Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2549/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 i art. 32
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Smołucha, sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant ref. staż. Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2017 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") po rozpatrzeniu odwołania Zakładu Doskonalenia Zawodowego w [...] od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W wyniku wniosku Miejskiego Zarządu Dróg w [...], Wojewoda [...] ww. decyzją z [...] maja 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę ekranów akustycznych przy ul. [...] w [...], na działkach nr ew.: [...] obr. [...], jedn. ew. [...].

Zakład Doskonalenia Zawodowego w [...], w ustawowym terminie, wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał na art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.), zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego).

Zdaniem organu II Instancji z analizy akt sprawy wynika, że Miejski Zarząd Dróg w [...] wraz z wnioskiem z [...] lutego 2017 r. (uzupełnionym pismem z 3 kwietnia 2017 r., L. dz. [...]) o wydanie pozwolenia na budowę spornej inwestycji, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami inwestycyjnymi na cele budowlane, jak również przedłożył decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2017 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie ekranów akustycznych na terenie stanowiącym pas drogowy ul. [...] w [...], poprzez co spełnił wymóg określony w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Następnie GINB przywołał art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2017 r., znak [...], [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie ekranów akustycznych na terenie stanowiącym pas drogowy ul. [...] w [...] (działka nr [...] oraz części działek nr [...] i [...] obr. [...]) oraz nie narusza przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 124).

Ponadto GINB wskazał, że inwestor zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę kompletny projekt budowlany, wykonany przez uprawnioną osobę, legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projektant złożył oświadczenie zgodnie z wymaganiami art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego.

Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji, wnioskodawca spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zaś zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutu odwołania Zakładu Doskonalenia Zawodowego w [...], dotyczącego naruszenia art. 7, 77, 80 oraz 75 k.p.a., w związku z tym, że "Analiza porealizacyjna w zakresie emisji hałasu, sporządzona dla projektu pod nazwą Wykonanie Środowiskowego Monitoringu Porealizacyjnego dla inwestycji pn. Budowa mostu drogowego w [...] z drogami dojazdowymi - nie była brana, przez organ I instancji pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy i wydaniu zaskarżonej decyzji, oraz że organ I instancji udzielił pozwolenia na budowę ekranów akustycznych nie mając wiedzy, czy ekrany te są w rzeczywistości konieczne, niezbędne i mające służyć celowi publicznemu w postaci ograniczenia skutków emisji hałasu", GINB stwierdził, że z pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] sierpnia 2015 r. przekazującego wyniki ww. analizy porealizacyjnej wynika, iż "przeprowadzona analiza pomiarowo-obliczeniowa uwzględniająca zaktualizowaną identyfikację terenów chronionych przed hałasem wykazała, że w otoczeniu rozpatrywanego szlaku komunikacyjnego w dwóch punktach występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. W punkcie [...] przy ul. [...], gdzie ochrony wymaga pojedynczy parterowy budynek mieszkalny zlokalizowany wśród zabudowy przemysłowo-usługowo-składowej oraz w punkcie [...] przy szkole ZSZ im. [...] przy Zakładzie Doskonalenia Zawodowego w [...] ul. [...] (...). W celu ochrony budynku mieszkalnego przy ul. [...] zaproponowano ekran o długości 75 m i wysokości h=4 m posadowiony wzdłuż pasa drogowego, natomiast przy szkole ZDZ zaproponowano ekran o długości 80 m i wysokości h=4 m na granicy działki szkoły, na całej długości budynku.

W ocenie organu odwoławczego za nieuzasadniony należy uznać również zarzut odwołania wskazujący na naruszenie § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Odwołujący się zarzucił, że organ I instancji wydając decyzję nie posiadał wiedzy czy naturalne oświetlenie budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, po wejściu do obrotu prawnego decyzji i budowie ekranów akustycznych, zostanie zachowane. Wobec powyższego GINB wyjaśnił, że z projektu budowlanego (opis projektu ekranu str. 6) wynika, iż projektowany ekran wykonany będzie z paneli przezroczystych - płyty szklane jednowarstwowe (przezroczyste bezbarwne) o grubości 12 mm wykonane z mineralnego szkła hartowanego.

Organ II Instancji nie stwierdził także naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zakład Doskonalenia Zawodowego w [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

I. Naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie zebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, poprzez pominięcie Analizy Porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu, sporządzonej dla projektu pod nazwą Wykonanie Środowiskowego Monitoringu Porealizacyjnego dla inwestycji "Budowa mostu drogowego w [...] z drogami dojazdowymi" i przez to niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także braku oceny, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność, nadmierna emisja hałasu, została udowodniona, co prowadzi do bezcelowości zaskarżonej decyzji;

2) art. 75 k.p.a. poprzez niedopuszczenie przez organ II Instancji z urzędu dowodu w postaci Analizy Porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu, sporządzonej dla projektu pod nazwą Wykonanie Środowiskowego Monitoringu Porealizacyjnego dla inwestycji "Budowa mostu drogowego w [...] z drogami dojazdowymi'';

3) art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez błędy w zakresie uzasadnienia faktycznego, tj.:

a) uzasadnienie wyłącznie oceny elementów formalnych wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę złożonego przez Miejski Zarząd Dróg w [...],

b) brak odniesienia do celu, który winien być osiągnięty podczas realizacji decyzji, tj. ograniczenie skutków emisji hałasu na ul. [...] i ul. [...],

c) brak odniesienia do Analizy Porealizacyjnej,

d) wskazanie na decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która w swej treści nie uzasadnia celu dla którego ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego - tj. budowa ekranów akustycznych,

e) brak odniesienia do zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przez organ I instancji przepisu §13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), oraz przepisu § 25 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 169, poz. 1650),

Ponadto, strona skarżąca zarzuciła organowi błędy w zakresie uzasadnienia prawnego, brak wyjaśnienia podstawy prawnej i tym samym naruszenie zasady przekonywania polegającej na konieczności wyjaśniania przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku przez zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem z dnia 16 czerwca 2011 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 140, poz. 824) poprzez ich niezastosowanie w odniesieniu do przyjętej w Analizie Porealizacyjnej metodyki pomiaru a także przyjętego w Analizie Porealizaycjnej kryterium lokalizacji punktów pomiarowych, wymagań dotyczących zestawów pomiarowych, warunków meteorologicznych w czasie których dokonywano pomiarów;

2) art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U z 2017 r. poz. 1332) poprzez jego niezastosowanie podczas rozpatrywania sprawy;

3) § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), poprzez jego całkowite pominięcie podczas rozpatrywania sprawy;

4) § 25 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 169, poz. 1650), poprzez jego całkowite pominięcie podczas rozpatrywania sprawy.

Wobec powyższego, Zakład Doskonalenia Zawodowego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GINB z [...] sierpnia 2017 r. oraz o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2017 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi.

Ponadto, strona skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o zobowiązanie organu I instancji, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, do wzięcia pod uwagę:

a) możliwości alternatywnych metod obniżenia poziomu natężenia hałasu przy ulicy [...] nr [...] w [...] (budynek szkoły ZDZ),

b) konieczności sporządzenia nowej opinii biegłego w dziedzinie akustyki w zakresie natężenia hałasu przy ulicy [...] nr [...] w [...] (budynek szkoły ZDZ), uwzględniającego natężenie ruchu drogowego w roku 2017 oraz zasadności i celowości budowy ekranów akustycznych, a w szczególności możliwości alternatywnych metod obniżenia poziomu natężenia hałasu przy ulicy [...] nr [...] w [...] (budynek szkoły ZDZ),

c) ewentualnie konieczności sporządzenia opinii biegłego w dziedzinie akustyki w zakresie zbadania istniejącej Analizy Porealizacyjnej, w zakresie: prawidłowości zastosowanej metodyki badania natężenia poziomu hałasu, przyjętych kryteriów lokalizacji punktów pomiarowych, wymagań dotyczących zestawów pomiarowych, warunków meteorologicznych, w czasie których dokonywano pomiarów,

d) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

e) Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy,

i w tym celu, do żądań sformułowanych w pkt a - c powyżej, w trybie przepisu art. 84 §1 k.p.a., Zakład Doskonalenia Zawodowego wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w dziedzinie akustyki w zakresie natężenia hałasu, ponieważ w sprawie wymagane są wiadomości specjalne.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła obszerne stanowisko na poparcie zarzutów skargi.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowaną argumentację w sprawie.

Na rozprawie przed Sądem, w dniu 12 lipca 2018 r., pełnomocnik skarżącego potwierdził, że decyzja lokalizacyjna nie była przez Zakład Doskonalenia Zawodowego kwestionowana oraz oświadczył, że organ administracji powołał w decyzji te przepisy, w świetle których warunki techniczne lokalizacji ekranów mogły być spełnione. Wyjaśnił, że nie zna szerokości słupów stalowych utrzymujących tafle szklane. Wysokość cokołu na którym będą montowane tafle szklane wynosi około 1 m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Przedmiotem kontroli Sądu (w tak zakreślonych granicach kognicji) jest w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Miejskiemu Zarządowi Dróg w [...] pozwolenia na budowę wyżej opisanych ekranów akustycznych.

Podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.). określające m.in. zasady udzielania pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z kolei, w przepisie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca określił, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Natomiast, art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada na organy architektoniczno-budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obowiązek sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Podkreślić należy, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej wynika tylko z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a więc tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, przedstawiony przez inwestora – Miejski Zarząd Dróg w [...] wyżej opisany projekt budowlany, po jego uzupełnieniu w kwietniu i maju 2017 r. był kompletny i spełniał wymagania formalne, określone ww. przepisami do procedowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż wnioskodawca do wniosku załączył wszelkie wymagane dokumenty. Ponadto, projekt budowlany został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną. Także sprawdzenia projektu dokonała osoba uprawniona.

Spór jaki powstał pomiędzy organami administracji a skarżącym dotyczy zasadności umieszczenia ekranów akustycznych przy ul. [...] w [...]. Zdaniem Zakładu Doskonalenia Zawodowego nadmierna emisja hałasu nie została udowodniona, tym samym wydanie decyzji zatwierdzającej tego rodzaju zamierzenie inwestycyjne jest bezcelowe.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że we wrześniu 2015 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] przekazał Prezydentowi Miasta [...] wyniki Analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu, wykonanej dla inwestycji pn.: "Budowa Mostu Drogowego w [...] wraz z drogami dojazdowymi", celem wykorzystania służbowego, zgodnie z posiadanymi kompetencjami. Obowiązek wykonania analizy został nałożony na zarządcę trasy komunikacyjnej decyzją Wojewody [...] z [...] sierpnia 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W pkt III tej decyzji wskazano: "Po oddaniu trasy do użytku przeprowadzić analizę porealizacyjną w zakresie ochrony przed hałasem". Przekazujący powyższą analizę podkreślił, że "z przedłożonych materiałów wynika, iż zmianie uległa klasyfikacja akustyczna terenów znajdujących się w bezpośrednim zasięgu oddziaływania przedmiotowej trasy. W wyniku czego tereny, które nie były objęte ochroną przed hałasem na etapie analiz projektowych, w stanie aktualnym posiadają status terenów podlegajacych takiej ochronie. Przeprowadzona analiza pomiarowo-obliczeniowa uwzględniająca zaktualizowaną identyfikację terenów chronionych przed hałasem wykazała, że w otoczeniu rozpatrywanego szlaku komunikacyjnego w dwóch punktach występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. W punkcie [...] przy ul. [...], gdzie ochrony wymaga pojedynczy parterowy budynek mieszkalny zlokalizowany wśród zabudowy przemysłowo-usługowo-składowej oraz w punkcie [...] przy szkole ZSZ im. [...] przy Zakładzie Doskonalenia Zawodowego w [...] ul. [...] (...). W celu ochrony budynku mieszkalnego przy ul. [...] zaproponowano ekran o długości 75 m i wysokości h=4 m posadowiony wzdłuż pasa drogowego, natomiast przy szkole ZDZ zaproponowano ekran o długości 80 m i wysokości h=4 m na granicy działki szkoły, na całej długości budynku." (zob. str. 17, 18 i 27 ww. analizy). Analiza porealizacyjna została wykonana przez inż. [...] oraz mgr inż. [...], zaś koordynatorem była mgr [...].

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska podniósł, że skoro istnieją środki techniczne umożliwiające ograniczenie ponadnormatywnego oddziaływania trasy, nie zachodzi konieczność ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania.

Decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2017 r. została ustalona lokalizacja inwestycji celu publicznego polegającego na budowie ekranów akustycznych na terenie stanowiącym pas drogowy ul. [...] w [...] (działka nr [...] oraz części działek nr [...] i [...] obr. [...]). W decyzji tej określono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w uzasadnieniu wskazano, że dla terenu objętego wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczono, że planowana inwestycja, stanowiąca ochronę przed hałasem komunikacyjnym od ul. [...] , związana jest z drogą publiczną (uzupełnienie infrastruktury technicznej – ekran akustyczny) i zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowi cel publiczny. Decyzja ustalająca lokalizację inwestycji została (zgodnie z załącznikiem) doręczona bezpośrednio stronom postępowania a także podana do publicznej wiadomości w formie obwieszczenia. Zakład Doskonalenia Zawodowego ww. decyzji nie kwestionował, co potwierdził na rozprawie pełnomocnik skarżącego. W dniu 21 lutego 2017 r. decyzja lokalizacyjna stała się ostateczna.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. (uzupełnionym w kwietniu i maju) Miejski Zarząd Dróg w [...] wystąpił do Wojewody [...] o pozwolenie na budowę wyżej opisanych ekranów akustycznych. W części projektu budowlanego dotyczącej informacji o obszarze oddziaływania wskazano, że ekran jest projektowany w celu ograniczenia emisji hałasu od pasa drogowego.

Biorąc pod uwagę powyższe (mające potwierdzenie w materiale dokumentacyjnym sprawy), należy stwierdzić, że zarzuty skargi sprowadzające się m.in. do braku odniesienia się przez organ I instancji do ww. Analizy porealizacyjnej oraz do kwestionowania decyzji lokalizacyjnej w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w ocenie Sądu, są niezasadne. I o ile rację ma strona skarżąca, że uzasadnienie decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2017 r. nie odnosi się do przywołanej analizy porealizacyjnej, jednakże w żaden sposób nie wpływa to na jej ocenę. Wyjaśnienia dokonane przez GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd uznał za wystarczające. W tym miejscu przypomnieć należy, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany bada m.in. jedynie zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) a także zgodność projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W tym ostatnim zakresie prawidłowo organ odwoławczy przyjął, brak naruszenia § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten wskazuje, że odległość budynku z pomieszczeniami na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione w warunkach wskazanych w pkt 1 i 2 tego przepisu, tj. gdy: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m; oraz 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Ponadto, zgodnie z ust. 2 § 13 "Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części." W założeniach ogólnych do projektu (pkt 4.1) wskazano, że lokalizacja ekranu przeciwhałasowego została przyjęta zgodnie z ww. przepisami rozporządzenia albowiem odległości ekranu od krawędzi pasa ruchu w najbliższym punkcie wynosi 4,0 m. Jednakże co istotne w sprawie (jak zapisano w projekcie – pkt 7.1, 7.2. i 7.4) wysokość panelu akustycznego, montowanego przy ul. [...], pomiędzy słupami nośnymi, wynosi 4 m, wypełnienia są przezroczyste, odbijające, wykonane z mineralnego szkła hartowanego. Ponadto, analizując załączone rysunki do projektu (Przęsło typowe ekranu odbijającego oraz Przekrój A-A) stwierdzić należy, że wysokość panelu akustycznego ponad poziomem istniejącego chodnika wyniesie 4,5 m. W konsekwencji, wobec przyjętych wyżej rozwiązań architektonicznych, nieusprawiedliwiony jest w tym zakresie zarzut skargi.

Sąd nie przychylił się także do twierdzeń strony skarżącej, że ograniczenia w dostępie światła dziennego do pomieszczeń szkoły, położonych poniżej poziomu, wynikają również z konstrukcji stalowej cokołu. Co istotne, autor skargi, nie poparłszy stanowiska żadnym dowodem wskazał tylko na taką możliwość jak również sam stwierdził na rozprawie, że nie zna szerokości słupów stalowych utrzymujących tafle szklane.

Z powyższych przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze zarówno dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania. Organy wyjaśniły zasadność przesłanek, które stanowiły podstawę decyzji wydanej w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Oceny w tym zakresie dokonały na podstawie całokształtu materiału dowodowego (80 k.p.a.), czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji.

W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.