Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 391/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi T. R. na decyzję Wojewody z dnia 21 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga T. R. na decyzję Wojewody z dnia 21 kwietnia 2017 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 13 stycznia 2017 r. skarżący złożył w Urzędzie Miasta wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. [..] w G., działki nr [..] (nr archiwalny [..]), [..] (nr archiwalny [..]) i [..] (nr archiwalny [..]), obręb [..].

Decyzją z dnia 9 lutego 2017 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.), Prezydent Miasta odmówił skarżącemu udzielenia pozwolenia na budowę. Prezydent uznał bowiem, jak wynika z uzasadnienia wydanej decyzji, że przedłożony wniosek i projekt budowlany są sprzeczne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..] w G. wraz z drogą dojazdową i ciągiem infrastruktury technicznej, uchwalonego uchwałą Rady Miasta nr XVI/354/16 z dnia 27 stycznia 2016 r. (Dz. Urz. Województwa z dnia 14 kwietnia 2016r., poz. 1469). W planie tym nieruchomości objęte inwestycją zlokalizowane są bowiem w strefie planistycznej oznaczonej symbolem 08 US – usługi transportu i rekreacji. Dodatkowo północno -zachodni fragment działki nr [..] jest przeznaczony pod drogę wewnętrzną [..] KDW. Zabudowa o funkcji mieszkaniowej jest możliwa na tym terenie tylko dla budynków istniejących na danych działkach przed wejściem w życie planu miejscowego na zasadzie adaptacji istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Projekt budowlany niniejszej inwestycji zakłada zaś budowę nowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i w związku z tym jest niezgodny z przeznaczeniem terenu wskazanym w planie miejscowym.

Prezydent wskazał jednocześnie, że bezzasadne jest nakładanie na inwestora obowiązku doprowadzenia do zgodności złożonego projektu z zapisami miejscowego planu postanowieniem na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, gdyż ewentualne doprowadzenie projektu do zgodności z planem w zakresie przeznaczenia terenu sprawi, iż projekt stanie się niezgodny ze złożonym wnioskiem.

Prezydent wyjaśnił ponadto, że w wyniku modernizacji Ewidencji Gruntów i Budynków Miasta zmianie uległa numeracja działek na całym obszarze Miasta i działki o nr archiwalnych [..]-[..], KM [..], obręb [..], mające stanowić obszar przedmiotowej inwestycji, posiadają obecnie numery odpowiednio [.]-[..], obręb [..].

Od decyzji Prezydenta Miasta skarżący wniósł odwołanie, domagając się jej uchylenia, zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji lub zamieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej organu stosownych informacji zgodnie z treścią art. 30a ustawy Prawo budowlane przewidzianą dla zgłoszeń budowy. W ocenie skarżącego Prezydent Miasta, wydając skarżoną decyzję, dokonał błędnej wykładni obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niedopuszczalne i bezpodstawne jest bowiem twierdzenie organu, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny jest niezgodny z obowiązującym planem miejscowym, skoro jego funkcja jest zgodna z funkcją adaptowaną, dla której możliwe są wszelkie działania inwestycyjne. Organ nie wziął ponadto pod uwagę, że na terenach otaczających teren 08 przewidziano w tym planie miejscowym wyłącznie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Skarżący wskazał także, że projekt budowlany inwestycji nie przewiduje na fragmencie przeznaczonym w planie na drogę wewnętrzną realizacji żadnych budynków, urządzeń budowlanych lub sieci uzbrojenia. Skrawek ten ma pow. 3,8 m2, tj. stanowi ok. 1% terenu i jego przeznaczenie w planie miejscowym projekt inwestycji nie narusza w żaden sposób. Skarżący zarzucił również brak wskazania w decyzji podstawy prawnej wydania decyzji odmownej oraz istotną rozbieżność pomiędzy opisanym w uzasadnieniu decyzji wnioskiem inwestora a treścią orzeczenia decyzji.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzją z dnia 21 kwietnia 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Wojewoda uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając Wojewoda wskazał, że z akt sprawy wynika, iż projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, w aktach sprawy znajduje się uzgodnienie Miejskiego Konserwatora Zabytków nr [..] z dnia 9 listopada 2016 r., uzgodnienie z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska nr [..] z dnia 18 listopada 2016 r., dokumentacja zawiera informację BIOZ, charakterystykę energetyczną.

Wojewoda wskazał także, że na terenie objętym inwestycją Rada Miasta uchwałą nr XVI/354/16 z dnia 27 stycznia 2016 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 14.04.2016 r., poz. 1469) zatwierdziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..] w G. wraz z drogą dojazdową i ciągiem infrastruktury technicznej. Zgodnie z zapisami tego planu dla terenu inwestycji obowiązują następujące ustalenia: wysokość zabudowy do 9,0 m; szerokość elewacji frontowej – 18 m; minimalny udział pow. biologicznie czynnej 50% działki; intensywność zabudowy: 0,3; szerokość frontu działki - min. 30 m; dachy strome o nachyleniu 35-45 stopni. Projektowana inwestycja spełnia te wymagania, gdyż: z projektu budowlanego wynika, iż projektowany budynek jest parterowym, jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym, z garażem obejmującym dwa miejsca postojowe, o wysokości 5,49 m licząc od poziomu 0,00 do kalenicy oraz o szerokości elewacji 13,76 m. Jak wynika z opisu technicznego powierzchnia działek inwestycyjnych ([..]-[..]) wynosi 3303,0 m2, zaś powierzchnia biologicznie czynna wynosi 2501,1 m2, czyli 76 %. Powierzchnia zabudowy wynosi 224 m2, więc intensywność zabudowy dla działek wynosi 0,1, szerokość frontu działki wynosi 32,6 m, szerokość elewacji 13,76 m. Zgodnie z planem miejscowym działki inwestycyjne znajdują się na terenie przeznaczonym pod zabudowę oznaczoną symbolem 08 US - usługi sportu i rekreacji. Nowoprojektowana funkcja mieszkaniowa jest, w ocenie Wojewody, niezgodna z zapisami obowiązującego planu miejscowego, bowiem dopuszcza on jedynie inwestycje obejmujące budynki o funkcji mieszkaniowej istniejące na terenie oznaczonym symbolem 08 US przed wejściem w życie planu miejscowego, a także realizację nowoprojektowanych obiektów o funkcji usługowej, tj. sportu i rekreacji. Wojewoda nie podzielił jednocześnie stanowiska skarżącego, który wskazywał, że sam fakt istnienia na działce inwestycyjnej budynku jednorodzinnego powoduje, że działka ta może być zabudowana drugim budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w ramach dopuszczonej planem adaptacji istniejącej zabudowy mieszkalnej. "Adaptacja" rozumiana jako "zachowanie istniejącej funkcji" dotyczy jedynie budynku istniejącego, a nie nowoprojektowanej zabudowy.

Wojewoda uznał jednakże, że nieprawidłowości w złożonym wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, powinny stanowić podstawę do wydania przez organ postanowienia wzywającego do ich usunięcia. Nieprawidłowości, do których uzupełnienia organ nie wzywał, nie mogą być podstawą odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę i to także wówczas, gdy dotyczą elementów projektu wymienionych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Brak takiego postanowienia stanowi o istotnej wadzie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o odmowie pozwolenia na budowę, jako że jedyną podstawę prawną do wydania takiej decyzji stanowi w art. 35 ust. 3. Wskazany w zaskarżonej decyzji art. 35 ust. 1 pkt 1 nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Zatem, jak wskazał Wojewoda, w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta, przed wydaniem decyzji, powinien był wezwać skarżącego do doprowadzenia projektu do zgodności z zapisami planu miejscowego, tj. do przedstawienia projektu budynku o funkcji usług sportu i rekreacji, gdyż taką funkcję dopuszcza plan miejscowy. Odmowa udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wezwania skarżącego do uzupełnienia nieprawidłowości nie ma oparcia w przepisie art. 35 ust. 3 Prawo budowlane.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 21 lutego 2017 r. organ I instancji sprostował oczywistą omyłkę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji polegającą na wskazaniu, że inwestor złożył wniosek w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego. Z kolei przywołanie przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji okoliczności, że w planie miejscowym północno-zachodni fragment działki nr [..] jest przeznaczony pod drogę wewnętrzną 17 KDW, stanowi jedynie cześć opisu przeznaczenia działek objętych zakresem inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Dodatkowo Wojewoda wskazał, że przedłożony projekt nie jest zgodny z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 27 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm.) oraz z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm.) a także z art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w szczególności w zakresie określenia ilości kondygnacji, rzędnych terenu, oznaczenia wejścia do budynku i wjazdu do garażu, itp.

We wniesionej do Sądu skardze skarżący T. R. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia podnosząc, że Wojewoda błędnie przyjął, iż z treści zapisów karty terenu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż funkcja adaptowana określona w planie obejmuje istniejącą zabudowę mieszkaniową, nie zaś istniejące przeznaczenie terenu. Pogląd taki nie jest zgodny z treścią § 2 ust. 3 planu miejscowego. W ocenie skarżącego zapisy planu należy rozumieć w ten sposób, że adaptowana została istniejąca funkcja mieszkaniowa związana z istniejącą na terenie zabudową mieszkaniową a nie jedynie zabudowa, tj. istniejący budynek. Skarżący uważa ponadto, że skoro plan miejscowy przewiduje na terenie oznaczonym numerem 08 adaptowaną funkcję mieszkaniową jako zgodną z planem, umożliwiając wszelkie działania inwestycyjne w zakresie tego użytkowania, to niewątpliwie błędne i niezgodne z treścią planu miejscowego jest stwierdzenie organu, że funkcja ta jest niezgodna z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Skarżący wskazał także na niezajęcie przez Wojewodę konkretnego stanowiska w sprawie powołanej przez organ I instancji okoliczności, że część terenu została w planie miejscowym przeznaczona pod drogę wewnętrzną 17 KDW i niedostateczne określenie przez organ, które rzędne są zdaniem organu nieczytelne na rysunku projektu zagospodarowania terenu. W ocenie skarżącego w projekcie budowlanym została zamieszczona graficzna analiza obszaru oddziaływania obiektu zawierająca uzupełniające czytelne dane. Skarżący zarzucił także Wojewodzie niezgodne ze stanem faktycznym stwierdzenie, że projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymagań art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentacje przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 1369), zwany dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody uchylającą do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji decyzję Prezydenta Miasta odmawiającą inwestorowi T. R. udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną w G. przy ul. [..] na działkach o nr [..]-[..], obręb [..].

Organy obu instancji administracyjnych stosowały w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 290), zwanej dalej Prawem budowlanym, a w szczególności przepis art. 35 ust. 1, który stanowi:

1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W okolicznościach faktycznych wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy obu instancji stwierdziły, że w odniesieniu do zgłoszonego projektu budowlanego obejmującego nową zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zachodzi sprzeczność z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..] w G. wraz z drogą dojazdową i ciągiem infrastruktury technicznej, zatwierdzonego uchwałą Nr XVI/354/16 Rady Miejskiej z dnia 27 stycznia 2016 r.

Zgodnie z przedmiotowym planem działki objęte inwestycją znajdują się na terenie przeznaczonym pod zabudowę oznaczoną symbolem 08 US – usługi sportu i rekreacji. Wskazana funkcja jest dla tego obszaru wiodąca. Jako funkcje adaptowane wskazana została "istniejąca zabudowa mieszkaniowa". W strefie 08 US plan dopuszcza zatem zabudowę mieszkaniową, ale wyłącznie jako funkcję adaptowaną, interpretowaną zgodnie z § 2 ust. 3 planu, przez którą rozumie się użytkowanie istniejące, niemieszczące się w opisanym w ust. 1 zakresie użytkowań określających przeznaczenie terenów, a które plan utrzymuje, uznając za zgodne z planem i umożliwiając wszelkie działania inwestycyjne w zakresie tego użytkowania oraz jego przekształcenie na inne zgodne z przeznaczeniem terenu. Dopuszczalność funkcji adaptowanej na terenie 08 oznacza możliwość zachowania istniejącej dotychczas zabudowy mieszkaniowej i możliwość jej przekształceń zgodnie z istniejącym przeznaczeniem terenu. Wbrew twierdzeniom inwestora nie oznacza to dopuszczalności nowej zabudowy mieszkaniowej na tym terenie.

Z załączonego do wniosku projektu zagospodarowania działek objętych inwestycją wynika, że na jednej z nich, o aktualnym numerze ewidencyjnym [..], znajduje się już budynek mieszkalny i to do niego będą miały zastosowanie postanowienia planu dotyczące zachowania dotychczasowej funkcji zabudowy mieszkaniowej. Nie jest on jednak przedmiotem inwestycji, która faktycznie obejmuje wzniesienie nowego budynku mieszkalnego na działce nr [..].

W tych okolicznościach Sąd przychyla się do zgodnego stanowiska obu organów administracji orzekających w sprawie o sprzeczności projektowanej zabudowy z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Nie można bowiem nie rozróżniać przewidzianej dla terenu 08 US jako wiodącej funkcji usług sportu i rekreacji od dopuszczalnej na zasadzie akceptacji funkcji już istniejącej w dacie podejmowania uchwały o planie funkcji zabudowy mieszkaniowej. Nie można zatem funkcji adaptowanej rozciągać na zabudowę nowoprojektowaną, gdyż sprzeciwia się to definicji sformułowanej w § 2 ust. 3 planu miejscowego, która w wyraźny sposób odnosi się do użytkowania istniejącego w dacie uchwalania planu, które plan utrzymuje uznając za zgodne z nim.

Organy administracji wywiodły jednak z tej sprzeczności odmienne konsekwencje prawne i w tym zakresie sąd podzielił stanowisko Wojewody, który uznał za niedopuszczalną odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji sprzeczności projektu budowlanego z planem, bez zastosowania dyspozycji art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Przepis ten wymaga, ażeby w sytuacji naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem również w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ obligatoryjnie nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Dopiero po bezskutecznym upływie tego terminu organ może wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Brzmienie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego jest wyraźne i kategoryczne, niepozostawiające orzekającym organom żadnego luzu decyzyjnego w zakresie wzywania do usunięcia nieprawidłowości w realizacji wymagań wskazanych w ust. 1 art. 35 Prawa budowlanego.

W orzecznictwie i w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wezwania strony do usunięcia naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w trybie przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego daje organowi odwoławczemu podstawę do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wprawdzie wydanie merytorycznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez wezwania do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, uchybia prawu materialnemu, ale jednocześnie narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tę zasadę przepisy art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. (por. Anna Ostrowska [w:] Prawo budowlane. Komentarz (red. A. Gliniecki), Warszawa 2016r., s. 520-521).

W ocenie Sądu opisana i udokumentowana sytuacja faktyczna rozpoznawanej sprawy w pełni uzasadniała podjęcie przez Wojewodę rozstrzygnięcia kasacyjnego w trybie art. 138 § 2 k.p.a., albowiem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy prawidłowo uznał, że w tych okolicznościach zakres postępowania wyjaśniającego niezbędnego do przeprowadzenia przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy przekracza kompetencje organu odwoławczego określone w art. 136 k.p.a. Organ pierwszej instancji bowiem z pominięciem trybu określonego w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę błędnie uznając, że nieprawidłowości w zakresie sprzeczności projektu z postanowieniami planu są tego rodzaju, że nie dadzą się usunąć. Tymczasem przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie stanowi o żadnych ograniczeniach w jego zastosowaniu, a wręcz przeciwnie wyraźnie określa zakres tego zastosowania do sytuacji przewidzianych w ust. 1, w tym w pkt 1 odnoszącym się do sprzeczności projektu budowlanego z postanowieniami planu. To potwierdza, że również nieprawidłowości polegające na sprzeczności projektu z zapisami planu miejscowego należy usuwać w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a dopiero niemożność ich usunięcia po podjętej próbie, może skutkować odmową zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W konsekwencji Wojewoda prawidłowo stwierdził, że istnieje potrzeba rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji na nowo, od początku, poprzez podjęcie, w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, próby usunięcia nieprawidłowości w zakresie zgodności planowanej nowej zabudowy z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że Wojewoda, w takim zakresie, który był niezbędny dla możliwości legalnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgromadził niezbędny materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny sprawy w następstwie jego prawidłowej oceny. Tym samym należycie wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami rządzącymi gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Z tego jednak względu, że organ odwoławczy dostrzegł uchybienia procesowe polegające na błędnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego skutkujące nieprawidłowym zastosowaniem prawa materialnego i nierozstrzygnięciem istoty sprawy organ ten zastosował dyspozycję przepisu art. 138 § 2 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zgodził się z dostrzeżoną przez Wojewodę potrzebą uzupełnienia projektu zagospodarowania zainwestowanej działki w kierunku zgodności z wymaganiami wynikającymi z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oraz § 8 ust. 3 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012, poz. 462 ze zm.). Wskazany przepis rozporządzenia stanowi, że część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu sporządzona na mapie, z uwzględnieniem § 7, powinna określać granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową oraz ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu. W konsekwencji organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawię winien ponownie przeanalizować treść projektu zagospodarowania terenu w wersji opisowej i rysunkowej i w odpowiednim zakresie wdrożyć procedurę wezwania do usunięcia nieprawidłowości określoną w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu Wojewoda w dostateczny i jasny sposób odniósł się do kwestii wzmianki w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji o przeznaczeniu części działki nr [..] pod drogę wewnętrzną 17 KDW, uznając ją zasadnie za niemającą żadnego wpływu na ocenę prawidłowości przedłożonego projektu budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.