Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 639/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-09-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 1 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 1 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 i 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu [...] J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] . w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 i 2004 r.

Pismem z dnia 5 lipca 2010 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że na podstawie zaskarżonej decyzji organy mogą wszcząć egzekucję administracyjną. Podniesiono, że w chwili obecnej decyzja jest zabezpieczona na majątku skarżącego poprzez wpisanie hipoteki przymusowej na nieruchomości stanowiącej dom mieszkalny, w którym zamieszkuje wraz z rodziną. Wyjaśniono, iż branża transportowa w obecnej chwili przechodzi kryzys, z czym związany jest spadek przychodów z tej działalności. Tym samym wykonanie decyzji w chwili obecnej spowodowałoby nieodwracalne skutki dla skarżącego, bowiem doprowadziłoby do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu skarżący, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku, iż wykonanie decyzji spowodowało by zakończenie działalności gospodarczej, jest kryzys w branży, ma na utrzymaniu rodzinę nie wykazał okoliczności, wymienionych w art. 61 § 1 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Zaznaczyć należy, iż wnioskodawca w żaden sposób nie konkretyzuje powyższych okoliczności i nieuprawdopodabnia ich wystąpienia.

Sąd nie kwestionuje trudnej sytuacji skarżącego, zwraca jednak uwagę, że aktualny stan finansów firmy nie decyduje o zasadności wniosku o wstrzymanie. W przypadku wskazanego wniosku wnioskodawca powinien przekonać Sąd, że wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku niezasadnie doprowadzi do sytuacji wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pamiętać także należy, że prowadząc działalność gospodarczą należy liczyć się z różnymi zagrożeniami, łącznie z czasowym lub stałym brakiem płynności finansowej, która doprowadzić może nawet do eliminacji podmiotu gospodarczego z obrotu gospodarczego. Zadaniem Sądu jest jedynie zbadać czy istotnie zagrożenia z art. 61 § 3 p.p.s.a. będą w swych skutkach nie adekwatne do wcześniejszego sposobu prowadzenia przez podmiot gospodarczy działalności (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach - www.nsa.gov.pl).

Wskazać w tym miejscu wypada, iż samo akcentowanie trudnej sytuacji finansowej nie może być uznane za równoważne z powołaniem się na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest oczywiste, że zapłata zaległości podatkowej ze swej istoty powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego". Jednakże "uszczerbek finansowy" ponoszony przez stronę przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znaczny - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócić przy tym wypada uwagę na fakt istnienia ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej (por. art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. Pogorszenie jednak warunków egzystencji to jeszcze nie powód aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2005 roku, sygn. akt II GZ 111/05, niepubl.).

Jednocześnie z treści wniosku nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się dla skarżącego z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przeto, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

TF