Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 955/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 28 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. – W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwestionując decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. pełnomocnik J. K. – W. sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w całości, albowiem odmowa wstrzymania jej wykonania spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej po stronie skarżącej. Pełnomocnik zauważył przy tym, że zgodnie z obowiązującymi przepisami organy skarbowe maja możliwość domagania się całej kwoty podatku od skarżącej – która z racji tego, że nie wykonuje praw użytkowania wieczystego i nie korzysta z przedmiotowej nieruchomości – nie ma środków na pokrycie zobowiązania podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 tej ustawy - sąd na wniosek skarżącego, po przekazaniu skargi przez organ, może jednak wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku zaistnienia okoliczności, o jakich mowa w § 3 powołanego przepisu. Wskazać należy, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. (post. NSA z dnia 8 listopada 2006r., II FZ 666/06). Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien przy tym zawierać odrębne i wyczerpujące uzasadnienie, gdyż sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt I OZ 1381/06, niepubl.). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Tymczasem w niniejszej sprawie strona nie przedstawiła argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania zaskarżonej decyzji tj., że poniosłaby znaczną szkodę lub powstałyby trudne do odwrócenia skutki. Ogólnikowe stwierdzenie, że skarżąca nie korzysta z nieruchomości i nie ma środków na pokrycie zobowiązania podatkowego jest niewystarczające. Brak jest bowiem odniesienia do całokształtu sytuacji majątkowej skarżącej (jej majątku, dochodów i wydatków). W tych okolicznościach nie ma natomiast możliwości dokonania oceny możliwości płatniczych i ewentualnych negatywnych skutków, jakie mogą wiązać się z powinnością uiszczenia należnego podatku, którego wysokość jest całą pewnością znaczna.

Mając powyższe na względzie Sąd, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.