Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 223/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-05-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 87, art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. G. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia [...] odrzucił skargę Z. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi.

W dniu 30 kwietnia 2015 r. Z. G. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i jednocześnie te braki uzupełnił. Uzasadniając wniosek wskazał, że w dniu 27 kwietnia 2015 r. bezpośrednio od listonosza otrzymał postanowienie WSA w Kielcach o odrzuceniu skargi i dopiero

z tego postanowienia dowiedział się o wezwaniu do usunięcia braku formalnego skargi, wcześniej nie miał bowiem żadnej informacji o istnieniu korespondencji w tej sprawie, gdyż nie otrzymał awiza, ani z dnia 11 marca, ani z dnia 19 marca 2015 r.

Dalej podał, że od pewnego czasu zmaga się z problemami zdrowotnymi, dlatego też rzadziej niż zwykle wyjmował we wspomnianym okresie korespondencję ze skrzynki pocztowej umieszczonej na ogrodzeniu posesji tuż przy miejskim chodniku. Nie znalazł w niej jednak żadnego z wymienionych awiz. Przez ten czas nie spotkał się też osobiście z listonoszem. Problemy zdrowotne nasiliły się u niego przed 11 marca 2015 r.; w dniu 13 marca 2015 r. otrzymałem poradę lekarską

w przychodni zdrowia w Końskich i zaświadczenie o niezdolności do pracy spowodowanej chorobą. W dniu 19 marca 2015 r. po raz kolejny był u lekarza, tego dnia otrzymał skierowania na badania laboratoryjne i badania USG. We wspomnianym okresie zdarzały się dni, kiedy korespondencję odbierała jego matka, osoba w podeszłym wieku, również schorowana, która od 16 kwietnia 2015 r.

z powodu poważnych problemów zdrowotnych przebywa w szpitalu. Matka nie sygnalizowała mu jednak tego, by w skrzynce znalazła wspomniane awiza.

Wnioskodawca podkreślił, że nie jest w stanie wyjaśnić przyczyn, dla których w jego skrzynce pocztowej nie było informacji o skierowanej do niego korespondencji. Może jedynie przypuszczać, że powodem mógł być jeden

z następujących czynników: usytuowanie skrzynki z łatwym do niej dostępem z ulicy, przepełnienie skrzynki pismami i ulotkami reklamowymi, niesprzyjające warunki pogodowe z wiatrami i deszczem, wreszcie zdarzające się przypadki niestarannego doręczania korespondencji przez niektórych pracowników Poczty (były zdarzenia, kiedy pisma odnajdywał leżące w ogródku albo nie otrzymywał ich w ogóle od nadawców - tak było kilka razy z zaginionymi fakturami za usługę telefoniczną, kiedy zmuszony byłe ubiegać się o duplikaty dokumentów u operatora sieci).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności

w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Wnioskodawca powinien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a ponadto równocześnie z wnioskiem powinien dokonać czynności, której nie dokonał

w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Zarówno w nauce prawa, jak i w orzecznictwie usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności. Do okoliczności tych zalicza się np.: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek został złożony

w terminie o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., natomiast skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w podanym wyżej znaczeniu.

Za przyczynę uchybienia terminowi do uzupełnienia braków skargi, skarżący podał nie otrzymanie powiadomień (awiz) z dnia 11 i 19 marca 2015 r.

o pozostawieniu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi

w placówce pocztowej. Z kolei za brak otrzymania powyższych powiadomień skarżący obarczył usytuowanie skrzynki z łatwym do niej dostępem z ulicy, przepełnienie skrzynki pismami i ulotkami reklamowymi, niesprzyjające warunki pogodowe z wiatrami i deszczem, wreszcie zdarzające się przypadki niestarannego doręczania korespondencji przez niektórych pracowników poczty.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że nie są to okoliczności uniemożliwiające dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności. Podkreślenia bowiem wymaga, że na skarżącym – prowadzącym sprawę sądową - spoczywa obowiązek zapobiegliwości, przezorności, staranności

i dbałości w prowadzeniu swoich spraw, a w szczególności zabezpieczenia się na wypadek otrzymania pod jego nieobecność korespondencji sądowej, z doręczeniem której mogą łączyć się określone skutki procesowe. Jeżeli więc w opinii skarżącego łatwy dostęp do skrzynki pocztowej jest przyczyną niedoręczenia awiz, to na nim spoczywał obowiązek takiego jej usytuowania, aby korespondencja była doręczana prawidłowo. Również na skarżącym spoczywał obowiązek bieżącego jej opróżniania z reklam i ulotek, tak aby awizo było łatwe do odnalezienia. Jeśli chodzi

o warunki pogodowe, to skarżący bliżej nie wyjaśnił, dlaczego deszczowa i wietrzna pogoda – o ile w ogóle w tych dniach wystąpiła - miała dwukrotnie spowodować niepozostawienie przez doręczyciela awiz w skrzynce pocztowej, a rzeczą Sądu nie jest domyślanie się uzasadnienia dla poparcia tego argumentu. Z kolei przywrócenie terminu z powodu niczym nie potwierdzonej niestaranności listonosza w doręczeniu dwóch przedmiotowych awiz, otwierałoby możliwość każdorazowego powoływania się na zaniedbania innych osób w przypadku naruszania terminów procesowych. Na marginesie należy zauważyć, że ze znajdującej się w aktach niniejszej sprawy przesyłki zawierającej sądowe wezwanie do uzupełnienia braków skargi wynika, że była ona awizowana prawidłowo, a awiza zostały zostawione w skrzynce oddawczej z powodu nieobecności adresata.

Uchybienia terminowi nie może też usprawiedliwiać fakt, że w czasie awizowania przesyłki skarżący miał problemy zdrowotne, gdyż w tym czasie odbywał on wizyty lekarskie, a z kserokopii załączonego zwolnienia lekarskiego wynika, że

w okresie jego trwania mógł chodzić, nie było zatem przeszkód, aby codziennie skarżący sprawdzał skrzynkę pocztową, zwłaszcza że wiedział, że złożył skargę do sądu administracyjnego, z którego może otrzymywać korespondencję.

Wreszcie jeśli chodzi o odbiór korespondencji przez matkę skarżącego, to jak wyżej wspomniano skarżący prowadzący sprawę sądową powinien zabezpieczyć się na wypadek otrzymania pod jego nieobecność w korespondencji sądowej,

z doręczeniem której mogą łączyć się określone skutki procesowe. Dopuszczenie do tego, aby korespondencja urzędowa odbierana była przez osobę starszą

i schorowaną świadczy o braku należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw przez skarżącego, który ponosi odpowiedzialność za błędy i zaniechania osoby, która dokonała za niego czynności.

Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak

w sentencji postanowienia.