Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 566/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik Asesor WSA Bogusław Woźniak Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Organ egzekucyjny - Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wydał postanowienie nr [...] z dnia 24 stycznia 2006 r., odmawiające umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego przypadających na rzecz organu egzekucyjnego a stanowiące opłaty za czynności egzekucyjne powstałe w związku z prowadzonym na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ,[...] postępowaniem egzekucyjnym do majątku zobowiązanego - M. D.

Pismem z dnia 20 marca 2006 r., (nadanym w placówce pocztowej w dniu

21 marca 2006 r.) - M. D. zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 24 stycznia 2006 r. Argumentując wniesioną prośbę strona wyjaśniła, iż nie mogła odebrać przedmiotowego postanowienia z dnia 24 stycznia 2006 r., z uwagi na fakt, iż w okresie od 27 stycznia do 12 lutego 2006 r., przebywała wraz z rodziną podczas ferii zimowych na urlopie wypoczynkowym w miejscowości L. W.

Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie: art. 58 i art. 59 § 2 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 64 e) § 1 i § 5 w trybie art. 17 i art. 18 ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - wydał postanowienie Nr [...] z dnia 04 maja 2006 r., w którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, nr [...] z dnia 24 stycznia 2006 r.

M. D. , pismem z dnia 07 czerwca 2005 r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej wymienione postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.

W uzasadnieniu wniesionej skargi M. D. ponownie przedstawił okoliczności, które jego zdaniem uprawdopodabniają, iż uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie nastąpiło bez jego winy. Na potwierdzenie swego stanowiska skarżący załączył kserokopie faktur VAT, potwierdzających zakup paliwa, które w jego ocenie stanowią dowód, iż w okresie od 27 stycznia do

12 lutego 2006 r., przebywał wraz z rodziną na urlopie wypoczynkowym. Ponadto M. D. podkreśla, iż w tych samych okolicznościach Sąd Okręgowy uwzględnił jego nieobecność na rozprawie w dniu 30 stycznia 2006 r., co potwierdza załączone do skargi postanowienie Sądu Okręgowego z dnia

24 kwietnia 2006 r., sygn. akt. [...].

W związku z powyższym M. D. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 04 maja 2006 r., i przywrócenie uchybionego terminu.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu nr [...] z dnia

04 maja 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, właściwy do rozpoznania sprawy zważył, co następuje:

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p. p. s. a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi. Tak rozumiejąc rolę Sądu w niniejszej sprawie, Sąd uznał że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie narusza prawo.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe postanowienie nr [...] z dnia 24 stycznia 2006 r., w tym samym dniu tj. 24 stycznia 2006 r., zostało przesłane za pośrednictwem poczty na adres zamieszkania M. D. Z powodu nieobecności adresata, w dniu 27 stycznia 2006 r., oraz w dniu 06 lutego 2006 r., przesyłkę awizowano. Przez okres 14 dni przechowywano przesyłkę w Urzędzie Pocztowym w P. G. a następnie zwrócono do Drugiego Urzędu Skarbowego z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie".

W tej sytuacji należy przyjąć, że doręczenie wyżej wymienionego postanowienia nastąpiło w dniu 10 lutego 2006 r., zgodnie z art. 44 § 4 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Stosownie zatem do postanowień art. 64e § 5 w zw. z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, M. D. powinien wnieść zażalenie na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego

nr [...] z dnia 24 stycznia 2006 r., w nieprzekraczalnym terminie do dnia 17 lutego 2006 r.

Tymczasem - jak wynika z akt sprawy - M. D. przesłał za pośrednictwem poczty zażalenie w dniu 21 marca 2006 r., tj. 32 dni po upływie ustawowego terminu, przesyłając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

Stosownie do postanowień art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli:

- uprawdopodobni (przedstawi wiarygodne okoliczności), że uchybienie nastąpiło bez jego winy,

- wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu,

- wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony.

Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że organ właściwy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu powinien zbadać czy zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 58 § 1 i 2 k. p. a. Powinien więc ustalić nie tylko to czy istnieje prawdopodobieństwo, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego, ale także to, czy wniosek został złożony we właściwym terminie oraz czy do chwili doręczenia organowi wniosku o przywrócenie terminu dopełniono czynności, dla której był określony termin.

Wbrew stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej, skarżący wymagane wskazanym wyżej przepisem przesłanki wypełnił.

Przede wszystkim z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący bezspornie dowiedział się o treści niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia z dnia

24 stycznia 2006 r., z pisma Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 7 marca 2006 r., które zostało mu doręczone 14 marca 2006 r., (k. 160 - 161 akt administracyjnych). W ocenie Sądu tylko tę datę można uznać za początkową dla biegu siedmiodniowego terminu dla skutecznego złożenia wniosku. Nie można się zgodzić bowiem z opinią, że strona postępowania administracyjnego ma obowiązek monitorować organ podatkowy w celu ustalenia, czy już bądź czy jeszcze nie, wydano orzeczenie w jej sprawie.

Z żadnego przepisu prawa nie wynika też obowiązek informowania o krótkotrwałym wyjeździe, tak jak w niniejszej sprawie, urlopowym. Skoro brak jest podstaw do uznania, że skarżący naruszył w tym zakresie jakiś obowiązek określony prawem, to nie można w sposób niewątpliwy stwierdzić, iż powinien poznać treść postanowienia z dnia

24 stycznia 2006 r., - przed dniem 14 marca 2006 r. W takiej sytuacji zdaniem Sądu wniosek o przywrócenie terminu został złożony we właściwym terminie.

W żadnym wypadku nie można zgodzić się z poglądem, że skarżący powinien zachować się jak w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym, w której z powodu wyjazdu wniósł o zmianę terminu rozprawy. Zwrócić bowiem trzeba uwagę, że skarżący termin rozprawy znał wcześniej, natomiast nie mógł przewidzieć, że w tym okresie zostanie wydane postanowienie przez organ egzekucyjny.

Wbrew zaskarżonemu orzeczeniu nie można uznać także, że skarżącemu można przypisać winę w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia.

W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaplanowany wyjazd rodzinny, uprawdopodobniony dostatecznie dowodami zapłaty za paliwo do samochodu, nie stanowi okoliczności wystarczająco usprawiedliwiającej niemożność odebrania postanowienia z dnia 24 stycznia 2006 r.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazując, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 58 § 1 i 2 k. p. a., orzekł w myśl art. 145 § 1 pkt 1 a, 152 i 200 ustawy p. p. s. a.