Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 913/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.8 ust.1, art. 17a ust.1
journal: Dz.U. 2015 poz 86
law: Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn oddala skargę


UZASADNIENIE

Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia [...] czerwca 2015r.. sygn. akt [...] spadek po K.K. na podstawie ustawy nabyli: bratankowie A.K. i J.K., bratanice: A.Z. z domu K. i B.G. z domu K. oraz siostrzeńcy: Z.O. i H.G. z domu O. - po 1/6 części spadku każde z nich z dobrodziejstwem inwentarza. Powyższe postanowienie uprawomocniło się z dniem 10 lipca 2015r.

Skarżący J.K. (dalej również jako "Strona" lub "Podatnik") złożył zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy i praw majątkowych (SD-3), w którym wykazał jako przedmiot opodatkowania spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o pow. 26.70m2 o wartości 42.275 zł oraz środki pieniężne w wysokości 245.02 zł.

Następnie Podatnik 31 lipca 2015r. złożył korektę zeznania SD-3, w której wykazał jako przedmiot opodatkowania spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o pow. 26.70m2 o wartości 253.650.00 zł oraz środki pieniężne w wysokości 1.490.11 zł. Jednocześnie w rubryce "Inne rzeczy lub prawa majątkowe" stwierdził, iż "innego majątku nie ma. Na dzień dzisiejszy nie posiadam wiedzy o innym majątku, zaprzeczam istnieniu kwoty 40.000 zł w mieszkaniu".

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. ("NUS") wezwał Stronę do skorygowania zeznania poprzez wykazanie dodatkowych składników majątku w postaci biżuterii i środków pieniężnych w kwicie 40.000.00 zł należących do zmarłej, które zostały zgłoszone przez pozostałych spadkobierców.

Strona w piśmie z dnia 26 sierpnia 2015r. wskazała, iż nie posiada wiedzy ani o środkach pieniężnych, ani o biżuterii.

NUS, decyzją z [...] października 2015r. Nr [...] organ I instancji ustalił Skarżącemu J.K. podatek od spadków i darowizn na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn. Dz. U. z 2015r.. poz. 86 z późn. zm.; dalej: "u.p.s.d."), w kwocie 4.252,00zł. Zdaniem NUS, w skład spadku po zmarłej K.K. wchodzi spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o pow. użytkowej 26.70m. kw. o wartości 253.650.00 zł. środki pieniężne w kwocie 41.490.22 zł (w tym środki zdeponowane w banku [...] w wysokości 1.490.22 zł) oraz biżuteria złota o wartości 2.220.00 zł.

Skarżący zakwestionował tą decyzję odwołaniem z 2 listopada 2015r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. ("DIS") decyzja z [...] stycznia 2016r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

NUS, decyzją z [...] września 2016r. Nr [...] ustalił Skarżącemu podatek od spadków i darowizn w wysokości 4.330.00 zł, ponieważ ustalił, że w skład spadku po zmarłej K.K. wchodzi spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o pow. użytkowej 26.70 m.kw. o wartości 253.650.00 zł, środki pieniężne w kwocie 43.899.73 zł, środki pieniężne zdeponowane w banku [...] w wysokości 1.490.22 zł oraz biżuteria złota o wartości 2.220.00 zł. NUS, realizując zalecenia DIS przesłuchał w charakterze świadków pozostałych spadkobierców K.K. w dniu 21 kwietnia 2016r. w obecności Podatnika. Z treści oświadczeń wynika, że K.K. za życia rozdysponowała środki zgromadzone na rachunku w [...] Bank poprzez przekazanie na rzecz czterech spadkobierców darowizn po 20.000.00 zł. Organ I instancji wyjaśnił, iż kwota 123.899.73 zł przekazana z rachunku K.K. na konto A.K. zgodnie z jej wolą stanowić miała darowiznę dla sześciorga przyszłych spadkobierców. Zgromadzone dowody potwierdzają wykonanie darowizn w kwocie 80.000.00 zł (cztery darowizny po 20.000.00 zł). W związku z niewykonaniem dyspozycji odnośnie kwoty 43.899.73 zł należy ją zaliczyć w skład masy spadkowej po zmarłej. Nadto, wartość środków pieniężnych w kwocie 1.490.22 zł zgromadzonych na dzień śmierci K.K. wynika z zaświadczenia Banku [...] z dnia 1 września 2015r. Ponadto organ I instancji zauważył, iż w dniu 1 czerwca 2016r. Podatnik dostarczył protokół spisu inwentarza spadku, z treści którego wynika, iż do zmarłej K.K. należało spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu położonego w W. przy ul. [...], środki pieniężne zgromadzone w [...], biżuteria, jak również 40.000.00 zł. Odnosząc się do kwestii biżuterii nieuznawanej przez Podatnika jako składnik masy spadkowej NUS stwierdził, iż brak jest dowodów, które uzasadniałyby podważenie zeznań świadków w tym zakresie.

Skarżący w odwołaniu z 11 października 2016r. wniósł o uchylenie decyzji NUS, zarzucając naruszenie art. 122 O.p. Jego zdaniem, decyzja została wydana w oparciu o zeznania podatkowe innych osób, a nie w oparciu o jego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych przedstawione na druku SD-3. Zdaniem Skarżącego, NUS błędnie zinterpretował dyspozycję w piśmie z 5 listopada 2014r, ponieważ z tego pisma wynika, iż K.K. życzyła sobie, aby kwotę 123.899.73 zł rozdysponować na 6 osób wymienionych w tym piśmie i że kwota 123.899.73 zł została zdeponowana jako depozyt czasowy na rzecz A.K. NUS nie ustalił dlaczego A.K. oraz H.G. rozdysponowali tylko kwotę 80.000.00 zł a nie całą kwotę 123.899.73 zł wymienioną w piśmie z dnia 5 listopada 2014r., ale to nie zmienia faktu, że pieniądze te nie należały już do K.K. Podatnik uważa, iż błędnie zinterpretowano kwotę 43.900.00 zł jako kwotę wchodzącą do masy spadkowej. Zdaniem Podatnika niewłaściwe zakwalifikowano biżuterię o wartości 2.220.00 zł do masy spadkowej. Podatnik zaprzeczył, że biżuteria przyniesiona przez H.G. należała do K.K. Ponadto Podatnik zaznaczył, iż w zaskarżonej decyzji widnieje kwota 1.490.22 zł jako kwota zgromadzona na środkach [...]. zaś Podatnik podał kwotę 1.490.11 zł opierając się na załączonych wyciągach z kont bankowych.

DIS, decyzją z [...] stycznia 2017r. Nr [...], na podstawie art. 220 § 2, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 613, z późn. zm.. dalej "O.p.:), art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 4, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 u.p.s.d., uchylił w całości decyzję NUS i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie 4.252.00 zł. W jego ocenie, NUS, przy wyliczaniu wartości masy spadkowej, której wysokość miała wpływ na wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego, przyjął nieprawidłową kwotę środków pieniężnych znajdujących się poza rachunkami bankowymi, a mianowicie zamiast przyjętej do masy spadkowej kwoty 43.899,73zł powinna być wliczona kwota 40.000.00 zł, która to kwota wynikała z zebranych dowodów sprawy. W pozostałym zakresie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji.

Strona, w skardze z 27 stycznia 2017r. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zarzuciła, m.in., naruszenie art. 122 O.p., gdyż jak twierdzi decyzja ta nie opiera się na prawdzie rzeczywistej tylko na subiektywnej ocenie materiału dowodowego. Przede wszystkim wydana decyzja nie jest zgodna z jego deklaracjami podatkowymi, lecz opiera się na zeznaniach innych uczestników. Podatnik zauważa, iż zeznanie podatkowe SD-3 złożył w dniu 24 lipca 2015r. zaś korektę zeznania podatkowego SD-3 w dniu 31 lipca 2015r. Zaakcentował, że ustawodawca nie wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem nabycia rzeczy lub praw majątkowych i nie określił z jaką chwilą następuje nabycie tych rzeczy i praw. Nadto pisma z 5 listopada 2014r. oraz pismo z grudnia 2014r. nie posiadają podpisów A.K. i dlatego nie wiadomo ile zostało pieniędzy. A.K. nie wypłacił Stronie należnych pieniędzy oraz oświadczył przed odczytaniem spisu inwentarza przez komornika, że ze spadku nie otrzyma ani złotówki. Brak jest wyciągu z konta bankowego potwierdzającego, że jest na nim 40.000.00 zł. Podatnik poddaje także w wątpliwość czy urzędnik wydając decyzję podatkową może traktować nabycie praw do spadku jako prawo podatnika do ubiegania się przed sądem o przyznanie mu tych praw do rzeczy (np. pozew o zapłatę), czy też powinien traktować kwestionowanie przez pozostałych uczestników prawa do tych rzeczy jako fakt rzeczywisty i wówczas odstąpić od naliczania podatku osobie, której prawa do spadku są kwestionowane przez pozostałych uczestników. Zdaniem Skarżącego, kwota 40.000.00 zł absolutnie nie powinna wchodzić do masy spadkowej, natomiast on ma prawo wystąpić do sądu z pozwem o zapłatę przeciwko A.K. Według Podatnika zaskarżona decyzja narusza także art. 122 O.p. w punkcie naliczenia podatku od mieszkania przy ul. [...]. Przede wszystkim nie można naliczyć podatku od wartości podanej na druku SD-3. tylko dlatego, iż wartość jest większa niż ta rzeczywista, którą podał komornik w spisie inwentarza spadku.

DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi.

Skarżący, pismami z 8 lutego 2018 r., złożył "wnioski o wyłączenie całego składu sędziowskiego ze sprawy" z uwagi na "wyznaczanie wymiaru podatku od spadku i darowizn" za poszczególne składniki majątku. Zdaniem Skarżącego, "są to zaniedbania sędziów, którzy usiłują wyznaczyć podatek od rzeczy, które nie wchodzą do spadku, lecz mogą pochodzić z przestępstwa".

Sąd, po bezskutecznym wezwaniu o wskazanie nazwisk sędziów, których wniosek dotyczy – odrzucił wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga nie jest zasadna.

2. Sporny jest sposób ustalenia wysokości zobowiązania Skarżącego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po K.K. Sporne zwłaszcza w sprawie jest ustalenie (i sposób ustalenia), co wchodziło w skład masy spadkowej oraz niewadliwość przyjęcia do wyliczenia podatku danych niepokrywających się z zeznaniem podatkowym SD-3, złożonym przez Skarżącego, lecz z uwzględnieniem zeznań podatkowych złożonych przez innych uczestników.

3. Jako podstawę prawną Skarżący oznaczył naruszenie art. 122 O.p. W szczególności, zdaniem Skarżącego, decyzja DIS jest wadliwa, bo opiera się na zeznaniach innych uczestników, a nie (wyłącznie) na jego zeznaniu podatkowym (SD-3 z 24 lipca 2015r.), względnie na korekcie zeznania podatkowego SD-3, złożonego 31 lipca 2015r. Powołał się na to, że ustawodawca nie wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem nabycia rzeczy lub praw majątkowych. Kwota 40.000.00 zł absolutnie nie powinna wchodzić do masy spadkowej, natomiast on ma prawo wystąpić do sądu z pozwem o zapłatę przeciwko A.K. Nadto nie można naliczyć podatku od wartości podanej na druku SD-3, tylko dlatego iż wartość jest większa niż ta rzeczywista, którą podał komornik w spisie inwentarza spadku.

4. Godne wzmianki jest też to, że zarzuty oraz argumenty skargi są w dużej części powieleniem zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu, do których DIS obszernie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zaś Skarżący nie wykazał (nie usiłował wykazać) wad w rozumieniu czy stosowaniu prawa materialnego.

5. Również z urzędu Sąd nie dostrzega w sprawie tego rodzaju naruszeń prawa materialnego, zatem podstawowym kryterium analizy sprawy będzie zarzut naruszenia art. 122 O.p. oraz, wynikające z uzasadnienia skargi, zastrzeżenia, co do przyjęcia i sposobu przyjęcia stanu faktycznego w sprawie. Dlatego zarzut naruszenia art. 122 O.p. nie może zostać uwzględniony. Z akt sprawy wynika, że Skarżący stara się przerzucić na organy podatkowe kwestie regulacji stosunków własnościowych i roszczeń regresowych. Skoro organy podatkowe dały wiarę – do czego miały prawo w stanie faktycznym sprawy – istnieniu nierozdysponowanej kwoty 40 tys. zł, to tym samym wchodziła ona do spadku i podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków. Według Sądu, trafna jest ocena organów podatkowych podjęta na podstawie art. 21 § 5 O.p. i art. 17a ust. 1 u.p.s.d., zgodnie z którą organy podatkowe mają prawo przy ustalaniu wysokości zobowiązania podatkowego przyjąć inne dane niż wykazane w zeznaniu podatkowym (strony), jeżeli w toku postępowania podatkowego zostanie ustalone, iż stan faktyczny był odmienny od danych wykazanych w zeznaniu. W szczególności w sprawie Skarżący składał zeznanie podatkowe obok uczestników (kilku) postępowania, które również były badane i - ocenione. Nadto, z akt sprawy wynika, że ocenie zostały poddane inne okoliczności sprawy, jak wyniki przesłuchania w charakterze świadków pozostałych spadkobierców K.K. (21 kwietnia 2016r. w obecności podatnika); zaświadczenie Banku [...] z dnia 1 września 2015r.; protokołu ze spisu inwentarza spadku, postanowienie Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia 18 czerwca 2015r., sygn. akt [...] (które stwierdza m.in.. iż spadek po K.K. na podstawie ustawy nabyli: bratankowie A.K. i J.K., bratanice: A.Z. z domu K. i B.G. z domu K. oraz siostrzeńcy: Z.O. i H.G. z domu O. - po 1/6 części spadku każde z nich z dobrodziejstwem inwentarza). W ocenie Sądu, trafnie podkreślił DIS, że, wobec przywołanego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku i regulacji z art. 922 § 1 i § 2, art. 924, art. 925, art. 1025 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r. poz. 121 ze zm. - dalej jako K.c.), bez znaczenia dla wyniku sprawy jest to, iż jeden ze spadkobierców kwestionuje prawo Skarżącego do spadku i że ten spadkobierca "(...) miał złożyć oświadczenie, iż podatnik ze spadku nie otrzyma ani złotówki". Orzeczenie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku potwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę i ma zatem charakter deklaratoryjny, zaś spadkobierca nabywa spadek z chwilą śmierci spadkodawcy: wejście spadkobiercy w ogół praw i obowiązków zmarłego następuje z mocy samego prawa.

6. Rację ma Skarżący twierdząc, że "ma prawo wystąpić do sądu z pozwem o zapłatę przeciwko A.K.". Okoliczność ta (możliwość wszczęcia postępowania karnego lub cywilnego) nie ma jednak wpływu, zwłaszcza na tym etapie sporu, na wynik postępowania podatkowego.

7. Sąd wskazuje, że wpływu na ocenę stwierdzenia nabycia spadku – szczególnie w postępowaniu podatkowym, którego przedmiotem jest wymiar podatku - nie ma też to, "kto włada poszczególnymi elementami spadku", kwestia wzajemnych rozliczeń spadkowych, ewentualne roszczenia o zapłatę środków pieniężnych (w tym znajdujących się w masie spadkowej), kto obecnie włada przedmiotami wchodzącymi w skład spadku, jak też podejrzenia popełnienia przestępstwa. Tym samym trafny jest pogląd, że okoliczności te nie mają wpływu na wymiar podatku (....). Zdaniem Sądu, okoliczności te mogą być podstawą dochodzenia roszczeń przed sądami cywilnymi, a jeżeli chodzi o przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów z Rozdziału XXXIV Kodeksu karnego, Dz.U. z 2017, poz. 2204 (np. podrabiane dokumentu – art. 270 kk, poświadczanie nieprawdy – art. 171 kk, wyłudzanie poświadczenia nieprawdy – art. 272 kk), w razie wykazania znamion przestępstwa, istnieje możliwość wszczęcia postępowania z udziałem organów ścigania.

8. Wzmiankowane wątpliwości nie powinny jednak być, co do zasady, przedmiotem rozstrzygnięć przed organami podatkowymi i przed sadem administracyjnym, który zajmuje się kontrolą legalności rozstrzygnięć. Nie jest rolą tych organów władzy państwowej toczenie postępowań karnych i cywilnych, ponieważ ustawodawca nie przydał im w tym zakresie kompetencji. Dlatego też nie może zostać uwzględniony argument podnoszony przez Skarżącego, z którego wynika, iż "(...) kwota 40.000.00 zł nie powinna wchodzić do masy spadkowej z tego względu, że A.K. we własnym interesie miał nie rozdysponować całej kwoty przekazanej przez K.K. po to aby zgłosić kwotę 40.000.00 zł do spadku i uzyskać już jako spadkobierca część z tych środków". Z tego samego powodu nieskuteczny jest pogląd dla kwestionowania wymiaru podatku, że "w przypadku gdy podatnik "nie otrzyma złotówki" ze spadku to organ podatkowy przy wyliczaniu podatku winien ograniczyć się wyłącznie do składników wykazanych w deklaracji podatnika a nie opierać się na deklaracjach innych osób, tj. innych spadkobierców".

9. Trafny jest pogląd, że wartość spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego wchodzącego do masy spadkowej została przyjęta zgodnie z zeznaniem podatkowym Skarżącego SD-3. tj. w kwocie 253.650.00 zł, zaś wartość ta została uznana za zgodna z rynkową. Brak zatem naruszenia, w tym aspekcie, art. 8 ust. 1 u.p.s.d. Drugorzędne jest to, że taka sama wartość była wykazana przez wszystkich pozostałych spadkobierców w ich zeznaniach podatkowych, zaś na żadnym etapie postępowania podatkowego Skarżący nie kwestionował zadeklarowanej w swoim zeznaniu podatkowym wartości tego prawa. Wartość środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym została przyjęta na podstawie zaświadczenia – niezakwestionowanego skutecznie - banku [...] S.A. z dnia 1 września 2015 r.: Skarżący nie wykazał w tym względzie odmiennego stanu rzeczy. Wartość biżuterii oraz spornych środków pieniężnych w kwocie 40.000.00 zł. (które nie zostały wykazane przez Podatnika w jego zeznaniu podatkowym) została przyjęta w oparciu o inne zebrane dowody w sprawie. W szczególności organy podatkowe dokonały oceny zeznań podatkowych pozostałych spadkobierców, oświadczenia spadkobierców, protokoły przesłuchań, protokół spisu inwentarza – zaś Skarżący nie wykazał ani wadliwości podjętych działań dowodowych ani błędu w ocenie stanu faktycznego.

10. Nie mogły zostać uwzględnione wnioski Skarżącego o wykluczenie całego składu sędziowskiego ze sprawy i "wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec wszystkich sędziów wchodzących do składu sędziowskiego za niedopełnienie obowiązków" (z 8 lutego 2018 r., godz. 11.56 i godz. 12.36) uzasadnione tym, że "usiłują wyznaczyć podatek od rzeczy, które nie wchodzą do spadku, lecz mogą pochodzić z przestępstwa". Skarżący nie oznaczył jakichkolwiek okoliczności uzasadniających zastosowanie wnioskowanych przez niego instytucji, przewidzianych przez ustawodawcę w Rozdziale 5 u.p.p.s.a. (art. 18-art. 24) "Wyłączenie sędziego": ani w treści wniosków z 8 lutego 2018 r., ani w wykonaniu wezwania Sądu z 8 lutego 2018 r., o którym mowa w Protokole rozprawy. Co więcej, Skarżący nie był w stanie podać nazwisk sędziów, których żądanie wyłączenia dotyczy, ponieważ, jak wskazał, "bo ich nie zna" (pomimo jawności nazwisk sędziów), zaś uzasadnienie wniosku powiązał z usiłowaniem wyznaczenia podatku od rzeczy, "które nie wchodzą do spadku, lecz mogą pochodzić z przestępstwa". Wymiar podatku nie mieści się w granicach kompetencji nie tylko sędziów, ale Sądu w ogóle.

11. Zdaniem Sądu, wobec nieskonkretyzowania, pomimo wezwania, sędziów, których wniosek dotyczy i żądań uzasadniających wniosek, które nie leżą w kompetencji Sądu, a w konsekwencji wobec niemożności przyporządkowania cech uzasadniających zastosowanie instytucji przez ustawodawcę w Rozdziale 5 u.p.p.s.a. (art. 18-art. 24) względem konkretnie wskazanych osób, nieunikniona jest konieczność kwalifikacji podania jako żądania wyłączenia Sądu. Pomimo starań podjętych na rozprawie nie wiadomo bowiem wyłączenia kogo (konkretnie) domaga się Skarżący, zaś okoliczności, na które powołuje się nie mogą stanowić uzasadnienia wniosku, ponieważ Sąd nie "wyznacza" podatku, zatem wniosek jest również z uwagi na "przedmiot" błędnie zaadresowany. Stąd przyjęty pogląd, że wnoszenie o "wykluczenie całego składu sędziowskiego ze sprawy", wobec niesprecyzowania, pomimo wezwania, sędziów należy traktować jako wniosek o wyłączenie Sądu " w ogóle", co, z uwagi na art. 20 § 4 u.p.p.s.a., musi prowadzić do skutków wyrażonych w sentencji postanowienia z 8 lutego 2018 r. Postanowienie to nie należy do postanowień zaskarżalnych zażaleniem, co wynika z treści art. 194 § 1 u.p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wyszczególnione w tym przepisie w pkt 1 -10. Niezaskarżalność postanowienia ogłoszonego na rozprawie skutkowała brakiem po stronie Sądu obowiązku uzasadniania tego postanowienia i doręczenia go stronom , zgodnie z art. 163 § 1 u.p.p.s.a. Z uwagi na treść art. 168 § 2 u.p.p.s.a. prawo do Sądu Strony zostało, wolą ustawodawcy, zagwarantowane również w niniejszym postępowaniu "o wyłączenie składu sędziowskiego". W szczególności, w razie wniesienia środka odwoławczego (skargi kasacyjnej) Strona będzie mogła powołać się w jej treści (skutecznie) na argumenty przemawiające za wyłączeniem (Sądu lub sędziego), względnie kwestionować postanowienie o odrzuceniu wniosków z 8 lutego 2018 r.

12. Podsumowując, zdaniem Sadu, nie ma uzasadnienia zarzut naruszenia art. 122 O.p., ponieważ materiał dowodowy w sprawie został zebrany rzetelnie, stan faktyczny sprawy ustalony wyczerpująco. Również uzasadnienie decyzji DIS wypełnia wymogi przewidziane w art. 210 § 1 i § 4 O.p.

13. Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., po 1369), orzekł, jak w sentencji.