Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1492/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Lotnicze prawo
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 9
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 311 poz 1 FCL.055 lit. a
law: Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne  odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 471/19 w sprawie ze skargi P.J. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wpisu poziomu biegłości języka angielskiego do licencji pilota 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P.J. na rzecz Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 czerwca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 471/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.J. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z [...] grudnia 2018 r. w sprawie wpisu poziomu biegłości języka angielskiego do licencji pilota.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P.J., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zarzucił:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. FCL.055 lit. a) Załącznika I podczęść A rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz. Urz. UE L. Nr 311, str. 1 ze zm.; dalej "rozporządzenie 1178/2011") poprzez jego błędną wykładnię: naruszenie polega na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że przepis ten określa wymagania dla pilotów ubiegających się o wpis poziomu biegłości językowej do licencji oraz że przepis ten wymaga od tych pilotów przedłożenia dokumentu wskazującego na poziom biegłości języka angielskiego wg ICAO oraz na termin ważności tej biegłości, podczas gdy przepis ten zawiera wyłącznie odnoszące się do pilotów ograniczenie w korzystaniu z licencji i wpisanych do nich uprawnień, jeśli nie posiadają oni potwierdzenia biegłości posługiwania się językiem angielskim, a nadto odnosi się wprost do potwierdzenia, o którym mowa w tym przepisie, tj. do potwierdzenia biegłości posługiwania się językiem angielskim znajdującego się w dokumencie licencji, a nie w dokumencie stanowiącym podstawę dla dokonania takiego potwierdzenia: przepis ten odnosi się zatem do treści samego wpisu w licencji, a nie do dokumentu, który ma przedłożyć pilot, wykazując się biegłością językową; błędna wykładnia skutkowała przyjęciem przez Sąd I instancji, że organ administracji prawidłowo ustalił, że skarżący nie spełnia wymogów określonych tym przepisem oraz że nie przedłożył dokumentu wskazującego na poziom biegłości zgodnie z ICAO oraz na termin ważności tej biegłości chociaż z przepisu tego nie wynikają ani wymogi dla pilota, ani rodzaj dokumentu, jaki należy przedłożyć w celu uzyskania w licencji potwierdzenia biegłości językowej;

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej "k.p.a."); naruszenie polega na oddaleniu skargi na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na skutek niedostrzeżenia przez Sąd I instancji pogwałcenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 8 i art. 9 k.p.a. i przyjęciu za organem, że skarżący miał czas na przystąpienie do egzaminu z języka angielskiego i w ten sposób mógł potwierdzić w sposób niebudzący wątpliwości swoją znajomość języka angielskiego, podczas gdy organ nigdy nie wezwał skarżącego ani do przedłożenia dokumentu z egzaminu, ani też nie wskazał, że do dokonania wpisu potwierdzenia biegłości językowej niezbędne jest poddanie się egzaminowi językowemu, pomimo że pismem z dnia [...] września 2018 r. skarżący zwrócił się do organu w trybie art. 9 k.p.a. o wskazanie, jakie konkretne dokumenty ma przedłożyć dla wykazania się biegłością językową; tym samym Sąd I instancji nie zauważył, że organ przeprowadził postępowanie administracyjne w sposób podważający zaufanie skarżącego do władzy publicznej i nie informował go o okolicznościach, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków; powyższe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do oddalenia skargi na decyzję organu, podczas gdy dostrzeżenie uchybienia ww. przepisom procedury administracyjnej powinno skutkować uchyleniem decyzji w całości w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

Wnoszący skargę kasacyjną złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś organ, w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Wyjaśnić na wstępie należy również, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658; dalej "nowela"), a obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, chyba że inaczej podano). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną, wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Z uwagi na powyższą regulację prawną Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r. Wobec tego do uzasadnienia niniejszego wyroku Sądu kasacyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, stąd też podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie zarzucono zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony prawidłowo.

Autor skargi kasacyjnej nie podważa stanowiska organu, że przedłożone przez skarżącego dokumenty nie potwierdzają stopnia znajomości jeżyka angielskiego uprawniającego do dokonania w licencji wpisu potwierdzenia biegłości posługiwania się językiem angielskim i że żaden z dowodów przedstawionych przez stronę nie zawiera informacji wymaganych przez rozporządzenie 1178/2011 do wpisu biegłości językowej. Nie kwestionuje również ustalenia, że biegłość językowa strony nie była dotychczas weryfikowana w oparciu o przepisy rozporządzenia 1178/11. Poza tym nie ma zastrzeżeń co do oceny zebranych w sprawie dowodów. Zarzuca natomiast Sądowi I instancji, że nie zauważył dokonanego przez organ naruszenia przepisów postępowania tj. art. 8 i art. 9 k.p.a., polegającego odmowie wskazania, jakie dokumenty będą wystarczające do wykazania biegłości językowej, co doprowadziło do wydania negatywnej dla skarżącego decyzji administracyjnej. Według skarżącego w postępowaniu administracyjnym został pozostawiony "sam sobie" i musiał domyślać się, do uzupełnienia jakich dokumentów jest wzywany. Tych uchybień Sąd I instancji nie zauważył i wadliwie uznał, że organ nie naruszył przepisów postępowania.

Zarzut ten Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny.

Sąd I instancji, mając bowiem na względzie okoliczności sprawy, prawidłowo uznał, że w postępowaniu w przedmiocie wniosku skarżącego o wymianę licencji pilota zawodowego samolotowego z powodu wpisu poziomu biegłości języka angielskiego Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie uchybił obowiązkom wynikającym z ogólnej zasady udzielania stronie informacji o okolicznościach mogących mieć wpływ na jej prawa i obowiązki będące przedmiotem postępowania (art. 9 k.p.a.), jak również nie dał podstaw do zarzutu uchybienia zasadzie pogłębiania zaufania do państwa (art. 8 k.p.a.).

Zgodnie z art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zasada ta nie może być rozumiana jedynie jako postulat określonego zachowania, lecz stanowi ona obowiązującą normę prawa, z której wynikają konkretne dyrektywy wiążące organy administracji publicznej w toku podejmowanych przez nie czynności procesowych (por. wyrok NSA z 8 grudnia 1992 r., SA/Lu 694/92, "Wspólnota" nr 44/1993, s. 18). Z przywołaną zasadą powiązana jest ściśle dyrektywa zawarta w art. 9 k.p.a., w myśl której organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy powinien być rozumiany tak szeroko, jak to jest tylko możliwe, a udowodnione naruszenie tego obowiązku powinno być traktowane jako wystarczająca podstawa do uchylenia decyzji. Należy podkreślić, że szczególnie rygorystycznie zasada informowania stron musi być przestrzegana w postępowaniu, w którym uczestniczą podmioty nieprofesjonalne.

Jeśli zaś chodzi o realizowanie zasady informowania przez organy podmiotu prowadzącego profesjonalną działalność gospodarczą, obowiązek należytego i wyczerpującego informowania strony przez organ administracji o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących wpływać na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania nie zwalnia takiego przedsiębiorcy z obowiązku znajomości przepisów prawnych i dołożenia należytej staranności w jej prowadzeniu (por. wyrok SN z 9 czerwca 1999 r., III RN 12/99, OSNP 2000, nr 10, poz. 375). Ponadto w doktrynie zwraca się uwagę na to, że w sytuacji gdy strona udzieliła w postępowaniu administracyjnym pełnomocnictwa adwokatowi lub radcy prawnemu, organ administracji publicznej realizuje swój obowiązek z art. 9 k.p.a. przez poinformowanie pełnomocnika wyłącznie o stanie faktycznym sprawy, w szczególności o czynnościach postępowania wyjaśniającego (H. Knysiak-Molczyk, Prawo do korzystania z pomocy i instytucji reprezentacji w postępowaniu administracyjnym, "Samorząd Terytorialny" 2003, nr 9, str. 42).

Strona skarżąca kasacyjnie stara się wykazać, że obowiązkiem Prezesa ULC było udzielenie porady prawnej dotyczącej środka dowodowego, jaki powinna złożyć celem uzyskania wpisu potwierdzenia znajomości języka w licencji pilota zawodowego. Taki pogląd jest niezasadny głównie dlatego, że organ administracyjny ma co prawda obowiązek informowania strony o obowiązujących w sprawie przepisach, ale do jego kompetencji nie należy zastępowanie stronie profesjonalnego pełnomocnika i udzielanie porad prawnych. Organ administracyjny nie może w prowadzonej przez siebie sprawie pełnić dodatkowo roli nieformalnego pełnomocnika strony lub doradzać stronie tak, jakby udzielał fachowej pomocy prawnej. Fachową pomoc prawną świadczą profesjonalni pełnomocnicy (adwokaci lub radcowie prawni).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasada informowania stron, o której mowa w art. 9 k.p.a. odnosi się również do udzielenia przez organy informacji co do przedstawienia koniecznych w sprawie dowodów. W sytuacji kiedy wprost z obowiązujących przepisów wynika, jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku i jakie są skutki ich niedołączenia, obowiązkiem organu jest precyzyjne ich wskazanie stronie, aby mogła bez zbędnych wątpliwości taki dokument przedłożyć.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z takim przypadkiem. Zgodzić należy się ze skarżącym kasacyjnie, że żadne przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie zawierają katalogu dokumentów, których przedłożenie jest niezbędne lub chociażby wystarczające dla wykazania biegłości językowej. W myśl art. FCL.015 lit. a) i b) Załącznik do rozporządzenia nr 1178/2011 wniosek o wydanie, przedłużenie lub wznowienie licencji pilota oraz towarzyszących uprawnień, upoważnień i certyfikatów należy składać do właściwego organu, w formie i w sposób ustalony przez ten organ. Do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające, że osoba wnioskująca spełnia wymagania dotyczące wydania, przedłużenia lub wznowienia licencji lub certyfikatu oraz towarzyszących uprawnień lub upoważnień, ustalonych w niniejszej części lub części medycznej. Natomiast wszelkie ograniczenia lub rozszerzenia uprawnień nadawanych w ramach licencji, uprawnienia lub certyfikatu są potwierdzane w licencji lub certyfikacie przez właściwy organ.

Z cytowanego przepisu nie wynika, jakie konkretne dokumenty powinna przedstawić organowi osoba wnioskująca o wydanie potwierdzenia biegłości językowej. Stąd też uprawniony jest pogląd, że to wnioskodawca ma obowiązek przedstawienia takiego dokumentu, który będzie odpowiedni do wpisania w licencji potwierdzenia. Rolą organu jest zaś jego ocena pod kątem możliwości wpisania w licencji potwierdzenia biegłości posługiwania się językiem angielskim.

Należy podkreślić, że osoba ubiegająca się o wpisanie potwierdzenia biegłości językowej musi wykazać się biegłością językową w stosowaniu frazeologii i zwykłego języka w stopniu co najmniej operacyjnym. Przepis FCL.055 lit. b) Załącznik I podczęść A rozporządzenia 1178/2011 w sposób bardzo precyzyjny określa, jakie konkretne umiejętności muszą zostać wykazane przez stronę celem wpisania przez organ potwierdzenia biegłości językowej. Należą do nich umiejętności:

1) skutecznego porozumiewania się w formie wyłącznie głosowej oraz kontaktach osobistych;

2) dokładnego i precyzyjnego porozumiewania się w zakresie tematów ogólnych i związanych z pracą;

3) wykorzystywania właściwych metod komunikowania się w celu wymiany komunikatów oraz rozpoznania i wyjaśniania nieporozumień w kontekście ogólnym lub związanym z pracą;

4) pomyślnego i stosunkowo łatwego radzenia sobie z wyzwaniami językowymi powstałymi w wyniku komplikacji lub nieoczekiwanego obrotu zdarzeń, które występują w rutynowych sytuacjach w pracy, lub z zadaniami komunikacyjnymi, które już zna; oraz

5) używania dialektu lub akcentu zrozumiałego dla środowiska lotniczego.

Wskazane wyżej przepisy nie wymieniają szczegółowo dokumentów, w oparciu o które organ dokonuje wpisu w licencji pilota potwierdzenia biegłości posługiwania się językiem angielskim. Skoro nie ma w tym zakresie żadnych ograniczeń co do środków dowodowych, to powinnością strony było przedłożenie do wniosku o dokonanie wymiany licencji właściwych dokumentów, w oparciu o które Prezes ULC zgodnie z oczekiwaniami strony dokonałby wpisu w licencji potwierdzenia biegłości językowej.

Sposób przeprowadzenia w tej sprawie postępowania nie potwierdza zatem zasadności zarzutu naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. Prezes ULC, orzekając w sprawie, miał na uwadze to, że strona reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika i składając wniosek powołała się na właściwe przepisy. Nie zachodziła sytuacja, aby z całkowitym pominięciem art. 9 k.p.a., przy nieporadności strony w interpretacji przepisów organ celowo odmówił, mimo jej wniosku, udzielenia jej wyjaśnień lub wskazówek o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

W żadnej mierze nie można zatem przyjąć, aby w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ – przy braku ustawowo wskazanych jednoznacznych środków dowodowych – miał obowiązek informowania strony prowadzącej profesjonalną działalność gospodarczą, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika o tym, jaki konkretny dokument ma przedłożyć w celu wykazania zasadności wniosku.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy podkreślić, że prawidłowe sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Autor skargi kasacyjnej, zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa, winien zaprezentować, jaka – w jego ocenie – winna być prawidłowa wykładnia tych przepisów, odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej (zob. wyrok NSA z 17 lutego 2017 r. o sygn. akt I GSK 276/15). Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez Sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego kasacyjnie, rozumienia naruszonego przepisu.

W sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie, strona skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa materialnego, to rozpatrzenie takich zarzutów nie może pomijać stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania. Zwłaszcza, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie w ramach podstawy określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a.

Tym samym, ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy. Ze stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy wynika zaś, że podstawą oddalenia wniosku o wymianę licencji pilota z powodu wpisu potwierdzenia poziomu biegłości języka był fakt przedłożenia przez skarżącego dokumentów, które nie stanowiły wystarczającego potwierdzenia umiejętności językowych szczegółowo określonych w FCL.055 lit. b) rozporządzenia 1178/2011.

Wbrew poglądowi autora skargi kasacyjnej Sad I instancji nie dopuścił się błędnej wykładni przepisu FCL.055 lit. a) Załącznika I podczęść A rozporządzenia 1178/2011 w sposób wskazany w zrzucie oznaczonym pkt 1 petitum skargi kasacyjnej.

Sąd I instancji całą swoją uwagę skoncentrował na kwestii związanej z oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego na okoliczność wykazania przez skarżącego – w oparciu o złożone dokumenty – umiejętności językowych pozwalających na uzyskaniu wpisu w licencji [...] potwierdzenia biegłości posługiwania się językiem angielskim, co pozwoli mu na korzystanie z uprawnień wynikających z licencji pilota. Było to skutkiem przyjęcia przez organ, że skarżący nie przedstawił organowi dokumentu potwierdzającego spełnienie wymogu znajomości języka angielskiego na poziomie określonym w FCL.055 lit. b) rozporządzenia 1178/2011.

Sąd I instancji nie dokonał wykładni przepisu FCL.055 lit. a Załącznika I podczęść A rozporządzenia 1178/2011 w sposób wskazany w petitum skargi kasacyjnej, a jedynie na str. 14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku zacytował jego treść. Przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę, w oparciu o którą skarżący domagał się wymiany licencji pilota zawodowego samolotowego CPL(A) z powodu wpisu poziomu biegłości języka. Z jego treści wynika kompetencja Prezes ULC do dokonania wpisu w licencji potwierdzenia biegłości posługiwania się językiem angielskim i to, co powinno zawierać potwierdzenie.

W takiej sytuacji nie można nie zgodzić się, że stanowiskiem autora skargi kasacyjnej, ze przepis ten nie określa żadnych wymagań, które musza spełniać piloci, aby uzyskać potwierdzenie biegłości posługiwania się językiem angielskim. Jednakże w żaden sposób nie wpływa to na zasadność zarzutu naruszenia przepisu FCL.055 lit. a Załącznika I podczęść A rozporządzenia 1178/2011, bo jak wcześniej wskazano WSA nie dokonał wykładni tego przepisu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekła jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804 ze zm.). Zasądzając kwotę 240 zł, NSA uwzględnił to, że pełnomocnik organu, który występował przed Sądem I instancji, sporządził i wniósł w terminie odpowiedź na skargę kasacyjną.