Wyrok NSA, sygn. akt V SA 1638/97
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1999-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1994 nr 77 poz. 353
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie ustanowienia zakazu przywozu niektórych towarów.
Teza: 1/ Z treści reguły 2/a/ Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej wynika, że ma ona zastosowanie do wyrobu niekompletnego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego.

2/ Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady stabilizacji decyzji i wymaga bezspornego ustalenia, że wydana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 par. 1 Kpa. Rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, gdy treść taryfy celnej budzi wątpliwości i stwarza możliwości różnej jej interpretacji.

TEZY

1/ Z treści reguły 2/a/ Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej wynika, że ma ona zastosowanie do wyrobu niekompletnego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego.

2/ Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady stabilizacji decyzji i wymaga bezspornego ustalenia, że wydana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 par. 1 Kpa. Rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, gdy treść taryfy celnej budzi wątpliwości i stwarza możliwości różnej jej interpretacji.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zbigniewa A. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 20 października 1997 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w G. - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 13 sierpnia 1997 r. (...); (...).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 grudnia 1996 r., zawartą w JDA SAD (...), Dyrektor Urzędu Celnego w G. dopuścił do obrotu na polskim obszarze celnym i wymierzył cło od sprowadzonych z zagranicy przez Zbigniewa A. - Firma Usługowo-Handlowa "S." w S. silnika wysokoprężnego (...) o pojemności 12 675 cm3 oraz ramy samochodu ciężarowego typ 16245 (...).

Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 13 sierpnia 1997 r. (...) stwierdził nieważność ww. decyzji Dyrektora UC w G. uznając, że sprowadzone części spełniają kryteria warunkujące zaklasyfikowanie ich do pozycji 8706 Taryfy Celnej, gdyż stanowią podwozie samochodu ciężarowego /niekompletne, lecz posiadające zasadnicze cechy wyrobu gotowego/ wyposażone w silnik nie zamontowany /reguła 2/a/ Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej/ i wobec braku możliwości ustalenia roku i produkcji objęte są zakazem przywozu na podstawie par. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie ustanowienia zakazu przywozu niektórych towarów /Dz.U. nr 77 poz. 353/.

Po rozpoznaniu w trybie art. 127 par. 3 Kpa wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes GUC decyzją z dnia 20 października 1997 r. (...) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 13 sierpnia 1997 r., podtrzymując stanowisko, że sprowadzone części stanowią podwozie samochodu ciężarowego objęte zakazem przywozu. O tym, że sprowadzone części stanowią podwozie, świadczy - zdaniem Prezesa GUC - to, że silnik stanowi bez wątpienia jednostkę napędową do zgłoszonego jednocześnie do odprawy podwozia. W ocenie Prezesa GUC, znajduje to potwierdzenie zarówno w dokumencie Fahrzeugbrief (...), w treści którego podano zarówno podstawowe dane o silniku /np. moc K 177/2300, pojemność 12.675 cm3/, który był zamontowany na ramie (...), jak i w dowodzie zakupu silnika z dnia 6 grudnia 1996 r., w którym oprócz ww. danych o silniku podano także nazwę producenta /Daimler Benz/, będącego także wytwórcą ramy. Taką klasyfikację tych części potwierdza również to, że stanowią one integralną część pojazdu, który na wniosek strony został zarejestrowany jako tzw. składak.

W skardze na tę decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zbigniew A. wniósł o jej uchylenie, zarzucając, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, a w szczególności postanowień Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz taryfy celnej, a także z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 6- 8, art. 16, art. 61 par. 4, art. 77 par. 1 i 2, art. 78 par. 1 oraz art. 80 Kpa.

Skarżący podniósł, że sprowadzona przez niego rama nie miała żadnego wyposażenia i stanowiła w istocie złom użytkowy, zaś silnik nie był zmontowany i pochodził z innego pojazdu niż rama. Wskazując, że okoliczności te zostały stwierdzone w treści decyzji zawartej w SAD, skarżący podniósł, że Prezes GUC z rażącym naruszeniem reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz postanowień pozycji 8706 Taryfy Celnej przyjął, że przedmiotem importu było podwozie samochodowe. Powołując się na podawaną w literaturze fachowej definicję podwozia, według której w skład podwozia wchodzą "zespoły umożliwiające poruszanie się pojazdu oraz manewrowanie nim zgodnie z wolą kierowcy", takie jak silnik, układ napędowy, układ prowadzenia oraz elementy nośne, wiążące w jedną całość wszystkie zespoły podwozia z nadwoziem, skarżący podniósł, że rama i nie połączony z nią silnik nie posiadają cech wyrobu gotowego, jakim jest podwozie, gdyż rama samochodowa dopiero w połączeniu z wieloma innymi mechanizmami konstrukcyjnymi i urządzeniami może być uznana za podwozie samochodowe. Zdaniem skarżącego, przyjęcie przez Prezesa GUC, że pochodzące z różnych pojazdów części, przywiezione z zagranicy jednym środkiem transportu, stanowią podwozie samochodowe traktować należy jako nadinterpretację przepisów Taryfy Celnej, nie uwzględniającą faktycznych okoliczności sprawy oraz naruszającą Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej.

Skarżący zarzucił, że zaniechanie przez Prezesa GUC dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozpoznania sprawy stanowiło naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa oraz zasady uwzględnienia z urzędu słusznego interesu strony i w konsekwencji doprowadziło do zmiany decyzji ostatecznej z rażącym naruszeniem wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Prezes GUC wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W wykonaniu postanowienia sądu wydanego na rozprawie w dniu 4 września 1998 r. strony złożyły do akt sprawy pisma procesowe, w których podtrzymały dotychczasowe stanowiska, przedstawiając dodatkowe argumenty na ich uzasadnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zasadnicze znaczenie w sprawie ma podniesiony w skardze zarzut wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem reguły 2/a/ Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, gdyż jego uznanie przesądza o wyniku rozstrzygnięcia. Reguła ta stanowi: "Wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego /oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły/, znajdującego się w stanie nie zmontowanym lub rozmontowanym". W podstawie prawnej wydanej decyzji Prezes GUC zastosował regułę zawartą w zdaniu pierwszym, uznając, że przedmiotem przywozu było podwozie samochodu ciężarowego, a nie części samochodowe, jak przyjął to Dyrektor UC w G. Z treści omawianej reguły wynika, że ma ona zastosowanie do wyrobu niekompletnego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego. Prezes GUC uznał, że sprowadzona przez skarżącego rama i silnik powinny być zakwalifikowane do pozycji 8706 Taryfy Celnej, obejmującej podwozia wyposażone w silniki dla pojazdów samochodowych z pozycji nr od 8701 do 8705. Zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy Celnej pozycja 8706 obejmuje zestaw mechanizmu napędowego, układy transmisyjne i kierownicze, osie /z kołami lub bez kół/, zamontowane na ramie podwozia lub szkielecie /bez nadwozia/ zestawów podwoziowo-nadwoziowych pojazdów mechanicznych, objętych pozycjami nr od 8701 do nr 8705. Treść powołanych wyjaśnień wskazuje, jakie zasadnicze elementy tworzą kompletne podwozie pojazdu samochodowego w rozumieniu pozycji 8706 Taryfy Celnej. Oznacza to, zdaniem sądu, że informacje zawarte w treści tej pozycji nie mogą dotyczyć tylko samej ramy i silnika, gdyż nawet w przypadku ich połączenia nie posiadają one zasadniczego charakteru wyrobu gotowego /podwozia/ w rozumieniu omawianej reguły. Powyższe względy przemawiały za przyjęciem stanowiska, że przyjęta przez Prezesa GUC klasyfikacja taryfowa przedmiotowych towarów nie jest prawidłowa. Nie mogła ona w konsekwencji stanowić podstawy do wzruszenia ostatecznej decyzji Dyrektora UC w G., gdyż w stanie faktycznym sprawy nie można uznać, by decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/, a w szczególności par. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie ustanowienia zakazu przywozu niektórych towarów.

Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady stabilizacji decyzji i wymaga bezspornego ustalenia, że wydana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 par. 1 Kpa. Rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Nie można - zdaniem sądu - mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, gdy treść przepisu Taryfy Celnej budzi wątpliwości i stwarza możliwości różnej jego interpretacji, co znalazło potwierdzenie w wydanych w sprawie decyzjach.

Z powyższych względów sąd uznał skargę za uzasadnioną i na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 29 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.