Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 313/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17  pkt 6  lit. b
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na postanowienie Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w R., po ponowny rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 24 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku Burmistrza Miasta i Gminy G. nie uzgodnił w zakresie potrzeb obronnych i bezpieczeństwa państwa skorygowanego i uzupełnionego projektu nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu o pow. [...] ha położonego w miejscowości W., realizowanego w wyniku uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...].

Podstawą tego rozstrzygnięcia było uznanie przez organ, że zachodzi niezgodność projektu planu z postanowieniami decyzji lokalizacyjnej nr [...] z dnia [...] Komisji Planowania przy Radzie Ministrów, ustalającej strefę ochronną wojskowego obiektu technicznego [...] w rejonie miejscowości W.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż w ramach strefy ochronnej ustanowionej ww. decyzją lokalizacyjną, obszar objęty przedmiotowym projektem zmian obejmuje częściowo pas przyległy do obiektu tj. obszar całkowicie wyłączony z zainwestowania oraz pas ograniczeń w zakresie budownictwa przemysłowego i wysokościowego o promieniu 3000m, ustanowiony w celu wyeliminowania negatywnego wpływu inwestycji budowlanych na możliwość wykrywania i śledzenia obiektów powietrznych przez wojskowe stacje radiolokacyjne rozwinięte kompleksie [...]. Wyjaśnił, że z analizy projektu nr [...] planu miejscowego wynika, iż nie zostały w nim uwzględnione zapisy zawarte w załączniku do decyzji lokalizacyjnej w stosunku do całego obszaru objętego zmianami, albowiem jedynie dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1 R - §16 ust.2 planu - zawarto informację o obowiązującym zakazie zabudowy wynikającym z decyzji lokalizacyjnej. Szczegółowe zaś ustalenia dla pozostałych terenów z obszaru objętego zmianami tj. [...] i [...] nie uwzględniają zapisów zawartych w decyzji lokalizacyjnej, a w tym:

• §7 ust. 1 pkt 8 planu dopuszczający lokalizację urządzeń i obiektów telekomunikacji elektronicznej na terenie [...] i [...] – tymczasem w obszarze tym występują ograniczenia w inwestowaniu odnośnie masztów telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą,

• § 15 ust. 1 planu określający przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy produkcyjnej, składów, magazynów oraz zabudowy usługowej, przeznaczenie dopuszczalne - budynki obsługujące, wiaty, garaże itp., infrastruktura obsługi technicznej terenu i zabudowy – tymczasem w obszarze tym występują ograniczenia w inwestowaniu odnośnie charakteru zabudowy tzn. obiektów przemysłowych, w tym wielkogabarytowych konstrukcji stalowych oraz infrastruktury towarzyszącej takiej jak podstacje elektryczne, linie energetyczne średniego i wysokiego napięcia itp.,

• §15 ust. 2 lit. e) planu określający maksymalną wysokość zabudowy jako 11,0 m od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu (bez kominów, anten i temu podobnych elementów) – co stanowi przekroczenie dopuszczalnych wysokości zabudowy, które zgodnie z załącznikiem do decyzji lokalizacyjnej wynoszą ok. 2 - 4 m w zależności od odległości od kompleksu wojskowego,

• §15 ust. 6 planu stanowiący, że teren w granicach terenu zamkniętego MON (mającego granice poza obszarem planu) znajduje się w strefie pasa ograniczeń budownictwa wysokościowego i przemysłowego (wymagającego ograniczeń w inwestowaniu), zgodnie z decyzją lokalizacyjną nr [...] z dnia [...] – co stanowi nieprecyzyjny zapis sugerujący, że ograniczenia dotyczą wyłącznie terenu zamkniętego będącego w trwałym zarządzie resortu obrony narodowej, a nie całego pasa ograniczeń budownictwa wysokościowego i przemysłowego do odległości 3000 m. Zdaniem organu, z powyższego wynika, że charakter planowanych inwestycji w obszarze objętym zmianami tzn. zabudowa produkcyjna, usługowa i magazynowa z możliwością budowy centrum logistycznego jest niezgodny z ww. decyzją lokalizacyjną.

Ponadto organ I instancji stwierdził, że projekt zmian planu miejscowego wykracza poza ograniczenia w zakresie obronności i bezpieczeństwa publicznego zawarte w pkt 3.5.4.6 planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...], uchwalonego na postawie uchwały nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...]. Odnosząc się do zagadnienia zasadności istnienia bądź zmiany stref ochronnych określonych ww. decyzją lokalizacyjną wyjaśnił również, że w dniu [...] zwrócił się do Dowódcy Sił Powietrznych o zajęcie stanowiska co do przedmiotowego projektu zmiany planu miejscowego oraz możliwości zniesienia lub zmiany spornej strefy ochronnej, i że w odpowiedzi organ ten zajął stanowisko tożsame z treścią niniejszego postanowienia, wskazując przy tym na konieczność utrzymania spornej strefy ochronnej i na brak możliwości jej zmiany.

Na powyższe postanowienie Burmistrz G. wniósł zażalenia, po którego rozpoznaniu Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji.

Organ II instancji uzasadniając rozstrzygnięcie potrzymał w całości stanowisko organu I instancji dodatkowo podkreślając, że okoliczność, iż organ gminy jednocześnie przystąpił do sporządzenia projektu [...] zmiany studiu uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy G., obejmującego teren o pow. 64, 7 ha we wschodniej części miejscowości W., po północnej stronie drogi gminnej oraz do sporządzenia dla tego samego terenu przedmiotowego projektu nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowi naruszenie art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647). Odnosząc się do zarzutu wnoszącego zażalenie o braku podstaw prawnych do odmowy uzgodnienia spornego projektu planu miejscowego, w ramach którego organ gminy zakwestionował aktualność i zakres obowiązywania ww. decyzji lokalizacyjnej oraz zarzucił, że narusza ona konstytucyjnie chronione prawo własności, organ II instancji podkreślił, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią dopuszczalną formę i przesłankę ograniczenia prawa własności w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a ustawa ta obliguje do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa (art. 1 ust. 2 pkt 8 tej ustawy). Sposób uwzględniania tych potrzeb określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 maja 2004 r. w sprawie sposobu uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa (Dz.U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1309), w tym odnośnie uzgodnienia z organem wojskowym projektu planu miejscowego w zakresie granic terenów zamkniętych, ich stref ochronnych i ograniczeń, które powinny w nich obowiązywać (§ 2 ust. 3 pkt 1 – 4 rozporządzenia). Zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 2 pkt 9 i art. 4 pkt 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze.zm.) tereny zamknięte, stanowiące tereny zastrzeżone ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa określają właściwi ministrowie i kierownicy urzędów centralnych w drodze decyzji, wyznaczając w szczególności granice tych terenów, a sporna decyzja lokalizacyjna nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Co do zaś zarzutu naruszenia prawa poprzez powołanie się przez organ I instancji na stanowisko innego organu wojskowego tj. Dowódcy Sił Powietrznych w zakresie konieczności utrzymania stref ochronnych wokół kompleksu wojskowego, organ II instancji stwierdził, że w celu ustalanie pełnych informacji dotyczących potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa miał on prawo oraz obowiązek zwrócić się do organów wojskowych bezpośrednio związanych z przedmiotem sprawy, a taki jest należący do Sił Zbrojnych RP Dowódcy Sił Powietrznych. Powyższe, jak wyjaśnił, wynika w szczególności z przepisów wewnętrznych obowiązujących w resorcie obrony narodowej tj. z decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] w sprawie wprowadzenia do użytku "Instrukcji w sprawie udziału organów wojskowych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kraju oraz ustalaniu stref ochronnych (Dz.Urz. MON Nr 20, poz. 305). W ocenie organu II instancji bezzasadny jest także zarzut wnoszącego zażądanie wydania zaskarżonego postanowienia bez dokonania analizy aktualnych potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa w zakresie technicznych uwarunkowań funkcjonowania stacji radarowej, wynikających z aktualnego stanu techniki, albowiem organ I instancji w toku prowadzonego postępowania w celu ustalenia zakresu potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa m.in. wystąpił i uzyskał stanowiska szeregu organów wojskowych odpowiedzialnych i kompetentnych w tym zakresie, a ponadto – jak podkreślił organ II instancji - potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa obejmują działania związane z zapewnieniem warunków do funkcjonowania sił zbrojnych zarówno w okresie pokoju jak i w razie agresji militarnej.

Na powyższe postanowienie Burmistrz G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w którym domagając się jego uchylenia, zarzucił organowi II instancji, mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez uznanie że ww. decyzja lokalizacyjna może być źródłem ograniczeń prawa własności nieruchomości,

- art. 1 ust. 2 pkt 8 ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zakres aktualnych potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa konieczny do uwzględnienia w planie miejscowym wyznaczony jest ustaleniami ww. decyzji lokalizacyjnej,

- § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 maja 2004 r. w sprawie sposobu uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa poprzez przyjęcie za podstawę odmowy uzgodnienia nieaktualnych kryteriów zawartych w decyzji lokalizacyjnej.

Argumentując zarzuty skargi organ gminy wskazał, iż nie neguje potrzeby uwzględnienia w procesie planowania przestrzennego koniecznych ograniczeń uzasadnionych aktualnymi potrzebami obronności i bezpieczeństwa państwa lecz kwestionuje zasadność i aktualność przyjętych kryteriów ustalenia tych potrzeb oraz aktualność formy prawnej, w której potrzeby te zostały zdefiniowane. Podkreślił, że decyzja lokalizacyjna nie mieści się w aktualnym katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa, z którego można wywodzić ograniczenie prawa własności nieruchomości. Wskazał, że podstawą uwzględnienia ograniczeń budownictwa w projekcie planu miejscowego winny być aktualne potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa oraz, że aktualnie kompleks koszarowo-techniczny jest zespołem nieużytkowanych obiektów, niewykorzystywanym dla potrzeb wojskowych. Podniósł również, że stosownie do treści art. 59 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz.U. Nr 12, poz. 136 ze zm.), dotychczasowe tereny zamknięte, które nie spełniały warunków zastrzeżenia ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, przestały być z dniem 1 stycznia 2001 r. terenami zamkniętymi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako ppsa), Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647). Ustawa ta określa zasady kształtowania polityki przestrzennej, a także zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań (art. 1 ust. 1). W planowaniu przestrzennym uwzględnia się zatem zasadę zachowania ładu przestrzennego oraz zasadę zrównoważonego rozwoju, jako podstawę i zarazem fundament podejmowanych działań planistycznych. Z treści art. 1 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy wynika jednak także, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględnić również potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa. Dlatego też, zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b ww. ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, i po sporządzeniu projekt planu miejscowego, występuje o uzgodnienie projektu planu m.in. z właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa. Należy wskazać, że sposób uwzględniania potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa w zagospodarowaniu przestrzennym, stosowanie do delegacji zawartej w art. 16 ust. 3 ww. ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 maja 2004 r. w sprawie sposobu uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa (Dz.U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1309). Odnośnie potrzeb obronności państwa w akcie tym określa się, że uwzględnienie tych potrzeb w zagospodarowaniu przestrzennym ma na celu zapewnienie warunków do obrony terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności przez: utrzymanie potencjału obronnego państwa; zapewnianie warunków do funkcjonowania sił zbrojnych w okresie pokoju oraz do działania w razie agresji militarnej; zapewnienie warunków do przyjęcia, rozmieszczenia, zaopatrywania i funkcjonowania sojuszniczych sił zbrojnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; zapewnianie funkcjonowania gospodarki państwa w razie agresji militarnej, w tym ewakuacji ludności i elementów materialnych gospodarki; oraz tworzenie warunków umożliwiających lokalizację, realizację i adaptację obiektów i urządzeń niezbędnych na potrzeby obronne (§ 1 ust 1 ww. rozporządzenia). Realizując powyższy cel (zapewnienie warunków do obrony terytorium RP) organy wojskowe uzgadniają przekazane przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dostosowując ustalenia tych projektów do wymagań wynikających z potrzeb obronności państwa, w szczególności w zakresie granic terenów zamkniętych i ich stref ochronnych oraz ograniczeń, które powinny obowiązywać w tych strefach, w tym dotyczących użytkowania i przeznaczenia terenów, zabudowy oraz przebywania ludzi, a także ograniczeń w zagospodarowaniu terenów, wynikających z potrzeb bezkolizyjnego funkcjonowania istniejącej i planowanej infrastruktury niezbędnej na potrzeby obronności państwa i ograniczeń wynikających z utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania, w tym dla lotnisk, instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych (§ 2 ust. 1 pkt 3 i § 2 ust. 3 pkt 1–4 ww. rozporządzenia). Definicja pojęcia terenu zamkniętego określona została w art. 2 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez odesłanie do definicji tego pojęcia zawartej w przepisie art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287), który stanowi, że teren zamknięty to teren o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określony przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. Teren ten ustalany jest przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych w drodze decyzji, w której to określa się m.in. granice terenu zamkniętego (art. 4 ust. 2a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Analiza regulacji prawnych związanych z wymogiem uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności państwa, co jak wskazano wyżej wiąże się z prawnym nakazem uzgadniania przez organy wojskowe planów miejscowych m.in. w zakresie granic terenów zamkniętych, ich stref ochronnych i ograniczeń obowiązujących w tych strefach, wymaga także przywołania treści przepisu art. 4 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że w odniesieniu do terenów zamkniętych, z wyjątkiem tych ustalanych przez ministra właściwego do spraw transportu, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych oraz, że w strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy.

W ocenie Sądu z przytoczonych regulacji prawnych jednoznacznie wynika po pierwsze, że tereny zamknięte są ustalane w drodze decyzji właściwych organu administracji państwowej (ministra, kierownika urzędu centralnego) i że decyzja ustalająca taki teren i jego strefę ochronną ma swoje umocowanie w źródłach powszechnie obowiązującego prawa (art. 2 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 2 pkt 9 i art. 4 pkt 2a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), a po drugie, że niezbędnym wymogiem w zakresie uwzględniania potrzeb obronności państwa w zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku funkcjonowania na danym obszarze terenu zamkniętego i jego strefy ochronnej, jest wymóg uzgodnienia przez organ planistyczny projektu planu miejscowego, obejmującego takie tereny z właściwym organem wojskowym w zakresie granic takiego terenu i jego strefy ochronnej oraz ograniczeń, które powinny obowiązywać w tej strefie, w tym dotyczących użytkowania i przeznaczenia terenów, zabudowy oraz przebywania ludzi (art. 1 ust. 2 pkt 8, art. 16 ust. 3, art. 17 pkt 6 lit b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa i w zw. z art. 4 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organy sprawujące władztwo planistyczne związane są treścią poczynionych uzgodnień, co oznacza, że ostateczne stanowisko uzyskane w tym zakresie w formie postanowienia właściwego organu wojskowego jest dla wójta, burmistrza lub prezydent miasta, bezwzględnie wiążące (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 482/11, publ. lex nr 898088; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 910/11, publ. lex nr 1145940).

W niniejszej sprawie, stanowiącą przedmiot sporu decyzją lokalizacyjną nr [...] z dnia [...] Komisji Planowania przy Radzie Ministrów, ustalana została strefę ochronną wojskowego obiektu technicznego [...] w rejonie miejscowości W., w granicach oznaczonych i opisanych w stanowiącej załącznik do decyzji mapie. Ze treści ww. decyzji lokalizacyjnej wynika, że ustanowioną strefą ochronną objęto obszar zakazany, stanowiący własność MON oraz zewnętrzną strefę ochronną, stanowiącą rejon ograniczonych praw rzeczowych właścicieli. W ramach zewnętrznej strefy ochronnej wydzielony został pas przyległy do obiektu tj. obszar całkowicie wyłączony z zainwestowania oraz pas ograniczeń budownictwa przemysłowego i wysokościowego, w którym obowiązują uzgodnienia w zakresie wznoszenia obiektów wysokościowych, linii energetycznych wysokiego napięcia, masztów radiostacji, wież, kominów itp., których wysokość lub oddziaływanie może ograniczyć możliwości bojowe obiektu. Wskazać należy, że w decyzji lokalizacyjnej określone zostało również, że omawiana strefa ochronna wprowadzona została w celu zabezpieczenia pełnego wykorzystania funkcji obiektu, wyeliminowania możliwości zakłóceń, bezpieczeństwa ludności oraz zabezpieczenia obiektu przed bezpośrednim wglądem, penetracją i podsłuchem.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że obszar objęty, przedłożonym przez skarżącego do uzgodnienia projektem zmian nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu o pow. [...] ha położonego w miejscowości W. obejmuje częściowo, określony decyzją lokalizacyjną, pas przyległy do obiektu, a także pas ograniczeń budownictwa przemysłowego i wysokościowego o promieniu 3000 m. Jak wskazano wyżej, pas przyległy do obiektu został całkowicie wyłączony z zainwestowania, natomiast w pas ograniczeń budownictwa przemysłowego i wysokościowego wprowadzone zostały ograniczenie w inwestowaniu, w celu wyeliminowania negatywnego wpływu inwestycji budowlanych na możliwości bojowe obiektu, w szczególności poprzez zakłócenie prawidłowego działania wojskowych stacji radiolokacyjnych rozwiniętych w kompleksie wojskowym. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę przytoczone powyżej regulacje prawne normujące zasady i procedurę uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności państwa, Burmistrz G. zobligowany był do uzgodnienia z organem wojskowym projektu zmian nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie potrzeb obronności państwa. Taki też tryb działania podjął, czego efektem jest zaskarżone do Sądu postanowienie Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w R. nr [...], którym to organ I instancji nie uzgodnił w zakresie potrzeb obronnych i bezpieczeństwa państwa skorygowanego i uzupełnionego projektu nr [...]. Zdaniem Sądu, analiza zakwestionowanych przez organy obu instancji zapisów przedłożonego do uzgodnienia projektu zmian planu miejscowego uzasadnia stanowisko orzekających w sprawie organów, iż zapisy te są niezgodne z opisanymi powyżej postanowieniami decyzji lokalizacyjnej ustalającej strefę ochronną wojskowego obiektu technicznego [...]. Zawarte bowiem w projekcie planu regulacje dotyczące jednostek planistycznych [...] i [...], a więc terenów zabudowy produkcyjnej, składowej, magazynów oraz zabudowy usługowej nie uwzględniają zapisów decyzji lokalizacyjnej dotyczących pasa ograniczeń budownictwa wysokościowego i przemysłowego. I tak należy podzielić stanowisko organów, że przepis §7 ust. 1 pkt 8 planu dopuszczający lokalizację urządzeń i obiektów telekomunikacji elektronicznej na terenie [...] i [...], przepis § 15 ust. 1 planu określający przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy produkcyjnej, składów, magazynów oraz zabudowy usługowej, przeznaczenie dopuszczalne - budynki obsługujące, wiaty, garaże itp., infrastruktura obsługi technicznej terenu i zabudowy, oraz przepis §15 ust. 2 lit. e) planu określający maksymalną wysokość zabudowy na 11,0 m od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu (bez kominów, anten i temu podobnych elementów), nie uwzględniają występujących we wskazanym obszarze ograniczeń w inwestowaniu odnośnie urządzeń i obiektów mogących zakłócać prawidłowego działania urządzeń obiektu, którymi niewątpliwie są maszty telefonii komórkowej i ich infrastruktura towarzysząca, obiekty przemysłowe, w tym wielkogabarytowe konstrukcje stalowe, podstacje elektryczne, linie energetyczne średniego i wysokiego napięcia itp., a także ograniczeń wysokościowych wznoszonych obiektów (wynoszących zgodnie z załącznikiem do decyzji lokalizacyjnej ok. 2 - 4 m). Ograniczenie budownictwa wysokościowego uzasadnione jest zarówno potrzebą wyeliminowania możliwych zakłóceń, jak i zabezpieczenia obiektu wojskowego przez możliwym podglądem i penetracją. Natomiast ograniczenie inwestycji przemysłowych, w tym i różnego rodzaju urządzeń i obiektów telekomunikacji elektronicznej oraz linii energetycznych związane jest z możliwością negatywnego wpływu tych inwestycji na możliwości bojowe obiektu, np. w zakresie wykrywania i śledzenia obiektów przez wojskowe stacje radiolokacyjne poprzez zakłócanie ich pracy. Sąd podziela także podgląd organów wojskowych, że zapis §15 ust. 6 planu stanowiący, że teren w granicach terenu zamkniętego MON (mającego granice poza obszarem planu) znajduje się w strefie pasa ograniczeń budownictwa wysokościowego i przemysłowego (wymagającego ograniczeń w inwestowaniu), zgodnie z decyzją lokalizacyjną nr [...] z dnia [...], jest niejasny i nieprecyzyjny oraz może sugerować, że występujące ograniczenia dotyczą wyłącznie terenu zamkniętego, a nie całego pasa ograniczeń budownictwa wysokościowego i przemysłowego do odległości 3000 m. Wobec powyższych niejasności oraz niezgodności z decyzją lokalizacyjną postanowień przedmiotowego projektu zmian planu miejscowego, przedłożonego do uzgodnienia organowi woskowemu przez Burmistrza G., należy uznać za uzasadnione i poparte logiczną i racjonalną argumentacją stanowisko organów obu instancji, iż brak jest warunków od pozytywnego uzgodnienia projektu planu miejscowego w zakresie potrzeb obronnych i bezpieczeństwa państwa. Dopuszczalne planem inwestycje w obszarze objętym zmianami tj. w jednostkach planistycznych [...] i [...], stanowiących tereny zabudowy produkcyjnej, składowej, magazynów oraz zabudowy usługowej, nie uwzględniają ustanowionych decyzją lokalizacyjną ograniczeń w inwestowaniu we wskazanym obszarze i jako takie mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i potencjału obronnego państwa. Ocena zaś potrzeb obronności państwa, w tym związanych z ograniczeniami, które powinny obowiązywać w strefach ochronnych, należy do kompetencji właściwych organów wojskowych, jako organów uprawnionych przez prawodawcę do uzgadniania projektów planów miejscowych w zakresie potrzeb obronności państwa. Uznając przeprowadzoną w niniejszej sprawie przez orzekające organy ocenę tych potrzeb za prawidłową, zgodną z prawem i logicznie uargumentowaną, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania jej, w związku z czym nie wyeliminował podjętych w sprawie rozstrzygnięć organów wojskowych.

Odnosząc się do natomiast do zarzutów skargi należy wskazać, że decyzja lokalizacyjna może być, jak wykazano na wstępie rozważań pranych, źródłem ograniczeń prawa własność, o których mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, albowiem decyzja ustalająca tereny zamknięte i ich strefy ochronne oraz ograniczenia w nich obowiązujące ma swoje umocowanie w źródłach powszechnie obowiązującego prawa tj. we wskazanych powyżej regulacjach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz postanowieniach rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. Wydana zaś w sprawie decyzja lokalizacyjna nie została wyeliminowana z obrotu prawego.

Wbrew stanowisku skarżącego organy wojskowe dokonały w przedmiotowym postępowaniu analizy aktualnych potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa, gdyż z akt spawy wynika, iż organ I instancji dokonując analizy regulacji decyzji lokalizacyjnej, zwracał się o wyrażenie stanowiska w tym zakresie do innych organów wojskowych, w tym Dowódcy Sił Powietrznych, celem właśnie odniesienia zapisów decyzji lokalizacyjnej do aktualnych potrzeb obronności państwa i uzyskania pełnej wiedzy od organów kompetentnych i posiadających niezbędne informacje w tym zakresie, w tym więc i do Dowódcy Sił Powietrznych, będącego jednym z ważniejszych organów wojskowych. Uwzględnienie potrzeb obronności państwa w zagospodarowaniu przestrzennym ma na celu zapewnienie warunków do obrony terytorium RP m.in. poprzez utrzymywanie potencjału obronnego państwa, którego potrzeba wykorzystania czy użycia, może mieć miejsce zarówno w okresie pokoju i agresji militarnej, jak i wyłącznie w jednej z tych sytuacji (np. w czasie agresji). Tym samym więc okoliczność, że w chwili obecnej dany obiekt wojskowy nie jest wykorzystywany, nie oznacza, że potrzeba jego użycia nie wystąpi w przyszłości. Ocena w tym zakresie należy jednak wyłącznie do organów wojskowych, a nie do organów planistycznych.

Chybiony jest również powołanie się przez skarżącego na treść przepisu art. 59 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz.U. Nr 12, poz. 136 ze zm.), stanowiącego, że dotychczasowe tereny zamknięte, które nie spełniały warunków zastrzeżenia ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, przestały być z dniem 1 stycznia 2001 r. terenami zamkniętymi, bowiem przepis ten nie ma zastosowania do przedmiotu sprawy, a ponadto w przypadku spornego terenu zamkniętego, organy wojskowego w toku całego postępowania wykazywały właśnie, że teren ten spełnia warunek zastrzeżenia ze względu na potrzebę obronność państwa.

Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.