Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 241/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 i 205 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego odebrania psa 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO" albo "Organ"), po rozpatrzeniu odwołania M. D. i G. D. od decyzji Burmistrza Miasta

i Gminy [...] (dalej "Burmistrza") z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] znak: [...], orzekającej o:

1) czasowym odebraniu psa (suki), o imieniu M., której opiekunem

i właścicielem do dnia [...] maja 2021 r. była G. D. ("poprzednia Właścicielka" albo "G.D."), a obecnym właścicielem jest M. D. ("obecna Właścicielka" albo "M.D."),

2) przekazaniu ww. psa pod czasową opiekę Schroniska w [...], prowadzonego przez Fundację [...], ul. [...], [...], no co Schronisko wyraża zgodę,

3) obciążeniu i wezwaniu do zapłaty poprzedniej Właścicielki kosztami transportu psa tj. 250,00 zł, utrzymania i koniecznego leczenia w łącznej wysokości 3375,00 zł, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna,

- orzekło o uchyleniu decyzji Burmistrza w całości i odmowie czasowego odebrania psa (suki), o imieniu M..

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco:

1. Pismem z dnia 16 kwietnia 2021 r., Fundacja [...] (dalej "Fundacja") poinformowała Burmistrza o odebraniu poprzedniej Właścicielce, w ramach przypadku niecierpiącego zwłoki, na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt (t. jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 638), dalej "u.o.z." albo "ustawy", psa rasy mieszanej, o umaszczeniu czarnym podpalanym.

2. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak: [...], Burmistrz zawiadomił

o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie czasowego odebrania psa (suki),

o imieniu M. (dalej także: "(odebrany) pies") której właścicielem jest G.D.

3. Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. Burmistrz orzekł o:

1) czasowym odebraniu psa, której opiekunem i właścicielem do dnia [...] maja 2021 r. była G.D., a obecnym właścicielem jest M.D.,

2) przekazaniu psa pod czasową opiekę Schroniska w [...], prowadzonego przez Fundację [...], ul. [...]. [...], no co Schronisko wyraża zgodę,

3) obciążeniu i wezwaniu G.D. do zapłaty kosztami transportu psa tj. 250,00 zł, utrzymania i koniecznego leczenia w łącznej wysokości 3375,00 zł, w terminie

14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

4. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., znak: [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania Właścicielek od decyzji Burmistrza, SKO uchyliło decyzję Burmistrza

i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania (art.138 § 2 k.p.a.).

5. Wyrokiem z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1337/21,

tut. Sąd uwzględnił sprzeciw Właścicielek od kasatoryjnej decyzji SKO, uchylając tę decyzję.

III. Jak już wskazano zaskarżoną obecnie ponowną decyzją odwoławczą SKO ponownie rozpatrzyło odwołanie Właścicielek od decyzji Burmistrza, reformując tę decyzję poprzez orzeczenie o odmowie czasowego odebrania psa.

Wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia, SKO wskazało w szczególności, co następuje:

(i) Przy rozstrzyganiu sprawy został wzięty pod uwagę zgromadzony w niej materiał dowodowy, w tym w szczególności: 1) opinia behawioralna mgr inż. K. W. z dnia [...] kwietnia 2021 r., 2) opinia lek. wet. L. G. z dnia [...] kwietnia 2021 r., 3) orzeczenie lek. wet. I. P. z dnia [...] kwietnia 2021 r. Opinie lekarzy weterynarii wskazują na brak profilaktyki oraz nieprawidłowe żywienie, a ponadto na możliwość doprowadzenia do śmierci zwierzęcia w przypadku niewyrównania niedoborów elektrolitowych, jak również, że ciąża w przypadku tego zwierzęcia mogła być stanem zagrażającym życiu, a pozostawienie zwierzęcia bez pomocy chirurgicznej spowodowałoby najprawdopodobniej jego zejście śmiertelne.

(ii) Podstawowe znaczenie w sprawie ma jednakże ta okoliczność, że interwencja Fundacji została podjęta właśnie po zgłoszeniu przez poprzednią Właścicielkę potrzeby przewiezienia psa do lecznicy weterynaryjnej. Z zeznań G.D. wynika również, że chciała pokryć koszty leczenia psa. Takie zachowanie właściciela, który dąży do zapewnienia opieki weterynaryjnej choremu zwierzęciu nie może zostać uznane za rażące niedbalstwo. Nie można zakwestionować faktu niewłaściwej opieki nad zwierzęciem, w szczególności w zakresie prawidłowego żywienia, utrzymywania w stanic nieleczonej choroby (co wykazały badania laboratoryjne), w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie, co niewątpliwie miało wpływ na jego kondycję psychiczną opisaną w opinii behawioralnej. Jednakże wszystkie te okoliczności, o ile mają znaczenie dla postępowania prowadzonego w trybie art. 7 ust. 1 ustawy, o tyle w przypadku interwencyjnego odebrania zwierzęcia muszą być na tyle rażące, aby jednoznacznie można było przesądzić, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażać będzie jego życiu i zdrowiu. Przesłanka ta nie została spełniona, zaś okoliczność wezwania pomocy do chorego psa, świadczy o chęci pomocy

w cierpieniu i nie nosi cech znęcania się nas nim. Ponadto Właścicielka, działając

w dobrej wierze, wezwała Fundację w celu uzyskania pomocy w przetransportowaniu psa, a zatem trudno mówić o nie cierpiącym zwłoki przypadku i interwencyjnym odebraniu psa przez Fundację, skoro to właściciel przekazał go dobrowolnie w celu zapewnienia opieki weterynaryjnej.

IV. Pismem z dnia 12 stycznia 2022 r. Fundacja wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję SKO, zarzucając Organowi niedostateczne rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy i podnosząc, co następuje:

1) SKO dopuściło się naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., przyjmując zeznanie G.D., złożone dnia 7 maja 2021 r., jako jedyną podstawę dla ustalenia okoliczności faktycznego odebrania zwierzęcia przez przedstawicieli Fundacji tj. okoliczności kluczowej dla rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji;

2) SKO nie dokonało prawidłowego wezwania Fundacji strony do udziału

w przesłuchaniu poprzedniej Właścicielki;

3) SKO dokonało wadliwej oceny materiału dowodowego sprawy, przyjmując, iż nie potwierdza on spełnienia się przesłanek z art. 7 ust. 3 u.o.z.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 18 stycznia 2022 r., SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Organu z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.").

W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zgodnie z art.15 zzs4 ust.3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz.374) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość

z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja odwoławcza wydana została z naruszeniem art.7, 77 §1 i 80 k.p.a. w zw. z art.7 ust.3 u.o.z. poprzez wadliwe przyjęcie, iż materiał dowodowy sprawy nie upoważniał do przyjęcia, iż w sprawie wystąpiły przesłanki do faktycznego odebrania zwierzęcia

w trybie natychmiastowym. Naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Z tej racji zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego.

VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji odwoławczej SKO prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, uregulowanym w art.7 ust.3 u.o.z., było rozstrzygnięcie, czy w stosunku do psa, stanowiącego własność początkowo Właścicielki G.D. a następnie Właścicielki M.D., wystąpiły przesłanki do jego czasowego odebrania, połączonego z uprzednim odebraniem zwierzęcia w trybie natychmiastowym w ramach przewidzianego we w/w przepisie przypadku niecierpiącego zwłoki, wymagającego wykazania (oprócz faktu traktowania zwierzęcia w sposób określony w art.6 ust.2 u.o.z.), także tego, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż SKO wywiązało się z obowiązków, o których mowa w art.153 p.p.s.a., spoczywających na organie, który rozpatruje sprawę ponownie w następstwie uchylenia jego poprzedniej decyzji przez

sąd administracyjny. W wyroku z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt

IV SA/Wa 1337/21, uwzględniającym sprzeciw Właścicielek zwierzęcia od poprzednio wydanej kasatoryjnej decyzji odwoławczej, tut. Sąd, mając na uwadze zgromadzenie w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego, wyczerpująco dokumentującego stan zdrowia zwierzęcia z dnia przeprowadzenia interwencji przez Fundację, wskazał na konieczność dokonania przez SKO samodzielnej oceny stanu faktycznego sprawy pod kątem tego, czy potwierdza on spełnienie się w sprawie przesłanek z art.7 ust.3 u.o.z., czy też nie, kwestionując tym samym zasadność dokonanego przez SKO przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (Sąd nie przesądził natomiast w żadnym zakresie wyniku sprawy).

Bezspornie zalecenie Sądu zostało przez SKO wykonane przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, albowiem Organ sformułował jednoznaczne stanowisko co do istoty sprawy (tj. co do tego, czy hipoteza art.7 ust.3 u.o.z. została w sprawie spełniona, czy też nie).

O ile zatem SKO nie można poczynić zarzutu niewykonania poprzedniego wyroku Sądu (o jego wykonaniu przesądza bowiem sam fakt wydania przez

SKO rozstrzygnięcia co do istoty sprawy niezależnie od kierunku tego rozstrzygnięcia), o tyle dokonana obecnie przez Sąd kontrola merytorycznej prawidłowości ponownej decyzji odwoławczej, obejmująca kontrolę prawidłowości sformułowanych przez SKO ocen co do stanu faktycznego sprawy, prowadzi do wniosku o wadliwym przyjęciu przez SKO, iż w sprawie nie było podstaw do odebrania zwierzęcia przez Fundację w ramach przypadku niecierpiącego zwłoki.

Wbrew stanowisku SKO materiał dowodowy sprawy upoważnia do stwierdzenia, że przedmiotowe zwierzę było nie tylko traktowane w sposób określony w art.6 ust.2 u.o.z., ale również do stwierdzenia, że w dacie dokonywania faktycznego odebrania zwierzęcia przez Fundację jego dalsze pozostawanie

u dotychczasowego właściciela zagrażało jego życiu lub zdrowiu.

2. Stan prawny, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco:

(i) Art. 6 ust. 1b u.o.z. przewiduje zakaz znęcania się nad zwierzętami. Legalną definicję "znęcania się nad zwierzętami" zamieszczono w art. 6 ust. 2 ustawy, stwierdzającym, iż przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień,

w szczególności mające postać działań wskazanych w pkt 1 – 19.

(ii) W art. 7 ust. 1-6 u.o.z. uregulowano instytucję czasowego odebrania właścicielowi lub opiekunowi zwierzęcia traktowanego w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy. Z przepisów tych wynika w szczególności, co następuje:

Zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia

i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane

w ogrodach zoologicznych (art. 7 ust. 1 u.o.z.).

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1a u.o.z).

(iii) W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia (art. 7 ust. 3 u.o.z.).

W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę na następujące aspekty stosowania ww. przepisów (wszystkie orzeczenia publ. w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sadów Administracyjnych ("CBOSA"), dostępnej na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl):

"Na etapie odebrania zwierząt - mającego przecież, co wprost wynika z art. 7 ust. 6 tej samej ustawy charakter tymczasowy - brak jest przesłanek dla dokonywania przez podmiot odbierający zwierzęta, czy też przez organ wykonawczy gminy oceny czy doszło do znęcania rozumianego jako zawinione (świadome) działanie opiekuna. Kwestię ewentualnego zawinienia przesądzić bowiem może wyłącznie sąd powszechny, zaś przesłanką działania podmiotów wskazanych w art. 7 ust. 3 u.o.z. oraz orzekającego na podstawie tego przepisu wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jest jedynie stwierdzenie traktowania zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 tej samej ustawy, a nie stwierdzenie zawinionego, czy też umyślnego znęcania się nad zwierzęciem." - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2021 r., sygn. akt I OSK 462/21.

"Sytuacja określona w art. 7 ust. 3 u.o.z. jest odmienna od tej, o której mowa

w art. 7 ust. 1. Różnica polega na tym, że w art. 7 ust. 1 chodzi o uzasadnione podejrzenie znęcania się nad zwierzęciem, wobec czego składający informację (Policja, straż gminna, lekarz weterynarii, przedstawiciel organizacji społecznej) nie ma przymiotu strony postępowania. Inaczej jest w sytuacji określonej w art. 7 ust. 3 ustawy, ponieważ została już dokonana czynność faktyczna w postaci odebrania zwierzęcia. Decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 ustawy jest decyzją następczą, ponieważ stanowi szczególny rodzaj decyzji, która zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Organ zobligowany jest wówczas do oceny, czy

w momencie odebrania zwierzęcia właścicielowi, wystąpiły ustawowe przesłanki tej czynności." - wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 965/19.

"Przepis art. 7 ust. 3 u.o.z. przewiduje, że do interwencji może dojść

w sytuacji, gdy zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki rozumiany jako sytuacja,

w której dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagrażać będzie jego życiu lub zdrowiu. Jest to zatem sytuacja, w której dochodzi do konieczności zabezpieczenia sytuacji bytowej zwierzęcia w wyjątkowych warunkach rozumianych jako kwalifikowana postać naruszeń wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt." – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1219/19.

"Decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 ustawy z 1997 r. o ochronie zwierząt jest decyzją następczą, a organ wydający rozstrzygnięcie zobowiązany jest ustalić, czy zaistniały przesłanki do odebrania zwierzęcia, tj. czy zwierzę traktowane było

w sposób określony w art. 6 ust. 2 ww. ustawy, a nadto czy zaistniał stan zagrażający jego życiu lub zdrowiu. Decyzja ta stanowi szczególny rodzaj decyzji, która zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Organ administracyjny zobligowany jest wówczas do oceny, czy przesłanki odebrania zwierzęcia zaistniały w momencie odebrania zwierzęcia. Wydarzenia, które mają miejsce po dacie odebrania zwierzęcia, np. śmierć zwierzęcia, nie powodują bezprzedmiotowości postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a." - por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 442/15.

"Dla dokonania oceny, czy w dacie czasowego odebrania zwierzęcia istniały podstawy faktyczne i prawne uzasadniające wydanie decyzji w tym przedmiocie zasadnicze znaczenie mają stwierdzone warunki jego bytowania oraz jego stan fizyczny istniejący w momencie odebrania zwierzęcia." – wyrok NSA z dnia

28 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 659/18.

3. Odniesienie w/w uwarunkowań prawnych do stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do następujących wniosków:

3.1. Jak sam przyznał Organ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy,

w tym w szczególności: 1) opinia lek. wet. L. G. z dnia [...] kwietnia 2021 r., 2) orzeczenie lek. wet. I. P. z dnia [...] kwietnia 2021 r., 3) opinia behawioralna mgr inż. K. W. z dnia [...] kwietnia 2021 r., potwierdza daleko idące zaniedbania w opiece nad zwierzęciem. Zwierzę znajdowało się zatem w stanie zaawansowanej ciąży, było wychudzone, zaniedbane, wykazywało daleko idącą niestabilność psychiczną. Stan ten mógł doprowadzić do śmierci zwierzęcia w przypadku niewyrównania niedoborów elektrolitowych, podobnie jak i ciąża zwierzęcia mogła być stanem zagrażającym życiu. Pozostawienie zwierzęcia bez pomocy chirurgicznej spowodowałoby najprawdopodobniej jego zejście śmiertelne.

Nie ulega zatem wątpliwości, iż zwierzę było traktowane w sposób, o którym mowa w art.6 ust.2 u.o.z.

3.2. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, szczegółowo relacjonujący stan zdrowotny zwierzęcia z daty interwencyjnego odebrania go poprzedniej Właścicielce przez Fundację w pełni upoważniał do przyjęcia, iż dalsze przebywanie zwierzęcia u poprzedniej Właścicielki będzie zagrażało jego życiu i zdrowiu. Nie zmienia tej oceny sama ta okoliczność, iż faktyczne odebranie zwierzęcia przez Fundację nastąpiło w reakcji na zwrócenie się przez poprzednią Właścicielkę do Fundacji o pomoc w zapewnieniu zwierzęciu koniecznej opieki medycznej. Jakkolwiek wystąpienie z taką inicjatywą przez poprzednią Właścicielkę należy w oczywisty sposób ocenić pozytywnie, niemniej bezsporny, nie znajdujący żadnego uzasadnienia i zasługujący na zdecydowanie negatywną ocenę fakt uprzedniego doprowadzenia zwierzęcia do złej kondycji fizycznej i psychicznej, upoważniał do formułowania negatywnej prognozy co do zdolności poprzedniej Właścicielki do zapewnienia zwierzęciu prawidłowej opieki

w sposób systematyczny, nie zaś wyłącznie incydentalny, czy też doraźny.

Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, całkowicie uzasadnionym jest przyjmowanie, iż odstąpienie przez Fundację o dokonania czynności faktycznej, o której mowa w art.7 ust.3 u.o.z., i w to miejsce wyłącznie udzielenie poprzedniej Właścicielce pomocy w zapewnieniu zwierzęciu opieki medycznej, mogłoby prowadzić jedynie do przejściowej poprawy stanu jego zdrowia, nie dając żadnej przekonującej gwarancji wyeliminowania na stałe perspektywy dalszych zaniedbań.

4. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku SKO ponownie rozpozna odwołanie Właścicielek od decyzji Burmistrza, przyjmując, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki do czasowego odebrania zwierzęcia na zasadach określonych w art.7 ust.3 u.o.z.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.200 i 205 § 2 p.p.s.a.