Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1143/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 3,  art. 247
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska – Hrycyk po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 7 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju smarowego postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 19 października 2018 r. R. O. wniosła skargę na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. W skardze wniesiono m.in. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skargę podpisał w imieniu skarżącej doradca podatkowy P. S.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 16 listopada 2018 r., pismem z 19 listopada 2018 r., Sąd wezwał podpisanego pod skargą doradcę podatkowego do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi

W odpowiedzi na ww. wezwanie, w piśmie z 27 listopada 2018 r., wymieniony doradca podatkowy poinformował, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy.

Następnie, pismem z 6 grudnia 2018 r., Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie rzeczonego wezwania pod adresem korespondencyjnym wskazanym w aktach sądowych, nastąpiło w dniu 12 grudnia 2018 r. Strona skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z wezwania, a wskazany powyżej doradca podatkowy w piśmie z dnia 18 grudnia 2018 r. ponownie poinformował, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu.

Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowego w celu kontroli legalności zaskarżonego aktu, jest uzależnione od spełnienia m.in. wymogów formalnych pisma procesowego jakim jest skarga, określonych w art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi w pkt. 4), że każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Ponadto, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony.

Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a ich nieuzupełnienie pomimo wezwania sądu, skutkuje odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a.

W stanie faktycznym sprawy, po stwierdzeniu, że wniesiona i podpisana przez doradcę podatkowego P. S. skarga obarczona jest brakiem formalnym, gdyż nie dołączono do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, Sąd wezwał wymienionego doradcę podatkowego do przedłożenia w terminie 7 dni stosownego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu. W odpowiedzi na to wezwanie nie przedłożono żądanego pełnomocnictwa, lecz poinformowano, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Oświadczenie to nie ma jednak potwierdzenia w zawartości akt sądowych.

Mając na uwadze okoliczność niewykazania przez pełnomocnika umocowania do reprezentowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu sądowym, przywołać należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608), wedle którego: "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę".

Sąd uznał zatem za zasadne wezwanie strony skarżącej do podpisania skargi (lub nadesłania podpisanego odpisu skargi), co uczynił pismem z 6 grudnia 2018 r., które doręczono w dniu 12 grudnia 2018 r. To zaś oznacza, że termin do usunięcia wymienionego w wezwaniu braku formalnego skargi, upływał w dniu 19 grudnia 2018 r. (środa). Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w zakreślonym terminie nie uczyniła zadość wezwaniu.

W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt. I sentencji.

Jednocześnie w pkt. II sentencji, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14).

Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a., uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 p.p.s.a., wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy.