Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1434/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2456/14 w sprawie ze skargi R. Sz. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2 . zasądza od R. Sz. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 700 (siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r., w sprawie ze skargi R. Sz. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w dniu 2 października 2013 r. w miejscowości T. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pięcioosiowy pojazd członowy, składający się z dwuosiowego ciągnika i trzyosiowej naczepy. Pojazdem kierował K. K., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem azotanu potasowego w workach, umieszczonych na paletach (ładunek podzielny) z miejscowości L. (Dania) do L., w imieniu skarżącego. Droga, na której stwierdzono przejazd i dokonano zatrzymania do kontroli pojazd została zaliczona do dróg krajowych, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Zatrzymany pojazd został zważony na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi za pomocą wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o numerach: [...] i [...].

W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenie wartości dopuszczalnej przewidzianej dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t o wartość 0,85 t (rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego). Ponadto stwierdzono normatywność w zakresie: rzeczywistej masy całkowitej i nacisku pozostałych osi pojazdu oraz wymiarów zewnętrznych - długość, szerokość i wysokość pojazdu.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Kujawsko – Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 zł stwierdzając, że kontrolowany pojazd członowy był pojazdem nienormatywnym, mieszczącym się w wymaganiach w zakresie dopuszczalnych parametrów wymiarowo-wagowych, przewidzianych dla zezwolenia kategorii IV.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał w uzasadnieniu, że pomiarów dokonano przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II, które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do 31 grudnia 2014 r., dla wagi o nr [...] i do 31 października 2014 r., dla wagi o nr [...]. Dokumenty te okazano kierowcy przed dokonaniem ważenia, został również poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli, którego kierowca odmówił podpisania nie zgłaszając jednocześnie żadnych uwag do protokołu. Organ wskazał, że z ustaleń kontroli wynikło, iż długość pojazdu wyniosła 3,91 m, szerokość 2,52 m, a wysokość 3,91 m, po odjęciu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu. Stwierdzono nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu w wymiarze 10,85 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę), a więc przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniosło 0,85 t w stosunku do dopuszczalnych 10 t. Podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ stwierdził, że prawidłowo ustalono stronę postępowania, zgodnie z art. 140 aa ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm., dalej: P.r.d.). Skarżący nie przedstawił również dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jego odpowiedzialności za brak zezwolenia w oparciu o art. 140 aa ust. 4 P.r.d.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję, wskazując na treść art. 2 ust. 35a P.r.d. i art. 64 ust. 2, § 2 ust. 1 pkt 3, ust. 2, ust. 4 i § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) oraz art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, stwierdził, że pojazd jest nienormatywny nie tylko wtedy, kiedy będą przekroczone wszystkie wymienione w nim parametry, ale przez użycie spójnika "lub" wystarczy, aby pojazd przekroczył co najmniej jeden dopuszczalny parametr, aby uznać go za nienormatywny. Podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 0,85 t w stosunku do dopuszczalnych 10 t i w związku ze stwierdzonym naruszeniem norm dotyczących dopuszczalnych nacisków osi została nałożona kara pieniężna, natomiast pozostałe parametry, wymiary oraz rzeczywista masa całkowita, nie wykazały przekroczenia.

W ocenie Sądu I instancji nieprzekonujące były wyjaśnienia organów, co do prawidłowości przebiegu ważenia zastosowanymi wagami typu SAW 10C/II o numerach: [...] i [...]. Wskazał, że posiadały one aktualne świadectwa legalizacji ponownej, wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P., kontrola pojazdu odbyła się w miejscu zatwierdzonym do tego typu czynności. Stwierdził, że do akt sprawy nie dołączono instrukcji obsługi wymienionych wag, na którą powoływały się organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji, przedstawiając sposób postępowania podczas pomiarów masy całkowitej oraz nacisku kół kontrolowanego pojazdu. Ten brak, zdaniem Sądu, uniemożliwił zweryfikowania, czy pomiary koniecznych parametrów kontrolowanego pojazdu zostały dokonane zgodnie z wytycznymi zawartymi w instrukcji, w której producent danego typu wag określa zasady ich użytkowania. Zauważył, że z analizy materiału dowodowego wynikało, że organy pomniejszyły uzyskane w sprawie wyniki ważenia każdej osi o 2% i zaokrągliły je do 0,1 t w górę, powołując się na wewnętrzne zarządzenie GITD nr 50/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez inspektorów ITD, którego również brak było w aktach. Również brak było kserokopie świadectw zgodności przedmiotowych wag, na które powoływał się organ w uzasadnieniu decyzji. Sąd zauważył ponadto, że organy obu instancji powołały się na załączone do akt świadectwa legalizacji ponownej wag typu SAW 10C/II oraz protokół pochylenia terenu w miejscu przeznaczonym do ważenia pojazdów, jednak ze świadectw legalizacji wynikało tylko, że zastosowane do ważenia wagi mają klasę dokładności III i spełniają wymagania, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarów (Dz.U. z 2008 r. Nr 26, poz. 152).

Zdaniem Sądu, w przypadku kwestionowania przez stronę sposobu przeprowadzonego ważenia, istotnym było zgromadzenie dokumentacji, potwierdzającej spełnienie zarówno wymogów prawnych, jak i wymogów technicznych stawianych przez producenta użytych wag. W sprawie dołączone zostały tylko świadectwa legalizacji ponownej wag typu SAW 10C/II. Brak było świadectw zgodności, homologacji oraz instrukcji obsługi, co czyniło niemożliwym sprawdzenie, czy przedmiotowe wagi posiadały homologację na dokonywanie pomiarów masy całkowitej pojazdów, czy można za ich pomocą mierzyć naciski osi zespołu pojazdów, a jeśli tak, to w jaki sposób, w jakich konfiguracjach. Organy nie wyjaśniły również, czy dla prawidłowego zważenia kontrolowanego pojazdu członowego ma znaczenie fakt, że jak wynikało ze świadectw legalizacji ponownej, obciążenie maksymalne każdej z użytych wag wynosiło maksymalnie 10.000 kg.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135, art. 152, art. 200 oraz art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmn, dalej: p.p.s.a.).

Główny inspektor Transportu Drogowego skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucają mu naruszenie:

1. Przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w zakresie ustaleń faktycznych sprawy organ nie wyjaśnił wątpliwości, czy przy użyciu wagi typu SAW 10C/II możliwe było określenie masy całkowitej kontrolowanych pojazdów, co wymagało uzyskania stanowiska Głównego Urzędu Miar, podczas gdy Sąd nie dostrzegł, że podczas ważenia zespołu pojazdów stwierdzono wyłącznie przekroczenie pojedynczej osi napędowej pojazdu, nie stwierdzono natomiast przekroczeń w zakresie nacisków na osi wielokrotnej ani dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, wobec czego wątpliwości Sądu I instancji co do możliwości wyznaczania za pomocą wag SAW 10C/II masy całkowitej pojazdu oraz zawarte w wyroku wytyczne zasięgnięcia w tym zakresie opinii Głównego Urzędu Miar pozostają bez związku ze sprawą;

2. Przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w zakresie ustaleń faktycznych sprawy organy nie wyjaśniły wątpliwości, czy przy użyciu wag typy SAW 10C/II możliwe było określenie masy całkowitej pojazdu, co wymagałoby uzyskania stanowiska Głównego Urzędu Miar, podczas gdy w sprawie kontroli pojazdów poddany został zespół dwóch pojazdów składający się z trzyosiowego samochodu ciężarowego oraz dwuosiowej przyczepy, co do których to pojazdów dopuszczalność pomiaru w zakresie ich masy całkowitej przy użyciu jednego zespołu wag typu SAW 10C/II wprost wynika ze świadectwa homologacji oraz stanowiącego jego integralną część – instrukcji obsługi tych wag;

3. Przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a., przejawiające się w błędnym oparciu przez Sąd I instancji swojego wyroku na orzeczeniu NSA z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1315/13 i tym samym przywołaniu na użytek rozpoznawanej sprawy argumentacji i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w tym wyroku, podczas gdy na gruncie sprawy będącej przedmiotem rozpoznania NSA była kontrola, gdzie jeden z pojazdów – naczepa – faktycznie wyposażona była w liczbę osi większą niż trzy, natomiast w niniejszej sprawie kontroli poddany został zespół pojazdów składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego oraz trzyosiowej przyczepy;

4. Z ostrożności procesowej, prawa materialnego, art. 1 ust. 2 lit. a) pkt ii dyrektywy Parlamentu i Rady nr 2009/23/WE (poprzedzone przez obowiązujące w dacie dopuszczenia wag SAW 10C do użytkowania – art. 1 ust. 2 lit. a) pkt 2 i 3 dyrektywy Rady nr 90/384/EWG), § pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2008 r., Nr 26, poz.152) polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że wagi typu SAW 10C/II w przypadku wyznaczania nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdów mogą służyć wyłącznie do pomiaru pojazdów o maksymalnie trzech osiach składowych, podczas gdy przepisy te wprost dopuszczają przy ich użyciu pomiar zarówno osi wielokrotnych pojazdu jak i jego masy całkowitej, co potwierdzają w sposób jednoznaczny informacje zamieszczone między innymi w pkt 2.5 instrukcji obsługi tych wag.

Podnosząc te zarzuty organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasadzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie w zakresie, w jakim skarżący kasacyjnie organ wskazuje na błędne stwierdzenie przez Sąd I instancji uchybień przepisów postępowania, przemawiających w ocenie Sądu za koniecznością uchylenia rozstrzygnięć administracyjnych wydanych w sprawie w obu instancjach oraz zawarciu w związku z tym wskazań, co do dalszego postępowania odbiegającego od stanu faktycznego sprawy.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zasadniczą a wręcz kluczową kwestią rzutującą na przeprowadzoną przez Sąd I instancji kontrolę decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego i Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, miał stan faktyczny sprawy – stwierdzone naruszenie, które stało się podstawą nałożenia na skarżącego R. Sz. kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Z niekwestionowanego w tym zakresie stanu faktycznego wynikało, że w toku przeprowadzonej w dniu 2 października 2013 r. kontroli zespołu pojazdów składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy skarżącego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego dla drogi, po której pojazd ten się poruszał, nacisku na pojedynczej osi napędowej jego ciągnika siodłowego. Okoliczność ta stanowiła wyłączną przyczynę nałożenia na stronę kary. Zauważyć należy, że kontrola nie wykazała, aby zostały naruszone inne wymagania uprawniające skarżącego do przejazdu. Nie stwierdzono, bowiem aby zostały przekroczone naciski na osie wielokrotne jak również, aby przekroczona została masa całkowita pojazdu lub wielkość zespołu pojazdów.

Tymczasem Sąd I instancji w motywach objętego skargą kasacyjną wyroku, wskazując na przywołany stan faktyczny, wskazał na brak w aktach administracyjnych sprawy dokumentów związanych z użytymi do dokonania pomiarów wagami, konkludując, iż wobec tego nie miał możliwości weryfikacji, czy pomiary koniecznych parametrów dokonane zostały zgodnie z wytycznymi zawartymi w instrukcji. Skoncentrował się przy tym na niemożności sprawdzenia posiadania przez wagi homologacji do przeprowadzania pomiarów masy całkowitej pojazdów i nacisków osi zespołu pojazdów.

Takie stanowisko Sądu I instancji uznać należy, w związku z przeprowadzoną kontrolą sądowoadministracyjną decyzji organów obu instancji, za nazbyt daleko idące i niezasadnie poszerzające w stanie faktycznym sprawy, ległym u podstaw zakwestionowanych rozstrzygnięć, zakres badania prawidłowości decyzji w aspekcie dostrzeżonych przez Sąd I instancji braków materiału dowodowego.

Istotnie, jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Warszawie, akta administracyjne nie zawierały tak dokumentu homologacji wag SAW 10C/II wykorzystanych podczas kontroli pojazdu skarżącej jak i instrukcji ich obsługi pochodzącej od ich producenta. Materiał dowodowy akt postępowania administracyjnego ograniczał się, w odniesieniu do tych urządzeń, wyłącznie do świadectw legalizacji ponownej. Trafnie również Sąd I instancji wskazał, że dokumenty te powinny być dołączone do akt sprawy, albowiem umożliwiałyby przeprowadzenie weryfikacji możliwych do przeprowadzenia tymi wagami sposobów ważenia pojazdów, a więc w konfiguracjach pomiarów nacisków osi pojedynczych, wielokrotnych jak również masy całkowitej pojazdów.

Mając jednakże na uwadze fakt, że jedynym naruszeniem skutkującym nałożeniem kary było stwierdzone przekroczenie nacisku pojedynczej osi skontrolowanego pojazdu, zbędnym było ustalanie czy za pomocą użytych w sprawie wag możliwym było przeprowadzenie ważenia masy całkowitej zespołu pojazdów i ich nacisków osi wielokrotnych i czy pomiary te zostały przeprowadzone zgodnie z wytycznymi zawartymi w instrukcji producenta. Te parametry, co należy raz jeszcze podkreślić, nie zostały naruszone – organ kontrolujący nie stwierdził przekroczenia masy całkowitej pojazdu skarżącej i nacisków osi wielokrotnych co znalazło jednoznaczne odzwierciedlenie w motywach obu wydanych w sprawie decyzji, gdzie wskazano, że współczynniki te mieściły się w granicach dopuszczonych przepisami prawa.

Zasadnicze znaczenia w sprawie miało natomiast ustalenie, czy przeprowadzone ważenie pojedynczej osi napędowej spornego pojazdu odbyło się zgodnie z zapisami wynikającymi z homologacji i instrukcji obsługi wag. Kwestia ta nie została poddana kontroli Sądu I instancji, a właśnie ona powinna być przedmiotem oceny w aspekcie prawidłowości i zgodności z prawem wydanych decyzji. Innymi słowy, ocenie powinny zostać poddane ustalenia na podstawie, których stwierdzono przekroczenie rzeczywistego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu (ciągnika siodłowego) o 0,85 tony, przy uwzględnieniu informacji wynikających z danych zawartych tak w świadectwach legalizacji ponownej wag co do obciążenia maksymalnego, działki legalizacyjnej i elementarnej, wymienionych w charakterystyce przyrządu zawartych w świadectwie jak i z uwzględnieniem, brakujących dokumentów, homologacji i stanowiącego jej integralną część instrukcji obsługi wag użytych podczas kontroli.

Jak już wskazano i na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, organ powinien był, w ramach prowadzonego postępowania, załączyć do akt administracyjnych poza świadectwami legalizacji ponownej wag również dokumenty homologacji tych urządzeń i łączących się z nimi instrukcji obsługi. Okoliczność ta, z przywołanych wyżej powodów nie mogła jednak stać się przyczyną uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji z uwagi na naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji mógł, bowiem jeszcze przed wyznaczeniem rozprawy wezwać do przedłożenia przez organ wymienionych dokumentów, na które jak sam zwrócił uwagę, powoływano się w motywach decyzji obu instancji. Mógł również przeprowadzić uzupełniający dowód z tych dokumentów. Niewątpliwie, bowiem wyegzekwowanie od organu dokumentów homologacji i instrukcji obsługi wag, miało istotny wpływ na wyjaśnienie sprawy w kontekście podstawy nałożenia na skarżącego R. Sz. kary za stwierdzone przekroczenie nacisku na osi pojedynczej pojazdu. Nie prowadziłoby natomiast do nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego i co najważniejsze, nie prowadzałoby do zamian stanu faktycznego sprawy a służyłoby wyłącznie ocenie i weryfikacji zawartej w rozstrzygnięciach organów argumentacji dotyczącej spełniania wymagań prawnych i technicznych wag do przeprowadzenia określonego rodzaju pomiarów, w tym przede wszystkim pomiaru nacisku osi pojedynczej pojazdu.

Wobec powyższego przyznać należy rację skarżącemu kasacyjnie organowi, że Sąd I instancji w sposób wadliwy sformułował w końcowej części uzasadnienia wyroku wskazania, co do dalszego postępowania w sprawie opierając się na motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1315/13, w której to sprawie ważeniu poddane została masa całkowita pojazdu oraz jego osi wielokrotne, a więc innego rodzaju pomiary wagi pojazdu niż w przedmiotowej sprawie.

Również zbędnym jest uzupełnianie przez organ materiału dowodowego o opinię Głównego Urzędu Miar w przedmiocie zastosowania jednej pary wag typu SAW 10C/II do pomiaru nacisków na osie w pojazdach więcej niż trzyosiowych i zastosowania tych wag do pomiaru masy całkowitej pojazdów, skoro w sprawie nałożenie kary było wynikiem stwierdzonego przekroczenia nacisku na jednej osi dwuosiowego ciągnika siodłowego.

Mając na uwadze stwierdzenie przez Sąd I instancji naruszenie przez organy przepisów procesowych, stanowiące podstawę uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji, brak było podstaw na obecnym etapie sprawy do rozpoznania zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego. Jakkolwiek organ zarzut ten - naruszenia przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE i rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (...), wiąże z podnoszonym w zaskarżonym wyroku pomiarami z wykorzystaniem wag typu SAW 10C/II osi wielokrotnych pojazdów i masy całkowitej, to powołuje się w tym zakresie na informacje zamieszczone w brakującej w sprawie instrukcji obsługi wymienionych wag. Ponadto Sąd I instancji nie dokonywał wykładni ani tym bardziej zastosowania jakichkolwiek przepisów prawa materialnego, tak ustawy o drogach publicznych, Prawa o ruchy drogowym jak i powołanych w ostatnim z punktów petitum skargi kasacyjnej zarzutów. W konsekwencji nie może być mowy o naruszeniu przez Sąd I instancji w sprawie przepisów prawa materialnego, gdyż wskazane w części merytorycznej uzasadnienia wyroku przepisu ustaw Prawo o ruchu drogowym, Ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzeń z dnia 31 grudnia 2002 w sprawie warunków technicznych i z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, wskazywały wyłącznie na ramy prawne działania organów inspekcji transportu drogowego w związku z przeprowadzoną kontrolą i nałożeniem kary za stwierdzone naruszenie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku.

O kosztach postanowiono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490).