Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 180/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 5, art. 149
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędzia NSA Julia Szczygielska ( spr.) Protokolant Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi E.Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] z dnia [...] r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...]r., Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E.Z. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...]r., Nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. Nr [...] z dnia [...]r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu w/w decyzji organ odwoławczy wskazał, że w/w decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. umarzył z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, którego realizację rozpoczęto w oparciu o decyzję Nr [...] z dnia [...] r., na działce nr [...] AM4 obręb K., położonej przy ul. [...] we W., realizowanej przez U. i A.O.. Decyzja ta została wydana w związku z utratą przez inwestorów prawa do dysponowania przedmiotową działką na cele budowlane.

Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] Wojewoda D. w wyniku wszczętego na wniosek E.Z. postępowania administracyjnego stwierdził nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., Nr [...], którą stwierdzono wygaśnięcie decyzji z dnia [...] r., Nr [...], udzielającej U. i A.O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr [...] AM4 obręb K., położonej przy ul. [...] we W., z uwagi na przerwanie budowy na okres przekraczający dwa lata. W decyzji tej Wojewoda wskazał, że rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło po upływie ponad siedmiu lat od wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czyli już po jej wygaśnięciu z mocy prawa.

W prowadzonym przez PINB postępowaniu organ ustalił, że roboty zostały wykonane jeszcze przed wygaśnięciem decyzji z dnia [...]r..

Mając na uwadze, że dokonane w toku postępowania zakończonego decyzją PINB z dnia [...]r., Nr [...] ustalenia faktyczne dotyczące daty wygaśnięcia pozwolenia na budowę są sprzeczne z faktami stwierdzonymi decyzją Wojewody D., postanowieniem z dnia [...] 2008r., Nr [...] PINB dla miasta W. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...]r., Nr [...], ze względu na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, że nowa okoliczność faktyczna stwierdzona decyzją Wojewody D. z dnia [...] r., Nr [...], tj. rozpoczęcie robót już po wygaśnięciu decyzji o pozwoleniu na budowę, nie miała wpływu na treść decyzji z dnia [...] r., Nr [...]. Decyzja umarzająca postępowanie w stosunku do inwestorów została wydana w związku z utratą przez nich prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W konsekwencji okoliczność stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania nie spowodowałaby wydania decyzji innej niż decyzja z dnia [...] r., Nr [...]. Stąd organ I instancji decyzją z dnia [...]r., Nr [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] r..

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Ewa Zawadzka, kwestionując działania PINB podjęte w postępowaniu, a przede wszystkim samą decyzją z dnia [...]r., Nr [...].

Organ II instancji po zbadaniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, stwierdził że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, podkreślając, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia /art. 149 § 1 k.p.a./, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy /art. 149 § 2 k.p.a./. Zatem organ prowadzi postępowanie tylko w stosunku do przesłanki będącej podstawą wznowienia postępowania wskazanej w postanowieniu, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a..

W rozpatrywanej sprawie PINB dla miasta W. postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...] wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone swoją ostateczną decyzją z dnia [...]r., Nr [...], ze względu na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Przesłanką tą było stwierdzenie przez Wojewodę D. /w decyzji z dnia [...]r., Nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...]/, że rozpoczęcie budowy budynku przy ul. [...] we W. nastąpiło już po wygaśnięciu z mocy prawa decyzji Zastępcy Architekta Miasta W. z dnia [...]r., Nr [...] o udzieleniu U. i A.O. pozwolenia na budowę w/w budynku. PINB przyjął w swoim postępowaniu, że wygaśnięcie decyzji nastąpiło już po rozpoczęciu robót.

Celem wznowionego postępowania było zatem – jak wskazał WINB - zbadanie czy zaistnienie wskazanej jako przyczyna wznowienia postępowania przesłanki ma wpływ na zmianę treści rozstrzygnięcia kończącego sprawę.

Organ odwoławczy zauważył także, że PINB decyzją z dnia [...]r., Nr [...] umorzył z urzędu postępowania administracyjne w sprawie spornej budowy budynku przy ul. [...] we W. tylko w stosunku do inwestorów tj. U. i A.O.. Powodem takiego rozstrzygnięcia sprawy była utrata przez nich prawa do dysponowania przedmiotową działką na cele budowlane. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że zostanie wszczęte z urzędu postępowanie w odniesieniu do właściciela tej nieruchomości. W konsekwencji, zdaniem WINB, gdyby organ I instancji wiedział, że roboty zostały rozpoczęte już po wygaśnięciu decyzji o pozwoleniu na budowę, nie wpłynęłoby to na zmianę rozstrzygnięcia jakie wydał.

Odnosząc się zaś do argumentów odwołania, organ II instancji stwierdził, że wykraczają one poza zakres wznowionego postępowania. Warunkiem uchylenia dotychczasowej decyzji jest stwierdzenie istnienia podstaw do jej uchylenia z racji wystąpienia przesłanki, z powodu której postępowanie zostało wznowione. Skoro wznowienie nastąpiło w powołaniu na zaistnienie nowej okoliczności istniejącej w dniu wydania decyzji, jednak nieznanej organowi w chwili orzekania postępowania, pozostałe kwestie, które były przedmiotem oceny organu w postępowaniu zwykłym, nie mogą być rozpoznawane w postępowaniu wznowieniowym. Poddanie ponownej ocenie stwierdzonych w trakcie postępowania zwykłego okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, które nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania, stanowiłoby rażące naruszenie art. 145 k.p.a..

Mając na uwadze powyższe DWINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję wniosła E.Z., domagając się jej uchylenia w całości jako naruszającej prawo. Skarżąca podniosła, że dnia 16 czerwca 2008r. wystąpiła do PINB z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...]r., Nr [...], powołując się ma przepis art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 8 k.p.a.. W dniu 2 lipca 2008r. otrzymała pismo od organu I instancji informujące, że z dniem 13 czerwca 2008r. – postanowieniem Nr [...] - zostało wznowione z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...]r., Nr [...], na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. W ocenie skarżącej to nie przypadek, że PINB w tym samym czasie, w jakim skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania, wznowił je z urzędu. Złożony wniosek dawał bowiem szansę na uchylenie decyzji, bo nie upłynęło jeszcze 10 lat od dnia jej wydania. Dlatego PINB nie rozpatrywał wniosku skarżącej wspólnie ze swoim z dnia 13 czerwca 2008r.. Jednocześnie strona wskazała, że dnia [...]r. organ Instancji wydał decyzję Nr [...] o oddaleniu wniosku, a postępowanie odwoławcze jest w toku.

Zdaniem skarżącej PINB nigdy nie zamierzał rozstrzygnąć sprawy budowy domu przy ul. [...] we W.. Już w postanowieniu z dnia [...]r., Nr [...] o wznowieniu postępowania PINB usiłuje zignorować fakt stwierdzenia przez Wojewodę nieważności decyzji w procesie budowlanym, na której organ I instancji oparł decyzję Nr [...]. Organ usiłuje wykazać, że decyzja Wojewody z dnia [...]r., Nr [...] dotyczy nowych okoliczności, o których PINB nie wiedział w dniu wydania decyzji Nr [...]. Zdaniem skarżącej nie jest to prawda, bo fakt, że pozwolenie na budowę Nr [...] wygasło z mocy prawa, był znany PINB co najmniej w 2000r., m.in. z odwołania Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla W.K. od decyzji PINB z dnia [...]r., Nr [...], zezwalającej byłym użytkownikom na wznowienie robót budowlanych na gruncie stanowiącym własność Gminy W..

Wojewoda stwierdzając nieważność decyzji Prezydenta W. Nr [...] podkreślił, że ustalenia faktyczne dokonane przez PINB, w oparciu o które Prezydent wydał decyzję Nr [...], okazały się fałszywe. To są dowody, w oparciu o które PINB prowadził postępowanie zakończone umorzeniem, powinny być przedmiotem kontroli w ramach wznowionego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., o co skarżąca wnosiła dnia 16 czerwca 2007r..

Zdaniem skarżącej decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a..

Skarżąca podniosła także, że PINB umorzył postępowanie decyzją Nr [...] po to, aby ukryć fakt samowoli budowlanej i umożliwić urzędnikom Urzędu Miejskiego we W. uniknięcie konsekwencji z braku reakcji na trwającą przez 3 lata samowolę budowlaną. Podniosła, że od 15 lat nie może dojść swoich praw związanych z nielegalnym dobudowaniem w trakcie samowoli budowlanej do ściany jej domu, która jest ścianą wspólną dla nieruchomości przy ul. [...] i [...] i powinna być budowana wspólnie. Koszty wybudowania wspólnej ściany poniosła jedynie skarżąca i do dnia dzisiejszego nie może odzyskać swoich pieniędzy.

Nadto skarżąca zarzuciła, że były użytkownik wieczysty A.O. nieposiadający legitymacji prawnej do bycia stroną w jakimkolwiek postępowaniu dotyczącym nieruchomości przy ul. [...] po roku 1994r. z powodu rozwiązania z nim umowy użytkowania wieczystego gruntu nie był jedynym adresatem decyzji Nr [...], zaś umorzenie postępowania decyzją Nr [...] pozwoliło mu uniknąć konsekwencji karnych zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego. Stronami postępowania zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] byli m.in. właściciel gruntu – Wydział Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego we W., Wydział Architektury Urzędu Miejskiego we W. i Prokurator Prokuratury Rejonowej dla W.K..

Jako kolejny zarzut skarżąca wskazała, że z decyzji Nr [...] nie wynika – jak twierdzi WINB – że umorzenie postępowania jest wynikiem utraty przez A.O. prawa do gruntu. Pan O. utracił prawo do gruntu przed wszczęciem postępowania przez PINB. Zdaniem skarżącej już samo uznanie przez PINB byłego użytkownika wieczystego zaś stronę postępowania było naruszeniem prawa /art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a./.

Dalej skarżąca podniosła, że WINB usiłuje dowieść, że należało umorzyć postępowanie niezależnie od tego kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę Nr [...] wygasła. Zdaniem skarżącej jest to nieprawda, bowiem wygaśnięcie decyzji z mocy prawa przed rozpoczęciem budowy, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, obligowało PINB do wydania decyzji na podstawie art. 48 Prawa budowlanego i przekazania sprawy do prokuratury.

Ponadto w ocenie skarżącej odmowa uchylenia decyzji Nr [...] przez organ odwoławczy jest dowodem, że organ nie zastosował zasady prawdy obiektywnej i praworządności, jak uczynił to w innych sprawach dotyczących budowy przy ul. [...]. Zatem uchylenie decyzji organu II instancji pozwoliłoby na ponowne rozpatrzenie sprawy i rozstrzygnięciem jej co do istoty, tym bardziej, że jako strona, na wniosek której wszczęto w 1995r. postępowanie, skarżąca nie wyrażała zgody na jego umorzenie.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7; art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ II instancji żadnych czynności do wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym, a skupił się jedynie na interpretacji przepisu prawa, na podstawie którego zostało wznowione postępowanie. Zdaniem skarżącej, właściwym trybem wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie był art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 8 k.p.a.. Całe postępowanie prowadzone było bez przywołania jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego okoliczności rozpoczęcia budowy. Nigdzie nie ma wzmianki o dzienniku budowy, który jest koronnym dokumentem w procesie budowlanym. Nie ma żadnej informacji dlaczego odmówiono mocy dowodowej dokumentom urzędowym, a posłużono się notatkami służbowymi i oświadczeniami przyjętymi z naruszeniem prawa, art. 77 i 107 § 3 k.p.a..

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej oceniając prawidłowość zastosowania przepisów i ich wykładnię, a więc zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa na tle stanu faktycznego ustalonego w chwili wydania decyzji.

Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony jest jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżona decyzja Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 § 1 lub art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga E.Z. nie może być uwzględniona, jako że uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności, przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie.

Należy wskazać, że zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje zostały podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym. Podstawą zaś wydania decyzji organu I instancji stanowił przepisy art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a..

Zgodnie natomiast z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a.

W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...]r., Nr [...], powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a..

Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dokonując kontroli legalność zaskarżonej decyzji badał ustalenia poczynione przez organy administracji związane wyłącznie z przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., oceniając czy prawidłowo podjęto decyzję w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a..

Wbrew wywodom skarżącej nie można było w okolicznościach tej sprawy badać występowania jeszcze innych przesłanek do wznowienia poza tą wyżej wymienioną, stanowiącą podstawę wszczęcia postępowania wznowieniowego w przedmiotowej sprawie, gdyż stanowiłoby to wyjście poza granice określone zakresem rozstrzygnięcia.

Jak słusznie wskazał WINB, wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia /art. 149 § 1 k.p.a./, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy /art. 149 § 2 k.p.a./. Organ prowadzący wznowieniowe postępowanie – po wszczęciu tego postępowania – jest zatem "związany" przesłanką stanowiącą podstawę wznowienia postępowania, która w niniejszej sprawie została wskazana w postanowieniu PINB dla miasta W. z dnia [...]r., Nr [...], podjętym w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a..

Dlatego inne przesłanki do wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. nie mogły stanowić przedmiotu oceny w niniejszej sprawie tak przez organy orzekające jak i sąd administracyjny.

Na marginesie należy jedynie zauważyć, że z urzędu jest Sądowi wiadomym, iż organ I instancji wznowił na wniosek skarżącej z dnia 16 czerwca 2008r. postępowanie administracyjne zakończone opisaną wyżej decyzją z dnia [...]r., Nr [...], przy czym podstawą jego wznowienia stanowiły powoływane przez skarżącą przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 8 k.p.a.. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. umarzającą z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, którego realizację rozpoczęto w oparciu o decyzję Nr [...] z dnia [...]r., na działce nr [...] AM4 obręb K., położonej przy ul. [...] we W., realizowanej przez Państwo U. i A.O.. Decyzja ta została zaskarżona przez E.Z. do WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 11 września 2009r. oddalił skargę /sygn. akt II SA/Wr 292/09/.

Badając natomiast zaskarżoną decyzję pod względem zasadności zastosowania art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., należało stwierdzić, że WINB prawidłowo przyjął, iż gdyby organ I instancji posiadał wiedzę, że roboty zostały rozpoczęte już po wygaśnięciu decyzji o pozwoleniu na budowę, to nie wpłynęłoby to na zmianę rozstrzygnięcia jakie wydał.

Niesporne jest bowiem w sprawie, że decyzją z dnia [...]r., Nr [...] PINB dla miasta W. umorzył z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, którego realizację rozpoczęto w oparciu o decyzję Nr [...] z dnia [...]r., na działce nr [...] AM4 obręb K., położonej przy ul. [...] we W., realizowanej przez Państwo U. i A.O.. Decyzja ta została wydana w związku z utratą przez inwestorów prawa do dysponowania przedmiotową działką na cele budowlane.

Jak wynika bowiem z akt sprawy na podstawie decyzji z dnia [...]r., wydanej przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami, Geodetę Miejskiego oraz aktu notarialnego nr [...] z dnia [...]r. ustanowiono na rzecz U. i A.O. prawo użytkowania wieczystego gruntu położonego we W. przy ul. [...]. Ponieważ Państwo O. nie wywiązali się z zapisu § 6 tej umowy, tj. zobowiązanie do zabudowania w/w gruntu domem jednorodzinnym z zabudowie bliźniaczej w terminie pięciu lat od dnia zawarcia umowy zgodnie z zatwierdzonym planem, w dniu [...]r. została wydana przez Zarząd Miasta W. decyzja Nr [...] o rozwiązaniu notarialnej umowy użytkowania wieczystego gruntu w/w. Wykreślenie użytkowania wieczystego z ksiąg wieczystych nastąpiło w dniu 29 sierpnia 1996r..

W międzyczasie, tj. w dniu [...]r., Państwo O. uzyskali – mocą decyzji Zastępcy Architekta Miasta W. Nr [...] - pozwolenie na budowę spornej inwestycji przy ul. [...].

Jak wskazał Wojewoda D. w decyzji z dnia [...]r., Nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], którą stwierdzono wygaśnięcie w/w decyzji Zastępcy Architekta Miasta W. z dnia [...]r., Nr [...], rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło po upływie ponad siedmiu lat od wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czyli już po jej wygaśnięciu z mocy prawa. W prowadzonym zaś przez PINB postępowaniu organ ten ustalił natomiast, że roboty zostały wykonane jeszcze przed wygaśnięciem decyzji z dnia [...]r..

Zaistnienie nowych okoliczności, tj. stwierdzenie, że rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło po upływie ponad siedmiu lat od wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czyli już po jej wygaśnięciu z mocy prawa, nie dało jednak podstawy do uchylenia decyzji PINB dla miasta W. z dnia [...]r., Nr [...] o umorzeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, z tej to przede wszystkim przyczyny, że inwestorzy utracili prawo do dysponowania przedmiotowa działką na cele budowlane.

Uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej. Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest natomiast taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Stąd w ocenie Sądu organy prawidłowo wydały decyzje o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji PINB dla miasta W. z dnia [...]r., Nr [...] w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., stwierdziwszy brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a..

Można jedynie wskazać, że z lektury akt sprawy wynika, że sprawa budowy przy ul. [...] we W. nie jest sprawą zakończoną, bowiem w odniesieniu do właściciela tej nieruchomości, tj. Gminy W. toczy się postępowanie przed organami nadzoru budowlanego.

W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi w/w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi E.Z. z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.