Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2408/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, 32 ust. 4 pkt 2, art 3 pkt 11
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, 5
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2016 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust. 3 Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta [...] – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] (dalej [...] ) pozwolenia na przebudowę wewnętrznej instalacji w budynku na działce nr ew. [...] obręb [...] przy [...] w [...] ,

Organ wskazał, że Prezydent [...] decyzją z [...] grudnia 2010 r. odmówił udzielenia pozwolenia na przebudowę ww. instalacji. Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2011 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z [...] listopada 2011r. organ ponownie udzielenia pozwolenia na przebudowę. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła [...] , a ponadto wystąpiła z wnioskiem o wyłączenie Prezydenta [...] od udziału w postępowaniu.

Wojewoda [...] uchylił decyzję z [...] listopada 2011 r. przyjmując, że została wydana przez organ podlegający wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. Postanowieniem z [...] lutego 2012 r. wyłączył Prezydenta [...] od postępowania i wyznaczył Starostę [...] .

Starosta [...] wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie m.in.: kompletnego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor uzupełnił wniosek. Z oświadczenia wynika, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - działką nr ew. [...] wynikające z tytułu własności do nieruchomości budynkowej oraz trwałego zarządu nieruchomości gruntowej. Jednocześnie inwestor złożył wyjaśnienia do oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W oparciu o art. 35 ust. 1 Prawo budowlane organ dokonał sprawdzeń i postanowieniem z [...] maja 2012 r. nałożył obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, które zostały usunięte przez inwestora. Nadto, postanowieniem z [...] listopada 2013r. organ konserwatorski uzgodnił omawiane prace.

W dniu 2 grudnia 2013 r. wpłynęło pismo Urzędu [...] Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy [...] , wskazujące, że inwestorowi nie przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Organ podkreślił, że inwestor 30 marca 2012r., pod rygorem odpowiedzialności karnej, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawo budowlane, złożył wymagane oświadczenie. Oświadczenie to jak każdy dowód podlega ocenie, z tym wyjątkiem, że organ co do zasady związany jest oświadczeniem i może go nie uwzględnić tylko wówczas, gdy z zebranych dowodów wynika bezspornie, że wnioskodawcy nie przysługuje to prawo. Jednak taka sytuacja nie miała miejsca w tej sprawie. W aktach znajduje się uwierzytelniony odpis wypisu z rejestru gruntów wydany przez Prezydenta [...] , w którym wykazano stan własności i stan władania działki nr ew. [...].[...] wymieniono jako użytkownika. Właściciel nieruchomości nie przedstawił dowodów na to, że wnioskodawcy w rzeczywistości nie przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W związku z powyższym Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę wewnętrznej instalacji gazowej. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. – po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta [...] - uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie Starosta [...]decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2014 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę wewnętrznej instalacji gazowej. Po rozpatrzeniu odwołania m[...] Wojewoda [...] uchylił decyzję z [...] sierpnia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu, co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, w szczególności w razie wątpliwości. Dalej stwierdził, że Urząd Miasta [...] przedłożył środki dowodowe wskazujące na uzasadnione wątpliwości co do posiadania przez Federację prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przypomniał, że wykładania art. 3 pkt 11 Prawo budowlane oraz orzecznictwo wskazuje, że inwestorem może być nie tylko właściciel nieruchomości, ale też posiadacz zależny. Jak wynika z akt właścicielem nieruchomości jest [...] , a [...] jest użytkownikiem. Ponadto [...] wielokrotnie podkreślał, iż inwestor bezumownie korzysta z nieruchomości [...].

W opinii Wojewody, w toku ponownego postępowania, Starosta [...] powinien oprzeć się o księgi wieczyste, a nie wypis z rejestru gruntów.

Dalej stwierdził, iż zgodnie z art. 210 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2014 poz. 518) grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w użytkowaniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej oraz znajdujące się na tych gruntach budynki, inne urządzenia i lokale pozostają nadal w użytkowaniu tych osób i jednostek. Do użytkowania tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu.

Z akt wynika, iż 28 stycznia 1985 r. [...] , protokolarnie, jako następca prawny, przejęła części majątku byłego Związku [...], w tym ww. nieruchomość. Brak w aktach dokumentu potwierdzającego prawo własności lub ograniczone prawo rzeczowe Związku do nieruchomości przy [...]. Nie można ustalić zatem jaki tytuł prawny został przekazany [...] .

Zdaniem Wojewody, na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można uznać, iż art. 210 ugn będzie miał zastosowanie, skoro nie można stwierdzić, czy przed 5 grudnia 1990 r. nieruchomość pozostawała w użytkowaniu inwestora (jako następcy prawnego Związku [...]).

Wojewoda wskazał, że organ I instancji winien zbadać sytuację prawną nieruchomości na 5 grudnia 1990 r. oraz określić na podstawie jakiego tytułu prawnego korzystał z niej Związek [...] oraz czy tytuł ten mógł zostać przekazany jego następcy prawnemu. Podniósł również, iż w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jako tytuł z którego wynika to prawo wskazał trwały zarząd. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ugn trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną. Zgodnie z art. 4 pkt 10 cyt. ustawy przez jednostkę organizacyjną należy rozumieć państwową lub samorządową jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Starosta [...] powinien wyjaśnić, czy [...] może zostać uznana za jednostkę organizacyjną, a tym samym czy w stosunku do inwestora można mówić o trwałym zarządzie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W-wie wyrokiem z 27 października 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję.

Starosta [...] wydał ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego inwestor przedstawił 30 marca 2012 r. uzupełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane wynikające z trwałego zarządu nieruchomości gruntowej oraz prawa własności do nieruchomości budynkowej, złożone pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Inwestor dołączył również zaświadczenie z 1 kwietnia 2015 r. Prezydenta [...] , z którego wynika, że w operacie ewidencyjnym wpis z [...].04.1990 r. do ewidencji dla działki nr [...] i nr [...] wg stanu na 5 grudnia 1990 r. jako władający - użytkownik wpisana była [...] .

Ponadto z wyroku z [...] stycznia 2013 r., [...] Sądu Apelacyjnego w [...] , z powództwa [...] p-ko [...]o wydanie nieruchomości wynika, że Sąd oddalił apelację. W wyroku tym Sąd podniósł, że orzeczenie nakazu wydania powodowi działki nr [...] byłoby przedwczesne. Pozwanej na razie przysługuje skuteczne wzglądem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Oznacza to, iż do czasu zakończenia postępowania administracyjnego obecny właściciel budynku jest nadal uprawniony do korzystania z gruntu stanowiącego własność powoda.

Organ wskazał, że z powyższego wynika, iż kwestia tytułu prawnego do ww. nieruchomości została już prawomocnie rozstrzygnięta na rzecz [...] przez sądy cywilne. [...] przysługuje prawo własności do budynku znajdującego się na spornym gruncie, a więc i korzystania z gruntu, na którym jest posadowiony budynek. Prawo to będzie trwać dopóki, dopóty złożony w trybie art. 7 dekretu wniosek [...]o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego działki nr ew. [...] nie zostanie negatywnie rozpoznany. W aktach sprawy brak takiej informacji, dlatego organ uznał, że nie ma podstaw do kwestionowania tytułu prawnego do ww. nieruchomości.

Następnie stwierdził, że inwestor spełnił warunki wynikające z art. 32, 33, 34 ust. 1-3 Prawo budowlane. Projekt został też uzgodniony z organem konserwatorskim.

Skargę na ww. decyzję złożyło [...] zarzucając rażące naruszenie:

1) art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, poprzez jego nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że [...] złożyła zgodne z przepisami prawa, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

2) art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nie wyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej decyzji;

Skarżący wniósł m.in. o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach, podniosząc, że oparcie się na wypisie z ewidencji gruntów i budynków jako dowodzie na istnienie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest błędne i nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Wpis ma znaczenie informacyjne. Ustawa nie wiąże z nim domniemań zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, ani innego skutku materialno-prawnego ponieważ ewidencja gruntów nie służy do ustalania stanów prawnych nieruchomości. Do ustalenia stanu prawnego nieruchomości prowadzone są księgi wieczyste. Ewidencja zajmuje się przede wszystkim przedmiotem, a nie podmiotem, co oznacza, że zajmuje się samą nieruchomością.

Podkreślił, że [...] nie przysługuje również prawo użytkowania, o którym mowa w art. 210 ugn. Wskazał, że [...] nie przedstawiła decyzji terenowego organu administracji państwowej na podstawie, której miało powstać użytkowanie, o którym mowa w art. 210 u.g.n. Należy zatem uznać, iż prawo użytkowania wynikające z art. 210 ugn jej nie przysługuje.

Skarżący podał, iż decyzją z [...] czerwca 2013 r. Prezydent [...] odmówił ustanowienia na rzecz [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu o pow. 2.298.20 m2 przy [...] .Ponadto, obecnie dla działki nr [...] z prowadzona jest księga wieczysta [...]. W dziale II tej księgi tytuł własności wpisany jest na rzecz [...] .

[...] jest jedynie władającym-posiadaczem gruntu. Jednak władanie- posiadanie nie spełnia dyspozycji art. 3 pkt 11 Prawo budowlane. Władanie-posiadanie jest stanem taktycznym, nie wynikają z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego.

W ocenie skarżącego organ I instancji naruszył także art. 107 § 1 i 3 Kpa, gdyż decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, a organ II instancji w ogóle nie odniósł się do przedstawionych zarzutów.

Organ w uzasadnieniu opisał jedynie przebieg postępowania. Natomiast uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa Uzasadnienie prawne decyzji polega natomiast na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przytoczenie przepisów prawa polega na podaniu treści tych przepisów, natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej - na wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji.

Tej części decyzji brakuje też w decyzji z [...] czerwca 2015 r. Decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 i 3 jest wadliwa. Pominięcie oceny okoliczności faktycznych stwarza bowiem przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym. Zarówno z zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 8 i 11 k.p.a.), jak z treści art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wynika, że strona powinna wiedzieć, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wydano decyzję w sprawie.

W konsekwencji organ naruszył również zasadę wyrażoną w art. 8 i 11 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] pozwolenia na przebudowę wewnętrznej instalacji w budynku na spornej działce.

Nie było kwestionowane w toku postępowania, iż decyzja w sprawie pozwolenia na budowę zapadła po spełnieniu przez inwestora warunków wymaganych w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę stosownie do art. 32 – z wyjątkiem ust. 4 pkt 2 tego przepisu – art. 33, 34 ust. 1-3 i 35 Prawo budowlane. Projekt budowlany został uzgodniony również przez [...] Konserwatora Zabytków.

Strona skarżąca zakwestionowała natomiast zgodność z prawem złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, działką nr ew. [...] przy [...] w [...] . W ocenie składającego skargę [...] jest jedynie podmiotem władającym ww. budynkiem, co jest sprzeczne z treścią art. art. 3 pkt 11 Prawo budowlane. Strona skarżąca zarzuciła przy tym organowi oparcie się podczas ustalania ww. prawa na wypisie z ewidencji gruntów i budynków jako dowodzie na istnienie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane co nie znajduje oparcia w przepisach prawa.

Natomiast organ w zaskarżonej decyzji stanął na stanowisku, iż inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działki nr ewid. [...] w obrębie ewid. [...]wynikające z trwałego zarządu do nieruchomości gruntowej oraz prawa własności do nieruchomości budynkowej, złożone pod groźbą odpowiedzialności karnej na podstawie art. 233 Kodeksu karnego. Ponadto w toku postępowania inwestor dołączył również zaświadczenie Prezydenta [...] , z którego wynika, że w operacie ewidencyjnym [...] wpisanym w dniu [...].04.1990 r. do ewidencji zasobu Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej dla nieruchomości oznaczonych jako działki ewidencyjne: nr [...] w obrębie [...], położonej w [...] przy [...], nr [...] w obrąbie [...], położonej w [...]przy ul. [...] według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. jako ich władający - użytkownik wpisana była [...]

Przystępując do wyjaśnienia powyższych wątpliwości prawnych należy mieć na uwadze ustalenia poczynione przez Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia [...] stycznia 2013 r. sygn. akt [...] który oddalił apelację [...] od wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2012 r. z powództwa Miasta [...] przeciwko [...] o nakazanie wydania m.in. nieruchomości przy [...] , oznaczonej, jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 2.309 m2, opisanej w księdze wieczystej hip. [...] , a częściowo, jako grunt niehipotekowany.

Jak wynika z ustaleń Sadu Apelacyjnego działka nr [...] została nabyta aktem notarialnym w dniu 21 czerwca 1930r. przez poprzednika prawnego [...] j. W latach 1932-36 Związek wzniósł na tej nieruchomości budynki stanowiące siedzibę związku. Działka nr [...] stanowiła drogę dojazdową na czas trwania inwestycji, a następnie jako dojazd do zakładów offsetowych. Po zakończeniu inwestycji – od lat trzydziestych ubiegłego wieku – obie działki traktowano jako całość.

Następnie działki objęte zostały działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze Miasta [...] (Dz. U. z 1945 r., Nr 50, poz. 279) i przeszły na własność Gminy [...] , a później na własność Skarbu Państwa (art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950r., o terenowych organach jednolitej władzy państwowej - Dz. U. Nr 14, poz.130). W dniu 27 maja1990r., nieruchomości nabyła Dzielnica [...] , a na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju [...] (Dz. U. Nr 48,poz.195), stały się własnością Gminy [...] . Następnie na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z 15 marca 2002 r. - o ustroju [...] (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) właścicielem nieruchomości zostało [...] . Obiema działkami władają dotychczas nieprzerwanie związki zawodowe, które przyjęły ostatecznie nazwę [...] .

Poprzednik prawny [...] wnioskiem z 7 października 1949 r. wniósł o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie prawo użytkowania wieczystego) do nieruchomości przy [...] (obecnie [...]) Wniosek ten został uwzględniony, ale do zakończenia postępowania przed sądami cywilnymi wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nie został prawomocnie rozpoznany.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 cyt. dekretu dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu mogli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Stosownie do art. 7 ust. 2 dekretu gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne - ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej.

Zgodnie z art. 5 cyt. dekretu budynki oraz inne przedmioty, znajdujące się na gruntach, przechodzących na własność gminy [...] , pozostawały własnością dotychczasowych właścicieli, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Tym samym od wejścia w życie ww. dekretu, budynki znajdujące się na nieruchomości stawały się odrębną od gruntu własnością dotychczasowego właściciela (czasowe odstępstwo od zasady superficies solo cedit). Dopiero wydanie ostatecznej decyzji odmawiającej ustanowienia prawa własności czasowej (obecnie – prawa użytkowania wieczystego gruntu), bądź niezłożenie wniosku o ustanowienie tego prawa w terminie zakreślonym w dekrecie, prowadziło do utraty przez dotychczasowego właściciela nieruchomości także prawa własności budynku, a w konsekwencji i utratę uprawnienia do korzystania z gruntu.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] marca 1950 r. przywracająca termin na złożenie wniosku dekretowego została wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r. ([...] ). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2013 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i stwierdziło nieważność ww. decyzji z dnia [...] marca 1950 r. Skarga na ww. decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2014 r. I SA/Wa 1329/13. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku (wyrok z dnia 16 marca 2016 r. sygn. I OSK 1339/13).

Według ustaleń Sądu poczynionych z urzędu w sprawie spornej nieruchomości została wydana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013r.(nr [...]) odmawiająca ustanowienia na rzecz [...] użytkowania wieczystego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] maja 2016r. ([...] ) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] w dniu [...] lipca 2016r. (data wpływu do SKO). Postępowanie sądowe prowadzone jest pod sygnaturą I SA/Wa 1131/16.

Podkreślić zatem należy, że w dacie wydania kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji tj. w dniu [...] sierpnia 2015r. nie zapadła jeszcze ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] .

Powyższe oznacza, że postepowanie administracyjne uruchomione wnioskiem z dnia 8 listopada 1949r. poprzednika prawnego [...] ([...].) o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu stanowiącego obecnie cześć działki nr ew. [...] nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie nie zostało zakończone (sprawa na mocy zarządzenia z dnia [...] sierpnia 2016 r. została skierowana do oczekujących na wyznaczenie terminu rozprawy) postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie I SA/Wa 1131/16.

Tym samym w dacie wydania skarżonej decyzji nadal obowiązywał wprowadzony ww. dekretem wyjątek od zasady superficies solo cedit. Federacji przysługiwało zatem prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w oparciu o art. 5 cyt. dekretu. Powstanie prawa odrębnej własności budynku dla dotychczasowego właściciela nieruchomości, podlegającej działaniu cytowanego dekretu, związane jest bowiem – jak już to wyżej zostało wyjaśnione - z zachowaniem uprawnienia właściciela (bądź jego następców prawnych) do korzystania z gruntu, na którym budynek jest posadowiony.

Z podanych przyczyn Sąd uznał, że stanowisko przedstawione w skardze nie jest zasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) -oddalił skargę.