Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 62/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2005-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.22, art.45 ust.6
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art.23 par.1, art.193 par.4, art.187, art.191, art.229 par.2, art.233, par.2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygnatura akt: I SA/Ke 62/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant: Referent stażysta Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13.09.2005 r. sprawy ze skargi M. i A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] numer [...] w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Nr [...] z [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu odwołania M. i A. małż. M. od decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w K. w sprawie określenia za 1998 r. należnego podatku dochodowego od osób fizycznych , zaległości w podatku dochodowym, należnych zaliczek i odsetek od zaległości w zaliczkach, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i określił M. i A. małż. M. za 1998 r. należny podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 415 367 zł, zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 406 704 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, należne zaliczki na podatek dochodowy za miesiąc sierpień i październik oraz odsetki od zaległości w zaliczkach, stanowiące na dzień złożenia zeznania podatkowego kwotę 23 387,70 zł.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że A. M. prowadził w 1998 r. pozarolniczą działalność gospodarczą: samodzielnie w ramach Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowego A. w zakresie świadczenia usług remontowo budowlanych oraz usług gastronomicznych, oraz w spółce cywilnej B. z P. L. w zakresie montażu instalacji elektronicznych w budynkach. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej stwierdzono nierzetelne prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów i dokumentacji podatkowej przez PPH A. w 1998 r. w zakresie wykazanych przychodów jak również kosztów uzyskania przychodów. Nierzetelność wykazanego przez podatnika przychodu polegała na nie wykazaniu w księdze podatkowej przychodu ze sprzedaży złomu o wartości 2803,80 zł dla P. S. oraz zaniżenia przychodu z tytułu usług

gastronomicznych w kawiarni ,,C." o kwotę 18378,81 zł. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej prawidłowe są ustalenia organu pierwszej instancji który przyjął , że sprzedaż konstrukcji stalowej hali i zapłata przez P. S. miała miejsce w sierpniu 1998 r., a zatem przychód z tej transakcji podatnik winien wykazać w tym miesiącu. Organ nie uznał twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu, że transakcja dostawy złomu dla P. S. miała miejsce dwukrotnie w 1998 r. – jako rekompensata za wyrządzoną szkodę oraz odpłatnie w 1999 r., wobec sprzeczności z zeznaniami P. S. Stwierdzenie nierzetelności podatkowej księgi przychodów i rozchodów w zakresie wykazanego w niej przychodu ze świadczonych usług gastronomicznych uprawniało organ do pominięcia tej księgi jako dowodu w postępowaniu, stosownie do treści art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm. ) i szacunkowego określenia podstawy opodatkowania. Organ odwoławczy powołał się na brak danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania, wobec spalenia dowodów źródłowych dokumentujących przebieg operacji gospodarczych, co uzasadniało dokonanie oszacowania metodą porównawczą przez zastosowanie do kosztów własnych sprzedanych towarów , marży stosowanej w lokalu gastronomicznym położonym w tej samej miejscowości. Wyliczony w ten sposób przychód wyniósł kwotę 40109,38 zł i jest wyższy od przychodu zaewidencjonowanego o kwotę 18378,81 zł. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy nie mogły ustalić marży na podstawie wydruków z kasy fiskalnej, skoro sam skarżący przesłuchany w charakterze strony zeznał, że wydruki uległy spaleniu.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał za uzasadnione zarzuty odwołania w części nie uznania za koszty uzyskania przychodu wydatków w łącznej kwocie

252 000 zł w tym kwoty 100 000 zł wynikającej z faktury VAT [...] wystawionej przez Zakład Remontowo Budowlany – W. G., kwoty 100 000 zł wynikającej z rachunku wystawionego przez Prywatne Biuro Usług Impresaryjnych D. – L. J. za prowadzenie promocji, 52 000 zł wystawionych przez Zakład Instalatorstwa Elektrycznego Z. W. za wykonane usługi montażu i demontażu instalacji elektrycznej oraz z tytułu najmu pomieszczeń w budynku Klubu Sportowego. W ocenie organu odwoławczego wydatki te stanowią koszty uzyskania przychodu, fakt zaistnienia transakcji został bowiem potwierdzony w wyniku kontroli przeprowadzonej u wystawców faktur, a nie uiszczenie zapłaty nie może przesądzać o nie uznaniu wydatku za koszt uzyskania przychodu. Organ odwoławczy podzielając twierdzenia podatnika uznał za koszty uzyskania przychodu wydatki poniesione na zakup składników majątku znajdujących się w Zakładzie Silikatów w L., na zakup paliwa wynikające z faktur VAT, wystawionych przez Stację Paliw w S. – K. w kwocie 7809,83 zł, koszty diet z tytułu odbytych podróży służbowych w kwocie 1296 zł oraz koszty noclegów o łącznej kwocie 610,47 zł poniesione w związku z zawartą umową z E. – I. S.A. dotyczącą robót budowlanych w W.

Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał ustalenia Drugiego Urzędu Skarbowego, że nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu wydatki w kwocie 32.537 zł. Powołując się na przepis § 11 ust. 3, § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów ( Dz.U. Nr 148, poz., poz. 728, ze zm. ) wskazał , że rachunki dokumentujące operacje gospodarcze składające się na tę kwotę zostały wystawione przez podmioty nie istniejące i nie mogą być uwzględnione przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Brak jest

podstaw do uznania za koszty uzyskania przychodów kwoty 425 000 zł wynikającej z faktur [...] z[...], nr [...] z [...] , nr [...] z [...] wystawionych przez firmę PPH "E." A. S. za wykonanie robót budowlanych, kwoty 27 000 zł wynikającej z rachunków nr [...] z dnia [...] i nr [...] z dnia [...] wystawionych przez firmę Usługowe Ręczne Malowanie Szyldów- R. R. – za wykonanie szyldów i tablic reklamowych, kwoty 100 000 zł wynikającej z faktury VAT nr [...] z dnia [...] wystawionej przez firmę Kupno – Sprzedaż Samochodów Używanych Z.O. za transport materiałów budowlanych, kwoty 42560 zł wynikającej z faktury VAT [...] z [...] wystawionej przez Kielecki Klub Sportowy "Błękitni" za zakwaterowanie, wyżywienie, szkolenie i wynajęcie sali konferencji dla 40 – uczestników szkolenia. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, że operacje gospodarcze wynikające z powyższych faktur i rachunków nie zostały w rzeczywistości wykonane co przesądza o ich nierzetelności. Uznał za wiarygodne zeznania W. S., męża i pełnomocnika A. S., który przesłuchiwany jako świadek w Prokuraturze Rejonowej w K. zeznał, że firma nie wykonywała żadnych prac dla A. M. , okoliczność tę potwierdził przesłuchiwany jako świadek w niniejszej sprawie. Dodatkowo wskazał, że firma "E." nie miała możliwości wykonywania takich robót, gdyż nie dysponowała odpowiednim sprzętem budowlanym, nie zatrudniała pracowników. Także przesłuchani w charakterze świadków R.R. i Z. O. zaprzeczyli by wykonywali usługi na rzecz A. M. i wystawiali dla niego faktury. Przeprowadzona w Kieleckim Klubie Sportowym "Błękitni" kontrola krzyżowa dotycząca transakcji zawartych w 1998 r. z PPH "A." wykazała, że w ewidencji sprzedaży nie

I SA/Ke 62/05

zaewidencjonowano żadnej faktury wystawionej na PPH "A." – A. M., zaś kopia faktury o numerze [...] z [...] została wystawiona dla innego podmiotu. Organ odwoławczy ocenił zeznania świadków jako spójne i przekonywujące, wskazał, że podatnik poza swoimi oświadczeniami nie przedłożył żadnych dowodów które potwierdziłyby, że zdarzenia gospodarcze udokumentowane wskazanymi fakturami i rachunkami mogły mieć miejsce. Wobec treści zeznań świadków, którzy wykluczyli fakt wykonywania na rzecz skarżącego jakichkolwiek prac, przeprowadzenie dowodu z opinii grafologa było nieuzasadnione.

Organ odwoławczy podzielił ocenę Drugiego Urzędu Skarbowego , że brak jest podstaw do uznania za koszty uzyskania przychodu kwoty 300 000 zł wynikającej z zawartej przez A. M. w dniu 29 października 1998 r. z D. P. umowy sprzedaży złomu użytkowego oraz kwoty 6000 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej. Organ wskazał, że zakupiony złom, zużyty według wyjaśnień podatnika jako zbrojenie do budowy fundamentów w B. i L., do remontu ogrodzenia, nie został wyksięgowany w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, co było obowiązkiem podatnika w przypadku wykorzystania złomu na wskazane cele. Ponadto w ocenie organu sprzeczności w zeznaniach skarżącego co do ilości i wartości zakupionego złomu, miejsca skąd złom był dostarczony, sposobu jego dostarczenia, braku spójności z innymi dowodami dawały podstawę do uznania transakcji za nierzetelną.

Za uprawnione uznał stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów , wydatków w łącznej kwocie 19 013,61 zł poniesionych dla potrzeb zakupionego w dniu 7 grudnia 1998 r. Zakładu Silikatów w L. Organy opierając się na zeznaniach A. M. złożonych do protokołu kontroli w dniu 6 stycznia 2000 r. ustaliły,

że Zakład w 1998 r. nie był używany, że skarżący ponosił nakłady w celu jego uruchomienia w 2000 r. Wydatki te mogą być zakwalifikowane jako wydatki na nabycie i wytworzenie środka trwałego, których stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodu. W ocenie organu nie było podstaw do uwzględnienia wniosku o przesłuchanie świadka, na okoliczność uruchomienia w 1998 r. Zakładu wobec wyjaśnień A. M.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał za uzasadnione skorygowanie wartości początkowej samochodu osobowego Fiat 126 p. do celów odpisów amortyzacyjnych, wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty 9675,32 zł – stanowiącej koszt delegacji zagranicznej podatnika i jego żony do W., wobec nie wykazania , że podróż ta pozostawała w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup odzieży w kwocie 22 283,09 zł wobec udokumentowania ich przez firmy nieistniejące oraz włączenia jako kosztu uzyskania przychodu należności dotyczących zakupu odzieży dla właściciela A. M., wyłączenia ryczałtów za noclegi w kwocie 1575 zł oraz kwoty 430 zł dotyczącej usługi przejazdu na trasie K. K. wobec nie udokumentowania związku tych wydatków z prowadzoną działalnością. Organ nie uznał za koszty uzyskania przychodu opłat z tytułu używania telefonu znajdującego się w miejscu zamieszkania wobec braku udokumentowania dowodem wewnętrznym oraz wykazania , iż dotyczą one prowadzonej działalności gospodarczej.

W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego istniały podstawy do podwyższenia przychodu wykazanego w księdze podatkowej PPH "A." w 1998 r. do kwoty 3 175 059,44 zł oraz skorygowania kosztów uzyskania przychodów w miejsce zeznanych 3 115 775,18 zł do kwoty 2 108 192,05 zł.

W skardze złożonej od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, M. i A. małż. M. wnosząc o jej uchylenie zarzucili naruszenie art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez uznanie, że istnieją przesłanki do określenia podatku w innej wysokości niż wynika z zeznania rocznego, naruszenie art. 54 § 1 pkt 3 i 7 przez naliczenie odsetek w sytuacji zaistnienia przesłanek wskazanych w tych przepisach oraz naruszenie przepisów postępowania art. 122 Ordynacji przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz art. 180 i art. 187 Ordynacji przez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, błędną ocenę dowodów, nieuwzględnienie dowodów przemawiających na korzyść strony. Na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2005 r. pełnomocnik skarżącego cofnął zarzuty w części dotyczącej naruszenia art. 54 § 1 pkt 3 i 7 Ordynacji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik A. M. zarzucił, że brak było podstaw do oszacowania przychodów stosownie do art. 23 Ordynacji, skoro skarżący posiadał wydruki z kasy fiskalnej o czym organy zostały poinformowane w toku postępowania. Zakwestionował wysokość marży przyjętej do oszacowania wartości sprzedaży, podniósł, że marża przyjęta przez organy nie jest reprezentatywna dla lokali znajdujących się w okolicy, w tym kawiarni "C.". Podniósł, że ustalając zaniżenie przychodu w miesiącu sierpniu 1998 r. organy podatkowe bezzasadnie pominęły zeznania skarżącego, który twierdził, że sprzedaż złomu miała miejsce w 1999 r., zaś dostarczony w 1998 r. złom był formą rekompensaty za zagruzowanie działki. Zakwestionował zasadność zarzutu braku podstaw zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów, wydatków wynikających z faktur wystawionych przez firmę "E." A. S., Kupno Sprzedaż Samochodów Używanych – Z. O., Kielecki Klub Sportowy "Błękitni" oraz rachunku wystawionego przez firmę Usługowe Ręczne

Malowanie Szyldów – R. R.. W ocenie skarżącego organy podatkowe nie wykazały, że operacje gospodarcze udokumentowane wskazanymi fakturami i rachunkami nie miały miejsca. Tezę o nierzetelności faktur i rachunków oparto wyłącznie na zeznaniach ich wystawców, mimo że w toku postępowania nie zakwestionowano autentyczności podpisów wystawców ani autentyczności pieczątek. Podniósł, że organy bezpodstawnie odmówiły dopuszczenia dowodu z opinii grafologa, która to opinia mogłaby podważyć treść zeznań świadków. Z faktu braku kopii faktury w dokumentacji Klubu "Błękitni" nie można było bez przeprowadzania postępowania wyjaśniającego wywodzić negatywnych skutków dla skarżącego. Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił nieprawidłową ocenę organu odnośnie braku podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 300 000 zł wynikającej z zawartej przez A.M. umowy sprzedaż złomu użytkowego oraz kwoty 6000 zł z tytułu uiszczonej od tej umowy opłaty skarbowej. Zdaniem skarżącego organy podatkowe nie zgromadziły żadnych dowodów, z których wynikałoby, że zakup złomu od D. P. nie miał miejsca. Wbrew ocenie organów podatkowych zeznania A. M. były spójne, z faktu że nie wskazał osób przewożących złom oraz braku możliwości przesłuchania D. P. nie można wywodzić skutków negatywnych dla podatnika.. Zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji polegające na przesłuchaniu A. M. przez Izbę Skarbową w dniu 8 listopada 2001 r. mimo, że postępowanie podatkowe było prowadzone ponownie przez Drugi Urząd Skarbowy. Ponadto skarżący podniósł, że zakwestionowane wydatki dotyczące zakupów od Zakładu Silikatów w miejscowości L. zostały poniesione w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zarzucił, że Zakład był czynny od dnia zakupu, był zapleczem dla budowy w Warszawie. Organ pominął oświadczenie złożone przez A.

D., nie przesłuchał jej w charakterze świadka, opierając się wyłącznie na dowodach przemawiających na niekorzyść podatnika.

W złożonym na rozprawie pisemnym wystąpieniu pełnomocnik skarżącego potwierdził zarzuty wskazane w skardze, podtrzymał twierdzenia o braku przesłanek do określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, z uwagi na istnienie wydruków z kasy fiskalnej, podniósł naruszenie art. 122 Ordynacji i 191 Ordynacji przez odmowę wiary wyjaśnieniom A. M. odnośnie transakcji z P. S., firmą "E.", firmą Usługowe Ręczne Malowanie Szyldów, firmą Z. O. i Kieleckim Klubem "Błękitni". Zarzucił naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji przez nie zebranie i nie rozważenie materiału dowodowego, w szczególności odmowę dopuszczenia dowodu z opinii biegłego grafologa oraz z zeznań A. D. , oraz naruszenie art. 233 § 2 Ordynacji i 229 Ordynacji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach , zważył co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego

i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie ( Dz.U. Nr 187, poz. 1926 ) . Sądy

administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem

zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ). Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych, w tym przypadku decyzji, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego.

Oceniając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z punktu widzenia tego kryterium należy stwierdzić, że decyzja ta nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 45 us. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1993 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416, ze zm. ) jeżeli właściwy organ podatkowy zakwestionuje wysokość podatku wynikającego ze złożonego przez podatnika zeznania podatkowego zobowiązany jest wydać decyzję określającą wysokość tego podatku. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, stwierdza powstanie w przeszłości zobowiązania podatkowego na skutek zaistnienia zdarzenia , z którym prawo łączy powstanie zobowiązanie.

Skarżący nie kwestionuje oceny organów podatkowych , które odmówiły uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków w kwocie 32537 zł z uwagi na fakt, że rachunki dokumentujące operacje gospodarcze zostały wystawione przez podmioty nieistniejące, kwoty 9675,32 zł stanowiącej koszt delegacji zagranicznej podatnika i jego żony, wydatków na zakup odzieży roboczej wobec udokumentowania ich przez firmy nieistniejące, ryczałtu za noclegi oraz wydatków za usługi przewozowe wobec nie udokumentowania związku tych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skorygowanie przez organ podatkowy kosztów uzyskania przychodów w zakresie niekwestionowanym

przez skarżącego stanowiło już podstawę do oceny, że zaistniały przesłanki z art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. , obligujące organy podatkowe do wydania decyzji

określającej wysokość w podatku dochodowym od osób fizycznych, co czyni zarzut naruszenia art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. oczywiście bezzasadnym.

Oceniając zasadność ustalenia w drodze oszacowania podstawy opodatkowania z tytułu prowadzonej działalności gastronomicznej w ramach kawiarni "C." należy stwierdzić, że istniały podstawy do zastosowania art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej, wobec uznania nierzetelności księgi przychodów i rozchodów i braku danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania z uwagi na spalenie dowodów źródłowych dokumentujących przebieg operacji gospodarczych. Konsekwencją uznania nierzetelności księgi przychodów i rozchodów było pominięcie jej jako dowodu w postępowaniu podatkowym stosownie do treści art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniom skarżących organy miały prawo porównać zaewidencjonowany przychód z tytułu usług gastronomicznych z kosztami własnymi sprzedanych towarów i ocenić, że świadczenie usług poniżej cen zakupu towarów wskazuje na nierzetelność danych zawartych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Zarzut pełnomocnika skarżących, że relacja pomiędzy kosztami usług gastronomicznych a kosztem własnym sprzedanych towarów była podyktowana koniecznością wyprzedaży towarów wobec nierentowności działalności gastronomicznej, został zgłoszony dopiero w piśmie złożonym na rozprawie przed sądem, pełnomocnik skarżącego nie podnosił go w postępowaniu podatkowym, nie zgłaszał zastrzeżeń w tym zakresie do protokołu badania ksiąg. Wbrew sugestiom skarżącego nie było możliwości ustalenia wysokości marży na podstawie wydruków z kasy fiskalnej , skoro sam skarżący składając zeznania w charakterze strony, wskazał że wydruki z kasy fiskalnej uległy zniszczeniu. Skarżący mimo wezwania organów podatkowych nie

wskazał wysokości stosowanej marży. Podnieść należy , że jakkolwiek ciężar dowodzenia określonych faktów art. 187 Ordynacji podatkowej nakłada na

organ podatkowy, to podatnik nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, zwłaszcza jeśli nie udowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do niekorzystnych rezultatów dla niego. Wybór metody szacowania należy do kompetencji organu. Dokonując oszacowania organy podatkowe przyjęły dla porównania marżę stosowaną w lokalu gastronomicznym położonym w tej samej miejscowości, w najbliższej odległości od lokalu prowadzonego przez skarżącego . W związku z powyższym zarzut braku przesłanek do ustalenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania i wadliwej metody oszacowania uznać należy za niezasadny.

Zarzuty skarżącego odnośnie ustaleń organów podatkowych w przedmiocie zaniżenia przychodu o kwotę 2803,80 zł wynikającego ze sprzedaży złomu – konstrukcji hali na rzecz P. S. oraz ustaleń co do braku podstaw do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur wystawionych przez firmę "E." – A. S., Kupno Sprzedaż Samochodów Używanych – Z. O., Kielecki Klub Sportowy "Błękitni" oraz rachunku wystawionego przez firmę Usługowe Ręczne Malowanie Szyldów Reklamowych – R. R. sprowadzają się do zakwestionowania oceny materiału dowodowego dokonanej przez organy podatkowe. Zdaniem Sądu ocena przez organy materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Zasada swobodnej oceny dowodów sformułowana w art. 191 Ordynacji podatkowej, oznacza, że organ podatkowy prowadzący postępowanie przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów nie jest skrępowany żadnymi

regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, opartego na

zebranym materiale dowodowym ( por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 2002 r. I SA/Ka 1792/01 ).

Ustalenia dokonane przez organ podatkowy odnośnie transakcji sprzedaży przez A. M. złomu w postaci konstrukcji stalowej pochodzącego z Zakładów Drobiarskich, wynikają z zeznań i wyjaśnień złożonych w postępowaniu podatkowym przez P. S. i J. K.. Ocena tych dowodów, dokonana przez organy nie nasuwa zastrzeżeń , organy wskazały na wzajemne uzupełnienie się zeznań świadków odnośnie terminu wykonywania prac sierpień 1998 – marzec 1999 , miejsca skąd złom był dostarczany , odniosły się do twierdzenia skarżącego odnośnie daty wystawienia rachunku 19 sierpień 1999 r., przyjmując za wiarygodne oświadczenie P. S. co do faktycznego terminu zapłaty i zwłoki w wystawieniu rachunku przez A. M..

Także ustalenia organów podatkowych dotyczące faktur wystawionych przez firmę "E." – A. S. są w ocenie Sądu prawidłowe. Fakt, że faktury nie dokumentują rzeczywistej sprzedaży, wynika jednoznacznie z zeznań W. S. złożonych w Prokuraturze Rejonowej w Kielcach i potwierdzonych w postępowaniu podatkowym. Świadek przyznał fakt wystawiania fikcyjnych faktur, podał należność jaką otrzymywał z tego tytułu. Przesłuchani w charakterze świadków R. R. i Z. O. wykluczyli by wykonywali usługi na rzecz PPH "A." A. M., by wystawiali na firmę faktury. Także kontrola krzyżowa przeprowadzona w Klubie "Błękitni", wykazała , że w ewidencji Klubu nie zaewidencjonowano faktury wystawionej dla PPH "A." – A. M., natomiast kopia faktury o nr [...] z [...] została wystawiona dla innego

podmiotu gospodarczego i dotyczy innego rodzaju usługi. W tym stanie dokonana przez organy podatkowe ocena, że operacje gospodarcze wynikające

ze wskazanych faktur i rachunków nie miały miejsca, jest uzasadniona. Podnieść należy, że istotą ustalenia czy określony wydatek może być uznany za koszt uzyskania przychodu, stosownie do art. 22 u.p.d.o.f., jest wykazanie, że został on poniesiony w celu uzyskania przychodu, a zatem że objęte fakturą lub rachunkiem usługi zostały faktycznie wykonane. Ustawowy zwrot koszty poniesione oznacza, że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko te wydatki, które rzeczywiście mają charakter ostateczny, definitywny, nie podlegają zwrotowi. Podatnik ma obowiązek wykazania że poniósł określone wydatki, które traktuje w kategorii kosztu, a to z kolei oznacza, że spoczywa na nim obowiązek zgodnego z prawem udokumentowania w sposób nie budzący wątpliwości faktu ich poniesienia. Wydatki muszą być udokumentowane w formie określonej prawem ( Komentarz - Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych – Jerzy Małecki. A. Gomułowicz – Dom Wydawniczy ABC 2004r., str. 330 ). Skoro świadkowie wskazani jako wystawiający rachunki i faktury zaprzeczyli, by wykonywali usługi na rzecz firmy skarżącego, zaś W. S. przyznał, że wystawione przez niego faktury są fikcyjne, prowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa było, jak prawidłowo uznały organy podatkowe zbędne. Zbędne było też prowadzenie postępowania w celu ustalenia okoliczności w jakich doszło do wystawienia faktur przez Z. O. i R.R..

Za niezasadny należy uznać zarzut skarżących, iż organy bezpodstawnie nie uznały za koszty uzyskania przychodu kwoty 300 000 zł wynikającej z zawartej przez A. M. umowy z dnia 29 października 1998 r. z D. P., dotyczącej kupna złomu użytkowego oraz kwoty 6000 zł z tytułu uiszczonej od tej umowy opłaty skarbowej. Wskazane przez organ

podatkowy sprzeczności w zeznaniach A. M., dotyczące transakcji, ilości i wartości zakupionego złomu, miejsca skąd złom pochodził,

sposobu dostawy, przy braku dowodów uiszczenia należności za złom oraz braku odzwierciedlenia faktu wykorzystania złomu na cel wskazany przez podatnika w zapisach podatkowej księgi przychodów i rozchodów w 1998 r., pozwalały organowi na uznanie transakcji za nierzetelną. Organ podatkowy szczegółowo wyjaśnił w czym upatruje sprzeczności w wyjaśnieniach A. M. i ocena dokonana przez organ nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów.

Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych przez skarżących, którzy zakwestionowali wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków o łącznej kwocie 19013,61 zł poniesionych dla potrzeb zakupionego w dniu 7 grudnia 1998 r. Zakładu Silikatów w L.. Stanowisko organu, który zakwalifikował te wydatki jako wydatki na nabycie i wytworzenia środka trwałego opiera się na wyjaśnieniach samego podatnika, że zakład nie był użytkowany w 1998 r. , że do 2000 r. podatnik ponosił nakłady w celu jego uruchomienia. Należy uznać za uzasadnione stanowisko organu który przyjął, że właściciel zakładu dysponuje najpełniejszą wiedzą na temat prowadzonej przez siebie działalności i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka na tę okoliczność jest niecelowe.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki przewidziane w art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. do określenia skarżącym podatku dochodowego w wysokości innej niż wynikało to z zeznania rocznego. Decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w innej wysokości musi być wydana zawsze wtedy kiedy zeznanie podatkowe odbiega od rzeczywistego stanu i to bez względu na to z jakich przyczyn wystąpiła

rozbieżność pomiędzy stanem rzeczywistym a stanem zeznanym przez podatnika ( wyrok NSA z dnia 5 listopada 1998 r. SA/Sz 2390/97 ).

Dokonując oceny podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania art. 122, art. 180 i 187 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że: art. 122 Ordynacji podatkowej stanowi zasadę prawdy obiektywnej skonkretyzowaną w art. 187 przywołanej ustawy, zgodnie z którym organy podatkowe mają obowiązek zebrać w sposób wyczerpujący i rozpatrzyć materiał dowodowy oraz stosownie do art. 191 ustawy ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada prawdy obiektywnej nie oznacza , że organy muszą przeprowadzić wszystkie możliwe dowody. "W postępowaniu podatkowym nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów tych nie dostarczył sam podatnik" wyrok NSA z dnia 1 czerwca 1999 r. III SA 5688/98. Niezasadne jest przeprowadzanie dowodów na okoliczności wyjaśnione przy pomocy innych dowodów lub na okoliczności, które nie mają istotnego znaczenia w sprawie. Za takie dowody organy podatkowe uznały dowód z opinii biegłego grafologa oraz zeznań świadka.

W ocenie Sądu w toku postępowania przeprowadzono wszelkie dowody niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy. Dokonując oceny dowodów organy nie przekroczyły granic ich swobodnej oceny, ocena ta jest oparta na szczegółowej i logicznej analizie zebranego materiału dowodowego, zgodnie z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki.

Z powyższych względów zarzut naruszenia powołanych przepisów postępowania uznać należy za nietrafny.

Nie sposób uznać ponadto za uzasadniony zarzut naruszenia art. 229 i art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Stosownie do unormowania zawartego w art.

233 § 2 przywołanej ustawy organ odwoławczy może wydać decyzję o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, wyłącznie w przypadku spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Uchylenie sprawy i przekazanie do ponownego rozpoznania jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy. Oceniając zakres i znaczenie przeprowadzonych przez organ odwoławczy dowodów na tle zebranego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu prowadzonym przez Drugi Urząd Skarbowy w K., należy stwierdzić, iż postępowanie miało charakter uzupełniający zebrany materiał dowodowy, nie wyczerpało przesłanki z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ) należało skargę oddalić.