Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 252/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 3 i ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Wójt Gminy P. działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U.

z 2012 r., poz. 647 z późn. zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz art. 104 kpa po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego K. H. z siedzibą w S. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 1,5 MW wraz z drogami wewnętrznymi, parkingiem dla celów montażu, przyłączem kablowym do zakładu P.P.U.H. K. oraz urządzeniami towarzyszącymi, na terenie nieruchomości obejmującym działki o nr ewid. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, obręb B., k.m. 4, w miejscowości B., gmina P..

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji wpłynął do organu w dniu [...] r. Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności wyniki sporządzonej dla planowanej inwestycji analizy obszaru analizowanego Wójt Gminy P. stwierdził, że inwestycja ta jest inwestycją produkcyjną (produkcja energii elektrycznej), w ramach której projektowane są następujące obiekty:

▪ turbina wiatrowa o mocy 1500 kW - projektowana wysokość wieży 100 m, średnica rotora 77 m, łączna wysokość obiektu 138,5 m (zasięg rotora wykracza poza teren objęty wnioskiem),

▪ kontenerowe złącze kablowe ZK-SN z punktem kontrolno-pomiarowym (budynek prefabrykowany, złożony z wielkowymiarowych elementów),

▪ przyłącze kablowe do punktu zasilania zakładu P.P.U.H. K. H. (część kabla i punkt zasilania zakładu znajdują się poza terenem objętym wnioskiem),

▪ plac manewrowy,

▪ droga dojazdowa.

Wskazane we wniosku (w części tekstowej) działki tworzą dwa odrębne tereny (nie graniczące ze sobą) tj. teren zlokalizowany w sąsiedztwie drogi publicznej ul. [...] , obejmujący działki nr 1, 2, 4, 7; działka nr 1 z zabudową mieszkaniową oddzielona jest od pozostałych działek rowem melioracyjnym zlokalizowanym na działce nr ewid. 8 oraz teren oddalony o ok. 190 m w kierunku południowym, obejmujący działki nr 3, 5, 6 z przewagą użytków rolnych oraz terenem leśnym o powierzchni 0,039 ha, z niewielką zabudową przemysłową (stanowiącą część zabudowań należących do ubojni trzody chlewnej i bydła, zlokalizowanych na działkach pomiędzy dwoma opisanymi terenami objętymi wnioskiem), zlokalizowaną w północno-zachodniej części terenu, na użytku B; przez wymienione działki, ich południową część, przebiega napowietrzna linia energetyczna.

Teren bezpośredniej lokalizacji inwestycji obejmujący działki nr 3, 5, 6, nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej i tym samym nie został spełniony warunek zapisany w art. 61 ust.1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie warunków zabudowy jest możliwe gdy teren ma dostęp do drogi publicznej. Nadto nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, gdyż położony w granicach działki nr 6 użytek Ls, o powierzchni 0,0390 ha sąsiaduje bezpośrednio z użytkiem Ls, o powierzchni 0,1050 ha, zlokalizowanym na działce nr 9. Wymienione użytki Ls stanowią zwarty kompleks oznaczony na mapie ewidencyjnej symbolem 224-Ls-V, o łącznej powierzchni 0,1440 ha i w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września

1991 r. o lasach (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 z późn. zm.) stanowią las. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.) grunty te należy zdefiniować jako grunty leśnie. W konsekwencji lokalizacja inwestycji wskazana we wniosku (zgodna z wydaną decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych) wymagałaby uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik H. K. zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem art. 7, art. 9, art. 11 i art. 12 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy i nieudzielenie stronie postępowania informacji o tym jakie winna podjąć działania, aby uzyskać wnioskowane warunki zabudowy. Nadto została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy. Teren inwestycji posiada bowiem dostęp do drogi publicznej poprzez działki inwestora, na których zlokalizowany jest jego zakład mięsny. Na dojazd została też utwardzona działka nr 10. Zdaniem pełnomocnika wnioskodawcy organ nie był związany wnioskiem i mógł ustalić warunki możliwe do zaakceptowania w świetle obowiązujących przepisów, zwłaszcza gdy wnioskodawca był skłonny zmienić lokalizację turbiny aby ograniczyć wpływ inwestycji jedynie do terenu objętego wnioskiem. Nie jest też konieczna wycinka lasu.

Po rozpatrzeniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 138 § 2 kpa oraz art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uchyliło ww. decyzję Wójta Gminy P. w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO po przytoczeniu treści art. 4 ust. 2 i art. 61 ust. 1 stwierdziło, że w sprawie zachodzi wyjątek określony w ust. 3 tego ostatniego artykułu. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem elektrownie wiatrowe należy traktować jako urządzenia infrastruktury technicznej. Ustalając warunki zabudowy dla tego rodzaju inwestycji nie bada się zatem istnienia tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu terenu inwestycyjnego do drogi publicznej. Nadto gdy chodzi o dostęp do drogi publicznej to zdaniem SKO teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym taki dostęp posiada. Uznaje się bowiem, że warunek ten jest spełniony nie tylko w przypadku samego istnienia zjazdu, ale także wówczas, gdy w stanie faktycznym sprawy istnieje potencjalna możliwość wykonania zjazdu, a także, gdy z wniosku wynika, iż zapewniony będzie pośredni dostęp do drogi publicznej - za pośrednictwem drogi wewnętrznej lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności. W niniejszej sprawie wszystkie działki tworzą zwarty obszar, który przylega do drogi publicznej. Istotne jest również to, że wszystkie te działki należą do tego samego podmiotu, tj. wnioskodawcy. Z tego też względu działki objęte postępowaniem położone w dalszej odległości od ul. [...] są skomunikowane z drogą publiczną przez działki stanowiące własność H. K..

Odnośnie przeszkody wynikającej z treści art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy SKO zwróciło uwagę, że sama elektrownia wiatrowa, jak również urządzenia jej towarzyszące, mają być zlokalizowane na użytkach rolnych. Z tego też względu uznać należy, że w przedmiotowym przypadku nie zachodzi potrzeba zmiany przeznaczenia terenu leśnego oznaczonego symbolem 224-Ls-V. Faktu tego

nie zmienia stwierdzenie, zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na

środowisko, że realizacja obiektu - elektrowni wymaga "usunięcia niewielkiego zalesienia" położonego na gruncie inwestora. Przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest bowiem wypowiedzenie się organu administracji co do możliwości zagospodarowania terenu, w sposób określony wnioskiem. Podkreślić należy, że organ administracji rozpoznając taki wniosek, bada dopuszczalność danego zagospodarowania z punktu widzenia ładu przestrzennego. Zagadnienia techniczne typu lokalizacja obiektów względem granic z sąsiednimi działkami, w tym również ewentualna wycinka drzew, nie mieszczą się w zakresie postępowania w sprawie warunków zabudowy. Uprawnienie do badania kwestii technicznych dane jest organom administracji architektoniczno-budowlanej, które dokonują owej oceny w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę. Dlatego też,

zdaniem Kolegium organ I instancji nie wykazał, iż nie zachodzi przesłanka z art. 61 ust. 1

pkt 4 u.p.z.p. W tym kontekście SKO zwróciło też uwagę na konieczność przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.).

Nie podzielił natomiast organ odwoławczy stanowiska inwestora, iż organ administracji nie jest związany parametrami technicznymi planowanej inwestycji, a więc zakresem żądania określonego we wniosku. Dlatego też zdaniem SKO wnioskodawca winien jednoznacznie określić działki, których dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Dokonując tej czynności należy uwzględnić wszystkie działki na których planowana jest realizacja przedsięwzięcia. Oznacza to, że wymienić należy zarówno działki obejmujące całkowity przebieg kabla energetycznego jak i obejmujące zasięg rotora elektrowni wiatrowej, a więc działki nr 11, 12, 9, 13 i 14.

Dokonując oceny prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania Kolegium podniosło, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, iż oprócz inwestora stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy/lokalizacji inwestycji celu publicznego mogą być co do zasady właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek, bezpośrednio graniczących z działką przeznaczoną pod przyszłą inwestycję, co nie wyklucza przyznania takiego statusu również dalszym sąsiadom. W każdej sprawie ta kwestia podlega indywidualnej ocenie. Decydujące znaczenie dla tego ustalenia ma ewentualne oddziaływanie inwestycji na działki sąsiednie. Do wykazania statusu strony, nie wystarczy być przy tym właścicielem nieruchomości położonej w obszarze podlegającym analizie – koniecznym jest wskazanie przepisów prawa materialnego, z których właściciel nieruchomości (niekoniecznie sąsiedniej wobec nieruchomości, której dotyczą warunki zabudowy) może skutecznie wywodzić żądanie dokonania przez organ odpowiednich czynności w sprawie.

Dla ustalenia kręgu podmiotów mających interes prawny w niniejszej sprawie koniecznym jest wyjaśnienie zdaniem SKO zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Wobec tego Kolegium uznało za zasadne odwołać się do ustaleń postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, gdyż zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) – decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś., a więc organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Odnośnie przedmiotowej inwestycji postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zostało zakończone decyzją Wójta Gminy P. z dnia [...] r. nr [...] określającą środowiskowe uwarunkowania. W ramach tego postępowania została przeprowadzona ocena oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Z ww. decyzji środowiskowej wynika, że elektrownia wiatrowa będzie przede wszystkim źródłem uciążliwości w postaci hałasu. Wnioski wyciągnięte z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazują jednoznacznie, że normy hałasu nie zostaną przekroczone na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W myśl art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. z 2008 r. Dz. U. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) ochroną akustyczną nie są objęte tereny produkcyjne i rolne, a takie przede wszystkim znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na tereny położone w dalszej odległości, a więc krąg stron należy ograniczyć do właścicieli (użytkowników wieczystych) działek bezpośrednio graniczących z terenem objętym planowaną inwestycją.

Podsumowując SKO stwierdziło, że stronami niniejszego postępowania jest: H. K. (wnioskodawca oraz właściciel działek: 1, 14, 2, 11, 3, 4, 12, 5, 6, 7, 16 a także współwłaściciel działki nr 13), D. K. (współwłaściciel działki nr 13), E. P. (właściciel działki nr 14) A.j A. (właściciel działek nr: 9, 15), Skarb Państwa (właściciel działki nr 8), S. i M. O. (właściciele działki nr 19), Skarb Państwa - Agencja Nieruchomości Rolnych (właściciel działki nr 17), W. i E. G. (właściciele działki nr 18), I. K.(właściciel działki nr 19), M. i L. K. (właściciele działki nr 20), A. i R.D. (właściciele działki nr 21) oraz J. P. (właściciel działki nr 22). Stronami postępowania są również właściciele działek o nr: 23 i 24, których należy ustalić w toku dalszego postępowania, a następnie zapewnić im w nim czynny udział.

Na powyższą decyzję SKO w C. skargi do sądu administracyjnego wniosła M. K. i M. S.. Skarga M. K. została prawomocnie odrzucona. M. S. w swojej skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że bezpodstawnie została pozbawiona przez organ odwoławczy statusu strony postępowania, chociaż wcześniej w tym charakterze występowała również przed SKO. W sprawie ma interes prawny bo jej działki nr 25, 26 i 27 znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Jakkolwiek obecnie są to tereny rolne to w obowiązującym wcześniej planie zagospodarowania były przeznaczone pod zabudowę. Takie jest też ich przeznaczenie zgodnie z obowiązującym obecnie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy P.. Również w obecnie opracowywanym planie zagospodarowania, którego projekt ma być już drugi raz wyłożony do publicznego wglądu, mają być to działki budowlane. Powinny zatem podlegać te nieruchomości ochronie akustycznej i ochronie przed szkodliwym promieniowaniem. Nadto podniosła, że zgodnie z obowiązującym studium na terenie objętym spornym zamierzeniem inwestycyjnym nie jest przewidziana możliwość lokowania elektrowni wiatrowej.

W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując co do zasady stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniosło, że studium na które powołuje się skarżąca nie stanowi obowiązującego prawa i tym samym nie może stanowić podstawy orzekania organów w postępowaniu o ustalenie warunków i zagospodarowania terenu.

Jakkolwiek zaskarżona decyzja nie została skarżącej M. S. doręczona, to skarga została wniesiona w terminie otwartym dla innych stron, a więc w terminie.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem sprawa nie została należycie wyjaśniona i rozważona przez organ odwoławczy gdy chodzi o przesądzenie kręgu stron postępowania, w tym takiego przymiotu po stronie skarżącej. Jak to zasadnie wskazało SKO o przymiocie strony w niniejszym postępowaniu decyduje treść art. 28 kpa. W świetle treści tego przepisu na gruncie postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest kwestionowany w orzecznictwie pogląd, że przymiot strony może przysługiwać właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości bezpośrednio graniczących z działką objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy lub lokalizacji inwestycji celu publicznego (tak m. in. NSA w powołanych w zaskarżonej decyzji uchwałach z dnia 25 września 1994 r. sygn. akt VI SA 13/95 i z dnia 4 grudnia 1995 r. sygn. akt VI SA/20/95 – LEX nr 10650 i nr 23844). Gdy chodzi o właścicieli i użytkowników działek nie graniczących bezpośrednio z terenem inwestycji to jak to zasadnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji decydujące znaczenie ma ustalenie zakresu oddziaływania inwestycji w konkretnej sprawie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę nie podziela jednak stanowiska SKO, że chodzi o oddziaływanie przekraczające dopuszczalne normy wynikające z konkretnych przepisów prawa. Zdaniem Sądu chodzi o każde oddziaływanie negatywne. Należy bowiem odróżnić interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa od jego naruszenia. Z naruszeniem interesu mamy do czynienia gdy dochodzi jednocześnie do naruszenia obowiązujących przepisów prawa, na które strona może się dla ochrony jej interesu powołać. Pojęcie interesu o jakim mowa w art. 28 kpa ma jednak zdaniem Sądu szerszy zakres, tj. dotyczy każdego negatywnego oddziaływania pozostającego w sferze zainteresowania strony. W konsekwencji jeżeli negatywne oddziaływanie występuje to chociażby celem umożliwienia danym podmiotom kontroli jego zakresu i rodzaju powinny mieć one przymiot strony – jeżeli obejmuje ono ich nieruchomości.

Wobec powyższego wbrew stanowisku SKO przymiot strony w niniejszym postępowaniu przysługuje wszystkim właścicielom i użytkownikom wieczystym, których nieruchomości objęte są zakresem oddziaływania projektowanej inwestycji, a nie tylko w odniesieniu do nieruchomości graniczących bezpośrednio z planowaną inwestycją. Terytorialny zakres oddziaływania inwestycji został przy tym oznaczony okręgiem na mapach dołączonych do wniosku (pisma uzupełniającego wnioskodawcy z dnia [...] r.). Niewątpliwie w tym obszarze znajdują się również działki skarżącej nr 25 i 26. Oznacza to, że w przedmiotowym postępowaniu ma ona przymiot strony.

Dla przyjęcia jej interesu prawnego nie jest też bez znaczenia treść obowiązującego studium uwarunkowań i zagospodarowania terenu, zgodnie z którym (według twierdzeń skarżącej) jej nieruchomości są przeznaczone pod zabudowę. Skarżąca w związku z treścią art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma bowiem podstawę zakładać, że w przypadku uchwalenia planu działki te będą miały zgodnie z jego treścią takie przeznaczenie. Okoliczność, że studium nie jest aktem prawa miejscowego oznacza jedynie, że w związku z jego treścią skarżąca nie może wykazać naruszenia jej interesu prawnego, co jednak nie oznacza, że treść tego aktu jest bez znaczenia dla oceny jej interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa.

Należy też podnieść, że SKO przesądzając w odniesieniu do których nieruchomości należy ustalić przymiot stron postępowania, gdy chodzi o ich właścicieli lub użytkowników wieczystych, stanowiska tego w tym względzie bliżej nie uzasadniło, chociażby przez bliższe odwołanie się do opracowanej dla spornej inwestycji oceny jej oddziaływania na środowisko, która też do akt administracyjnych nie została dołączona. Ustalony przez SKO wykaz stron nie wynika też w dostateczny sposób z decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] r. określającej środowiskowe uwarunkowania dla objętej postępowaniem inwestycji.

Wobec powyższego, jednoznacznego, błędnego przesądzenia co do kręgu stron postępowania, które to przesądzenie w związku z treścią art. 138 § 2 kpa mogłoby mieć jednoznacznie negatywny wpływ na legalność dalszego toku postępowania w sprawie, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Właściciele nieruchomości będących w obszarze oddziaływania inwestycji, którym SKO nie przyznało przymiotu strony, zostali pozbawieni udziału w postępowaniu odwoławczym, co dawało im podstawę do złożenia wniosku o wznowienie tego postępowania z powołaniem się na treść art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) należy nadto zasygnalizować, że Sąd nie podziela stanowiska SKO jeszcze w dwóch kwestiach, aczkolwiek nie mogło to mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Skoro we wniosku o ustalenie warunków zabudowy została wymieniona jako objęta inwestycją działka nr 6, na której znajduje się użytek leśny to należy założyć, że wchodzi ona w teren inwestycji. Mało precyzyjne są zatem zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia, że z punktu widzenia treści art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy znaczenie miałoby mieć faktyczne przeznaczenie tego użytku pod inwestycję. Na tym etapie postępowania inwestycyjnego przesądzenie tej kwestii jest bowiem niemożliwe i co do zasady nawet niedopuszczalne (bez projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego). Oznacza to, że na użytek postępowania o warunkach zabudowy cała ta działka, w tym wchodzący w jej obszar grunt leśny o pow. 390 m2, jest przeznaczona pod inwestycję. Gdyby zatem stanowiła grunt leśny to co do zasady podlegałaby pod rygor wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Byłoby tak jednak w sytuacji, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi, gdyby grunt leśny na tej działce stanowił las w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1994 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 oraz art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2014 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Z uwagi na powierzchnię użytku leśnego na działce nr 6 nie można jednak tego przyjąć, w sytuacji gdy teren leśny na sąsiedniej działce nr 9 nie został wskazany przez inwestora jako teren inwestycji. Należy zatem przyjąć, że w tej części działka nr 9 stanowi działkę sąsiednią w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i znajdujący się na jej obszarze teren leśny nie może być liczony do powierzchni o jakiej mowa w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach (zobacz w tym względzie wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 706/08 – LEX nr 493240). Tym niemniej przy ponownym rozpoznaniu odwołania SKO powinno rozważyć pod kątem ww. przepisów czy możliwe jest pominięcie w tej części terenu działki nr 9 w sytuacji, gdy teren leśny na tej działce będzie objęty zasięgiem rotora projektowanej turbiny, co wynika z załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji. Oznacza to, że albo inwestor zmieni usytuowanie projektowanej turbiny albo obejmie wnioskiem również tę część działki na której znajduje się las, co będzie oznaczać istnienie negatywnej przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym względzie należy zwrócić nadto uwagę, że w dołączonym do akt administracyjnych wniosku uzupełniającym inwestora z dnia [...] r. działka nr 9 została wskazana jako teren inwestycji.

Zastrzeżenia budzi też stanowisko SKO, że teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej – ul. [...] przez położone przy niej inne działki inwestora, w sytuacji gdy położone bezpośrednio przy tej ulicy działki nr 28 i 29, oddzielające tę ulicę od pozostałych działek inwestora, zostały objęte dopiero ww. wnioskiem uzupełniającym z dnia [...] r. Wątpliwości w tej materii nie mogły mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w sytuacji, gdy należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie mamy do czynienia z wyjątkiem o jakim mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania sądowego stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 1, art. 209 i art. 211 tej ustawy.