Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2438/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 1 i 3; art. 34 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 185 ust. 3; art. 111
journal: Dz.U. 2014 poz 243
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - tekst jednolity
article: par 4
journal: Dz.U. 2005 nr 24 poz 196
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością.
article: art. 67a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. Spółkę z o.o. w W. jest postanowienie Prezesa Urzędu [...] Elektronicznej (Prezes UKE) z [...] czerwca 2014 r., nr [...] którym Prezes UKE utrzymała w mocy postanowienie własne z [...] listopada 2013 r., nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez M. Sp. z o.o. w W. w postępowaniu egzekucyjnym.

Postanowienie Prezes UKE z [...] listopada 2013 r. zostało wydane w oparciu o art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1051, dalej: u.p.e.a.) i stanowi stanowisko wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym.

Jak wynika z uzasadnienia postanowienia z [...] listopada 2013 r. Prezes UKE wystawił dnia 24 kwietnia 2013 r. w stosunku do dłużnika M. Sp. z o.o. w W. (dalej: spółka, skarżąca lub dłużnik) tytuł wykonawczy numer [...].

W trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. na podstawie ww. tytułu wykonawczego dłużnik zgłosił zarzuty. Zarzucono naruszenie przez wierzyciela art. 33 pkt 1 i 3 u.p.e.a. oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz.U. nr 24, poz. 196 ze zm., dalej: rozporządzenie).

Prezes UKE stwierdził, że zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie opłat w przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z podmiotów współkorzystających wnosi opłatę w wysokości 50 % opłaty, w pozostałych przypadkach wymagane jest wnoszenie opłaty w wysokości 100% zgodnie z tabelą nr zawartą w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Stwierdził, że treść pisma z [...] lipca 2012 r. kierowanego do strony z Urzędu Komunikacji Elektronicznej zawierającego informację o wysokości rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami nie miała żadnego wpływu na zakres obowiązków zobowiązanego, tj. wysokość opłat, które był zobowiązany uiszczać. Zobowiązanie powstało z mocy prawa.

Wyjaśnił, że pomimo, iż w warunkach wykorzystania częstotliwości pozwolenia radiowego nr [...] przysługującego zobowiązanemu znalazł się zapis o współużytkowaniu częstotliwości, to zobowiązany był jedynym podmiotem wykorzystującym częstotliwość, a więc zobowiązany był płacić 100% opłaty. Tak więc zarzut odnoszący się do określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią pozwolenia radiowego jest nieuzasadniony. Prezes UKE wyjaśnił również, że wydaje pozwolenia radiowe, w których treści pojawia się zapis o współużytkowaniu jednak nie wskazuje się innego podmiotu współużytkującego daną częstotliwość. W przypadku takich pozwoleń rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością decyduje stan faktyczny objęty hipotezą § 4 rozporządzenia w sprawie opłat.

W postanowieniu z [...] czerwca 2014 r., wydanym na skutek rozpoznania wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE utrzymując w mocy postanowienie własne z [...] listopada 2013 r. wyjaśnił, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prawidłowo zostało ustalone, że roczna oplata za 2010 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr [...] z [...] grudnia 2004 r. wynosiła 200 zł, przy czym opłata za I kwartał 2010 r. za uprawnienie, o którym mowa powyżej wynosiła 50 zł - z terminem płatności do dnia 31 stycznia 2010 r., opłata za II kwartał 2010 r. za uprawnienie, o którym mowa powyżej, wynosiła kwotę 50 zł - z terminem zapłaty do dnia 30 kwietnia 2010 r., opłata za III kwartał 2010 r. za uprawnienie, o którym mowa powyżej, wynosiła kwotę 50 zł - z terminem zapłaty do dnia 31 lipca 2010 r., natomiast opłata za IV kwartał 2010 r. za uprawnienie, o którym mowa powyżej, wynosiła kwotę 50 zł - z terminem zapłaty do dnia 31 października 2010 r.

Zgodnie z przepisem § 6 ust. 2 rozporządzenia opłatę można uiścić jednorazowo za cały rok do końca lutego danego roku albo w ratach półrocznych w wysokości równej 1/2 opłaty rocznej do końca lutego i sierpnia danego roku.

Wysokość rocznej opłaty za 2010 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie decyzji nr należało obliczyć, z uwagi na treść tej decyzji, na podstawie Tablicy Nr 1 Załącznika Nr 1 rozporządzenia.

Na poczet rocznej opłaty za 2010 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie decyzji nr [...] z [...] grudnia 2004 r. Spółka dokonała wpłaty w dniu 28 stycznia 2010 r. w wysokości 100 zł. Dokonana przez spółkę wpłata została zaliczona na poczet rocznej opłaty za 2010 r. wynoszącej 200 zł.

Organ wskazał, że wobec powyższego, roczną opłatę za 2010 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie decyzji nr [...] spółka uiściła w wysokości niższej od należnej. Dlatego też w dniu [...] kwietnia 2013 r. Prezes UKE wystawił tytuł wykonawczy numer [...], dotyczący zaległości skarżącej z tytułu opłaty za 2010 r. w kwocie 100 zł.

Zdaniem Prezesa UKE z treści § 4 rozporządzenia określającego wysokość wnoszonych opłat z tytułu posiadanego pozwolenia radiowego nie wynika, iż z samego faktu wydania decyzji określającej sposób korzystania z częstotliwości poprzez użycie sformułowania "współużytkowanie" wynika podstawa do naliczenia opłaty w "obniżonej" stawce 50%.

Z treści § 4 ww. rozporządzenia wynika, że w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z podmiotów współkorzystających zobowiązany jest do wnoszenia opłaty 50%-towej ("każdy z podmiotów wnosi opłatę"). W pozostałych wypadkach wymagane jest wnoszenie opłaty w wysokości 100%, zgodnie z tabelą nr 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia. Zauważył, że tylko przepisy powołanego rozporządzenia są przepisami prawa powszechnie obowiązującymi, nakładającymi określone obowiązki związane z uiszczaniem opłat.

W ocenie organu odwoławczego, pomimo, iż w warunkach wykorzystania częstotliwości pozwolenia radiowego przysługującego skarżącej znajdował się zapis o współużytkowaniu częstotliwości, to spółka, była jedynym podmiotem wykorzystującym częstotliwość określoną pozwoleniem radiowym (nie było innego użytkownika danego kanału radiowego). Skoro zatem współużytkowanie nie zaistniało (żaden inny podmiot nie dysponował w przedmiotowym okresie kanałem radiowym na tym samym obszarze), spółka była zobowiązana do wnoszenia 100% opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości. Nie zaistniała bowiem przesłanka do zastosowania § 4 rozporządzenia uzasadniająca wnoszenie opłaty w wysokości 50%.

Prezes UKE wyjaśnił, że wydaje pozwolenia radiowe zawierające w swej treści odniesienie się do kwestii współużytkowania, jednak nie wskazuje się w treści takiego pozwolenia radiowego, by inny podmiot, oprócz adresata tego pozwolenia, również korzystał z danego prawa do wykorzystywania częstotliwości. W przypadku takich pozwoleń radiowych o wysokości ciążącego na adresatach tych pozwoleń obowiązku uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością decyduje stan faktyczny objęty hipotezą przepisu § 4 rozporządzenia. W przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z tych podmiotów wnosi opłatę w wysokości 50% opłaty. Jeżeli uprawniony do korzystania z prawa do wykorzystywania częstotliwości był jedynym dysponentem tego uprawnienia na danym obszarze, to okoliczność ta przesądza, iż jego zobowiązanie z tytułu rocznej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości wynosi 100 % tej opłaty.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagała się w niej uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania - w tym kosztów zastępstwa - według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów: art. 33 § 1 pkt 1 i 3 u.p.e.a, § 4 rozporządzenia w związku z art. 185 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej: Prawo telekomunikacyjne) - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., dalej: k.p.a.), przepisów określających podstawowe zasady postępowania administracyjnego poprzez niezastosowanie w toku prowadzonego postępowania tych zasad, to jest zasad zawartych w przepisach art. 6, 7, 8, 11 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi wskazała między innymi, że skoro organ wydając decyzje administracyjną (Pozwolenie) określił status spółki jako współużytkownika kanału radiowego, to tym samym przesądził o wysokości opłat jakie skarżąca przez szereg lat uiszczała. Współużytkownik kanału radiowego nie ma żadnego wpływu na korzystanie z przyznanego mu kanału przez inne podmioty. To Prezes UKE wydając stosowne decyzje określa, czy uprawniony podmiot będzie samodzielnie korzystał z przyznanego mu kanału radiowego, czy też zostanie on przyznany innym użytkownikom. Zapis w Pozwoleniu daje Prezesowi UKE prawo do przyznania tego samego kanału innemu podmiotowi (innym podmiotom) bez pytania o zgodę współużytkownika kanału. To czy Prezes UKE z tego prawa skorzysta zależy tylko od jego woli.

Zdaniem spółki nadany przez Prezesa UKE status skarżącej jako współużytkownika kanału radiowego spełnia warunki, aby opłata za współużytkowanie kanału radiowego przez nią była wnoszona w wysokości 50% opłaty podstawowej - zgodnie z przepisem § 4 powołanego wyżej rozporządzenia, wydanego na podstawie przepisu art. 185 Prawa telekomunikacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Prezesa UKE z [...] czerwca 2014r. wydane w toku postępowania egzekucyjnego, zawierające jego stanowisko, jako wierzyciela, w przedmiocie wniesionych przez dłużnika- skarżącą spółkę - zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. na wniosek Prezesa UKE w oparciu o wystawiony przez niego tytuł wykonawczy z [...] kwietnia 2013r. nr [...]. Tytułem wykonawczym została objęta należność w kwocie głównej w wysokości 100 zł za cztery kwartały roku 2010 i należność odsetkowa wyliczona na datę jego wystawienia, wynikająca z braku uiszczenia przez skarżącą pełnej opłaty rocznej za prawo do wykorzystania przyznanej częstotliwości radiowej na 2010r.

Objęta tytułem wykonawczym należność została zakwestionowana przez spółkę w ramach zarzutu wniesionego w trybie art. 33 pkt 1 i 3 u.p.e.a. Spółka podniosła, że należność ta nie istnieje gdyż przyznane jej decyzją administracyjną uprawnienie miało charakter współużytkowania częstotliwości, co oznacza, że opłata powinna wynosić tylko 50 % ustalonej wielkości, a w takiej wielkości spółka opłatę uiściła. Zarzuciła, że egzekwowany obowiązek jest niezgodny z treścią decyzji o przyznanym pozwoleniu radiowym.

W zaskarżonym postanowieniu organ odmówił uznania zasadności przedstawionych zarzutów. Wierzyciel zajął stanowisko w sprawie w trybie art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a.

Zatem spór w sprawie sprowadza się do kwestii czy wydane na rzecz skarżącej, przez Prezesa UKE, decyzją z [...] grudnia 2004r., nr [...], pozwolenie radiowe, ważne do dnia 30 listopada 2014r., zawiera ustalenia i zobowiązania bądź uprawnienia co do wysokości opłaty rocznej jaką powinna ona uiszczać.

W ocenie sądu orzekającego w sprawie brak jest podstaw do uznania aby z treści ww. decyzji wynikała wysokość opłaty koniecznej do uiszczenia przez spółkę za przyznane uprawnienie. Podnieść należy, że przepis art. 145 Prawa telekomunikacyjnego, będący podstawą wydania omawianej decyzji, nie uprawniał do orzekania decyzją administracyjną w tym zakresie. Wymieniony przepis, stanowiący o tym co powinno pozwolenie określać, był i jest nadal spójny z regulacją zawartą w przepisie art. 185 tej ustawy, stanowiącą o ustawowym obowiązku uiszczania opłaty rocznej w wielkości określonej przez ustawodawcę.

Zgodnie z treścią art. 185 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego podmiot nieposiadający rezerwacji częstotliwości, który uzyskał prawo do wykorzystywania częstotliwości w pozwoleniu, uiszcza roczną opłatę, o której mowa w ust. 1. Natomiast ust. 1 tego przepisu stanowi, że podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. W przepisie art. 185 ust. 5 ustawodawca wskazał górne limity opłat (nie mogą być wyższe niż ...), a w ust. 11 udzielił Radzie Ministrów delegacji do wydania rozporządzenia określającego (w wersji na datę wydania pozwolenia skarżącej) wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, oraz terminy i sposób ich uiszczania, mając na uwadze kwoty określone w ust. 5, warunki wykorzystywania częstotliwości, oraz koszty prowadzenia gospodarki częstotliwościami, a także potrzebę zagwarantowania optymalnego wykorzystania zasobów częstotliwości.

Na podstawie tej delegacji zostało wydane w dniu 8 lutego 2005r. rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością, mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie dotyczącej opłat za 2008r. Zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia w przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z tych podmiotów wnosi opłatę w wysokości 50 % opłaty.

Wymienione regulacje prawne są bezwzględnie obowiązujące. Stanowią wprost o nałożonym obowiązku finansowym i jego wysokości. Z treści tych zapisów prawnych nie można wysnuć wniosku o urzędowej możliwości ich zmiany stanowiskiem organu. Opłaty roczne są przewidziane za samo posiadanie uprawnienia do dysponowania lub posiadanie uprawnienia do wykorzystania częstotliwości radiowych. Okoliczność, że uprawnienie do dysponowania lub uprawnienie do wykorzystania częstotliwości radiowych jest przyznawane decyzją administracyjną wydawaną przez Prezesa UKE nie zmienia charakteru tych opłat. Powstają one z mocy prawa po uzyskaniu stosownego uprawnienia, w przypadku skarżącej uprawnienia do wykorzystania przyznanych częstotliwości radiowych. Wysokość tych opłat jest jednoznacznie określona. Obowiązek ustawowy dotyczy pełnej opłaty rocznej. Wyjątkiem ustanowionym na mocy § 4 rozporządzenia jest płatność w wysokości 50 % opłaty rocznej. Wyjątek ten jest ściśle określony przepisem prawnym. Z jego treści wprost wynika, że opłatę w wysokości 50 % opłaty rocznej uiszczają wyłącznie podmioty, które posiadają prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania w odniesieniu do tego samego kanału radiowego na tym samym obszarze. Przepis odnosi się jedynie do sytuacji dysponowania tym samym kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot. Zatem w przypadku wydania pozwolenia na wykorzystanie częstotliwości radiowych z zaznaczeniem, że będzie to kanał radiowy współużytkowany, nie powstaje jeszcze uprawnienie do opłaty w wysokości 50 % opłaty rocznej. Uprawnienie to, tj. pomniejszenie o połowę opłaty rocznej jest możliwe tylko wtedy, gdy fizycznie więcej niż jeden podmiot uzyskał stosowne pozwolenie uprawniające do dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze. W przypadku takiej decyzji, jak u skarżącej, gdzie w warunkach wykorzystania częstotliwości, w rubryce użytkowanie kanału, wskazano "współużytkowanie", bez wskazania podmiotów bądź wskazania samej liczby podmiotów, którym również zostało przyznane stosowne uprawnienie do kanału radiowego na tym samym obszarze, koniecznym jest zażądanie przez uprawnionego wydania przez organ zaświadczenia na okoliczność czy są inne podmioty, którym przyznano prawo do dysponowania tym kanałem radiowym na danym terenie w danym roku objętym opłatą roczną. Tylko w ten sposób możliwe jest ustalenie przez zobowiązany podmiot wysokości koniecznej do uiszczenia opłaty za przyznane prawo decyzją o pozwoleniu. W przeciwnym razie uprawniony podmiot nie jest zwolniony z opłaty rocznej w pełnej wysokości. Pozwolenie na wykorzystanie częstotliwości wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej z zachowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Nic nie stało zatem na przeszkodzie do zażądania od organu wydania stosownego zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a.

Z akt administracyjnych a także z prezentowanego stanowiska skarżącej nie wynika aby zwracała się do organu o wydanie takiego zaświadczenia. Żadna ze stron nie wskazuje aby takie zaświadczenie zostało wydane. Organ wykazuje, że nie było innego podmiotu, poza spółką, uprawnionego do dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze, a skarżąca argumentuje, iż sam zapis w decyzji o pozwoleniu wskazujący na "współużytkowanie" kanału daje jej prawo do opłaty w wysokości 50 % opłaty rocznej. Uzasadnia to faktem, iż nie dysponuje wiedzą ani możliwościami ustalenia okoliczności czy ktoś inny dysponuje takim uprawnieniem do tego kanału.

Sąd nie podziela argumentacji skarżącej. Opłaty powstają z mocy prawa. To zobowiązany podmiot musi je sam określić i uiścić we wskazanym czasie. Ich wielkość oraz czas uiszczenia zostały określone w przepisach prawnych. Wbrew zarzutom skargi przepisy nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. Stosowane w sprawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością jest zgodne z delegacją ustawową. Ustawodawca upoważnił Radę Ministrów do takiej regulacji jaka została poczyniona w § 4 rozporządzenia. Wynika to z zapisu art. 185 ust. 11 Prawa telekomunikacyjnego, gdzie wskazano aby upoważniony uwzględnił zarówno warunki wykorzystania częstotliwości, potrzebę zagwarantowania optymalnego wykorzystania zasobów częstotliwości, jak też koszty prowadzenia gospodarki częstotliwościami.

Delegacja ta jest wzmocniona uprawnieniami Rady Ministrów wynikającymi z innego przepisu tej ustawy, tj. art. 111 Prawa telekomunikacyjnego. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 111 Prawa telekomunikacyjnego, w wersji obowiązującej na datę wydania delegacji, a także datę powstania zobowiązania objętego tytułem wykonawczym, przeznaczenie dla poszczególnych służb radiokomunikacyjnych częstotliwości lub zakresów częstotliwości, zwanych dalej "częstotliwościami", oraz ich użytkowanie określone zostało w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości wydanej rozporządzeniem Rady Ministrów, w oparciu o delegację ustawową zawartą w tym przepisie, wskazującą na potrzebę realizacji polityki państwa w zakresie gospodarki zasobami częstotliwości, spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej oraz telekomunikacji, z uwzględnieniem międzynarodowych przepisów radiokomunikacyjnych, oraz wymagań dotyczących:

1) zapewnienia warunków dla harmonijnego rozwoju służb radiokomunikacyjnych oraz dziedzin nauki i techniki, wykorzystujących zasoby częstotliwości,

2) wdrażania nowych, efektywnych technik radiokomunikacyjnych,

3) obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego

- kierując się koniecznością zachowania jej aktualności.

Porównanie delegacji i zakresu regulacji stosowanego w sprawie rozporządzenia z dnia 8 lutego 2005r. daje podstawę do stwierdzenia, że upoważnienie ustawowe zostało zachowane, a zapis § 4 był zapisem świadomym i celowym.

Wniosku tego nie zmienia okoliczność, że aktualnie obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 2013r. w sprawie rocznych opłat za prawo dysponowania częstotliwością (Dz. U. z 2013r. poz. 1586 ze zm.) w § 4 ust. 1 stanowi, iż podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub wykorzystywania częstotliwości na zasadach współkorzystania z innym podmiotem wnosi opłatę w wysokości 50% opłaty rocznej, jaką byłby obowiązany wnosić za prawo do dysponowania częstotliwością lub wykorzystywania częstotliwości bez obowiązku współkorzystania z innym podmiotem. Podnieść należy, że nowa regulacja pozostaje w bezpośrednim związku z nowelizacją ustawy Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 listopada 2012r. (Dz. U. z 2012r. poz. 1445), obowiązującą od dnia 1 stycznia 2013r., dotyczącą zarówno delegacji zawartej w art. 111, jak i art. 185 § 5 i 11. Zostały obniżone górne limity opłat w § 5 art. 185, a delegacja zapisana w § 11 tego przepisu została rozszerzona o wskazane warunki, w tym potrzebę uwzględnienia specyfiki przeznaczenia i wykorzystania częstotliwości, uwzględnienia korzyści społecznych związanych z wykorzystaniem danego zasobu częstotliwości i innych wartości wskazanych przykładowo w udzielonym upoważnieniu. Oznacza to, że nowe rozporządzenie zostało wydane w nowych, zmienionych warunkach rynkowych, które to warunki zostały dostrzeżone przez ustawodawcę i wskazane w delegacji ustawowej. Zatem nie ma podstaw do porównywania omawianych regulacji i wyciągania jednego wniosku o potrzebie opłaty w wysokości 50 % opłaty rocznej na tych samych warunkach.

Podkreślić też należy, że zgodnie z treścią art. 188 Prawa telekomunikacyjnego do opłat stosuje się, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, przepisy działu III rozdział 5- 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz.749 ze zm.), tj. rozdziałów dotyczących zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej, wygaśnięcia zobowiązań podatkowych, ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, przedawnienia i nadpłaty. Odesłanie to podkreśla charakter opłat rocznych i wskazuje, że bez zachowania stosownego trybu postępowania organ administracyjny nie może skutecznie wpływać na wielkość i wymagalność tych należności. Jeżeli nawet organ popełnił błąd i wskazał skarżącej nieprawidłową wysokość tych opłat to nie oznacza to zwolnienia skarżącej z obowiązku ich zapłaty. Sąd podziela stanowisko judykatury, że z błędu organu strona nie może czerpać korzyści. Taka okoliczność może być natomiast podnoszona przez skarżącą w ramach naruszonego słusznego interesu strony lub naruszonego interesu publicznego w odrębnym postępowaniu o umorzenie należności, a przynajmniej należności odsetkowych. Jest to jednak odrębne, sformalizowane postępowanie administracyjne prowadzone na wniosek podmiotu zainteresowanego w trybie art. 67 a i nast. Ordynacji podatkowej. W sprawie nie było takiego wniosku. Przepisy rozporządzenia z dnia 8 lutego 2005r. wskazywały termin płatności opłat rocznych. Ustawa Prawo telekomunikacyjne w odesłaniu do stosowania rozdziału 5, działu III Ordynacji podatkowej uregulowała bieg i wielkość odsetek ustawowych liczonych jak dla zaległości podatkowych. Ich wskazanie i wyliczenie podane wraz z kwotą główną w tytule wykonawczym skierowanym do przedmiotowego postępowania egzekucyjnego jest prawidłowe. Zarzut nieistnienia zobowiązania jest nieuzasadniony. Nieuprawnione jest też twierdzenie skarżącej, że egzekwowany obowiązek jest niezgodny z treścią decyzji o przyznanym pozwoleniu radiowym. Jak wyżej wskazano decyzja nie określała warunków dotyczących opłaty rocznej za przyznane prawo do wykorzystania częstotliwości radiowej.

Sąd nie podzielił też zasadności podnoszonych zarzutów co do naruszenia zasad postępowania z art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Ustalenia organu są prawidłowe i podzielane przez sąd. Prawidłowość zastosowania prawa materialnego z art. 185 Prawa telekomunikacyjnego oraz § 4 rozporządzenia nie budzi wątpliwości sądu.

Reasumując sąd wskazuje, że nie podziela szeroko przedstawionej przez skarżącą argumentacji mającej świadczyć o błędach procesowych organu prowadzącego postępowanie administracyjne oraz mających świadczyć o niejednoznacznej treści stosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego, a wręcz o ich niekonstytucyjności. Sąd nie podziela też przedstawionej argumentacji mającej świadczyć o błędach w wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy uznając postanowienie za prawidłowe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.