Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 484/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148  par. 1 i  art. 149  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędzia WSA Bogdan Wolski Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. sprawy ze skargi I.B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, na skutek wniosku złożonego przez I. B. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2008 r.

nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r.

Powyższe rozstrzygnięcie oparto na następujących ustaleniach faktycznych i ocenie prawnej sprawy.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 1980 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 17 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. – o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym

(Dz. U, Nr 11, poz. 37), orzekł o przejściu na własność Skarbu Państwa z mocy prawa nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] ozn. na km. [...] numerem [...], o pow. [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej [...] jako własność M. W. wskazując, że nieruchomość ta była w dniu 31 grudnia 1954 r. we władaniu Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych w G. i jest nadal we władaniu Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej w G. bez tytułu prawnego.

W następstwie przeprowadzonego na wniosek I. B. (następcy prawnego M. W.) postępowania nadzorczego Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ww. Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r. Decyzja ta (doręczona pełnomocnikom wnioskodawczyni w dniach 30 grudnia 1999 r. oraz 6 stycznia 2000 r.), wobec niezłożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stała się prawomocna.

Wnioskiem z dnia 10 grudnia 2002 r. I. B. - reprezentowana przez adw. P.A. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podnosząc, iż istnieje uzasadnione podejrzenie, że na skutek przestępstwa (sporządzenie dokumentu poświadczającego nieprawdę – przesłanki z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.) w aktach sprawy znalazł się dokument nie odpowiadający rzeczywistości, stwierdzający, że Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych L. zarządzał przedmiotową nieruchomością. Wskazane okoliczności nie były zdaniem strony przedmiotem źródłowej analizy w postępowaniu i zostały ujawnione dopiero teraz po uprawomocnieniu się decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił wznowienia postępowania w powyższej sprawie, z uwagi na złożenie wniosku z uchybieniem terminu określonego w art.148 § 1 k.p.a.

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt I SA 1579/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obydwie ww. decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, wskazując między innymi na braki w materiale dowodowym przekazanym do Sądu, które uniemożliwiają merytoryczną ocenę legalności decyzji. Mianowicie Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nie przekazał Sądowi akt postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r. Brak też było innych – poza kserokopią decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 1999 r., materiałów z akt postępowania prowadzonego na wniosek pełnomocników I. B. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 1980 r. Sąd zważył przy tym, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia

[...] stycznia 2003 r. odwoływał się do dokumentów znajdujących się w tych aktach, m.in. dowodów doręczenia decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 1999 r., a informacje tam zawarte zadecydowały o rozstrzygnięciu sprawy. Ponadto Sąd podniósł, że w przekazanych aktach nie zostało udokumentowane następstwo prawne I.B. po M.W., który to brak również należy uzupełnić.

W tym stanie rzeczy sprawa stanowiła przedmiot ponownego rozpoznania przez Ministra Infrastruktury, który zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. – w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. nr 216, poz. 1594) stał się organem właściwym do jej rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Minister Infrastruktury odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 1999 r. podnosząc, że strona nie wskazała w sposób jednoznaczny dokumentu potwierdzającego podnoszone we wniosku okoliczności mające uzasadnić wznowienie postępowania oraz terminu w którym dowiedziała się o tych dowodach. Minister wyjaśnił, iż aby skutecznie wykazać zaistnienie podstawy do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. muszą łącznie wystąpić trzy przesłanki: 1) w decyzji ostatecznej organ administracji rzeczywiście poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na fałszywy dowód,

2) sfałszowanie musi zostać stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, 3) na fałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie. Tymczasem we wniosku z 10 grudnia 2002 r. pełnomocnik strony nie powołał żadnego orzeczenia sądu lub innego organu, które stwierdzałoby, iż jakikolwiek dowód- na którym oparto rozstrzygnięcie - był fałszywy. Tym samym zdaniem Ministra brak jest możliwości weryfikacji terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Zgłoszona zaś podstawa do wznowienia postępowania nie została w sposób prawidłowy wykazana. Odnosząc się do przyczyn wznowienia postępowania w oparciu o art. 145

§ 1 pkt 2 k.p.a. organ wyjaśnił, iż w tym przypadku wznowienie postępowania jest dopuszczalne jeżeli zostanie stwierdzone popełnienie przestępstwa, a potwierdzenie tego faktu nastąpi prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu oraz istniał będzie związek przyczynowy między wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstwa. Zaś samo pojęcie przestępstwa należy interpretować ściśle, jako czyn w rozumieniu Kodeksu karnego, a nie każdy czyn zagrożony karą. Tymczasem wnioskodawczyni dowodu potwierdzającego popełnienie przestępstwa nie wskazała jak również nie wskazała zachowania terminu do zgłoszenia tego zarzutu. Konkludując organ stwierdził, iż wskazane przez stronę przesłanki uniemożliwiają wznowienie postępowania z uwagi na brak wypełnienie wymogów formalnych, tj. wykazania zachowania terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania wynoszącym miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia (art. 148 § 1 k.p.a.).

Jednocześnie Minister nie stwierdził zaistnienia podstaw do zastosowania w sprawie art. 145 § 2 k.p.a., gdyż zaistnienie ww. przesłanek nie jest oczywiste, a wznowienie postępowania nie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia albo poważnej szkody dla interesu społecznego.

Pismem z dnia 11 czerwca 2008 r. I.B. (reprezentowana przez r. pr. R. K.) wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że istotne braki w aktach niniejszej sprawy, na które w sposób wyraźny zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie zostały w żaden sposób przez organ uzupełnione, a tym samym decyzja została wydana w oparciu o identyczny jak poprzednio materiał dowodowy. Strona zarzuciła także Ministrowi, iż w sposób niedopuszczalny dokonał on oceny przyczyn wznowienia postępowania, przed wszczęciem postępowania, podczas gdy przesłanką odmowy wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn tego wznowienia.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie.

Zdaniem organu bezspornym jest, że reprezentujący skarżącą w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z [...] grudnia 1999 r. pełnomocnicy, tj. r. pr. L. G. i E. M. i otrzymali tą decyzję odpowiednio w dniu

30 grudnia 1999 r. i w dniu 6 stycznia 2000 r. Tym samym skarżąca, składając wniosek o wznowienie postępowania (organ wskazuje tu błędną datę 11 czerwca 2008 r.), przekroczyła miesięczny termin (art. 148 § 1 k.p.a.), jaki upłynął od zasięgnięcia przez jej pełnomocników wiadomości o tym, że istnieje podejrzenie, iż na skutek przestępstwa w aktach sprawy znalazł się dokument nieodpowiadający rzeczywistości. Minister zwrócił przy tym uwagę, że pełnomocnicy reprezentujący stronę przed organem w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. byli umocowani do działania w jej imieniu także w dacie doręczenia im decyzji (odpowiednio 30 grudnia 1999 r. i 6 stycznia 2000 r.). Pełnomocnictwa skarżąca cofnęła im dopiero w połowie 2002 r. o czym powiadomiła organ pismem z dnia 3 lutego 2003 r.

Jednocześnie za chybiony uznał Minister zarzut strony odnoszący się do dokonania nieuprawnionej oceny przesłanek wznowieniowych przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. Organ wyjaśnił, iż oceniał jedynie formalne przesłanki do wznowienia postępowania wskazując, że strona nie przedłożyła dokumentów potwierdzających fałszywość dowodu lub przestępstwa, które stanowiłyby podstawę wznowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

Na powyższą decyzję I. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie:

- art. 107 k.p.a poprzez uchybienie zawarcia w treści obydwu decyzji Ministra Infrastruktury uzasadnienia faktycznego i prawnego,

- art. 77 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego – we wszystkich decyzjach,

- art. 81 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów w postępowaniach zakończonych decyzją z dnia [...] maja 2008 r.

- art.10 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium podstępowania , oraz umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Ponadto zdaniem strony obydwie decyzje Ministra Infrastruktury zostały wydane z rażącym naruszeniem dyspozycji art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu uniemożliwiającym pozostawienie tych decyzji w obrocie prawnym. Zdaniem skarżącej istotne braki w zgromadzonych przez Ministra aktach sprawy, na które wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia

21 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA 1579/03, nie zostały przez organ uzupełnione. Oznacza to, że kolejna decyzja odmawiająca wznowienia postępowania wydana została, identycznie jak poprzednia, bezpodstawnie w oparciu o wybrakowany materiał dowodowy.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w ramach tych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja Minister Infrastruktury oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] maja 2008 r. nie naruszają prawa, a rozstrzygając sprawę Minister nie uchybił zasadom i przepisom postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Na wstępie podkreślić należy, iż w ramach uruchamianego żądaniem strony postępowania wznowieniowego wyodrębnić można dwie jego fazy. W pierwszej fazie (wstępnej) organ administracji publicznej bada jedynie czy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od podmiotu będącego stroną w sprawie, czy osoba występująca z takim żądaniem posiada zdolność do czynności prawnych oraz czy podanie zostało wniesione z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Jedynie pozytywne ustalenia w powyższym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ustalenie na etapie poprzedzającym formalne wszczęcie postępowania, że wniosek złożony został po upływie terminu wskazanego w art. 148 k.p.a. (a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie), skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. decyzji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie z powodu jego niedopuszczalności. Zważyć przy tym należy, że organ administracyjny jest zobowiązany z urzędu badać zachowanie tego terminu. Wszczęcie bowiem postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2007 r. II OSK 976/05, Lex nr 275519).

Podstawowym zatem zagadnieniem, istotnym z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, jest ustalenie czy wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] grudnia 1999 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] złożony został w terminie określonym w art. 148 k.p.a., czy też nie.

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Okolicznościami uzasadniającymi, zdaniem strony wznowienie postępowania w sprawie jest podejrzenie, że decyzja nadzorcza Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] grudnia 1999 r. została wydana w oparciu o sfałszowane dowody i istnieje podejrzenie, że na skutek przestępstwa polegającego na sporządzeniu dokumentu stwierdzającego nieprawdę w aktach sprawy znajdował się dokument nie odpowiadający rzeczywistości. Są to więc okoliczności odnoszące się do przesłanek opisanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Przy czym, jak trafnie wykazał to Minister Infrastruktury skarżąca, uzasadniając swój wniosek, nie potwierdziła przedstawionych w nim okoliczności żadnym orzeczeniem sądu lub innego organu stwierdzającym, że dowody, na podstawie których Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast ustalił istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe lub kwestionowane rozstrzygnięcie organu wydane zostało w wyniku przestępstwa. Swoje podejrzenia opiera ona bowiem wyłącznie, na analizie treści uzasadnienia ostatecznej decyzji z [...] grudnia 1999 r., dokonanej przez ustanowionego przez nią w 2002 r. pełnomocnika – adw. P.A.

Skoro zaś okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania skarżąca wywiodła z analizy treści uzasadnienia ww. decyzji (a nie w związku z zapadłym orzeczeniem sądowym stwierdzającym przestępstwo), datą od której rozpoczął swój bieg termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. jest bez wątpienia dzień, w którym strona mogła zapoznać się z treścią uzasadnienia decyzji, tj. dzień jej doręczenia. Przy czym w sytuacji, gdy strona reprezentowana była przez pełnomocnika będzie to dzień doręczenia decyzji pełnomocnikowi. Zważyć bowiem należy, że skutki prawne czynności dokonywanych przez przedstawicieli w granicach umocowania pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego (art. 95 § 2 kodeksu cywilnego).

W postępowaniu nadzorczym zakończonym ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r. skarżąca reprezentowana była przez dwóch pełnomocników: E. M. i r. pr. L. G. Zgodnie z treścią znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy pełnomocnictw z dnia 13 stycznia 1996 r. legitymowani oni byli do reprezentowania skarżącej przed wszelkimi organami i sądami w sprawach związanych z odzyskaniem nieruchomości położonej w G. przy ul. [...]. Pełnomocnicy ci, jak wynika z oświadczenia skarżącej z 13 lutego 2003 r., reprezentowali ją do połowy 2002 r., kiedy to cofnęła im ona pełnomocnictwa. Byli oni zatem umocowani do jej reprezentowania także w dacie doręczania im (jako pełnomocnikom strony) ostatecznej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 1999 r., co miał miejsce w dniach 30 grudnia 1999 r. (doręczenie r. pr. L. G.) i 6 stycznia 2000 r. (doręczenie E. M.).

W tym stanie rzeczy skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko organu, iż wniosek strony z dnia 10 grudnia 2002 r. wniesiony został z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., co uzasadniało wydanie na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Nie może zmienić tej oceny podniesiona przez skarżącą w piśmie z dnia 13 lutego 2003 r. okoliczność odnosząca się do nienależytego wypełniania obowiązków przez reprezentujących ją w postępowaniu prowadzonym przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast pełnomocników, jak również okoliczność, że wadę postępowania zakończonego ostateczną decyzją ww. organu – uzasadniającą zdaniem strony wznowienie postępowania- dostrzegł dopiero nowy pełnomocnik ustanowiony w sprawie w 2002 r. Skoro bowiem wada ta wywodzona jest z treści uzasadnienia decyzji z [...] grudnia 1999 r., rozpoczęcie biegu terminu z art. 148 § 1 k.p.a. musi odnosić się do daty, w której strona mogła zapoznać się z tą decyzją, a więc daty skutecznego jej doręczenia ustanowionemu wówczas pełnomocnikowi (co w niniejszej sprawie nastąpiło najpóźniej w dniu 6 stycznia 2000 r.), a nie daty dostrzeżenia w uzasadnieniu tej decyzji przez stronę czy jej pełnomocnika opisanej we wniosku wady.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie, wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, Minister Infrastruktury w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy (obejmujący między innymi dokumentację z postępowania nadzorczego zakończonego decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] grudnia 1999 r. oraz dokumenty potwierdzające następstwo prawne skarżącej po M. W.) uwzględniając w tym zakresie wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Sądu z dnia 24 grudnia 2004 r. oraz prawidłowo go ocenił. W związku z powyższym zarzut strony odnoszący się do naruszenia przez Ministra dyspozycji art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez niewykonania wiążących organ wskazań Sądu i oparcia rozstrzygnięcia na identycznym jak uprzednio, wybrakowanym materiale dowodowym uznać należy za chybiony. Z powyższych względów za nietrafny uznać także należy zarzut naruszenia przez organ art. 77 k.p.a.

Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia przez Ministra Infrastruktury

art. 107 k.p.a. w części w jakiej odnosi się on do niewskazania w zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2009 r. podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jaką był art. 149 § 3 k.p.a. Zważyć jednak należy, iż mimo nieprzywołania tego przepisu w podstawie prawnej decyzji oraz w treści jej uzasadnienia, motywy jakimi kierowała się organ nadzoru podejmując kwestionowane rozstrzygnięcie nie budzą wątpliwości Sądu, tym bardziej że rozstrzygnięcie to nie miało charakteru reformatoryjnego lecz utrzymywało w mocy uprzednio podjętą przez Ministra Infrastruktury decyzję, która zawierała prawidłowo wskazaną podstawę prawną. W tej sytuacji nie sposób wywieźć, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, a to oznacza, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Nie ma natomiast usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia przez organ ww. przepisu w zakresie w jakim odnosi się on do braku właściwego uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca obydwie decyzje Ministra Infrastruktury przedstawiły w sposób niewadliwy wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy jakie legły u podstaw podjętego rozstrzygnięcia oraz dowody, na podstawie których ustalenia te poczyniły. Ustalenia te zaś, jak już wyżej wspomniano, mają potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym i nie budzą zastrzeżeń Sądu. Błędnie wskazana w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia data wystąpienia strony z wnioskiem o wznowienie postępowania (na str. 2 uzasadnienia decyzji wskazano jako datę sporządzenia wniosku dzień 11 czerwca 2008 r. zaś jako datę doręczenia wniosku organowi dzień 19 czerwca 2008 r.) stanowi oczywistą omyłkę pisarską, która może zostać usunięta w trybie sprostowania uzasadnienia decyzji.

Kolejny zarzut skargi odnoszący się do naruszenia przez Ministra Infrastruktury, w toku rozpoznawania po raz pierwszy wniosku o wznowienie postępowania, art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie możliwości zapoznania się przed wydaniem decyzji ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzeniem się co do zgromadzonych dowodów, aczkolwiek uzasadniony, również nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zważyć bowiem należy, iż nie każde naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenia powołanego przepisu przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W niniejszej sprawie zaś, zarówno w toku ponownego rozpatrywania sprawy przez Ministra Infrastruktury jak również w skardze do Sądu, strona nie przedstawiła żadnych nowych dowodów lub okoliczności, które mogłyby rzutować na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, uchybienie przez organ ww. przepisom postępowania przy rozstrzyganiu sprawy po raz pierwszy, nie miało żadnego wpływu na jej ostateczny wynik. Ocena ta jest tym bardziej uzasadniona, że wady tej pozbawione było ponownie przeprowadzone przez Ministra postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.