Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1654/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a.", art. 12 pkt 2 i art. 22 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] odmawiającą uwzględnienia wniosku Z. F. w sprawie udostępnienia jego danych osobowych, utrwalonych w skardze z dnia [...] marca 2010 r., przez Rektora [...] w S. na rzecz Dziekana Wydziału [...] w S. oraz upublicznienie tych danych przez Dziekana Wydziału [...] w S. na posiedzeniu Rady Wydziału.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga Z. F. z dnia [...] grudnia 2011 r., na udostępnienie jego danych osobowych, utrwalonych w jego skardze z dnia [...] marca 2010 r. przez Rektora [...] w S., dalej powoływanego jako: [...], na rzecz Dziekana Wydziału [...] oraz na upublicznienie tych danych przez Dziekana Wydziału [...] na posiedzeniu Rady Wydziału. Skarżący zarzucił, że Rektor [...] naruszył przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez udostępnienie jego danych osobowych - w zakresie obejmującym imię i nazwisko - jako osoby, która złożyła do niego skargę (z dnia [...] marca 2010 r.) na złamanie przez Dziekana Wydziału [...] przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. nr 70, poz. 473 ze zm.) - ww. Dziekanowi. Dodatkowo Z. F. wskazał, iż jego dane osobowe zawarte w treści przedmiotowej skargi (z dnia [...] marca 2010 r.) zostały udostępnione przez Dziekana Wydziału [...] również innym pracownikom uczelni, na posiedzeniu Rady Wydziału. Wobec powyższego Skarżący wniósł o zbadanie legalności powyższego procesu przetwarzania jego danych osobowych oraz o wydanie orzeczenia, że Rektor [...] nie miał podstawy prawnej do przekazania Dziekanowi jego skargi na naruszenie ustawy o wychowaniu w trzeźwości na terenie kilku wydziałów [...], a Dziekan [...] nie miał podstawy prawnej do upublicznienia tej skargi na posiedzeniu Rady Wydziału. Zaznaczył, że jego pismo z dnia [...] marca 2010 r. skierowane do Rektora było skargą na naruszenie ustawy o wychowaniu w trzeźwości, która powinna być załatwiona według przepisów o załatwianiu skarg. Podniósł, że nie istnieje żadna podstawa prawna, która uprawniałaby Rektora do przekazania skargi osobom, na które ta skarga była wniesiona, tj. do dziekana [...] lub innych osób. Nie istnieje też żadna podstawa prawna, która uprawniałaby Dziekana [...] do odczytania przedmiotowej skargi na posiedzeniu Rady Wydziału.

Nadto, w dniu [...] kwietnia 2012 r. Z. F. wniósł o: "ustalenie, czy Rektor [...] przekazał dziekanom [...] moją skargę, jaką złożyłem do GIODO i czy inni dziekani, którym rektor przekazał tę skargę odczytali ją na posiedzeniach swoich Rad Wydziałów (...)". Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazał iż: "jeśli incydenty takie faktycznie miały miejsce, to można by porównać przypadek mojej skargi złożonej do GIODO z moim zawiadomienem o popełnieniu czynów karalnych z dnia [...] marca 2010 r., adresowanym do Rektora, zakładając oczywiście, że to zawiadomienie jest skargą (...)".

Następnie organ wskazał, że z trakcie prowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego ustalił, że Z. F. jest pracownikiem naukowym [...] w S.

W dniu [...] listopada 2009 r. w budynku Wydziału [...] odbyła się uroczystość, podczas której dokonano zapalenia ozdobnego żyrandola ufundowanego z okazji [...]. Wydarzeniu temu towarzyszyło spożywanie przez jego uczestników wina. Relacja z tej uroczystości, wraz ze zdjęciami przedstawiającymi grono akademickie oraz zaproszonych gości trzymających w rękach kieliszki z winem, została opublikowana na stronie internetowej Wydziału oraz w czasopiśmie uczelnianym [...].

Powyższe zdarzenie stało się przedmiotem skargi, którą Z. F. wystosował w dniu [...] marca 2010 r. do Rektora [...]. W treści przedmiotowego pisma Skarżący poinformował o naruszeniu przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez spożywanie wina przez Dziekana tego wydziału, jego przedstawicieli oraz zaproszonych gości na terenie uczelni. Nadto skarżący wskazał, iż publikacja relacji z ww. uroczystości na stronie internetowej Wydziału [...] może wypełniać znamiona czynów z art. 255 § 1 i 3 oraz art. 231 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. nr 88, poz. 553 ze zm.).

Następnie Rektor [...] zwrócił się do Dziekana tego wydziału o ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w treści skargi. W dniu [...] marca 2010 r., podczas posiedzenia Rady Wydziału [...] Dziekan tego wydziału poinformował członków jego rady o skardze Pana Z. F.

Rektor [...] wyjaśnił organowi, że jedynie zasięgnął u Dziekana informacji w sprawie. Powyższe działanie determinowane było dyspozycją § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. nr 5, poz. 46). Wskazał jednocześnie, że przepisy procedury administracyjnej nie przewidują utajnienia personaliów jego uczestników. W szczególności organ załatwiający skargę może tę skargę w całości udostępnić osobie, od której chce uzyskać stanowisko w sprawie. Skoro skarga dotyczyła wznoszenia symbolicznych toastów podczas uroczystości mających miejsce na uczelni, to konieczne było poinformowanie rady wydziału o takiej skardze.

Decyzją administracyjną z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych odmówił uwzględnienia wniosku Z. F.

Z. F. złożył do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zakwestionował prawidłowość dokonanej przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych klasyfikacji jego pisma z dnia [...] marca 2010 r. adresowanego do Rektora [...] jako skargi w rozumieniu przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, przedmiotowe pismo było zawiadomieniem o popełnieniu przestępstw, wykroczeń i przewinień dyscyplinarnych i powinno zainicjować postępowania tego rodzaju przez odpowiednie organy. Tymczasem przepisy karne ani w sprawach wykroczeń ani też dyscyplinarnych nie zezwalają na ujawnienie sprawcom ani osobom trzecim zawiadomienia o ich popełnieniu na etapie wstępnym, tj. na etapie zgłoszenia.

Skarżący wskazał, że niezależnie od sposobu zakwalifikowania pisma z dnia [...] marca 2010 r. brak było podstaw prawnych do ujawnienia zawartych w nim jego danych osobowych przez Rektora - Dziekanowi Wydziału [...], jak również przez tego ostatniego - Radzie Wydziału [...].

Ponadto Skarżący zarzucił Generalnemu Inspektorowi istotne błędy i nieścisłości w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych sprawy, wskazując na potrzebę ich usunięcia i uzupełnienia opisu faktycznego stanu sprawy. W szczególności jako błąd organu Z. F. ocenił brak zamieszczenia w zawartym w skarżonej decyzji opisie ustalonego stanu faktycznego sprawy informacji, że w okresie, gdy doszło do kwestionowanego ujawnienia jego danych osobowych, był on "kontrkandydatem rektora na funkcję rektora na kolejną kadencję". Uznał również za niezasadne użycie przez organ określenia "grono akademickie" w odniesieniu do uczestników uroczystości, która odbyła się w listopadzie 2009 r. w budynku Wydziału [...], bowiem na zdjęciach towarzyszących relacji prasowej z tej uroczystości znajdują się jedynie dwaj pracownicy wydziału, z których jeden nie reprezentuje uczelni.

W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. organ, odnosząc się do zarzutów skarżącego sformułowanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, stwierdził, że rolą organu jest ustalenie tylko tych okoliczności badanej sprawy, które mają istotne znaczenie z punktu widzenia jej rozstrzygnięcia decyzją administracyjną.

Tymczasem w niniejszej sprawie irrelewantne są kwestie takie jak: okoliczność kandydowania przez skarżącego na stanowisko rektora w czasie, gdy doszło do kwestionowanego ujawnienia jego danych osobowych, liczba pracowników Wydziału [...] biorących udział w wydarzeniach opisanych w skardze Z. F. z dnia [...] marca 2010 r. i to, na ile trafne jest użycie w stosunku do nich określenia "grono pedagogiczne", czy precyzyjna data wydarzeń opisanych w skardze Z. F. z dnia [...] marca 2010 r. Podobnie, bez znaczenia z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje to, jakie ewentualnie inne wydarzenia zostały opisane w skardze Z. F. z dnia [...] marca 2010 r., a także to, w jakiej konkretnie formie ujawniono kwestionowane dane osobowe skarżącego w szczególności, czy do rzeczonego ujawnienia danych doszło na skutek udzielenia określonym osobom informacji na temat skargi, czy na skutek jej przeczytania, a tym bardziej sposobu przeczytania tej skargi.

Jako bezzasadny organ ocenił również zarzut nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w wystarczającym zakresie. Organ podkreślił bowiem, że postępowanie, którego zakres podmiotowy i przedmiotowy został wyznaczony inicjującą je skargą Z. F. z dnia [...] grudnia 2011 r., dotyczyło wyłącznie kwestii ujawnienia danych osobowych skarżącego przez Rektora [...] na rzecz Dziekana Wydziału [...], następnie zaś przez Dziekana Wydziału [...] na posiedzeniu Rady Wydziału. Okoliczność, czy Rektor [...] ujawnił kwestionowane dane skarżącego na rzecz Dziekanów innych jeszcze Wydziałów [...] (niż Wydział [...]), a ci ostatni na rzecz innych jeszcze Rad Wydziałów (niż Rada Wydziału [...]) - jest irrelewantna z punktu widzenia rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Skarżący nie uczynił bowiem tych kwestii przedmiotem skargi.

Następnie organ stwierdził, że zakwestionowany przez Z. F. proces przetwarzania przez [...] jego danych osobowych zawartych w treści jego skargi z dnia [...] marca 2010 r. został zrealizowany w sposób zgodny z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych.

Zasadne i prawidłowe, zdaniem organu, było zakwalifikowanie pisma Z. F. z dnia [...] marca 2010 r. jako skargi w rozumieniu przepisów Działu VIII k.p.a. "Skargi i wnioski". Skarżący poinformował w nim bowiem Rektora o możliwym naruszeniu przez pracowników [...] przepisów prawa, a także "uchybieniu (przez nich) obowiązkom nauczyciela akademickiego" i "godności zawodu nauczycielskiego" - jako o zdarzeniach "kompromitujących naszą uczelnię".

Generalny Inspektor przywołał następnie treść § 9 wydanego na podstawie art. 226 k.p.a. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków, zgodnie z którym, jeżeli rozpatrzenie skargi lub wniosku wymaga uprzedniego zbadania i wyjaśnienia sprawy, organ właściwy do rozpatrzenia skargi lub wniosku zbiera niezbędne materiały. W tym celu może zwrócić się do innych organów o przekazanie niezbędnych materiałów i wyjaśnień. Zdaniem organu, nie ulega wątpliwości, że wobec wpłynięcia do Rektora [...] formalnej skargi Z. F. dotyczącej postępowania pracowników Wydziału [...] kierowanej przez niego uczelni, w pełni zasadnym i zgodnym z przepisami obowiązującego prawa było umożliwienie podmiotowi, którego ona dotyczyła, tj. Dziekanowi Wydziału [...], jako organowi odpowiedzialnemu za przestrzeganie prawa i porządku na tym wydziale, wypowiedzenia się co do zarzutów skargi sformułowanych pod jego adresem. Temu zaś celowi służyło kwestionowane ujawnienie treści skargi Z. F., w konsekwencji zaś jego danych osobowych utrwalonych w tej skardze.

Uzyskanie przez podmiot właściwy do rozpatrzenia skargi stanowiska skarżonego podmiotu w określonej sprawie organ uznał za podstawowy warunek obiektywnego rozpatrzenia sprawy, a równocześnie gwarancję respektowania praw podmiotu, którego dotyczą zarzuty skargi - tj. prawa do ustosunkowania się do tych zarzutów, wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz obrony przed konsekwencjami nieprawdziwych oskarżeń.

W tej sytuacji organ uznał za w pełni zasadną ocenę, że kwestionowane przetwarzanie danych osobowych Z. F. w zakresie, w jakim dane te zostały utrwalone w jego skardze z dnia [...] marca 2010 r., znajdowało prawne uzasadnienie w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych - jako niezbędne z punktu widzenia wypełnienia przez Rektora - statuowanego omówionymi przepisami - obowiązku należytego rozpatrzenia ww. skargi.

Odnosząc się do zarzutu Z. F. dotyczącego ujawnienia jego danych osobowych zawartych w treści skargi z dnia [...] marca 2010 r. przez Dziekana Wydziału [...] - członkom Rady ww. wydziału, organ stwierdził, że również te działania znajdowały oparcie w przepisach o ochronie danych osobowych - w tym przypadku zarówno w art. 23 ust. 1 pkt 2, jak i w art. 23 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy.

Celem przedmiotowego postępowania było bowiem również poinformowanie o zarzutach skarżącego osób, których one dotyczyły oraz - jak wskazał w złożonych wyjaśnieniach Rektor [...] - zwrócenie ich uwagi na potrzebę zapobieżenia w przyszłości sytuacjom analogicznym do tej, która była przedmiotem skargi Z. F. W tym sensie kwestionowane działanie stanowiło zarówno element prowadzonego postępowania wyjaśniającego służącego rozpatrzeniu skargi, jak i element działalności prewencyjnej [...] mającej na celu zapewnienie należytego funkcjonowania Wydziału [...] i stosownego postępowania jego pracowników.

Organ podniósł, że skarga - jako środek kontroli następczej określonych zdarzeń - może i powinna służyć nie tylko wyciąganiu konsekwencji w stosunku do osób, wobec których sformułowane w niej zarzuty okazały się zasadne, lecz również wyciąganiu wniosków co do przyszłego funkcjonowania określonych podmiotów, sposobu postępowania ich pracowników etc.

Nie bez znaczenia pozostaje także, zdaniem organu, fakt, że skarga złożona została przez Z. F. jako profesora zatrudnionego na tym wydziale - a więc wchodzącego w skład społeczności, wobec której formułował zawarte w niej zarzuty.

Z. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2012 r., wnosząc o ich uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o orzeczenie, że ujawnienie przez Rektora [...] Dziekanowi [...] pełnej treści zawiadomienia z dnia [...] marca 2010 r. o podejrzeniu popełnienia przestępstw oraz naruszaniu przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości przez członków społeczności akademickiej kilku wydziałów [...] oraz personaliów autora tego pisma było naruszeniem ustawy o ochronie danych osobowych, a nadto o orzeczenie, że odczytanie przez Dziekana [...] pełnej treści ww. pisma i ujawnienie personaliów jego autora członkom Rady Wydziału [...], było naruszeniem ustawy o ochronie danych osobowych. Ponadto skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pismem z dnia [...] marca 2010 r., zawiadomił Rektora [...] w S. o przypadkach naruszania ustawy o wychowaniu w trzeźwości na kilku wydziałach tej uczelni. W przedmiotowym piśmie skarżący zawiadamiał m.in., że istnieje podejrzenie popełnienia przestępstw z art. 255 § 1 i 3 oraz art. 231 § 1 Kodeksu karnego.

Zdaniem skarżącego, Rektor uczelni po uzyskaniu zawiadomienia o popełnieniu czynów karalnych oraz naruszeniach dyscypliny pracy, powinien bezzwłocznie polecić rzecznikowi dyscyplinarnemu [...] wszczęcie postępowania wyjaśniającego. Tymczasem Rektor [...] nie tylko, że nie wydał rzecznikowi [...] takiego polecenia, to przekazał przedmiotowe pismo Dziekanowi jednego z wydziałów opisanych w przedmiotowym piśmie, tj. Wydziału [...] i ujawnił personalia jego autora, a Dziekan ten odczytał treść tego pisma i ujawnił personalia jego autora członkom Rady Wydziału [...], na co nie zezwalają ani czego nie nakazują żadne przepisy prawa. Wskazany przez Rektora powód odczytania tego pisma i ujawnienia personaliów jego autora nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym prawie. Ujawnienie całej treści pisma skarżącego i jego personaliów przez Rektora Dziekanowi [...] i członkom Rady Wydziału przez Dziekana nie miało na celu zebrania jakichkolwiek materiałów dla załatwienia przedmiotowej skargi.

Skarżący podkreślił, że przedmiotowe pismo zawierało zawiadomienie o naruszeniu ustawy o wychowaniu w trzeźwości na kilku wydziałach [...] a nie tylko na Wydziale [...]. Natomiast z wyjaśnień Rektora wprost wynika, że chodziło mu przede wszystkim o ośmieszenie skarżącego na wydziale, w którym jest on zatrudniony.

W jego ocenie, przy założeniu, że przedmiotowe pismo było skargą w rozumieniu przepisów Działu VIII k.p.a., to z uwagi na to, że zawierało ono zarzuty łamania prawa karnego i w sprawach wykroczeń oraz dyscyplinarnych, powinno być ono załatwione według tych przepisów. Również żaden z przepisów Działu VIII k.p.a., nie stanowi, że skarga na dany organ lub kilka organów czy osób może być ujawniona niektórym z tych organów lub osobom, którym ta skarga wytyka łamanie prawa, a tym bardziej innym osobom trzecim, zwłaszcza przed jej rozpatrzeniem.

Zauważył, że w świetle przepisów o załatwianiu skarg, organ załatwiający skargę może zwrócić się do innych organów w konkretnym celu, tj. o przekazanie określonych materiałów i wyjaśnień, ale nie może przekazać takiej skargi sprawcom lub ujawnić treści tej skargi oraz danych personalnych jej autora jedynie w celu poinformowania ich o fakcie złożenia takiej skargi. Ponadto skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że do uzyskania materiałów i wyjaśnień odnośnie zarzutów wskazanych w skardze konieczne jest przekazanie i ujawnienie osobom, którym postawione są zarzuty tej skargi, a także innym postronnym osobom, personaliów jej autora zwłaszcza, gdy skarga ta zawiera zarzuty łamania prawa karnego. Wypowiedzenie się co do zarzutów skargi nie wymaga zapoznania się z personaliami autora tej skargi.

Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem organu, że do zrealizowania uprawnień wskazanych w art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych konieczne było ujawnienie Dziekanowi [...] przez Rektora [...] wszystkich zarzutów przedmiotowego pisma skarżącego, w tym tych, które nie dotyczyły tegoż Dziekana ani pracowników wydziału, którego był kierownikiem. Jego zdaniem, w pełni wystarczyłoby, aby Rektor zażądał od Dziekana [...] wyjaśnień odnośnie tego fragmentu przedmiotowego pisma, który dotyczył zarzutów przeciwko niemu i ewentualnie P. S. Tylko tych dwóch pracowników [...] dotyczyły zarzuty przedmiotowego pisma. Nie było więc konieczne zbieranie jakichś opinii czy wyjaśnień od członków Rady Wydziału [...] odnośnie zarzutów naruszania ustawy o wychowaniu w trzeźwości wymienionych w przedmiotowym piśmie.

Zdaniem skarżącego, organ nie wskazał na żaden przepis prawa, który zezwala na ujawnienie danych osobowych autora skargi na działania wskazanych osób oraz innych, nie wymienionych z nazwiska - członków społeczności akademickiej innych wydziałów, osobom trzecim - członkom Rady Wydziału [...], którzy nie mieli żadnych powodów ani potrzeby do ustosunkowywania się do zarzutów spożywania napojów alkoholowych na terenie uczelni przez Dziekana i jednego z pracowników tego wydziału, a tym bardziej do faktu naruszania prawa przez pracowników doktorantów czy studentów innych wydziałów, ani też do składania wyjaśnień lub wyrażania opinii o autorze takiej skargi.

W końcowej części skargi Z. F. podtrzymał tezę, że jedynym celem odczytania całej treści przedmiotowego pisma i ujawnienia personaliów jego autora było ośmieszenie go, jako kandydata na funkcję rektora [...] i profesora tego wydziału przez Dziekana, w obecności współpracowników, studentów i doktorantów, co faktycznie miało miejsce. Oprócz formy i sposobu odczytania tego pisma przez Dziekana [...] świadczy o tym również fakt, że przed odczytaniem tego pisma Dziekan poinformował członków Rady [...], że skarżący jest kandydatem na Rektora [...]. Wskazał, iż pismo to Dziekan odczytał podczas przekazywania informacji Radzie Wydziału, a nie w części przeznaczonej na wyjaśnienia, czy też wyrażanie opinii przez członków Rady. Zauważył, iż ani podczas tego posiedzenia ani w żadnym innym terminie do żadnej dyskusji, czy też wyjaśnień Rady w zakresie będącym treścią przedmiotowego pisma - nie doszło.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi tutaj o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga Z. F. nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2012 r. stanowią przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.), określające zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych. Zgodnie z art. 7 pkt 2 ustawy, pod pojęciem przetwarzanie danych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Każda ze wskazanych w art. 7 pkt 2 ustawy form przetwarzania danych osobowych powinna znaleźć oparcie w jednej z przesłanek warunkujących legalność procesu przetwarzania danych osobowych, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy. Przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne m.in. wówczas, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (pkt 2) bądź gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (pkt 5).

W ocenie Sądu, organ orzekający zasadnie przyjął, że zakwestionowany przez skarżącego proces przetwarzania przez [...] jego danych osobowych, zawartych w treści skargi z dnia [...] marca 2010 r., został zrealizowany w sposób zgodny z powołanymi wyżej przepisami ustawy o ochronie danych osobowych. Powyższa konkluzja została poprzedzona prawidłowym ustaleniem, że pismo Z. F. z dnia [...] marca 2010 r. skierowane do Rektora [...] stanowi skargę w rozumieniu przepisów działu VIII k.p.a. zatytułowanego "Skargi i wnioski".

Zgodnie z art. 221 § 1 k.p.a., konstytucyjnie zagwarantowane każdemu prawo składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami wyżej wymienionego działu. Petycje, skargi i wnioski można składać w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą (art. 221 § 3 k.p.a.). Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 k.p.a.).

W piśmie z dnia [...] marca 2010 r. skarżący poinformował Rektora o możliwym naruszeniu przez pracowników [...] przepisów prawa, w szczególności przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a nadto o uchybieniu obowiązkom nauczyciela akademickiego i godności zawodu nauczycielskiego - jako o zdarzeniach kompromitujących uczelnię. Prawidłowo zatem ww. pismo zostało zakwalifikowane jako skarga podlegająca rozpoznaniu w trybie i na zasadach określonych w Dziale VIII k.p.a. Rektor [...] zasadnie przyjął, że skarżący domaga się dokonania oceny opisanych zdarzeń w ramach posiadanych kompetencji i - w zależności od wyników tej oceny - ewentualnego skierowania sprawy na drogę odpowiedniego postępowania - karnego bądź dyscyplinarnego.

Zauważyć należy, że skarga inicjująca postępowanie skargowe ma charakter środka prawnego w znacznym stopniu odformalizowanego, jednak jej istotnym elementem jest nie tylko zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika, lecz również wskazanie osoby, od której skarga pochodzi. Ostatni z wymienionych elementów stanowi niezbędny warunek prawidłowej oceny danego pisma jako skargi, jak również warunkuje możliwość podejmowania określonych, obligatoryjnych czynności w ramach postępowania skargowego. Zatem nie może ulegać wątpliwości, że nie tylko treść zarzutów pod adresem określonych organów lub ich pracowników, lecz również dane wnoszącego skargę stanowią czynnik indywidualizujący daną skargę.

Zgodnie z treścią § 9, wydanego na podstawie art. 226 k.p.a. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. nr 5, poz. 46), jeżeli rozpatrzenie skargi lub wniosku wymaga uprzedniego zbadania i wyjaśnienia sprawy, organ właściwy do rozpatrzenia skargi lub wniosku zbiera niezbędne materiały. W tym celu może zwrócić się do innych organów o przekazanie niezbędnych materiałów i wyjaśnień.

Skoro skarżący skierował do Rektora [...] formalną skargę dotyczącą postępowania pracowników Wydziału [...] tejże uczelni, prawidowym było umożliwienie podmiotowi, którego ona dotyczyła, tj. Dziekanowi Wydziału [...], udzielenia wyjaśnień co do zarzutów skargi sformułowanych pod jego adresem. Temu zaś celowi służyło kwestionowane ujawnienie treści skargi Z. F., w tym jego danych osobowych utrwalonych w tej skardze. Jak zasadnie wskazał organ orzekający, uzyskanie przez podmiot właściwy do rozpatrzenia skargi stanowiska skarżonego podmiotu w określonej sprawie stanowiło podstawowy warunek obiektywnego rozpatrzenia sprawy, a równocześnie gwarancję respektowania praw podmiotu, którego dotyczą zarzuty skargi - tj. prawa do ustosunkowania się do tych zarzutów, wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz obrony przed konsekwencjami nieprawdziwych oskarżeń.

W tej sytuacji zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, iż kwestionowane przetwarzanie danych osobowych skarżącego w zakresie, w jakim dane te zostały utrwalone w jego skardze z dnia [...] marca 2010 r., należy uznać za legalne w świetle art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Kwestionowane działanie było bowiem niezbędne z punktu widzenia wypełnienia przez Rektora obowiązku należytego rozpatrzenia ww. skargi.

Z kolei odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego ujawnienia jego danych osobowych zawartych w treści skargi z dnia [...] marca 2010 r. członkom Rady Wydziału [...] przez Dziekana tegoż Wydziału, uznać należy, że w tej sytuacji również wystąpiła przesłanka legalizująca, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych. Celem przedmiotowego postępowania było bowiem poinformowanie o zarzutach skarżącego osób, których one dotyczyły oraz - jak wskazał w złożonych wyjaśnieniach Rektor [...] - zwrócenie ich uwagi na potrzebę zapobieżenia w przyszłości sytuacjom analogicznym do tej, która była przedmiotem skargi. Zaznaczenia wymaga, że Dziekan Wydziału [...] jest jednocześnie członkiem Rady tego Wydziału pełniącym funkcję jej przewodniczącego (§ [...] Statutu [...]), natomiast Rada Wydziału jest organem mającym w szczególności funkcje opiniodawcze i doradcze w zakresie jego funkcjonowania (§ [...] Statutu [...]). Kwestionowane działanie stanowiło zatem zarówno element prowadzonego postępowania wyjaśniającego służącego rozpatrzeniu skargi, jak i element działań mających na celu zapewnienie należytego funkcjonowania Wydziału [...] i stosownego postępowania jego pracowników.

Zgodzić należy się z organem orzekającym, że ujawnienie treści pisma skarżącego, a co za tym idzie jego danych - jako autora pisma, ograniczyło się do kręgu osób, w środowisku których miały miejsce fakty opisane w tym piśmie, a więc upoważnionych do zapoznania się z tymże pismem. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia praw i wolności skarżącego zważywszy w szczególności na fakt, iż zakres danych osobowych podlegających ujawnieniu ograniczał się wyłącznie do jego imienia i nazwiska.

Reasumując stwierdzić należy, iż Generalny Inspektor Ochorny Danych Osobowych prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych skarżącego określone art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych.

Bez wpływu na powyższą ocenę pozostają zarzuty skargi mające w istocie charakter polemiczny w stosunku do stanowiska organu orzekającego.

Podkreślić jednak należy, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie nie jest - jak podnosi skarżący - kwestia zaniechania wszczęcia przez właściwe organy postępowania dyscyplinarnego czy karnego przeciwko pracownikom [...] wobec wskazanych w skardze z dnia [...] marca 2010 r. naruszeń przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz przepisów kodeksu karnego, lecz kwestia legalności przetwarzania danych osobowych (imienia i nazwiska) skarżącego, w związku z rozpatrzeniem jego skargi, z punktu widzenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Innymi słowy, Sąd nie ocenia, czy i dlaczego Rektor [...] nie podjął działań mających na celu wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników [...], lecz to, czy w toku podejmowania czynności mających na celu wyjaśnienie sprawy będącej przedmiotem skargi nie doszło do przetwarzenia danych osobowych skarżącego z naruszeniem przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, co - jak wywiedziono powyżej - nie miało miejsca. Z tego względu argumentacja skargi w odnośnym zakresie oraz dokumenty złożone na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r., mające przemawiać za jej uwzględnieniem, nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Bez znaczenia dla prawidłowości dokonanej oceny pozostają również zarzuty dotyczące innych, ewentualnych wydarzeń (poza wydarzeniem, które miało miejsce w dniu [...] listopada 2009 r. na Wydziale [...]), o jakich skarżący nadmienił w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. Za niemający znaczenia w sprawie, uznać należy wywód skargi wskazujący na bezzasadność ujawnienia przez Rektora [...] na rzecz Dziekana Wydziału [...] oraz przez tego ostatniego - na rzecz Rady Wydziału [...], treści pisma skarżącego z dnia [...] marca 2010 r. w tej jego części, w której sformułowane zostały zarzuty dotyczące funkcjonowania innych, aniżeli Wydział [...], jednostek organizacyjnych [...]. Powyższa kwestia - jako nie dotycząca danych osobowych skarżącego - nie stanowi bowiem przedmiotu niniejszego postępowania.

Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2012 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] maja 2012 r. - odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.