Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1197/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.165a par1, art.14b par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak, sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę


UZASADNIENIE

U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. – dalej "Skarżąca" lub "Spółka", w dniu 21 sierpnia 2013 r. złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie właściwego udokumentowania wydatków (zgodnie z procedurą przyjętą w Regulaminie), a tym samym uznania ich za podatkowe koszty uzyskania przychodów.

We wniosku przedstawiła stan faktyczny, z którego wynikało, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na skupowaniu użytego sprzętu elektronicznego, złomu metali kolorowych oraz złomu metali rzadkich i szlachetnych. Skupiony złom jest następnie odsprzedawany, generując przychody dla Skarżącej. Obrót złomem jest podstawową działalnością Spółki. Z uwagi na fakt, że Spółka jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, czyli osobą prawną, zdarzenia gospodarcze dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych ewidencjonuje na zasadach określonych w ustawie o rachunkowości, tj. prowadzi pełną księgowość. Złom kupowany jest od m.in. osób fizycznych, które przy zawieraniu ze Skarżącą umowy sprzedaży podają swoje dane osobowe, na podstawie których Skarżąca wystawia rachunek, a następnie przedstawia go klientowi do podpisania. Aktualnie Skarżąca skupuje interesujący ją towar w postaci zużytego sprzętu elektronicznego, metali kolorowych oraz metali rzadkich i szlachetnych także poprzez skup wysyłkowy. Wysyłkowy skup złomu polega na nawiązaniu przez klienta kontaktu ze Skarżącą w celu przesłania opisu złomu, który chce sprzedać, w celu dokonania przez Skarżącą wstępnej wyceny. Po zaakceptowaniu wstępnej wyceny przez klienta, przesyła on złom do Skarżącej, która po sprawdzeniu cech złomu przygotowuje ostateczną wycenę, która stanowi ofertę kupna dla klienta. Do zawarcia umowy sprzedaży dochodzi tylko i wyłącznie w przypadku akceptacji wyceny przez obie strony. Płatność za zakupiony złom jest realizowana przez Skarżącą przelewem na podany przez klienta nr rachunku bankowego w Polsce. Kontakt pomiędzy klientem a Skarżącą realizowany jest za pośrednictwem sieci Internet lub telefonicznie. Złom przesyłany jest do Skarżącej pocztą lub przesyłką kurierską. Z uwagi na charakterystykę skupu wysyłkowego, Skarżąca nie może uzyskać danych osobowych klienta poprzez bezpośredni, fizyczny kontakt. Nie jest także możliwe uzyskanie w zwykłym toku czynności podpisu klienta na wystawionym rachunku. Uzyskanie tych danych od klienta wymaga przesłania korespondencji z formularzem rachunku w formie elektronicznej. Klient chcąc zawrzeć umowę sprzedaży ze Skarżącą, zobowiązany jest do wydrukowania formularza rachunku i jego wypełnienia zgodnie z załączoną instrukcją. Przesłanie Skarżącej przez klienta poprawnie wypełnionego rachunku jest warunkiem zapłaty ceny. W związku z opisanymi powyżej okolicznościami, przy transakcjach zawieranych na odległość Skarżąca wprowadziła w swojej działalności regulamin zwany "Regulaminem organizacji skupu wysyłkowego złomu metali i złomu elektronicznego U.". Regulamin ten definiuje pojęcia klienta, wstępnej wyceny, wyceny, rachunku, a także moment zawarcia umowy sprzedaży. Ponadto regulamin ten określa i szczegółowo opisuje prawidłowy przebieg transakcji sprzedaży złomu pomiędzy Skarżącą a klientem, sposób sporządzenia rachunku do danej transakcji oraz formę i czas zapłaty za zakupiony złom. Zgodnie z regulaminem, klientem może być osoba fizyczna, która ukończyła 18 lat i posiada pełną zdolność do czynności prawnych, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, ale mogące we własnym imieniu nabywać prawa i zaciągać zobowiązania. Klient decydując się na zawarcie umowy sprzedaży ze Skarżącą, jeszcze przed jej zawarciem składa oświadczenie na piśmie, że zapoznał się z regulaminem i w pełni go akceptuje oraz że złom stanowi jego własność, nie jest przedmiotem żadnych roszczeń osób trzecich, nie stanowi przedmiotu zabezpieczenia lub zajęcia, nie pochodzi z kradzieży oraz że ma prawo swobodnie nim rozporządzać. Akceptując regulamin, klient zobowiązuje się do podania swoich danych osobowych oraz wyraża zgodę na ich przetwarzanie w celu zawarcia umowy sprzedaży. Klient chcąc zawrzeć umowę sprzedaży musi przesłać Skarżącej formularz rachunku wypełniony zgodnie z regulaminem. Na formularzu tym klient podaje w odpowiednich polach swoje imię i nazwisko, numer PESEL, adres zameldowania, numer dowodu osobistego, nr rachunku bankowego, na jaki ma zostać dokonana zapłata oraz źródło pochodzenia odpadu. Klient składa swój czytelny podpis pod podanymi danymi oraz pod oświadczeniami o zapoznaniu się i zaakceptowaniu regulaminu, oraz o stanie prawnym złomu, który chce sprzedać. Przesłanie przez klienta do Skarżącej tak wypełnionego formularza rachunku wraz z oferowanym do sprzedaży złomem jest warunkiem wyceny towaru. Przedstawienie wyceny klientowi jest równoznaczne ze złożeniem oferty kupna przez Skarżącą. W przypadku zaakceptowania oferty przez klienta dochodzi do zawarcia umowy sprzedaży. Wówczas dopiero, tzn. po zawarciu umowy sprzedaży, pozostałe do uzupełnienia dane na formularzu rachunku wpisuje Skarżąca. Danymi tymi są: numer rachunku, data przyjęcia odpadu (złomu), rodzaj odpadu (złomu), jego masa i cena, obliczona wartość podatku od czynności cywilnoprawnych, kwota do wypłaty dla klienta oraz podpis osoby przyjmującej złom. Do potwierdzenia umowy sprzedaży dochodzi poprzez zapłatę ustalonej pomiędzy klientem a Skarżącą ceny sprzedaży przelewem na rachunek bankowy wskazany przez klienta, w terminie wskazanym w Regulaminie. Dodatkowo Skarżąca ewidencjonuje przyjęcie złomu na stan poprzez sporządzenie dla danej transakcji dokumentu PZ - przyjęcie zewnętrzne.

W związku z powyższym Skarżąca zapytała, czy wydatki na zakup złomu metali lub złomu elektronicznego dokonany w drodze skupu wysyłkowego, które Skarżąca poniosła zawierając ze swoimi klientami będącymi osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, umowy sprzedaży na zasadach określonych w przyjętym przez Skarżącą i zaakceptowanym przez jej klienta Regulaminie, stanowią dla Skarżącej koszty uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych?

Zdaniem Skarżącej z uwagi na zawartą umowę, z której wynika obowiązek zapłaty przez nią za przesłany przez klienta złom, posiadanie dowodów świadczących o wysokości zapłaty za zakupiony złom oraz możliwość powiązania wydatków na zakup złomu z określonym przychodem Skarżącej, to poniesione przez Skarżącą wydatki na zakup złomu można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Postanowieniem z [...] listopada 2013 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej. W uzasadnieniu podzielił stanowisko Spółki wyrażone we wniosku, stwierdzając, że dokonana wykładnia przepisu prawa jest prawidłowa. Dalej stwierdził jednak, że niezależnie od wskazania przepisów prawa podlegających interpretacji, a także pytania dotyczącego kwestii kwalifikowania wydatków do podatkowych kosztów uzyskania przychodów, "sednem wniosku" jest analiza procedur występujących w Spółce pod kątem wypełniania przez nią przesłanki właściwego udokumentowania wydatków. Organ podkreślił przy tym, że przedmiotem postępowania interpretacyjnego nie jest ustalanie stanu faktycznego sprawy, który musi być w sposób wyczerpujący przedstawiony we wniosku oraz że nie może nim być ocena dowodów wskazywanych przez podatnika na poparcie swoich tez. Organ stwierdził ostatecznie, że nie mógł wydać indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, gdyż dokonałby wówczas oceny stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę. Stan faktyczny zaś nie może stanowić "przedmiotu polemiki" organu podatkowego z podatnikiem, a jedynie podstawę do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 165a § 2 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej: "O.p." przez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku Strony o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, na podstawie art. 165a § 1 O.p.,

- art. 14b § 1 i § 5 O.p. przez przyjęcie, że w sprawie nie może zostać wydana pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b O.p.

W uzasadnieniu wskazała, iż złożony wniosek o interpretację indywidualną spełniła wszystkie przesłanki wynikające z art. 14b § 1 O.p, a zatem, skoro spełnione zostały przesłanki formalne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, organ miał obowiązek wydać interpretację. Przedmiot wniosku mieścił się bowiem w zakresie art. 14b § 1 O.p.

Ponadto Skarżąca podniosła, iż określona w art. 165a § 1 O.p przesłanka, że "z jakichkolwiek przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" jest niedookreślona i zakresowo pojemna. W orzecznictwie przyjmuje się, że przyczyny wskazane w tym przepisie dotyczyć mogą: po pierwsze - braku w ustawach podatkowych podstaw do rozpatrzenia treści żądania, po drugie - w sprawie, będącej przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji, toczy się postępowanie podatkowe, po trzecie - zapadła w niej już decyzja organu podatkowego. Skarżąca wskazała, że takie przyczyny nie wystąpiły w przedmiotowej sprawie.

Dodatkowo Skarżąca podkreśliła, że żaden z przepisów O.p, za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie daje temu organowi legitymacji do ustalania "sedna wniosku" o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r. Organ drugiej instancji podzielił pogląd, iż kluczowym zagadnieniem poddanym we wniosku inicjującym postępowanie interpretacyjne nie było dokonanie wykładni norm (w szczególności art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.p.") lecz wskazanie czy opisany we wniosku stan faktyczny spełnia przesłanki wymienione w wyżej wskazanym uregulowaniu przez pryzmat oceny postanowień Regulaminu, co do kompletności materiału dowodowego. Organ stwierdził, że z całokształtu wniosku, bezsprzecznie wynika, iż to właśnie kwestia właściwego dokumentowania stanowiła podstawę wątpliwości Spółki, co do stosowania art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Organ podkreślił, że nie dość, że w samym pytaniu Spółka wskazała, iż ocena wypełnienia przesłanek co do kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów ma zostać dokonana na zasadach określonych w przyjętym przez Spółkę i zaakceptowanym przez jego klienta Regulaminie, to również w stanie faktycznym w sposób szczegółowy opisuje tenże Regulamin, jako opis całego procesu pozyskiwania informacji o kontrahencie i zawierania z nim umowy. W ocenie organu w obliczu tak sformułowanego wniosku, nie sposób jest przyjąć, iż celem wniosku nie jest pozyskanie informacji co do prawidłowości procedur przyjętych przez Spółkę, co w istocie potwierdzić ma właściwe dokumentowanie transakcji w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy wskazał, iż na etapie postępowania interpretacyjnego przeprowadzenia takiej oceny jest niemożliwe. Wymaga ona bowiem oceny materiału dowodowego, do czego organ na podstawie art. 14h O.p. nie jest uprawniony (rozumowanie a contrario). Skoro zatem, organ nie posiada kompetencji do dokonywanie oceny okoliczności faktycznych stanowiących przedmiot zapytania Spółki (w tym również oceny, czy dany materiał dowodowy [dowody księgowe] są na tyle kompletne, iż mogą zostać uznane za wystarczający dowód w sprawie), to tym samym nie może wydać władczego rozstrzygnięcia w powyższym zakresie.

Pismem z dnia 7 marca 2014 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, na podstawie art. 165a § 1 O.p,

- art. 14b § 1 i § 5 O.p przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w sprawie nie może zostać wydana pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b O.p.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że we wniosku o interpretację indywidualną szczegółowo opisała stan faktyczny sprawy, a organ nie zakwestionował, iż zostało to wykonane w sposób niewyczerpujący. Podane zostały również przepisy prawa, które w ocenie Skarżącej mają znaczenie w odniesieniu do podanego we wniosku stanu faktycznego. Ponadto, Skarżąca we wniosku o interpretację indywidualną postawiła konkretne pytanie, dotyczące interpretacji wskazanych przepisów prawa podatkowego na podstawie przedstawionego stanu faktycznego, a ponadto przedstawiła wyczerpująco swoje stanowisko w sprawie. W sytuacji zatem, gdy spełnione zostały przesłanki formalne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, organ miał obowiązek, w opinii Skarżącej, wydać interpretację. Przedmiot wniosku Skarżącej mieścił się bowiem w zakresie art. 14b § 1 O.p.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i ponowił przedstawioną tam argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 165a § 1 O.p., zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania (art. 165 O.p.), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ma zastosowanie do postępowań o wydanie interpretacji z mocy art. 14h tejże ustawy.

Przedmiotem zasadniczego sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy organ interpretujący miał prawo do merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie określonym w art. 14b § 1 O.p., w zakresie objętym przedmiotowym wnioskiem, czy też był uprawniony do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

Zgodnie z przepisem art. 14b § 1 O.p. - minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p). Stosownie zaś do art. 14b § 3 O.p, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 O.p.). Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu.

Ponadto, instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną w zakresie unormowanym w przepisach art. 14k - 14n O.p podmiotom, które zastosowały się do wydanych na ich rzecz interpretacji. Zgodnie z art. 14k § 1 O.p, zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Ustawodawca przewidział również sytuacje, gdy wniosek podmiotu o udzielenie pisemnej interpretacji danego przepisu nie może zostać rozpatrzony w trybie tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 14h O.p, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Stosownie natomiast do art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy O.p., w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację.

Analiza natomiast przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 O.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że w pojęciu: "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie inne niż brak statusu zainteresowanego okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej. W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy:

- przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego;

- przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w imieniu Ministra Finansów interpretacje indywidualne;

- wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego.

Uwzględniając powyższe regulacje, należy zatem ocenić czy organ, analizując wniosek Skarżącej, prawidłowo ustalił, czy wskazany we wniosku stan faktyczny, a także sposób skonstruowania problemowego zagadnienia dawał możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju aktu i spełniającej funkcje przewidziane dla niego przez ustawodawcę.

Zważywszy na powyższy przepis do przesłanek warunkujących odmowę wszczęcia postępowania zaliczyć należy wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną w postępowaniu oraz inne niewskazane wprost przez ustawodawcę przesłanki uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Niewątpliwie w analizowanej sytuacji nie ziściła się pierwsza przesłanka niemożności wszczęcia postępowania. Należy podkreślić, iż Spółka bezsprzecznie posiada interes prawny w przedmiotowym postępowaniu, a co za tym idzie jest jego stroną.

W niniejszej sprawie Skarżąca opisała szczegółowo na czym polega prowadzona przez nią działalność gospodarcza, wskazała na procedurę charakterystyczną dla skupu wysyłkowego metali a także wyjaśniła, że wprowadziła w swojej działalności dla celu realizowania transakcji zawieranych na odległość "Regulamin organizacji skupu wysyłkowego złomu metali i złomu elektronicznego U.", który określa i szczegółowo opisuje prawidłowy przebieg transakcji sprzedaży złomu pomiędzy Spółką a klientem, sposób sporządzania rachunku do danej transakcji oraz formę i czas zapłaty za zakupiony złom. Przedstawiając w ten sposób stan faktyczny sprawy domagała się oceny czy wydatki na zakup złomu metali lub złomu elektronicznego dokonany w drodze skupu wysyłkowego, które Skarżąca poniosła zawierając ze swoimi klientami będącymi osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, umowy sprzedaży na zasadach określonych w przyjętym przez Skarżącą i zaakceptowanym przez jej klienta Regulaminie, stanowią dla Skarżącej koszty uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Powołując się na treść art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Skarżąca stwierdziła, że poniesione przez nią wydatki na zakup złomu można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów ponieważ: wydatek został poniesiony przez podatnika; jest definitywny (rzeczywisty); poniesiony został w celu uzyskania przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, pozostając równocześnie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą; został właściwie udokumentowany i nie może znajdować się w katalogu wydatków nieuznawanych ex lege przez ustawodawcę za podatkowe koszty uzyskania przychodów. Skarżąca przedstawiła ponadto argumenty za uznaniem, iż wydatki wskazane we wniosku pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i wpływają na jej przychód, tym samym są to wydatki celowe w świetle art. 15 ust.1 u.p.d.o.p. Ponadto wskazała, że zostały one poniesione definitywnie przez Skarżącą a nie przez inny podmiot. W ocenie Ministra Finansów wszystkie te warunki zostały w sposób prawidłowy przedstawione, jednak kwestią budzącą wątpliwości pozostało właściwe dokumentowanie poniesionych przez Spółkę wydatków.

W tak zakreślonym stanie faktycznym uznać należy, że stanowisko Ministra Finansów odnośnie braku możliwości wszczęcia postępowania w zakresie udzielenia wiążącej interpretacji indywidualnej jest prawidłowe. Sąd zgadza się bowiem ze stanowiskiem Ministra Finansów, że to kwestia właściwego dokumentowania poniesionych przez Spółkę wydatków stanowiła podstawę wątpliwości Spółki, co do stosowania art. 15 ust.1 u.p.d.o.p., przy czym podkreślić należy, że wątpliwości te nie maja charakteru interpretacyjnego lecz dotyczą oceny procedur przyjętych przez Spółkę, na podstawie których następuje dokumentowanie transakcji przeprowadzanych w ramach skupu wysyłkowego. Udzielenie odpowiedzi na pytanie Spółki wymagałoby w istocie poddanie ocenie stanu faktycznego, a nie wykładni przepisu prawa podatkowego. Organ nie może przesądzać a priori, iż w każdej transakcji, zachowanie procedury wynikającej z Regulaminu stanowi wypełnienie przesłanki związanej z właściwym dokumentowaniem. Jak słusznie wskazał Minister Finansów ocena czy dokumenty są prawidłowe tzn. rzetelne, wiarygodne, kompletne wiązałoby się z wkroczeniem w fazę postępowania dowodowego. Takie postępowanie nie jest możliwe w ramach udzielania wiążących interpretacji i kłóci się z jego celem.

W ocenie Sądu prawidłowo organ interpretacyjny stwierdził, że odpowiedź na pytanie przedstawione we wniosku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w ramach wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p. Zakres postępowania z art. 14b § 1 O.p. obejmuje interpretację przepisu prawa podatkowego, fazę kwalifikacji prawnej stanu faktycznego opisanego w wniosku przy respektowaniu prawidłowej wykładni przepisu prawa podatkowego i nie obejmuje, fazy dowodzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń, wyjaśniania zgodności stanu faktycznego opisanego we wniosku ze stanem rzeczywistym.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Minister Finansów zasadnie wskazał na dopuszczalny zakres wydawania interpretacji indywidualnych i niewystępowanie tego zakresu w niniejszej sprawie.

Skoro więc wniosek Skarżącej, w ocenie Sądu, nie mieści się w zakresie wskazanych wyżej definicji ustaw podatkowych i prawa podatkowego, to zasadnie Minister Finansów wydał postanowienie odmowne.

Mając na uwadze okoliczności wskazane wyżej, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.