Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3564/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1, art. 33 pkt 1, art. 80 § 1 i § 3, art. 26 § 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: § 13 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 137 poz 1541
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Agata Zdunek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2012 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Minister Finansów zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" ,,Skarżąca") na czynność egzekucyjną. Postanowienia te zapadły w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. w dniu [...] października 2010 r. wystawił przeciwko Spółce tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. na kwotę 309.891 zł należności głównej, który przekazał zgodnie z właściwością Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w W. do realizacji (dalej: "Naczelnik Urzędu Skarbowego").

Naczelnik Urzędu Skarbowego, w oparciu o powyższy tytuł wykonawczy, zawiadomieniem z dnia 29 października 2010 r., dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem – R. S.A. Z uwagi na niemożność doręczenia Spółce korespondencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. pismem z dnia 29 października 2010 r. zawiadomił Spółkę o złożeniu pisma, zawierającego odpis tytułu wykonawczego nr [...] i zawiadomienia o zajęciu z dnia 29 października 2010 r. na okres czternastu dni w Urzędzie Dzielnicy W. m. W.. Spółka pismem z dnia 17 listopada 2010 r. zwróciła się z prośbą do organu o wydanie odpisu przedmiotowego tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia z dnia 29 października 2010 r. i w tym samym potwierdziła odbiór żądanych dokumentów.

Spółka, pismem z dnia 18 listopada 2010 r., wniosła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a także skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem.

Ponadto Spółka w zażaleniu z dnia 9 stycznia 2011 r. na postanowienie wierzyciela - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2010 r. uznającego zarzuty za niezasadne, ponownie zawarła skargę na przedmiotową czynność egzekucyjną. Wierzyciel przekazał ww. skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w W. celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością.

2. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. oddalił ww. skargę na czynność egzekucyjną.

Uzasadniając rozstrzygnięcie podkreślił, że egzekucja z rachunku bankowego Spółki nastąpiła w trybie art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Wskazał, że organ egzekucyjny zmierzając do zastosowania tego środka egzekucyjnego, dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Spółki w R. S.A. zawiadomieniem z dnia 29 października 2010 r. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór ww. zawiadomienia w dniu 3 listopada 2010 r. Zauważył także, iż organ egzekucyjny podjął próbę doręczenia Spółce przez poborcę skarbowego przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wraz z odpisem tytułu wykonawczego.

Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, że w podjętej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej, dokonanej w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego zgodnie z art. 80 u.p.e.a. nie wystąpiły nieprawidłowości.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że argumentacja Spółki w toku postępowania opierała się na twierdzeniu, że nieprawidłowym jest, aby czynności egzekucyjne mogły być podejmowane przed doręczeniem stronie odpisu tytułu wykonawczego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie zastosowanie miał pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 952/07 gdzie stwierdzono, że użyte w § 3 art. 80 u.p.e.a. określenie "jednocześnie", oznaczać może "w tym samym czasie, w tej samej chwili", ale ponadto "również, także, w równym stopniu, zarazem".

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nie było ponadto istotne, czy i kiedy doręczono podatnikowi tytuł wykonawczy oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, gdyż z mocy art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. z dniem doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostało skutecznie wszczęte postępowania egzekucyjne. Pogląd taki w jego opinii znajdował potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2006 r. sygn. akt II FSK 952/06.

W konkluzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w niniejszej sprawie przyjęto prawidłowy tok postępowania egzekucyjnego, co potwierdza materiał dowodowy w sprawie.

3. Spółka w zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2011 r. podniosła zarzut przedawnienia i braku wymagalności zobowiązania objętego tytułem wykonawczym, a także dokonania czynności przed wezwaniem do zapłaty rzekomo zaległego podatku.

Zdaniem Spółki Dyrektor Izby Skarbowej skoncentrował się na językoznawstwie, tj. próbował wytłumaczyć znaczenie słowa "jednocześnie". Słowo to zdaniem Spółki oznacza "w tym samym czasie". W ocenie Spółki działanie polegające na doręczaniu osobistym nigdy nie będzie mieć przymiotu "jednoczesnego", gdyż najpierw doręczyciel jedzie do banku, a później do firmy.

4. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] października utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2011 r.

W uzasadnieniu stanął na stanowisku, że z zebranego materiału dowodowego wynikało, iż zastosowanie przedmiotowego środka egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Minister Finansów wyjaśnił, ze zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonano poprzez przesłanie do dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem zawiadomienia o zajęciu z dnia 29 października 2010 r. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór ww. zawiadomienia w dniu 3 listopada 2010 r. Podkreślił, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu organ egzekucyjny podjął próbę zawiadomienia Spółki o zajęciu jej wierzytelności z rachunku bankowego i doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Z uwagi na niemożność doręczenia przedmiotowa korespondencja została złożona w Urzędzie Dzielnicy W. m. W. i doręczona Spółce w trybie art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "K.p.a.") w dniu 12 listopada 2010 r.

W ocenie Ministra Finansów zarzuty Spółki, że organ egzekucyjny nie dopełnił jednoczesnego, wraz z dokonaniem zajęcia rachunku bankowego, zawiadomienia jej o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, były nietrafione. Ponadto zdaniem Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej trafnie zauważył, że zawarte w art. 80 § 3 u.p.e.a. określenie "jednocześnie" nie oznacza, że doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu, winno nastąpić w tym samym dokładnie czasie, co zawiadomienie o tej czynności zobowiązanego. Z istoty bowiem samej egzekucji z rachunku bankowego wynika, iż przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego winno wyprzedzać moment zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu.

W przekonaniu Ministra Finansów należało mieć również na uwadze, iż stosownie do art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Podkreślił, że przepisy prawa dopuszczają zatem możliwość dokonania środków egzekucyjnych przed doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego.

Minister Finansów stwierdził następnie, że w niniejszej sprawie brak było uchybień formalnych w czynności organu egzekucyjnego. Zakres danych zawartych w zawiadomieniu z dnia 29 października 2010 r. był bowiem zgodny z art. 67 § 2 u.p.e.a., zaś druk przedmiotowego zajęcia odpowiadał wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w załączniku nr 14 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541, ze zm.).

Zdaniem Ministra Finansów podniesione przez Spółkę zagadnienia przedawnienia i braku wymagalności zobowiązania nie mogły być przedmiotem merytorycznej oceny w toku postępowania wszczętego w trybie art. 54 u.p.e.a., bowiem zagadnienia formalnie mieszczą się w granicach wyznaczonych treścią art. 33 u.p.e.a. Minister Finansów wskazał, że Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które to zarzuty były przedmiotem odrębnego postępowania, natomiast okoliczności, które stanowią podstawę zgłoszenia zarzutów nie mogą być przedmiotem merytorycznej oceny przy rozpatrywaniu innych przewidzianych w przepisach u.p.e.a. środków zaskarżenia, w tym skargi na czynności egzekucyjne.

W ocenie Ministra Finansów brak było również podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez właściwe organy w toku całego postępowania egzekucyjnego czy podatkowego.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. Spółka wniosła o jego uchylenie i uznanie podnoszonych zarzutów, tj. w szczególności zarzutu przedawnienia i braku wymagalności zobowiązania objętego tytułem wykonawczym, a także dokonania czynności egzekucyjnej przed wezwaniem do zapłaty rzekomo zaległego podatku.

Uzasadniając skargę Spółka podniosła, że Minister Finansów posiadał wiedzę o fakcie przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki za 2003 r., a tym samym jego wygaśnięciu, gdyż rzekome postępowanie sądowe związane było z decyzją wydaną przez nieuprawniony organ podatkowy. Zdaniem Spółki wydanie decyzji przez uprawniony organ po 1 stycznia 2010 r. odbywało się więc w okresie przedawnienia zobowiązania podatkowego i decyzja ta nigdy nie powinna wywierać żadnych skutków prawnych.

Spółka stwierdziła także, iż decyzja organu pierwszej instancji może być wykonywania w trybie egzekucji administracyjnej po wcześniejszym wydaniu postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności, wydanym przez organ podatkowy pierwszej instancji właściwy miejscowo dla podatnika. Natomiast w sprawie niniejszej postanowienie w sprawie rygoru natychmiastowej wykonalności wydał organ podatkowy właściwy miejscowo dla podatnika - ale w roku 2003 r. i 2004 r.

Spółka podkreśliła, że Dyrektor Izby Skarbowej i Minister Finansów, mając wiedzę o powyższych faktach, skoncentrowali się na językoznawstwie tj. próbowali za ustawodawcę wytłumaczyć znaczenie słowa "jednocześnie". Z uwagi na to Spółka ponownie podkreśliła, że w jej opinii "jednocześnie" oznacza "w tym samym czasie". Ponadto jej zdaniem działanie na doręczeniu osobistym nigdy nie będzie mieć przymiotu "jednoczesnego", gdyż doręczyciel najpierw jedzie do banku, a później do firmy.

Na koniec Spółka zauważyła, że organ nie stworzył jakiejkolwiek możliwości dobrowolnego uiszczenia podatku przez podatnika, tylko natychmiast po wydaniu nieważnego postanowienia o rygorze wykonalności podjął działanie windykacyjne, podczas gdy Spółka posiadała możliwości finansowe znacznie przekraczające wysokość zaległości.

6. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje.

7.1. Skarga jest niezasadna

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie .

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

7.2. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu poddane zostało postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 r., oddalające skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego.

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego . Skarga, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. służy zatem zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym (zob. Dariusz Jankowiak w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Komentarz 2005, wyd. Unimex, Wrocław 2005 r., s. 390; zob. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/08, niepubl.).

W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych (por. wyroki WSA w Warszawie z 14 marca 2008 r., III SA/Wa 85/08, niepubl.; z 30 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1262/07, niepubl.; z 28 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1626/07, niepubl.).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego będącego może być jedynie prawidłowość postępowania organu w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności.

Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego.

Wskazać należy, że strona wywodziła zasadność skargi na czynność egzekucyjną zarzucając, że zajęcie rachunku bankowego nastąpiło na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia 29 października 2010r. tj. przed dniem doręczeniem tytułu wykonawczego, które miało miejsce w dniu 12 listopada 2010r.

Dodatkowo w trakcie prowadzonego postępowania Skarżąca podniosła zarzut przedawnienia i braku wymagalności zobowiązania objętego tytułem wykonawczym.

Należy podkreślić, że skarga na czynność egzekucyjną nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy np. przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, czy też wniosku o umorzenie postępowania albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu.

Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której będzie występowała konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mających prowadzić - w wyniku ich uwzględnienia - do jednakowych skutków procesowych.

Stwierdzić zatem należy, że Skarżąca nie może oczekiwać korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, jeśli na okoliczność zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. stawia zarzut, o który mowa w art.33 u.p.e.a. dotyczący wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego po upływie terminu przedawnienia i braku wymagalności zobowiązania z powodu wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności przez organ podatkowy z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej.

Jak już powiedziano, omawiana ustawa przewiduje w art. 33 pkt 1 u.p.e.a inny środek, w ramach którego zarzut przedawnienia albo nieistnienia obowiązku może być rozpatrzony. W związku z tym zarzut ten nie mógł być rozpatrzony w niniejszym postępowaniu.

Natomiast oceniając zarzut dotyczący dokonania czynności egzekucyjnej przed wezwaniem do zapłaty należy wskazać, że zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty.

Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia ( § 2).

Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego ( § 3 ).

Z przytoczonego przepisu wynika m.in., że organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego, zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego. W niniejszej sprawie wszystkich tych czynności organ egzekucyjny dopełnił.

W przedmiotowej sprawie zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego organ egzekucyjny dokonał poprzez przesłanie do dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem tj. R. S.A. zawiadomienia o zajęciu z dnia 29 października 2010 r. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór ww. zawiadomienia w dniu 3 listopada 2010 r.

Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu organ egzekucyjny podjął próbę zawiadomienia Spółki o zajęciu jej wierzytelności z rachunku bankowego i doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Z uwagi na niemożność doręczenia przedmiotowa korespondencja została złożona w Urzędzie Dzielnicy W. m. W. i doręczona Spółce w trybie art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "K.p.a.") w dniu 12 listopada 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 lipca 2007r. sygn. akt III SA/Wa 952/07 ( dostępny na tronie internetowej www. nsa.gov.pl) wskazał, że użyte w § 3 art. 80 u.p.e.a. określenie "jednocześnie", zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego pod red. St. Dubisza, Wyd. PWN Warszawa 2003 r., s. 178, oznaczać może "w tym samym czasie, w tej samej chwili", ale ponadto "również, także, w równym stopniu, zarazem". Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę redakcję całego art. 80 u.p.e.a. oraz istotę egzekucji z rachunku bankowego, z której wynika, iż przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego winno wyprzedzać moment zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu, w ocenie Sądu użycie określenie "jednocześnie" oznacza "także".

Sąd orzekający w niniejszej prawie podziela pogląd zaprezentowany w powołanym wyroku dotyczący interpretacji pojęcia ,,jednocześnie" zawartego w art. 80 § 3 u.p.e.a.

Należy uznać za prawidłowe stwierdzenie organu w odpowiedzi na skargę, że w przedmiotowej sprawie nie jest istotne, czy i kiedy doręczono podatnikowi tytuł wykonawczy oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Z mocy art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. wynika bowiem, że z dniem doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostało skutecznie wszczęte postępowanie egzekucyjne (por. wyrok NSA z 20 października 2006, sygn. akt. II FSK 952/06, niepubl.).

Natomiast odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu dotyczącego braku wezwania Skarżącej do zapłaty zaległości podatkowej przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego należy wskazać, że zgodnie z § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.), postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, m.in. gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu.

Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem "orzeczenia" użytym przez ustawodawcę w § 13 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, rozmieć należy, każde wydawane przez organy administracji publicznej rozstrzygniecie określające daną należność pieniężną w tym również decyzję, postanowienie, czy inne akty indywidualne będące źródłem obowiązków objętych egzekucją administracyjną o których mowa w art. 3 u.p.e.a. ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 marca 2007 r., o sygn. akt I SA/GI 1431/06; Komentarz, m.in. D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz 2007, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, wyd. 1).

Mając zatem na uwadze powyższe, w przypadku, gdy podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest, tak jak w rozpatrywanej sprawie, decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego, brak jest po stronie wierzyciela, zgodnie z § 13 pkt 1 powołanego rozporządzenia, obowiązku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, gdyż pojęcie "orzeczenia", o którym mowa we wskazanym przepisie obejmuje swym zakresem m.in. wydawane przez organ podatkowy decyzje deklaratoryjne.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania dotyczących ogólnych zasad postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

7.3. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.