treści zawiadomienia o tym, jakie nieprawidłowości zostały ustalone w toku postępowania kontrolnego, w wyniku czego Spółka została pozbawiona prawa do złożenia korekty deklaracji podatkowych z uwagi na brak wiedzy na temat tego, jak ustalone nieprawidłowości powinny zostać przez Spółkę prawidłowo rozliczone w deklaracjach podatkowych,

- prawa materialnego, a mianowicie błędną wykładnię art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o VAT z uwagi na bezpodstawne uznanie, że transakcje wewnątrzwspólnotowe z "[...]" Ltd. nie stanowiły wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju w sytuacji, w której transport towarów z innego kraju UE na terytorium kraju organizowała "[...]" Ltd. oraz dostawy towarów zostały rozliczone przez "[...]" Ltd. jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów z terytorium Wielkiej Brytanii na terytorium kraju.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia [...] lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu odpowiadając na pismo procesowe strony skarżącej z dnia [...] czerwca 2014 r. wniósł o oddalenie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci informacji z bazy danych administracji podatkowej Wielkiej Brytanii dotyczącej rozliczeń firmy "[...]" z tytułu podatku od wartości dodanej za okres od października do grudnia 2011 r. wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem tego dokumentu z języka angielskiego – (k. 74 – 79, k. 84 – 91 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego.

Zarzuty skargi koncentrują się wokół naruszenia przez organy podatkowe przepisów dotyczących zasady praworządności (art. 120 O.p.), zasady prawdy materialnej (art. 122 O.p.), zasady czynnego udziału w postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.) zasady przekonywania (art. 124 O.p.), zupełności materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) oraz oceny zebranego materiału dowodowego (art. 191 O.p.). Stosownie do treści art. 210 O.p. w decyzjach organów podatkowych obu instancji zostały przytoczone wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy wyjaśniły podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, które w sprawie znalazły zastosowanie. Organ odwoławczy dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na dokonanie oceny decyzji organu I instancji.

W ocenie Sądu żadna z powyższych zasad ogólnych postępowania podatkowego nie została naruszona przez organy w trakcie prowadzenia przedmiotowego postępowania.

W rozpatrywanej sprawie organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zapewniły skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania, zgromadziły obszerny materiał dowodowy, a następnie dokonały wszechstronnej jego oceny. Konkluzja w zakresie ustaleń faktycznych wywiedziona przez organy, znajduje pełne pokrycie w zgromadzonym materiale dowodowym, który we wzajemnym powiązaniu treści poszczególnych dowodów pozwala na przyjęcie tych ustaleń w sposób jednoznaczny, zgodnych z logiką i doświadczeniem życiowym.

W procedurze podatkowej obowiązuje - wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 O. p. - zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11, LEX nr 1269916).

Działania organów podatkowych, zmierzające do prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i wydania decyzji, z punktu widzenia podatnika, niekorzystnej dla niego, świadczy, w przekonaniu strony, o dowolnej i wybiórczej ocenie dowodów przez organy podatkowe. Należy podkreślić, że w myśl art. 123 § 1 O.p. zapewniono stronie możliwość czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Strona, za pośrednictwem pełnomocnika, była każdorazowo zawiadamiana o miejscu i terminie dowodu z przesłuchania świadka, w sposób zgodny z art. 190 O.p. Zarówno przedstawiony stan faktyczny sprawy jak i uzasadnienie decyzji są szczegółowe.

Organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny wszystkich zgromadzonych dowodów i orzekł w sposób obiektywny, logiczny, przy wykorzystaniu wiedzy w zakresie prawa podatkowego i rachunkowości. Zatem, wbrew argumentom strony, nie doszło do naruszeń prawa, w tym przepisu art. 122 O.p., zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut strony dotyczący naruszenia art. 120 O.p. z uwagi na przeprowadzenie kontroli podatkowej bez stosownego imiennego upoważnienia do jej przeprowadzenia, bowiem zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Organy powołały odpowiednie przepisy prawa podatkowego i zastosowały je w przedmiotowej sprawie.

Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że postępowanie kontrolne wszczęte zostało w dniu [...] stycznia 2012 r. na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] (k. 2 akt adm.), a czynności z nim związane zgodnie z przepisami Działu IV ustawy Ordynacja podatkowa oraz przepisami ustawy o kontroli skarbowej przeprowadzone zostały w siedzibie Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]. Podkreślić należy, że postępowanie kontrolne jest pojęciem szerszym od kontroli podatkowej, obejmuje szereg czynności określonych w Dziale IV O.p., zmierzających do wydania decyzji lub wyniku kontroli kończących to postępowanie. Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej organ kontroli skarbowej może w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego przeprowadzić kontrolę podatkową. Zatem kontrola podatkowa (czynności określone w Dziale VI O.p.) może, lecz nie musi być elementem postępowania kontrolnego. Tym samym, organ kontroli skarbowej nie jest zobowiązany do przeprowadzenia kontroli podatkowej w ramach postępowania kontrolnego. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie nie była przeprowadzona kontrola podatkowa, tym samym zarzut prowadzenia postępowania kontrolnego bez imiennego upoważnienia jest bezzasadny.

Nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące sporządzonego w toku postępowania kontrolnego protokołu badania ksiąg podatkowych, który w ocenie skarżącej był w istocie protokołem kontroli podatkowej, gdyż nie odnosił się tylko do kwestii zbadania ksiąg, lecz zawierał kompleksowe ustalenia.

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie organ kontroli skarbowej sporządził protokół badania ksiąg podatkowych Spółki "[...]" na podstawie art. 193 § 6 O.p. W protokole tym wskazano na uchybienia w prowadzonych ewidencjach zakupu i sprzedaży, określając jednocześnie za jaki okres i w jakiej części uznaje księgi za nierzetelne. Zgodnie bowiem z art. 193 § 2 O.p. księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. W związku z tym, w celu dokonania oceny rzetelności ksiąg niezbędne jest ustalenie stanu faktycznego niezależnie od tego, czy organ przeprowadza w ramach postępowania kontrolnego kontrolę podatkową, czy też nie. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji w przedmiotowym protokole badania ksiąg podatkowych wskazał jedynie dowody przeprowadzone w zakresie badania rzetelności ksiąg, a tym samym przedstawił za jaki okres i w jakiej części nie uznano ich za dowód oraz co wynika z zawartych w nich zapisów.

Reasumując, należy stwierdzić, że czynności dokonane przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie mieszczą się w ramach postępowania kontrolnego i wbrew twierdzeniem Spółki nie stanowią kontroli podatkowej. Kontrolujący w żaden sposób nie działali na podstawie przepisów zawartych w Dziale VI kontrola podatkowa O.p.. Tym samym organ I instancji, wbrew twierdzeniu podatnika, nie był zobligowany do doręczenia stronie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, a zebrany w przedmiotowym postępowaniu kontrolnym dowody stanowią dowód w sprawie.

Ponadto, skarżąca błędnie podniosła, że organ I instancji naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu zawartą w art. 123 O.p. z uwagi na nieudostępnienie stronie dokumentów otrzymanych od organów ścigania, które z kolei stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Dokumenty te zdaniem podatnika zostały zgromadzone w nieudostępnionej Spółce "teczce B". "Według Spółki organ kontroli podatkowej oparł rozstrzygnięcie na podstawie materiałów niejawnych, które zostały pozyskane przez organy ścigania bez wiedzy i udziału Spółki.

W ocenie Sądu Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] miał prawo dokonać ustaleń faktycznych na podstawie m. in. zeznań świadków przeprowadzonych w innych postępowaniach, stosownie do zasady otwartego postępowania dowodowego i równej mocy środków dowodowych bez względu na ich charakter. Strona miała także możliwość wglądu do akt sprawy oraz wniesienia uwag do materiału dowodowego.

Podkreślenia wymaga kwestia, że ustalenia dokonane przez organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego opisane w zaskarżonej decyzji zostały oparte tylko na dowodach, które znajdują się w aktach przedmiotowej sprawy. Faktem natomiast jest, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. (k 1153-1154) zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w [...] o wydanie poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii protokołów przesłuchań świadków: [...] z dnia [...] października 2012 r. (Wiceprezesa Zarządu Spółki "[...]"), [...] (Prezesa Zarządu Spółki "[...]") z dnia [...] listopada 2012 r. i [...] (Wiceprezesa Zarządu Spółki "[...]") z dnia [...] listopada 2012 r. Powyższe dokumenty stanowią akta sprawy nr [...] prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w [...] i zostały włączone do akt przedmiotowej sprawy stosownym postanowieniem przez organ I instancji. Nie można jednak zgodzić się z twierdzeniem strony, że organ I instancji dokonał swoich ustaleń w oparciu o ww. protokoły przesłuchań. Powodem pozyskania przedmiotowych dokumentów było ustalenie stanu faktycznego dotyczącego transakcji pomiędzy Spółką "[...]" a firmą "[...]" Ltd. Należy jednak zauważyć, analizując treść ww. protokołów przesłuchań, że w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w [...] (sprawa nr [...]) władze Spółki "[...]" nie wyjaśniły okoliczności tych transakcji. Ponadto w aktach przedmiotowej sprawy nie znajdują się żadne inne dokumenty stanowiące materiał dowody w sprawie nr [...], prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w [...].

Bezpodstawny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 124 O.p., który wyraża zasadę przekonywania i stanowi, że organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi się kierują przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Szczególnym przejawem tej zasady jest przepis art. 210 § 4 O.p. dotyczący obligatoryjnego elementu każdej decyzji podatkowej jakim jest uzasadnienie. W myśl ww. przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organy rozstrzygając sprawę, zajęły stanowisko wobec zebranych w toku prowadzonego postępowania kontrolnego dowodów, którym nie odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne decyzji zawiera podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa oraz wyjaśnieniem, dlaczego organy przy rozpatrywaniu sprawy zastosowały określony przepis. Organy wyjaśniły przesłanki, którymi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy.

Wbrew zarzutom podatnika organ I instancji dostatecznie przedstawił stanowisko prawne w sprawie, a także wyjaśnił dlaczego nie podziela poglądów wyrażonych przez stronę m.in. w zastrzeżeniach z dnia [...] listopada 2012 r. do protokołu badania ksiąg podatkowych. Strona miała możliwość oceny zasadności przeprowadzonego postępowania kontrolnego i prawidłowości podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Nie doszło tym samym do naruszenia art. 126 O.p., zgodnie z którym sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Realizowanie przez organ podatkowy zasady zaufania, wyrażone w powołanym wyżej art. 121 § 1 O.p., nie może być rozumiane jako konieczność wydawania decyzji administracyjnej sprzecznej z obowiązującym prawem, a naruszenie tej zasady jest upatrywane w każdym przypadku orzeczenia niezgodnego z oczekiwaniami strony. Odmienna bowiem ocena stanu faktycznego i interpretacja przepisów prawa prezentowana przez stronę nie stanowi podstawy do stwierdzenia naruszenia norm wskazanych w odwołaniu.

Niezasadne są zarzuty Spółki "[...]" wskazujące, iż nie mogła ona czynnie uczestniczyć w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu kontrolnym, gdyż nie posiadała wiedzy na temat ustalonych nieprawidłowości. Organ kontroli skarbowej nie udzielił bowiem odpowiedzi na wniesione przez stronę zastrzeżenia do protokołu badania ksiąg.

Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 193 § 8 O.p. strona, w terminie 14 dni od dnia doręczenia protokołu, może wnieść zastrzeżenia do zawartych w nim ustaleń, przedstawiając jednocześnie dowody, które umożliwią organowi podatkowemu prawidłowe określenie podstawy opodatkowania. Jednakże, przepisy O.p. nie nakładają na organ podatkowy obowiązku udzielenia odpowiedzi na wniesione w tym trybie zastrzeżenia. Należy również zauważyć, że przedmiotowy protokół nie stanowi protokołu z kontroli podatkowej, o którym mowa w art. 290 § 1 O.p., do którego przysługuje kontrolowanemu możliwość przedstawienia zastrzeżeń lub wyjaśnień (art. 291 § 1 O.p.), a kontrolujący, na podstawie art. 291 § 2 O.p. jest obowiązany je rozpatrzyć i w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania, zawiadomić kontrolowanego o sposobie ich załatwienia.

W przedmiotowych zastrzeżeniach Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodów, tj. powołanie biegłego z dziedziny jubilerstwa oraz przesłuchanie w charakterze świadka [...], właściciela firmy "[...]" Ltd. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [....] lutego 2013 r. (k. 1186 akt adm.) odmówił przeprowadzenia ww. dowodów. Organ kontroli skarbowej zgodził się bowiem z argumentacją Spółki, iż zlewka złota jest półfabrykatem, a wadliwa biżuteria złota to wyroby jubilerskie obarczone wadami. Tym samym nie zaszła konieczność powołania biegłego na wnioskowaną okoliczność i wniosek Spółki stał się bezprzedmiotowy. W ww. postanowieniu wskazano na brak możliwości przesłuchania [...] (świadek nie stawiał się na przesłuchania) oraz fakt, iż przedmiotem żądania w tym zakresie są okoliczności, które stwierdzone zostały już innym dowodem. Jednakże stwierdzono, że powyższe nie przesądza o prawidłowości dokonanych przez Spółkę rozliczeń w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w związku z postanowieniami ustawy o odpadach.

Za nietrafny należy także uznać zarzut, że Spółka nie mogła złożyć korekt deklaracji przed wydaniem zaskarżonej decyzji z uwagi na brak powiadomienia strony, w zawiadomieniu z dnia [...] lutego 2013 r., o tym jakie nieprawidłowości zostały stwierdzone przez organ I instancji w toku postępowania kontrolnego.

Na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy o kontroli skarbowej organ I instancji wystosował do strony zawiadomienie z dnia [...] lutego 2013 r. o wyznaczeniu podatnikowi 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego. Zgodnie bowiem z tym przepisem przed wydaniem decyzji lub wyniku kontroli organ kontroli skarbowej wyznacza kontrolowanemu 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Przepisy ustawy o kontroli skarbowej nie przewidują jednak możliwości wskazania w treści takiego zawiadomienia, sporządzonego na podstawie art. 24 ust. 4 tej ustawy, nieprawidłowości jakie zostały ustalone w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego. Organ obowiązany jest na podstawie ww. przepisu zapewnić podatnikowi możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a nie przedstawić stronie ostateczną treść rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 207 § 2 O.p. sprawę co do jej istoty rozstrzyga decyzja i ostateczne rozliczenia podatkowe stanowiące wynik rozstrzygnięcia sprawy powinny być wskazywane w decyzji. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z powołanymi powyżej art. 129 i art. 178 § 1 O.p. postępowanie jest jawne wyłącznie dla strony, a podatnik ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Jeżeli Spółka posiadała wątpliwości co do ustaleń prowadzonego postępowania kontrolnego, mogła skorzystać w okresie 7 dni, wyznaczonych zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o kontroli skarbowej, z uprawnienia wynikającego z art. 121 § 2 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy Spółka nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Należy również podkreślić, że w przedmiotowym piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. organ I instancji na podstawie art. 14 c ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej zawiadomił Spółkę o możliwości skorygowania w ww. terminie, w zakresie objętym postępowaniem kontrolnym uprzednio złożonych deklaracjach podatkowych.

W świetle powyższego - w opinii Sądu - postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 120 art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 181, art, 187 i art. 191 O.p.

Kwestia sporu w niniejszej sprawie koncentrowała się wokół ustalenia, czy Spółka "[...]" prawidłowo rozliczyła transakcje zakupu biżuterii złotej wadliwej od "[...]" Sp. z o.o. na zasadach ogólnych, a także czy dokonany przez podatnika zakup towarów od firmy "[...]" Ltd. stanowił wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.

Sąd zauważa, że w złożonej skardze skarżąca nie zakwestionowała rozstrzygnięcia organu II instancji w zakresie transakcji zakupu przez Spółkę "[...]" wadliwej biżuterii złota od "[...]" Sp. z o.o. Zatem zasadne jest odniesienie się do zarzutów podatnika dotyczących prawidłowości rozliczenia transakcji wewnątrzwspólnotowych strony z firmą "[...]" Ltd.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT opodatkowaniu tym podatkiem podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Tym samym, aby transakcję zakupu towarów można było uznać za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, rozpoczęcie i zakończenie wysyłki lub transportu kupowanych towarów musi być dokonane na terytoriach dwóch różnych państw członkowskich. Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o VAT przepis ust. 1 stosuje się od warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a) - z zastrzeżeniem art. 10;

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a).

W doktrynie prawa podatkowego wskazuje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest swego rodzaju importem wewnątrzunijnym. W tym przypadku opodatkowaniu podlega bowiem czynność nabycia towarów. Należny z tytułu obrotu podatek rozliczany jest przez nabywcę towaru w państwie, do którego następuje dostawa towarów. Transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów - podobnie jak w przypadku importu towarów, któremu odpowiada eksport towarów - towarzyszy zawsze lustrzana czynność, wykonywana przez drugą stronę transakcji, tj. dostawa towarów (co do zasady mająca charakter dostawy wewnątrzwspólnotowej). Jej schemat z kolei odpowiada w pewnym zakresie mechanizmowi eksportu towarów.

Podkreślić przy tym należy, że o potraktowaniu transakcji jako wewnątrzwspólnotowej decydować muszą okoliczności faktyczne, a nie wola i przekonanie kontrahentów (vide: Komentarz do art. 9 ustawy o VAT Autor: Adam Bartosiewicz LEX stan prawny: 01 kwietnia 2014 r. System Informacji Prawnej LEX).

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w dniu [...] kwietnia 2012 r. (k. 146-153 akt adm.) zwrócił się do brytyjskiego organu podatkowego ze stosownym wnioskiem, celem sprawdzenia i potwierdzenia transakcji dokonanych pomiędzy stroną, a "[...]" Ltd. Z uzyskanej w tej sprawie odpowiedzi z dnia [...] października 2012 r. (k. 933-937 akt adm.) wynika, że brytyjski kontrahent nie wprowadził sprzedawanych stronie towarów na terytorium Wielkiej Brytanii. Tym samym dostawa przedmiotowych towarów z terytorium Wielkiej Brytanii, którą Spółka "[...]" wykazała jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów od firmy "[...]" Ltd. nie mogła mieć miejsca. W przedmiotowej odpowiedzi wskazano, że "skoro towary będące przedmiotem transakcji nie są wprowadzane na teren Wielkiej Brytanii, to dokonane dostawy nie podlegają brytyjskiemu VAT (lub Intrastat) i dlatego też rejestracja dla celów VAT musi być unieważniona. Z analizy przejrzanej dokumentacji dotyczącej kupna i sprzedaży (bardzo podstawowa, stworzona ręcznie), jasno wynika, że srebro czy złoto nie jest poddawane żadnej obróbce. Są to po prostu transakcje typu back-to-back, z marżą [...] PLN za kg zastosowaną do ceny zakupu, aby otrzymać wartość sprzedaży.

W ocenie Sądu za prawidłowe należy uznać ustalenia organów, że faktury wystawione przez "[...]" Ltd (w zakresie spornych transakcji) nie dokumentowały w rzeczywistości wysłania lub transportowania towarów z terytorium Wielkiej Brytanii. Tym samym nie można zgodzić się z zarzutem podatnika, iż organy podatkowe nie przedstawiły dowodów świadczących o tym. że miejscem rozpoczęcia transportu towarów nabytych od "[...]" Ltd. nie było terytorium Wielkiej Brytanii.

Ponadto, w celu ustalenia kraju rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów kupowanych przez Spółkę "[...]" od firmy "[...]" Ltd., realizując wniosek dowodowy strony (zawarty w piśmie podatnika z dnia [...] listopada 2012 r. oraz z dnia [...] grudnia 2012 r.), organ I instancji dwukrotnie wzywał celem przesłuchania [...] (właściciela "[...]" Ltd.). Jednakże, pomimo skutecznego doręczenia wezwań świadek nie stawił się na przesłuchania. Ponadto, organ kontroli skarbowej włączył stosownym postanowieniem protokoły przesłuchania świadków: [...] - (Wiceprezesa Zarządu Spółki "[...]") z dnia [...] października 2012 r. (k. 1171-1172), [...] (Prezesa Zarządu Spółki "[...]") z dnia [...] listopada 2012 r. (k. 1173-1174) i [...] (Wiceprezesa Zarządu Spółki "[...]") z dniu [...] listopada 2012 r. (k. 1175-1176). Z dokumentów tych wynika, że świadkowie, wskazując na przepisy kodeksu postępowania karnego, odmówili udzielenia odpowiedzi dotyczącej wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przez Spółkę "[...]" od "[...]" Ltd. z terytorium Wielkiej Brytanii.

Nadto należy podkreślić, że Spółka "[...]" zarówno na etapie postępowania kontrolnego, jak i odwoławczego, nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby, iż transport towarów wymieniony na fakturach wystawionych przez firmę "[...]" Ltd. był dokonywany z jakiegokolwiek państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

W skardze strona wskazuje, że "Z informacji otrzymanych od zagranicznego kontrahenta wynikało, że [...] Ltd. posiadała szereg magazynów położonych na terytoriach państw członkowskich UE innych niż Polska".

Sąd zauważa, że na potwierdzenie powyższego skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów. Również w znajdującej się w aktach sprawy umowie z dnia [...] maja 2001 r. (k. 210-215) jaką Spółka "[...]" zawarła z "[...]" Ltd. nie ma informacji o posiadanych przez kontrahenta strony magazynach w innych niż Wielka Brytania krajach Unii Europejskiej i możliwości transportu towarów właśnie z takich miejsc. Przedłożone natomiast przez Spółkę (przy zastrzeżeniach z dnia [...] listopada 2012 r. do protokołu badania ksiąg podatkowych) zestawienia dostaw wewnątrzwspólnotowych sporządzone przez "[...]" Ltd. dla potrzeb organów podatkowych Wielkiej Brytanii, nie stanowią wystarczającego dowodu potwierdzającego zasadność uznania przedmiotowych transakcji jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów z terytorium Wielkiej Brytanii, gdyż nie potwierdzają one faktu fizycznego transportowania lub wysłania przedmiotowych towarów z terytorium Wielkiej Brytanii, bądź innego kraju Unii Europejskiej do Polski. Nawet jeśli, jak twierdził pełnomocnik strony, zwyczajną praktyką kupiecką jest dostarczanie towaru własnym transportem sprzedawcy lub kupującego bez korzystania z usług wyspecjalizowanych firm, to niezrozumiałym jest fakt braku przedstawienia przez Spółkę "[...]" dowodów potwierdzających dokonanie takiego transportu z terytorium Wielkiej Brytanii, bądź innego kraju Unii Europejskiej do Polski w przypadku zakwestionowanych transakcji z "[...]" Ltd.

W skardze skarżąca podniosła, że ustalenia dotyczące transakcji pomiędzy Spółką "[...]" a firmą "[...]" Ltd. zostały dokonane przez organ I instancji na podstawie dokumentacji otrzymanej od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] dotyczącej wzajemnych relacji handlowych pomiędzy "[...]" Ltd. a Spółką Jawną "[...]" [...], [...] w zakresie handlu granulatem srebra.

Uznając powyższy zarzut za bezpodstawny należy zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się faktycznie dwie odpowiedzi administracji podatkowej Wielkiej Brytanii:

- odpowiedź z dnia [...] stycznia 2012 r. na wniosek SCAC, jaką pozyskano od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], dotycząca transakcji pomiędzy "[...]" Ltd., a Spółką Jawną "[...]" [...], [...] (k. 919-921),

- odpowiedź z dnia 31 października 2012 r. na wniosek SCAC, jaką uzyskano w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego, dotycząca transakcji pomiędzy "[...]" Ltd., a Spółką "[...]" (k. 933-937).

Podkreślenia wymaga, że organy podatkowe dokonały ustaleń w zakresie transakcji z firmą "[...]" Ltd. na podstawie odpowiedzi administracji podatkowej Wielkiej Brytanii z dnia [...] października 2012 r., która dotyczyła tylko transakcji dokonanych pomiędzy Spółką "[...]" a firmą "[...]" Ltd. i nie zawierała żadnych informacji na temat Spółki Jawnej "[...]" [...], [...]. Tym samym niezrozumiały jest zarzut, że odpowiedź administracji podatkowej Wielkiej Brytanii, na którą powołał się organ kontroli skarbowej, a w ślad za nim organ odwoławczy, została sporządzona na bazie informacji przekazanych przez [...] Ltd. a [...] [...] [...] spółka jawna. Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie było wątpliwości co do wiarygodności dokumentu stanowiącego odpowiedzi administracji podatkowej Wielkiej Brytanii z dnia [...] października 2012 r., która dotyczyła tylko transakcji dokonanych pomiędzy Spółką "[...]" a firmą "[...]" Ltd. Tak więc, nie sposób czynić zarzutu organowi odwoławczemu, iż winien był wystąpić do administracji podatkowej tego kraju z ponownym zapytaniem.

Dodatkowo strona wskazała, że jej kontrahent - "[...]" Ltd. zobowiązał się dostarczyć administracji podatkowej Wielkiej Brytanii dokumenty CMR, na podstawie których zostanie przywrócony firmie "[...]" Ltd. numer VAT z datą wsteczną, tj. od dnia [...] lipca 2012 r. Ponadto Spółka "[...]" zwróciła uwagę na błędne jej zdaniem przetłumaczenie odpowiedzi administracji podatkowej Wielkiej Brytanii. W wersji anglojęzycznej zostało użyte słowo "cancel", które w polskim języku prawniczym oznacza zarówno "unieważnić" jak i "uchylić". Według podatnika istotne jest rozróżnienie tego, czy rejestracja firmy "[...]" Ltd. na terytorium Wielkiej Brytanii dla celów podatku od wartości dodanej została unieważniona z mocą wsteczną od daty rejestracji, czy też została jedynie uchylona ze skutkiem od chwili obecnej.

W ocenie Sądu powyższe informacje nie mają wpływu na prawidłowość rozliczeń Spółki "[...]" w badanym okresie w zakresie zakupów dokonywanych od firmy "[...]" Ltd. i ustalenia, iż zakup ten nie stanowi dla Spółki "[...]" wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Kluczowa w przedmiotowej sprawie jest informacja przekazana przez administrację podatkową Wielkim Brytanii, z której wynika, że sprzedawany przez "[...]" Ltd. towar nie został dostarczony z terytorium Wielkiej Brytanii, czego już konsekwencją jest unieważnienie, bądź uchylenie rejestracji firmy "[...]" Ltd. dla celów podatku od wartości dodanej. Ponadto, podkreślenia wymaga fakt, że celem systemu VIES jest wymiana informacji przede wszystkim o wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów na Wspólnym Rynku Unii Europejskiej, w przypadku Polski także o nabyciach, która w założeniach ma wspomagać państwa członkowskie w kontrolowaniu transgranicznych operacji gospodarczych. System ten działa na dwóch płaszczyznach:

- elektronicznej bazy danych o podmiotach dokonujących transakcji wewnątrzwspólnotowych, zawierającej dane identyfikacyjne podmiotów VAT, uprawnionych do prowadzenia transakcji wewnątrzwspólnotowych,

- elektronicznej bazy danych o transakcjach wewnątrzwspólnotowych zawierającej dane o obrotach podatników z tytułu dokonywanych dostaw wewnątrzwspólnotowych. Do ogólnej wymiany informacji, poza systemem VIES, stosuje się również formę pisemną, w postaci formularzy SCAC 2004, w których państwa członkowskie dokładnie przedstawiają wszelkie okoliczności i rezultaty przeprowadzanych czynności kontrolnych. Należy zauważyć, że formularze "SCAC 2004" stanowią w świetle prawa polskiego dokumenty urzędowe, o których mowa w art. 194 O.p., korzystające z domniemania prawdziwości tego, co zostało w nich potwierdzone. W związku z tym organ I instancji zobowiązany był uznać za udowodnione to, co wynika z treści ww. dokumentów SCAC. Wskazać bowiem trzeba, że nie można swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając na podstawie art. 194 § 3 O.p. dowodu przeciwko prawdziwości informacji zawartych w tych dokumentach. Co więcej, w doktrynie podkreśla się, że nieuznanie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym stanowi naruszenie prawa procesowego.

Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, że podatnik nie przedstawił dowodów, które mogłyby skutecznie obalić domniemanie zgodności z prawdą dokumentów sporządzonych przez brytyjskie służby podatkowe. Należy również zauważyć, że e-mail z [...] z Wielkiej Brytanii, dołączony przez pełnomocnika strony do pisma z dnia [...] września 2013 r. (k. 1335) stanowi o rejestracji "[...]" Ltd. tylko dla celów podatku VAT, a nie dla celów podatku od wartości dodanej. Powyższy e-mail nie ma wpływu na prawidłowość rozliczeń Spółki "[...]" w badanym okresie w zakresie zakupów dokonywanych od firmy "[...]" Ltd. i ustalenia, iż zakup ten nie stanowi dla Spółki "[...]" wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Zasadnie organ uznał, że rozstrzygająca w przedmiotowej sprawie jest informacja przekazana przez administrację podatkową Wielkiej Brytanii, z której wynika, że sprzedawany przez "[...]" Ltd. towar nie został dostarczony z terytorium Wielkiej Brytanii. Ponadto, jak wynika ze zgromadzonego materiału brak jest dowodów potwierdzających dostarczenie przedmiotowego towaru z innego państwa Unii Europejskiej.

W skardze strona podniosła, że niewłaściwe rozpoznanie przez kontrahenta zagranicznego jego dostawy, nie powoduje braku wystąpienia u polskiego nabywcy wewnątrzwspólnotowego nabycia. Odnosząc się do tego zarzutu należy podkreślić, że zadeklarowanie przez kontrahenta zagranicznego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie powoduje, iż u polskiego nabywcy automatycznie dochodzi do nabycia wewnątrzwspólnotowego. Wskazać przy tym należy, że potraktowanie danej czynności jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zawsze wymaga spełnienia dwóch podstawowych warunków:

1) podmiot z jednego państwa członkowskiego musi nabyć prawo do rozporządzania towarami jak właściciel, tak więc na rzecz tego podmiotu musi być dokonana dostawa,

2) po nabyciu towary są przemieszczane na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo wysyłki, przy czym nie gra tu roli, kto faktycznie przewozi towar i na czyje zlecenie jest to czynione, gdyż towary w wyniku dokonanej dostawy mogą być wysyłane lub transportowane przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Zdaniem Sądu zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, iż towary (będące przedmiotem spornych transakcji) zostały wysłane/przetransportowane do Polski z jakiegokolwiek innego państwa Unii Europejskiej, w tym z Wielkiej Brytanii. Nieudokumentowanie faktu przemieszczenia towarów z terytorium kraju unijnego na terytorium Polski powoduje, że dokonanie nabycia wewnątrzwspólnotowego nie jest bezsporne i uniemożliwia wykazanie spełnienia merytorycznych przesłanek wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Faktu dokonania WNT nie można zatem domniemywać w oparciu jedynie o dysponowanie przez podatnika określonym towarem i dokumentami potwierdzającymi zapłatę za ten towar.

Reasumując należy stwierdzić, że w przypadku spornych transakcji rozpoczęciem transportu kupowanych towarów nie mogło być terytorium Wielkiej Brytanii, natomiast dokumentacja Spółki nie pozwala stwierdzić, iż krajem rozpoczęcia wysyłki lub transportu jest terytorium innego państwa członkowskiego. W toku całego postępowania strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających zasadność uznania przedmiotowych transakcji jaku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów z terytorium Wielkiej Brytanii, bądź innego kraju Unii Europejskiej do Polski. Nigdy też strona nie wskazała konkretnego miejsca (kraju) rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów dostarczonych przez "[...]" Ltd. Nie sposób przy tym zgodzić się z twierdzeniem Spółki zawartym w skardze, że oczywistym jest, iż nabywca nie może posiadać przedmiotowych informacji, w sytuacji gdy dostawę towarów organizuje jego kontrahent.

W ocenie Sądu w sytuacji, gdy pomiędzy stronami transakcji istnieją powiązania rodzinne (Prezes i Wiceprezesi Spółki "[...]" oraz właściciel "[...]" Ltd. są braćmi), jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, brak informacji od kontrahenta o dokonanej dostawie, nie jest oczywisty. Biorąc powyższe pod uwagę nie można uznać, że przedmiotowe transakcje są transakcjami wewnątrzwspólnotowymi. Nie zasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Natomiast, jak prawidłowo wskazał organ kontroli skarbowej dokumentacja, którą przedstawiła strona nie pozwala na zakwalifikowanie tych transakcji do jakiejkolwiek innej kategorii zakupów na gruncie ustawy o VAT. Należy również podkreślić, że organ I instancji w decyzji przedstawił uzasadnienie faktyczne i prawne, wskazując jednocześnie informacje dotyczące właściwego rozliczenia podatku od towarów i usług w deklaracjach VAT-7 Spółki. Przedstawiono również dane, które należało wykazać w informacjach podsumowujących VAT-UE strony w związku z nieuznaniem przedmiotowych transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Tym samym zarzut braku wskazania przez organ kontroli skarbowej do jakiego rodzaju transakcji doszło pomiędzy Spółką "[...]", a "[...]" Ltd. należy uznać za bezzasadny.

Sąd na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. oddalił wniosek dowodowy pełnomocnika skarżącego bowiem przedłożone dokumenty nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. W ocenie skarżącej dowód z tych dokumentów uzasadnia zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do tego Sąd stwierdza, że rozliczenia skarżącej z firmą [...] Ltd. zostały zakwestionowane z tego powodu, że faktury wystawione na rzecz Spółki przez tą firmę nie dokumentowały w rzeczywistości wysłania lub transportowania towarów z terytorium Wielkiej Brytanii. Ta okoliczność wynika z zebranego materiału dowodowego, w świetle którego w ocenie Sądu bezsporne jest, że brytyjski kontrahent nie wprowadził sprzedawanych Spółce towarów na terytorium Wielkiej Brytanii. Tym samym, dostawa przedmiotowych towarów z terytorium Wielkiej Brytanii, którą Spółka wykazała jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów od firmy [...] Ltd. nie mogła mieć miejsca. Formularze SCAC 2004 stanowią w świetle prawa polskiego dokumenty urzędowe, o których mowa w art. 194 O.p, korzystające z domniemania prawdziwości tego, co zostało w nich potwierdzone. W związku z tym zasadnie organy I i II instancji uznały za udowodnione to, co wynika z treści tych dokumentów. Poza tym, Spółka nie dostarczyła żadnych dowodów, które potwierdzałyby, iż transport towarów wymienionych na fakturach, wystawionych przez firmę [...] Ltd, był dokonywany z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Zdaniem Sądu, dołączona do pisma procesowego kopia dokumentu [...] nie stanowi dowodu przeciwko treści ww. dokumentu SCAC. Załączona informacja nie dowodzi bowiem, że Spółka dokonała wewnetrzwspólnotowego nabycia towarów od firmy [...] Ltd. Jak wskazano w treści dokumentu " w przypadku przewiezienia, przekazania, dostawy lub sprzedaży towarów bądź świadczenia usług w innych państwach Unii Europejskiej należy wypełnić Wykaz sprzedaży do UE. Jeżeli w tym okresie nie nastąpiły żadne dostawy, nie ma potrzeby wypełniania formularza". Zauważyć należy, że Spółka nie przedłożyła takiego wykazu. Ponadto, Sąd podkreśla, że na dokumencie tym widnieje data [...].01.2012 r., natomiast brytyjskiej administracji podatkowej na formularzu SCAC została udzielona w dniu [...].10.2012 r. W dokumencie SCAC 2004 wskazano, że " rejestracja dla celów VAT musi być unieważniona" z powodu niewprowadzenia na teren Wielkiej Brytanii towarów będących przedmiotem transakcji. Zatem niezasadny jest pogląd skarżącego, iż z powodu niezakwestionowania przez brytyjski organ administracji podatkowej deklaracji, należy przyjąć, iż wewnątrzwspólnotowe nabycie przez Spółkę od firmy [...] miało miejsce. Podnieść należy, że w odpowiedzi na formularzu SCAC 2004 wskazano na potrzebę unieważnienia rejestracji dla celów VAT a w związku z tym deklaracja podatkowa została zakwestionowana.

Sąd nie podziela zarzutów podniesionych w piśmie Spółki z dnia [...] czerwca 2014 r. dotyczących naruszenia przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p., art. 122 w zw. z art. 191 O.p.

Odnosząc się do nieskuteczności przesłuchania [...] Sąd zauważa, iż organ I instancji dwukrotnie wzywał go celem przesłuchania. Jednak pomimo skutecznego doręczenia wezwań świadek nie stawił się na przesłuchanie. Spółka wskazała swój adres jako adres do doręczenia wezwania kierowanego do świadka [...] oraz zobowiązała się, że podejmie działania w celu poinformowania świadka o miejscu i terminie przesłuchania. W związku z tym zarzut o nieskuteczności przesłuchania [...] jest niezasadny. Niecelowe byłoby też pytanie brytyjskiej administracji podatkowej o doprecyzowanie informacji udzielonej przez [...]. Ustaleń w zakresie transakcji z firmą [...] dokonano na podstawie odpowiedzi administracji podatkowej Wielkiej Brytanii z dnia [...].10.2012 r., która dotyczyła tylko transakcji dokonanych przez Spółkę [...] a firmę [...] i nie zawierała żadnych informacji na temat spółki jawnej [...]. Pełnomocnik skarżącej nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, z których wynikałoby, że informacja ta dotyczyła innego podmiotu.

W ocenie Sądu bezpodstawny jest zarzut nie wskazania przez organ, w jaki sposób skarżąca powinna rozliczyć zakwestionowane transakcje dla potrzeb podatku VAT. W zaskarżonej decyzji wyrażono stanowisko, że dokumentacja przedstawiona przez Spółkę nie pozwala na zakwalifikowanie tych transakcji do jakiejkolwiek kategorii zakupów na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. W decyzji organu I instancji przedstawiono uzasadnienie faktyczne i prawne, wskazując jednocześnie informacje dotyczące właściwego rozliczenia podatku od towarów i usług w deklaracjach VAT-7 Spółki. Przedstawiono również dane, które należało wykazać w informacjach podsumowujących VAT-UE Spółki w związku z nieuznaniem przedmiotowych transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Tym samym zarzut Spółki odnośnie braku wskazania sposobu rozliczenia transakcji uznać należy za bezpodstawny.

Sąd nie podziela również stanowiska Spółki, iż zaskarżona decyzja nie uwzględnia stanowiska TSUE w kwestii dobrej wiary i rzetelności kupieckiej wyrażonej m.in. w wyrokach C - 18/13, C - 285/11.

Spółka przed organem I instancji utrzymywała, że miejscem rozpoczęcia transportu towarów było terytorium innego niż Polska państwa Unii Europejskiej, wskazując, że do uznania tych transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów firma [...] nie musiała dokonywać fizycznego transportu z terytorium Wielkiej Brytanii, lecz mogła transportować towary do Polski z terytorium innego niż Polska lub Wielka Brytania państwa Unii Europejskiej ( por. pismo Spółki z dnia [...].12.2012 r.). Spółka nie podała jednak nazwy konkretnego miejsca rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, do czego była wzywana. Podkreślić należy, iż z przesłuchania świadków: [...] z dnia [...] października 2012 r. (Wiceprezesa Zarządu Spółki "[...]"), [...] (Prezesa Zarządu Spółki "[...]") z dnia [...] listopada 2012 r. i [...] (Wiceprezesa Zarządu Spółki "[...]") z dnia [...] listopada 2012 r. wynika, że świadkowie, wskazując na przepisy kodeksu postępowania karnego, odmówili udzielenia odpowiedzi dotyczącej wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przez Spółkę "[...]" od "[...]" Ltd. z terytorium Wielkiej Brytanii.

W ocenie Sądu okoliczności te dowodzą, iż Spółka była świadoma, że miejscem rozpoczęcia transportu towarów z zakwestionowanych transakcji nie było terytorium Wielkiej Brytanii. Na etapie postępowania zarówno przed organem I jak i II instancji Spółka utrzymywała bowiem, że miejscem rozpoczęcia transportu był kraj UE inny niż Polska, nie wskazując nazwy konkretnego państwa. Również brak współpracy osób zainteresowanych w przedmiotowej sprawie tj. [...], [...] i [...], powiązanych więzami rodzinnymi dowodzi, że Spółka miała świadomość nieprawidłowości zaistniałych w sprawie rozliczenia transakcji z firmą [...].

W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy zgromadziły w sprawie obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji prawidłowo zastosowały przepisy prawa dokonując ich prawidłowej wykładni.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.