Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 899/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 4, art. 5, art. 26
journal: Dz.U. 2020 poz 2040
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów - t.j.
article: par. 10, par. 14, part. 38, par. 51b
journal: Dz.U. 2001 nr 102 poz 1122
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów.
article: art. 626(13)
journal: Dz.U. 2020 poz 1575
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi S. M. "D." w S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę.


UZASADNIENIE

Spółdzielnia Mieszkaniowa "D. " w S. (dalej: "strona", "skarżąca"), zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowienie Wojewody (dalej: "organ odwoławczy") z [...] sierpnia 2020 r. znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. (dalej: "organ I instancji") z [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Organ I instancji na podstawie art. 1 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2018 r. poz. 1716) wydał na rzecz strony zaświadczenie z 18 marca 2019 r. potwierdzające, że z dniem 1 stycznia 2019 r. przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności gruntu położonego w S. przy ul. [...], oznaczonego numerem działki [...], z obrębu [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...]

Pismem z 27 marca 2019 r. strona złożyła wniosek do organu I instancji

o umorzenie postępowania w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 83 z późn. zm.). Jednocześnie strona wniosła o wydanie nowego zaświadczenia, nie kwestionując treści merytorycznej zaświadczenia z 18 marca 2019 r. lecz twierdząc, że zostało ono wydane jeszcze przed złożeniem wniosku o umorzenie postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Zdaniem strony organ winien zatem wydać nowe zaświadczenie, z datą późniejszą, tj. po dacie złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 26 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów zawartego

w piśmie z 27 marca 2019 r.

Pismem z 22 maja 2019 r. organ I instancji wskazał, że w przypadku postępowań będących w toku, wszczętych na podstawie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, strona miała możliwość wyboru między kontynuacją postępowania na dotychczasowych zasadach lub przekształceniem z mocy prawa. W przypadku wskazanej nieruchomości oświadczenie takie nie zostało złożone, zatem postępowanie prowadzone na podstawie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stało się bezprzedmiotowe i zostanie wydana decyzja o jego umorzeniu.

W związku z odmową wydania zaświadczenia o żądanej treści, strona wniosła zażalenie.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zaświadczenie z 18 marca 2019 r. mimo, że przedwczesne, gdyż nie upłynął termin wskazany w art. 26 ust. 1 ustawy

o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, jest zgodne co do istoty z żądaniem strony, określonym w piśmie z 27 marca 2019 r. Skoro ww. zaświadczenie uwzględnia interes prawny użytkownika wieczystego, jak również zostało wydane na potrzeby wpisu prawa własności do księgi wieczystej, brak jest podstaw do wydania nowego zaświadczenia, które w swej istocie zaświadczałoby dokładnie o tych samych faktach i stanie prawnym.

Na powyższe postanowienie, strona wniosła skargę do tutejszego sądu, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1. art. 26 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2019 r. o odmowie wydania nowego zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności w sytuacji, gdy zaświadczenie z 18 marca 2019 r. zostało wystawione przed upływem ustawowego terminu na złożenie oświadczenia o wyborze trybu przekształcenia prawa do gruntu oraz złożeniem takiego oświadczenia przez skarżącego;

2. art. 5 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów w zw. z art. 626(13) § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1575 ze zm.; dalej "k.p.c.") w związku z § 14 oraz § 38 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 51 b ust. 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz.U. 2001, Nr 102, poz. 1122), polegające na utrzymaniu

w mocy postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2019 r. nr UNP: [...], [...] o odmowie wydania nowego zaświadczenia w sytuacji, gdy zaświadczenie z 18 marca 2019 r. stanowiło podstawę ujawnienia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności w księdze wieczystej, w związku z czym ujawniona została m.in. data wystawienia zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności, która winna zostać z urzędu skorygowana w księdze wieczystej;

3. art. 4 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 1 pkt 1 oraz ust. 7 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2019r. nr UNP: [...], [...] o odmowie wydania nowego zaświadczenia w sytuacji, gdy nowe zaświadczenie winno zostać wystawione z urzędu oraz zostać przekazane do sądu prowadzącego księgę wieczystą z urzędu.

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

w postaci:

1. art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej "k.p.a.") poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżący nie ma interesu prawnego w otrzymaniu nowego zaświadczenia w sytuacji, gdy zaświadczenie z 18 marca 2019r. obarczone jest wadą formalną, polegającą na jego przedwczesności, która została przyznana przez organ II instancji, a zaświadczenie to stanowiło podstawę ujawnienia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności w księdze wieczystej, w związku z czym skarżący posiada interes prawny w uzyskaniu skorygowanego zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności a data tego zaświadczenia winna zostać z urzędu skorygowana w księdze wieczystej;

2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2019r. nr UNP: [...], [...],

3. art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. polegające na nieuchyleniu postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2019r. nr UNP: [...], [...] i nieprzekazaniu Prezydentowi Miasta S. do ponownego rozpatrzenia sprawy wydania nowego zaświadczenia o przekształceniu prawa do gruntu.

Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Wojewody z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2019r. nr UNP: [...], [...] o odmowie wydania nowego zaświadczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."),

2. uchylenie w całości postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2019r. nr UNP: [...], [...] o odmowie wydania nowego zaświadczenia, poprzedzającego zaskarżone postanowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi,

3. zasądzenie na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "D. " kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego,

4. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zgodnie z przepisem art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny czy wada zaświadczenia wydanego przez Prezydenta Miasta S. z dnia 18 marca 2019 r. o potwierdzeniu z dniem 1 stycznia 2019 r. przekształcenia w prawo własności prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w S. przy ulicy [...], działka numer [...], obrębu [...], dla której to nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta [...], w postaci przedwczesnego jego wydania jest wadą na tyle istotną, że organ powinien był wydać nowe zaświadczenie po dniu 31 marca 2019 r.

Nakreślając ramy prawne rozpoznawanej sprawy wskazać należy na przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2020 r. poz. 2040, dalej "ustawa przekształceniowa").

Art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej stanowi: "z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów." Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe następuje zatem z mocy samego prawa z dniem 1 stycznia 2019 r.

Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy przekształceniowej: podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie, zwane dalej "zaświadczeniem", wydawane przez:

1) starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej - w przypadku gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa;

2) dyrektora oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa lub dyrektora oddziału regionalnego Agencji Mienia Wojskowego - w przypadku gruntów, w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonują te podmioty;

3) odpowiednio wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zarząd powiatu albo zarząd województwa - w przypadku gruntów stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego;

4) dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji - w przypadku gruntów, w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonuje ten podmiot.

Wydane zatem przez właściwy organ zaświadczenie stanowi podstawę ujawnienia przekształconego prawa własności gruntu w księdze wieczystej.

O treści zaświadczenia ustawa przekształceniowa stanowi w art. 4 ust. 3 i 4, stosownie, do których: zaświadczenie zawiera oznaczenie nieruchomości gruntowej lub lokalowej, według ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości (...). W zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, zwanej dalej "opłatą", wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7, i zasadach jej wnoszenia (...). Przepisy powyższe stanowią zatem o niezbędnych elementach zaświadczenia.

Z art. 4 ust. 7 ustawy przekształceniowej natomiast wynika, że właściwy organ przekazuje zaświadczenie do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej,

w terminie 14 dni od dnia jego wydania.

Sąd wieczystoksięgowy natomiast po otrzymaniu zaświadczenia dokonuje

z urzędu wpisu własności gruntu oraz wpisu roszczenia o opłatę w księgach wieczystych (art. 5 ust. 1 ustawy przekształceniowej).

Podkreślenia w tym miejscu zatem wymaga, że zaświadczenie stanowi podstawę ujawnienia w księdze wieczystej prawa własności dlatego też istotna jest jego treść spełniająca wymogi wskazane w cytowanych powyżej art. 4 ust. 3 i 4 ustawy przekształceniowej.

Wskazać także należy, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu na prawo własności na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r ma charakter powszechny. We wcześniej obowiązujących regulacjach bowiem ustawodawca przewidział możliwość dokonania takiego przekształcenia z inicjatywy użytkownika wieczystego.

Aktem prawnym umożliwiającym wystąpienie z takim żądaniem była ustawa

o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z dnia 29 lipca 2005 r. (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1314).

W przepisie art. 26 ust. 1 ustawy przekształceniowej ustawodawca zawarł regułę kolizyjną dotyczącą sytuacji, w której przed nastąpieniem przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności z mocy prawa, czyli przed dniem 1 stycznia 2019 r. nie zostało zakończone postępowanie wszczęte na podstawie przepisów ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z dnia 29 lipca 2005 r.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy przekształceniowej: postępowania

w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe, w rozumieniu art. 1 ust. 2, wszczęte na podstawie ustawy zmienianej w art. 16 (ww. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.) w brzmieniu dotychczasowym i niezakończone decyzją ostateczną do dnia 31 grudnia 2018 r., umarza się, jeżeli użytkownik wieczysty lub współużytkownicy wieczyści, których suma udziałów wynosi co najmniej połowę, nie złożą do dnia 31 marca 2019 r. organowi, o którym mowa

w tej ustawie, oświadczenia o prowadzeniu dalszego postępowania na podstawie ustawy zmienianej w art. 16 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Z cytowanego powyżej przepisu zatem wynika, że w sytuacji gdy do końca 2018 r. nie zostanie zakończone postępowanie w sprawie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, które zostało wszczęte na postawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. to postępowanie to co do zasady podlega z mocy prawa umorzeniu i to bez względu na to na jakim etapie się ono znajduje. Postępowanie to jednak nie ulegnie umorzeniu w jednej sytuacji, tj. gdy użytkownik wieczysty lub użytkownicy, których udziały w nieruchomości podlegającej przekształceniu wynoszą co najmniej połowę złożą do dnia 31 marca 2019 r. oświadczenie o prowadzeniu dalszego postępowania na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Tym samym aby wszczęte na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. postępowanie w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność nie uległo umorzeniu

z mocy prawa niezbędne jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

- złożenie przez stronę/strony takiego postępowania oświadczenia o jego dalszym prowadzeniu,

- uprawniona strona/strony do złożenia takiego oświadczenia musi łącznie posiadać co najmniej połowę udziałów w prawie wieczystego użytkowania gruntu,

- złożenie oświadczenia musi nastąpić do dnia 31 marca 2019 r.

Zatem data 31 marca 2019 r. jest terminem do złożenia pozytywnego oświadczenia przez kwalifikowaną pod względem posiadanej ilości udziałów stronę postępowania przekształceniowego prowadzonego na podstawie przepisów ustawy

z dnia 29 lipca 2005 r. o zamiarze kontynuacji tego postępowania. W sytuacji, gdy oświadczenie takie nie zostanie złożone, zostanie wprawdzie złożone lecz strona nie będzie miała wystarczającej ilości udziałów, bądź zostanie złożone po dniu 31 marca 2019 r., to postępowanie w przedmiocie przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności prowadzone na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. zostanie umorzone z mocy prawa, a przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nastąpi z mocy prawa z dniem 1 stycznia 2019 r. na podstawie przepisów ustawy przekształceniowej.

W rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do gruntu, którego dotyczy sporne zaświadczenie w chwili wejścia w życie ustawy przekształceniowej toczyło się na skutek wniesienia żądania przez skarżącą, postępowanie w przedmiocie przekształcenia prawa wieczystego użytkowania gruntu w prawo własności na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Do dnia 31 marca 2019 r. uprawniony do tego podmiot nie złożył oświadczenia o dalszym prowadzeniu tego postępowania, tym samym postępowanie prowadzone na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r uległo umorzeniu z mocy prawa, natomiast z dniem 1 stycznia 2019 r. również z mocy prawa, prawo użytkowania wieczystego gruntu uległo przekształceniu w prawo własności. Zatem pod względem merytorycznym wydane przez organ pierwszej instancji zaświadczenie z dnia 18 marca 2019 r. jest w pełni prawidłowe.

Faktem jest, że zaświadczenie to zostało wydane przed dniem 31 marca 2019 r. ustawy, czyli terminem do którego uprawniony podmiot mógł złożyć oświadczenie

o zamiarze kontynuowania postępowania na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., prawnie doniosłą jest jednak okoliczność, że oświadczenie takie w ogóle nie zostało złożone, bowiem w sytuacji złożenia oświadczenia o kontynuacji postępowania na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2019 r. przekształcenie prawa co do działki objętej zaświadczeniem mogłoby nastąpić w kontynuowanym na podstawie tej ustawy postępowaniu, a nie z mocy prawa, wówczas zaświadczenie z dnia 18 marca 2019 r. nie byłoby prawidłowe merytorycznie i wystąpiłaby sytuacja, w której należałoby wydać nowe prawidłowe zaświadczenie. Sytuacja taka jednak w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiła, skoro strona złożyła oświadczenie z dnia 27 marca 2019 r., w którym wskazała, że przekształcenie prawa co do przedmiotowej działki powinno nastąpić na podstawie przepisów ustawy przeksztaceniowej, a postępowanie prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r powinno ulec umorzeniu, tym samym rację należy przyznać organom, że nie wystąpiła sytuacja, w której wystąpiłby obowiązek wydania nowego zaświadczenia o tej samej treści. Ze względu na treść złożonego przez stronę oświadczenia z dnia 27 marca 2019 r. w istocie nie miało ono znaczenia prawnego, skoro bez jego złożenia nastąpiłby dokładnie taki sam skutek – przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności z dniem 1 stycznia 2019 r. z mocy prawa na postawie przepisów ustawy przekształceniowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 ustawy przekształceniowej w zw. z art.62613 kpc w zw. § 14 oraz § 38 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 51b ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, wskazać należy, że art. 62613 § 2 kpc stanowi, że sprostowania usterek wpisu, które nie mogą wywołać niezgodności księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, dokonuje się z urzędu. Data zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie jest objęta treścią wpisu w księdze wieczystej. Jest ona ujawniona w księdze wieczystej w podstawie wpisu i ma charakter porządkowy – identyfikuje dokument, podobnie jak numer zaświadczenia, jak bowiem wynika z przywołanego przez skarżącą § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz.U. Nr. 102, poz. 1122 ze zm.), treść wpisu jest osobnym elementem wpisu. Przywołany wyżej przepis wymienia elementy wpisu, wskazując, że wpis powinien zawierać następujące elementy:1) numer i datę wniosku oraz godzinę i minutę jego wpływu, 2) treść,3) dane o podstawie wpisu - rodzaj, data i numer lub sygnatura dokumentu, przedmiot sprawy oraz nazwa i siedziba organu, który wydał ten dokument, lub imię (imiona) i nazwisko notariusza oraz siedziba kancelarii notarialnej; jeżeli podstawą wpisu jest przepis prawa - rodzaj i tytuł aktu prawnego, wskazanie miejsca ogłoszenia, numer jednostki redakcyjnej tego aktu, wskazanie daty jego uchwalenia lub wydania oraz w przypadku, gdy akt prawny nie jest ustawą, wskazanie organu, który ten akt wydał, 4) numer karty akt, pod którym został w aktach umieszczony dokument, a w wypadku gdy dokument znajduje się w aktach innej księgi wieczystej - numer tej księgi i kartę akt, 5) datę dokonania wpisu, 6) imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe sędziego lub referendarza sądowego oraz jego czytelny podpis.

Skoro zatem data dokumentu będącego podstawą wpisu nie jest objęta treścią wpisu, to nie podlega ona co do zasady sprostowaniu na postawie art. 62613 § 2 kpc w trybie § 14 ww. rozporządzenia. Podkreślić należy, że zaświadczenie z dnia 18 marca 2019 r. istnieje, tym samym data ta identyfikuje istniejący dokument o prawidłowej i zgodnej z żądaniem strony treści. Ponadto żaden organ, a przede wszystkim sąd wieczystoksięgowy zaświadczenia tego nie zakwestionował.

Data przedmiotowego zaświadczenia zatem nie kształtuje ani nie potwierdza prawa podlegającego ujawnieniu w księdze wieczystej, w przeciwieństwie do treści zaświadczenia, która potwierdza przekształcenie prawa dokonane z mocy prawa.

Mając na uwadze powyżej przedstawione względy sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła sytuacja, w której organ powinien wydać na wniosek strony zaświadczenie o tej samej treści, co uprzednio wydane a opatrzone inną datą. Tym bardziej, że zaświadczenie z dnia 18 marca 2019 r. zawiera prawidłową pod względem prawnym i żądaną przez stronę treść.

Oddalenie skargi nastąpiło na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).