Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 357/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a, art. 3 pkt 9, art. 29 ust. 3 pkt 3,
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. –"k.p.a."), art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną składającą się z trzech anten sektorowych i czterech anten radioliniowych, urządzeń sterujących oraz dróg kablowych w K. na działce nr [...], obręb [...], K. (gmina miejska).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że przedmiotem inwestycji jest antenowa konstrukcja wsporcza wraz z instalacją radiokomunikacyjną zlokalizowaną na dachu istniejącego budynku internatu Zespołu Szkół Morskich w K.. Projektowana antenowa konstrukcja wsporcza o wysokości całkowitej mierzonej od górnej powierzchni stropu nad ostatnią kondygnacją wraz z odgromnikiem wynosi 13,65 m (wysokość konstrukcji wsporczej wraz z budynkiem wynosi 24,85 m). Na wysokość konstrukcji składają się: trzon konstrukcji kratowej o wysokości 12,15 m, odgromnik o wysokości 0,7 m i rama wsporcza o wysokości 0,8 m. Na konstrukcji wsporczej przy pomocy wsporników zaplanowano instalację trzech anten sektorowych typu ATR4518R13v06, czterech anten radioliniowych o średnicy 0,6 m i trzech sztuk urządzeń RRU. Dostęp do poziomu anten sektorowych zapewniony poprzez istniejące wyjście na dach. Urządzenia sterujące zaplanowano na ramach wsporczych na dachu budynku. Poziome i pionowe odcinki kabli układane będą w systemowych drabinkach kablowych TKREM. Na dachu budynku usytuowany jest maszt innego operatora.

Jak wynika z opisu technicznego pkt 1.4. "Przeznaczenie i program użytkowy", stanowiącego integralną część zgłoszenia robót budowlanych, projektowana instalacja radiokomunikacyjna na dachu budynku stanowić będzie wyposażenie bezobsługowej stacji bazowej, która obsługiwać będzie sieć telefonii komórkowej należącej i eksploatowanej przez [...] Sp. z o. o. W opisie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego projektant wprost wskazuje, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]

Zdaniem organu I instancji, inwestycja ta nie stanowi zamierzenia, jakim jest instalowanie urządzeń radiokomunikacji na obiekcie budowlanym, nie jest bowiem urządzeniem związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość korzystania zgodnie z jego przeznaczeniem. Przedmiotowa inwestycja stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, stanowiącą całość techniczno

-użytkową. Oznacza to, że montaż anten, czy urządzeń stanowić będzie budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, a tym samym nie stanowi żadnego z przypadków wymienionych w art. 29 - 30 Prawa budowlanego. W takim stanie rzeczy wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Od ww. decyzji [...] Sp. z o.o. wniosła odwołanie, w którym zgłosiła zarzuty naruszenia:

- art. 29 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie;

- art. 6 i art. 7 k.p.a. na skutek braku działania na podstawie przepisów prawa i stania na straży praworządności.

Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm. - dalej jako "Prawo budowlane"), przeprowadzenie robót budowlanych co do zasady wymaga uzyskania pozwolenia właściwego organu w formie decyzji administracyjnej. Wyjątki od obowiązku uzyskiwania pozwolenia na przeprowadzenie robót budowlanych zostały wymienione w art. 29-31. Przepisy te mają charakter wyjątku od ogólnej zasady uzyskiwania pozwolenia na budowę, a zatem niedopuszczalne jest stosowanie w stosunku do nich wykładni rozszerzającej. Zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m.

W ocenie organu odwoławczego, nie można zakwalifikować przedmiotowych robót jako robót budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a. Użycie zwrotu "instalacja" w tym przepisie odnosi się do robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych wskazanych w tym przepisie urządzeń. "Instalowanie" zaś, według definicji językowej, polega na montowaniu gdzieś urządzeń technicznych. Z kolei "montaż", zgodnie ze znaczeniem językowym, to zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych lub składanie urządzeń z gotowych części. Wynika z tego, że montaż może polegać też na instalowaniu.

Zdaniem Wojewody, zakres robót budowlanych jaki wynika z załączonej dokumentacji techniczno-formalnej, świadczy nie tyle o instalowaniu, co wykonaniu robót budowlanych bezpośrednio i znacząco ingerujących w konstrukcję budynku. Roboty te nie polegają na montowaniu na dachu opisanej w zgłoszeniu instalacji. Wymagają także innych robót budowlanych i to stricte związanych z ingerencją w istniejący budynek (por. wyrok NSA sygn. akt II OSK 2013/17 z 1 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1148/15 z 20 stycznia 2017 r.). Zakres prac budowlanych obejmuje bowiem, w pierwszej kolejności, wykonanie trwałego połączenia słupków ramy wsporczej z istniejącym budynkiem, co wymaga trwałej ingerencji w część podstawowej, głównej struktury konstrukcyjnej tego budynku (stropodach, ściana).

Organ II instancji podkreślił, że odróżnić trzeba sytuację, gdy na dachu obiektu budowlanego znajdują się elementy umożliwiające instalację konstrukcji wsporczych od sytuacji, gdy dla zamocowania elementów wsporczych masztu antenowego (ramy wsporczej) trzeba wykonać roboty budowlane mające na celu wybudowanie w wewnętrznej strukturze dachu odpowiednich konstrukcji dopiero umożliwiających instalację kolejnych elementów wsporczych (por. wyrok WSA w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 599/14 z 8 stycznia 2015 r., wyrok NSA sygn. akt II OSK 1148/15 z 20 stycznia 2017 r.). W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, stacja bazowa telefonii komórkowej to przedsięwzięcie zaliczane do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Należy ją traktować jako rodzaj obiektu budowlanego z wszelkimi tego konsekwencjami, składającego się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, stosownie do art. 3 pkt 1 ustawy.

W tym miejscu organ II instancji przytoczył wyroki sądów administracyjnych, jednocześnie wyjaśnił, że pomimo, iż przywoływane orzecznictwo dotyczy art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, który został zastąpiony art. 29 ust. 3 pkt. 3 lit. a, to jego aktualne brzmienie nie odbiega od dotychczasowego rozumienia pojęcia instalowania.

W ocenie Wojewody, dokonane ustalenia potwierdziły, że zakres robót objęty zgłoszeniem Spółki podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, zasadnym zatem jest wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

Od powyższej decyzji [...] Spółka z o.o. w W., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 29 ust. 3 pkt 3 lit a) ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że instalacja wnioskowanych antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę,

- art. 156 §1 pkt 7 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 5g) Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie sprzeciwu złożonego przez Starostę Kołobrzeskiego za złożony w terminie,

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, a w konsekwencji uznanie, że zgłaszane roboty budowlane wymagają rozebrania stropodachu oraz wykonania słupów żelbetowych.

Uzasadniając skargę Spółka podniosła, że ani wniosek, ani dokumentacja projektowa nie nakazuje budowy żelbetowych słupów, a jedynie mówi o takiej możliwości w przypadku stwierdzenia słabej wytrzymałości ścian. Natomiast, w treści opinii projektanta, stan ścian, stropodachu, oraz konstrukcji określono jako dobry i podobnie, jako dobry, określono ogólny stan konstrukcji budynku. Skarżąca podkreśliła również, że w żadnym punkcie projektu nie przewidziano konieczności rozebrania stropodachu. Argumenty organu w tym zakresie nie znajdują więc podstaw w dokumentacji projektowej, ani w zebranym w sprawie materialne dowodowym.

Skarżąca zaznaczyła, że w pkt 3.1 przedłożonego projektu wskazano, iż: "Trzon konstrukcji stanowić będzie przestrzenna kratownica o przekroju kwadratowym. Krawężniki segmentów zostaną wykonane z rur okrągłych. Z trzonu konstrukcji kratowej odchodzić będą cztery zastrzały wykonane z rur. Zaplanowano spięcie zastrzałów celem skrócenia długości wyboczeniowej. Trzon konstrukcji i zastrzały mocuje się do prefabrykowanej ramy stalowej. Rama za pomocą 4 słupków zostanie zakotwiona do ściany." Natomiast w punkcie 6 wskazano, że: "Urządzenia instalacji radiokomunikacyjnej oraz ich mocowanie nie naruszą konstrukcji obiektu. Wpływ ciężaru wszystkich elementów instalacji na stateczność konstrukcji jest pomijalnie mały. Projektowane urządzenia są małej wagi w stosunku do całego obiektu i mają charakter miejscowy. Miejsca usytuowania poszczególnych elementów instalacji radiokomunikacyjnej zostały tak dobrane, aby obciążenia od nich przekazywały się bezpiecznie na główne elementy konstrukcyjne".

W ocenie skarżącej, z powyższych fragmentów projektu jednoznacznie wynika, że projekt nie przewidywał wykonywania jakichkolwiek robót mających ingerować w ściany, czy konstrukcję stropodachu. Oczywistym jest, że zakresem tego przepisu objęte są wszystkie czynności instalacyjne, w tym również faktyczne zamocowanie antenowych konstrukcji wsporczych do podłoża. Wnioskowane zamierzenie budowlane polega na montażu antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną. Tak więc organy obu instancji w sposób błędny oceniły wniosek oraz w sposób niepełny ustaliły stan faktyczny, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przekonania, że art. 29 ust. 3 pkt 3 lit a) Prawa budowlanego nie ma w sprawie zastosowania.

Skarżąca wskazała nadto, że skoro organy przyjęły, iż w wyniku wykonania zgłoszonych robót powstanie wolnostojący maszt antenowy to w takim przypadku ma zastosowanie art. 30 ust. 5g) Prawa budowlanego. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie sprzeciw został wniesiony po terminie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom strony, w sprawie nie ma zastosowania art. 30 ust. 5g) Prawa budowlanego, dotyczy on bowiem tylko przenośnych wolno stojących masztów antenowych, a zgłoszenie nie dotyczy takiego obiektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095).

Przedmiotem sądowej kontroli zgodności z prawem, na skutek skargi inwestora [...] Spółki z o. o. w W., stała się decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] o wniesieniu, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, sprzeciwu wobec dokonanego przez skarżącą zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na montażu na dachu istniejącego budynku oświaty antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną, składającą się z trzech anten sektorowych i czterech anten radioliniowych, urządzeń sterujących oraz dróg kablowych.

Przeprowadzona kontrola legalności powyższej decyzji doprowadziła Sąd do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga podlega oddaleniu.

Jak wynika z treści decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że planowane roboty budowlane polegają na wybudowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej, będącej budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, stanowiącą całość techniczno-użytkową, które to roboty nie zostały przez ustawodawcę zwolnione z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Według inwestora natomiast, projektowane roboty budowlane wymagają wyłącznie zgłoszenia na zasadzie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego.

Przepis ten stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m.

Z dokumentacji techniczno-formalnej przedsięwzięcia wynika, że w ramach zgłoszonych robót budowlanych, na dachu budynku internatu projektuje się antenową konstrukcję wsporczą o wysokości całkowitej 13,65 m, na którą składa się trzon konstrukcji kratowej (przestrzenna kratownica z zastrzałami), odgromnik i stalowa rama wsporcza, do której mocuje się trzon konstrukcji i zastrzały. Rama ta zostaje za pomocą 4 słupków "zakotwiczona" do ściany budynku internatu. Do antenowej konstrukcji wsporczej planuje się instalację za pomocą wsporników 3 anten sektorowych i 4 radioliniowych oraz 3 urządzenia RRU. Konstrukcja ta będzie wyposażona w drabinę włazową i system bezpieczeństwa Soll. Urządzenia sterujące planuje się postawić na ramach wsporczych na dachu budynku. W dokumencie tym opisano również, że projektowana na konstrukcji wsporczej na dachu budynku instalacja radiokomunikacyjna stanowić będzie wyposażenie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej należącej do skarżącej Spółki. Wymienione urządzenia i ich mocowanie nie naruszą konstrukcji obiektu - budynku.

W dokumentach Analizy emisji i Kwalifikacji przedsięwzięcia opisano, że wyposażenie stacji bazowej stanowi zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafkach systemowych na dachu budynku, zespół anten sektorowych, zespół anten parabolicznych i elementy torów antenowych.

Zdaniem Sądu, rację ma organ II instancji, że opisane powyżej roboty budowlane nie podlegają regulacji art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego.

Po pierwsze nie można zakwalifikować spornej stacji bazowej jako urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym, zapewniającego możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, o którym mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Stacja bazowa telefonii komórkowej, która ma być zamontowana na dachu budynku internatu nie będzie związana funkcjonalnie z tym budynkiem, celem jej montażu nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku, zgodnie z jego przeznaczeniem. W stosunku do budynku internatu, stanowi ona samodzielną i odrębną całość techniczno-użytkową, na którą składa się konstrukcja wsporcza i szereg urządzeń, instalacji, przewodów połączonych w taki sposób aby nadawałaby się do określonego użytku, całość obiektu tylko konstrukcyjnie związana jest z budynkiem (por. wyrok NSA z 4 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1099/18 - Lex).

Po drugie, biorąc pod uwagę założenia techniczne projektu, nie ulega wątpliwości, że realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga wykonania szeregu robót budowlanych i innych czynności technicznych, o szerszym zakresie prac niż "instalacja", o której mowa w powoływanym przepisie, obejmuje bowiem wykonanie nośnika dla trzonu konstrukcji kratowej (trwały montaż "zakotwienie" do ścian budynku stalowej ramy – rozdział V pkt 3 ppkt 3.1 "Konstrukcja wsporcza" dokumentacji techniczno – formalnej) i dalej montaż i instalację zespołów urządzeń nadawczo odbiorczych i sterujących, wchodzących w skład stacji bazowej.

Podkreślenia wymaga, że w Prawie budowlanym brak jest definicji terminów "instalowanie" lub "instalacja", niemniej jednak, zgodnie z regułami znaczeniowymi ogólnego (powszechnego) języka polskiego powinno się je rozumieć jako równoważne "zakładaniu", "umieszczaniu", czy też "montowaniu", a więc nieskomplikowanym, prostym postaciom prac wykonawczych (por. Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, T.1, Warszawa 1988, s. 794).

Zdaniem Sądu, również "instalowanie" użyte w art. 29 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego powinno oznaczać wykonywanie prostych prac dotyczących zakładania (umieszczania) urządzeń, w tym określonych elementów stacji bazowej telefonii komórkowej, jej pojedynczych urządzeń lub konstrukcji, których charakter powoduje, że nie stanowią one w rzeczywistości jej budowy. Zakresem zastosowania ww. przepisu nie będą zatem objęte roboty o złożonym charakterze, a taką właśnie cechę należy przypisać pracom wskazanym w zgłoszeniu i dokumentach do niego dołączonych.

W orzecznictwie ugruntował się już pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela, że przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) (obecnie art. 29 ust. 3 pkt 3a) Prawa budowlanego mogą mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (a także odpowiednio przebudowy, czy rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej (por. wyroki NSA: z 11 kwietnia 2013 r., II OSK 2400/11; z 4 lutego 2014 r., II OSK 1793/13; z 21 stycznia 2016 r., II OSK 1224/14; z 15 lutego 2017 r., II OSK 596/17 oraz II OSK 613/17).

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że od dnia 19 września 2020 r. regulacja art. art. 29 ust. 2 pkt 15 zawarta jest w art. 29 ust. 3 pkt 3a) Prawa budowlanego (art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Na podstawie tej nowelizacji dodano do tego przepisu sformułowanie "na obiektach budowlanych", a uchylono przepis art. 30 ust. 1.

Analiza wprowadzonych zmian pozwala stwierdzić, że mocą tej nowelizacji doprecyzowano jedynie dotychczasową treść art. 29 ust. 2 pkt 15, natomiast nie zmieniono jego istoty i dotychczasowego rozumienia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 lutego 2021 r., II SA/Gl 1278/20, wyrok WSA w Krakowie z 21 lipca 2020 r., II SA/Kr 108/20). Nowelizacja ta miała więc charakter uzupełniający i nie wpłynęła na sposób odczytania tej regulacji, nadal bowiem podstawowym elementem dyspozycji tego przepisu jest "wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych".

W orzecznictwie wskazuje się, że nowelizacją tą nie przesądzono, aby co do zasady budowa (rozbudowa) stacji bazowej była możliwa bez pozwolenia na budowę. W dalszym ciągu przepis ten dotyczy problematyki "instalowania na obiektach budowlanych" (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2020 r., II OSK 3991/19, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2020 r., IV SA/Po 1224/20, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2021 r., VII SA/Wa 1890/20, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tak więc zarówno w poprzednim jak i obecnym stanie prawnym ze zwolnienia z uzyskania pozwolenia na budowę korzystać może tylko "instalacja urządzeń".

Aktualne pozostaje stanowisko judykatury wypracowane na gruncie art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego, które Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę (wyroki NSA: z 15 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 596/17 oraz sygn. II OSK 613/17, z 11 lipca 2019r. sygn. II OSK 2242/17, z dnia 20 marca 2019 r. sygn. II OSK 1161/17; z 17 grudnia 2020 r. sygn. II OSK 1476/18, z 27 października 2021 r. sygn. II OSK 3707/18; dostępne CBOSA).

Powyższej kwalifikacji omawianego zamierzenia budowlanego nie zmienia fakt, że ma być ono zrealizowane na dachu budynku. Przytoczyć tu również należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2021 r. II OSK 3450/19, gdzie wskazano, że stacja bazowa telefonii komórkowej zlokalizowana na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego stanowi funkcjonalny element sieci telekomunikacyjnej i jako taka jest całością techniczno-użytkową, którą należy zakwalifikować jako budowlę.

Dodać też należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przy realizacji tego typu urządzeń emitujących fale elektromagnetyczne, powinna obowiązywać zasada przezorności w trosce o zdrowie i życie ludzkie. W duchu tych zasad powinny być interpretowane i stosowane przepisy Prawa budowlanego (art. 29 ust. 2 pkt 15). Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie zgłoszenia, a więc bez udziału stron, o których mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie daje gwarancji prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20) oraz poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w tym obszarze, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z 29 stycznia 2020 r., II OSK 641/18, z 11 lipca 2019 r., II OSK 2242/17, z 15 grudnia 2017 r., II OSK 613/17, z 19 stycznia 2018 r., II OSK 848/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podsumowując, za prawidłową należało uznać kwalifikację prawną planowanych robót budowlanych dotyczących przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, zaś zarzuty skargi należało uznać za bezpodstawne. Co istotne, w okolicznościach sprawy nie mógł mieć zastosowania art. 29 ust. 3 pkt 3a) Prawa budowlanego, a więc nie mogło dojść do jego naruszenia.

Trafnie też wyjaśnił Wojewoda w odpowiedzi na skargę, że w sprawie nie ma zastosowania art. 30 ust. 5g) Prawa budowlanego, gdyż dotyczy on tylko przenośnych wolno stojących masztów antenowych, a zgłoszenie nie dotyczy takiego obiektu. Stąd też i ten przepis nie mógł zostać naruszony przez organ, jak podnosi strona w skardze. Nadto, w odpowiedzi na argumentację skargi należy wyjaśnić, że nie ma znaczenia dla oceny prawnej projektowanego przedsięwzięcia, okoliczność zastosowania bądź nie żelbetonowych słupów w celu zamontowania stalowej ramy do ścian budynku, czy dachu. Jak już wskazano powyżej to całokształt planowanych robót budowlanych, w tym okoliczność montażu na obiekcie budynku nośnika dla trzonu konstrukcji kratowej i dopiero instalacja całego zespołu anten i urządzeń sterujących oraz oprzyrządowania a także rodzaj i rozmiar tego projektu stanowi, że sporną stację bazową telefonii komórkowej, należy traktować na gruncie Prawa budowalnego jako budowlę.

Z powyższych względów, Sąd nie znalazł podstaw do podważenia oceny organów orzekających co do konieczności zastosowania w sprawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

W tych warunkach, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł jak w sentencji.