Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 508/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 161
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. J., F. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z 24 października 2011 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówiło zawieszenia postępowania wszczętego odwołaniem M. i F. J. od decyzji Prezydenta Miasta K. z 17 marca 2010 r., nr [...], orzekającej o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego w zakresie obejmującym "rozbudowę budynku garażowego o klatkę schodową na działce nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." oraz orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego w zakresie obejmującym "nadbudowę o jedną kondygnację z przeznaczeniem na cele biurowe budynku garażowego na działce nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".

W uzasadnieniu organ podał, że od opisanej wyżej decyzji z 17 marca 2010 r., nr [...] M. i F. J. złożyli odwołanie. W odwołaniu - w sposób dorozumiany - wnieśli o zawieszenie postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w związku z toczącym się przed Wojewodą [...] postępowaniem w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z 1 lipca 1998 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zespołu garaży (5 stanowisk) z przełożeniem kabla energetycznego przy ul. [...] w K. na dz. nr [...] obr. [...] (obecnie dz. nr [...] i [...]).

Organ wskazał, że wystąpienie tzw. zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oznacza sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego.

W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zawieszenia postępowania, w szczególności z uwagi na fakt, iż toczące się przed Wojewodą [...] postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z 1 lipca 1998 r., nr [...], zostało ostatecznie zakończone. Decyzją z 27 września 2010 r., nr [...], Wojewoda [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z 1 lipca 1998 r. Decyzja, wobec jej niezaskarżenia, stała się ostateczna. Jednocześnie podkreślił, iż zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. może nastąpić tylko w sytuacji, gdy istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. W niniejszej sprawie brak jest związku przyczynowego pomiędzy toczącym się postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla nadbudowy o jedną kondygnację z przeznaczeniem na cele biurowe budynku garażowego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., a stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z 1 lipca 1998 r., nr [...]. Z istoty decyzji o warunkach zabudowy wynika, że celem jej jest określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych i stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjnego. Dopiero uzyskanie pozwolenia na budowę stanowi dla inwestora podstawę do rozpoczęcia inwestycji.

Organ podkreślił, że stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę wydanego dla zespołu garaży (5 stanowisk) na dz. nr [...] i [...] nie oznacza, że właściwy organ nakaże rozbiórkę przedmiotowego zespołu garaży, gdyż zostanie przeprowadzona procedura legalizacyjna w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane.

M. i F. J. wnieśli o ponowne rozpoznanie sprawy. Wskazali, że decyzja Prezydenta Miasta K. z 20 maja 2011 roku nr: [...] o legalizacji budynku została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1624/11. Zdaniem wnioskodawców fundamentalne znaczenie w sprawie ma fakt, iż będąca przedmiotem postępowania nadbudowa dokonywana jest bez odniesienia się do budynku podstawowego który nie ma bytu prawnego wobec stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z 19 grudnia 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ podał, że z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że zagadnienie wstępne winno być tzw. zagadnieniem otwartym tj. nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii. Organ ponownie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zawieszenia postępowania, w szczególności z uwagi na fakt, iż toczące się przed Wojewodą [...] postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z 1 lipca 1998 r. zostało ostatecznie zakończone. Kolegium podzieliło pogląd prawny wyrażony w postanowieniu z 24 października 2011 r., iż brak jest związku przyczynowego pomiędzy postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla nadbudowy o jedną kondygnację z przeznaczeniem na cele biurowe budynku garażowego na dz. nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., a stwierdzeniem nieważności decyzji ww. Prezydenta Miasta K. z 1 lipca 1998 r. Organ ponownie wskazał na konieczność rozróżnienia dwóch etapów inwestycyjnych tj. postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ podał, że decyzją z 24 października 2011 r., znak: [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję z 17 marca 2010 r., nr [...]. Wskazana wyżej decyzja ma charakter ostateczny w administracyjnym toku instancji, a zatem żądanie zawieszenia przedmiotowego postępowania odwoławczego przed tut. Kolegium byłoby w tym stanie faktycznym już bezprzedmiotowe.

Nadto organ również wskazał, że stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę oznacza, że postępowanie będzie zmierzać do legalizacji wykonanych robót budowlanych, przez doprowadzenie tych robót do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wnieśli M. i F. J..

Skarżący wskazali na naruszenie art. 7 kpa, podnosząc, że jako strona postępowania w przedmiocie warunków zabudowy nie zostali potraktowani z poszanowaniem zasady równości. Ponownie wskazali, że decyzja Prezydenta Miasta K. z 20 maja 2011 r. o legalizacji budynku została uchylona wyrokiem tut. Sądu z 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1624/11.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Z urzędu należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt IISA/Kr 129/12 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. i F. J. na decyzje SKO w [...] z 24. 10. 2011 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji tj. decyzję Prezydenta M. K. z 17 marca 2010 r. znak: [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi stosownie do treści art. 134 §1 ustawy p.p.s.a.

Na wstępie należy wskazać, że umorzenie postępowania polega na przerwaniu i zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego oraz orzeczeniu o dalszym jego nieprowadzeniu. Przyczyną tego stanu rzeczy jest wystąpienie w toku tego postępowania zdarzeń, które uniemożliwiają jego zakończenie przez rozstrzygnięcie o istocie sprawy stanowiącej przesłankę wniesienia skargi (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H. Beck 2011 r. s. 565). Umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości możliwe jest zatem wtedy, gdy w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna.

Jak wskazano wyżej strona skarżąca zakwestionowała w niniejszej skardze postanowienie SKO w [...] z 19.12. 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z 24.10.2011 r., którym odmówiono zawieszenia postępowania wszczętego odwołaniem skarżących, złożonym od decyzji Prezydenta M. K. z 17 marca 2010 r. znak: [...], którym organ odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego w zakresie obejmującym "rozbudowę budynku garażowego o klatkę schodową na działce nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." oraz orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego w zakresie obejmującym "nadbudowę o jedną kondygnację z przeznaczeniem na cele biurowe budynku garażowego na działce nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".

Mając jednak na uwadze fakt, iż tutejszy Sąd wyrokiem z 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt IISA/Kr 129/12 - po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. i F. J. na decyzje SKO w [...] z 24.10.2011 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji tj. decyzję Prezydenta M. K. z 17 marca 2010 r. znak: [...] w ocenie Sądu należy uznać niniejsze postępowanie sądowe wszczęte przedmiotową skargą stało się bezprzedmiotowe. Należy dodać, że wobec wydania ww. wyroku postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia toczyć się będzie ponownie przed właściwym organem.

Należy wskazać, że strona skarżąca pismem z 14 czerwca 2012 r. skierowanym do tut. Sądu poinformowała o wydaniu przez WSA w Krakowie ww. wyroku z 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt 129/12 , wnosząc jednocześnie o "przyznanie należnych kosztów na podstawie" i powołała art. 210 §1 p.p.s.a.. Zarazem jednak na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. skarżąca M. J. nie potrafiła określić, czy cofa skargę.

Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o zwrot kosztów postępowania, zgłoszonego w terminie wskazanym w art. 210 §1 p.p.s.a. należy wyjaśnić, że stronie skarżącej nie przysługuje zwrot kosztów postępowania, zarówno wtedy, gdy jej skarga okazała się bezzasadna, jak i w przypadku, gdy orzeczenie sądu nie wypowiada się w kwestii zasadności skargi, bo była ona niedopuszczalna albo postępowanie sądowe okazało się bezprzedmiotowe. Wyjątek ten dotyczy także sytuacji, gdy postępowanie ulega umorzeniu z powodu uwzględnienia skargi przez organ (art. 201 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 232 § 1 p.p.s.a. sąd zwraca z urzędu cały uiszczony wpis od pisma cofniętego. Powyższy przepis nie ma jednak zastosowania ponieważ skarżący w niniejszej sprawie nie cofnęli skargi.

Wobec powyższego, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, strona skarżąca nie cofnęła skargi Sąd stwierdził, że zachodzą warunki do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowiącym, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

W tej sytuacji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.