Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 530/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 207
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 41, art. 43, art. 46
journal: Dz.U. 2015 poz 1392
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz / spr./ Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia i zobowiązania zwrotu kwoty 446 475,25 zł pobranej na podstawie umowy i dofinansowania ze środków EFRR oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zarząd Województwa [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na wniosek A. K. (zwanego dalej skarżącym), decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], uchylił częściowo własną decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] , określającą skarżącemu kwotę do zwrotu w wysokości 525 265 zł i zobowiązująca go do zwrotu wskazanej wyżej kwoty, wraz z odsetkami, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia wypłaty środków, w ramach wniosków o płatność, tj. w odnośnie kwoty 306 800 zł od 12 maja 2011 r., odnośnie kwoty 48 750 zł od 23 marca 2012 r., odnośnie kwoty 72 345 zł od 26 czerwca 2012 r., odnośnie kwoty 21 320 zł od 20 sierpnia 2012 r. i 76 050 od 11 lutego 2013 r. oraz określającą, że zwrot wyżej wymienionych środków winien nastąpić na rachunek bankowy, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji. Zarząd Województwa uchylił mianowicie zaskarżone rozstrzygnięcie w pkt 2, dotyczącym rachunku bankowego na który winien nastąpić zwrot środków, wskazując inny rachunek, w pozostałym zakresie utrzymał zaś w mocy decyzję z [...] stycznia 2016 r.

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy Zarząd Województwa [...], działający w charakterze Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007- 2013, zawarł w dniu 29 października 2010 r. umowę ze skarżącym (beneficjentem) nr [...] (zwaną dalej umową) o dofinansowanie projektu "Poprawa konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez inwestycje w branżę turystyczną, zgodnie z którą wydatki kwalifikowane projektu wynosiły 944 000 zł, a kwota dofinansowania 613 000 zł (521 560 pochodziło z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, a 92 040 zł z budżetu państwa). W dokumentacji aplikacyjnej cel realizowanego przez skarżącego projektu określony został jako "świadczenie wysokiej jakości usług gastronomiczno-hotelarskich". Skarżący miał zmodernizować zakupiony w ramach projektu budynek o pow. 481,80 m2 oraz zakupić środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o łącznej wartości 1 725 206,46 zł. W efekcie tego, w prowadzonym przez niego obiekcie miało powstać 35 miejsc noclegowych. Bezpośrednimi rezultatami projektu miało być powstanie dwóch nowych usług, wdrożenie jednego systemu zarządzania przedsiębiorstwem, wzrost wysokości przychodów ze sprzedaży prowadzonej na rynek krajowy o 10 %, a rynek zagraniczny o 2 %, wykreowanie dodatkowych inwestycji o wartości 1 111 606,46 zł, utworzenie 2 etatów. W ciągu roku od zakończenia realizacji inwestycji (projektu) z bazy noclegowej mogłoby skorzystać 4 000 turystów.

Zgodnie z § 4 ust. 4 umowy skarżący zobowiązał się do realizacji projektu z należytą starannością, polegającą na celowym ponoszeniu wydatków, w sposób rzetelny, racjonalny i oszczędny, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i wytycznymi Ministra Rozwoju Regionalnego. Sposób wydatkowania środków miał dodatkowo zapewnić prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągnięcie jego celów i wskaźników, założonych we wniosku o przyznanie dofinansowania. W myśl zaś § 2 ust. 2 umowy skarżący zobowiązał się do realizacji projektu w oparciu o wniosek oraz ustalony harmonogram. Zgodnie z zapisami umowy, wszelkie zmiany w tym zakresie winny być zaakceptowane przez Instytucję Zarządzającą.

Na podstawie umowy przekazano skarżącemu środki finansowe w wysokości 525 265 zł, pochodzące z EFRR (446 472,25 zł) oraz z budżetu państwa (78 792,75 zł).

Zgodnie z postanowieniami umowy, rozpoczęcie realizacji projektu miało nastąpić w dniu 1 października 2010 r., natomiast jego rzeczowe i finansowe zakończenie w dniu 30 czerwca 2011 r., który to termin nie został przez skarżącego dotrzymany. Instytucja Zarządzająca, uwzględniając wnioski skarżącego, sześciokrotnie wyrażała zgodę na wydłużenie terminu realizacji inwestycji.

Wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2013 r. skarżący zwrócił się po raz kolejny o przesunięcie terminu zakończenia inwestycji, z 30 września 2013 r. na 31 grudnia 2013 r., powołując się na przejściowe trudności, związane z koniecznością zgromadzenia niezbędnych na ten cel środków. Tym razem Instytucja Zarządzająca nie przychyliła się do prośby skarżącego.

Uchwałą z 3 września 2013 r. Zarząd Województwa [...] zdecydował o przeprowadzeniu kontroli realizowanego przez skarżącego projektu. W trakcie kontroli, której czynności przeprowadzono 18 września i 12 listopada 2013 r., ustalono następujące nieprawidłowości:

1. niezgodność z dokumentacją wykonanego ogrodzenia. Skarżący wykonał bowiem jedynie konstrukcję ogrodzenia frontowego (do stalowych, obetonowanych słupków zamontowano poprzeczne metalowe profile), podczas gdy podpisał bez zastrzeżeń protokoły odbioru wykonania ogrodzenia, co nastąpiło 2 września 2011 r. i 6 czerwca 2012 r. Oprócz tego stwierdzono, że nie został wykonany betonowy cokół ogrodzenia, a siatka ogrodzeniowa, zamontowana na odmalowanych słupkach wykazywała liczne wgniecenia, co zdaniem organu świadczy o tym, że ten fragment ogrodzenia nie był nowy. Zauważono bowiem, że skarżący dokonał zakupu ogrodzonego obiektu. Organ podkreślił ponadto, że podczas zeznań składanych w trakcie postępowania karnego (włączonych do niniejszego postępowania, postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r.), w dniu 21 października 2014 r. skarżący przyznał, że poddał renowacji istniejące wokół obiektu ogrodzenie, a w związku z jego dobrym stanem postanowił zaniechać budowy nowego, zaś środki pierwotnie na ten cel przeznaczone postanowił przesunąć na budowę sali konsumpcyjnej. Zmiany w tym zakresie były samowolne, gdyż skarżący nie uzyskał akceptacji Instytucji Zarządzającej. Pomimo niezrealizowania budowy ogrodzenia, skarżący przedłożył do refundacji wydatki na ten cel poniesione, udokumentowane przedłożonymi fakturami.

Odnośnie ogrodzenia organ podkreślił również, że budowę frontowego ogrodzenia skarżący wykonał bez zgłoszenia budowy właściwym organom.

2. Niezgodność wykonanego grilla ogrodowego z dokumentacją złożoną wraz z wnioskiem o dofinansowanie. Grill ten, pomimo jego odbioru i opłacenia, nie był wykończony, ponadto skonstruowany został z elementów, które nie były nowe (w trakcie kontroli stwierdzono skorodowanie rusztu). W tym wypadku również nie dokonano zgłoszenia prac przy budowie grilla.

3. Plac zabaw, zakupiony w ramach projektu, nie był tożsamy z przedstawionym do refundacji. Podczas kontroli 18 września 2013 r. nie stwierdzono jakiegokolwiek placu zabaw przy obiekcie, pomimo tego że faktura za jego wykonanie została już wcześniej przedłożona do refundacji. Zamontowanie placu zabaw stwierdzono podczas czynności kontrolnych w dniu 12 listopada 2013 r. Organ ustalił, że zestaw Urwis 1 został zakupiony przez skarżącego w październiku 2013 r. za cenę dwa i poł krotnie niższą niż przedstawiona do refundacji, a sam zestaw nie odpowiadał właściwościom zadeklarowanym we wniosku. W tym wypadku również skarżący nie dokonał zgłoszenia robót budowlanych.

4. Część objętego dofinansowaniem wyposażenia nie odpowiada zakresowi rzeczowemu projektu, określonemu w umowie o dofinansowanie. Opisowi deklarowanemu przez skarżącego nie odpowiadają: jednoosobowe łóżka hotelowe, w liczbie 25, krzesła w liczbie 30 sztuk, ekspres do kawy. Przedmioty te, stwierdzone w trakcie czynności kontrolnych, wbrew wymogom, nie były fabrycznie nowe, jako że nosiły wyraźne ślady użytkowania. Jeżeli chodzi o ekspres do kawy, to organ stwierdził, że jeżeli nawet został on faktycznie zakupiony jako nowy, to był wykorzystywany w celach niezgodnych z projektem, gdyż dostarczono go do A., nie zaś B. Urządzenie to ponadto zostało w dacie odbioru oddane do użytkowania, tj. w czasie, w którym restauracja w B. jeszcze nie funkcjonowała.

5. Niepoinformowanie Instytucji Zarządzającej o zmianie lokalizacji placu przeznaczonego na ogródek letni, wbrew obowiązkowi wynikającemu z § 15 ust. 4 umowy. Obowiązku tego skarżący nie dopełnił w przewidzianym na dokonanie tej czynności 35 dniowym terminie, ale dopiero w trakcie czynności kontrolnych.

6. Brak elementów wyposażenia w postaci drzwi drewnianych dwuwahadłowych, drzwi drewnianych jednowahadłowych, ościeżnicy i skrzydła drzwiowego w pokoju siedmioosobowym, drzwi do łazienki w jednym z pokoi. W ocenie organu, w związku z zakończeniem prac związanych z modernizacją obiektu w listopadzie 2012 r., jest to niezrozumiałe i świadczy o braku staranności skarżącego, do której był zobligowany na podstawie § 4 ust. 4 umowy.

7. Niedotrzymanie terminu realizacji projektu, który po zmianach, ostatecznie został ustalony na 30 września 2013 r.

8. Nieosiągnięcie celu projektu, którym było zrealizowanie inwestycji nakierowanej na świadczenie wysokiej jakości usług noclegowych, w standardzie odpowiadającym schronisku. Skarżący zrealizował zaś inwestycję odpowiadającą cechom schroniska o niskim standardzie.

Wyżej wymienione uchybienia i nieprawidłowości, w ocenie organu, świadczą o naruszeniu przez skarżącego postanowień § 2 ust. 2, § 3 ust. 1, § 4 ust. 4, § 15 ust. 4 umowy, co przejawia się w :

• przedłożeniu do refundacji Instytucji Zarządzającej wydatków na zakup/wykonanie środków trwałych, niezgodnych z deklarowanym zakresem rzeczowym,

• niepoinformowaniu Instytucji Zarządzającej o wprowadzonych zmianach w realizowanym projekcie,

• braku w miejscu realizacji projektu elementów wyposażenia, zakupionego w ramach projektu,

• niezrealizowaniu projektu w terminie wynikającym z umowy o dofinansowanie,

• nieosiągnięciu celów projektu, zakładanych we wniosku o dofinansowanie.

Wobec naruszenia licznych postanowień umowy, w szczególności § 2 ust. 2, § 3 ust. 1, § 4 ust. 4, § 15 ust. 4, organ stwierdził, że zachodzą przesłanki do zobligowania skarżącego do zwrotu pobranego dofinansowania, w myśl art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870, ze zm. zwana dalej ustawą o finansach publicznych). Zdaniem Zarządu Województwa skarżący dopuścił się bowiem naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych. W rozpatrywanej sprawie wystąpiła zaś zarówno szkoda realna (525 265 zł wypłaconych środków), jak i potencjalna (55 822,05 w ramach środków, które nie zostały jeszcze skarżącemu przekazane).

W związku z powyższym Zarząd Województwa [...], uchwałą z [...] lipca 2014 r., działając na podstawie § 16 ust. 1 pkt 7 umowy, rozwiązał przedmiotową umowę, z zachowaniem jednomiesięcznego terminu wypowiedzenia. W konsekwencji, na podstawie art. 207 § 1 ustawy o finansach publicznych, wezwano skarżącego w trybie administracyjnym do zwrotu dofinansowania.

Ustosunkowując się do podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu nieuprawnionego, zdaniem skarżącego, podpisania decyzji przez Wicemarszałka Województwa [...], w czym upatruje on naruszenia art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2016 r., poz. 486, ze zm., zwana dalej ustawą o samorządzie) organ stwierdził, że w sytuacji, gdy marszałek nie bierze udziału w wydaniu decyzji, to decyzję taką może podpisać wicemarszałek. Za taką interpretacją art. 46 ust. 2 a ustawy o samorządzie przemawia jego wykładnia celowościowa.

Jeżeli chodzi natomiast o zarzut naruszenia art. 66 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., zwanej dalej K.p.a.), w związku z nieprowadzeniem metryki sprawy, to Zarząd Województwa stwierdził, że to naruszenie nie mogło to mieć wpływu na jej wynik.

Uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r., w pkt 2, dotyczącym rachunku bankowego organu, spowodowane było zmianą podmiotu prowadzącego jego obsługę bankową.

Wnosząc skargę na decyzję Zarządu Województwa [...] z [...] maja 2016 r. skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., z uwagi na uchybienie art. 1 pkt 1, art. 6, art. 19 i art. 20 K.p.a. w zw. z art.1 i art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1822, ze zm., zwanego dalej K.p.c.) oraz § 19 ust. 4 i ust. 5 umowy.

Alternatywnie, "z daleko posuniętej ostrożności procesowej" skarżący wniósł ponadto o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także poprzedzającej go decyzji z [...] stycznia 2016 r. W tym zakresie zaskarżonemu aktowi zarzucił naruszenie:

a) art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych poprzez przyjęcie, że skarżący wykorzystał w całości środki przeznaczone na realizacje programów finansowych z udziałem środków europejskich z naruszeniem art. 184 ustawy o finansach publicznych,

b) art. 2 pkt 7 w zw. z art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.2006.210.25, ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem 1083/2006) poprzez przyjęcie, że skarżący dopuścił się nieprawidłowości przy realizacji projektu,

c) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady praworządności i prawdy obiektywnej, zasady nakazującej pogłębianie zaufania obywatela do państwa, przejawiające się w prowadzeniu postępowania w sposób zmierzający do wykazania z góry założonej tezy o istnieniu podstaw do nakazania zwrotu dofinansowania, z pominięciem dowodów, które świadczą na korzyść skarżącego, w szczególności zeznań A. P. i G. F. czy zeznań świadków, złożonych w postępowaniach przygotowawczych,

d) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez tłumaczenie niewyjaśnionych wątpliwości na niekorzyść skarżącego,

e) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez dokonywanie ustaleń bez przeprowadzenia dowodów, które by daną okoliczność wyjaśniały, w szczególności przyjęcie, że skarżący nabył łóżka polowe, pomimo tego że faktycznie nabył łóżka hotelowe oraz przyjęcie, że porzucił on pierwotny plan stworzenia usług wysokiej jakości na rzecz usług w standardzie odpowiadającym schronisku, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia na jakiej podstawie organ ustalił ten standard, a także uznanie, że grill nie został wykończony,

f) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w istotnej części na zeznaniach świadków złożonych w śledztwie prowadzonym przez Komendę Miejska Policji w [...], które to zeznania nie zostały dopuszczone jako dowód w niniejszym postępowaniu, postanowieniem Zarządu Województwa [...] z 5 maja 2015 r.,

g) art. 46 ust. 2 a ustawy o samorządzie oraz art. 107 § 1 K.p.a. poprzez podpisanie zaskarżonej decyzji przez osobę nieuprawnioną,

h) art. 8 i art. 66 a § 1 K.p.a. poprzez nieprowadzenie, mimo takiego obowiązku, metryki sprawy, a przez to utrudnienie oceny prawidłowości prowadzonego postępowania oraz czynności w nim dokonanych, co skutkowało prowadzeniem postępowania, w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi podkreślono przede wszystkim, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja dotknięte są wadą nieważności. Zdaniem skarżącego wynika to z faktu, że wydane one zostały w postępowaniu administracyjnym, a więc przez niewłaściwy organ. Skoro bowiem podstawą dofinansowania była umowa, to ewentualny zwrot środków winien był być dochodzony na drodze cywilnoprawnej. Bez znaczenia jest zaś, w ocenie skarżącego, w tym wypadku to, że podstawą przyznania środków był konkurs.

Odnośnie kwestii osoby uprawnionej do podpisania decyzji stwierdzono, że zarówno w zaskarżonym rozstrzygnięciu, jak również w poprzedzającej go decyzji nie wskazano czy podpisująca decyzję Wicemarszałek Województwa [...] działała we własnym imieniu czy też z upoważnienia Marszałka. Jednocześnie podkreślono, że z brzmienia art. 46 ust. 2 a ustawy o samorządzie nie wynika kompetencja dla marszałka województwa do upoważnienia wicemarszałka do podpisania decyzji. Zdaniem skarżącego niedopuszczalnym jest w tym wypadku stosowanie wykładni celowościowej, rozszerzającej kompetencje do podpisania decyzji na wicemarszałka. W efekcie mamy więc do czynienia z sytuacją, w której obie decyzje Zarządu Województwa [...] nie zostały podpisane przez osobę uprawnioną.

W kwestii postępowania dowodowego skarżący zwrócił uwagę, że organ pominął przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy szereg dowodów przeprowadzonych w postępowaniach przygotowawczych. Dowody te zostały włączone do akt sprawy dopiero na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy, niemniej jednak nie wyciągnął z nich żadnych wniosków.

Wątpliwości, co do zgodności z prawem budzi u skarżącego także wykorzystanie przez organ dowodów w postaci zdjęć z Google Maps. Organ nie sprawdził bowiem, jakimi datami opatrzone są te zdjęcia, czego nie tłumaczy nawet przypisanie tym dowodom cech pomocniczości. Przepisy bowiem nie statuują gradacji dowodów.

Odnośnie merytorycznych podstaw wydania decyzji skarżący podkreślił, że art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych daje możliwość jedynie domagania się zwrotu środków wydanych niezgodnie z przeznaczeniem. Tymczasem składając zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa organ określił wysokość środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem na kwotę około 130 000 zł. W związku z tym powstaje oczywista rozbieżność pomiędzy tą wielkością, a wysokością środków, na które opiewa zaskarżona decyzja, która została rozstrzygnięta na niekorzyść skarżącego.

Zarząd Województwa [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna, określająca skarżącemu kwotę dotacji, wykorzystanej przez niego niezgodnie z prawem, przypadającą w związku z tym do zwrotu oraz zobowiązująca go do zwrotu przedmiotowych należności wraz z należnymi odsetkami. Skarżący, kwestionując legalność zaskarżonego przez siebie rozstrzygnięcia, podniósł szereg zarzutów, zarówno tych natury procesowej, jak i materialnoprawnej, świadczących jego zdaniem o tym, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa. W jego skardze szczególnie wyeksponowany został zarzut dotyczący nieważności zaskarżonej decyzji, który jako najdalej idący wymaga odniesienia się do niego w pierwszej kolejności.

Analizując treść samego zarzutu nieważności, a także argumenty przytoczone na jego poparcie już na wstępie należy zaznaczyć, że skarżący jest w tym zakresie niekonsekwentny, a przytoczone przez niego motywy są ze sobą wzajemne sprzeczne. Wniosek taki płynie przede wszystkim z faktu, że wskazując na nieważność aktu, powołuję się on na przesłankę zdefiniowaną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, z drugiej zaś strony, w uzasadnieniu podniesionych zarzutów podkreśla niedopuszczalność drogi administracyjnej, przy dochodzeniu zwrotu pobranych przez siebie środków. Jego zdaniem kwestia ewentualnego, nieprawidłowego wykorzystania dotacji i w konsekwencji powstanie obowiązku jej zwrotu jest ze swej istoty sprawą cywilną, dlatego też jej rozstrzygnięcie winno nastąpić na drodze sądowej, przed właściwym miejscowo i rzeczowo sądem powszechnym.

Odnosząc się do tej argumentacji zaznaczyć należy, że o kwestii właściwości organu (miejscowej, rzeczowej czy funkcjonalnej), na gruncie przepisów K.p.a., możemy mówić jedynie w sytuacji stwierdzenia dopuszczalności administracyjnej drogi załatwienia konkretnej sprawy. Niedopuszczalność zaś tej drogi czyni zbędnym rozważenie tego, który organ administracji byłby właściwym do załatwienia sprawy. Jest to bowiem w tym wypadku kwestia wtórna, nabierająca cech prawnej doniosłości jedynie w wypadku stwierdzenia podstaw do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie skarżący zakwestionował możliwość jej załatwienia w postępowaniu administracyjnym, w związku z tym, w sytuacji uznania zasadności jego stanowiska w tym zakresie, podstawą stwierdzenia nieważności wydania zaskarżonej decyzji winien być art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Niezależnie jednak od powyższego należy podkreślić, że ten zarzut jest niezasadny, gdyż załatwienie przedmiotowej sprawy w trybie administracyjnym było uprawnione. Podstawę prawną wydania decyzji określającej kwotę dotacji przypadającą do zwrotu oraz zobowiązującą skarżącego do wpłacenia należności z tego tytułu na rachunek organu stanowią bowiem przepisy art. 207 § 1 i § 9 ustawy o finansach publicznych. Regulacje te zawierają wyraźne umocowanie organu - instytucji zarządzającej, ewentualnie instytucji pośredniczącej, w realizacji projektu, do wydania decyzji, a na ocenę tych kompetencji nie mają wpływu postanowienia umowy.

Środki przyznane skarżącemu w ramach dotacji realizowanego przez niego projektu, zarówno w części pochodzącej ze środków unijnych, jak również budżetowych (krajowych), zostały mu wypłacone na podstawie umowy. Zauważyć jednak należy, że przedmiotowa umowa zawarta została w następstwie zakwalifikowania wniosku skarżącego do dofinansowania w ramach konkursu, przeprowadzonego i rozstrzygniętego w trybie administracyjnym. O ile więc bezpośrednim tytułem wypłaty dotacji była umowa, to nie zmienia to faktu, że były to środki publiczne, których wydatkowanie podlega reżimowi ustalonemu przepisami ustawy o finansach publicznych, mającemu charakter administracyjnoprawny.

Postanowienia umowy zawartej przez skarżącego z Zarządem Województwa [...], w art. 19 ust. 4 i ust. 5, zawierają klauzulę, poddającą wszelkie kwestie związane z wykonaniem umowy, w tym jej ważności, istnienia oraz wypowiedzenia, jurysdykcji sądów polskich. Dyspozycja ta, niezbyt precyzyjna w swej treści, w szczególności jeżeli chodzi o właściwość sądu, uzgodniona przez strony, w ramach przysługującej im z mocy art. 3531 K.c. (ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, Dz. U. z 2016 r., poz. 380, ze zm.) swobody kontraktowania, nie pociąga jednak za sobą skutków w postaci wyłączenia zastosowania bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, w tym wypadku art. 207 ustawy o finansach publicznych. Wspomniana swoboda umów, ograniczona jest bowiem między innymi powszechnie obowiązującymi przepisami, rangi ustawowej, a także wydanymi na ich podstawie aktami wykonawczymi (art. 3531 K.c).

Tak więc, mając na względzie brzmienia art. 207 ustawy o finansach publicznych i postanowienia umowy, stwierdzić należy że kwestie związane z jej szeroko rozumianą realizacją stanowią elementy sprawy cywilnej, podlegającej kognicji sądów powszechnych, za wyjątkiem tych zagadnień, które z woli ustawodawcy podlegają rozstrzygnięciu w trybie administracyjnym. Dotyczy to chociażby zwrotu nienależnie wydatkowanych środków, co do których właściwą forma rozstrzygnięcia jest decyzja administracyjna.

Kolejnym zarzutem, mogącym stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji stanowi podnoszona w skardze kwestia podpisania decyzji przez osobę nieuprawnioną. W ocenie skarżącego zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podpisane przez Wicemarszałka Województwa [...], do czego nie był on uprawniony, a poza tym z decyzji ani akt sprawy w żaden sposób nie wynika czy dokonał on tego we własnym imieniu, czy też z upoważnienia Marszałka.

Jak stanowi art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek. W decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Z przytoczonego przepisu wynika, że ma on charakter lex specialis w stosunku do ogólnej zasady, wynikającej z art. 107 K.p.a., w myśl którego decyzja administracyjna powinna zawierać między innymi podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Zgodnie z tą regulacją, rozstrzygnięcia organów kolegialnych winny być podpisywane przez wszystkich jego członków, biorących udział w ich wydaniu.

Mając na uwadze treść art. 46 ust. 2 a ustawy o samorządzie stwierdzić należy, że ustawodawca wprowadził przedmiotową regulacją do porządku prawnego pewne uproszenie, dotyczące formy decyzji wydawanych przez organ kolegialny, jakim jest zarząd województwa. Polega ono na tym, że decyzja zarządu województwa nie wymaga dla swej ważności podpisu wszystkich jego członków, biorących udział w jej wydaniu, a jedynie marszałka. Nie zmienia to jednak faktu, że organem właściwym do załatwienia sprawy pozostaje niezmiennie zarząd i to od niego decyzja taka pochodzi.

Jak wynika z art. 31 ust. 2 ustawy o samorządzie w skład zarządu województwa, liczącego 5 osób, wchodzi marszałek województwa jako jego przewodniczący, wicemarszałek lub 2 wicemarszałków i pozostali członkowie. Do kompetencji tego organu, należy między innymi wydawanie decyzji administracyjnych. Ustawa o samorządzie, poza stwierdzeniem, że decyzje zarządu województwa podpisuje marszałek województwa, jeżeli chodzi o tryb ich wydawania (co mieści się w pojęciu trybu działania zarządu), odsyła do postanowień statutu województwa (art. 41 ust. 3 ustawy o samorządzie). Statut Województwa [...] (zwany dalej Statutem), uchwalony uchwałą Sejmiku Województwa [...] z 29 września 1999 r. (Monitor Polski z 2000 r. Nr 4, poz.66, ze zm.) w § 64 ust. 1 stanowi, że zarząd rozstrzyga w formie uchwał wszystkie sprawy należące do jego kompetencji wynikające z ustaw oraz przepisów wykonawczych do ustaw i w granicach upoważnień ustawowych. Zasada ta dotyczy również decyzji administracyjnych, co wynika z § 64 ust. 4 Statutu, zgodnie z którym uchwały zarządu będące decyzjami w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje Marszałek. Ten ostatni przepis jest pochodną art. 46 ust. 2 a ustawy o samorządzie, statuującą generalną zasadę sygnowania rozstrzygnięć kolegialnego zarządu jednoosobowo, przez Marszałka.

Jeżeli chodzi o tryb podejmowania uchwał Zarządu Województwa [...], to zgodnie z § 64 ust. 5 Statutu, uchwały Zarządu zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu zarządu w głosowaniu jawnym, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W przypadku równej liczby głosów rozstrzyga głos Marszałka. Uzupełnieniem wyżej przytoczonej regulacji jest § 63 ust. 1 Statutu, stanowiący że posiedzenia Zarządu zwołuje oraz przewodniczy im Marszałek lub wyznaczony przez Marszałka jeden z Wicemarszałków.

Analiza przywołanych wyżej przepisów jednoznacznie prowadzi do wniosku, że zarząd województwa, wydając decyzję, nie musi działać każdorazowo w pełnym -pięcioosobowym składzie (wystarczy obecność trzech jego członków), poza tym, nie jest także konieczna obecność marszałka województwa.

Opisany powyżej tryb wydawania decyzji przez Zarząd Województwa [...] nie jest do końca, biorąc pod uwagę literalne brzmienie odpowiednich uregulowań Statutu, zbieżny z art. 46 ust. 2 a ustawy o samorządzie. Ograniczając się bowiem jedynie do literalnej wykładni przepisu ustawy można by dojść do wniosku, że marszałek województwa winien obligatoryjnie brać udział w wydawaniu każdej decyzji zarządu. W przeciwnym bowiem razie podpisywanie przez niego decyzji, w której nie brał udziału byłoby nielogiczne i nieracjonalne. Stałoby to też w wyraźnej sprzeczności z zasadami wyrażonymi w K.p.a., który stoi na gruncie stałości i wyłączności, jeżeli chodzi o właściwość organu administracji do załatwienia sprawy w danej instancji. Odwołując się jednak, oprócz wykładni gramatycznej, także do wskazań płynących z wykładni funkcjonalnej, systemowej i historycznej nie sposób dojść do wniosku, że udział marszałka jest zawsze obligatoryjny, przy wydawaniu decyzji przez kolegialny zarząd województwa. Powodowałoby to bowiem, że sposób pracy tego rodzaju organu byłby zawsze ściśle zdeterminowany przez każdorazowy udział marszałka, co z kolei wykluczałoby możliwość jego pracy w różnych konfiguracjach personalnych, co jest istotą funkcjonowania organów kolegialnych.

W tym zakresie rację ma również organ twierdząc, że przepis art. 46 ust. 2 a ustawy o samorządzie został wprowadzony celem uproszczenia trybu procedowania zarządu województwa i pomimo swej treści, nie może być interpretowany w sposób wykluczający możliwość zastępstwa marszałka przez jednego z jego zastępców – wicemarszałków województwa. Możliwość taka, znajdująca, w przypadku Zarządu Województwa [...], umocowanie w przepisach Statutu, znajduje odzwierciedlenie w zasadach wynikających z K.p.a., o których wyżej mowa, a także służy sprawnemu przeprowadzeniu postępowania, nie uchybiając w jakikolwiek sposób przepisom powszechnie obowiązującego prawa i nie godząc w prawa i interesy strony postępowania.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, jak wynika z protokołów posiedzenia Zarządu Województwa [...], odpowiednio z dnia [...] stycznia 2016 r. i [...] maja 2016 r., posiedzenia te otworzyła i prowadziła Wicemarszałek Województwa Maria Kurowska, wyznaczona do tego przez Marszałka Władysława Ortyla. Ona też brała udział w wydaniu obu decyzji, z tego więc względu przyjąć należy, że podpisanie przez nią obu skierowanych do skarżącego decyzji znajdowało umocowanie w obowiązujących przepisach.

W aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy, na k - 2 120, zalega dokument zawierający upoważnienie Wicemarszałka Marii Kurowskiej do podpisywaniu w imieniu Marszałka Władysława Ortyla wszelkich pism, których wydawanie należy do jego kompetencji oraz składania oświadczeń woli. W dalszej części przedmiotowego dokumentu zamieszczony został zapis, zgodnie z którym zastępstwo w czynnościach dotyczy wszelkich czynności nie wyłączając tych, które należą do właściwości Zarządu Województwa [...] w sprawach niecierpiących zwłoki, związanych z bezpośrednim zagrożeniem interesu publicznego, zagrażających bezpośrednio życiu i zdrowiu w sprawach mogących spowodować znaczne straty materialne, uwzględniając wskazane wyłączenia. Jako podstawę wydania przedmiotowego upoważnienia wskazano art. 43 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 46 ust. 2 ustawy o samorządzie. Odnosząc się jednak do treści przedmiotowego dokumentu stwierdzić należy, że jest ona niejednoznaczna, albowiem opisowy zakres upoważnienia, obejmujący podpisywanie pism i składanie oświadczeń woli, nie jest adekwatny zakresowo do art. 46 ust. 2 a ustawy o samorządzie, zwłaszcza że w odniesieniu do kompetencji zarządu, umocowanie zawiera wyraźne ograniczenie do sytuacji szczególnych. W świetle jednak całokształtu uregulowań Statutu przedmiotowe upoważnienie, obejmujące jedynie czasokres w trakcie którego wydano decyzję w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, nie ma większego znaczenia. Subsydiarnie niejako, może stanowić ono jedynie potwierdzenie kompetencji Wicemarszałka do zastępowania Marszałka do prowadzenia i przewodniczenia obradom Zarządu Województwa [...] w dniach 10-12 maja 2016 r., które to uprawnienie, w świetle niniejszych rozważań, nie jest kwestionowane.

Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, że zarzut podpisania zaskarżonej decyzji przez osobę nieuprawnioną nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach. Na marginesie jednak nadmienić należy, że postanowienia Statutu, w odniesieniu do kompetencji wicemarszałka, jeżeli chodzi o podpisywanie decyzji zarządu, powinny być sformułowane bardziej precyzyjne, celem wyeliminowania wątpliwości w tym zakresie.

Uzupełniająco w kwestii omawianego zarzutu dodać należy, że z uwagi na pozycję ustrojową Wicemarszałka Województwa [...], wynikającą z uregulowań ustawy o samorządzie, a także postanowień Statutu, Wicemarszałek Województwa [...] nie dysponuje i nie dysponował indywidualnymi i właściwymi tylko dla niego kompetencjami. Każdorazowo działa on z upoważnienia Marszałka, stąd też zarzut skarżącego dotyczący niepodania w decyzji czy podpisując decyzję dział on we własnym imieniu czy z upoważnienia Marszałka nie znajduje uzasadnionych podstaw.

W skardze na decyzję Zarządu Województwa skarżący podniósł również szereg innych zarzutów natury proceduralnej, odnoszących się albo, do mających jego zdaniem miejsce, uchybień ogólnym zasadom postępowania administracyjnego, albo też nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego. Jeżeli chodzi o pierwszą grupę zarzutów, to skarżący zarzucił organowi uchybienie zasadzie praworządności, prawdy obiektywnej, zasadzie nakazującej pogłębianie zaufania obywatela do państwa, a także tłumaczenie niewyjaśnionych wątpliwości na niekorzyść skarżącego, w czym upatruje naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. Zarzuty te nie są uzasadnione, gdyż po pierwsze zostały one sformułowane w sposób bardzo ogólnikowy, co uniemożliwia w zasadzie odniesienie się do nich, poza tym, oceniając sposób przeprowadzenia postępowania w sprawie, pod kątem zgodności z K.p.a., nie można dopatrzyć się tego rodzaju uchybień, która należałoby ocenić jako poważne. Przeprowadzone w sprawie postępowanie odpowiada standardom, zarówno w zakresie praworządności, jak i prawdy obiektywnej, którym to regułom uczyniono zadość; jeżeli zaś chodzi o postulat prowadzenia postepowania w sposób pogłębiający zaufanie obywatela do organów, to również w tym zakresie brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości procedowania. Nie można bowiem wywodzić twierdzeń, co do uchybienia przedmiotowej zasadzie, jedynie z faktu poczynienia w sprawie ustaleń, niezgodnych ze stanowiskiem, opiniami i interesami strony.

Podobnie za niezasadne uznać należy zarzuty związane bezpośrednio z przeprowadzonym w sprawie postępowaniem dowodowym, które również zostało przeprowadzone zgodnie z prawem, w sposób odpowiadający potrzebom wyjaśnienia sprawy i jej rozstrzygnięcia.

Skarżący zarzucił Zarządowi Województwa [...], że szereg dowodów, przeprowadzonych w trakcie postępowania karnego (postepowania przygotowawczego) dopuścił on jako dowody w rozstrzyganej przez siebie sprawie dopiero na etapie ponownego jej rozpatrzenia, nie wyciągając z nich żadnych wniosków. Odnosząc się do przedmiotowego argumentu stwierdzić należy, że okoliczność ta nie może świadczyć o tym, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób nierzetelny lub stronniczy. Wskazane przez skarżącego dowody nie były bowiem głównym źródłem ustaleń w sprawie, a dopuszczone zostały niejako uzupełniająco, w związku z podnoszonymi przez niego zarzutami, sformułowanymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarząd Województwa [...] oparł bowiem swoje ustalenia na wynikach przeprowadzonej u skarżącego kontroli oraz przeprowadzonych przez siebie dowodach z dokumentów oraz z przesłuchania świadków, które pozwoliły mu na stwierdzenie szeregu nieprawidłowości w realizacji projektu. Wnioski wynikające z dowodów włączonych do postępowania, na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy, nie dostarczyły natomiast argumentów pozwalających na podważenie tych ustaleń. Argumentów tego rodzaju nie wskazuje również skarżący, dopatrujący się nieprawidłowości w sposobie procedowania organu. Na podstawie tak ogólnikowych i nieuzasadnionych twierdzeń, a jednocześnie kontrolując przeprowadzone postępowanie, nie będąc związanym zarzutami skargi Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia zarzuconej wadliwości.

Analogiczne uwagi należy odnieść do twierdzeń skarżącego odnośnie nieopatrzenia datami zdjęć, pochodzących z serwisu Google Maps, gdyż w tym wypadku również przedmiotowa kwestia nie stanowi kluczowego dowodu w sprawie. Przedmiotowe zdjęcia stanowią tylko jeden z wielu dowodów, a udokumentowane nimi okoliczności znajdują potwierdzenie, chociażby w ustaleniach kontroli, utrwalonych w formie protokołu, a także dowodach z przesłuchania świadków. W związku z tym brak jest podstaw do kwestionowania całokształtu ustaleń faktycznych w sprawie, na podstawie podniesionych przez skarżącego okoliczności.

Niewątpliwym uchybieniem organu, o charakterze procesowym, było podnoszone przez skarżącego nieprowadzenie metryki sprawy, co skutkowało pewnymi utrudnieniami, po stronie skarżącego, jeżeli chodzi o zapoznawanie się z aktami sprawy, w odniesieniu do podejmowanych czynności. Uchybienie to jednak nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż, ze swej istoty, dotyczyło kwestii technicznych, w dodatku ubocznych, utrudniało zapoznanie się z aktami sprawy, jednakże nie uniemożliwiało go, w związku z czym jego wpływ na podejmowane w sprawie czynności, a zwłaszcza jej rozstrzygnięcie, był nieistotny. W tym miejscu podkreślić zaś należy, że podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnej, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, może być, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W omawianym przypadku zależności tego rodzaju nie sposób stwierdzić.

Oprócz powyższych zarzutów skarżący zakwestionował także dokonaną przez organ ocenę dowodów, chociażby w zakresie cech łóżek, które zakupił w ramach realizowanego projektu. Jego zdaniem ocena ta jest dowolna, a także ta okoliczność pozostaje niewyjaśniona. Z takim stanowiskiem nie można się jednak zgodzić, gdyż organ w tym zakresie nie wyszedł poza ramy swobodnej oceny dowodów, jako że jego wnioski są logiczne i racjonalne. W żadnym razie nie można ocenić ich jako dowolne, co sugeruje skarżący, ponieważ, jeżeli chodzi o cechy omawianych w tym wypadku łóżek, to ich właściwości nie odpowiadają łóżkom hotelowym, w powszechnym tego słowa znaczeniu. Istotne w tym wypadku jest również to, że przedmioty te nie były nowe, ale nosiły ślady ich użytkowania, co organ podkreślił jako argument przemawiający za stwierdzeniem niedochowania warunkom realizacji projektu. Stwierdzenie tych okoliczności nie wymagało wiadomości specjalnych.

Niezasadna jest postawiona przez skarżącego teza o prowadzeniu przez Zarząd Województwa [...] postępowania w sprawie w sposób zmierzający do wykazania z góry założonej tezy. Argumentem za tym nie może być bowiem pominięcie przez organ niektórych dowodów w sprawie (dowodów ze wskazanych przez skarżącego świadków), gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, że obligatoryjne jest uwzględniania wszelkich wniosków dowodowych strony. Jak stanowi bowiem art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Przytoczony przepis stanowi wyraźnie, że wszelkie wnioski dowodowe należy oceniać pod kątem celowości przeprowadzenia oraz przydatności określonych dowodów do wyjaśnienia sprawy. Jeżeli więc określony dowód nie posiada takiej cechy, jego nieuwzględnienie nie może być poczytywane jako uchybienie regulacjom proceduralnym.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w podnoszonym przez skarżącego przypadku, albowiem wnioskowane przez niego dowody nie mogły mieć znaczenia dla wyjaśnienia sprawy, w świetle pozostałych, przeprowadzonych dowodów, których wnioski są zbieżne i jednoznaczne.

Odnosząc się do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, których prawidłowość nie budzi wątpliwości, stwierdzić należy że skarżący dopuścił się licznych nieprawidłowości w zakresie realizowanego projektu, które w połączeniu z niedochowaniem terminu realizacji przedsięwzięcia przemawiają jednoznacznie za tym, że cel projektu nie został osiągnięty, a skarżący dopuścił się szeregu uchybień postanowieniom zawartej z Instytucją Zarządzającą umowy (§ 2 ust. 2, § 3 ust. 1, § 4 ust. 4, § 15 ust. 4 umowy). W tym bowiem zakresie przedkładał do refundacji wydatki niezgodne z zakresem rzeczowym, nie informował o zmianach w projekcie, nie dochował terminu realizacji projektu, a realizowane prace nie były poprzedzone stosownymi zgłoszeniami ich realizacji właściwym organom nadzoru budowlanego. Oprócz tego deklarowane w ramach realizacji projektu wyposażenie obiektu nie było usytuowane w miejscu jego lokalizacji.

Nieprawidłowości o których wyżej mowa dotyczyły prac przy ogrodzeniu, budowy grilla, umiejscowienia placu zabaw, baków w wyposażeniu. Ustalenia w tym zakresie są jednoznaczne, tak więc nawet gdyby, z czysto teoretycznego punktu widzenia, chociażby część z nich okazała się niezasadna, np. co do podnoszonej przez skarżącego właściwości łóżek, to nie mogło by to wpłynąć na ogólną ocenę wystąpienia i wagi uchybień, a co za tym idzie ich skutków prawnych.

Wobec powyższego Instytucja Zarządzająca zobligowana była do podjęcia kroków prawnych, zmierzających do wyciągnięcia konsekwencji w stosunku do beneficjenta (skarżącego). Jak stanowi bowiem art. 60 rozporządzenia 1083/2006 instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami (...). Za prawidłową zaś realizację regionalnego programu operacyjnego odpowiada instytucją zarządzająca, którą jest zarząd województwa (art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach realizacji polityki rozwoju - Dz. U. z 2016 r. poz. 383, ze zm.).

Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, wykorzystanie środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, określonych w umowach międzynarodowych lub innych procedur obowiązujących w tym zakresie, skutkuje tym, że podlegają one zwrotowi przez beneficjenta wraz z należytymi odsetkami. W przedmiotowej sprawie z sytuacją tego rodzaju mamy niewątpliwie do czynienia, jako że skarżący nie dochował postanowień zawartej przez siebie umowy o dofinansowanie, regulujących sposób wydatkowania przyznanych mu środków, które zostały mu przyznane warunkowo, na określonych zasadach. W związku z tym Instytucja Zarządzająca zobligowana była do podjęcia kroków zmierzających do zobligowania skarżącego do zwrotu dotacji. Wydała więc decyzję określającą kwotę dotacji przypadających do zwrotu wraz z odsetkami, liczonymi jak dla zaległości finansowych, od dnia wypłaty środków, która to decyzja odpowiada prawu.

Wbrew twierdzeniom skarżącego Instytucja Zarządzająca nie mogła odstąpić od nakazania mu zwrotu środków, gdyż kwestia ta nie podlegała jego uznaniu. Obowiązek kontroli wydatkowania środków publicznych wynika bowiem ściśle z dyscypliny finansów publicznych, stanowiącej niepodważalną zasadę gospodarowania tego rodzaju środkami.

Podobnie bez znaczenia, na gruncie przedmiotowej sprawy, jest to że kwota dotacji do zwrotu, określona zaskarżoną decyzją nie odpowiada wysokości nieprawidłowo wydatkowanych środków, podanej w zawiadomieniu i podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Zarząd Województwa [...] nie był bowiem w jakikolwiek sposób związany przedmiotowym zawiadomieniem, które opierało się nie na ustaleniach, będących efektem przeprowadzonego postępowania, ale przybliżonych wartościach.

Zaskarżone rozstrzygnięcie, wydane w następstwie zwrócenia się przez skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy ,odpowiada, jeżeli chodzi treść i podstawę prawną, pierwotnie wydanej decyzji. W tym zakresie organ, ponownie rozpatrując sprawę, potrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, uzupełniając je jedynie w zakresie postępowania dowodowego, w odpowiedzi na zarzuty skargi. Nie wpłynęło to jednak w sposób znaczący na treść rozstrzygnięcia, natomiast uchylenie decyzji z [...] stycznia 2016 r., w pkt 2, spowodowane było jedynie zmianą rachunku bankowego Instytucji Zarządzającej, stanowiącą tylko kwestię techniczną.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.