Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 714/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 a § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi B. L. i A. L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. L. i A. L. solidarnie kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I.

Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. - dalej jako k.p.a.) odmówił wszczęcia postępowania na wniosek B. i A. L. (dalej jako Skarżący) w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany rozbudowy budynku gospodarczego (obecnie zakładu przetwórstwa mięsnego) na parceli nr [...] w T. przy ulicy B. oraz nałożono na inwestorów – I. i M. S. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Skarżący nie mieli statusu strony w postępowaniu głównym zakończonym decyzją z [...] września 2015 r. Nadto, nie wykazali żadnego przepisu prawa, z którego wywodzą swój indywidualny interes prawny w kwestionowaniu decyzji w trybie nadzwyczajnym. Jedynym wskazaniem jest powołanie się przez Skarżących na prawo własności nieruchomości nr [...] w T.

Działka ta sąsiaduje z działką inwestycyjną o nr [...], jednakże budynek objęty postępowaniem zakończonym decyzją PINB znajduje się ponad 16 m od jej granicy. Prowadzona w zakładzie działalność w zakresie przetwórstwa mięsnego nie mieści się także w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Nieruchomość Skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornego budynku, w którym prowadzony jest zakład przetwórstwa mięsnego, a co za tym idzie nie można uznać ich za strony postępowania naprawczego tegoż budynku, jak i postępowania nieważnościowego.

II.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...], po rozpatrzeniu zażalenia Skarżących, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Jak wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia, przedmiotowa część obiektu od strony budynku mieszkalnego na działce Inwestorów jest usytuowana w odległości ponad 16 m od granicy działki o numerze [...] (działka Skarżących). Uwzględniając więc § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), rozbudowana inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość Skarżących, co uniemożliwia im uczestnictwo w niniejszym postępowaniu na prawach strony.

Skarżący nie wskazali też przepisu prawa materialnego stwierdzającego, że część rozbudowy budynku przetwórni mięs (pomieszczenie 0,1 - gospodarcze) narusza ich uzasadnione interesy tym samym nie przysługuje im status stron w postępowaniu dotyczącym żądania stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] września 2015 r.

W ocenie GINB Skarżący są bezpośrednio zainteresowani stwierdzeniem nieważności decyzji PINB, nie mogą jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji.

Subiektywna ocena Skarżących, że inwestycja może stanowić negatywne skutki na sąsiednią działkę, której są właścicielami, nie może być podstawą uznania ich za stronę. Skarżący nie wykazali interesu prawnego uprawniającego ich do występowania w charakterze strony niniejszego postępowania. Jakkolwiek przedstawiona przez Wnioskodawców argumentacja nie może stanowić podstawy do uznania ich za stronę, to niewątpliwie można im przypisać posiadanie w sprawie interesu faktycznego.

W odniesieniu do zarzutów zawartych we wniosku z dnia 23 października 2019 r. organ wyjaśnił, że dotyczą one rozbudowy zakładu przetwórstwa mięsa z roku 2015 - wiata (samowola budowlana). Niniejsze postępowanie dotyczy części obiektu od strony budynku mieszkalnego na działce Inwestorów i tego fragmentu rozbudowy dotyczy decyzja PINB w W. z dnia [...] września 2015 r.

III.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli B. i A. L., kwestionując to rozstrzygnięcie w całości.

Postanowieniu GINB zarzucili naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj. art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 11 i art. 8 k.p.a. poprzez całkowity brak odniesienia się przez organ do argumentacji podnoszonej przez Skarżących, a zawierającej uzasadnienie posiadania przez nich statusu strony w postępowaniu legitymującego do zainicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy na organie ciążył taki prawny obowiązek oraz wbrew zasadzie przekonywania i pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej;

2. przepisów postępowania, tj. art. 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i nierozważenie możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z urzędu;

3. przepisów postępowania, tj. art. 28 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dla posiadania statusu strony w rozumieniu tego przepisu konieczne jest wystąpienie bezpośredniego wpływu postępowania na interes prawny, podczas gdy w świetle ugruntowanej wykładni tej normy prawnej dla uzyskania statusu strony wystarczające jest uprawdopodobnienie wpływu potencjalnego na interes prawny;

4. prawa materialnego, tj. art. 59 ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm. - dalej jako P.b.) w zw. z art. 28 ust 2 P.b. i art. 28 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z utrwalonej wykładni tego przepisu wynika obowiązek nadania skarżącym statusu strony w postępowaniu administracyjnym, a co za tym idzie uznania ich za podmiot legitymowany czynnie do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji;

5. prawa materialnego, tj. art. 144 w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. i art. 28 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że Skarżący nie posiadają statusu strony, podczas gdy dotknięci są oni immisjami pośrednimi ze strony nieruchomości sąsiedniej co powoduje, że są stroną i posiadają legitymację czynną do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji;

6. prawa materialnego, tj. art. 144 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i odmówienie Skarżącym posiadania statusu strony postępowania z uwagi na odległość dzielącą działki sąsiednie, podczas gdy w świetle powołanej regulacji kodeksu cywilnego odległość istniejąca między nieruchomościami pozbawiona jest doniosłości prawnej

7. przepisów postępowania, tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez odmowę nadania Skarżącym statusu strony postępowania pomimo, iż są stroną postępowania, a wskutek powyższego uniemożliwienie zainicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wbrew zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu, zasadzie praworządności i prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia albowiem doprowadziło do wydania postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz orzeczenie o kosztach postępowania.

IV.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V.

Skarga jest zasadna choć nie w całości z powodów w niej podnoszonych.

Podstawę rozstrzygnięcia organów obu instancji stanowił art. 61a § 1 k.p.a. zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (tj. żądanie wszczęcia postępowania na wniosek), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Wskazany przepis upoważnia zatem organ administracji publicznej do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia konkretnego postępowania administracyjnego w sytuacji zaistnienia poniższych przesłanek, tj.:

1) złożenia do organu żądania zainicjowania postępowania administracyjnego;

2) wniesienia tego żądania przez podmiot w sposób oczywisty niebędący stroną lub też zaistnienie przeszkody z uwagi na którą postępowanie nie może zostać wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn (przewidzianych w przepisach prawa).

Słusznie wskazują organy, że każdy wniosek o wszczęcie postępowania musi przejść wstępną weryfikację pod kątem tego czy pochodzi od strony postępowania, tj. od podmiotu który legitymuje się interesem prawnym a nie tylko interesem faktycznym. Jest to związane z przyjętą w orzecznictwie materialnoprawną koncepcją strony, a nie koncepcją stricte formalną. Niemniej jednak jak wskazuje A. Wróbel (zob. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII, WKP 2020 - komentarz do art. 61a teza 4 i 5) według ustabilizowanego orzecznictwa dopuszczalność odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 została ograniczona do sytuacji oczywistego braku przymiotu strony, a nie sytuacji, gdy ocena tej kwestii wymaga przeprowadzenia swego rodzaju postępowania wyjaśniającego - w mniejszym lub większym zakresie (por. także wyrok NSA z 29.11.2017 r. II OSK 330/17). Nadto, w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania.

Jak z kolei wskazuje B. Adamiak (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. Beck 2019, s. 383) ocena zasadności twierdzenia o posiadaniu przez autora podania interesu prawnego wiąże się z koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zasada państwa prawnego stoi bowiem na przeszkodzie arbitralnemu wyrażaniu ocen w tym zakresie przez organ.

Mówiąc więc w pewnym uproszczeniu, zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. ograniczone jest wyłącznie do tych przypadków, które są oczywiste i w których już na "pierwszy rzut oka" brak interesu prawnego po stronie wnoszącej podanie nie może być kwestionowany (jest niewątpliwy). Jeżeli natomiast kwestia ta wymaga poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podawanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie i owo zagadnienie wyjaśnić. Nie oznacza to jednakowoż, że wszczęcie postępowania automatycznie nadaje podmiotowi wnoszącemu żądanie interes prawny a przez to że zyskuje on status strony postępowania.

W niniejszej sprawie organy za podstawę sformułowanego twierdzenia o oczywistym braku interesu prawnego Skarżących wskazały w zasadzie normy odległościowe przewidziane w § 12 rozporządzenia ws. warunków technicznych, tj. położenie spornego budynku 16 m od granic nieruchomości Skarżących.

Stanowisko to w okolicznościach niniejszej sprawy jest jednak błędne, bowiem organy obu instancji naruszyły tak art. 61a § 1 k.p.a. jak również przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte rozważenie stanowiska Skarżących na wstępnym etapie sprawy, w tym wskazywanych przez nich podstaw formułowanego żądania unieważnienia decyzji, a przez to podawanego przez nich źródła interesu prawnego.

Należy w tym miejscu ogólnie przypomnieć, że sprawa główna dotyczyła zatwierdzenia projektu zamiennego w trybie art. 50-51 P.b. z uwagi na dokonane przez Inwestorów istotne odstępstwa od zatwierdzonego pierwotnego projektu budowlanego. Nadto, decyzją z dnia [...] września 2015 r. Starosta [...] uchylił w trybie art. 36a ust. 2 P.b. swoje wcześniejsze decyzje budowlane z dnia [...] września 2003 r. nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w części w jakiej zatwierdzały projekt budowlany dotyczący budowy budynku gospodarczego i zmiany jego przeznaczenia na działalność gospodarczą (zakład przetwórstwa mięsa). Oznacza to zatem, że Inwestorzy zostali pozbawieni pierwotnych decyzji budowlanych dotyczących właśnie budynku gospodarczego, przekształconego na działalność masarską a inwestycja [w zakresie tego budynku (całego) i zmiany jego profilu na zakład masarski] wymagała ponownego zatwierdzenia w trybie naprawczym uregulowanym w art. 50-51 P.b.

W takiej sytuacji, jak słusznie podnoszą organy i co nie jest w sprawie kwestionowane, krąg stron uprawnionych do udziału w postępowaniu wyznaczany jest na podstawie art. 28 k.p.a. a nie na podstawie art. 28 ust. 2 P.b. Dzieje się tak m.in. dlatego, że zakres dokonanego odstąpienia może wpływać na chronione prawa osób trzecich i wymaga szerszej ochrony względem postępowania zwykłego (dotyczącego decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę).

Organy błędnie przyjęły, że Skarżący w sposób oczywisty nie mają interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji naprawczej z [...] września 2015 r. co uzasadnia zastosowanie już na tym etapie sprawy art. 61a § 1 k.p.a. Kwestia ta w ocenie Sądu nie jest jednak tak oczywista jak widzą ją organy i wymaga wszczęcia postępowania dopiero w ramach którego zostanie szerzej zbadana. Ocena przesłanki interesu prawnego wymaga niejednokrotnie wkroczenia w sferę swego rodzaju ocen przepisów prawa (w tym materialnego), z których ten interes jest przez dany podmiot wywodzony (niejednokrotnie nieprecyzyjnie lub nieporadnie). Dopiero wówczas, co do zasady, możliwe jest udzielenie odpowiedzi w zakresie występowania tej przesłanki u konkretnego wnioskodawcy i ewentualne dalsze badanie sprawy.

VI.

W kontekście powyższego należy zwrócić uwagę, że normy odległościowe na które powołuje się organ są niewątpliwie istotnym elementem jaki winien zostać zbadany w każdej sprawie, w której ocenie podlega decyzja budowlana, również ta wydana w trybie naprawczym. Niemniej jednak ocena dopuszczalności lokalizacji budynku względem działki sąsiedniej nie może ograniczać się wyłącznie do kwestii zachowania warunków technicznych w zakresie odległości, lecz powinna także obejmować całe spektrum zagadnień związanych z oddziaływaniem tej inwestycji na otoczenie, w tym na działkę sąsiednią (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 839/18). I choć jeszcze raz Sąd podkreśla, że przewidziane w przywołanym rozporządzeniu normy odległościowe stanowią istotny element każdej sprawy i potencjalne źródło interesu prawnego (bądź jego braku), to jednak nie są one per se ani źródłem jedynym ani wyłącznym. Organ ma zatem obowiązek uwzględniać nie tylko owe normy ale brać również pod uwagę także i inne kwestie, w tym coś co w ogóle nie było analizowane jak zmiana sposobu użytkowania obiektu jaka następuje wskutek realizacji konkretnej inwestycji. Źródłem interesu prawnego strony mogą być bowiem rozmaite okoliczności, zaś w nauce wskazuje się, że należy do nich zaliczać zarówno normy prawa materialnego, procesowego, jak również normy o charakterze ustrojowym.

W ocenie Sądu organy nie odniosły się przede wszystkim do twierdzeń Skarżących, że ich interes prawny wynika z norm prawa cywilnego, do których po części odsyła art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Co najmniej rozważenia, którego brak w obu zaskarżonych postanowieniach, wymagała kwestia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, która wedle Skarżących obejmuje ochronę ich nieruchomości przed immisjami i innymi uciążliwościami na skutek zrealizowania inwestycji. Stroną postępowania może być więc osoba, która swój interes prawny wywodzi z prawa własności, choć - tu należy położyć szczególny nacisk - niezwykle istotne jest by wykazała powiązanie owych norm prawa cywilnego z określonymi przepisami prawa administracyjnego (tu budowlanego).

Skarżący w toku całego postępowania podkreślali, powołując się na stanowisko Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K., że zakład masarski Inwestorów negatywnie oddziałuje na środowisko, a także że ścieki bytowe z gospodarstwa domowego oraz z tego zakładu są odprowadzane do trójkomorowego zbiornika na nieczystości płynne z którego jednak wypływają w sposób ciągły na teren łąki należącej do właściciela zakładu i powodują immisje na działkę Skarżących. Nadto, podkreślana jest też wyraźnie immisja oddziałująca na powietrze wokół zakładu. Strona zwraca przy tym uwagę, że ścieki, których status nie jest znany i których odprowadzanie również nie jest w ich ocenie uregulowane w żaden sposób w decyzji ani w projekcie budowlanym zamiennym, spowodowały zatrucie ich studni. Kwestie położenia studni uregulowane są zaś w rozporządzeniu ws. warunków technicznych (por. § 31 i nast.), co winny uwzględnić organy przy ponownym badaniu sprawy.

Już tylko z tych powodów Skarżący mają prawo domagać się zbadania, czy podnoszone przez nich okoliczności, którym nie można a limine odmówić zasadności w trybie jaki ustanawia art. 61a § 1 k.p.a., mieszczą się w ramach ich potencjalnego interesu prawnego, który wywodzą właśnie z oddziaływania inwestycji rozumianej nie tylko jako sam budynek gospodarczy przekształcony w budynek masarni (normy odległościowe i techniczne) ale przede wszystkim z tego, że ów budynek a ściślej prowadzona w nim działalność gospodarcza ma oddziaływać w sposób nieuprawniony na nieruchomość Skarżących. Zbadania wymaga chociażby podnoszona kwestia uregulowania sposobu odprowadzania nieczystości ciekłych z zakładu masarskiego i ich możliwego wpływu na czerpaną przez Skarżących wodę ze studni. Nie można się do tych kwestii odnieść w postanowieniu odmawiającym wszczęcia postępowania z racji na oczywisty brak interesu prawnego.

Podkreślić należy, że w tym momencie nie można ostatecznie i jednoznacznie przesądzić, jak zdają się to postulować Skarżący, czy przysługuje im na pewno interes prawny i czy został on przez sporną inwestycję naruszony. Nie można jednak również przesądzić w sposób oczywisty i jednoznaczny tego, że przesłanka interesu prawnego po ich stronie na pewno nie występuje. Nie świadczy o tym sama norma odległościowa z § 12 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Ustalenie powyższych kwestii wymaga zatem wszczęcia postępowania. W jego ramach badaniu muszą podlegać okoliczności wskazywane przez Skarżących jako potencjalny nośnik ich interesu prawnego. Skarżący muszą przy tym pamiętać, że są zobowiązani do uprawdopodobnienia, że interes prawny im w istocie przysługuje i z czego (tj. z jakich okoliczności faktycznych i przepisów prawa) jest wywodzony. Jeżeli twierdzą więc, że inwestycja powoduje oddziaływanie na ich chronione interesy np. na ujęcie wody (studnię) muszą uprawdopodobnić wszystkie okoliczności z tym związane.

Reasumując, organy naruszyły art. 61a § 1 k.p.a. błędnie odmawiając wszczęcia postępowania. Kwestia interesu prawnego nie jest w niniejszej sprawie tak oczywista jak traktują ją organy obu instancji. Przepis ten nie mógł w niniejszej sprawie znaleźć zastosowania.

Organy w istocie nie dokonały również wystarczająco skrupulatnej oceny podnoszonych przez Skarżących kwestii czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Doszło bowiem do tego, że okoliczności na które wskazywali Skarżący w ogóle nie zostały poddane ocenie organów. Brak jest w szczególności wyjaśnienia i oceny "cywilnoprawnego" źródła ich interesu prawnego.

W ponownym postępowaniu organy winny zatem wszcząć postępowanie i poddać szczegółowej ocenie okoliczności wskazywane przez Skarżących we wniosku. I chociaż kwestia odległości spornego budynku od granicy nieruchomości Skarżących ma znaczenie w sprawie, to jednak jak podkreślono wyżej, nie jest samoistną podstawą przyjęcia, że nie przysługuje im interes prawny, a przez to przymiot strony.

W konsekwencji zasadne są te zarzuty skargi, które wskazują w istocie na przedwczesność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie.

Chybiony w całości jest natomiast zarzut nr 2 wskazujący na naruszenie przez organy art. 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nierozważenie możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji naprawczej z urzędu. Należy podkreślić, że postępowanie może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek. Okoliczność, że wnioskujący nie posiada interesu prawnego do skutecznego zainicjowania postępowania choć wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku to jednak daje podstawę do ewentualnego wszczęcia postępowania z urzędu (na podstawie informacji przekazanych przez tę nie-stronę). Niemniej jednak podmiot któremu odmawia się wszczęcia postępowania nie może jednocześnie skutecznie żądać jego wszczęcia przez organ z urzędu (nie posiada w tym zakresie żadnego uprawnienia weryfikacyjnego). Każdorazowo potrzeba wszczęcia postępowania z urzędu podlega ocenie organu, który na skutek okoliczności sprawy podejmuje decyzję, czy z tego uprawnienia skorzystać. Podmiot któremu nie przysługuje status strony nie posiada jednak kompetencji do przymuszenia organu do wszczęcia postępowania z urzędu.

Chybione jest również powoływanie się przez Stronę na naruszenie art. 59 ust. 7 P.b. Z uwagi na przedmiot postępowania, zwłaszcza zaś decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności, wskazany przepis nie mógł i nie miał w sprawie jakiegokolwiek znaczenia.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające naruszają prawo i w związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) uchylił oba rozstrzygnięcia.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a.

O kosztach postępowania na które składają się poniesione przez Skarżących koszty wpisu od skargi w kwocie 200 zł orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.

Augustyniak-Pęczkowska