Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 615/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Danuta Kania, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 i art. 268a K.p.a. oraz art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), po rozpatrzeniu odwołania J.D. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym;

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2012 r. J.D. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wniosku dołączył m.in. zaświadczenie potwierdzające jego członkostwo w PZŁ i uzyskanie selekcjonerskich uprawnień do wykonywania polowania oraz wymagane orzeczenia - lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że posiada zdolność do dysponowania bronią.

Komendant Wojewódzki Policji w L. korzystając z przysługującego mu prawa, odwołał się od powyższych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wydanych w I instancji.

Z uwagi na fakt, iż J.D. nie przedłożył orzeczeń ani lekarskiego, ani psychologicznego wydanych w trybie odwoławczym, Komendant Wojewódzki Policji w L. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., wydaną na podstawie art. 17 ust. 4 oraz art. 12 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, odmówił wydania ww. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.

W uzasadnieni decyzji, przywołując treść art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji organ podkreślił, iż przepis ten dotyczy również sytuacji, gdy wnioskodawca odmówił poddania się badaniom w trybie odwoławczym. Odmawiając poddania się takim badaniom wnioskodawca uniemożliwił bowiem ostateczne potwierdzenie lub wykluczenie wątpliwości co do jego zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią i wystawienia stosownych orzeczeń przez uprawnione podmioty.

Organ podkreślił przy tym, że przepis art. 17 ust. 4 ustawy ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, że organy Policji mają w takim przypadku obowiązek odmowy wydania pozwolenia. Zaznaczył też, że wysokie wymagania co do pełnej sprawności psychofizycznej osób władających bronią mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego i nie stanowią żadnej dyskryminacji osób, które takiej pełnej sprawności nie posiadają.

Fakt, iż wnioskodawca nie poddał się badaniom w trybie odwoławczym, a tym samym uniemożliwił zweryfikowania istniejących w tej kwestii wątpliwości nie pozwala organowi prowadzącemu postępowanie na podjęcie innej decyzji niż odmowa wydania pozwolenia na broń palną myśliwską.

Organ zaznaczył też, że przy podejmowaniu decyzji wzięto również pod uwagę sporządzony przez funkcjonariuszy KPP w W. wywiad środowiskowy, z którego wynika, iż w chwili obecnej posiadanie przez J.D. broni może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W odwołaniu od powyższej decyzji J.D. podniósł, iż organ I instancji uchybił terminowi do wniesienia odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Wyjaśnił też, że na badanie lekarskie odwoławcze nie stawił się, ponieważ źle się czuł i miał w tym czasie chorą matkę. Psycholog G.W. za przeprowadzenie badania odwoławczego zażądała natomiast od niego pieniędzy, choć to nie on był płatnikiem, lecz KWP w L. Doszło więc z tego powodu do ostrej wymiany zdań między nim a panią psycholog. Skarżący zakwestionował też, jako nierzetelny przeprowadzony wywiad środowiskowy przez KPP w W., żądając jego sprostowania. Niezależnie od powyższego zarzucił, że Komendant Wojewódzki Policji w L. w jego sprawie mataczy, ponieważ trzykrotnie poddawał się badaniom psychologicznym i wszystkie te orzeczenia są dla niego pozytywne i prawomocne. Odniósł się też bardzo szeroko do powodów cofnięcia mu w 2010 roku pozwolenia na broń palną myśliwską oraz okoliczności związanych z zdeponowaniem broni - jego zdaniem niezasadnego - a następnie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji cofającej pozwolenie na broń, a także do postępowań karnych, które stały się przesłanką cofnięcia mu pozwolenia na broń.

Komendant Główny Policji, w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 i art. 268a K.p.a. oraz art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że zarzuty podniesione w odwołaniu, a także w licznych pismach kierowanych do Komendanta Głównego Policji, dotyczące powodów cofnięcia J.D. pozwolenia na broń palną myśliwską w 2010 r., a następnie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji, nie dotyczą niniejszego postępowania o wydanie pozwolenia na broń, które zainicjowane zostało wnioskiem strony z dnia [...] lutego 2012 r., a zatem nie mogą być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, którego zakres rozpoznania ogranicza rozstrzygnięcie organu I instancji.

W postępowaniu tym organy Policji nie są też uprawnione do oceny zasadności wszczęcia lub umorzenia postępowania karnego, czy też prawidłowości jego ustaleń. Dlatego też przedstawione przez stronę wersje różnych wydarzeń, które były przedmiotem postępowań karnych, czy też ewentualne przypadki popełnienia przestępstw nie podlegają badaniu w sprawie administracyjnej o wydanie pozwolenia na broń. Jest to bowiem materia zastrzeżona dla właściwych organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości i to nie te okoliczności były podstawą odmowy wydania pozwolenia na broń.

Organ wyjaśnił też, iż pogląd strony, że naruszenie terminu do przesłania odwołania, o którym mowa w art. 133 K.p.a. powoduje, że decyzja organu I instancji traci moc prawną jest całkowicie błędny, bowiem termin ten ma charakter instrukcyjny. Opóźnienie w przekazaniu odwołania nie ma zatem żadnego wpływu na ważność decyzji organu I instancji.

Odnośnie natomiast zarzutu zawartego w piśmie strony z dnia [...] stycznia 2013 r., w którym zasugerował on, że postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] dotyczące odmowy wyznaczenia terminu w sprawie jest kryminogenne, ponieważ, gdy w dniu [...] stycznia 2013 r. w siedzibie organu odwoławczego zapoznawał się z aktami sprawy to go nie było. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż postanowienie to po podpisaniu przez Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prawnego KGP zostało przekazane do sekretariatu tego Wydziału w celu rejestracji, a następnie wysyłki właśnie do strony. Dlatego w dniu [...] stycznia 2013 r. w godzinach rannych nie było jeszcze włączone do akt, przy czym organ zaznaczył, że na postanowienie to nie służy żaden środek odwoławczy.

Organ podkreślił, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił przepis art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3.

Kwestie związane z badaniami psychologicznymi i lekarskimi, m.in. osób posiadających pozwolenia na broń reguluje szczegółowo rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.). Rozporządzenie to w § 8 wprowadza instytucję odwołań od orzeczeń wydanych w I instancji, przy czym prawo to przysługuje zarówno osobie poddanej badaniom, jak i organowi Policji. O ile więc takie odwołanie zostanie wniesione, to walor ostatecznego ma dopiero orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w tym trybie (§ 8 pkt 9).

Taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, ponieważ organ I instancji po otrzymaniu pisma z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno - Lecznicze w L., iż wykonane we wrześniu 2011 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. cząstkowe badania w stosunku do J.D. (badań nie ukończono z uwagi na jego niestawiennictwo) sugerują, że ewentualne orzeczenie byłoby orzeczeniem negatywnym, zdecydował się zweryfikować pozytywne dla niego orzeczenia: lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. wydane przez H.K. i psychologiczne nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. wydane przez A.R., poprzez wniesienie od nich odwołań.

W ocenie organu odwoławczego, wbrew poglądowi strony, organ I instancji nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania bowiem w myśl § 8 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia osoba ubiegająca się wnosi odwołanie wraz z uzasadnieniem w terminie 30 dni, a właściwy organ Policji w terminie 45 dni, od dnia otrzymania orzeczenia. Do organu orzeczenia strony wpłynęły natomiast w dniu [...] lutego 2012 r., a odwołania od nich złożył w dniu [...] marca 2012 r., a więc w przewidzianym dla tej czynności terminie.

Jakkolwiek więc organ I instancji słusznie domagał się od strony orzeczeń wydanych w trybie odwoławczym, to jednak nie w pełni wykonał obowiązek wynikający dla niego z dyspozycji art. 9 K.p.a., ponieważ nie wyjaśnił stronie stosownie do tego przepisu prawa, że inne orzeczenia psychologiczne - wydane w I instancji przez A.R. nr [...] z dnia [...] września 2011 r., czy też orzeczenie psychologiczne wydane przez M.W. nr [...] z dnia [...] września 2012 r. nie mają mocy dowodowej, ponieważ nie zostały wydane na podstawie § 8 ww. rozporządzenia, tj. w II instancji, a tylko w tym trybie właściwy organ Policji lub strona może wzruszyć orzeczenie wydane w I instancji.

Organ zaznaczył przy tym, że o ile orzeczenia lekarskie i psychologiczne w I instancji mogą być wydane przez wybranego przez stronę psychologa lub lekarza upoważnionego do badań odpowiednio psychologicznych lub lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, to - wbrew poglądowi strony - inaczej jest w przypadku trybu odwoławczego. W takim bowiem przypadku w myśl § 8 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. odwołanie wnoszone jest do jednostki badawczo-rozwojowej wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji (w przypadku orzeczenia lekarskiego), a w myśl § 8 ust. 4 pkt 2 psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce. Tak więc zgodnie z tymi przepisami strona winna przedstawić orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w L. oraz orzeczenie psychologiczne wydane przez dr. I.K. z Ośrodka Usług Psychologicznych w C., bowiem psycholog ten został wyznaczony przez Wojewodę (psycholog G.W. z Pracowni Psychologii "[...]" P. odmówiła bowiem przeprowadzenia dalszego badania J.D. z przyczyn, które należy uznać za uzasadnione, ponieważ niedające gwarancji zachowania wymaganego dystansu do sprawy, a więc obiektywizmu). Dlatego też tylko orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w tym trybie i przez tylko te podmioty miałyby walor ostatecznych (§ 8 pkt 9 rozporządzenia), a takich orzeczeń strona nie przedłożyła.

Z uwagi jednak na to, że organ I instancji nie wyjaśnił należycie stronie powyższych kwestii, aby mogła właściwie zrozumieć swoją sytuację faktyczną i prawną, a także nie wskazał podmiotowi odwoławczemu (Pracowni Psychologii "[...]" P.), że to on pokrywa koszty przeprowadzenia tych badań, jako wnoszący odwołanie, uzasadnionym było uchylenie decyzji organu I instancji, aby w ponownym postępowaniu strona miała możliwość uzyskać i następnie przedstawić Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w L. ostateczne orzeczenia - lekarskie i psychologiczne potwierdzające jej zdolność do dysponowania bronią. W takim przypadku rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej J.D., nie obarczone wadą naruszenia przepisu art. 9 K.p.a. oraz innych przepisów prawa procesowego, uzyska odmienną od dotychczasowej podstawę prawną. Nawet zaś wówczas, gdy J.D. nie podda się badaniom w trybie odwoławczym, organ I instancji będzie miał możliwość oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez pryzmat właściwych i poprawnie ustalonych przesłanek, w zależności od dalszego stanowiska strony. Dlatego też skorzystanie z dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a. Komendant Główny Policji uznał za zasadne i konieczne dla właściwego rozpatrzenia niniejszej sprawy co do jej istoty.

Odnośnie natomiast kwestionowania przez stronę opinii wydanej przez KPP w W. organ odwoławczy podkreślił, iż opinia ta nie stanowiła podstawy faktycznej odmowy wydania stronie pozwolenia na broń, dlatego też Komendant Główny Policji nie brał jej pod uwagę wydając niniejsze rozstrzygnięcie. Nie jest jednak wykluczone, że w ponownym postępowaniu nabierze ona istotnego znaczenia. W takim przypadku należało będzie opinię tę uaktualnić, zwracając jednocześnie uwagę na zawarte w niej sformułowanie o popełnianiu "wcześniej" przez J.D. przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, bowiem w aktach sprawy znajduje się m.in. wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. sygn. [...] uniewinniający wymienionego od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 157 § 1 K.k. oraz wyrok tego Sądu z dnia [...] września 2005 r. sygn. akt [...] warunkowo umarzający postępowanie karne przeciwko niemu o czyn z art. 224 § 2 K.k., który nie stanowi przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Akta sprawy nie wyjaśniają natomiast jak zakończyło się postępowanie o przestępstwa z art. 190 § 1 K.k. i art. 157 § 2 K.k. sygn. akt [...].

W ponownym postępowaniu organ I instancji powinien więc zwrócić się do właściwych podmiotów w celu wyznaczenia stronie nowych terminów badań lekarskich i psychologicznych, informując je jednocześnie, że to on ponosi koszty tych badań oraz - w zależności od sytuacji faktycznej, jaka wytworzy się na tej bazie, podjąć dalsze niezbędne czynności, uwzględniając powyższe wywody organu odwoławczego oraz pamiętając o nakazach wynikających z przepisów prawa procesowego. Po zgromadzeniu zaś pełnego materiału dowodowego organ I instancji zobowiązany będzie dokonać jego oceny w świetle przepisów prawa materialnego, dając temu wyraz w nowej decyzji spełniającej wymogi art. 107 § 3 K.p.a.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.D. zarzucił, że jego odwołanie zostało rozpoznane z przekroczeniem terminu 30-dniowego określonego w art. 35 § 3 K.p.a.

Podniósł ponadto, że odwołanie od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego zostało wniesione przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z przekroczeniem terminu 45-dniowego określonego w § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. Podkreślił przy tym, że w dniu [...] kwietnia 2012 r., gdy stawił się do psychologa G.W., okazało się, że nie dysponowała ona jeszcze jego dokumentami. Opisał też okoliczności dotyczącego jego wizyty u psychologa G.W.

Skarżący zarzucił ponadto Komendantowi Głównemu Policji mściwość oraz manipulowanie datami przy wydaniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2012 r. wskazując, iż w dniu [...] stycznia 2013 r. postanowienia tego nie było jeszcze w aktach administracyjnych, gdy się z nimi zapoznawał.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2012 r. skarżący ponowił zarzuty skargi, ustosunkowując się jednocześnie do pisma otrzymanego z Komendy Wojewódzkiej Policji w L. z dnia [...] lutego 2013 r.

W kolejnych pismach procesowych z dnia [...] marca 2013 r. skarżący zarzucił organowi, że mimo, iż w terminie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji dostał wezwanie na badania. Skarżący załączył jednocześnie pisemne oświadczenie z dnia [...] marca 2013 r. skierowane do Komendy Głównej Policji, w którym informuje organ, iż w związku ze złożoną skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie stawi się na badanie psychologiczne.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2013 r. skarżący ponowił zarzut, iż odwołanie od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego zostało wniesionego przez organ I instancji z uchybieniem terminu 45-dniowego określonego w rozporządzeniu Ministra Zdrowia. Skarżący poinformował, iż w dniu [...] marca 2013 r. udał się do Komendy Wojewódzkiej w L., gdzie zażądał okazania mu oryginały dowodu nadania odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego z dnia [...] marca 2012 r. i uzyskał wówczas informację, że czegoś takiego w aktach nie ma. Skarżący zakwestionował też rzetelność przeprowadzonego w stosunku do jego osoby wywiadu środowiskowego.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ podkreślił, iż w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji organu I instancji. W związku z powyższym Komendant Główny Policji rozstrzygnął sprawę w myśl art. 138 § 2 K.p.a. celem umożliwienia organowi I instancji przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z przepisami K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga J.D. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2013 r. uchylająca decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2012 r. nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Komendant Główny Policji uchylił na podstawie tego przepisu decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. odmawiającą wydania J.D. pozwolenia na broń palną do celów łowieckich z uwagi na naruszenie przez organu I instancji przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał dostrzeżone zaniedbania w postępowaniu organu I instancji skutkujące naruszeniem art. 9 K.p.a., wskazując jednocześnie, jakie czynności powinny być podjęte przez ten organ w toku ponownego rozpatrzenia sprawy.

Rozstrzygnięcie to, w świetle ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy oraz analizę akt postępowania administracyjnego, należy uznać w ocenie Sądu za prawidłowe.

Należy w tym miejscu przypomnieć, iż zgodnie z art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, w oparciu o powyższy przepis organ obowiązany jest do udzielania całokształtu informacji związanej z załatwieniem danego rodzaju sprawy administracyjnej. Chodzi tu zarówno o informacje o przepisach prawa materialnego i procesowego, z których wynikają uprawnienia i obowiązki stron mające wpływ na wynik sprawy, jak i o wyjaśnienia w zakresie sposobu interpretacji treści obowiązujących przepisów oraz co do sposobu postępowania, który umożliwi zapobieżenie szkodzie mogącej wyniknąć z powodu nieznajomości prawa.

Komendant Wojewódzki Policji w L. rozpoznając sprawę w I instancji, uchybił powyższym obowiązkom, gdyż nie wyjaśnił należycie J.D. kwestii związanych z koniecznością poddania się przez niego badaniom lekarskim i psychologicznym w trybie odwoławczym oraz nie uświadomił mu konsekwencji prawnych, jakie będą wiązały się z nie poddaniem się przez niego tym badaniom. Organ nie poinformował też w sposób należyty podmiotów właściwych do przeprowadzenia badań w trybie odwoławczym, że to on ponosi koszty tych badań. W następstwie powyższego zaniedbania doszło do nieporozumienia, gdyż psycholog G.W. zażądała od J.D. uiszczenia opłaty za przeprowadzenie badań w trybie odwoławczym.

Zasadnym było zatem uchylenie decyzji organu I instancji, aby w ponownym postępowaniu strona miała możliwość uzyskać i następnie przedstawić Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w L. ostateczne orzeczenia - lekarskie i psychologiczne wydane we właściwym trybie i przez uprawnione do tego podmioty, potwierdzające jej zdolność do dysponowania bronią.

Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576) osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może ona dysponować bronią.

Zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń określają przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji.

Paragraf 8 tego rozporządzenia w ust. 1-9 reguluje tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych na podstawie § 2 i § 3 rozporządzenia przez upoważnionych do ich wydawania lekarzy i psychologów. Prawo wniesienia odwołania od tych orzeczeń przysługuje zarówno osobie ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń, jak i właściwemu organowi Policji. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwoławczym jest natomiast ostateczne.

W ocenie Sądu nieuzasadnione są zarzuty podniesione w skardze, że Komendant Wojewódzki Policji w L. uchybił terminowi 45-dniowemu przewidzianemu w § 8 ust. 3 ww. rozporządzenia do wniesienia odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego.

Wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską, który zainicjował postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wpłynął do organu w dniu [...] lutego 2012 r. Do wniosku załączony został oryginał orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. wydanego przez lekarza upoważnionego H.K. oraz kopia orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. wydanego przez psychologa upoważnionego A.R.

Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. organ wezwał wnioskodawcę do złożenia oryginału orzeczenia psychologicznego nr [...] lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza.

Jednocześnie pismem z dnia [...] lutego 2012 r. organ zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze w L. o dodatkowe wyjaśnienia w związku z uzyskaną wcześniej informacją o badaniach, jakim poddawał się J.D. w tej placówce w 2011 r.

Odpowiedź z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze w L. na powyższe pismo wpłynęła do organu w dniu [...] marca 2012 r.

Pismami datowanymi na [...] marca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wydanych przez lekarza upoważnionego H.K. oraz psychologa upoważnionego A.R., za pośrednictwem tych osób, zgodnie z regulacją zawartą w § 8 ust. 4 rozporządzenia.

W aktach administracyjnych brak wprawdzie dokumentów potwierdzających datę nadania powyższych odwołań. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, które znajdują się w aktach (k-33 i k-35 akt) wynika jednak, że odwołania te wpłynęły do adresatów w dniu [...] marca 2012 r.

Odwołania powyższe zostały doręczone do wiadomości także J.D. w dniu [...] marca 2012 r. (dowód zwrotne potwierdzenie odbioru k-36 akt administracyjnych).

Od daty wpływu do organu wniosku J.D. o wydanie pozwolenia na broń ([...] lutego 2012 r.), do którego załączone zostały orzeczenia lekarskie i psychologiczne, do daty wpływu odwołań do właściwego lekarza i psychologa ([...] marca 2012 r.) upłynęło zatem 28 dni, a tym samym nie ulega wątpliwości, że termin 45-dniowy przewidziany w § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. został przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. zachowany.

Z kolei przekroczenie przez Komendanta Głównego Policji terminu miesięcznego do rozpoznania odwołania przewidzianego w art. 35 § 3 K.p.a., jakkolwiek miało miejsce w niniejszej sprawie, to jednak uchybienie temu terminowi nie stanowiło przeszkody do merytorycznego rozpoznania odwołania oraz nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu odwoławczym. Terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 35 § 3 K.p.a., mają bowiem charakter instrukcyjny dla organu prowadzącego postępowanie, dlatego też ich upływ nie pozbawia organu kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji.

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji, wydane na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., należy uznać za prawidłowe.

Należy jednocześnie zaznaczyć, że od decyzji wydanej przez organ I instancji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (po uzupełnieniu postępowania w zakresie wskazanym w decyzji organu odwoławczego), stronie będzie przysługiwało ponownie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, a od decyzji tego organu skarga do sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

.