Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 377/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono bezczynność organu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA (del.) Tomasz Judecki, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2022 r. sprawy ze skargi L. T. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 12 kwietnia 2021 r.; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt I, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody D. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 12 kwietnia 2021 r.; IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżący L. T., obywatel G., w piśmie z dnia 20 stycznia 2022 roku (wpływ do organu: 24 stycznia 2022 r.) złożył skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w rozumieniu przepisów ustawy o cudzoziemcach. Skarżący wniósł o zobowiązanie Wojewody D. do wydania decyzji administracyjnej w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzenie bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie na rzecz skarżącego od organu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości 4000 zł oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W skardze zarzucono organowi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie dotyczącym terminów załatwienia spraw oraz norm ogólnych postępowania. Argumentowano, że organ nie załatwił sprawy w ustawowym terminie maksymalnie 2 miesięcy. Od daty wpływu wniosku (12 kwietnia 2021 r.) upłynęło wiele miesięcy. Organ nie wywiązał się także z obowiązku zawiadomienia strony o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy, ignoruje stronę a kontakt strony z organem jest niemożliwy.

Skarżący podkreślił, że w dniu 23 sierpnia 2021 r. wniósł ponaglenie na bezczynność organu, na które organ nie zareagował.

Zarzucił, że sposób procedowania sprawy przez organ stoi w rażącej sprzeczności z terminami załatwienia sprawy określonymi w k.p.a. i wiąże się niewątpliwie z wieloma niedogodnościami dla skarżącego. Kwota 4000 zł żądanej sumy pieniężnej będzie stanowiła adekwatną do okoliczności sprawy rekompensatę za tak rażące naruszenie przepisów oraz zdyscyplinuje organ na przyszłość i zapobiegnie podobnym sytuacjom na przyszłość.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podnosząc między innymi argumentację o dalece niewystarczającej obsadzie kadrowej. Stwierdził, że w tego rodzaju sprawach wymagane jest podjęcie szeregu czynności procesowych. Zaniechanie organu nie może być poczytane za przejaw złej woli, gdyż uwarunkowane jest czynnikami obiektywnymi. Wojewoda znajduje się w bardzo trudnej sytuacji w związku z olbrzymią skalą napływu wniosków cudzoziemców (np. w 2018 r. – 20080, w 2019 r. – 26854, w 2020 r. – 30226, w 2022 r. - 45328). W piśmie procesowym z dnia 31 sierpnia 2022 r. organ przesłał w załączeniu kopię zawiadomienia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 12 kwietnia 2021 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Wniesiona skarga na bezczynność została poprzedzona ponagleniem w rozumieniu art. 53 § 2b p.p.s.a. Doszło zatem do obligatoryjnego wyczerpania dostępnych środków zaskarżenia. Z tych powodów skargę oceniono jako dopuszczalną z formalnoprawnego punktu widzenia.

Rozważania wypada zacząć od wyjaśnienia, że pojęcie bezczynności zawarte jest w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. normującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z tym przepisem stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Należy przy tym podkreślić, że celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika zatem w merytoryczną i procesową poprawność aktu lub czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności w rozumieniu wyżej przytoczonym.

Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu. Przepis art. 35 § 1-3 k.p.a. zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie natomiast sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Oznacza to, że przedmiotem skargi na bezczynność jest wyłącznie ocena zachowania organu w postępowaniu administracyjnym przez pryzmat terminowości i ma na celu wymuszenie na organie podjęcia wymaganej prawem czynności lub aktu. W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podać przyczyny zwłoki,

wskazać nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczyć o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zachodzi tak pojmowana bezczynność organu, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Z lektury akt administracyjnych bowiem wynika, że wniosek skarżący złożył (data wpływu do organu) w dniu 12 kwietnia 2021 roku, lecz organ nie załatwił sprawy w ciągu ustawowych 2 miesięcy, czyli najpóźniej do 12 czerwca 2021 r.

Skarżący złożył ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie (wpływ do organu 26 sierpnia 2021 r.). Po wywiedzeniu skargi w dacie 24 stycznia 2022 r. (data wpływu) organ w dniu 11 lutego 2022 r. podjął pierwszą czynność procesową i wystąpił pisemnie do właściwych miejscowo organów Policji, Agencji Bezpieczeństwa Publicznego oraz Straży Granicznej o przekazanie stosownych informacji co do wjazdu i pobytu cudzoziemca na terytorium RP a także wystosował na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 106 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 2354 ze zm.) do skarżącego wezwanie, z uwagi na złożenie niekompletnego wniosku, do uzupełnienia tego wniosku – w nieprzekraczalnym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania poprzez dołączenie kompletnie wypełnionego i czytelnie podpisanego imieniem i nazwiskiem przez podmiot powierzający wykonywanie pracy załącznika nr 1 do wniosku oraz poprzez dostarczenie 4 kolorowych fotografii spełniających kryteria określone przepisami prawa. Ponadto wezwano stronę skarżącą o przedłożenie innych dokumentów, w tym przedstawienia oryginału paszportu oraz dołączenia kserokopii wszystkich stron paszportowych oraz wezwano do osobistego stawiennictwa w dniu 9 marca 2022 r. w siedzibie organu i pouczono o obowiązku złożenia odcisków linii papilarnych.

Akta nie odzwierciedlają aktywności procesowej skarżącego lub jego pełnomocnika po otrzymaniu opisanego wezwania wobec czego organ w dniu 31 sierpnia 2022 r. zakończył postępowanie zawiadomieniem (SOC-PCII.6151.1.5543.2021.MC), wydanym na mocy art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 106 ust. 1, ust.1a i ust. 2 ustawy o cudzoziemcach - o pozostawieniu wniosku z dnia 12 kwietnia 2021 r. bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ między innymi podał, że skarżący mimo otrzymania (na adres kancelarii pełnomocnika w dniu 25 lutego 2022 r.) opisanego wezwania nie uzupełnił wskazanych braków formalnych wniosku.

Oceniając charakter zaistniałej bezczynności organu trzeba wskazać, że kategoria "rażącego" naruszenia prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności lub przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Jednakże w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (vide wyrok NSA z 17 maja 2019 r., I OSK 2171/17).

Uwzględniając niezależny od organu czynnik masowego napływu wniosków cudzoziemców oraz warunki pandemiczne COVID-19, co obiektywnie wpłynęło na pracę organu, a w szczególności okoliczność niekompletności złożonego wniosku co niewątpliwie przyczyniło się do wydłużenia toku postępowania - okres opieszałości nie może być poczytany za rażąco nadmierny licząc od 13 czerwca 2021 r. do dnia podjęcia przez organ pierwszych i koniecznych, istotnych procesowo czynności w dniu 11 lutego 2022 r.

W takim stanie rzeczy Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku.

Wobec zakończenia (po wniesieniu skargi) postępowania w sprawie, wskutek pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania w dniu 31 sierpnia 2022 r., niniejsze postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy podlegało umorzeniu na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jako bezprzedmiotowe (pkt III sentencji wyroku). W aspekcie tej czynności materialno-technicznej organu trzeba zauważyć, że zgodnie z postanowieniami art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z brzmienia cytowanego przepisu wnosić należy, że pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wymaga łącznego zaistnienia trzech następujących przesłanek: 1) podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, 2) organ administracji publicznej wezwał wnoszącego podanie do usunięcia braków, określając termin do ich usunięcia oraz pouczając o skutkach nieusunięcia braków, 3) upłynął bezskutecznie 7-dniowy termin do usunięcia braków. Sformułowanie "innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa" oznacza, że chodzi tu wyłącznie o przypadek obowiązywania konkretnych przepisów prawa przewidujących określone wymagania, które powinno spełniać wnoszone podanie. Wymogi co do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy zostały ustalone w art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (w brzmieniu obowiązującym w stanie prawnym sprawy). Według art. 106 ust. 1 wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwoleń, o których mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, cudzoziemiec składa na formularzu zawierającym:

- (pkt 1) dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, w zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia;

- (pkt 6) imię, nazwisko, datę urodzenia oraz informacje o płci, obywatelstwie i miejscu zamieszkania członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z określeniem stopnia pokrewieństwa, a także informację o ubieganiu się przez nich o zezwolenie na pobyt czasowy oraz o tym, czy pozostają na utrzymaniu cudzoziemca;

- (pkt 7) informację o poprzednich pobytach oraz aktualnym pobycie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

- (pkt 8) informację o podróżach i pobytach zagranicznych cudzoziemca w okresie ostatnich 5 lat;

- (pkt 10) informację o środkach finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca;

- (11) informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;

- (12) informację o deklarowanym celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

- (13) informację o zatrzymaniu cudzoziemca, umieszczeniu go w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców, zakazie opuszczania przez niego kraju, odbywaniu kary pozbawienia wolności lub jego tymczasowym aresztowaniu;

- (14) informację o zobowiązaniach cudzoziemca wynikających z orzeczeń sądowych, postanowień i decyzji administracyjnych, w tym o zobowiązaniach alimentacyjnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub poza tym terytorium;

- (15) wzór podpisu cudzoziemca;

- (16) pisemne oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe.

Z kolei w art. 106 ust. 1a ustawy postanowiono, że cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji albo zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli celem pobytu cudzoziemca jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której udziały lub akcje objął lub nabył lub prowadzenie spraw spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej przez komplementariusza, lub działanie w charakterze prokurenta, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy załącznik zawierający wyszczególnione w tym przepisie ( w pkt 1-3) informacje.

W art. 107 ust. 1 ustawy zawarto delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia wzoru formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 106 ust. 1. Na tej podstawie prawnej stosowny formularz został określony i na dzień składania wniosku przez skarżącego regulowało to rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (Dz. U. z 2019 r. poz. 779). W treści pouczenia do formularza (pkt 3) zawarto pouczenie, a między innymi, że należy wypełnić wszystkie wymagane rubryki.

W ocenie Sądu, mając na uwadze treść art. 106 ust. 1 ustawy, tylko sporządzony na urzędowym formularzu, zawierający wszystkie wymagane informacje wniosek stanowi o kompletności przedmiotowego wniosku, a brak którejkolwiek z nich stanowi przeszkodę do jego merytorycznego rozpoznania i - jako brak formalny pisma (wniosku) – podlega w trybie art. 64 § 2 k.p.a. możliwości uzupełnienia przez wnioskodawcę stosownie do prawnych wymagań przedmiotowego wniosku, tj. usunięcia przez wnioskodawcę jego braków poprzez uzupełnienie wniosku w obowiązanym i wskazanym przez organ zakresie.

Na gruncie wykładni art. 64 § 2 k.p.a. pozostawienie żądania strony bez rozpoznania nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, lecz kończy postępowanie w danej instancji. Jeżeli żądanie strony inicjuje postępowanie administracyjne, pozostawienie wniosku bez rozpoznania w zasadzie oznacza odmowę przeprowadzenia takiego postępowania. Prawidłowe wezwanie wystosowane przez organ administracyjny na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., zawierające kompletną i wyczerpującą informację o tym jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący, może wywołać skutki w postaci biegu termu siedmiodniowego do usunięcia braków i w dalszej kolejności pozostawienia podania bez rozpoznania (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 3/11). A zatem innymi słowy, pozostawienie podania bez rozpoznania jest możliwe wówczas, gdy wnoszący w ogóle nie uzupełnił wskazanego braku formalnego lub uzupełnił go, ale niezgodnie z wymaganiami precyzyjnie określonymi w wezwaniu.

W rozpoznawanej sprawie ewidentnie mimo prawidłowego, skutecznego wezwania organu, skarżący nie złożył wniosku odpowiadającego wymaganiom prawa. Stan bezczynności ustąpił z chwilą pozostawienia przez organ wniosku bez rozpatrzenia, która to czynność materialno-techniczna była prawidłowa.

Na mocy § 2 art. 149 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Na tle redakcji art. 149 § 2 p.p.s.a. trzeba zauważyć, że obowiązujące w tej materii fakultatywne jedynie działanie sądu - bez jednoczesnego sprecyzowania przesłanek w ustawie - oznacza, że wybór czy zastosować ten środek leży całkowicie w gestii oceny sądu a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne całokształtu danej sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyroki WSA - w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r. IV SAB/Wa 294/16 oraz w Gliwicach z dnia 7 sierpnia 2019 r. III SAB/Gl 72/19, wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17, WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2018 r. III SAB/Wr 40/17).

W ocenie Sądu, zachodzi brak uzasadnionych podstaw do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej. Działanie organu nie miało charakteru celowego naruszenia obowiązków, nadto godzi się jeszcze raz podkreślić, że na stan utrzymującej się bezczynności wpłynął fakt, że wniosek skarżącego nie był wypełniony w jego istotnych częściach. Nie mógł więc temu podaniu zostać nadany natychmiastowy bieg celem rozpoznania. Jednakże, najistotniejsze jest to, że skarżący prawidłowo pouczony o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych wniosku, na wezwanie organu nie usunął tych braków mimo zakreślonego terminu i nie uczynił tego nawet do czasu pozostawienia podania bez rozpatrzenia. W sytuacji konieczności pozostawienia bez merytorycznego rozpoznania obarczonego licznymi brakami wniosku skarżącego, nie można uznać by skarżący poniósł realną szkodę wymagającą jej zrekompensowania poprzez przyznanie mu sumy pieniężnej od organu.

W powyższym świetle Sąd się nie dopatrzył usprawiedliwionych okolicznościami sprawy podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Wobec powyższego w tej części Sąd skargę oddalił (pkt IV).

O kosztach postępowania (pkt V) orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.