Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 995/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 2 i art. 54 par. 1 w zw. z art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 788/08 w sprawie ze skargi W. M. na interpretację Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2008r., sygn. akt III SA/Wa 788/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. M. na pisemną interpretację Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2007r., nr [...] w zakresie podatku od towarów i usług, a także postanowił zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 200 zł.

W pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że wnioskiem z dnia 15 listopada 2007r. skarżący zwrócił się do Ministra Finansów o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, którą organ wydał w dniu 27 grudnia tego roku, uznając stanowisko strony za nieprawidłowe. 18 stycznia 2008r. skarżący - reprezentowany przez pełnomocnika - wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, w odpowiedzi na co organ w piśmie z dnia 4 lutego 2008r. stwierdził brak podstaw do zmiany kwestionowanej interpretacji. W piśmie zamieszczono pouczenie o prawie wniesienia skargi na interpretację do WSA w Warszawie, za pośrednictwem organu, który ją wydał, w terminie 30 dni od dnia doręczenia przedmiotowej odpowiedzi. Odpowiedź ta została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi strony dnia 11 lutego 2008r. Do WSA w Warszawie dnia 12 marca 2008r. wpłynęła skierowana bezpośrednio do Sądu skarga podatnika na ww. interpretację z 27 grudnia 2007r. (przesyłkę nadano w urzędzie pocztowym 10 marca 2008r.). 14 marca 2008r. skargę przekazano organowi, który następnie zwrócił ją do Sądu z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga została wniesiona po terminie przewidzianym w ustawie. Przytaczając treść art. 53 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", powołując się na dotychczasowe orzecznictwo i poglądy przedstawicieli doktryny Sąd podał, że w przypadku, gdy ustawa przewiduje wniesienie środka zaskarżenia za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowany akt, a skarżący złożył skargę bezpośrednio do sądu, datą decydującą o zachowaniu terminu do złożenia tejże skargi jest data jej nadania przez sąd w placówce pocztowej na adres właściwego organu. Wobec tego, że w niniejszej sprawie termin do złożenia skargi upływał z dniem 12 marca 2008r., a nadanie jej w placówce pocztowej na adres właściwego organu nastąpiło dopiero w dniu 14 marca 2008r., skargę uznano za spóźnioną i jako taką odrzucono w myśl art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

W skardze kasacyjnej (mylnie zatytułowanej zażaleniem) pełnomocnik strony wniósł o uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarga została złożona po terminie, podczas gdy zgodnie z pouczeniem została wysłana w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów. Wskazano przy tym na uchybienie art. 52 i art. 53 P.p.s.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tychże przepisów.

Argumentując zarzuty skargi kasacyjnej jej autor przekonywał, że zgodnie z pouczeniem zawartym w odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie podatnika do usunięcia naruszenia prawa, podatnik wysłał skargę przed upływem ustawowo określonego trzydziestodniowego terminu. Odpowiedź organu doręczona została stronie 11 lutego 2008r., a zatem skargę nadaną w urzędzie pocztowym dnia 10 marca 2008r. bezzasadnie uznano za spóźnioną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono, aby zachodziły przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny może rozważyć jedynie ewentualne naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź procesowego, wskazane w skardze kasacyjnej.

Przystępując do analizy zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie.

W ocenie tutejszego Sądu bezzasadny jest zarzut uchybienia art. 52 P.p.s.a. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Sąd pierwszej instancji w kwestionowanym postanowieniu nie dokonywał wykładni tego przepisu i nie był on podstawą jego rozstrzygnięcia. Nadto, mając na uwadze względy formalne i wynikające z treści art. 174 i 176 P.p.s.a. ustawowe wymogi w zakresie podstaw kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że autor skargi kasacyjnej nie doprecyzował, którą konkretnie normę prawną wynikającą z tegoż przepisu miał na myśli. Art. 52 zbudowany jest bowiem z niższych jednostek redakcyjnych - czterech paragrafów, a zatem dla ewentualnej skuteczności takiego zarzutu kasacyjnego konieczne byłoby wskazanie, uchybienia którego z tych paragrafów dopatruje się strona w skarżonym postanowieniu.

Przechodząc do oceny zasadności kolejnego ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów - uchybienia art. 53 P.p.s.a., który w uzasadnieniu pełnomocnik strony precyzuje wskazując na § 2 tegoż przepisu, tutejszy Sąd stwierdza, że nie może on zostać uwzględniony.

Art. 53 § 2 P.p.s.a. reguluje termin wniesienia skargi w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 omawianej ustawy, obejmującym m.in. sprawy z wniosków o pisemną interpretację co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego. W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony, powołując się na treść tego przepisu, próbuje wykazać, że skarga złożona w niniejszej sprawie do Sądu pierwszej instancji została wniesiona w ustawowo zakreślonym terminie, tj. w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem przyczyną odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji wprawdzie było jej nieterminowe złożenie, jednakże nieterminowość ta wynikała z faktu, iż pełnomocnik strony wbrew zasadzie określonej w art. 54 § 1 P.p.s.a., wniósł skargę bezpośrednio do Sądu pierwszej instancji, a nie za pośrednictwem organu, którego akt miał być kwestionowany. Do okoliczności tej autor skargi kasacyjnej w ogóle się nie odniósł, a była ona podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd uznał bowiem, że wobec naruszenia przez skarżącego z art. 54 § 1 w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a. skargę jako spóźnioną należało odrzucić w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 2 omawianej ustawy.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że ww. przepisy, tj. art. 53 § 2 i art. 54 § 1 P.p.s.a., tworzą wspólnie pewną normę prawną, z której wynika, że skargę do sądu administracyjnego na pisemną interpretację co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie wnioskodawcy do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli odpowiedzi tej organ nie udzielił - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. W świetle powyższego zatem zarzut naruszenia art. 53 § 2 P.p.s.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie należy rozpatrywać w kontekście regulacji zawartej w art. 54 § 1 omawianej ustawy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji, gdy skarżący wniósł za pośrednictwem poczty skargę bezpośrednio do tegoż sądu pierwszej instancji i następnie sąd ten przesłał ją za pośrednictwem poczty do właściwego organu, za dzień wniesienia skargi uznać należy dzień, w którym sąd wysłał (nadał) skargę do organu. W konsekwencji, jeżeli czynność Sądu nastąpiła po upływie 30 dni od daty doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to właśnie jego obciążają negatywne skutki przekroczenia terminu, tj. odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 marca 2006r., sygn. akt II SA/Bk 131/06, LEX nr 284737, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2007r., sygn. akt III SA/Wa 290/07, LEX nr 347711). Wobec tego, że skarga w niniejszej sprawie wniesiona została po 31 grudnia 2005r. nie będzie miał zastosowania art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zgodnie z którym w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie P.p.s.a., skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, przy zachowaniu terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a.

Jak wyżej wskazano, w niniejszej sprawie skarga wprawdzie została nadana w urzędzie pocztowym w terminie do tego przewidzianym przez ustawodawcę, jednakże z naruszeniem zasady określonej w art. 54 § 1 P.p.s.a., co wobec wykładni zaprezentowanej powyżej spowodowało, że skargę słusznie uznano za spóźnioną.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że skarga kasacyjna wobec braku uzasadnionych podstaw nie może być uwzględniona, w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.