Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1144/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1 pkt 41
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 135 ust. 1 lit. d) w zw. z lit. f)
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Teza: Art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2004, Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zakresie, w jakim wyłącza ze zwolnienia od podatku od towarów i usług transakcje zarządzania innymi niż papiery wartościowe zbywalnymi instrumentami finansowymi, stanowi wadliwą implementację art. 135 ust. 1 lit. d) w zw. z lit. f) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 z 2006 r., poz.1), który transakcje te nakazuje traktować przez państwa członkowskie jako zwolnione od tego podatku.

TEZY

Art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2004, Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zakresie, w jakim wyłącza ze zwolnienia od podatku od towarów i usług transakcje zarządzania innymi niż papiery wartościowe zbywalnymi instrumentami finansowymi, stanowi wadliwą implementację art. 135 ust. 1 lit. d) w zw. z lit. f) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 z 2006 r., poz.1), który transakcje te nakazuje traktować przez państwa członkowskie jako zwolnione od tego podatku.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Danuta Oleś, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2087/11 w sprawie ze skargi F. I. T. D. M. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 31 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz F. I. T. D. M. S.A. z siedzibą w W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2087/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi F. I. T. D. M. S.A. z siedzibą w W. uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 31 marca 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług i zasądził na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania sądowego.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej VAT spółka wskazała, iż jest podmiotem prowadzącym działalność maklerską i działa w oparciu o udzielone jej zezwolenie, na podstawie którego jest uprawniona do wykonywania szeregu wymienionych w nim czynności. Spółka poinformowała Komisję Nadzoru Finansowego, iż z dniem 25 lutego 2007 r. rozpoczęła prowadzenie działalności maklerskiej w zakresie:

- zarządzania portfelami, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba maklerskich instrumentów finansowych,

- ewidencjonowania oraz prowadzenia rachunków, na których są zapisywane maklerskie instrumenty finansowe, z wyłączeniem rachunków papierów wartościowych, oraz prowadzenie rachunków pieniężnych służących do obsługi rachunków, na których są zapisywane te instrumenty, z wyłączeniem obsługi rachunków papierów wartościowych, jak również rozliczania transakcji, których przedmiotem są te instrumenty, z wyłączeniem transakcji, których przedmiotem są zdematerializowane papiery wartościowe lub inne maklerskie instrumenty finansowe dopuszczone do obrotu zorganizowanego,

- wymiany walutowej.

W oparciu o wskazane zezwolenie spółka świadczy na rzecz swoich klientów usługi polegające na zarządzaniu portfelami maklerskich instrumentów finansowych na rynku walutowym Forex. W skład zarządzanych portfeli mogą wchodzić jedynie instrumenty nie będące papierami wartościowymi, takie jak finansowe kontrakty terminowe oraz inne równorzędne instrumenty finansowe rozliczane kasowo. W związku z zarządzaniem portfelem, spółka prowadzi również rachunek inwestycyjny klienta składający się z rachunku praw majątkowych, rachunku instrumentów finansowych oraz rachunku pieniężnego. W zamian za świadczoną usługę zarządzania portfelem, spółka pobiera trojakiego rodzaju wynagrodzenie: opłatę wstępną, prowizję od zarządzanych aktywów - pobieraną niezależnie od osiągniętego przez klienta wyniku (zysku lub straty) oraz premię od zysku - uzależnioną od osiągnięcia przez klienta określonego zysku w okresie rozliczeniowym. Spółka wskazała, że w czerwcu 2008 r. wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w W. (działającego w imieniu Ministra Finansów) z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej opodatkowania VAT usług zarządzania portfelami maklerskich instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi. Spółka przedstawiła we wniosku szereg argumentów przemawiających za zwolnieniem z VAT tego rodzaju usług. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi z 18 lipca 2008 r. uznał stanowisko spółki za prawidłowe. W związku z powyższym spółka wystąpiła o udzielenie odpowiedzi na pytanie: czy świadczone przez nią usługi, opisane we wniosku, będą korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2004, Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "u.p.t.u.") w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. w związku z brzmieniem art. 135 ust. 1 lit. d) i f) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347/1, dalej "dyrektywa 2006/112/WE").

Przedstawiając swoje stanowisko w powyższym zakresie spółka stwierdziła, że mimo iż z literalnego brzmienia art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. (obowiązującego od 1 stycznia 2011 r.) nie wynika, aby przedmiotowe usługi zarządzania instrumentami finansowymi w całości podlegały zwolnieniu od podatku VAT, to taka interpretacja nie zasługuje na akceptację. Strona powołując się na treść art. 135 ust. 1 lit. d), art. 135 ust. 1 lit. f), art. 15 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE zwróciła uwagę, że na gruncie tej dyrektywy istnieje wyraźne rozróżnienie pomiędzy usługami zarządzania dotyczącymi innych niż papiery wartościowe instrumentów finansowych, które to korzystają ze zwolnienia z podatku VAT, a usługami zarządzania akcjami, obligacjami i innymi papierami wartościowymi, które nie mogą korzystać ze zwolnienia. Spółka porównując treść art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r.) oraz art. 135 ust. 1 lit. d) i f) dyrektywy stwierdziła, że przepisy wspólnotowe nie zostały prawidłowo transponowane do polskiej ustawy o VAT i w rezultacie przepisy polskiej ustawy są bardziej restrykcyjne od przepisów wspólnotowych. Wobec tego spółka uznała, że ma ona prawo odwołać się bezpośrednio do art. 135 ust. 1 lit. d) i f) dyrektywy 2006/112/WE, gdyż przepisy te są wystarczająco precyzyjne i bezwarunkowe. W konsekwencji spółka przyjęła, że usługi zarządzania instrumentami finansowymi innymi niż papiery wartościowe, świadczone przez spółkę, winny korzystać ze zwolnienia od VAT

Minister Finansów uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe, przyjmując, że wyłączenie ze zwolnienia od podatku, zawarte w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u., dotyczy czynności przechowywania i zarządzania instrumentami finansowymi, tj. zarówno papierami wartościowymi, jak i innymi instrumentami finansowymi niebędącymi papierami wartościowymi. Organ uznał, że tak sformułowany zakres pojęciowy w polskim ustawodawstwie pokrywa się z wytycznymi Rady Wspólnot Europejskich. Minister Finansów powołał się na Dyrektywę 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającą Dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i Dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą Dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U.UE L z dnia 30 kwietnia 2004 r.), która ustanawia ramy systemu regulacji rynków finansowych we Wspólnocie. Artykuł 4 pkt 17 tej regulacji zawiera definicję instrumentów finansowych, która - podobnie jak w prawie polskim - zawiera w sobie zarówno pojęcia papierów wartościowych, jak i innych instrumentów finansowych. Z kolei definicja zbywalnych papierów wartościowych znajduje się w Dyrektywie Rady z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (85/611/EWG; Dz.U.UE L z dnia 31 grudnia 1985 r.). Organ przyjął, że aparat pojęciowy obu regulacji, zarówno unijnej jak i ustawodawstwa krajowego, dotyczących szeroko rozumianego rynku finansowego, jest ze sobą spójny i jednolity. Mając na uwadze powyższe przepisy i stanowisko polskiego ustawodawcy, oraz powołując się na literalną wykładnię przepisów, Minister Finansów uznał, że zakres działalności spółki zawiera się wprost w wyłączeniu ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do WSA w Warszawie spółka zarzuciła Ministrowi Finansów naruszenie:

- art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112/WE, przez niezastosowanie bezpośrednio ww. przepisu w związku z jego nieprawidłową implementacją do krajowego porządku prawnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt. 41 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r.;

- określonych w orzecznictwie TSUE zasad: bezpośredniej skuteczności dyrektywy, której przepisy są bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne oraz skuteczności (zwanej także zasadą efektywności);

- art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p."), przez nieodniesienie się do całokształtu argumentacji uzasadniającej prawo spółki do stosowania zwolnienia z VAT na płaszczyźnie przedmiotowej.

2.2. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. WSA w Warszawie stwierdził, że skarga jest zasadna.

3.2. Sąd pierwszej instancji wskazał, że określone w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. zwolnienie, które dopełnia regulacja ust. 16 określająca wyłączenie z tego zwolnienia, miało stanowić w założeniu implementację art. 135 ust. 1 lit. f dyrektywy 2006/112/WE. W ocenie Sądu jednak, zakres wyłączenia ze zwolnienia w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. jest szerszy niż przewiduje to przepis dyrektywy. Sąd zwrócił uwagę, że definicja instrumentów finansowych uregulowana w art. 2 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi ma szerszy zakres niż pojęcie akcji, udziałów w spółkach lub związkach, obligacji i innych papierów wartościowych, o którym mowa jest w art. 135 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE. Wskazanych w tej definicji jako instrumenty finansowe praw pochodnych nie można – zdaniem Sądu – uznać za papiery wartościowe, o których mowa jest w art. 135 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE. Sąd uznał zatem, że ustawodawca krajowy rozszerzył zakres wyłączenia ze zwolnienia, w stosunku do przepisów unijnych, na zarządzanie i przechowywanie dotyczące wszystkich instrumentów finansowych, podczas gdy dyrektywa stanowi o wyłączeniu ze zwolnienia zarządzania i przechowywania tylko akcjami, udziałami, obligacjami i innymi papierami wartościowymi. Sąd podkreślił przy tym, że skarżąca w niniejszej sprawie, jak wskazano we wniosku, będzie zarządzać jedynie instrumentami finansowymi nie będącymi papierami wartościowymi, takimi jak finansowe kontrakty terminowe oraz inne równorzędne instrumenty finansowe rozliczane kasowo.

3.3. Ponadto Sąd wskazał, że art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. wyłącza ze zwolnienia usługi dotyczące instrumentów finansowych w zakresie usług przechowywania i zarządzania instrumentami finansowymi. Zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Finansów (pismo Ministerstwa Finansów z dnia 11 maja 2004 r., [...]), zajętym na gruncie poprzedniego stanu prawnego, termin "przechowywanie" należy traktować jako czynność przechowywania w rozumieniu art. 835 k.c., zgodnie z którym przedmiotem przechowania mogą być jedynie rzeczy ruchome (materialne), tj. materialne postacie instrumentów finansowych, w tym: akcji, udziałów, obligacji bądź innych papierów wartościowych. Zgodnie więc z tym stanowiskiem wyłączenie ze zwolnienia dotyczące usług przechowywania nie dotyczy – w ocenie Sądu – usług przechowywania zdematerializowanych instrumentów finansowych. Sąd podkreślił, że ustawodawca europejski wyłączył z zakresu zwolnienia usługi przechowywania materialnych postaci instrumentów finansowych (akcje, udziały, obligacje i inne papiery wartościowe posiadające postać materialną). W związku z tym, skoro usługi przechowywania zdematerializowanych instrumentów finansowych nie są wyłączone ze zwolnienia, są one – zdaniem Sądu –nim objęte.

3.4. Dalej Sąd podniósł, że zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112/WE państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności. Zdaniem Sądu, pojęcie "transakcja" obejmuje "zarządzanie i przechowywanie", w przeciwnym bowiem razie w art. 135 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE ustawodawca unijny zwalniając z opodatkowania transakcje, których przedmiotem są akcje, obligacje, nie wyłączyłby – w opinii Sądu – ze zwolnienia usług przechowywania i zarządzania akcjami, udziałami, obligacjami.

3.5. Stwierdzając, że przepisy art. 135 ust. 1 lit. d) i lit. f) dyrektywy 2006/112/WE zostały wadliwie zaimplementowane do krajowego systemu prawnego, Sąd przyjął, że bezpośrednie zastosowanie w niniejszej sprawie powinny znaleźć przepisy tej dyrektywy.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji w skardze kasacyjnej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u., przez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że usługi zarządzania instrumentami finansowymi innymi niż papiery wartościowe są zwolnione z podatku od towarów i usług, wynikające z błędnego poglądu, iż powyższy przepis powinien być stosowany z uwzględnieniem przepisów prawa wspólnotowego, tj. art. 135 ust. 1 lit. d) i lit. f) dyrektywy 2006/112/WE.

Minister Finansów wniósł przy tym o uchylenie wyroku WSA w Warszawie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto organ wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

4.2. Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.1. Minister Finansów zarzucając Sądowi pierwszej instancji w skardze kasacyjnej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u., przez błędny pogląd, że przepis ten powinien być stosowany z uwzględnieniem przepisów prawa wspólnotowego, tj. art. 135 ust. 1 lit. d) i lit. f) dyrektywy 2006/112/WE, zarzutu tego nie uzasadnił, gdyż w żaden sposób w motywach skargi kasacyjnej nie odniesiono się do stanowiska Sądu pierwszej instancji, że przepisy art. 135 ust. 1 lit. d) i lit. f) dyrektywy zostały wadliwie zaimplementowane do krajowego systemu prawnego, gdyż ustawodawca krajowy w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. rozszerzył zakres wyłączenia ze zwolnienia, w stosunku do przepisów unijnych, na zarządzanie i przechowywanie dotyczące wszystkich instrumentów finansowych, podczas gdy dyrektywa stanowi o wyłączeniu ze zwolnienia zarządzania i przechowywania tylko akcjami, udziałami, obligacjami i innymi papierami wartościowymi.

Co więcej, organ składający skargę kasacyjną nie odniósł się w ogóle do treści art. 135 ust. 1 lit. d) i lit. f) dyrektywy 2006/112/WE w kontekście zgodności z tymi przepisami normy art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u.

5.2. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. d) i lit. f) dyrektywy 2006/112/WE państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:

d) transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności;

(...)

f) transakcje, łącznie z pośrednictwem, jednakże z wyłączeniem przechowywania i zarządzania, których przedmiotem są akcje, udziały w spółkach lub związkach, obligacje i inne papiery wartościowe, z wyłączeniem dokumentów ustanawiających tytuł prawny do towarów, oraz praw lub papierów wartościowych, o których mowa w art. 15 ust. 2.

5.3. Niewątpliwie z punktu f) art. 135 ust. 1 dyrektywy jednoznacznie wynika, że transakcje polegające na przechowywaniu i zarządzaniu papierami wartościowymi (akcje, udziały w spółkach lub związkach, obligacje, itp.), są wyłączone ze zwolnienia od VAT.

Jednak punkt d) art. 135 ust. 1 dyrektywy jednoznacznie stanowi, że transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące (...) innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności – są zwolnione od podatku.

5.4. Tymczasem zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. zwolnione od podatku są:

41) usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 131, poz. 763), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.

Przepis ten wyłączył zatem ze zwolnienia od podatku przechowywanie i zarządzanie wszystkimi instrumentami finansowymi, o których stanowi ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, którymi zgodnie z tą ustawą są:

1) papiery wartościowe;

2) niebędące papierami wartościowymi:

a) tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania,

b) instrumenty rynku pieniężnego,

c) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową, inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy, waluta, stopa procentowa, wskaźnik rentowności lub inny instrument pochodny, indeks finansowy lub wskaźnik finansowy, które są wykonywane przez dostawę lub rozliczenie pieniężne,

d) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane przez rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron,

e) opcje, kontrakty terminowe, swapy oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które są wykonywane przez dostawę, pod warunkiem, że są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym lub w alternatywnym systemie obrotu,

f) niedopuszczone do obrotu na rynku regulowanym ani w alternatywnym systemie obrotu opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar, które mogą być wykonane przez dostawę, które nie są przeznaczone do celów handlowych i wykazują właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych,

g) instrumenty pochodne dotyczące przenoszenia ryzyka kredytowego,

h) kontrakty na różnicę,

i) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward dotyczące stóp procentowych oraz inne instrumenty pochodne odnoszące się do zmian klimatycznych, stawek frachtowych, uprawnień do emisji oraz stawek inflacji lub innych oficjalnych danych statystycznych, które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne albo mogą być wykonane przez rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron, a także wszelkiego rodzaju inne instrumenty pochodne odnoszące się do aktywów, praw, zobowiązań, indeksów oraz innych wskaźników, które wykazują właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych.

Tymczasem – jak stwierdzono powyżej – dyrektywa w art. 135 ust. 1 pkt f) wyłączyła ze zwolnienia jedynie transakcje polegające na przechowywaniu i zarządzaniu instrumentami finansowymi, które mają za przedmiot papiery wartościowe, podczas gdy z art. 135 ust. 1 pkt d) wynika, że gdy przedmiotem takiego zarządzania są inne niż dotyczące papierów wartościowych, zbywalne instrumenty finansowe, są one objęte zwolnieniem podatkowym.

5.5. Wskazuje to jednoznacznie, że za trafne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2004, Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zakresie, w jakim wyłącza ze zwolnienia od podatku od towarów i usług transakcje zarządzania innymi niż papiery wartościowe zbywalnymi instrumentami finansowymi, stanowi wadliwą implementację art. 135 ust. 1 lit. d) w zw. z lit. f) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 z 2006 r. poz. 1), który transakcje te nakazuje traktować przez państwa członkowskie jako zwolnione od tego podatku.

W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji słusznie orzekł, że transakcje zarządzania zbywalnymi instrumentami finansowymi, innymi niż papiery wartościowe, podlegają zwolnieniu do podatku od towarów i usług na podstawie art. 135 ust. 1 lit. d) w zw. z lit. f) dyrektywy 2006/112/WE, które to przepisy w takim przypadku znajdują bezpośrednie zastosowanie.

5.6. Oznacza to, że w przypadku gdy spółka świadczy usługi zarządzania instrumentami finansowymi, które mają charakter zbywalny i nie są papierami wartościowymi – korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 135 ust. 1 lit. d) w zw. z lit. f) dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym trafnie Sąd pierwszej instancji wyeliminował z obrotu prawnego interpretację Ministra Finansów prezentującą w tym zakresie odmienne stanowisko.

5.7. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, gdyż sformułowany w niej zarzut uznać należy za chybiony - na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.