Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 418/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Asesor WSA Irena Wesołowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 418/06

U z a s a d n i e n i e

Wnioskiem (VAT-24) z dnia 12 października 2005 r., pan K. S. zwrócił się do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu. Do wniosku podatnik załączył stosowne dokumenty.

Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego postanowieniem nr [...] VAT [...] z dnia [...], odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, ponieważ nabyty środek transportu - motocykl marki YAMHA XVS model 1100 DRRAG STAR, numer silnika [...], rok produkcji 2003, przebieg pojazdu 4000 km - przejechał nie więcej niż 6000 km, co oznacza, że pojazd ten jest nowym środkiem transportu i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Postanowienia tego pan K. S. nie zaskarżył.

Następnie Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 215 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa sprostował oczywiste omyłki w uzasadnieniu swojego postanowienia z dnia [...] Nr [...] w ten sposób, że: "Str. 1 wiersz 18 wypisano: K. S. w dniu 11.10.2005. Winno być: K. S. w dniu 12.10.2005 r." Str. 1 wiersz 25 wpisano: data dopuszczenia do użytku: 13.03.2005 r. Winno być: data dopuszczenia do użytku: 13.03.2003 r.

Postanowienie to podatnik zaskarżył składając na nie zażalenie z dnia

4 stycznia 2006 r., uzupełnione pismem z dnia 9 stycznia 2006 r., w którym wniósł o jego uchylenie i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Podatnik zarzucił organowi I instancji, podjął zaskarżone postanowienie z naruszeniem art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), poprzez dokonanie sprostowania elementów postanowienia, które nie stanowiły oczywistej omyłki pisarskiej, i w konsekwencji dokonał za pomocą sprostowania zmiany postanowienia w zakresie jego istoty.

Podatnik podniósł, że błędne oznaczenie w uzasadnieniu sprostowanego postanowienia nie tylko osoby adresata, ale łącznie z tym daty złożonego przezeń wniosku, rodzi uzasadnione wątpliwości, czy powyższe postanowienie lub przynajmniej jego część (uzasadnienie) dotyczy w istocie sprawy z wnioskiem skarżącego czy ten dotyczy zupełnie innej osoby i innej sprawy.

Ponadto podatnik zarzucił brak kompetencji pracowników Trzeciego Urzędu Skarbowego łącznie z osobą Naczelnika Urzędu wydającego i podpisującego postanowienie bez weryfikacji jego treści oraz brak przepisów prawnych mówiących o możliwości bezkarnego popełnienia błędów przez urzędników mających wpływ na wydane postanowienia.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu sprawy w związku ze złożonym zażaleniem, postanowieniem z dnia [...], Nr [...] – powołując w podstawie prawnej przepis art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy - Ordynacja podatkowa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy - odwołując się do treści

art. 215 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa - podał, że organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, sprostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.

Bezsporne jest, iż Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego błędnie podał na str. 1 wiersz 18 zaskarżonego postanowienia "K. S. w dniu 11.10.2005 r.", oraz na str. 1 wiersz 25 "data dopuszczenia do użytku: 13.03.2005 r.", podczas gdy wniosek w sprawie złożył K. S. w dniu 12.10.2005 r., a datą dopuszczenia do użytku wymienionego we wniosku pojazdu był 13.03.2003 r.

Następnie powołując się na ugruntowany w orzecznictwie i w doktrynie pogląd (m. in. wyrok NSA z 14.01.2000 r., sygn. akt I SA/Kr 453/99) stwierdził, iż sprostowaniu w drodze postanowienia mogą ulec takie błędy w treści decyzji lub postanowienia, które są oczywiste, widoczne na pierwszy rzut oka i wynikają niedwuznacznie z treści decyzji lub akt sprawy. Oczywistość omyłki w decyzji czy w postanowieniu musi wynikać z zestawienia materiału zawartego w aktach sprawy z treścią decyzji.

Błędy dokonane przez organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 18.10.2005 r., są niewątpliwie błędami natychmiast rozpoznanymi wynikającymi jednoznacznie z treści postanowienia oraz akt sprawy.

Ponadto Dyrektor podniósł, iż adresat postanowienia nie miał wątpliwości, iż kierowane jest ono do niego. Natomiast o zastrzeżeniach miał możliwość poinformowania organ odwoławczy poprzez złożenie zażalenia na dokonane rozstrzygnięcie. Z prawa tego wnioskodawca jednak nie skorzystał.

Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż dokonane przez organ pierwszej instancji sprostowanie oczywistej omyłki, nie prowadzi do odmiennego rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy, nie jest też sprostowaniem mylnie ustalonego stanu faktycznego czy też prawa.

W skardze na powyższe postanowienie organu odwoławczego skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego postanowienia, a mianowicie ustalenie, że wnioski skarżącego z dnia 12.10.2005 r., i ponowny wniosek z dnia 09.11.2005 r., są tożsame;

- błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę skarżonego postanowienia, a mianowicie ustalenie, iż skarżący nabył przedmiotowy pojazd na podstawie umowy sprzedaży z dnia 08.10.2005 r., i bezsporne uznanie, iż odstąpienie od w/w umowy i zawarcie nowej umowy z dnia 31.10.2005 r., były czynnościami bezskutecznymi;

- naruszenie art. 208 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie wobec postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w przedmiocie wniosku z dnia 12.10.2005 r., mimo iż postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na odstąpienie przez podatnika od umowy sprzedaży pojazdu;

- jego bezpodstawne zastosowanie do postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w przedmiocie wniosku podatnika z dnia 09.11.2005 r.,

- naruszenie art. 105 w zw. z art. 9 ust. 3, z art. 2 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez podtrzymywanie stanowiska, iż przedmiotowy pojazd jest nowym środkiem transportu w rozumieniu w/w ustawy, mimo iż był on dopuszczony do użytku 13 marca 2003 r., zatem niezależnie od stanu licznika nie wypełniał nawet w chwili zawarcia pierwszej umowy sprzedaży wymogów przewidzianych dla pojazdu "nowego" w rozumieniu ustawy,

- naruszenie art. 215 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez dokonanie sprostowania elementów postanowienia, które nie stanowiły oczywistej omyłki pisarskiej, a w konsekwencji dokonanie za pomocą sprostowania zmiany postanowienia w zakresie jego istoty,

- naruszenie art. 103 § 3 i § 4 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez pobór podatku w sytuacji, gdy pojazd nie został na terytorium kraju zarejestrowany, ani też nie był na terytorium kraju użytkowany.

Skarżący uzasadniając skargę podniósł, iż skarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów i jest nieprawidłowe albowiem w sprostowanym postanowieniu istniała sprzeczność sentencji postanowienia z jego uzasadnieniem co do osoby adresata postanowienia i rozpatrywanego w postępowaniu wniosku VAT-24.

Powołując się na wskazane w skardze orzeczenia sądów administracyjnych i poglądy doktryny skarżący podkreślił, że oczywista jest jedynie rozbieżność nazwiska adresata postanowienia podana w treści rozstrzygnięcia i w treści uzasadnienia, nie jest jednak oczywiste, który zapis jest błędny. W opinii skarżącego błędne oznaczenie w uzasadnieniu sprostowanego postanowienia nie tylko osoby adresata, ale łącznie z tym daty złożonego przezeń wniosku, rodzi uzasadnione wątpliwości, czy powyższe postanowienie lub przynajmniej jego część (uzasadnienie) dotyczy w istocie sprawy z wniosku skarżącego, czy też dotyczy zupełnie innej osoby i innej sprawy. Zdaniem skarżącego w sprawie nie mamy do czynienia z oczywistą omyłką pisarską.

Pozostała część uzasadnienia skargi zawiera zarzuty merytoryczne i proceduralne w odniesieniu do sprostowanego postanowienia organu pierwszej instancji, a także do postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...], i do postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] uchylającego w/w postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z [...] i umarzającego postępowanie z wniosku pana

K. S. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu (VAT-24), a więc zarzuty nie dotyczące przedmiotu zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w odniesieniu do zarzutów podniesionych wobec zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, wydanego na podstawie art. 215 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Odnośnie natomiast zarzutów podniesionych w skardze w stosunku do postanowień wydanych w innych postępowaniach dotyczących drugiego wniosku skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej nie ustosunkował się, podając, iż w kwestii zarzutów dotyczących tych postanowień przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia 5 maja 2006 r., stanowiącym odpowiedź na skargę wniesioną przez K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za niezasadną.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie uchybia prawu w sposób uzasadniający wyeliminowanie go z obrotu prawnego, w szczególności nie narusza wskazanego w skardze przepisu art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity, Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.).

W tym miejscu należy podkreślić, iż przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Nr [...] z dnia [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego Nr [...] z dnia 22 grudnia 2005 r., prostujące oczywiste omyłki w postanowieniu tegoż organu podatkowego Nr [...] z dnia [...] Zatem przedmiotem rozważań Sądu w tej sprawie będą wyłącznie zarzuty podniesione wobec tegoż rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej. Pozostałe zarzuty podniesione w skardze, a nie odnoszące się do badanego w sprawie postanowienia pozostały - jako nie dotyczące przedmiotu skargi - poza rozważaniami Sądu.

Przechodząc do meritum sprawy należy przede wszystkim odwołać się do treści art. 215 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, który stanowi, że organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Ustawodawca ustanawiając powyższe uprawnienie dla organów podatkowych nie zawarł w przepisie tym definicji pojęć "błędy rachunkowe" i "inne oczywiste omyłki". Należy zatem, stosując ten przepis, mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć, (zob. wyrok NSA z 26.05.2003 r., sygn. akt III SA 2551/01, Bł. Urz. Skarb. 2003/6/23).

W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły błędy rachunkowe a prostowane były oczywiste omyłki, a więc to ostatnie pojęcie będzie przedmiotem dalszych rozważań w sprawie.

I tak przez oczywistą omyłkę należy rozumieć błąd polegający na tym, że w decyzji przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską zostało wyrażone coś co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ.

Tak więc wada aktu administracyjnego nie może dotyczyć materialnej jego treści i musi charakteryzować się oczywistością. Wynika z tego, że sprostowanie aktu nie może w żadnym razie prowadzić do merytorycznej zmiany. Zatem nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 - ustawy Ordynacja podatkowa błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej.

Stwierdzić należy, że nie budzi wątpliwości Sądu, iż sprostowanym postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego rozstrzygnął wniosek (VAT-24) z 12.10.2005 r. K. S. zam. w [...], ul. [...], o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu. Świadczy o tym bezspornie treść sentencji tegoż postanowienia, w której wniosek skarżącego został prawidłowo wskazany.

Należy zauważyć, że Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego oceniał wniosek skarżącego w oparciu o dane wskazane w tym wniosku przez skarżącego. Tak więc sentencja tego postanowienia nie rodzi żadnych wątpliwości co do identyfikacji wniosku, osoby, która go złożyła i treści żądania w nim zawartego. Takich wątpliwości nie miał również skarżący, albowiem nie wystąpił o jego sprostowanie, jak również nie złożył od tego postanowienia środka zaskarżenia.

Podstawą rozstrzygnięcia postanowienia z dnia [...], nie było jego uzasadnienie, w części wadliwe, bo w wierszu 18 str. 1 omyłkowo wpisano dane innej osoby i inną datę wniosku a w wierszu 25 tej strony inną datę dopuszczenia do użytku, a jak - wskazano powyżej - informacje zawarte we wniosku skarżącego. Stąd też omyłki zawarte we wskazanych wierszach uzasadnienia tegoż postanowienia nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie mogły prowadzić do merytorycznej jego zmiany. Ten stan rzeczy pozwolił Sądowi jednoznacznie stwierdzić, że sprostowane zapisy w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...], miały charakter oczywistej omyłki i wynika to z porównania sentencji tego postanowienia i dalszej części jego uzasadnienia z zawartymi w aktach sprawy dokumentami (w szczególności z wnioskiem VAT-24 z 12.10.2005 r.).

Tak więc Sąd uznał, iż były podstawy do dokonania sprostowania uzasadnienia tegoż postanowienia sprostowanie jest dopuszczalne zarówno w sentencji jak i uzasadnieniu orzeczenia, bo dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję - por. wyrok WSA z 25.02.2005 r., sygn. akt WSA/Wa 321/04 LEX nr 165005) w trybie art. 215 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. W konsekwencji oznacza to, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu a zarzuty zawarte w skardze są nietrafne.

Z tych też względów Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.