Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 829/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 43 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Ewa Kwiecińska, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi S. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 Kpa, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., w sprawie zwolnienia [...] S. S., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.) ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2016 r.

1. Stan sprawy przedstawiał się następująco:

Komendant [...] Policji w dniu 19 listopada 2015 r., na wniosek Komendanta Powiatowego Policji w P., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu zbadania zasadności zwolnienia [...] S. S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby, związany z absencją chorobową funkcjonariusza, utrudniającą wykonywanie przez Policję ustawowych zadań z zakresu ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W dniu [...] listopada 2015 r. pismem 1. dz. [...] na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji

o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia S. S. ze służby

w Policji, w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 pow. ustawy. Jednocześnie Komendant [...] Policji mając na uwadze treść art. 12 Kpa zwrócił się o wyrażenie opinii w terminie 7 dni, od dnia otrzymania tego pisma. Organ podał, że do dnia wydania przez Komendanta [...] Policji rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nie wpłynęła do Komendanta [...] Policji opinia w tym zakresie.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. S. S. zwrócił się

o "udostępnienie mu kopii wszystkich materiałów w/w postępowania administracyjnego. S. S. w dniu 8 grudnia 2015 r. zapoznał się z materiałami postępowania administracyjnego w sprawie, zaś w dniu 22 grudnia 2015 r. przesłał do Komendy [...] Policji pismo strony zatytułowane "wnioski dowodowe", w którym zwrócił się o "uzupełnienie przedmiotowego postępowania o wskazane (...) dokumenty", tj. grafiki służby za okres od dnia 21 maja 2013 r. do dnia 13 listopada 2015 r., zaświadczenie o ilości posiadanego do wykorzystania urlopu wypoczynkowego, dokumentacji związanej z przyznaniem mu w lipcu 2015 r. [...] za długoletnią służbę w Policji, kopii raportów, skierowań oraz orzeczeń komisji lekarskich związanych z jego absencją w służbie, wykazu służb ponadnormatywnych, kopii raportów o udzielenie urlopu wypoczynkowego i dni wolnych z tytułu nadpracowanych nadgodzin, a także ustalenie okresów i częstotliwości dokonywanych przez niego sprawdzeń i rejestracji procesowych oraz przesłuchanie sierż. szt. R. J. na okoliczność zatrzymania sprawcy napadu na [...] w T., które miało miejsce we wrześniu 2014 r.

Następnie Komendant [...] Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. zwolnił S. S. z dniem [...] lutego 2016 r. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy

o Policji. Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 Kpa nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

S. S. wniósł odwołanie od tego rozstrzygnięcia, zarzucając mu naruszenie art. 7, 8, 11, 75 § 1 ,77 § 1, 78 , 80 ,107 i art. 108 Kpa oraz wniósł o uchylenie powyższego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r.

Komendant Główny Policji, uzasadniając powołany na wstępie rozkaz personalny nr [...], powołał art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Podał też, że przesłanka zwolnienia ze względu na ważny interes służby ma charakter niedookreślony, wymagający zatem konkretyzacji w odniesieniu do indywidualnego przypadku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

23 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 923/12, LEX nr 1241614).

Oznacza to, że istnienie przesłanki "ważnego interesu służby" musi być rozważane na tle stanu faktycznego określonej sprawy. Wskazał , że niezbędne jest przy tym wykazanie realnie istniejącej przyczyny lub szeregu okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych ani innych zachowań zawinionych lub niezgodnych z prawem. Może być ono również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta w służbie lub poza nią, o ile takie zachowanie uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 426/99, LEX 47389). Pojęcie ważnego interesu służby można również łączyć z koniecznością realizacji przez struktury policyjne podstawowych zadań Policji, o których mowa w ustawie o Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 1995 r. sygn. akt II SA 1802/94). Ważny interes służby obejmuje więc przyczyny zarówno obiektywne (wynikające z obiektywnej sytuacji) jak i subiektywne. Może on mieć też charakter mieszany, jednak nieobjęty zakresami innych przepisów regulujących odrębne przesłanki zwolnieniowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 1993 r. sygn. akt II SA 1645/93 i z dnia 3 kwietnia 2000 r. sygn. akt II SA 2629/99).

Następnie organ podał, że uwzględniając powyższe, w przedmiotowej sprawie istota zagadnienia sprowadzała się zatem do wyjaśnienia, czy skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby".

Organ stwierdził, że długotrwała absencja chorobowa S. S. - funkcjonariusza pełniącego służbę w Komendzie Powiatowej Policji w P. - rozpoczęła się w 2013 r. i trwała do dnia zwolnienia ze służby w Policji. Od 2013 r. policjant przedstawił kilkanaście zaświadczeń lekarskich stwierdzających jego niezdolność do służby z powodu choroby - łącznie przez 593 dni (tj. 1 rok, 7 miesięcy i 18 dni), w tym w 2013 r. -221 dni, w 2014 r. - 138, w 2015 r. - 189 dni, a

w 2016 r. - 45 dni.

Organ podał też, że orzeczeniem Nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 2014 r. S. S. został uznany za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem - zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku, natomiast zaświadczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. lekarza medycyny pracy (wydanym po nieobecności w służbie na podstawie zwolnień lekarskich wystawionych m.in. przez specjalistę psychiatrę, lekarza medycyny, lekarza chirurga) uznał S. S. za zdolnego do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku, termin zaś następnego badania okresowego ustalono na dzień 13 maja 2017 r.

Następnie organ podał, że mimo to S. S., od dnia 24 czerwca 2015 r. ponownie zaprzestał służby z powodu choroby. Absencja chorobowa trwała nieprzerwanie do dnia 14 lutego 2016 r. (mimo bowiem okresu przerwy w wystawionych zaświadczeniach lekarskich od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 3 lipca 2015 r., kiedy to policjant faktycznie służby nie podjął - wynika to w sposób jednoznaczny z listy obecności za miesiąc lipiec 2015 r.).

Ponadto organ wskazał, iż w aktach osobowych policjanta znajduje się informacja, iż S. S. , jadąc radiowozem, uczestniczył w wypadku drogowym w dniu 1 marca 2000 r., w wyniku którego doznał przeciążenia aparatu więzadłowo-mięśnio- wego okolicy karkowej - decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r., a także, iż orzeczeniem Nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. stwierdzono u niego "reakcję nerwicową na przewlekły stres w warunkach służby" i zalecono terapię anty stresową w warunkach sanatoryjnych (turnus 15-to dniowy), a decyzją Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. udzielono wymienionemu płatnego urlopu zdrowotnego w celu przeprowadzenia zalecanego leczenia na turnusie antystresowym w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej WSWiA w [...] w terminie od dnia 20 sierpnia 2008 r. do dnia 9 września 2008 r.

Organ uznał, że brak było zatem podstaw do uznania, iż kolejne absencje policjanta, które miały miejsce po zakończeniu okresów rekonwalescencji, wynikających ze wskazanych powyżej zdarzeń, miały z nimi jakikolwiek związek. Za przyjęciem danej tezy przemawia także okoliczność, iż następujące po sobie zwolnienia lekarskie nie były udzielane w sposób ciągły, a funkcjonariusz orzeczeniem Nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 2014 r. został uznany za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem - zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku oraz otrzymał zaświadczenie od lekarza medycyny pracy o swojej zdolności do wykonywania zadań i czynności służbowych, a mimo to przedkładał kolejne zwolnienia lekarskie od lekarzy różnych specjalności.

Organ podał, że z analizy zaświadczeń lekarskich przedkładanych przez S. S. oraz zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym materiałów wynika, iż w okresie ostatnich 3 lat przebywał głównie na zwolnieniach lekarskich, wystawianych przez lekarzy różnych specjalności, a jedynie w przerwach między nimi pełnił służbę.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że sytuacja S. S. wpływa negatywnie na organizację służby w jednostce, bowiem jego notoryczna nieobecność powoduje, że niewykonywane przez niego zadania służbowe obciążają innych policjantów. Rzutuje to z kolei ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez właściwe wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki.

Reasumując organ uznał, że nie może budzić wątpliwości, że niepełnienie przez S. S. służby w Policji, przez tak długi okres czasu nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych w jednostce organizacyjnej, w której pełnił on dotychczas służbę. Poza jej dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych funkcjonariuszy, okoliczność ta wpływa także demoralizująco na pozostałych policjantów oraz nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Pozostawanie więc skarżącego w służbie w takich okolicznościach byłoby kontynuowaniem przez niego służby z uszczerbkiem dla jej ważnych interesów, doprowadziłoby bowiem do zaakceptowania zachowania policjanta, będącego swoistym nadużyciem przysługującego mu prawa, które ma miejsce w sytuacji, gdy osoba uprawniona realizuje swoje uprawnienie w sposób sprzeczny z ogólnie przyjętymi zasadami moralności publicznej, mimo że niewyrażonymi dosłownie w przepisach prawa, to jednak powszechnie akceptowanymi w społeczeństwie.

Organ podał, że przy znanej trudnej sytuacji kadrowej całej Policji oraz specyfice zadań nałożonych na tę formację przedłużanie takiego stanu odbywałoby się

z ewidentną szkodą dla służby. W tej sytuacji można uznał, że zachodzi potrzeba skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1033/12, z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 723/14 i z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1852/13 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1129/13, z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 888/13 i z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2054/12).

Organ podkreślił, że wybór podstawy prawnej zwolnienia skarżącego ze służby był uzasadniony, gdyż stanowił konsekwencję postępowania wymienionego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1483/11).

Organ podał również, że skarżący jest funkcjonariuszem z ponad 28-letnim stażem służby, który przez ostatnie 3 lata służby tej nie pełnił przez okres 1 roku 7 miesięcy i 18 dni.

Organ wskazał, że nie kwestionuje w żaden sposób ważności wystawianych zaświadczeń lekarskich, ani też nie przeczy potrzebie ich wystawienia, jednak okres absencji wynikający z danych przyczyn jest znaczny i niewątpliwie wpływa nie tylko na sposób pełnienia służby przez skarżącego, ale również, co wykazał organ I instancji, miał dezorganizujący wpływ na pracę Komendy Powiatowej Policji w P.

Komendant Główny Policji podzielił pogląd Komendanta [...] Policji, że niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji, w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Tymczasem skarżący z uwagi na stan zdrowia, czy też inne przyczyny losowe, wykazuje zupełny brak dyspozycyjności, który niezależnie od przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny

z interesem służby. Dlatego też okoliczność tą oraz inne wskazane powyżej fakty Komendant [...] Policji słusznie potraktował jako sprzeczne z ważnym interesem służby, a tym samym zasadnie rozwiązał ze skarżącym stosunek służbowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 10/12).

Organ podał też, że nie bez znaczenia także pozostaje, iż S. S. nie wykazywał i nie wykazuje w żaden sposób zamiaru powrotu do służby w Policji i realizacji obowiązków z niej wynikających.

Odnosząc się zaś do kwestii konsultacji decyzji o zwolnieniu S. S. ze statutowymi organami Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów, to wskazał, że Komendant [...] Policji w dniu 19 listopada 2015 r. wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...]Policji celem wydania opinii, który jednak do dnia [...] stycznia 2016 r. nie udzielił w danym zakresie żadnej odpowiedzi.

Zdaniem organu II instancji zaniechanie wydania przez organizację związkową opinii nie może jednak paraliżować postępowania administracyjnego i uniemożliwiać wydanie w terminie określonym w art. 35 Kpa decyzji w sprawie.

Zdaniem organu II instancji, odstąpienie przez tę organizację od zaopiniowania zwolnienia funkcjonariusza, nie może być utożsamiane z niedopełnieniem przez organ I instancji ustawowego wymogu w tym zakresie (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 685/06, z dnia 9 października 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 685/06 i z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 888/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 74/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13 i z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 723/14).

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu organ podał, że z materiałów postępowania wynika, że organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, mając na względzie interes służby tożsamy z interesem społecznym. Świadczy o tym liczba zgromadzonych w sprawie dokumentów, jak też ich szczegółowa analiza w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Ponadto organ I instancji poczynił własne ustalenia w sprawie, dokonał weryfikacji przeprowadzonych dowodów oraz w oparciu o nie, poczynił wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia, czemu stosownie do treści art. 107 § 1 i 3 Kpa dał wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Przechodząc natomiast do kwestii złożonych przez S. S. wniosków dowodowych w toku postępowania I-instancyjnego, które nie zostały uwzględnione przez Komendanta [...] Policji, organ powołał art. 75 § 1 i art. 78 § 1 Kpa i stwierdził, że zgłoszone w niniejszej sprawie wnioski dowodowe nie zmierzały do wyjaśnienia istoty sprawy, a jedynie do przedłużenia prowadzonego postępowania administracyjnego (przyczyny absencji policjanta zostały już bowiem na podstawie przedkładanych przez policjanta zwolnień lekarskich ustalone, wywiązywanie się natomiast przez wymienionego z obowiązków służbowych oraz jego zaangażowanie w wykonywane zadania, a także jego sytuacja rodzinna i materialna zostały ustalone na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych zainteresowanego, strona natomiast zajęła stanowisko co do prowadzonego postępowania administracyjnego w odwołaniu z dnia 9 lutego 2016 r., a także w piśmie z dnia 14 grudnia 2015 r.) brak było podstaw do ich uwzględnienia.

Odnosząc się zaś do kwestii nadania rozkazowi personalnemu Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. rygoru natychmiastowej wykonalności to organ wskazał, że organ pierwszej instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania, której nie może wypełniać w przypadku gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie powinni pełnić.

Rozkaz ten stał się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu oraz rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji.

W uzasadnieniu skargi skarżący opisał stan faktyczny sprawy i podał, że w uzasadnieniach ww. rozstrzygnięć organy I i II instancji wskazały, iż za zwolnieniem go ze służby w Policji przemawia ważny interes służby, albowiem długotrwałe absencje chorobowe powodują, m.in.: destabilizację służby dyżurnej komisariatu Policji w L., gdzie pełnił służbę. Powyższe uzasadniano, m.in. wskazując w treści pisma l.dz [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Komendanta [...] Policji - adresowanym do Przewodniczącego NSZZ Policjantów Komendy [...] Policji, iż od dnia 21 maja 2013 roku do dnia 13 listopada 2015 r. przebywałem na zwolnieniach lekarskich 500 dni. Komendant [...] Policji podniósł, że korzystałem z długotrwałych zwolnień lekarskich i przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby wracałem do służby. Ponadto (jak podkreślił Komendant [...] Policji w cyt. piśmie) orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. uznany zostałem za zdolnego do służby z ograniczeniem i zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku.

Skarżący uznał, że taka argumentacja jest tendencyjna i jednostronna, tj. przedstawia tylko argumenty organu w sposób, który ma uczynić ze mnie bumelanta, naciągacza oraz osobę bez honoru, która wysługuje się kolegami chowając za plecami zwolnień lekarskich, które (jak można wywnioskować z uzasadnień zaskarżonych rozstrzygnięć) były w sposób oczywisty bezzasadne.

Następnie skarżący podał, że 1999 r. ukończył Wyższą Szkołę Policji w [...]. Niestety pomimo rozmów z przełożonymi, pisanych raportów o przeniesienie do innych jednostek lub też skierowania do realizacji bardziej odpowiedzialnych zadań wszelkie starania były torpedowane przez moich przełożonych. Z niezrozumiałych dla mnie przyczyn nadal spotykałem się z negatywną oceną moich przełożonych, która (co jest zadziwiające) nigdy nie znalazła odbicia w opiniach służbowych sporządzanych zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Skarżący odniósł się też do przesłanki z art. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji

i wskazał, że w powołanym artykule i innych przepisach ustawy o Policji nie zawarto żadnych wskazówek dotyczących interpretacji tego pojęcia, a to oznacza, że istnienie przesłanki "ważnego interesu służby" musi być rozważane na tle stanu faktycznego konkretnej sprawy.

Mając powyższe na uwadze skarżący stwierdził, że prowadzone przez organ I i II instancji postępowanie dowodowe miało na celu jedynie potwierdzenie argumentów przedstawionych przez Komendanta Powiatowego Policji w P., we wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie zwolnienia mnie ze służby w Policji. Biorąc pod uwagę nieścisłości jakie znalazły się we wniosku mojego przełożonego właściwego w sprawach osobowych złożył wnioski dowodowe, które miały w sposób jednoznaczny wykazać, iż moja absencja chorobowa nie jest wynikiem niechęci do pracy i mimo wszystko osiągam wyniki w służbie. Przykładem nieścisłości zawartych zarówno we wniosku o wszczęcie postępowania jak i zaskarżonej decyzji jest wskazanie, że w okresie od dnia 2 lipca 2013 roku do dnia 17 marca 2014 roku nie pełniłem służby z uwagi na przeciwwskazania lekarza medycyny pracy zawarte w stosownej dokumentacji. Dopiero orzeczenie Okręgowej komisji Lekarskiej zmieniło ten stan rzeczy. Również, w mojej ocenie, nie polega na prawdzie, że ze zwolnień lekarskich wracałem do służby na okres ok. 1,5 miesiąca. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje kwestia podnoszona przez Komendanta [...] Policji w treści pisma adresowanego do Przewodniczącego NSZZ Policjantów Komendy [...] Policji, że orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW nr [...] z dnia [...] marca 2014 roku uznany zostałem za zdolnego do służby z ograniczeniem i zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku.

Skarżący podał, że nie znalazł nigdzie dokumentu ani jakiegokolwiek dowodu, który potwierdzałby, że jego przełożeni wystąpili do właściwej komisji lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych celem ustalenia jakiego rodzaju czynniki ograniczają go w realizacji zadań służbowych, jak również nigdy nie podjęli jakiejkolwiek próby ustalenia dla niego zakresu zadań służbowych, który uwzględniałby stan zdrowia oraz w pełni wykorzystywał posiadaną wiedzę i kwalifikacje w służbie społeczeństwu.

Następnie skarżący przywołał treść art. 75 i art. 77 § 1 Kpa a także art. 107 § 3 Kpa i wskazał, że w świetle przedstawionych rozważań organ I instancji nie tylko nie zebrał materiału dowodowego wskazanego przeze mnie ale również samodzielnie nie podjął żadnych czynności zmierzających do zebrania innego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie obiektywnego stanu faktycznego.

Skarżący podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji użyto kategorycznych sformułowań, iż jego schorzenia i konieczność leczenia powodowały:

0. destabilizację służby dyżurnej komisariatu Policji w L.,

1. konieczność przekazania moich zadań innym policjantom pełniących służbę na stanowiskach służbowych służby dyżurnej,

2. brak dyspozycyjności oraz gotowości realizacji zadań służbowych z mojej strony,

3. demoralizujący wpływ mojej absencji chorobowej na innych policjantów.

Jednakże organ I i II instancji nie wskazał na jakich dowodach oparł swoje zarzuty. Natomiast Komendant [...] Policji odrzucił składane przeze mnie wnioski dowodowe, nie uznając za stosowne wyjaśnić w treści uzasadnienia przesłanek jakimi kierował się nie uwzględniając ich.

W świetle powyższych okoliczności skarżący stwierdził, że Komendant [...] Policji oraz Komendant Główny Policji zaskarżone rozstrzygnięcia oparli wyłącznie na własnych przypuszczeniach i wyobrażeniach skutków absencji chorobowej policjanta w służbie, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia art. 80 Kpa, a tym samym podważa zaufanie do ustalonego stanu faktycznego stanowiącego podstawę wykładni ważnego interesu służby, nakazującego rozwiązanie ze mną stosunku służbowego, a zwłaszcza nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi organ stwierdził, że nie naruszył wymienionych przez skarżącego przepisów postępowania. Wskazał, że nawet jeśliby przyjąć, że doszło do ich naruszenia to strona, która wywodzi z tego faktu skutku prawne winna wykazać w jaki sposób wytknięte naruszenie wpłynęło na treść rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Stosownie do treści przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "można zwolnić" wskazuje, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Dodać w tym miejscu należy, że w judykaturze uznaje się, iż decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W takich przypadkach kontrola dotyczy procesu wydania decyzji, tj. spełnienia przez organ wymogów proceduralnych, ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi. Natomiast nie obejmuje ona tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się

z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej.

W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy

w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, tzn. czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Reasumując, Sądy nie mogą wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został ustalony i wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 464/15). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji organ powinien zatem uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (por. Wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994 r. III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3 poz. 31).

Natomiast badając zaskarżony i poprzedzający go rozkaz personalny organu pierwszej instancji w świetle powyższych kryteriów i podstawy prawnej, Sąd doszedł do przekonania, że rozkazy te nie zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego.

Jak wskazano już powyżej "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2007 r. SA/Wa 553/07 LEX nr 447276).

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do wyjaśnienia, czy w aktualnym stanie faktycznym, skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby". Przyczyną zwolnienia skarżącego ze służby w niniejszej sprawie jest całokształt jego zachowania w służbie i skutki jakie ono wywarło na służbę poprzez długotrwałą absencję, a w związku z tym, czy ważny interes służby wymaga zwolnienia go ze służby w Policji.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że skarżący, przez ostatnie trzy lata służby znaczną część czasu faktycznie nie pełnił służby, z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich. Od 2013 r. policjant przedstawił kilkanaście zwolnień lekarskich stwierdzających jego niezdolność do służby z powodu choroby – łącznie przez 593 dni (tj. 1 rok, 7 miesięcy i 18 dni), w tym w 2013 roku – 221 dni, w 2014 r. - 138 a w 2015 r. 189, a w 2016 r. – 45 dni.

Nie bez znaczenia jest tu również fakt, że orzeczeniami lekarskimi z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] skarżący został uznany za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem – zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku, natomiast zaświadczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., lekarz medycyny pracy (wydanym podczas nieobecności skarżącego na podstawie zwolnień lekarskich wystawianych min. przez specjalistę psychiatrę, lekarza medycyny, lekarza chirurga) skarżący został uznany za zdolnego do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku, a termin następnego badania okresowego ustalono na dzień 13 maja

2017 r.

W tym miejscu należy zaakcentować, że Sąd nie kwestionuje w żaden sposób ważności wystawianych zaświadczeń lekarskich, ani też nie przeczy potrzebie ich wystawienia (nie ocenia stanu zdrowia skarżącego i potrzeby wystawienia przedmiotowych zaświadczeń), to jednak nie ulega jednak wątpliwości, że liczba przedstawionych zaświadczeń i okres pozostawania na zwolnieniach lekarskich jest znaczna i niewątpliwie wpływa nie tylko na sposób pełnienia służby przez skarżącego ale również, co wykazał organ, miała dezorganizujący i destrukcyjny wpływ na pracę Komendy Powiatowej Policji w P.

Taka postawa skarżącego niewątpliwie wpływa też demoralizująco na innych policjantów. Ponadto długotrwała nieobecność skarżącego wiąże się również

z koniecznością obciążania innych funkcjonariuszy pracą, którą miałby wykonywać skarżący, przez co dochodzi do kumulacji zadań wykonywanych przez jedną osobę. Fakt ten został potwierdzony zeznaniami świadków, które organ powołał

w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Sąd w pełni podziela również pogląd organu, że niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Tymczasem skarżący z uwagi na stan zdrowia, czy też inne przyczyny losowe, wykazuje zupełny brak dyspozycyjności, który niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Dlatego też okoliczność tę oraz inne wskazane powyżej okoliczności organ słusznie potraktował – zdaniem Sądu – jako sprzeczne z ważnym interesem służby, a tym samym zasadnie rozwiązał ze skarżącym stosunek służbowy.

W tym miejscu wskazać należy, że w myśl art. 43 ust. 3 ustawy, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. W rozpoznawanej sprawie organ zwrócił się o wydanie takiej opinii, jednakże taka opinia nie wpłynęła do organu. Zdaniem Sądu – nie ma to istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem

w judykaturze od dawna utrwalił się już pogląd, że wystarczającym jest wystąpienie do organizacji związkowej w celu zasięgnięcia opinii, lecz nie jest ona wiążąca dla organu. Reasumując, art. 43 ust. 3 ustawy o Policji nie uzależnia dopuszczalności rozwiązania stosunku służbowego od uzyskania zgody związku zawodowego, lecz od "zasięgnięcia" opinii, a takie działanie organu miało miejsce. Skoro zaś tak, to nie ma znaczenia

w sprawie, że stanowisko zostało przedstawione w uchwale Prezydium, a nie w uchwale Zarządu Wojewódzkiego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy należy wskazać, że również jest on niezasadny. Zarówno organ I, jak i II instancji przeprowadził w sprawie prawidłowe i wystarczające postępowanie, zgromadził niezbędne dowody oraz dokumenty, wyjaśniając stan faktyczny w sprawie, którego,

w rzeczywistości, skarżący nie kwestionuje i na takiej podstawie wydał rozstrzygnięcie, które w sposób wyczerpujący uzasadnił.

O wszystkich tych czynnościach skarżący był informowany. Nie można zgodzić się również ze skarżącym, że niezasadne było stanowisko organu co do nie uwzględnienia jego wniosków dowodowych, bowiem odmowa ich przeprowadzenia została w prawidłowy i przekonywujący sposób uzasadniona.

Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły wymienionych przez skarżącego przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem – wbrew zarzutom zawartym w skardze – dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w obszernym i wyczerpującym uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wobec powyższego, wydane rozkazy personalne odpowiadają prawu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), należało orzec jak w sentencji wyroku.