Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1816/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi D. i A.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 28 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. i A.Ł. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 28 września 2009 r. [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 20 lipca 2009 r. Nr [...] odmawiające umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 509, 10 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 131, 00 zł.

W stanie faktycznym sprawy podatnicy w dniu 1 czerwca 2009 r. wnieśli

o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. Zaległość ta powstała w związku ze złożeniem w dniu 28 stycznia 2009 r. korekty zeznania podatkowego PIT – 36 za 2006 r., w której podatnicy rozliczyli, wcześniej nie wykazane dochody uzyskane w Wielkiej Brytanii. Uzupełniając wniosek oświadczyli, że znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Skarżąca od pięciu lat choruje i nie uzyskuje żadnych dochodów. Pozostaje na utrzymaniu męża, którego dochody wynoszą netto około 1400 zł miesięcznie. Pismem z dnia 10 lipca 2009 r. podatnicy podnieśli, iż na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o szczególnych rozwiązaniach dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 143, poz. 894) przysługuje im możliwość skorzystania z abolicji podatkowej, mającej na celu ochronę osób przed podwójnym opodatkowaniem.

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 20 lipca 2009 r. Nr [...] odmówił umorzenia zaległości podatkowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazując na uznaniowy, a przy tym wyjątkowy i szczególny charakter przedmiotowej ulgi organ podkreślił, iż przesłanka ważnego interesu podatnika utożsamiana być winna z okolicznościami nadzwyczajnymi o charakterze losowym, których nie przewidziały przepisy regulujące powstanie obowiązku podatkowego. Ponadto rozstrzygając o umorzeniu bądź odmowie umorzenia zaległości podatkowej organ winien wziąć pod uwagę również przyczyny i okoliczności powstania zaległości podatkowej. Organ stwierdził, iż dochód uzyskiwany przez skarżącego z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 1.500 zł miesięcznie jest dochodem stałym, co wynika z deklaracji VAT-7. Z oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że miesięczne obciążenie z tytułu ponoszonych kosztów to kwota około 1. 370 zł. Zdaniem organu jednorazowe uregulowanie zaległości podatkowej – biorąc pod uwagę uzyskiwane dochody, jak i ponoszone koszty w tym także leczenia – może być trudne, jednakże nie oznacza, że organ podatkowy ma obowiązek umorzenia zaległości podatkowej. Nie bez znaczenia w ocenie organu pozostaje również fakt, iż komisja lekarska nie stwierdziła u D.Ł. niezdolności do pracy. Może ona zatem podjąć zatrudnienie i dofinansować domowy budżet. W ocenie organu materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że przesłanka "ważnego interesu strony" oraz "interesu publicznego" wymieniona w przepisie art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – dalej O.p. została spełniona.

Po rozpatrzeniu odwołania - w którym skarżący wnosząc o pozytywne załatwienie sprawy powołali się na trudną sytuację finansową oraz na ustawę "abolicyjną" – Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowa decyzja oparta jest na uznaniu administracyjnym, które oznacza, że organ podatkowy w zależności od okoliczności indywidualnej sprawy, może, lecz nie jest zobowiązany do przyznania objętej wnioskiem ulgi w spłacie, mając na uwadze nie tylko aktualną sytuację majątkową podatnika, ale również przyczynę i okoliczności powstania zaległości podatkowej, które to czynniki powinny mieć charakter losowy, niezależny od zachowania i sposobu postępowania podatnika.

Organ odwoławczy zauważył, iż na dzień wydania rozstrzygnięcia w sprawie zaległość podatkowa stanowiła kwotę 117, 00 zł i do niej należy odnieść się w decyzji administracyjnej. Zaległość podatkowa w kwocie 509, 10 zł wraz z odsetkami za zwłokę, której dotyczył wniosek strony skarżącej z dnia 1 czerwca 2009 r., w pozostałej części wygasła poprzez zaliczenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. zgodnie z postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2009 r.

Nr [...].

Analizując zebrany materiał dowodowy w sprawie organ ocenił, że nie wystąpiły przesłanki z art. 67a § 1 O. p. Oceniając sytuację majątkową podatników wskazano między innymi, iż według oświadczenia strony dochody netto gospodarstwa domowego wynoszą około 1.500,00 zł po potrąceniu składek ubezpieczeniowych i podatku dochodowego (według przedłożonej faktury VAT są one na poziomie 2. 500, 00 zł netto), zaś miesięczne wydatki podatników wynoszą

1. 370, 00 zł. Należy do nich zaliczyć wydatki związane z eksploatacją mieszkania (około 626, 94 zł), spłatę kredytu gotówkowego w wysokości 17. 000, 00 zł (rata 352, 25 zł miesięcznie), leki oraz abonament telewizji cyfrowej.

Organ zauważył, iż ponieważ strona przedłożyła w sprawie dokumenty z różnych miesięcy, to wydatki miesięczne skarżących odbiegają od wskazanych w oświadczeniu strony. I tak organ ustalił, że przykładowo w maju 2009 r. wydatki strony wyniosły 914, 01 zł. Przyznając, iż kwota pozostająca w gospodarstwie domowym po odliczeniu ponoszonych wydatków jest niska organ stwierdził, że w sprawie nie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika. Jak wskazał, powstanie zaległości podatkowej związane jest z działaniem samej strony i stanowi konsekwencję nieprawidłowego rozliczenia za 2006 rok. Jest wynikiem opodatkowania dochodów uzyskanych w Wielkiej Brytanii w kwocie 7.080,42 zł, a podatek do zapłaty w wysokości 117 zł jest w stosunku do tej kwoty niewielki. Organ zauważył także, że strona spłaca kredyt konsumpcyjny w kwocie 17.000 zł uzyskany na remont mieszkania, gdzie rata miesięczna jaką uiszcza systematycznie wynosi 352,25 zł, czyli w zasadzie ponad dwukrotnie więcej niż wysokość zaległości podatkowej. Ponadto abonament telewizji cyfrowej w kwocie 77, 80 zł opłacany przez stronę należy do jednego z najwyższych abonamentów oferowanych przez operatora. Odnosząc się do sytuacji strony w zakresie stanu zdrowia D. Ł. organ podkreślił, że skarżąca zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z 9 marca 2009 r. nie jest niezdolna do pracy i w każdej chwili może podjąć starania o pracę, aby zasilić domowy budżet.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nie można również dostrzec istnienia przesłanki interesu publicznego, z którą mamy do czynienia wówczas, gdy odmowa przyznania zawnioskowanej ulgi w spłacie spowodowałaby naruszenie wartości i norm o znaczeniu ogólnospołecznym, lecz też spowodowałaby konieczność sięgania po pomoc ze środków publicznych. Strona nie korzysta z form takowej pomocy, np. w postaci dodatku mieszkaniowego i z pewnością odmowa udzielenia ulgi nie wpłynie na zmianę sytuacji w tym względzie.

Organ podkreślił, iż powstanie zaległości podatkowych jako skutek nieprawidłowego wcześniejszego rozliczenia dochodów uzyskanych za granicą niewątpliwie wyklucza jako przyczynę wpływ czynników niezależnych od strony pod kątem której, rozpatruje się zasadność przyznania ulgi jaką jest umorzenie należności podatkowej. Dodał, że jakkolwiek w chwili obecnej skarżący nie są w stanie bez zawieszenia spłaty jednej raty kredytu konsumpcyjnego czy też zmiany abonamentu telewizyjnego spłacić przedmiotowego długu podatkowego, to należy zwrócić uwagę na inne formy spłaty tegoż długu, takie jak rozłożenie należności podatkowej na raty czy też odroczenie jej spłaty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2009 r. strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając organom błędną ocenę okoliczności faktycznych w sprawie, a następnie wyciągnięcie nieprawidłowych wniosków odnośnie oceny ważnego interesu podatnika. Zarzucono ponadto, że organ nie rozpatrzył wniesionego odwołania pod kątem abolicji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego możliwości skorzystania z abolicji podatkowej na mocy ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o szczególnych rozwiązaniach dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 143, poz. 894) organ wskazał, że kwestia ta nie jest przedmiotem postępowania. Zauważył, że w odpowiedzi na wniosek strony z dnia 28 stycznia 2009 r. o zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych PIT – AZ za 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 11 marca 2009 r. Nr [...] określił zwrot podatku w kwocie 159 zł.

W piśmie procesowym z dnia 16 grudnia 2009 r. strona podniosła, iż wbrew twierdzeniom organu nie opłaca podwójnego abonamentu telewizyjnego – koszty te pokrywa bowiem córka skarżących. Nie zgodzono się również z oceną stanu zdrowia D.Ł. przedstawioną przez organ podatkowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych

w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej decyzji.

Istota sporu sprowadza się do oceny legalności rozstrzygnięcia organów podatkowych odmawiającego podatnikom udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej O.p.). Zgodnie z jego brzmieniem organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Na wstępie zauważyć należy, że zawarty w przytoczonym artykule sposób sformułowania dyspozycji "organ podatkowy może umorzyć" wskazuje na to, że decyzje podejmowane przez organ na jego podstawie mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Ocena, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, pozostawiona więc została swobodnemu uznaniu organu podatkowego i od jego woli, wyrażonej w uzasadnieniu decyzji, zależy skorzystanie z tej instytucji. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się zatem do zbadania, czy wydanie decyzji przez organ podatkowy zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, które polega na prawidłowym i wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, a także rozważeniu wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia. W takim przypadku Sąd nie ocenia rozstrzygnięcia z punktu widzenia słuszności, lecz poprawności postępowania. Uprawnienie organu do wydania decyzji uznaniowej, ogranicza kontrolę celowości i zasadności rozstrzygnięcia, co oczywiście nie zwalnia Sądu kontrolującego legalność decyzji od obowiązku oceny, czy decyzję podjęto z uwzględnieniem przesłanek określonych w przepisie art. 67a § 1 O.p.

Użyte w powołanym przepisie pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" są pojęciami niedookreślonymi. O istnieniu ważnego interesu podatnika, jak podnosi się w piśmiennictwie, nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji. Jako przykład istnienia ważnego interesu podatnika w orzecznictwie wskazuje się między innymi przypadek, gdy na skutek uiszczenia podatku, podatnik miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać z pomocy społecznej; sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie zaległości podatkowych uregulować, czy też sytuacje, w których niemożność spłaty zadłużenia wynika z działania czynników, na które podatnik nie miał wpływu i są niezależne od sposobu jego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 618/99, LEX nr 53856, czy wyrok z dnia 16 stycznia 2003 r., sygn. akt SA/Sz 945/01; POP 2004, z. 4, poz. 88). Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp.

Istotne jest także wskazanie na konsekwencje pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku podatnika polegające na wygaśnięciu zobowiązania podatkowego w części, w jakiej nastąpiło umorzenie. Jest to tzw. nieefektywny sposób wygaszania zobowiązań, bowiem Skarb Państwa w istocie nie otrzymuje należnych mu danin, w związku z tym instytucja umorzenia traktowana jest jako swego rodzaju wentyl bezpieczeństwa - wyjątek od zasady i winna mieć zastosowanie jedynie do sytuacji szczególnych, odbiegających od przyjętych standardów, co wielokrotnie podkreślało orzecznictwo sądów administracyjnych. Jak przyjęto w tezie jednego z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Nie można z instytucji umorzenia zaległości podatkowej czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu podatkowego (wyrok z dnia 21 września 2001 r. sygn. akt SA/Sz 884/00; LEX nr 53990). Zauważyć przy tym należy, że umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną, skoro zasadą jest płacenie podatków, a nie zwalnianie podatników z tego obowiązku (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 1991 roku, SA/Gd 295/91, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego z 1994 r. Nr 1, poz. 7).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że podstawową kwestią wymagającą wyjaśnienia, było ustalenie przez organy podatkowe sytuacji materialnej i osobistej skarżących, a także przyczyn powstania zaległości podatkowych.

Z akt sprawy wynika, że przyczyną powstania zaległości podatkowej skarżących w wysokości 509, 10 zł i odsetek za zwłokę w kwocie 131 zł było złożenie korekty zeznania rocznego za 2006 r., która była konsekwencją nieprawidłowego rozliczenia za ten rok, z powodu braku wykazania w pierwotnym zeznaniu dochodów uzyskiwanych przez A.Ł. w Wielkiej Brytanii. Zgodzić się zatem należy z organem, że taki sposób obciążenia się długiem podatkowym wyklucza jego przyczynę, jako wynik czynników niezależnych od strony, a więc przyczynę o charakterze losowym – pod kątem której rozpatruje się zasadność umorzenia należności podatkowej. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nie można uznać, że nieprawidłowe rozliczenie uzyskiwanych dochodów jest okolicznością niezależną od podatników. Zgodzić się w tym zakresie należy z Naczelnym Sądem Administracyjnym, który w jednym ze swych orzeczeń stwierdził, że w przypadku gdy trudności finansowe podatnika nie są rezultatem zaistnienia niezależnych od niego okoliczności, to nie ma podstaw do odstąpienia przez wierzyciela podatkowego od dochodzenia świadczenia podatkowego (wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Lu 375/99).

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe z zachowaniem obowiązujących zasad przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zbadały sytuację materialną i finansową skarżących, odnosząc się do uzyskiwanych przez nich dochodów i ponoszonych wydatków oraz poddały ocenie racje, na które powołali się podatnicy. Z ustaleń organu wynika, że podatnicy utrzymują się z dochodu uzyskiwanego przez skarżącego z prowadzonej działalności w kwocie co najmniej 1.500 zł miesięcznie (po potrąceniu składek ubezpieczeniowych i podatku dochodowego), który jak wynika z deklaracji VAT – 7 jest dochodem stałym. Według oświadczenia strony wydatki związane z utrzymaniem mieszkania i opłatą za leki oraz spłatą kredytu bankowego wynoszą około 1.370 zł. Z uwagi na okoliczność, że strona, składając oświadczenie, zsumowała wydatki z różnych miesięcy, wydatki ponoszone przez skarżących w poszczególnych miesiącach odbiegają od kwoty podanej w oświadczeniu. W niektórych miesiącach wydatki wynosiły 900 – 1000 zł.

Z korekty deklaracji PIT-36 za 2006 r. wynika, że skarżący uzyskał dochody za granicą w kwocie 7.080,42 zł. Organ podkreślił również, że jednorazowe uregulowanie przez skarżących zaległości podatkowej może być trudne, jednakże wskazał możliwość skorzystania z innego rodzaju ulg podatkowych jak np. odroczenie terminu płatności zaległości czy też rozłożenie jej na raty.

Wskazać należy, że podejmując rozstrzygniecie, słusznie zdaniem Sądu, organ podatkowy odniósł się do kwoty 117, 00 zł, a więc do zaległości podatkowej istniejącej na dzień wydania decyzji podatkowej. Stąd też, pomimo że wniosek strony skarżącej dotyczył umorzenia zaległości podatkowej w wysokości 509,10 zł to jednak z uwagi na okoliczność, iż jej część wygasała poprzez zaliczenie nadpłaty, prawidłowe było rozpoznanie wniosku podatników jedynie w odniesieniu do pozostałej – istniejącej – części zaległości podatkowej, tj. do kwoty 117, 00 zł.

Ponadto organ słusznie zauważył, że z orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 9 marca 2009 r. wynika, że nie ustalono stopnia niezdolności do pracy D.Ł., a więc skarżąca nie wykazała, że stan zdrowia uniemożliwia jej podjęcie pracy zarobkowej. Warto wspomnieć, iż pozostałe przedłożone w postępowaniu przed organem podatkowym dokumenty – zaświadczenia od lekarza psychiatry oraz lekarza rodzinnego, jak również faktury potwierdzające zakup leków – również nie pozwalają na przychylenie się do stanowiska strony odnośnie niezdolności D.Ł. do podjęcia pracy. Należy w tym miejscu podkreślić, iż bez znaczenia dla oceny poprawności rozstrzygnięcia organów pozostają dokumenty dotyczące stanu zdrowia skarżącej złożone przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wynikające z nich okoliczności mogą mieć znaczenie dla rozpoznawanych przez Sąd wniosków strony, np. wniosku o przyznanie prawa pomocy, pozostają jednak bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji, ponieważ zostały przedłożone po zakończeniu postępowania podatkowego i dotyczą późniejszego okresu, niż dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, iż wobec comiesięcznego opłacania przez stronę abonamentu telewizji cyfrowej w wysokości 77,80 zł bezzasadnym pozostaje wniosek o przyznanie ulgi w spłacie zaległości podatkowej w wysokości 117 zł. Tutaj również, podobnie jak w kwestii oceny stanu zdrowia skarżącej, bez wpływu na ocenę poprawności rozstrzygnięcia organu pozostaje wyjaśnienie w piśmie skarżących z dnia 16 grudnia 2009 r. złożone w toku postępowania sądowego w którym podnoszą oni, iż abonament telewizyjny pokrywany jest przez córkę skarżących. Skarżący przedstawili organowi potwierdzenie przelewu kwoty 77, 80 zł z rachunku bankowego A.Ł., stąd też organ słusznie przyjął, iż to on reguluje powstałe z tego tytułu zobowiązania. Należy zgodzić się z organem co do możliwości zawieszenia spłaty raty kredytu lub czasowej rezygnacji z abonamentu.

Organ zasadnie nie dostrzegł także istnienia przesłanki interesu publicznego, z którą mamy do czynienia wówczas, gdy odmowa przyznania zawnioskowanej ulgi w spłacie spowodowałaby naruszenie wartości i norm o znaczeniu ogólnospołecznym, lecz też spowodowałaby konieczność sięgania po pomoc ze środków publicznych. Podkreślił, że strona nie korzysta z form takiej pomocy.

Z treści przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wynika, że ocena ważnego interesu podatnika i interesu publicznego nie może być dokonywana w sposób subiektywny, a więc nie może o tym decydować przekonanie podatnika o jego krzywdzie. Zgodnie z powszechnie zaakceptowanym orzecznictwem o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane, które są zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości (wyrok NSA z 14 września 2001 r. sygn. akt III SA 1590/00 LEX nr 79619). Nie może zatem przemawiać za umorzeniem zaległości podatkowych subiektywne przekonanie podatników o wyrządzonej im przez organy podatkowe "krzywdzie", odzwierciedlającej się w odmowie umorzenia zaległości podatkowej.

Podsumowując Sąd stwierdza, iż organy podatkowe w swoich decyzjach wyjaśniły stan sprawy i odniosły się do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, które wskazywałyby na istnienie w sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie ulgi. Postępowanie przeprowadzono z udziałem strony, dopuszczono i oceniono wszystkie dowody przedłożone w sprawie. Motywy rozstrzygnięcia zostały szczegółowo wyjaśnione w decyzjach, których uzasadnienia wskazują przyczyny, dla których organy podatkowe obu instancji odmówiły umorzenia wnioskowanej zaległości i z jakich względów okoliczności podnoszone przez stronę nie mogły zmienić rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie Sądu organy podatkowe słusznie uznały, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania wnioskowanej przez stronę ulgi.

Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż organ podatkowy pominął fakt powoływania się strony na abolicję podatkową należy wskazać, że na skutek wniosku strony z dnia 28 stycznia 2009 r. o zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. – złożonego stosownie do wymogu art. 7 ustawy o abolicji podatkowej – Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia 11 marca 2009 r.

Nr [...] określił zwrot podatku w kwocie 159 zł. Natomiast w związku z faktem, iż przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest kwestia umorzenia zaległości podatkowej na podstawie art. 67 a ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy rozpatrzył sprawę w świetle wystąpienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Należy dodać, że kontroli Sądu podlega decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 28 września 2009 r., [...], dotycząca umorzenia zaległości podatkowej, nie zaś decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 11 marca 2009 r. Nr [...] określająca zwrot podatku w kwocie 159 zł.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż celem ustawy abolicyjnej nie była definitywna rezygnacja z opodatkowania, do czego w istocie zmierzają skarżący. Ustawa ta miała zminimalizować skutki związane z różnicą obciążeń podatkowych w Polsce i innych krajach poprzez zastosowanie odpowiedniej i sprawiedliwej w społecznym odczuciu metody eliminacji podwójnego opodatkowania. Taką metodą jest metoda wyłączenia polegająca na tym, że z podstawy opodatkowania wyłącza się w całości dochód uzyskany w drugim państwie (wyłączenie pełne) bądź też dochód ten wprawdzie nie jest uwzględniany w podstawie opodatkowania, brany jest jednak pod uwagę przy ustalaniu stawki podatkowej (wyłączenie z progresją). Przed wejściem w życie ustawy abolicyjnej metoda wyłączenia, uregulowana w art. 27

ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: ustawa o p.d.o.f.) dotyczyła podatników, którzy oprócz dochodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osiągali również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwolnionych od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych. Jeżeli zaś podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiągał również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowiła o zastosowaniu metody określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, to – zgodnie z art. 27 ust. 9 i 9a ustawy o p.d.o.f. – dochody te podlegały połączeniu się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W takich sytuacjach stosowano metodę zaliczenia podatku zapłaconego za granicą na poczet podatku należnego w kraju.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 ust. 1 ustawy abolicyjnej, ustawa ta obejmuje swym zakresem przychody z pracy, do których miał zastosowanie art. 27 ust. 9 albo 9a ustawy o p.d.o.f. Innymi słowy zakresem ustawy objęto podatników, którzy uzyskiwali w latach 2002-2007 przychody z pracy, do których to przychodów miała zastosowanie metoda unikania podwójnego opodatkowania poprzez proporcjonalne zaliczenie podatku zapłaconego za granicą na poczet podatku należnego w Polsce i metodę tę zastąpiono "korzystniejszą" metodą wyłączenia.

Wobec powyższego w stosunku do skarżących zastosowanie znalazł art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy abolicyjnej, zgodnie z którym organ podatkowy na wniosek podatnika, zwraca kwotę stanowiącą różnicę między podatkiem należnym wynikającym z zeznania podatkowego, a kwotą odpowiadającą podatkowi obliczonemu za dany rok podatkowy, którego dotyczy wniosek, przy zastosowaniu do przychodów z pracy zasad określonych w art. 27 ust. 8 ustawy o p.d.o.f. - w przypadku wpłaty podatku dochodowego należnego za ten rok podatkowy, wynikającego ze złożonego zeznania podatkowego, co nastąpiło decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław – Krzyki z dnia 11 marca 2009 r. Nr PDI/4110-11/09/AZ określającą kwotę zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2006 w wysokości 159 zł.

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.