Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 295/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. spraw ze skarg N. W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] i z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji uchyla zaskarżone decyzje.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg N. W. są decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO" lub "Kolegium") z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] (sygn. akt II SA/Rz 295/15), Nr [...] (sygn. akt II SA/Rz 296/15), Nr [...] (sygn. akt II SA/Rz 297/15), Nr [...] (sygn. akt II SA/Rz 298/15) wydane w sprawach dotyczących ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W podstawach prawnych decyzji Kolegium wskazało art. 138 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia

7.09.2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm., na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U.

z 2015 r., poz. 859 – zwana dalej "ustawą").

Z uzasadnienia i akt administracyjnych spraw wynika, że Wójt Gminy [...] przyznał N. W. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w wysokości po 400 zł miesięcznie, w związku z niewywiązywaniem się przez zobowiązanego alimentacyjnie M. W. z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego decyzjami:

- z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] na okres od 1 kwietnia 2010 r. do 30 września 2010 r.;

- z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] na okres od 1 listopada 2011 r. do 30 września 2012 r.;

- z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] na okres od 1 listopada 2010 r. do 31 sierpnia 2011 r.;

- z dnia [...] października 2012 r. nr [...] na okres od 1 października 2012 r. do 30 września 2013 r.

W odpowiedzi na wniosek M. W. – reprezentowanego przez pełnomocnika adw. B. W. z dnia [...] listopada 2013 r. (data wpływu do organu) Wójt Gminy [...] w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. poinformował o wydanych decyzjach w sprawie świadczeń wypłacanych z funduszu alimentacyjnego, w tym o decyzji z dnia [...] maja 2010 r., z dnia [...] listopada 2011 r., z dnia [...] listopada 2010 r., z dnia [...] października 2012 r.

Następnie w dniu [...] listopada 2013 r. wpłynął do Wójta Gminy [...] wniosek M. W. o wznowienie postępowania zakończonego m. in. wyżej wskazanymi decyzjami w związku z pojawieniem się nowych uprzednio nieznanych organowi okoliczności związanych z faktem wywiązywania się przez zobowiązanego z obowiązku alimentacyjnego, a tym samym braku podstaw do przyznania uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Jak wyjaśnił, przebywając za granicą nie miał wiedzy o toczących się postępowaniach sądowych, w których reprezentował go kurator ustanowiony dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, a o których dowiedział się dopiero po powrocie. Wskazał, że przysyłał pieniądze na utrzymanie dzieci. W toku postępowania powołał się również na przesłankę niezawinionego braku swego udziału w tamtym postępowaniu. Szczegółowo przedstawił jakie sumy pieniężne przekazał na rzecz dzieci w latach 2008-2012.

Postanowieniami z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] Wójt Gminy [...] wznowił postępowanie w ww. sprawach. Decyzjami z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] odmówił uchylenia własnych decyzji z dnia [...] maja 2010 r., [...] listopada 2011 r., [...] listopada 2010 r., [...] października 2012 r. Decyzje te w administracyjnym toku instancji zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzjami z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Następnie decyzjami z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], nr [...], [...], [...] Wójt Gminy [...] odmawiając M. W. przymiotu strony umorzył postępowanie w sprawie, jednak i te decyzje zostały uchylone przez organ odwoławczy decyzjami z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...].

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy [...] decyzjami z dnia [...] października 2014 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] odmówił uchylenia własnych decyzji odpowiednio z dnia [...] maja 2010 r., z dnia [...] listopada 2011 r., z dnia [...] listopada 2010 r., z dnia [...] października 2012 r.

Organ uznał, że M. W. winien brać udział w postępowaniu dotyczącym przyznania uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego, ponieważ z tego tytułu ciąży na nim obowiązek zwrotu wypłaconych należności. Był podmiotem legitymowanym do zgłoszenia żądania wznowienia postępowania jako strona. Uznał także, że wniosek o wznowienie zgłoszony został z zachowaniem ustawowego terminu. Niemniej, brak było podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] maja 2010 r., z dnia [...] listopada 2011 r., z dnia [...] listopada 2010 r., z dnia [...] października 2012 r., ponieważ przyznanie świadczeń z funduszu nastąpiło zgodnie

z obowiązującymi przepisami, w szczególności po ustaleniu ziszczenia się przesłanek określonych w art. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Według Wójta w postępowaniu tym wykazano fakt bezskuteczności egzekucji na podstawie zaświadczenia od komornika sądowego,

a z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów nie wynikało, aby należne alimenty zostały przez niego w całości uregulowane. Dokonywane wpłaty nie były regularne, w tytułach przelewów nie podawano, że są to świadczenia na poczet alimentów, nadto z oświadczenia N. W. wynika, że przekazywane środki odebrała i przekazała na spłatę należności ojca, tj. spłatę rat kredytu, składek KRUS

i PZU.

W odwołaniach od powyższych decyzji M. W. zarzucił niedostateczne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i bezpodstawne przyjęcie, że uiszczone przez niego kwoty nie były alimentami. Podkreślił, że nie wiedział o zasądzonych świadczeniach oraz o toczących się postępowaniach. Niezasadnie też przyjęto, że N. W. nie otrzymywała przekazów pieniężnych. Nadto pominięto okoliczność, że nie poinformowała ona właściwego organu o otrzymywanych przekazach, czym wprowadziła organy w błąd co do okoliczności mających wpływ na wydaną decyzję. Całkowicie pominięto fakt niezawinionego braku jego udziału w postępowaniach dotyczących świadczeń przyznanych z funduszu alimentacyjnego.

Wskazanymi na wstępie decyzjami z dnia [...] grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżone decyzje w całości

i przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z powodu niedostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i braku pełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Przede wszystkim ustalenia oparto na lakonicznych oświadczeniach stron, bez przeprowadzenia szczegółowego postępowania, nadto organ nie ocenił należycie faktu dokonywanych przez dłużnika wpłat i ich kwalifikacji. SKO zwróciło uwagę na możliwość przeprowadzenia środka procesowego, jakim jest konfrontacja stron, w celu uzyskania kompletnego materiału dowodowego. Całkowicie pominięto ocenę przesłanki wznowienia określoną

w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., związaną z pominięciem strony postępowania.

W skargach wniesionych na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie N. W. zawnioskowała o ich uchylenie

i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Kwestionowanym decyzjom zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9 i art. 15 ustawy, a także art. 80, art. 145 § 1 pkt 4 i 5, art. 151 § 1 w zw. z art. 149 § 2 K.p.a. poprzez naruszenie swobodnej oceny dowodów i dokonanie błędnej oceny zgromadzonych dowodów, brak spełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w postaci nowych okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy oraz błędne wskazanie naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skargi są zasadne.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W rozpatrywanej sprawie Sąd uwzględnił skargi, bowiem zaskarżone decyzje naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że skargi w sprawach zarejestrowanych pod sygn. akt II SA/Rz 295/15, II SA/Rz 296/15, II SA/Rz 267/15 i II SA/Rz 298/15, jako pozostające ze sobą w związku, zostały na podstawie art. 111 § 2 P.p.s.a. połączone do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzone są pod wspólną sygn. akt II SA/Rz 295/15.

Przedmiotem dokonanej przez Sąd oceny zgodności z prawem w niniejszej sprawie były decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], którymi uchylone zostały decyzje Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2014 r. odpowiednio nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] orzekające o odmowie uchylenia własnych decyzji odpowiednio z dnia [...] maja 2010 r., z dnia [...] listopada 2011 r., z dnia [...] listopada 2010 r., z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego N. W. w wysokości po 400 zł miesięcznie, na okres odpowiednio od 1 kwietnia 2010 r. do 30 września 2010 r., od 1 listopada 2011 r. do 30 września 2012 r., od 1 listopada 2010 r. do 31 sierpnia 2011 r. i od 1 października 2012 r. do 30 września 2013 r., a sprawy przekazane do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika także, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. M. W., działający przez pełnomocnika, wystąpił

o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami z dnia [...] maja 2010 r., z dnia [...] listopada 2011 r., z dnia [...] listopada 2010 r., z dnia [...] października 2012 r. Uzasadniając wniosek podał, że przebywał za granicą i nie wiedział o toczących się postępowaniach sądowych i egzekucyjnych. Przebywając za granicą przekazywał szczegółowo wskazane kwoty na rzecz swoich dzieci, na dowód czego przedłożył stosowne dokumenty. Uzasadniając zachowanie terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania naprowadził, że o okolicznościach uzasadniających wznowienie dowiedział się [...] listopada 2013 r. od swojego pełnomocnika, któremu przedstawił dowody dokonywania przekazów pieniężnych dzieciom. Postanowieniami z dnia [...] grudnia 2013 r. Wójt wznowił postępowania w tych sprawach a następnie, po ich przeprowadzeniu, decyzjami z dnia [...] lutego 2014 r. odmówił uchylenia decyzji własnych przyznających świadczenia z funduszu alimentacyjnego N. W. Na skutek odwołania Kolegium decyzjami z dnia [...] kwietnia 2014 r., uchyliło decyzje Wójta i przekazało sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zasadniczą przyczyną decyzji kasacyjnych był brak ustaleń co do zachowania przez skarżącego terminu do wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania. Rozpoznając ponownie sprawy Wójt decyzjami z dnia [...] czerwca 2014 r. umorzył postępowanie wznowione, gdyż M. W. nie udowodnił zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Na skutek odwołania M. W., Kolegium po raz kolejny uchyliło zaskarżone decyzje a sprawy przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania, kwestionując ustalenia co do terminu z art. 148 § 1 k.p.a. i umorzenia postępowania. Rozpoznając ponownie sprawy Wójt decyzjami z dnia [...] października 2014 r. odmówił uchylenia decyzji

z dnia [...] maja 2010 r., z dnia [...] listopada 2011 r., z dnia [...] listopada 2010 r. oraz z dnia [...] października 2012 r. w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla N. W. wskazując, że dłużnik alimentacyjny bez swej winy nie brał udziału w postępowaniach zakończonych tymi decyzjami. O tym, że toczyło się postępowanie i przyznane zostały świadczenia alimentacyjne dłużnik dowiedział się w dniu [...] listopada 2013 r. Zatem wniosek o wznowienie postępowania datowany [...], [...] listopada 2013 r., złożony został w Urzędzie Gminy

w J. w dniu [...] listopada 2013 r. co oznacza, że podanie złożono w terminie. Zatem istniała podstawa do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania Wójt stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji. W tym zakresie wskazał na art. 2 pkt 2 ustawy stwierdzając, że organ przyznający świadczenie nie dokonuje samodzielnych ustaleń w zakresie bezskuteczności egzekucji lecz opiera się na zaświadczeniu organu egzekucyjnego lub też sądu. Dlatego też decyzje wydane zostały prawidłowo a sprawa przekazywania alimentów oraz wydania wyroku bez udziału strony powinna być rozstrzygana przed innymi organami. Jednocześnie Wójt stwierdził, że na podstawie przedłożonych dokumentów nie można uznać, że alimenty zostały przez zobowiązanego zapłacone. Brak jest bowiem dowodów wpłaty na rzecz uprawnionej, a N. W. wyjaśniła, że nie otrzymywała żadnych kwot tytułem alimentów od ojca. Zresztą z oświadczenia M. W. wynika, że nie posiadał on wiedzy o zasądzonych od niego alimentach. Na skutek odwołania M. W., Kolegium uchyliło powyższe decyzje i sprawy przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania; rozstrzygnięcia te stanowią przedmiot jednobrzmiących skarg.

Wskazać należy, że podstawę decyzji kasacyjnych (będących przedmiotem zaskarżenia) stanowi art. 138 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana

z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z przepisu tego wynika, że podstawową przesłanką prawną decyzji kasacyjnej będzie stwierdzenie przez organ odwoławczy, że w postępowaniu wyjaśniającym przed organem, który wydał zaskarżoną decyzję, dopuszczono się tego rodzaju poważnych naruszeń przepisów proceduralnych, które uzasadniają przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji celem wszechstronnego jej wyjaśnienia. Ustawowym warunkiem wydania decyzji kasacyjnej jest wykazanie więc przez organ odwoławczy, że zaskarżona "decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania" i "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie"; te dwie ustawowe przesłanki powinny być spełnione kumulatywnie (zob. A. Wróbel (w) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do Kodeksu postepowania administracyjnego , LEX/el. 2015).

W rozpatrywanych sprawach Kolegium uznało, że organ I instancji naruszył art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., gdyż dokonywane przez dłużnika wpłaty i ich kwalifikacja nie zostały należycie ocenione. Organ odebrał bowiem tylko lakoniczne oświadczenia od stron, bez przeprowadzenia szczegółowego postępowania w tym zakresie, co z uwagi na odmienność stanowiska wierzyciela i dłużnika alimentacyjnego, winno skutkować rozważeniem możliwość przeprowadzenia środka procesowego, o którym mowa w art. 89 K.p.a. Także decyzje organu I instancji nie zawierają ustaleń co do spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co samo w sobie uzasadnia kasacyjne rozstrzygnięcia.

Twierdzenia te nie mają oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym a treść uzasadnienia w żadnym razie nie świadczy o istnieniu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 K.p.a. Jeśli chodzi o kwestię zasadniczą, która była przedmiotem co najmniej dwukrotnych rozważań organu I instancji, a mianowicie zachowanie przez M. W. terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowań w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, to Wójt w szczegółowy sposób wyjaśnił, dlaczego podanie o wznowienie postępowania z podstawy przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. zostało wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Nie powtarzając rozważań natury teoretycznej odnoszących się do zachowania terminu, prawidłowo zresztą przedstawionych przez organ I instancji wskazać jedynie należy na poczynione ustalenia i konkluzję sprowadzającą się do stwierdzenia, że o podstawie egzekucji M. W. dowiedział się od pełnomocnika w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast o treści decyzji – w dniu [...] listopada 2013 r. Zatem podanie o wznowienie postępowań złożone w organie [...] listopada 2013 r., niewątpliwie wniesione zostało przed upływem jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzjach. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że ustalenia te znajdują oparcie w aktach sprawy (brak numeracji akt administracyjnych nie pozwala na wskazanie stosownych kart). Oznacza to, że Kolegium bezzasadnie jako przyczynę kasacyjnego rozstrzygnięcia podało, że w zaskarżonych odwołaniem decyzjach brak jest ustaleń w tym przedmiocie.

Jeśli chodzi o naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. to również w tym zakresie stanowisko Kolegium nie może stanowić o zasadności decyzji kasacyjnej. Jest tak dlatego, ponieważ organ I instancji dysponował z jednej strony wnioskiem M. W., w którym zawarte są twierdzenia o płaceniu alimentów oraz załączonym do wniosku przetłumaczonym na język polski potwierdzeniem dokonanych wpłat oraz z drugiej strony - oświadczeniem złożonym pod odpowiedzialnością karną przez biorcę świadczeń alimentacyjnych – N. W. Wójt zaznaczył, że na podstawie przełożonych dokumentów nie można uznać, że alimenty zostały przez zobowiązanego zapłacone, brak wskazania, że uiszczane zostają alimenty na rzecz N. W. Nadto kwoty zasądzonych alimentów wpłat różnią się, dokonywane wpłaty nie są cykliczne. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że organ I instancji wskazując na art. 2 pkt 2 ustawy uchylił się od ich oceny. Organ ten przyjął bowiem, że nie jest uprawniony do samodzielnych ustaleń w zakresie bezskuteczności egzekucji, gdyż "opiera się na zaświadczeniu organu egzekucyjnego lub też Sądu". Zatem rzeczą Kolegium było odnieść się do takiego stanowiska organu I instancji albo we własnym zakresie dokonać oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zaznaczyć też należy, że organ odwoławczy jest uprawniony z mocy art. 136 K.p.a. do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, o ile stwierdzi braki w zgromadzonym materiale dowodowym. Przepis ten w realiach sprawy nie może być pominięty, bowiem uprzednio Kolegium dwukrotnie podejmowało już rozstrzygnięcia kasacyjne. Zatem zaskarżone decyzje wydano z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie odwołania Kolegium uwzględni, że kwestia terminu do wniesienia podania o wznowienie z podstawy przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest przesądzona; termin ten został zachowany przez M. W. Przy zaistnieniu tej podstawy wznowienia organ odwoławczy rozważy czy Wójt należycie dokonał oceny przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., która – wobec skuteczności podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – mogła być przez stronę podnoszona. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Kolegium nie przedstawiło akt administracyjnych organu I instancji dotyczycących przyznania N. W. świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Brak akt w powiązaniu z decyzjami przyznającymi świadczenia, które nie zawierają uzasadnień, nie pozwala na kontrolę instancyjną decyzji Wójta o odmowie uchylenia decyzji własnych przyznających świadczenia. Zatem Kolegium zażąda powyższych akt przed rozpoznaniem odwołań. Wreszcie pozostaje kwestia samego rozstrzygnięcia, jakie podjęte zostało przez organ I instancji. Otóż w podstawie prawnej Wójt wskazał art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zupełnie pomijając, że poczynił ustalenia o zasadności podstawy wznowieniowej, którą również podnosiła strona, a mianowicie przewidzianej przepisem art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Ustalenie, że strona bez swej winy nie brała udziału w postępowania, wykluczało podjęcie decyzji z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.

Z tych przyczyn zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w zw. z art. 138 § 2 K.p.a.