Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1649/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. P., M. P. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody W. na rzecz skarżących A. P. i M. P. solidarnie kwotę [...]zł ( [...] ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Wojewoda W. po rozpoznaniu odwołania H.M. i Z. M., podtrzymanego przez M. L. od decyzji Starosty C. z [...] grudnia 2019 r. nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. i M. P. (inwestorzy) pozwolenia na budowę budynku handlowo-mieszkalnego na działkach położonych w C. o nr [...], [...] uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. P. i M. P. pozwolenia na budowę ww. budynku handlowo-mieszkalnego.

Decyzję wydano przyjmując następujący stan faktyczny i prawny.

Po rozpatrzeniu wniosku inwestorów z [...] października 2019 r. Starosta C. ww. decyzją z [...] grudnia 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. inwestorom pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku handlowo-mieszkalnego.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli H.M. i Z. M.. Załączyli pełnomocnictwo udzielone im przez córkę M. L..

Organ odwoławczy ustalił, iż H.M. i Z. M. nie są już właścicielami sąsiedniej wobec objętej projektowaną inwestycją działki nr [...] i nie są stronami postępowania. Treść pełnomocnictwa nie była jednoznaczna. Dlatego Wojewoda wezwał H.M., Z. M. i M. L. do: przedłożenia pełnomocnictwa dla HM. i Z. M. do działania w imieniu i na rzecz M. L. przed Wojewodą w sprawie ww. odwołania, oświadczenia M. L., czy podtrzymuje odwołanie H.M. i Z. M., podania od kiedy jest właścicielem działki nr [...], a także któremu pełnomocnikowi należy doręczać korespondencję.

M. L. wyjaśniła, iż jest właścicielem działki nr [...] od [...] listopada 2019 r., a nieruchomość nabyła w drodze darowizny. Podtrzymała odwołanie rodziców. Wskazała, że pełnomocnictwo obejmuje upoważnienie rodziców do działania w sprawie odwołania i obejmuje w całości niniejsze postępowanie. Korespondencję należy przesyłać na adres H. M..

Zaskarżonej decyzji zarzucono zaprojektowanie budynku o wysokości niezgodnej z zapisami planu miejscowego, sprzeczne z przepisami usytuowanie ściany z drzwiami niezabudowanymi od strony działki nr [...], naruszenie przepisów dotyczących sytuowania miejsc postojowych, organizacji miejsca na odpady, błędne zaklasyfikowanie obiektu w zakresie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, brak obligatoryjnych elementów projektu, zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Wojewoda stwierdził, że zaskarżoną decyzję wydano bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej: P.b.). Dlatego postanowieniami z [...] lutego i [...] czerwca 2020 r. nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości. W pierwszym postanowieniu zobowiązał ich do doprowadzenia zaplanowanych miejsc postojowych do zgodności z § 18, § 21 ust. 1, § 104 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065, dalej: r.w.t.b.), uwzględnienia na poziomie I piętra (nad garażem otwartym) zapisu § 106 ust. 2 pkt. 1 lub 2 r.w.t.b., przedłożenia ważnego pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie badań archeologicznych (obecne utraciło ważność [...].12.2019 r.). Uzupełnienie dokumentacji okazało się niekompletne. Drugim postanowieniem zobowiązał inwestorów do doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do stanu zgodności z § 106 ust. 2 r.w.t.b., gdyż miejsca postojowe zaprojektowane w formie garażu otwartego w kondygnacji nadziemnej budynku handlowo-mieszkalnego, na poziomie terenu determinuje przeznaczenie pomieszczeń znajdujących się nad nimi na poszczególnych kondygnacjach. Nad garażem otwartym w budynku handlowo-mieszkalnym nie mogą znajdować się żadne kondygnacje z pomieszczeniami mieszkalnymi. Na 2. piętrze zaprojektowano zaś pomieszczenia mieszkalne. Skoro projekt przewiduje takie pomieszczenia, to garaż otwarty nie może znajdować się na parterze budynku pod tymi pomieszczeniami, ewentualnie przy takim zaprojektowaniu miejsc postojowych konieczna jest zmiana przeznaczenia już zaprojektowanych pomieszczeń na 2. Piętrze, zgodnie z § 106 ust. 2 pkt 1 lub 2 r.w.t.b. Nakazał też doprowadzić projekt budowlany do stanu kompletności i spójności, gdyż na s. 68 projektu budowlanego (oprac. [...].02.2019 r.) ujęto w części opisowej dane dotyczące wysokości budynku. Na załączonych rysunkach brak jest wskazania wysokości w odniesieniu do konkretnych elementów - 11 m do okapu murka attykowego, 10,30 m do najwyżej położonego punktu pokrycia konstrukcji dachu, co ma znaczenie przy ocenie zachowania parametru wysokości budynku (§ 12 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego). W dokumentacji uzupełniającej brak jest informacji o wpływie zmian na przyjęte wcześniej rozwiązania z zakresu branży elektrycznej i sanitarnej. Wątpliwości budzi też brak sprawdzenia projektu budowlanego w części sanitarnej. Rozwiązania dotyczące klimatyzacji przedstawiono w szczątkowym zakresie, bez związku z wcześniejszym opracowaniem. Nadto przedłożony projekt nie spełniał wymogów § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935, dalej: r.p.b.). Poszczególne strony mogą zostać wyjęte z projektu, gdyż nie zostały trwale zszyte. Zawarte w nim rysunki opracowano w różnych datach (2012 r., 2017 r., 2019 r.), co budzi wątpliwości co do zachowania spójności projektu na przestrzeni prawie 7 lat. Z pisma pełnomocników M. L. wynika, iż nastąpiła zmiana statusu budynku znajdującego się na jej działce - z socjalno-magazynowego na mieszkalny, co może mieć znaczenie przy ocenie charakteru oddziaływania inwestycji na teren sąsiedni. Nie wykazano też, iż projektanci sporządzający poszczególne części projektu posiadali uprawnienia i legitymowali się aktualnymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Wojewoda podkreślił, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż art. 35 ust. 3 P.b. może być stosowany przez organ w jednej sprawie ponownie.

W odpowiedzi złożono zmienioną dokumentację. Inwestor wyjaśnił, iż projekt zagospodarowania terenu doprowadzono do stanu zgodności z § 106 ust. 2 r.w.t.b. "poprzez zmianę Mieszkania IV na Biuro V zlokalizowanego na II piętrze, jak i zastosowanie okien nieotwieralnych oraz klimatyzacji w lokalach nad garażem otwartym znajdujących się I i II piętrze". Przedłożono ujednoliconą dokumentację, także w zakresie branży sanitarnej, projektu klimatyzacji, parametrów dla oceny wysokości budynku. Z uwagi na zmiany jakie zostały wprowadzone wraz z ujednoliceniem dat wymagany był wydruk nowej dokumentacji, a w tym sprawdzający mgr inż. Z. M. nie mógł podpisać dokumentacji z uwagi na śmierć w listopadzie 2019 r., stąd został zastąpiony przez mgr inż. W. Ś.. Dlatego przedłożono dokumentację projektową zamienną w całości wydrukowaną na nowo wraz z decyzją konserwatorską. Projektant Ł. M. wyjaśnił, iż skoro zmiana nastąpiła po uzyskaniu przez inwestorów pozwolenia na budowę, to nie inwestorzy, a odwołująca musi w swoim zamierzeniu uwzględnić sporną inwestycję. Ta zaś nie dokonała zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku w trybie art. 71 P.b.

Zdaniem Wojewody inwestorzy nie wywiązali się w pełni z ww. obowiązków, co musiało skutkować negatywną oceną projektowanej inwestycji. W § 12 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego ustalono dla tego terenu minimalną liczbę miejsc do parkowania - co najmniej 2 otwarte miejsca postojowe na działce, zlokalizowane w kondygnacji nadziemnej, na poziomie terenu. Projekt budowlany przewiduje miejsca postojowe, stanowiące element zagospodarowania terenu, w formie garażu otwartego w kondygnacji nadziemnej budynku handlowo-mieszkalnego. Projekt nie uległ więc zmianie. W ostatnim postanowieniu zaznaczono, iż takie zaprojektowanie stanowisk postojowych determinuje przeznaczenie pomieszczeń znajdujących się nad nimi na poszczególnych kondygnacjach. W oparciu o § 106 ust. 2 i ust. 3 r.w.t.b. podkreślono, iż nad garażem otwartym w budynku handlowo-mieszkalnym nie mogą znajdować się żadne kondygnacje z pomieszczeniami mieszkalnymi. Z uzupełnionej dokumentacji projektowej wynika zaś, iż na 2. piętrze nadal planuje się realizację pomieszczeń mieszkalnych (Mieszkania I, II, III). Nie doprowadzono więc projektu zagospodarowania terenu w zakresie organizacji stanowisk postojowych do stanu zgodności z prawem. Przy takim zaprojektowaniu stanowisk postojowych w bryle budynku nie mogą znajdować się pomieszczenia mieszkalne nie tylko "w pionie" nad nimi, ale w całym budynku.

Z § 12 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego wynika, iż teren (MW/U21-u) przeznaczony jest w pierwszej kolejności pod realizację budynku usługowego, z dopuszczalną realizacją mieszkań, o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 49% powierzchni użytkowej budynku, klasyfikowanego jako budynek niemieszkalny. Maksymalizacja inwestycji na działce sprawia, że nie jest możliwe urządzenie stanowisk postojowych na działce w inny sposób, np. poza budynkiem. Takie zaprojektowanie miejsc postojowych zamyka drogę do realizacji budynku o funkcji mieszanej tj. usługowo-mieszkalnej.

Zarzutów w kwestii projektowania luksferów i okien, wentylacji, klimatyzacji, wysokości budynku, warunków gruntowych, technologii robót ziemnych, kategorii geotechnicznej nie poparto żadnymi ekspertyzami (opiniami) sporządzonymi przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe, które potwierdzałyby ich zasadność. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych, opracowanych przez osoby, które posiadają odpowiednie przygotowanie zawodowe. Odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów w zakresie projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie. Art. 20 ust. 1 P.b. wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności.

Odwołująca nie wyjaśniła, czy zmiana sposobu użytkowania budynku usytuowanego na jej działce nastąpiła zgodnie z przepisami P.b. (przy uwzględnieniu oceny realizacji tego budynku zgodnie z uzyskanym wcześniej pozwoleniem) oraz w jaki sposób zmianę tę należałoby uwzględnić odnośnie inwestycji, w kontekście już przygotowanych analiz przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje. Projekt zagospodarowania terenu sporządzono na kopii mapy do celów projektowych, poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. W projekcie przedstawiono właściwie zwymiarowane stanowiska postojowe, w tym jedno przeznaczone dla samochodu użytkowanego przez osoby niepełnosprawne, a także miejsce gromadzenia odpadów stałych i dojście do niego (Rozdziały 3 i 4 r.w.t.b.).

Za niespójny Wojewoda uznał projekt budowlany w zakresie określenia przeznaczenia i funkcji budynku. W opisie technicznym do projektu technicznego budowy - budynek handlowo-mieszkalny, pkt 1.1. przeznaczenie budynku (s. 57), funkcję podstawową - handlową określono na 66%, a mieszkalną na 34% (na 2. kondygnacji). Z kolei w Informacji o bezpieczeństwie i ochronie zdrowia (s. 23) funkcję handlową budynku określono na 60 %, a mieszkalną na 40%. Na s. 57 projektu, pkt 1.1. przeznaczenie budynku, mowa jest o 4 mieszkaniach, chociaż po zmianach miały być tylko 3 (co wynika z pkt 2. dane ogólne, s. 57-59 i rysunków).

Wojewoda skonkludował, że zaskarżona decyzja nie może ostać się z uwagi na nieusunięcie przez inwestorów wszystkich nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 P.b., albowiem nad garażem otwartym w budynku handlowo-mieszkalnym nie mogą znajdować się żadne kondygnacje z pomieszczeniami mieszkalnymi. Z dokumentacji projektowej wynika natomiast, iż na 2. piętrze nadal planowane są 3 mieszkania. Skargę na powyższą decyzję wnieśli inwestorzy – A. i M. P. zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie:

1) przepisów postępowania administracyjnego, tj.

a. art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji z naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. P.b. i r.w.t.b.,

b. art. 7 oraz art, 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozpatrzenie w wnikliwie materiału dowodowego, w tym ostatecznej wersji projektu budowlanego,i w rezultacie nieprawidłowe ustalenie, że miejsca postojowe stanowią garaż otwarty, pomimo, że nie spełniają warunków językowej definicji garażu i stanowią w rzeczywistości funkcje zadaszonego miejsca postojowego,

c. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, pomimo że w przypadku prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego organ winien utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję,

2) przepisów prawa materialnego, tj.

a. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 102 i § 106 ust. 2 r.w.t.b. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, iż 2 miejsca postojowe w bryle budynku stanowią "garaż otwarty" w rozumieniu r.w.t.b., pomimo, że miejsca te nie spełniają podstawowej funkcji garażu, jaką jest "przechowywanie samochodu osobowego", ponieważ mają na celu wyłącznie postój samochodów osobowych i stanowią funkcje zadaszonego miejsca postojowego, a co za tym idzie błędne uznanie, że projekt budowlany jest niezgodny z normami techniczno-budowanymi,

b. art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.b. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w wyniku naruszenia prawa materialnego (pkt 2 lit. a zarzutów), gdyż w przypadku prawidłowego ustalenia, iż miejsca postojowe nie stanowią "garażu otwartego", a co za tym idzie nie muszą spełniać warunków technicznych z § 106 ust. 2 r.w.t.b., organ II instancji zobowiązany był uznać, że spełniono warunki minimalnej liczby miejsc parkingowych,

c. art. 35 ust 3 P.b. poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie skarżących do ewentualnego uściślenia treści projektu budowlanego w zakresie określenia przeznaczenia i funkcji budynku.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

M. L. wniosła o dołączenie do akt sprawy odpisu zwykłego księgi wieczystej z [...].10.2020 r. nr kw [...], z którego wynika, że budynek mieszkalny jednorodzinny graniczący z projektowaną inwestycją w ostrej granicy działki znajduje się na terenach mieszkalnych, kopii mapy zasadniczej zmiany sposobu użytkowania ww. budynku z [...].08.2020 r., zawiadomienia o zmianach ewidencyjnych z [...].09.2020 r. Wyjaśniła, że z uwagi na zmianę statusu nieruchomości z budynku socjalno-magazynowego na mieszkalny jednorodzinny konieczne jest odpowiednie dostosowanie inwestycji i wskazanie oddziaływania na ww. budynek. Wyznaczone w ramach inwestycji miejsca postojowe należało zakwalifikować jako garaż otwarty, a nad takim garażem nie mogą znajdować się żadne kondygnacje z pomieszczeniami mieszkalnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Na wstępie Sąd pragnie wyjaśnić, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 374 ze zm.), albowiem przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, aczkolwiek nie sposób podzielić zawartej w niej argumentacji.

Powodem, dla którego Wojewoda odmówił skarżącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku handlowo-mieszkalnego na działkach nr [...], [...], położonych przy ul. [...] w C. było uznanie, że inwestorzy nie wywiązali się w pełni nałożonych na nich na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. obowiązków, albowiem uzupełniony i zmieniony projekt budowlany (z [...].07.2020 r.) przewiduje miejsca postojowe, stanowiące element zagospodarowania terenu, w formie garażu otwartego w kondygnacji nadziemnej przedmiotowego budynku, co uniemożliwia zaprojektowanie pomieszczeń mieszkalnych na wyższych kondygnacjach. Tymczasem - zdaniem Wojewody - takie zaprojektowanie miejsc postojowych, jakkolwiek zgodne z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego, narusza przepis § 106 § 2 i 3 r.w.t.b., gdyż nad garażem otwartym nie mogą znajdować się żadne kondygnacje z pomieszczeniami mieszkalnymi, nie tylko "w pionie" nad nim, ale w całym budynku.

W świetle powyższego należy przyjąć, że przedmiotem sporu pomiędzy organem odwoławczym i aktywną w trakcie postępowania odwoławczego M. L. (właścicielką sąsiedniej nieruchomości wobec nieruchomości objętą planowaną inwestycją) a inwestorami jest ocena, czy w świetle przepisów Pb., r.w.t.b. oraz obowiązującego dla przedmiotowego terenu planu miejscowego, dopuszczalne jest usytuowanie na parterze projektowanego budynku handlowo-mieszkalnego 2 miejsc postojowych przy założeniu, że w tym samym budynku, na jego 2. kondygnacji, ale nie bezpośrednio nad miejscami postojowymi, przewidziano realizację 3 mieszkań (pomieszczeń mieszkalnych).

Rozstrzygnięcie powyższego prawnego sporu należy poprzedzić krótkim wyjaśnieniem stanu prawnego, w którym wydano zaskarżoną decyzję, tym bardziej, że organ II instancji w ramach postępowania odwoławczego, w ramach uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, skorzystał dwukrotnie ze sposobności nałożenia na inwestorów pewnych obowiązków celem doprowadzenia przedstawionego projektu budowlanego do stanu zgodności z prawem, a inwestorzy w motywach skargi podważają zasadność uznania zaprojektowanych 2 miejsc postojowych jako garażu otwartego.

Otóż, zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Jednocześnie stosownie do przepisu art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zważywszy, że powodem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącym pozwolenia na budowę był – pomimo dwukrotnego udzielenia odpowiedzi na wezwania w trybie art. 35 ust. 3 P.b. - brak zgodności projektu zagospodarowania terenu z § 106 ust. 2 r.w.t.b. przez zaprojektowanie na parterze budynku garażu otwartego dwustanowiskowego, przy jednoczesnym usytuowaniem na II piętrze pomieszczeń mieszkalnych (Mieszkanie I, II i III) niezbędne jest również przywołanie przepisów r.w.t.b., które normują to zagadnienie, jak i przepisów planu miejscowego, które wprowadzają na terenie objętym inwestycją obowiązujące zapisy.

Przepis § 12 ust. 1 pkt 4 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru śródmiejskiego miasta C. stanowi, że dla terenu działki niezabudowanej na wydzielonym funkcjonalnie terenie zabudowy usługowej [...], kształtującej pierzeję ul. [...] ustala się m.in. minimalną liczbę miejsc do parkowania, co najmniej 2 otwarte miejsca postojowe na działce, zlokalizowane w kondygnacji nadziemnej na poziomie terenu.

Z kolei w myśl § 106 ust. 2 r.w.t.b. dopuszcza się sytuowanie nad garażem otwartym kondygnacji z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, z wyjątkiem pomieszczeń mieszkalnych, opieki zdrowotnej oraz oświaty i nauki, przy spełnieniu jednego z warunków:

1) lico ściany zewnętrznej tych kondygnacji z oknami otwieranymi jest cofnięte w stosunku do lica ściany garażu otwartego lub do krawędzi jego najwyższego stropu co najmniej o 6 m, a konstrukcja dachu i jego przekrycie nad garażem spełniają wymagania określone w § 218;

2) usytuowanie ścian zewnętrznych tych kondygnacji w jednej płaszczyźnie z licem ścian zewnętrznych części garażowej lub z krawędziami jej stropów wymaga zastosowania w tych pomieszczeniach okien nieotwieranych oraz wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej lub klimatyzacji.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy budynków jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej (§ 106 ust. 3 r.w.t.b.).

Przepis § 102 ab initio r.w.t.b. pozwala stwierdzić, jak należy rozumieć pojęcie "garażu otwartego". Wskazuje on bowiem, że garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący (...) garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien mieć:

1) wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych 2 m;

2) wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m w świetle;

3) elektryczną instalację oświetleniową;

4) zapewnioną wymianę powietrza, zgodnie z § 108;

5) wpusty podłogowe z syfonem i osadnikami w garażu z instalacją wodociągową lub przeciwpożarową tryskaczową, w garażu podziemnym przed wjazdem do niego oraz w garażu nadziemnym o pojemności powyżej 25 samochodów;

6) instalację przeciwpożarową, wymaganą przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, zabezpieczoną przed zamarzaniem.

Z ostatnio powołanego przepisu wynika zatem, że garażem otwartym jest m.in. wydzielona część budynku do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, która nie posiada ścian zewnętrznych albo posiada ściany niepełne lub ażurowe i spełnia odpowiednie parametry techniczno-budowlane.

W ocenie Sądu przedmiotowe 2 miejsca postojowe zaprojektowane w bryle budynku handlowo-mieszkalnego, na jego nadziemnej kondygnacji parteru, spełniają wymogi uznania ich za garaż otwarty. Z przedłożonego uzupełniającego projektu architektoniczno-budowlannego z [...] lipca 2020 r. wynika, że owe dwa miejsca postojowe zostały usytuowane na parterze budynku, czyli jak określa plan miejscowy - w kondygnacji nadziemnej na poziomie terenu. Powyższe obrazują: rzut parteru - rys. A-5 (s. 254), przekrój A-A (s. 258) oraz rysunek elewacji wschodniej (k. 261). Z powołanych rysunków i rzutów wynika, że dwa miejsca postojowe zaprojektowano na parterze, w ramach bryły budynku, jako "zamknięte" dwoma ścianami oddzielenia przeciwpożarowego – jednej jako ściany szczytowej budynku, drugiej odgradzającej owe miejsca postojowe od części handlowej budynku. Od strony wschodniej przewidziano zaś ażurową stolarkę (patrz rysunek elewacji wschodniej – k. 261 projektu). Z przedstawionego fragmentu projektu architektoniczno-budowlanego wynika więc, że omawiane miejsca postojowe zostały zaprojektowane jako część budynku handlowo-mieszkalnego z przeznaczeniem na przechowywanie, postój samochodów.

Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji skarżących jakoby owe miejsca postojowe nie stanowiły garażu otwartego, a jedynie stanowiska postojowe zadaszone, o których mowa w § 19 ust. 1 r.w.t.b., stwierdzić należy, że pogląd ten jest chybiony. Z przepisu § 102 r.w.t.b. wynika jasno, że cecha otwartości garażu nie wyklucza się z jego zasadniczą funkcją przechowywania samochodów. Garaż pozostając garażem otwartym służy jako wyodrębniona część budynku lub niezależny obiekt przechowywaniu samochodów. Ponadto przepis § 19 ust. 1 r.w.t.b., na który powołują się skarżący, również wspomina o "otwartych garażach wielopoziomowych", które ze swej istoty albo projektowane są bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi.

Przechodząc do istoty sporu Sąd nie podziela oceny Wojewody co do niezgodności przedstawionego przez skarżących projektu budowlanego z normą określoną w § 106 ust. 2 r.w.t.b. poprzez usytuowanie trzech mieszkań na drugim piętrze projektowanego budynku, lecz nie bezpośrednio na usytuowanym na parterze garażu otwartym. W ocenie Sądu Wojewoda w sposób nieuprawniony dokonał wykładni rozszerzającej tego przepisu uznając, że zakazuje on lokalizacji pomieszczeń mieszkalnych na wszystkich kondygnacjach nad garażem otwartym, nie tylko w pionie nad nimi, ale w całym budynku.

Należy wyjaśnić, iż zgodnie z § 106 ust. 1 r.w.t.b. garaż znajdujący się w budynku o innym przeznaczeniu powinien mieć ściany i stropy, zapewniające wymaganą izolację akustyczną, o której mowa w § 326, oraz szczelność uniemożliwiającą przenikanie spalin lub oparów paliwa do sąsiednich pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi, usytuowanych obok lub nad garażem. Przepis § 106 ust. 2 r.w.t.b. określa zaś, że pod pewnymi warunkami techniczno-budowlanymi dopuszcza się sytuowanie nad garażem otwartym kondygnacji z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, z wyjątkiem m.in. pomieszczeń mieszkalnych. A contrario nie dopuszcza się sytuowania nad garażem otwartym kondygnacji z pomieszczeniami mieszkalnymi. Funkcją zakazu określonego w § 106 ust. 2 r.w.t.b. jest bezpieczeństwo akustyczne i przeciwpożarowe ludzi stale przebywających w budynkach lub jego częściach odpowiednio mieszkalnych, opieki zdrowotnej oraz oświaty i nauki.

Jak wskazuje W. Korzeniowski w § 106 przepisu ust. 1 mają na celu ochronę przed przenikaniem hałasu i spalin do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, usytuowanych obok lub nad garażem zamkniętym, wbudowanym w budynek o innym przeznaczeniu. W ust. 2 i 3 zostały zaś ustalone warunki techniczne, których spełnienie pozwala na usytuowanie kondygnacji z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nad garażem otwartym. Są to warunki skorelowane merytorycznie z przepisami działu VI "Bezpieczeństwo pożarowe" (W. Korzeniowski, Warunki techniczne. Poradnik z komentarzem i 133. rysunkami W. K., W. 2006, s. 147). W dziale VI w rozdziale 8 zatyt. "Wymagania przeciwpożarowe dla garaży" w § 274 ust. 1 wskazuje się, że wymagania przeciwpożarowe, określone w niniejszym rozdziale, dotyczą garaży zamkniętych i otwartych, o których mowa w § 102-108. Przepisy § 106 § 2 i § 108 ust. 2 i § 102 określają zaś ścisłe wymogi techniczne, jakie garaż otwarty powinien spełniać w zakresie wysokości, w tym do urządzeń instalacyjnych, szerokości i wysokości wjazdów, instalacji oświetleniowej, wymiany powietrza, instalacji wodociągowej i przeciwpożarowej.

W świetle powołanych przepisów nie sposób uznać, że zamiarem prawodawcy było całkowite wykluczenie możliwości sytuowania pomieszczeń mieszkalnych (m.in.) w budynkach, w których znajduje się garaż otwarty, również na pełnym poziomie kondygnacji powyżej takiego garażu. Zdaniem Sądu ograniczenia wynikające z § 106 ust. 2 r.w.t.b. mają na celu niedopuszczenie do sytuowania pomieszczeń mieszkalnych bezpośrednio nad garażem otwartym, na kolejnych wyższych kondygnacjach, w trosce o bezpieczeństwo przeciwpożarowe i akustyczne mieszkańców budynku. Nie kłóci się zaś z takimi celami omawianych ograniczeń projektowanie pomieszczeń mieszkalnych powyżej garażu otwartego (na wyższych kondygnacjach), ale nie bezpośrednio nad garażem otwartym. Z punktu widzenia celów, jakim służyć ma zakaz, o którym mowa w § 106 ust. 2 r.zw.t.b., usytuowanie garażu otwartego na poziomie parteru nie wyklucza możliwości jednoczesnego usytuowania pomieszczeń mieszkalnych na wyższej kondygnacji, lecz nie bezpośrednio nad garażem.

W związku z powyższym należy uznać, że inwestorzy odpowiadając na postanowienia Wojewody z [...] lutego i [...] czerwca 2020 r. wydan w trybie art. 35 ust. 3 P.b. prawidłowo usunęli wskazane przez organ nieprawidłowości zawarte w projekcie budowlanym przedmiotowego budynku. Po pierwsze dostosowali znajdujące się bezpośrednio nad garażem otwartym pomieszczenia biurowe na 1. piętrze budynku do warunków przepisu § 106 ust. 2 r.w.t.b. w ten sposób, że dokonali zamiany okien otwieralnych na witryny nieotwieralne oraz przewidzieli tam montaż klimatyzacji. Po wtóre, jak w wynika z uzupełnienia projektu budowlanego z [...] lipca 2020 r. dokonali takiej zmiany funkcji pomieszczeń na 2. piętrze przedmiotowego budynku, by żadne z nich o funkcji mieszkalnej nie znalazło się nad garażem otwartym. W tym celu uprzednio zaprojektowane na 2. piętrze nad garażem otwartym pomieszczenia mieszkalne (Mieszkanie IV) przeprojektowane na pomieszczenia biurowe (Biuro V) z nieotwieralnymi oknami i klimatyzacją.

Równocześnie, czego nie kwestionował organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, inwestorzy wywiązali się z pozostałych nałożonych nań obowiązków, jak przedłożenie:

- dokumentacji projektowej uzupełniającej, w której dostosowano projekt w zakresie miejsc postojowych do wymogów § 18, § 21 ust. 1, § 104 ust. 3 pkt 1 r.w.t.b. oraz ważnych pozwoleń W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków: 1) konserwatorskiego z [...] marca 2020 r. na prowadzenie badań archeologicznych zgodnie z ustaleniami planu miejscowego (§ 7 ust. 5 pkt 1 i 2 planu), a także 2) na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego z [...] marca 2020 r.,

- doprowadzenie projektu budowlanego do stanu kompletności i spójności (wymóg § 6 r.p.b.),

- dokumentacji projektowanej zamiennej, w której jednoznacznie określono wysokość przedmiotowego budynku oraz wprowadzono dodatkowe wymiary ułatwiające ustalenie, czy budynek spełnia wymogi § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t.b.,

- dokumentacji zamiennej branży sanitarnej spójnej z branżą architektoniczną sprawdzoną przez uprawnionego projektanta,

- dokumentacji projektowanej klimatyzacji,

- zaświadczeń o posiadaniu stosownych uprawnień aktualnymi na dzień sporządzania projektu lub jego części wraz z zaświadczeniami.

Wobec powyższego Sąd uznał, że dokonana przez inwestorów konwalidacja naruszeń w zakresie określonym w 35 ust. 1 P.b. nie dała organowi odwoławczemu podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Podkreślenia wymaga bowiem, że jedynym powodem, dla którego Wojewoda odmówił inwestorom wydania decyzji pozytywnej w niniejszej sprawie było rzekome niedostosowanie projektu zagospodarowania działek do wymogów § 106 ust. 2 r.w.t.b. w zakresie pozostawienia na 2. piętrze budynku, lecz nie bezpośrednio nad garażem otwartym, pomieszczeń mieszkalnych. Stwierdziwszy zatem, że wymóg ten inwestorzy spełnili (co Sąd wyjaśnił powyżej), uznać należało, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 35 ust. 3 P.b. w zw. z § 106 § 2 r.w.t.b., które miało wpływ na wynik sprawy. Prawidłowa wykładnia § 106 ust. 2 r.w.t.b. winna prowadzić organ do akceptacji zamiarów inwestycyjnych skarżących.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzeczono w pkt 1. sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy kierując się normą określoną w art. 153 P.p.s.a. weźmie pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z. art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800), zasądzając od organu na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...]zł jako sumę uiszczonego wpisu od skargi ([...] zł), stawki wynagrodzenia pełnomocnika ([...] zł) oraz opłat skarbowych od pełnomocnictw ([...] x [...] zł) – pkt 2. sentencji wyroku.