Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 43/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 września 2020 r. sprawy ze skargi ,,A’’ S.A. w C. w likwidacji w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnianie

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając na podstawie art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: Kpa) oraz ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 58, zwanej dalej utd) po rozpatrzeniu odwołania "A" w C. S.A. (dalej: strona, Spółka, przewoźnik) od decyzji z dnia [...] r. nr [...] Marszałka Województwa Śląskiego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2800 zł na stronę jako przewoźnika drogowego, posiadającego zezwolenie nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej nr [...] C. - R.

— utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy — po zaakceptowaniu ustaleń i wywodów organu pierwszej instancji — przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach wskazał, że stosownie do art. 22b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z art. 22b ust. 2 tej ustawy jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia. Stosownie do art. 92a ust. 1 przywołanej ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do art. 92a ust. 7 utd - wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip, 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Ip. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Stosownie do pkt 2.9 załącznika nr 3 do cyt. ustawy w związku z art. 92a ust. 7 utd - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa w art. 22b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie obwarowane jest karą grzywny w wysokości 800 zł. Stosownie zaś do pkt 2.2. ppkt 1. załącznika nr 3 do cyt. ustawy w związku z art. 92a ust. 7 cyt. ustawy - wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących dni obwarowane jest karą grzywny w wysokości 2000 zł.

W rozpatrywanej sprawie, jak zauważył, wystąpiła podstawa do wymierzenia przewoźnikowi drogowemu kary na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 7 utd w zw. z pkt 2.2. ppkt 1 oraz pkt 2.9 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zaznaczył przy tym, że z dołączonego do przedmiotowego zezwolenia rozkładu jazdy wynika, iż przewoźnik w przedmiotowym przypadku założył w rozkładzie jazdy prowadzenie przewozów pasażerskich w kursie odjeżdżającym z C. o godz. 16:30 w następujących terminach kursowania środków transportowych: "1- 7" - kursuje od poniedziałku do niedzieli, w kursach odjeżdżających z P. o godz. 14:40 w następujących terminach kursowania środków transportowych: "S" - kursuje w dni nauki szkolnej, "C" - kursuje w soboty i niedziele i święta", "k" - nie kursuje w drugi dzień Świąt Wielkanocnych oraz w dniu 26 XII, "n" nie kursuje w Wielką Sobotę oraz w dniach 24 i 31 XII, w kursie odjeżdżającym z P. o godz. 17:05 w następujących terminach kursowania środków transportowych: "a" nie kursuje w pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych oraz w dniu 25 XII, "m" - nie kursuje w dniach 24 i 31 XII.

Rozkład jazdy nie przewiduje odrębnego sposobu prowadzenia przewozu w dniu 2 maja. Z akt sprawy, na co w dalszych motywach zwrócił uwagę organ odwoławczy, wynika tymczasem, że przedsiębiorca w dniach 21 i 22 kwietnia 2019 r. zaniechał wykonywania jakichkolwiek przewozów w publicznym transporcie zbiorowym zgodnie z udzielonym mu zezwoleniem, o czym poinformował na swojej stronie internetowej w dniu 5 kwietnia 2019 r. Ponadto dokonał zmian w rozkładzie jazdy z dnia 1 - 3 maja 2019 r., o czym poinformował na swojej stronie internetowej w dniu 29 kwietnia 2019 r. Zmiany te polegały na wprowadzeniu w dniach 1 i 3 maja br. komunikacji takiej jak w niedzielę, natomiast 2 maja br. takiej jak w sobotę. Przewoźnik nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 22b ustawy o transporcie drogowym i wykonywał przewóz regularny z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. Faktom tym przedsiębiorca nie zaprzeczył w trakcie postępowania przed organem I instancji, wskazując w piśmie z dnia 17 czerwca 2019 r., że nie obsłużenie kursów w okresie 21-22 kwietnia 2019 r. i 2 maja 2019 r. wynikało z przyczyn niezależnych od Spółki.

W cenie organu odwoławczego wskazane w odwołaniu argumenty, że w sprawie doszło do nadzwyczajnych okoliczności usprawiedliwiających powstałe uchybienia, albowiem Spółka boryka się z trudnościami finansowymi i personalnymi, nie zasługują na uwzględnienie. Zaznaczył dalej, że mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy oraz związany charakter decyzji, przejawiający się tym, że w przypadku wystąpienia okoliczności wskazanych w przepisie, organ administracyjny zmuszony jest wydać decyzję o określonej treści, czyli o nałożeniu kary pieniężnej, nie mógł w żaden sposób uwzględnić okoliczności podnoszonych przez stronę w odwołaniu i odstąpić od wydania decyzji o wymierzeniu kary.

Odnosząc się do wniosku o zmiarkowanie wymierzonej kary wyjaśnił, że wobec sztywno określonej w przepisach ustawy o transporcie drogowym wysokości kar za poszczególne naruszenia brak jest możliwości ustalenia wysokości kary na innym poziomie aniżeli wynikający ze wskazanych przepisów.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca, analogicznie jak w odwołaniu, wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia, a także sposobu procedowania orzekających w sprawie organów. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie tak prawa materialnego jak i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 92a ust 1 i ust 6 w związku z art. 22 ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne posłużenie się niniejszymi przepisami,

2) art. 7 Kpa i art. 80 Kpa poprzez nieprawidłowe zebranie materiału dowodowego.

Formułując powyższe zarzuty i podniesione na ich uzasadnienie argumenty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W motywach skargi zakwestionował w całości zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia przytaczając rozwinięte argumenty przedstawione w jej petitum. Zaprezentował ocenę prawną podstawy działania organu, podnosząc analogicznie jak w odwołaniu, a nadto podkreślając, że niniejszej sprawie doszło do nadzwyczajnych okoliczności usprawiedliwiających powstałe uchybienie. Skarżący boryka się z trudnościami finansowymi oraz personalnymi. Tym samym spółka w okresie objętym skargą nieustannie poszukiwała pracowników, kierowców, którzy mogliby wykonywać kursy na obsługiwanych przez spółkę liniach, jednak z racji na okres świąteczny poszukiwania te nie przyniosły oczekiwanego skutku, w związku z czym zmuszony był do dokonania poczynionych kroków i zawieszenia kilku kursów obsługiwanych przez spółkę. Jednak mając na uwadze, że istniała informacja dostępna dla pasażerów o zmianie oraz niewielkim natężeniu ruchu na tym odcinku, należy – w jego ocenie – przyjąć, iż zawieszenie kursu na rzeczonej trasie nie powodowało realnej szkody dla pasażerów przewożonych przez Skarżącego. Dodatkowo zaznaczył, iż niezgłoszenia zmiany w rozkładzie jazdy do odpowiedniego organu wynikał również z braków kadrowych w spółce, spowodowanych złą sytuacją tego podmiotu.

Jego zdaniem przy wymierzaniu kary należy mieć na względzie zasady współżycia społecznego i chociażby fakt, że nałożenie tej kary może spowodować niewypłacenie wynagrodzenia pracownikom. Natomiast działania podejmowane przez Skarżącego, polegającego na chociażby wyprzedawaniu majątku spółki w celu zapewnienia zabezpieczenia wynagrodzeń pracowników oraz możliwości pokrycia istniejących zobowiązań. Zaznaczył także, iż ta kara nie jest jednostkowym przypadkiem, co sprawia, że sytuacja ta wpływa znacząco na sytuacje finansową Skarżącego.

Na zakończenie autor skargi stwierdził, że wysokość nałożonej kary jest niewspółmierne i naraża Spółkę na znaczną stratę finansową.

Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Powtórzył przy tym zasadnicze motywy zawarte w objętej skargą decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm., dalej: Pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 Pusa, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 Ppsa, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04).

Orzekanie – na podstawie art. 135 Ppsa – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty, bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 Ppsa wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest, zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego.

W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zdaniem Sądu nietrafione są sformułowane w niej wnioski i zarzuty oraz motywy przytoczone na ich poparcie.

Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, sporna pozostaje kwestia zastosowanych w sprawie przepisów prawa i ich wykładnia. Tym samym istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy prawidłowo uznały, że w sprawie ziściły się przesłanki do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 2800 zł na przewoźnika drogowego "A" C. w C. S.A., posiadającego zezwolenie nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej nr [...] C. - R., za naruszenie zasad z tym związanych, tj. z tytułu niewypełnienia obowiązku określonego w art. 22b utd oraz wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozów publicznym transporcie zbiorowym dotyczących dni.

Na wstępie należy wskazać przede wszystkim, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa ani procesowego ani materialnego. Prawidłowo uznały orzekające w sprawie organy, że wystąpiły ustawowe przesłanki do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej z powodu niezgłoszenia zmiany danych, zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych (art. 22 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 22b ustawy o transporcie drogowym, wyżej powołanej). Nałożenie kary pieniężnej jest obligatoryjne, czego zdaje się nie dostrzega strona skarżąca, a jej wysokość jest ściśle określona w zał. nr 3 lp. 2.8 do ustawy.

Poza sporem jest, że 26 kwietnia 2019 r. wpłynęła do Marszałka Województwa Śląskiego oraz równolegle do wielu innych instytucji, skarga pasażerki, która podniosła, że planowała odbyć podróż wskazaną w rozkładzie jazdy przez przewoźnika na linii z N. do C. w Święta Wielkanocne, to jest w dniach 21 i 22 kwietnia, której nie odbyła z uwagi na brak planowanego rozkładem kursu. Nadto nie jest w sprawie sporne, iż na wskazanej trasie i we wskazanym okresie doszło do nie realizowania komunikacji autobusowej świadczonej przez przewoźnika, o czym nie poinformował on zgodnie z przyjętymi na siebie warunkami właściwemu organowi oraz nie poinformował o tym na wszystkich przystankach na trasie przejazdu. Sporna okolicznością nie jest także, że w dniach 1 i 3 maja 2019 r. przewoźnik kursował jak w niedzielę, natomiast w dniu 2 maja 2019 r. w dzień roboczy wykonywał kursy jak w soboty. Tymczasem zgodnie z rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia Nr [...], zmienionym decyzją Marszałka Województwa Śląskiego Nr [...] z dnia [...] r. w okresie Świąt Wielkanocnych winny być zrealizowane kursy - odjazd z C. o godz. 16:30; odjazd z P. o godz.: 14:40, 17:05. Natomiast w dzień roboczy 2 maja winny być zrealizowane kursy - odjazd z C. o godz.: 8:20; odjazd z P. o godz. 13:15, 15:35.

Zgodnie z art. 22b ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Z kolei, jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia.

Z powyższego wynika, iż w przypadku konieczności zmiany siatki połączeń, winien on zgłosić ten fakt nie później niż 14 dni od dnia jego powstania, właściwemu organowi wydającemu dokument uprawniający do wykonywania regularnego przewozu osób, natomiast w przypadku braku takiego uzgodnienia winien wystąpić do właściwego organu w wnioskiem o zmianę zezwolenia w zakresie zmiany rozkładu jazdy, poprzez likwidację wybranych realizowanych kursów lub zmianę terminów ich kursowania, również w terminie 14 dni.

Zaniechanie powyższej czynności skutkuje stwierdzeniem przez organ wydający dokument uprawniający do wykonywania regularnego przewozu osób faktu wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, poprzez zaniechanie realizacji przewozów pasażerskich - wybranych dotychczasowych kursów bez zgody tego organu.

Z uwagi na fakt, iż obowiązek określony w art. 22b utd nie został wypełniony w ustawowym terminie zasadnie organ pierwszej instancji nałożył karę pieniężną na przewoźnika z tego tytułu, co zasadnie zaakceptował organ odwoławczy zaskarżoną decyzją.

W ocenie Sądu nie budzi żadnych wątpliwości, że przewoźnik drogowy nie dopełnił skutecznie ciążącego na nim obowiązku określonego w art. 22b utd polegającym na każdorazowym zgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 22 niniejszej ustawy, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania (natomiast w przypadku jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o. zmianę zezwolenia), poprzez wystąpienie z wnioskiem o zmianę zezwolenia w zakresie zmiany rozkładu jazdy, poprzez likwidację wybranych dotychczas realizowanych kursów lub zmianę terminów ich kursowania, tak aby ich nie wykonywać w okresie Świąt Wielkanocnych, a w dniu 2 maja jak w sobotę. Okolicznościom tym nie zaprzeczył przewoźnik, który do wniosku z dnia 28 lipca 2016 r. o zmianę przedmiotowego zezwolenia, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, przedłożył proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy, zawierający niezbędne elementy wskazane w § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 202 ze zm.), to jest wskazując dni tygodnia lub okresy, w których komunikacja kursuje.

W interesującym dla sprawy przypadku przewoźnik drogowy w rozkładzie jazdy założył prowadzenie przewozów pasażerskich w kursie odjeżdżającym z C. o godz. 16:30 w następujących terminach kursowania środków transportowych: "1-7" - kursuje od poniedziałku do niedzieli, w kursie odjeżdżającym z P. o godz. 14:40 w następujących terminach kursowania środków transportowych: "S" - kursuje w dni nauki szkolnej, "C" - kursuje w soboty, niedziele i święta, "k" -nie kursuje w drugi dzień Świąt Wielkanocnych oraz w dniu 26 XII, "n" - nie kursuje w Wielką Sobotę oraz w dniach 24 i 31 XII, w kursie odjeżdżającym z P. o godz. 17:05 w następujących terminach kursowania środków transportowych: "a" - nie kursuje w pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych oraz w dniu 25 XII, "m" - nie kursuje w dniach 24 i 31 XII. Rozkład jazdy nie przewiduje odrębnego sposobu prowadzenia przewozu w dniu 2 maja. Zdaniem składu orzekającego rację mają organy I i II instancji podnosząc, że przewoźnik drogowy winien posiadać świadomość terminów zawartych w przepisach ustalających dni wolne od pracy, to jest ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 90 ze zm.), tym samym nie wykonywanie określonych kursów stanowi naruszenie warunków określonych w wydanym mu zezwoleniu.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazania wymaga także, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem rozstrzygać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Dlatego też - co do zasady - bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków.

Podkreślić również należy, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny, gdyż są one wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych.

Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone zarówno w utd, innych przepisach krajowych oraz przepisach unijnych, jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło zdarzenie określone przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Stwierdzenie określonego ustawą naruszenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości.

Podnoszone przez stronę, a przytoczone powyżej, okoliczności nie uzasadniały ani nie wszczynania, ani też odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z mocy art. 92c ust. 1 ustawy. Nie chodzi bowiem o przypadek powstania naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, bądź też nałożono karę przez inny uprawniony podmiot, czy wreszcie upłynęło ponad 2 lata od ujawnienia naruszenia. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest znajomość stanu prawnego i za wszelkie przeoczenia i uchybienia terminom ustawowym, podlega sankcji administracyjnej. Z uwagi na treść ustawy o transporcie drogowym, wyłączone jest też zastosowanie Działu IV a Kpa (art. 189 a § 2 Kpa). Ustawa ta zawiera bowiem kompletną regulację w zakresie wysokości kary i przesłanek odstąpienia od jej nałożenia. Stąd też znikoma waga naruszenia (w ocenie skarżącego), nie mogła uzasadniać uwzględnienia skargi.

Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami praworządności (art. 6 Kpa) oraz prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa), a także z poszanowaniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 Kpa). Organy dopuszczając jako dowód w sprawie, wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym zeznania świadków, które są spójne i wzajemnie się uzupełniają (protokoły zeznań, akta administracyjne sprawy) ustaliły stan faktyczny sprawy w sposób niebudzący wątpliwości. Ocena dowodów została dokonana zgodnie z regułami swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kpa).

Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.