Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 338/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1948/15 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi B. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Po 173/15 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1948/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie B. P. na postanowienie tego Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r. odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi Brunona Pieprzyka o wznowienie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że ww. postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1948/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną skarżącego na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1849/15, odrzucające skargę B. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem WSA w Poznaniu z dnia 1 lipca 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 173/15 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji dot. ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącego - B. R. w dniu 10 lutego 2016 r. Pismem z dnia 15 lutego 2016 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł pismo zatytułowane "Skarga na zaniechanie". Uwzględniając treść petitum oraz uzasadnienia tego pisma Sąd uznał je za zażalenie na postanowienie z dnia 21 stycznia 2016 r.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej jako P.p.s.a.) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno zostać sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym wymaganie to jest spełnione jeżeli zażalenie wnosi osoba posiadająca kwalifikacje określone w art. 175 § 2 P.p.s.a., jak również w art. 175 § 3 P.p.s.a. w odniesieniu do określonej kategorii spraw. Wobec tego, że skarżący ani jego pełnomocnik nie należą do kręgu osób uprawnionych do sporządzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej i mimo stosownego pouczenia, skarga została sporządzona przez pełnomocnika osobiście Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. odrzucił zażalenie.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 194 § 4 P.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 P.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego. W rozpoznawanej sprawie zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucające skargę kasacyjną sporządził pełnomocnik skarżącego będący jego córką (pełnomocnictwo - k. 21 akt sądowych). Z akt sprawy nie wynika, aby pełnomocnik skarżącego był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a.

W związku z powyższym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a.