Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2335/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2006r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] maja 2004 r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął H. L. pozwolenie na broń palną sportową, w ilości sześciu egzemplarzy.

Podstawą cofnięcia pozwolenia na broń był wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] grudnia 2003 r. uznający H. L. za winnego tego, że w dniu [...] maja 2003 r. poprzez oddanie bezpośredniego strzału z posiadanej broni, na skutek rykoszetu pocisku, naraził na niebezpieczeństwo utraty życia pracownika ochrony, raniąc go w okolice klatki piersiowej, to jest o czyn z art. 160 § 1 kk w zb. z art. 156 § 2 kk zw. z art. 11 § 2 kk. Postępowanie karne sąd warunkowo umorzył na okres próby dwóch lat. Nadto Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia [...] marca 2004 r., odstępując od wymierzenia kary, uznał H. L. za winnego tego, że naruszył on zakaz przenoszenia broni z załadowanym magazynkiem, nosząc ją za paskiem spodni, to jest o czyn z art. 51 ust. 2 pkt 10 ustawy o broni i amunicji oraz § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343).

W ocenie organu administracji osoba, popełniająca czyn zabroniony z kategorii przestępstw przeciwko zdrowiu i życiu, nie daje gwarancji, że dalsze posiadanie broni nie spowoduje jej użycie w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jednocześnie organ administracji ustalił, iż użycie broni przez H. L. nie było spowodowane bezpośrednim zagrożeniem życia lub zdrowia.

Od decyzji tej pełnomocnik H. L. pismem z dnia [...] maja

2004 r. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucał decyzji naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji przez przyjęcie, że po stronie skarżącego istnieje obiektywnie uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nadto skarżący zarzucał decyzji błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że wyrokiem Sądu Rejonowego w T., umarzającym postępowanie, został uznany za winnego popełnienia opisanych tam czynów oraz, że w skutek zajścia nie wystąpiło bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia skarżącego bądź osób trzecich, bowiem ustalenia takie nie wynikały z treści wyroku. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący nie zgadza się ze stwierdzeniem, iż spełnia negatywne przesłanki pozwalające na cofnięcie pozwolenia na broń, bowiem nie można zaliczyć go do osób wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego uważa, iż w świetle zapadłych wyroków karnych nie można uznać go za winnego, albowiem jedynie wyrok skazujący przesądzić może o winie, natomiast umorzenie postępowania karnego dowodzi, że daje on rękojmię przestrzegania porządku prawnego, a tym samym, że nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego stwierdzającego, że umorzenie postępowania karnego nie dowodzi jego winy w popełnieniu zarzucanego mu czynu, organ administracji wskazuje, że zgodnie z art. 66 § 1 kk warunkowe umorzenie postępowania może nastąpić, gdy między innymi wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Natomiast gdyby, jak twierdzi to skarżący, działał w obronie koniecznej, orzeczenie sądu karnego byłoby inne. Jednocześnie drugim wyrokiem sądu karnego stwierdzono, iż skarżący naruszył przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. W związku z powyższym ustalone okoliczności faktyczne i związane z nimi okoliczności prawne, w ocenie organu odwoławczego, uzasadniały wydanie zaskarżonej decyzji administracyjnej. Na decyzję tę pełnomocnik H. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów. Zarzuca zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. 2004 r., Nr 52, poz. 525) poprzez przyjęcie, iż istnieją obligatoryjne przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w sytuacji, gdy strona nie została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a nie istnieje uzasadniona obawa, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego;

2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] grudnia 2003 r. strona została uznana za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 160 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w sytuacji, gdy prawomocnym orzeczeniem tego Sądu postępowanie karne zostało wobec strony warunkowo umorzone co powoduje, iż skarżący nie jest osobą skazaną w świetle przepisów prawa;

3. naruszenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez nadinterpretację wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] grudnia 2003 r. w sytuacji, gdy wyrok ten nie zawiera uzasadnienia, a z jego treści w żaden sposób nie można wnioskować, że w inkryminowanym czasie nie było bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia strony bądź osób trzecich; nadto dowolną i nie mającą jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych ocenę dowodu w postaci wyroku Sądu Rejonowego w T. w zakresie stanowiska tego Sądu dotyczącego bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, które w ocenie organu odwoławczego musiało być zbieżne ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, gdyż Sąd nie skorzystał z instytucji obrony koniecznej;

4. naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, iż strona nie może skutecznie podważać ustaleń Sądu w postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń, które nastąpiło w ścisłym związku ze zdarzeniem będącym wcześniej przedmiotem wymienionego wyroku w sytuacji, gdy po pierwsze: żadnych ustaleń Sądu w powyższym przedmiocie nie było; po drugie: organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie wskazuje, o jakie konkretnie ustalenia chodzi, co powoduje niemożność merytorycznej weryfikacji jego dowolnych ustaleń;

5. przyjęcie, iż fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego nie gwarantuje, że broń nie zostanie użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w sytuacji, gdy z istoty warunkowego umorzenia postępowania jednoznacznie wynika, iż instytucja ta znajduje zastosowanie w stosunku do osoby, co do której istnieje uzasadnione przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegała porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

(art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów.

Na wstępie należy zauważyć, że nie do zaakceptowania jest stanowisko pełnomocnika skarżącego wyrażone w uzasadnienie skargi, że "Wydając wyrok warunkowo umarzający postępowanie Sąd nie ustala winy oskarżonego, a tym bardziej nie uznaje go za winnego". Z dyspozycji art. 66 § 1 kk wynika jednoznacznie, że Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości.

Tak więc Sąd Rejonowy w T. zarówno wyrokiem z dnia [...] grudnia 2003 roku jak również wyrokiem z dnia [...] marca 2004 roku uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z tym, iż w pierwszym przypadku Sąd warunkowo umorzył postępowanie, a w drugim odstąpił od wymierzenia kary. Gdyby faktycznie Sąd w toku postępowania ustalił brak winy w zachowaniu oskarżonego byłby zobligowany do wydania wyroku uniewinniającego, a nie umarzającego postępowanie.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy z dnia 21 maja 1999 r. ustawy o broni i amunicji.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się przykład w stresie.

W ocenie Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji, albowiem należy w pełni zgodzić się z tym, że w czasie opisanego incydentu nie istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia skarżącego lub innej osoby, a użycie broni podyktowane było wyłącznie celem odstraszenia osób znajdujących się na terenie byłej fabryki. Nie było więc żadnego usprawiedliwionego okolicznościami powodu do użycia broni palnej. Nieodpowiedzialne zachowanie skarżącego naraziło inną osobę na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, powodując u niej obrażenia ciała realnie zagrażające życiu. Niezależnie od powyższego skarżący nosząc przy sobie broń sportową z amunicją, do czego nie miał prawa, naruszył § 8 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 roku, który stanowi, iż broń do celów sportowych przenosi się bez amunicji w komorze nabojowej i magazynkach nabojowych.

Należy zgodzić się z oceną wyrażoną przez organy obu instancji i uznać,

iż fakt pochopnego użycia broni i noszenie jej wbrew obowiązującym przepisom, świadczy o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego.

Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadaczy broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. Skarżący H. L. naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Powyższy stan faktyczny dał podstawę do przyjęcia, że w stosunku do skarżącego zaistniały przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Na marginesie wskazać należy, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego.

Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń zwłaszcza palnej, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób, tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.

Sąd uznał, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...], nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy art. 80 k.p.a nie wychodząc poza granice zasady swobodnej oceny dowodów, opierając się na zgromadzonych dowodach w toku postępowania administracyjnego, dokonując ich wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń sportową - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2

w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.