Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3028/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 18 par. 1 pkt 6a, art. 183 par. 1, art. 183 par. 2 pkt 4, art. 185 par. 1, art.. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant: asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 400/12 w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 400/12 oddalił skargę spółki H. Sp. z o.o. w O. (dalej jako skarżąca lub spółka) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przez P. stacji paliw płynnych z budynkiem handlowo – socjalnym wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [...] obręb O., gmina C.

Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. [...] Starosta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę P. stacji paliw płynnych z budynkiem handlowo – socjalnym wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [...] obręb O., gmina C.

Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania spółki H. Sp. z o.o. z siedzibą w C., decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że odwołująca się spółka nie jest stroną postępowania.

W wyniku skargi spółki na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 696/10 uchylił zaskarżoną decyzję z powodu stwierdzenia uchybień organu drugiej instancji w zakresie art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r., ponownie umorzył postępowanie odwoławcze.

Organ wskazał na spełnienie wymogów postępowania w zakresie art. 10 k.p.a. oraz zaznaczył, że ustalając strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę mają zastosowanie art. 28 ust 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, dalej zwanej Prawem budowlanym). Analiza ich treści w zakresie rozumienia pojęcia strony i związanego z nim pojęcia obszaru oddziaływania doprowadziła organ do wniosku, że spółka nie może być uznana za stronę postępowania odwoławczego i w związku z tym należało je umorzyć.

Podstawę takiego rozstrzygnięcia według organu stanowił fakt, że działki spółki nr [...] i [...] nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę. Działka nr [...] znajduje się w odległości 85 metrów, a działka nr [...] w odległości około 50 metrów od terenu ww. inwestycji. Organ zaznaczył, że biorąc pod uwagę odległości wynikające z projektu zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji oraz szczególny rodzaj inwestycji (stacja paliw), w toku postępowania odwoławczego przeprowadzono analizę wszystkich możliwych przepisów dotyczących tego typu inwestycji, w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. Nr 109 poz. 719), rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Nadto nie stwierdzono, aby inwestycja naruszała przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz pozostałych przepisów szczególnych z dziedziny ochrony środowiska. Z przeprowadzonej analizy przepisów szczególnych (warunków technicznych) nie wynika, aby inwestycja objęta ww. pozwoleniem na budowę obejmowała swoim obszarem oddziaływania nieruchomości będące własnością H. Sp. z o.o. Zaznaczył, że wnosząca odwołanie H. Sp. z o.o. nie wykazała w trakcie postępowania dowodów i przepisów prawa, które świadczyłyby, że jest stroną postępowania o udzielenie ww. pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję wniosła H. Sp. z o.o. w O. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, a także art. 10 i 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 2 kpa, a także art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 667/11, w składzie orzekającym sędzia NSA Iwona Tomaszewska, sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, sędzia WSA Arkadiusz Windak, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd orzekając w warunkach związania wynikających z art. 153 p.p.s.a. zaznaczył, że organ wykonał ciążące na nim obowiązki wynikające z treści art. 10 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie wyjaśnił szczegółowo przesłanek swojego stanowiska, że działki stanowiące własność skarżącej o nr [...] i nr [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Rozważania organu muszą odnosić się do realiów konkretnej sprawy. Nie mogą się one ograniczać do rozważań czysto teoretycznych tak jak to uczynił Wojewoda [...] w kontrolowanej przez Sąd decyzji. Wskazał, że organ przytoczył w uzasadnieniu decyzji szereg aktów prawnych bez szczegółowej analizy w/w przepisów odrębnych i wskazania w jakim zakresie odnoszą się do rozpatrywanej sprawy. Sąd zwrócił uwagę, że istotne jest wykazanie, że przepisy te nie wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (działek skarżącej spółki) w związku z mającą powstać opisaną wyżej inwestycją.

Wojewoda [...] kolejny raz rozpoznając odwołanie H. Sp. z o.o. w O. od decyzji Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2010 r., decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...], orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Organ odwoławczy wskazał, że całość inwestycji objętej decyzją organu I instancji, zlokalizowana jest na działkach nr [...] i nr [...]. Działka nr [...], na której znajdują się główne urządzenia stacji paliw, od strony północnej przylega do drogi wojewódzkiej nr [...], od strony południowej działkę ogranicza droga wojewódzka nr [...]. Obszar oddziaływania, w przypadku stacji paliw, powinien mieścić się w granicach działek, objętych tego typu inwestycją. Do tej kategorii inwestycji nie ustala się bowiem strefy ochronnej.

Organ dokonał szczegółowej analizy przepisów szczególnych a mianowicie § 14 ust.4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 109, poz. 719 ze zm.), § 39 i § 40 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych i odnosząc ich treść do projektu budowlanego (Branża technologiczna) uznał, że przyjęte rozwiązania projektowe nie będą powodować zagrożenia pożarowego dla obiektów i urządzeń położonych na działkach sąsiednich oraz działkach nr [...] i nr [...] w O. będących we władaniu odwołującej się Spółki. Inwestycja nie powinna powodować też przekroczeń standardów emisyjnych oraz negatywnego oddziaływania instalacji stacji paliw na środowisko dla działek sąsiednich. Zaznaczył, że zaprojektowana inwestycja jest zgodna z decyzją Burmistrza C. z dnia [...].11.2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania). Organ wskazał, że z uzasadnienia tej decyzji wynika, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje naruszenia obowiązujących norm ochrony środowiska oraz nie pogorszy istniejącego stanu środowiska naturalnego. Zaznaczył, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że obszar oddziaływania inwestycji ograniczy się do działek inwestora a nadto, że działki odwołującego się nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę. W związku z powyższym odwołująca się spółka nie jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stacji paliw.

Ze skargą na powyższą decyzję wystąpiła H. Sp. z o.o. w O. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie tych samych przepisów jak w poprzedniej skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 400/12 oddalił skargę na decyzję na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W składzie orzekającym zasiadali sędziowie sędzia NSA Elżbieta Makowska, sędzia NSA Mirosława Włodarczyk-Siuda, sędzia NSA Iwona Tomaszewska.

Sąd I instancji wyjaśnił znaczenie art. 153 p.p.s.a. przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy i stwierdził, że Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzję zastosował się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Sz 667/11 dotyczących szczegółowego wyjaśnienia stanowiska organu, że działki stanowiące własność skarżącej o nr [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

Zdaniem Sądu I instancji, Wojewoda dokonał szczegółowej analizy udzielonego pozwolenia na budowę w świetle przepisów szczególnych mogących mieć zastosowanie przy określaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji i zasadnie stwierdził, że zgodnie z decyzją Burmistrza C. z dnia [...] listopada 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia planowana inwestycja nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Sąd zauważył, że ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Sąd uznał, że skarżąca nie wskazała, które z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie został naruszony i który konkretny przepis rozporządzenia przewiduje ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości strony skarżącej.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca podniosła w niej naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 4 ust 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 dalej ustawa o planowaniu) w związku z §§ 3, 4, 5 ,6 ,7 , 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 – dalej rozporządzenie) - przez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że nieruchomości skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, a tym samym, że skarżąca nie jest stroną postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dotyczącego pobliskiej nieruchomości, podczas gdy w świetle przytoczonych przepisów prawa oczywiste być powinno, że sposób zagospodarowania nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym wobec braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, będzie istotnie determinował rodzaj, intensyfikację i możliwość zabudowy nieruchomości stanowiącej własność spółki, dla której punktem odniesienia będzie właśnie zabudowa nieruchomości sąsiedniej.

Z kolei naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy skarżąca kasacyjnie upatruje w naruszeniu:

1. art. 145 §1 pkt 1 lit a i c oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) przez oddalenie przez Sąd I instancji skargi w sytuacji, gdy zasługiwała ona na uwzględnienie w świetle powyżej wskazanych przepisów prawa materialnego;

2. art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak wyjścia przez Sąd I instancji poza granice zgłoszonych zarzutów oraz wskazanej w treści skargi podstawy prawnej, w sytuacji gdy strona skarżąca wprost wskazała, że posiada interes prawny do występowania w niniejszej sprawie;

3. art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a., poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że jest on związany wyrokiem z dnia 6 października 2011 r..(II SA/Sz 667/11);

4. art. 134 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy poprzez brak wyjścia przez Sąd I instancji poza granice zgłoszonych zarzutów oraz wskazanej w treści skargi postawy prawnej i uznanie, że skarżąca nie posiada statusu strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik uczestnika postępowania A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. wniósł o oddalenie skargi, uznając powołane w niej zarzuty za bezzasadne. Stwierdził, że skarga kasacyjna, wbrew zasadzie z art. 153 p.p.s.a., zmierza wprost do zmiany wytycznych i oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartej w wyroku z dnia 6 października 2011 r. Uznanie za tożsame pojęcia "obszar oddziaływania" zdefiniowanego w przepisach Prawa budowlanego i pojęcia "obszar analizowany" określonego na potrzeby wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak wywodzi skarżący kasacyjnie, jest niemożliwe. Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zmieniają faktu, że zrównanie obu w/w pojęć jest niedopuszczalne. Nadto, zdaniem tego uczestnika, skarżąca nie wykazała w żaden sposób, iż mają one zastosowanie w powyższej sprawie.

Uczestnik postępowania Gmina C. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie z powodu jej oczywistej bezzasadności, bowiem skarżąca w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym nie wykazała, że przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu odwoławczym dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Uczestnik ten wskazał, że kilka metrów od przedmiotowej działki spółki H. spółka ta ma własną stację benzynową, do której zresztą dojazd prowadzi właśnie przez przedmiotową działkę spółki H.. Spółka H. kupiła tę działkę od Gminy C. - właśnie celem urządzenia sobie wg własnych upodobań dogodniejszego dojazdu do stacji paliw. Opodal działki spółki H. znajdują się jeszcze dwie inne stacje paliw należące do podmiotów powiązanych osobą niejakiego H. Spółka H. nie widzi problemów odnośnie własnej stacji paliw usytuowanej na działce bezpośrednio przylegającej do przedmiotowej działki spółki H., natomiast widzi przeszkody w ulokowaniu niedaleko stacji paliw firmy A., choć jest ona usytuowana kilkadziesiąt metrów od granicy działki spółki H. i oddzielona drogą wojewódzką. Zdaniem uczestnika w tych okolicznościach działanie spółki H. jest pozbawione wszelkiego sensu i logiki. Jest motywowane tylko i wyłącznie interesem ekonomicznym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W pierwszej zatem kolejności konieczne jest dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku Sądu I instancji pod kątem przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., bowiem są to tego rodzaju naruszenia, które uzasadniają uchylenie wyroku niezależnie od podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie postępowanie zostało dotknięte wadą nieważności określoną art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, nieważność postępowania zachodzi jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 667/11 w składzie orzekającym zasiadali sędzia NSA Iwona Tomaszewska, sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, sędzia WSA Arkadiusz Windak. Wyrok ten poprzedził wydanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Szczecinie z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 400/12 zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną. Zaskarżony wyrok zapadł w składzie sędzia NSA Elżbieta Makowska, sędzia NSA Mirosława Włodarczyk-Siuda, sędzia NSA Iwona Tomaszewska. (k. 80 akt sądowych)

Z powyższego jednoznacznie wynika, że przy wydaniu wskazanych wyżej wyroków WSA w Szczecinie orzekał ten sam sędzia NSA Iwona Tomaszewska.

Powyższa sytuacja wyczerpuje dyspozycję art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., zgodnie z którym sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Przepis ten został dodany na mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 1736) i z dniem wejścia w życie tj. z dniem 8 stycznia 2010 r. rozszerzył określony w art. 18 p.p.s.a. katalog wyłączeń sędziego z mocy prawa. Zatem, w dniu podjęcia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku tj. dnia 23 sierpnia 2012 r., powyższy przepis znajdował się w obrocie prawnym i musiał być stosowany, niezależnie od oceny trafności wprowadzonych nim uregulowań.

Dla ustalenia zakresu wyłączenia kluczowym było ustalenie zakresu pojęcia "sprawy", o której mowa w analizowanym przepisie. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej.(patrz wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2305/11 LEX 1296044).

Pod pojęciem "sprawy", o której mowa w art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., należy rozumieć orzeczenie rozstrzygające sprawę sądowoadministracyjną co do istoty (tj. wyrok lub postanowienie w przedmiocie zaskarżonego aktu administracyjnego), nie zaś rozstrzygnięcie kwestii incydentalnej w toku postępowania. (patrz postanowienie NSA z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II FZ 752/13, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

W okolicznościach niniejszej sprawy nie powinna budzić wątpliwości tożsamość spraw pomiędzy postępowaniem prowadzonym przed Sądem I instancji, objętym niniejszą skargą kasacyjną i postępowaniem uprzednio prowadzonym pod sygn. akt II SA/Sz 667/11. Oba te orzeczenia dotyczą bowiem kontroli legalności decyzji podjętych przez Wojewodę [...] wydanych w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przez P. stacji paliw płynnych z budynkiem handlowo – socjalnym wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [...] i [...] obręb O., gmina C. Orzeczenia te nie dotyczyły także kwestii incydentalnych powstałych w toku postępowania sądowoadministracyjnego, ale rozstrzygały sprawę co do istoty.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, że wskazany sędzia podlegał wyłączeniu z mocy prawa na podstawie art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., natomiast nieuwzględnienie tego faktu prowadzi do konieczności stwierdzenia, że wystąpiła określona w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przesłanka nieważności postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 400/12. Jednocześnie, z uwagi na opisane wyżej naruszenie, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości odniesienia się do zarzutów skargi kasacyjnej.

Z powyższych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., postanowił odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, mając na uwadze całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy, w szczególności powody, które stały za uznaniem zaskarżonego wyroku za wadliwy.