Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1413/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 140aa ust. 1  i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref.staż. Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi [...] J. N. Sp. j. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz [...] J. N. Sp. j. z siedzibą w O. kwotę 2850 (dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 - zwanej dalej udp), § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a), § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2013 r. poz. 951), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: w dniu [...] października 2013 r. w miejscowości S. na ul. M. (droga gminna) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...] . Pojazdem członowym kierował Z. F., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem tłucznia (ładunek podzielny) w imieniu "T." Spółka jawna. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk na pojedynczej osi napędowej 10,45 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę)

- przekroczenie o 3,45 t, (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 43,12 %), nacisk na potrójnej osi nienapędowej naczepy - 25,15 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,15 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 4,79 %),

- rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego - 42,3 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 2,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 5,75 %),

- podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] października 2013 r.

Dnia [...] grudnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych, od której złożyła ona odwołanie.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. o nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W wyniku ponownie prowadzonego postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] listopada 2014 r. wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych, od której również złożyła ona odwołanie.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) w zw. z art. 140aa ust. 1 prd, poprzez błędną wykładnię która spowodowała nałożenie kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zostały spełnione łącznie przesłanki z tego przepisu oraz niezastosowanie art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd, pomimo okoliczności faktycznych wskazujących, że przedsiębiorca dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Poza tym zdaniem pełnomocnika organ I instancji naruszył art. 6 k.p.a. w zw. z art. 55 ustawy o transporcie drogowym i zarządzeniem nr 50/2011 Głównego Inspektora Transportu Drogowego w postaci konwojowania zatrzymanego pojazdu pomimo braku podstawy prawnej do takiego działania, co dowodzi, że wyniki ważenia poza miejscem zatrzymania mogły być nie miarodajne. Ponadto pełnomocnik wskazuje na oparcie decyzji na dowodzie sporządzonym prawie 10 miesięcy po kontroli drogowej tj. na notatce sporządzonej przez T. C., na błędnie sporządzony protokół kontroli, z którego wynika, że kierowca mógł zostać zatrzymany na drodze krajowej, na naruszenie prawa strony do udziału w postępowaniu, poprzez przeprowadzenie przesłuchania świadka Z. F. w formie pisemnej, art. 83 Kpa, przez brak pouczenie świadka Z. F. o prawie odmowy zeznań. W ocenie skarżącego podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia o czym świadczy okoliczność przewozu ładunku sypkiego. Ponadto w ocenie skarżącego kontrolujący inspektorzy "czyhali" na wyjeżdżające bezpośrednio z bocznicy kolejowej pojazdy jadące jedyną możliwą drogą, aby dojechać do miejsca przeznaczenia. Zdaniem pełnomocnika wydanie przez inspektora polecenia przejazdu pojazdem do miejsca kontroli tzw. konwojowanie nastąpiło bez podstawy prawnej, a wyniki pomiarów uzyskanie na miejscu kontroli mogły być inne niż wyniki nacisków osi z miejsca zatrzymania. Poza tym w ocenie pełnomocnika notatka T. C. sporządzona prawie po 10 miesiącach od kontroli drogowej nie może być traktowana jako notatka służbowa, lecz jako dokument prywatny, a odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka drugiego kierowcy skutkowała naruszeniem obowiązku przeprowadzenia postępowania w sposób wyczerpujący. Mając na uwadze przedstawioną w treści odwołania argumentację strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy wskazał, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a prd. Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Organ zauważył, że stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

- pkt 1 uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

- pkt 2 przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1.

W myśl art. 64 ust. 2 ww. ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Zgodnie z art. 140aa ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Organ wskazał, że podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowany pojazd członowy poruszając się po ul. M. w miejscowości S. przekraczał dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej, potrójnej osi nienapędowej naczepy, dopuszczalną masę całkowitą pojazdu członowego. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych dopuszczalnych norm.

GITD podkreślił jednocześnie, że norma dotycząca nacisków potrójnej osi nienapędowej jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem przekroczenie jej dopuszczalnej wartości powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. Podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczanego nacisku na pojedynczej osi napędowej o wartość powyżej 20 %, poza stwierdzeniem przekroczenie dopuszczanego nacisku na potrójnej osi nienapędowej, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, dlatego wymierzono karę pieniężną w wysokości 15000 złotych.

Organ wyjaśnił, że ustalając kategorię wymaganego zezwolenia kieruje się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do prd. Następnie organ dokonuje wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 prd. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

GITD wskazał ponadto, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów z dnia [...] czerwca 2013 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do [...] grudnia 2014 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] października 2013 r.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podkreślił, że jak wykazało ponownie prowadzone postępowanie kontrolowany pojazd członowy zatrzymano na ul. M. w S. (droga gminna), która została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Organ wyjaśnił ponadto, że na podstawie art. 129a ustawy Prawo o ruchu drogowym, kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, należy również do inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia określone w art. 129 ust. 2 prd. Tymi uprawnieniami są m.in. kierowanie ruchem, wydawanie poleceń osobie kontrolowanej co do jej zachowania, usuwania lub przemieszczania pojazdu, sprawdzania stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze. Powyższe uprawnienia są wystarczające, aby po zatrzymaniu pojazdu do kontroli inspektor mógł wydając polecenie osobie kontrolowanej skierować pojazd na stanowisko kontrolne, które spełnia stosowne wymagania dla skontrolowania stanu technicznego, wymiarów, nacisków oraz masy kontrolowanego pojazdu. W przypadku kontroli nacisków osi oraz masy pojazdu oczywistym jest, iż miejsce kontroli musi być przystosowane do przeprowadzenia czynności kontrolnych, gdyż uzyskanie prawidłowych wyników pomiarów jest niezwykle istotne dla ustalenia zgodnego z rzeczywistością stanu faktycznego sprawy. Ponadto miejsce przeprowadzenia kontroli musi być bezpieczne, a cała procedura ważenia nie może powodować zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego.

W związku z powyższym zdaniem GITD wydanie polecenia kierującemu pojazdem, celem skierowania pojazdu na miejsce kontrolne oddalone od miejsca zatrzymania pojazdu nie jest niczym szczególnym, nie wypacza wyników pomiarów.

W ocenie organu brak było podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., pomimo że przedmiotem przewozu był ładunek sypki (tłuczeń), albowiem podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.

Pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r. "T." Sp. jawna z siedzibą w O. reprezentowana przez radcę prawnego N. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa:

1. Procesowego:

1) art. 7 w zw. z at. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie co miało istotny wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia tzn. stwierdzenie przez organy I i II instancji, że dopuszczalna masa całkowita zatrzymanego do kontroli pojazdu została przekroczona, co miałoby być rezultatem ważenia pojazdu przez inspektorów ITD za pomocą wagi SAW 10C/II, podczas gdy w świadectwie dopuszczenia do użytku wagi SAW 10C/II nie przewiduje się pomiaru rzeczywistej masy całkowitej pojazdu (tylko nacisk koła lub osi), a nadto instrukcja użycia tej wagi nie przewiduje możliwość określania masy całkowitej poprzez sumowanie jednostkowych pomiarów każdego z kół, co powoduje, że waga, którą posłużył się ITD w niniejszej sprawie nie nadawała się do pomiaru rzeczywistej masy całkowitej, w związku z czym wynik przedmiotowego pomiaru nie mógł być podstawą nałożenia kary pieniężnej na skarżącego, gdyż nie można było stwierdzić przekroczenia tej masy,

2) art. 55 ustawy o transporcie drogowym w zw. z zarządzeniem nr 50/2011 Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, iż kontrolujący podjęli bez podstawy prawnej czynność, która mogła wypaczyć wynik ważenia pojazdu, a mianowicie konwojowali zatrzymany wcześniej pojazd pomimo braku przepisu, który uprawniałby inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego do podjęcia takiego działania, co w konsekwencji powoduje, że wyniki ważenia dokonane poza miejscem zatrzymania nie mogą być uznane za miarodajne, ze względu szereg okoliczności mogących potencjalnie wystąpić podczas przemieszczania się pojazdu z miejsca zatrzymania do miejsca ważenia,

3) art. 8 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia okoliczności, iż decyzja organu I instancji oparta została na dowodzie sporządzonym prawie 10 miesięcy po zdarzeniu (zatrzymaniu pojazdu do kontroli) tj. notatce sporządzonej przez inspektora T. C., co wobec znacznego upływu czasu od dnia przeprowadzenia przedmiotowej kontroli powinno skutkować pominięciem tego dowodu, ze względu na brak mocy dowodowej,

4) art. 74 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 68 § 1 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż decyzja organu I instancji oparta została na wadliwie sporządzonym dokumencie urzędowym jakim jest protokół z kontroli, którego treść w niniejszej sprawie wskazuje, iż kierowca mógł zostać zatrzymany na drodze krajowej, w związku z czym dokument ten jako zawierający uchybienie, które nie może być traktowane jako oczywista omyłka, nie mógł być podstawą wydanego rozstrzygnięcia, na co wskazuje również brak możliwości sprostowania protokołu kontroli na podstawie obowiązujących przepisów prawa, co świadczy o randze tego dokumentu, jaką nadał jej ustawodawca, a co organy obu instancji pominęły,

5) art. 77 § 1 w zw. z art. 78 ust. 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia okoliczności, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do wydania decyzji przez organ I instancji oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej, objawiające się w odmowie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka - drugiego kierowcy zatrzymanego przy okazji przedmiotowej kontroli, mimo iż zeznania tego świadka były niezbędne do wyjaśnienia istoty sprawy i organ I instancji z urzędu powinien podjąć się ustalenia danych tej osoby,

6) art. 79 § 2 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, iż podczas postępowania przed organem I instancji naruszano prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu rzez przeprowadzenie przesłuchania świadka Z. F. w formie pisemnej, bez udziału strony skarżącej, mimo faktycznego wcześniejszego pouczenia przez organ I instancji w piśmie z dnia 8 września 2014 r. o możliwości wzięcia udziału przez skarżącego w przesłuchaniu i zadawaniu pytań świadkowi,

7) art. 83 ust. 3 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia okoliczności, iż świadek Z. F. nie został pouczony przez organ I instancji o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania.

8) art. 75 § 1 k.p.a. przez przyjęcie za organem I instancji jako dowodu w sprawie wyników pomiaru dokonanego przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych, pomimo braku wpisania w protokole kontroli informacji na temat poziomicy teleskopowej z ważną legalizacją, za pomocą której zmierzono nachylenie terenu, powodujące domniemanie, iż przedmiotowa kontrola odbyła się bez sprawdzenia nierówności terenu co było obligatoryjnym wymogiem przed przeprowadzeniem kontroli.

2. Materialnego:

1) art. 140ab ust. 1 pkt. 3 lit. c w zw. z art. 140aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez brak uwzględnienia okoliczności, iż organ I instancji zastosował błędną wykładnię przywołanego przepisu, która w konsekwencji spowodowała jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy objawiające się nałożeniu na skarżącego kary w wysokości 15 000 złotych, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zostały spełnione łącznie przesłanki z tego przepisu, które umożliwiałyby nałożenie kary pieniężnej,

2) art. 140aa ust. 4 pkt. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez niezastosowanie tego przepisu, mimo iż okoliczności faktyczne wskazują, iż przedsiębiorca dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Wobec podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego, która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją oraz przyznanie skarżącemu od Głównego Inspektora Transportu Drogowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012. r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.

Zanim jednak Sąd przejdzie do kwestii, które legły u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji, na wstępie podkreślić należy, że wbrew zarzutom skargi, ponownie prowadzone postępowanie wykazało, że kontrolowany pojazd członowy zatrzymano na ul. M. w S. (droga gminna), która została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Przede wszystkim fakt zatrzymania kontrolowanego pojazdu członowego wynika z pierwszej strony protokołu kontroli, gdzie wskazano miejsce zatrzymania S. ul. M. Wobec rozbieżnych danych wskazanych w złączniku do protokołu, kontrolujący inspektor T. C. na powyższą okoliczność sporządził również notatkę urzędową z dnia 9 lipca 2014 r. Do złożenia wyjaśnień wezwany także został kontrolowany kierowca Z. F., który pismem z dnia 15 października 2014 r. poinformował, że prowadzony przez niego pojazd został zatrzymany po odebraniu kruszywa z bocznicy dworca PKP w S. na drodze gminnej w obrębie miasta S. Na miejsce kontrole znajdujące się w miejscowości T. został konwojowany przez patrol ITD wraz z kolegą, gdyż do kontroli zostały zatrzymane dwa pojazdy.

Jednocześnie za bezzasadny uznać należy zarzut skargi dotyczący naruszeni przez organ art. 79 § 2 w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 83 ust. 3 k.p.a. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie organ I instancji nie przeprowadził czynności ponownego przesłuchania w charakterze świadka kontrolowanego kierowcy, a jedynie wezwał kontrolowanego kierowcę na podstawie art. 50 ust.1 k.p.a. do złożenia wyjaśnień pisemnych, tym samym nie był zobligowany do pouczania o prawie do odmowy zeznań, odpowiedzi na pytania, odpowiedzialności za fałszywe zeznania, skoro nie przeprowadzał przesłuchania.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie zaś do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii wydawanego w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 p.r.d.).

W świetle powyższych przepisów zasadą jest więc zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu.

Sąd podkreśla jednak, że w sytuacji, kiedy wysokość kary pieniężnej za przeładowanie pojazdu jest wprost zależna od wyniku ważenia, obowiązkiem organu jest zapewnić niebudzącą wątpliwości rzetelność ważenia, a następnie w decyzji wykazać prawidłowość poczynionych w tym względzie ustaleń przy pomocy dostępnych środków dowodowych.

Z akt sprawy w ww. względzie wynika, że pomiaru pojazdu członowego, składającego się z dwuosiowego ciągnika i trzyosiowej naczepy, dokonano przy pomocy dwóch wag typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do [...] grudnia 2014 r.

Ponadto z akt sprawy wynika także, iż procedura ważenia została przeprowadzona w miejscu do tego przeznaczonym i odpowiednio wypoziomowanym.

Powyższe ustalenia nie mogą mieć jednak dla rozstrzygnięcia tej sprawy decydującego znaczenia, bowiem istotnym w niej problemem nie jest to, że organy posługiwały się nielegalnymi urządzeniami, ale to, czy legalne urządzenia zostały wykorzystane w sposób zgodny z prawem.

Ocenie przez Sąd tej zaś okoliczności stoi na przeszkodzie niekompletność materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

W aktach administracyjnych brak jest podstawowych dokumentów, mających zasadnicze znaczenie dla wyjaśnienia kwestii poprawności przeprowadzonych w toku kontroli pomiarów. Chodzi tu o opracowaną przez producenta instrukcję użytkowania wag użytych do pomiarów w tej sprawie. Sąd stoi bowiem na stanowisku, iż każdy przyrząd kontrolny, aby jego wskazania mogły być uznane za rzeczywiste i prawdziwe, powinien być używany zgodnie ze wskazaniami producenta tych przyrządów kontrolnych, tj. instrukcją obsługi konkretnej wagi. W analizowanej zaś sprawie nie wiadomo, czy dochowano warunków ważenia przewidzianych w instrukcji obsługi wag SAW 10C/II, w tym kwestii łączenia wag w trakcie kontroli. Nie może tego ocenić strona, ani zweryfikować Sąd.

Powyższa okoliczność oraz brak w aktach instrukcji uniemożliwia więc skontrolowanie prawidłowości warunków ważenia, a zarazem ocenę legalności uzyskanych w ten sposób jego wyników.

Ponadto w aktach sprawy powinno znaleźć się świadectwo homologacji wag użytych do pomiarów. Dopiero wówczas możliwe będzie przesądzenie, czy przy użyciu tych wag (w konfiguracji dwóch wag) i w jaki dokładnie sposób można wyznaczać parametry pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika oraz trzyosiowej naczepy, tj. mierzyć naciski osi, tak jak uczyniono to w niniejszej sprawie.

Podkreślenia przy tym wymaga, że protokół kontroli ma walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Niewątpliwie nie jest to jednak jedyny dowód, który należy przeprowadzić w postępowaniu w sprawie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Okoliczności wynikających z protokołu nie można przyjmować bezkrytycznie, bez odwoływania się do sposobu dokonania ustaleń z protokołu tego wynikających.

W tych okolicznościach należało uznać, że zachodzi potrzeba ponownej oceny wyników ważenia uzyskanych przy użyciu wag do pomiarów statycznych opisanych w protokole kontroli. Organ nie wyjaśnił więc sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie ww. przepisów postępowania mogło zaś mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na tym etapie sprawy badanie przez Sąd prawidłowości zastosowania przez organy prawa materialnego byłoby przedwczesne.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).