Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 621/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. , art. 135, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15 zzs ust. 9
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Dnia 30 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Janusz Nowacki, , po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w Ł. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w P. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. na rzecz M. D. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł., na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256) w związku z art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 848.) po rozpatrzeniu odwołania M.D. od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia M.D. w czynnościach służbowych od dnia 13 maja 2020 r. do dnia 12 sierpnia 2020 r., utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Dyrektor Aresztu Śledczego w P. decyzją z dnia [...] zawiesił st. sierż. M.D. w czynnościach służbowych od dnia 13 maja 2020 r. do dnia 12 sierpnia 2020r. Rozstrzygnięcie to zostało podjęte na podstawie dokonanych przez organ I instancji następujących ustaleń faktycznych.

W dniu 4 maja 2020 r. Prokuratura Rejonowa w P. poinformowała Dyrektora Aresztu Śledczego w P. o postawieniu funkcjonariuszowi st. sierż. M.D. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 197 § 1 k.k. w zbiegu z art. 197 § 2 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k., art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 197 § 1 k.k., art. 207 § 1 k.k., art. 207 § 1a k.k. Zarzucane funkcjonariuszowi przestępstwa stanowią przestępstwa umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Dyrektor Aresztu Śledczego w P. uznał, że charakter zarzutów związany z przestępstwem przeciwko wolności seksualnej i obyczajowości oraz przeciwko opiece i rodzinie, do czasu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, wyklucza możliwość dalszego wykonywania powierzonych funkcjonariuszowi zadań, gdyż aktualnie nie można stwierdzić, czy w dalszym ciągu funkcjonariusz daje rękojmię prawidłowej ich realizacji z punktu widzenia chociażby postawy moralno - etycznej, która powinna być nienaganna zarówno w służbie jak i życiu prywatnym. Uwzględniając te okoliczności oraz miejsce pełnienia służby i udział w procesie resocjalizacji osób pozbawionych wolności Dyrektor Aresztu Śledczego w P. uznał, że na chwilę obecną dalsze wykonywanie obowiązków przez st. sierż. M.D. nie jest wskazane i uzasadnia zawieszenie w czynnościach służbowych na podstawie art. 94 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej na okres 3 miesięcy, który określony został przy uwzględnieniu ciężaru gatunkowego podnoszonych zarzutów oraz złożonego charakteru sprawy.

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 94 ust. 2 i 3 ustawy o Służbie Więziennej przez uznanie, że zachodzą przesłanki do zwieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w sytuacji, w której dwukrotnie został oddalony wniosek o zastosowanie wobec funkcjonariusza środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, a zarzucany czyn jest w postaci stadialnej – usiłowania, a nie dokonania.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powołał treść art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej i wyjaśnił, że przywołany przepis przewiduje dopuszczalność zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego i z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym uregulowaniem wystarczające jest zatem postawienie funkcjonariuszowi zarzutów, nie jest zaś wymagane stwierdzenie jego winy co do zarzucanych mu czynów, czy zastosowanie w postępowaniu karnym środków zapobiegawczych. Zastosowanie powyższej instytucji nie przesądza w żadnym stopniu o winie funkcjonariusza ani nie narusza zasady domniemania niewinności osoby, której postawiono zarzut w postępowaniu karnym. Instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na funkcjonariuszu zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia ze służby przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w odrębnym postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa lub naruszenia dyscypliny.

Organ przypomniał, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej do podstawowych zadań Służby Więziennej należy prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób skazanych na karę pozbawienia wolności, przede wszystkim przez organizowanie pracy sprzyjającej zdobywaniu kwalifikacji zawodowych, nauczania, zajęć kulturalno - oświatowych, zajęć z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz specjalistycznych oddziaływań terapeutycznych. Realizacji takich celów z przyczyn oczywistych musi bezwzględnie towarzyszyć nieposzlakowana opinia funkcjonariusza więziennictwa, który swoim zachowaniem winien dawać gwarancję przełożonym prawidłowego wykonywania poleconych mu obowiązków.

W ocenie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki dopuszczalności zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, a Dyrektor Aresztu Śledczego w P. w sposób wyczerpujący wyjaśnił w zaskarżonej decyzji motywy, którymi kierował się rozstrzygając o zawieszeniu st. sierż. M.D. w czynnościach służbowych.

Za nieistotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Dyrektor Okręgowy uznał wnioski dowodowe zgłoszone w odwołaniu. W postępowaniu, którego przedmiotem jest zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych przełożony funkcjonariusza nie jest uprawniony do badania okoliczności związanych z toczącym się postępowaniem karnym, a do tego zmierzają zgłoszone wnioski dowodowe.

W skardze pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie:

1) art. 94 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r, o Służbie Więziennej przez uznanie, iż zachodzą przesłanki do zawieszenia funkcjonariusza publicznego M.D. w czynnościach służbowych na okres od dnia 13 maja 2020 r. do dnia 12 sierpnia 2020 r., w sytuacji w której po pierwsze z uwagi na dwukrotne oddalenie wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. o zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania postanowieniami odpowiednio Sądu Rejonowego w P. oraz Sądu Okręgowego w P. oraz wagą zarzucanego czynu w postaci stadialnej - usiłowania - a nie dokonania - biorąc pod uwagę przedkładane dowody – zaskarżona decyzja winna zostać zmieniona;

2) art. 6 k.p.a., który nakazuje organom administracji publicznej stać na straży praworządności oraz działać na podstawie przepisów prawa, w tym przepisu art. 5 § 1 k.p.k., stanowiącym, że oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem;

3) art. 7 k.p.a. poprzez uznanie jedynie interesów jednej ze stron, a nieuwzględnienie interesu skarżącego i danie pełnego i bezwzględnego uznania interesowi społecznemu, bez uwzględnienia wieloletniej służby skarżącego, w tym prawidłowości wykonywania przez niego obowiązków służbowych, poleceń przełożonych, niedopuszczenia dowodu z nagrań - o które uprzednio wnioskował pełnomocnik, aby z uwagi na dobra osobiste osób - organ zobowiązał stronę do ich przedłożenia, a przez to jednostronnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało dokonaniem i wyciągnięciem błędnych wniosków i przyjęcie ich jako podstawę wydania decyzji;

4. art. 7a oraz 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odebranie uprawnień stronie skarżącej, nierozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na korzyść skarżącego, pomimo iż kilkunastoletni przebieg służby, opinia o skarżącym, wykonywane przez niego obowiązki również w warunkach niesprzyjających (m.in. pandemia wywołana wirusem SARS-CoV-19) dają podstawę do dalszego wykonywania przez niego obowiązków służbowych, w szczególności z uwagi chociażby na treść przepisu art. 5 § 1 k.p.k. oraz złączonej do skargi opinii biegłego;

5) art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy, poprzez niewzięcie przez organ pod uwagę wniosku skarżącego o zobowiązanie do przedłożenia nagrań stanowiących materiał dowodowy, który z uwagi na dobra osobiste chronione prawem cywilnym - skutkują wnioskiem pełnomocnika o zobowiązanie do ich przedłożenia, co skutkowało wydaniem decyzji przedmiotowej treści, a przez to pobieżnym i marginalnym podejściem do sprawy przez organ II instancji;

6) art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niezapewnienie właściwej ochrony słusznemu interesowi skarżącego w zakresie korzystania z przysługującego mu prawa do uznania za niewinnego, dopóki nie zostanie udowodniona mu wina i dopóki nie zostanie skazany prawomocnie za zarzucane mu przestępstwo;

7) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego przez organ I i II instancji, a przez to wydanie decyzji z pominięciem istotnych okoliczności sprawy, brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, w tym pominięcia faktu kilkunastu lat służby M.D., stosowania się do poleceń przełożonych, prawidłowego sprawowania obowiązków służbowych, które nigdy nie doprowadziły do jakichkolwiek uchybień w wykonywaniu przez niego pracy na terenie Aresztu Śledczego w P., umiejętności pracy pod presją i wśród osób, które odbywają kary pozbawienia wolności w związku z różnymi przestępstwami, w tym najcięższymi, niewzięcia pod uwagę opinii służbowych o skarżącym, które są wydawane zgodnie z przepisami co 2 lata, co doprowadziło do wydania decyzji przedmiotowej treści;

8) art. 8 k.p.a. w ten sposób, że - uwzględniając wymienione wyżej proceduralne błędy popełnione przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. -uchybiono ogólnej zasadzie procesowej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

9) art. 9 k.p.a. poprzez brak poinformowania strony skarżącej o wszystkich okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na wykonywanie obowiązków oraz poprzez brak przestrzegania i czuwania nad tym, aby strona nie poniosła niekorzystnych skutków w związku z wydaną decyzją, ustalenia czy przedmiotowe zdarzenie ma bezpośredni związek z wykonywanymi przez skarżącego obowiązkami służbowymi i czy jest z nimi powiązane, co mogłoby rzutować na wykonywanie obowiązków skarżącego wynikających z jego stosunku służby, w szczególności w powiązaniu z opiniami służbowymi o skarżącym;

10) art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej wydanej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w sposób rzeczowy i wyczerpujący, a także poprzez niepełne sformułowanie uzasadnienia prawnego i faktycznego, tj. niedopuszczalne w postępowaniu administracyjnym ograniczenie się przez organ do zrelacjonowania dotychczasowego przebiegu postępowania oraz kategorycznego stwierdzenia organów, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki wydania decyzji przedmiotowej treści, pomimo uznaniowego jej charakteru, zwłaszcza że decyzja została wydana po złożeniu istotnych wniosków dowodowych przez skarżącego, w szczególności dotyczących uznania przez Sąd Okręgowy w P., iż nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki do zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, zatem nie sposób uznać, aby organ zrealizował nałożony przez ustawodawcę obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności i przesłanek, którymi kierował się załatwiając przedmiotową sprawę oraz zasadę ogólną przekonywania.

Pełnomocnik skarżącego wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji I i II instancji, ewentualnie o ich uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w P. z dnia [...] o zawieszeniu st. sierż. M.D. w czynnościach służbowych od dnia 13 maja 2020 r. do dnia 12 sierpnia 2020r.

Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez organy art. 15 zzs ust. 9 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem (dodanym do ustawy z dniem 31 marca 2020 r., zmienionym z dniem 18 kwietnia 2020 r.), w okresie, którym mowa w ust. 1, (w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID) organ lub podmiot może wydać odpowiednio decyzję w całości uwzględniającą żądanie strony lub uczestnika postępowania/.../.

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] w okresie stanu epidemii i w okresie obowiązywania tego przepisu (obowiązywał do 16 maja 2020r., tj. do wejścia w życie ustawy z dnia 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, został uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy Dz.U. z 2020 r., poz. 875).

Zgodnie z powołanym przepisem art. 15zzs ust. 9 dopuszczalne było wówczas wydanie wyłącznie decyzji w całości uwzględniającej żądanie strony. W ocenie Sądu przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że w okresie jego obowiązywania, żadne inne decyzje, poza uwzględniającymi w całości żądanie strony, nie mogły być w czasie trwania stanu epidemii wydane. Stan epidemii w sposób oczywisty ograniczał bowiem możliwości obrony swych praw przez strony postępowania administracyjnego, a więc tylko decyzja w całości uwzględniająca żądanie strony mogła zostać w tym czasie wydana - wówczas bowiem strona nie potrzebuje chronić swoich interesów. Nie budzi wątpliwości, że przepis ten nie odnosi się wyłącznie do możliwości wydania decyzji w postępowaniu wszczętym na wniosek strony, ale także do decyzji wydanej w postępowaniu wszczętym z urzędu.

Decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w P. z dnia [...] z pewnością zawiesiła skarżącego w czynnościach służbowych od 13 maja 2020 r. do 12 sierpnia 2020 r., co wiązało się z zawieszeniem, od najbliższego terminu płatności, 50% należnego uposażenia (art. 95 ust. 1 ustawy). Zgodnie bowiem z przepisem art. 95 ust. 1 funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych otrzymuje połowę należnego mu uposażenia (rozumianego jako uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami do uposażenia zasadniczego o charakterze stałym - art. 57 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej). Wypłata pozostałej części zostaje zawieszona. Z kategorycznego sformułowania przepisu wynika, że po pierwsze następuje to obligatoryjnie, po drugie nie ma możliwości "miarkowania" wysokości niewypłacanej części uposażenia ze względu np. na sytuację rodzinną zawieszonego funkcjonariusza (patrz: Komentarz do art. 95, Radoniewicz Filip, LEX).

Jednocześnie zauważyć należy, że data zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych ma także wpływ na możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Zgodnie bowiem z art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych.

Dodatkowo Sąd zauważa, że żądanie strony, zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, było jasne i nie wymagało zabiegów interpretacyjnych -skarżący żądał uchylenia decyzji organu pierwszej instancji o zawieszeniu w czynnościach służbowych.

O ile organ II instancji w rozpoznawanej sprawie wydał decyzję w dniu [...], tj. po uchyleniu art. 15 zzs ust. 9 ustawy z dnia 2 marca 2020 r., to jednak utrzymał w mocy wadliwą decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w P. z dnia [...].

Wobec powyższego, organy naruszyły art. 15zzs ust. 9 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Ta okoliczność przemawia za uchyleniem zaskarżonych decyzji.

Podstawę do rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym stanowił art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, dalej "ustawa COVID-19", zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).

Mając powyższe na uwadze, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, podlegały one uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł na podstawie art. 145 § 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organy uwzględnią ocenę prawną wyrażoną w treści niniejszego wyroku, eliminując dotychczas popełnione uchybienia, w tym uzupełnią materiał dowodowy o postanowienie Prokuratury Rejonowej w P. o przedstawieniu skarżącemu zarzutów.

IS