Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 167/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1 w zw. z art. 58 par 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z [...] listopada 2022 r. D. J. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Komendanta Policji w W. wskazując, iż Komendant wielokrotnie był wzywany do zajęcia stanowiska dotyczącego korupcji w posterunku policji w M. w zakresie przyjmowania korzyści w zamian za doprowadzenie postępowań do umorzeń lub do niej przedstawienia zarzutów określonym osobom ujawnione w toku śledztwa.

W odpowiedzi na skargę, w pismem z [...] grudnia 2021 r. Komendant Policji wyjaśnił, że podnoszone w skardze z [...] października 2021 r. zarzuty były przedmiotem czynności wyjaśniających prowadzonych w Komendzie Wojewódzkiej Policji w S. w oparciu o artykuł 134i ust. 4 ustawy o Policji. Postanowieniem numer [...] z [...] października 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. zlecił przeprowadzenie czynności wyjaśniających w związku z wnioskiem D. J. z [...] października 2021 r. o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec skazanego policjanta. Nadmienił także, iż analiza aktualnego wniosku z [...] października 2021 r. wykazała, że podnoszone przez skarżącego zarzuty są tożsame z wyrażonymi w wcześniej we wniosku z [...] lutego 2021 r. Zostały one rozpatrzone w postępowanie zakończono postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] z [...] maja 2021 r. W ramach tego postępowania udzielono skarżącemu odpowiedzi, wskazując dodatkowo na to, iż kwestie rzekomych nieprawidłowości oraz uchybień wprowadzonych w Komendzie Powiatowej Policji w W. były przedmiotem rozpatrywania przez prokuraturę i sąd a żaden z tych organów nie dopatrzył się uchybień mających znaczenie przy rozstrzyganiu sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że po złożeniu skargi Sąd z urzędu bada

w pierwszej kolejności jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna

z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: P.p.s.a.)

Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 P.p.s.a. zgodnie

z którym sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na:

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie z art. 3 § 2a P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

Z przytoczonych regulacji wynika, że kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania prowadzona być może tylko w przypadkach określonych

w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 P.p.s.a.

Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty a zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W konsekwencji sprawy dotyczące aktów lub czynności niewymienionych w art. 3 P.p.s.a. nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. W takiej sytuacji również bezczynność w takim zakresie nie może być poddana kontroli sądowoadministracyjnej.

Odnosząc treść przywołanych przepisów do materii objętej niniejszą skargą należy przyjąć, że nie mieści się ona w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. kategorii bezczynności podlegających kognicji sądów administracyjnych.

Aktualnie rozpatrywana skarga jest następstwem wniosku Skarżącego "o wszczęcie postępowania z rozdziału 10 Ustawy o Policji" tj. rozdziału: "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". Wnosząc skargę do Sądu, skarżący zarzuca bezczynność organom Policji w przedmiocie rozpatrzenia powyższego wniosku. Jak natomiast wynika z informacji przekazanych sądowi przez Komendanta Powiatowego w W. zarzuty skarżącego były przekazywane Komendantowi Wojewódzkiemu Policji i podlegały rozpatrzeniu we właściwym trybie.

Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny nie nadzoruje Policji w zakresie prowadzonych postępowań dyscyplinarnych a jego kognicja dotycząca takich postepowań ograniczona została do rozpatrywania skarg policjantów od orzeczeń i postanowień kończących postępowanie dyscyplinarne (art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 z późn. zm.). Natomiast pozostała działalność właściwych organów w zakresie prowadzenia postępowań dyscyplinarnych nie podlega weryfikacji sądu administracyjnego. W szczególności wywodzona w skardze bezczynność Komendanta Policji że nie mieści się w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. kategorii bezczynności podlegających kognicji sądów administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należało, że wniesiona

w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości sądu administracyjnego, co obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. o czym orzeczono w sentencji postanowienia.