Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 49/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1, par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 227
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Bożenna Blitek spr. WSA Dorota Dąbek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2009 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji postanawia : s k a r g ę o d r z u c i ć .


UZASADNIENIE

Pismem opatrzonym datą 1 sierpnia 2009 roku K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji mającą polegać na nie przeprowadzeniu "stosownych postępowań i nałożenia stosownych kar na winnych zaniedbania pracowników i funkcjonariuszy publicznych".

W piśmie tym skarżący podniósł, że składał wiele wniosków w przedmiocie naruszeń prawa materialnego dotyczących prowadzonych postępowań administracyjnych i w przedmiocie tych naruszeń złożył skargi do KPP, KWP, KGP i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji "żądając przeprowadzenia stosownych postępowań i nałożenia stosownych kar na winnych zaniedbania pracowników i funkcjonariuszy publicznych na zasadzie przewidzianej art. 38 kpa". Jednocześnie zaznaczył, że "skargi te są uzasadnione treścią art. 227 kpa". Skarżący podkreślił, że do chwili obecnej nie otrzymał w przedmiocie tych skarg i wniosków żadnej informacji stwierdzającej, że postępowania takie zostały wszczęte czy zakończone "stosownym rozstrzygnięciem". Skarżący podkreśla, że odpowiedzialność pracownika organu administracji, o której mowa w art. 38 kpa nie jest uzależniona od podjęcia przez stronę działań prawnych, a to oznacza, że takie postępowanie winno być wszczęte z urzędu, nawet bez jego wniosku. Nadto skarżący uzasadnia, że nie wszczęcie postępowań w stosunku do podległych pracowników powoduje, że "skarżeni" pracownicy "otrzymują w dalszym ciągu niezmienionej wysokości premie do wynagrodzenia, dodatki służbowe, nagrody uznaniowe", a "skarżeni" przez niego funkcjonariusze Policji "otrzymali nagrody z okazji święta Policji".

W konkluzji powyższego pisma skarżący wniósł o nakazanie Komendantowi Powiatowemu Policji "niezwłocznego końcowego załatwienia skarg" dotyczących podległych mu pracowników i funkcjonariuszy".

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie podając, że jest całkowicie bezzasadna podnosząc, że udzielenie skarżącemu informacji o ewentualnym ukaraniu pracownika stanowi naruszenie dóbr pracowniczych. Na rozprawie w dniu 30 listopada 2009 roku pełnomocnik tego organu również wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta według art. 3 § 2 p.p.s.a.: "obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a."

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Mając na względzie treść wyżej przytoczonego art. art. 3 § 2 p.p.s.a. Sąd zwraca uwagę, że punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a".

Na podstawie analizy treści pisma K. J. z daty 1 sierpnia 2009 roku Sąd stwierdza, że jego podstawę prawną stanowi art. 227 kpa, tym bardziej, że skarżący wskazuje wprost na tę podstawę w związku z art. 38 kpa i wyraźnie podnosi swoje niezadowolenie z załatwienia jego wniosków i skarg w przedmiocie nie przeprowadzenia "stosownych postępowań i nałożenia stosownych kar na winnych zaniedbania pracowników i funkcjonariuszy publicznych". Nadto wyraźnie wskazuje, że żąda od organu "niezwłocznego końcowego załatwienia skarg" dotyczących podległych mu pracowników i funkcjonariuszy.

Zgodnie z treścią art. 227 kpa:

"Art. 227. Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw."

Przepis ten zamieszczony jest w Rozdziale 2 zatytułowanym "Skargi" Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (kpa), który to Dział VIII kpa nie należy do kognicji sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 p.p.s.a. W zakresie tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podzielił ustalone orzecznictwo sądownictwa administracyjnego, a w szczególności Postanowienie z dnia 31 grudnia 2007 r. Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Lublinie (sygn. akt III SA/Lu 586/07): "Stronie niezadowolonej z załatwienia skargi opartej na podstawie art. 227 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego." (opubl. Wspólnota 2008/3/47), Postanowienie z dnia 24 listopada 2006 r. Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 948/06): "Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.) (...), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych." (opub. LEX nr 295005), Postanowienie z dnia 14 września 2005 r. Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt III SAB/Wa 80/05): "W przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. k.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania." (opubl. LEX nr 205439).

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.:

"Art. 58. § 1. Sąd odrzuca skargę:

1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;

(...)

§ 3. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. (...)

Skoro w katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych nie mieszczą się skargi na czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawach skarg i wniosków z Działu VIII kpa, a w szczególności na niesatysfakcjonujące stronę załatwianie spraw przez różnego rodzaju organy albo przez ich pracowników, a do takich spraw należy niniejsza skarga, to skargi te ulegają odrzuceniu z powodu niedopuszczalności.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o przytoczone wyżej przepisy orzekł - jak w sentencji.