Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2567/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2 pkt 2, art. 4 pkt 8, 13, 20, art. 8 k ust. 2 pkt 5.
journal: Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.
article: par. 11, par. 2 pkt 1, par. 6 pkt 2 lit a i b, par. 3.
journal: Dz.U. 2003 nr 108 poz 1014
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny  odpowiadać taksometry elektroniczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Głównego Urzędu Miar decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania B. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą C., z siedzibą w W. od decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] określającej wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 400,00 zł - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan sprawy:

W dniu 6 maja 2010 r. do Obwodowego Urzędu Miar w [...] wpłynął wniosek B. C. o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów w liczbie 20 sztuk. Na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 oraz z 2005 r. Nr 182, poz. 1530) – ww. obowiązany był w terminie 7 dni od daty przyjęcia wniosku, tj. do dnia 13 maja 2010 r. uiścić opłatę za legalizację przyrządów pomiarowych w wysokości 400,00 zł.

Wobec niewypełnienia powyższego obowiązku, Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] określił dla B. C. wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 400 zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243,) - za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy pobierane są opłaty. Wysokość należnych opłat, zaś stosownie do art. 24a ust. 2 powołanej wyżej ustawy wnioskodawca ustala we własnym zakresie na podstawie obowiązujących stawek i wpłaca je bez wezwania na rachunek właściwego urzędu. W sytuacji niewykonania powyższego obowiązku – zgodnie z art. 21 § 3 i 4, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – organ administracji miar wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Odwołanie od decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] do Prezesa Głównego Urzędu Miar wniósł B. C. podnosząc, że nieuiszczenie opłaty związane jest z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 581/08 uchylającego decyzje zapadłe w tożsamych sprawach.

Prezes Głównego Urzędu Miar decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do powołanego przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 581/08 – organ odwoławczy podniósł, że w uzasadnieniu powyższego wyroku wprawdzie Sąd stwierdził, że zmiana układu taryf jest w istocie tylko i wyłącznie czynnością techniczną, nie zaś czynnością legalizacyjną, o której mowa w art. 4 pkt 8 i 13 ustawy Prawo o miarach, wskutek czego przepis zawarty w uwadze nr 1 do pkt 13 działu IV załącznika do rozporządzenia wykonawczego wprowadzającego opłatę za sprawdzenie taksometru elektronicznego tylko w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe pozostaje w sprzeczności zarówno z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach, jak i art. 217 Konstytucji RP, a co za tym idzie - nie powinien być stosowany. Jednak jak wskazał organ powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r. został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 886/08, który uchylając ww. wyrok, przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1109/09, Sąd uznał skargę za uzasadnioną, jednakże, jak wskazał organ - nie z powodu przyjęcia, że sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowy jest czynnością techniczną, która nie podlega opłacie, lecz z powodu uznania przez Sąd, że organ administracji miar nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Następnie organ przytoczył treść art. 24 ust. 1, art. 24a ust. 2 i 3 ustawy Prawo o miarach oraz treść art. 24 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, który stanowi, że opłaty pobiera się za wydanie dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany.

Organ odwoławczy podniósł również, że wysokość opłaty za wydanie dowodu legalizacji ponownej w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf na nowy została ustalona w uwadze nr 1 do pkt 13 działu IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w wysokości 20 zł. Z powyższego, w ocenie organu odwoławczego bezspornie wynika, że B. C. obowiązany był do zapłacenia łącznej kwoty w wysokości 400 zł za wydanie 20 świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych, poświadczających legalizację ponowną w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe, z czym zgadzał się również wnioskodawca, poprzez złożenie w dniu 6 maja 2010 r. formularza ustalenia opłaty za czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy.

Jak podniósł Prezes Głównego Urzędu Miar w przedmiotowej sprawie, w związku ze zmianą układu taryf, aby mogły mieć zastosowanie nowe taryfy, niezbędne było dokonanie czynności obejmujących sprawdzenie taksometru w zakresie zmian układu taryf, co powinno być stwierdzone i potwierdzone w tabeli zawartej w wydanym świadectwie legalizacji ponownej. Tym samym stwierdzono i poświadczono, że przyrząd pomiarowy - taksometr elektroniczny z nowym układem taryf spełnia wymagania. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 7 "Wzór świadectwa legalizacji ponownej" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 i z 2010 r. Nr 110, poz. 728), potwierdzenie zmiany układu taryf na nowy nie dotyczy jedynie taksometrów elektronicznych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania po ocenie zgodności. W tej zaś sprawie, w ocenie organu, nie występują taksometry elektroniczne wprowadzone do obrotu po ocenie zgodności, lecz - biorąc pod uwagę ich rok produkcji - taksometry elektroniczne, które zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Ponadto, z przedstawionych świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych wynika, w ocenie organu, że powinny one spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014). Zatem taksometry elektroniczne objęte zatwierdzeniem typu podczas legalizacji ponownej podlegają, zdaniem organu sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami wskazanymi w wymienionym rozporządzeniu oraz w zakresie wskazanym w art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach i rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 4, poz. 24).

Z uwagi na powyższe, zdaniem organu odwoławczego, nie można zgodzić się, ze stanowskiem, że sprawdzenie taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf jest tylko czynnością techniczną, do której dokonania nie jest wymagana obecność organów administracji miar, oraz że sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowe nie jest legalizacją w rozumieniu art. 4 pkt 13 ustawy Prawo o miarach. Zgodnie bowiem z art. 8m ust. 4 ustawy Prawo o miarach, podczas legalizacji ponownej sprawdzenie obejmuje oględziny przyrządu pomiarowego, w celu stwierdzenia, czy nie jest on uszkodzony i czy istnieją wymagane oznaczenia i znaki oraz zgodność charakterystyk metrologicznych z wymaganiami. Przy sprawdzeniu w zakresie zmiany układu taryf na nowy, zdaniem organu wszystkie czynności legalizacji występują. Organ podniósł również, że podczas zmiany układu taryf nie są co do zasady zmieniane pozostałe charakterystyki metrologiczne, jednak mogą ulec zmianie. Gdyby uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne i zostało stwierdzone, że taksometr elektroniczny nie spełnia wymagań, którym podlega, świadectwo legalizacji ponownej nie mogłoby być, w ocenie organu wydane, ponieważ nie byłoby możliwe poświadczenie spełnienia tych wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne. Jak podniósł organ w ramach legalizacji ponownej taksometru elektronicznego pracownik organu administracji miar sprawdza, czy świadectwo legalizacji taksometru jest ważne, czy dane w nim zawarte zgadzają się ze stanem faktycznym i czy cechy zabezpieczające są nienaruszone, a ponadto sprawdza wartość stałej "k" taksometru i układu taryf. Organ podkreślił również, że z § 18 i 19 powołanego już rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. jednoznacznie wynika, że sprawdzenie, czy informacja o układzie taryf zawiera określone wartości (opłaty początkowej, opłaty za jeden kilometr drogi przebytej we wszystkich położeniach taryfowych zespołu przełącznika, opłaty za jedną godzinę postoju we wszystkich położeniach taryfowych zespołu przełącznika, jednostki taryfowej, stałej taryf c, jednostki dopłaty w przypadku stosowania zespołu dopłat), wchodzi w zakres sprawdzeń wykonywanych podczas legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych, objętych zatwierdzeniem typu. W celu dokonania zmiany opłat lub taryf na nowe usuwana jest cecha zabezpieczająca. Czynności zmiany układu taryf na nowy dokonują wyłącznie pracownicy serwisu. Następnie pracownicy urzędu podległego organowi administracji miar sprawdzają, czy wprowadzono wartości nowego układu taryf. O ile nie uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne taksometru elektronicznego i stwierdzono, że taksometr elektroniczny nadal spełnia wymagania, nowe wartości układu taryf są wpisywane do świadectwa legalizacji taksometru elektronicznego oraz zostają opatrzone pieczęcią organu i podpisem pracownika urzędu. Po sprawdzeniu taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowe, nakładane są cechy zabezpieczające. Końcowym etapem legalizacji ponownej taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy jest wydanie świadectwa legalizacji ponownej taksometru z wpisanym nowym układem taryf. Świadectwo legalizacji ponownej wydawane jest za potwierdzeniem odbioru. W ten sposób wnioskodawca taksometru elektronicznego otrzymuje ważny dowód legalizacji. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie organu czynność polegająca na sprawdzeniu taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf podlega stwierdzeniu i poświadczeniu w wydanym świadectwie legalizacji, poprzez dokonanie odpowiednich wpisów we właściwej tabeli, przy czym dla ich ważności niezbędna jest pieczątka organu administracji miar wystawiającego świadectwo i podpis osoby upoważnionej. Konieczność taka wynika również z faktu, iż dokonanie zmiany układu taryf nie jest możliwe, po pierwsze - bez stwierdzenia, że nie zostały uszkodzone cechy zabezpieczające, po drugie - bez sprawdzenia, jaki był układ taryf przed rozpoczęciem wprowadzania w tym zakresie zmian do taksometru elektronicznego za pomocą przycisku znajdującego się pod cechą zabezpieczającą pod nadzorem osoby stwierdzającej zmianę układu w świadectwie legalizacji, po trzecie - bez sprawdzenia, czy taksometr elektroniczny prawidłowo działa po wprowadzeniu zmian układu. W przypadku stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia w zakresie zmiany układu taryf, że taksometr elektroniczny prawidłowo działa, nowy układ taryf jest wpisywany do świadectwa legalizacji, a ponadto ponownie jest umieszczana cecha zabezpieczająca. Reasumując, zdaniem organu - zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest prawnie możliwa zmiana układu taryf na nowe bez usunięcia cechy zabezpieczającej w taksometrach elektronicznych. Zmiana układu taryf na nowe bez usunięcia cechy zabezpieczającej stanowiłaby naruszenie prawa. Istotny w zakresie zmiany w taksometrach elektronicznych układu taryf na nowy jest również, jak podniósł organ - art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy Prawo o miarach, który stanowi, że legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej. Zgodnie z § 6 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, taksometr elektroniczny powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia, dostęp do wnętrza taksometru elektronicznego, w szczególności do urządzenia programującego, i ingerencję w program taksometru. W związku z powyższym nie jest możliwa zmiana układu taryf na nowy bez usunięcia cech zabezpieczających. W rozpatrywanej sprawie w celu dokonania zmiany układu taryf na nowy nastąpiło usunięcie cechy zabezpieczającej oraz dokonanie stosownych sprawdzeń, w wyniku czego nastąpiło stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, poprzez wpis w świadectwach legalizacji ponownej 20 taksometrów elektronicznych, że spełniają one wymagania, i wydanie takich dowodów legalizacji ponownej. Fakt ten został potwierdzony w 20 dokumentach "Zapiska z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego" przez pracownika organu administracji miar oraz pracownika skarżącego.

Z uwagi na powyższe – Prezes Głównego Urzędu Miar stwierdził, że przewidziana w pkt 13 uwaga 1 dział IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. opłata w wysokości 20 zł za wydanie dowodu legalizacji ponownej, w związku ze sprawdzeniem taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy mieści się w granicach art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o miarach, a tym samym nie narusza art. 217 Konstytucji RP.

Skargę na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] października 2010 r. nr [...] wniósł B. C.. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in, że nie zgadza się ze stanowiskiem Prezesa Głównego Urzędu Miar, iż wpisanie nowego układu taryf na drugiej stronie ważnego świadectwa legalizacji, w tabeli dotyczącej układu taryf jest wydaniem nowego świadectwa legalizacji ponownej. Ww. zakwestionował również twierdzenie organu, że przy sprawdzaniu w zakresie zmiany układu taryf na nowe wykonywane są wszystkie czynności, jakie towarzyszą legalizacji, przy czym organ na poparcie powyższej tezy powołał jedynie art. 8 m ust. 4 Ustawy Prawo o Miarach.

Skarżący podniósł również, powołując się na rozdział 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych – że zmiana układu opłat nie jest czynnością metrologiczną.

W dalszych wywodach skargi skarżący podniósł również, że w taksometrach [...] produkowanych w jego firmie układ taryf może być zmieniony bez naruszenia cech zabezpieczających, co powoduje brak możliwości zmiany innych parametrów w tym metrologicznych taksometru, nawet w stosunku do służb metrologicznych. Ww. wskazał również, że w taksometrach [...], zmiany układu taryf dokonuje się za pośrednictwem interfejsu przez złącze wykorzystywane do transmisji danych między taksometrem i kasą fiskalną, przenosząc dane definiujące układ taryf przyrządu pomiarowego (układu programującego) o nazwie [...] do rejestrów pamięci taksometru, zgodnie z aktualnie obowiązującymi dla taksometrów fiskalnych wymaganiami, kasa fiskalna powinna być połączona z taksometrem w sposób nierozłączny lub przez system złącza zabezpieczonego przed ingerencją użytkownika lub osób trzecich, zapewniając transmisję danych rejestrowanych przez taksometr do kasy. Sposób zabezpieczenia tego złącza był sprawdzony i akceptowany zarówno przez Główny Urząd Miar podczas badań typu taksometru [...], jak również przez Minsterstwo Finansów w trakcie badań kas fiskalnych dopuszczonych do stosowaniaz taksometrem [...].

Zatem zmiana układu taryf polegająca na wprowadzeniu do rejestrów pamięci taksometru danych definiujących układ taryf, zdaniem skarżącego nie jest ingerencją w jego programowanie i nie ma wpływu na właściwości metrologiczne taksometru, ponieważ taksometr powinien zachować parametry metrologiczne dla dowolnej zastosowanej taryfy. Nie występuje również w jego ocenie konieczność zdejmowania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru.

W konkluzji skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż w jego ocenie w ustawie Prawo o miarach, nie ma wyraźnej delegacji, która obligowałaby do uiszczenia opłaty za zmianę układu taryf, wskutek czego przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. są niekonstytucyjne.

W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Miar wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2011 r. Zatytułowanym “Uzupełnienie złożonej skargi" skarżący podnosił m.in., że w ustawie Prawo o miarach nie ma delegacji, która obilgowałaby do uiszczenia opłaty za zmianę układu taryf. Ponownie podniósł, że zmiana układu taryf w taksometrach objętych wnioskiem nie powoduje zmiany ich właściwości metrologicznych, dlatego po jej dokonaniu nie muszą być i nie są sprawdzane parametry metrologiczne taksometru, co zdaniem skarżącego potwierdza zapis z czynności wykonywanych przez urzędnika przy zmianie układu taryf.

Z kolei organ w piśmie procesowym z 13 marca 2011 r. Podniósł, że koniecznosć zdejmowania cechy zabezpieczającej przy dokonywaniu zmiany układu taryf wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. W sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne. Zgodnie z definicją taksometru, zawartą w § 2 pkt 1 ww. Rozporządzenia, układ taryf stanowi jeden z najistotniejszych czynników niezbędnych do wykonania podstawowej funkcji taksometru tj. do obliczania nalezności. Układ taryf jest niezbędny do funkcjonowania podstawowych elementów składowych taksometru, które zgodnie z § 3 rozporządzenia stanowią: zespół opłat, zespół drogi (służący do obliczenia, według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę), oraz zesół czasu.

Zdaniem Prezesa Głównego Urzedu Miar skarżący stara się wprowadzić kategorię “czynności technicznych" jako czynności nie należących do czynności z zakresu prawnej kontroli metrologicznej. Prawo o miarach nie zna takiej kategorii. Opłaty pobierane są za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar. Niewątpliwie taka czynnością jest dokonanie stosownego potwierdzenia faktu zmiany układu taryf na świadectwie legalizacji i wydanie tego świadectwa. Organ zauważył, że zgodnie z rozporządzeniem za sprawdzenie taksometru elektronicznego tylko w zakresie zmiany układu taryf na nowe w urzędzie lub w punkcie legalizacyjnym pobiera sie opłatę w niższej wysokosci. Stanowisko skarżącego, że zmiana układu taryf zaliczona została do czynnosci technicznych leżących w kompetencjach i zakresie obsługi serwisowej taksometru nie ma żadnego uzasadnienia znajdujacego oparcie w przepisach prawa.

W pismie procesowym z dnia 4 kwietnia 2011 r. Skarżący poparł swoje dotychczasowe stanowisko ponownie podnosząc, że nie ma żadnego racjonalnego powodu do zdejmowania zabezpieczeń przez urzędnika dokonującego wpisu stawek układu taryf do świadectwa legalizacji taksometru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.).

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...], określające wysokość zobowiązania B. C. w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 400 złotych. Decyzja Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] została wydane w związku z nieuiszczeniem w terminie ustawowym opłaty z tytułu legalizacji ponownej mimo, iż B. C. złożył wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów, (20 sztuk) wraz z formularzem ustalenia opłaty, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. nr 229, poz. 2309 i z 2005 r. nr 182, poz. 1530).

Decyzja Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] ustalająca wysokość zobowiązania B. C. w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych, utrzymana następnie w mocy przez Prezesa Głównego Urzędu Miar zapadła na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.); art. 24 ust.1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441, ze zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309, ze zm.).

Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany.

Legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13) Prawa o miarach oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Każdy przyrząd pomiarowy stosowany przy pobieraniu opłat podlega prawnej kontroli metrologicznej, a więc sprawdzeniu, czy dany przyrząd spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach. Kontrola ta wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i może mieć ona postać legalizacji pierwotnej (jednostkowej) lub ponownej.

Ze stanu faktycznego w jakim orzekał organ wynika, iż wniosek, który złożył do organu administracji miar skarżący B. C. dotyczył przyrządów pomiarowych - taksometrów - już użytkowanych i posiadających legalizację. Okoliczność ta nie jest sporna między stronami, tak jak niesporne jest, iż skarżący domagał się sprawdzenia taksometru w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o legalizację ponowną. W aktach administracyjnych znajdują się wnioski skarżącego o legalizację ponowną taksometrów wraz z załącznikami obejmującymi oznaczenie taksometrów i formularze uiszczenia opłaty.

Analizując treść art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach, to poza opłatami za dokonanie wszystkich czynności prowadzących do uzyskania dowodu legalizacji (świadectwa legalizacji zgodnie z art. 4 pkt 20 ustawy), przepis przewidział opłaty za czynności sprawdzenia przyrządu pomiarowego, ograniczając je do tych, kiedy z uwagi na niespełnienie wymagań czy to technicznych czy metrologicznych (art. 4 pkt 8 ustawy) przez przyrząd pomiarowy nie może on zostać zalegalizowany. Organ stwierdził, że sprawdzenie taksometru co do zmiany taryf nie wymaga wydawania odrębnego świadectwa legalizacji ponownej, lecz dokumentowane jest wyłącznie potwierdzeniem w wydanym już świadectwie legalizacji.

Zasadniczy wpływ w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepisu § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz.U.03.108.1014), mający zastosowanie w niniejszej sprawie albowiem wymagania z niego wynikające mają nadal zastosowanie do legalizacji przyrządów pomiarowych, które od dnia 7 stycznia 2007 r. podlegają ocenie zgodności i które przed tym dniem uzyskały na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach decyzje zatwierdzenia typu, zgodnie z którym zmiana układu taryf powinna zostać potwierdzona w świadectwie legalizacji ponownej. Ujawnienie, o którym mowa w § 11 cyt. rozporządzenia może być wyłącznie wpisem w ważnym cały czas świadectwie legalizacji ponownej, a może poprzez potwierdzenie zmiany w świadectwie legalizacji ponownej, które utraciłoby ważność, stanowić nowe, zaktualizowane świadectwo.

W aktach administracyjnych znajdują się dowody w postaci legalizacji ponownej wraz z zapiskami czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego, stwierdzenie niezmienności innych danych po zmianie układu taryf oraz wydanie dowodu poświadczającego ich wykonanie. Stanowią one materialny wyraz dokonanej przez organ czynności, za który naliczona została opłata.

Z obowiązujących przepisów wynika, że czynności organu administracji miar w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf mogą być czynnościami podlegającymi opłacie. Dokonane czynności sprawdzenia zmiany układu taryf mieszczącą się, zdaniem Sądu, wśród czynności sprawdzenia z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, za które pobierane są opłaty.

Zarzuty skarżącego podniesione w skardze sprowadzają się do naruszenia przez organ prawa materialnego polegającego na błędnym przyjęciu, że czynność zmiany taryf jest wyłącznie czynnością techniczną, co powoduje, iż nie mieści się ona w wśród wyszczególnionych w art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach czynności, a zatem nie dotyczy jej delegacja z art. 24a ust. 4 Prawa o miarach, co oznacza, że opłata za te czynności nie znajduje podstawy prawnej w ustawie. Gdyby była w przypadku zmiany układu taryf dokonana rzeczywiście legalizacja, a nie jedynie czynność techniczna polegająca na zmianie układu taryf, powinno tej czynności towarzyszyć wydanie nowego świadectwa legalizacji i wyznaczenie nowej daty jego ważności. W świetle powyższego, w ocenie skarżącego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa GUM, że wpisanie nowego układu taryf na drugiej stronie ważnego świadectwa legalizacji, w tabeli dotyczącej układu taryf jest wydaniem nowego świadectwa legalizacji ponownej.

Skarżący wywodził, że w taksometrach [...] produkowanych w firmie skarżącego układ taryf może być zmieniony bez naruszenia cech zabezpieczających, co powoduje brak możliwości zmiany innych parametrów w tym metrologicznych taksometru, nawet w stosunku do służb metrologicznych. W taksometrach [...], zmiany układu taryf dokonuje się za pośrednictwem interfejsu przez złącze wykorzystywane do transmisji danych między taksometrem i kasą fiskalną, przenosząc dane definiujące układ taryf z przyrządu pomiarowego (układu programującego) o nazwie [...] do rejestrów pamięci taksometru. [...] umożliwia zmianę układu taryf w taksometrze bez zdejmowania zabezpieczeń wkładanych po legalizacji, chroniących dostęp do wnętrza taksometru i elementów regulacyjnych, wykorzystując do tego zabezpieczone elektronicznie złącze normalnie używane do komunikacji taksometru z kasą rejestrującą. Przyrząd ten jest dopuszczony przez Główny Urząd Miar do stosowania w serwisach taksometrów. [...] używają Urzędy Miar w procesie legalizacji taksometrów oraz autoryzowane zakłady serwisowe do kontroli metrów, kalibracji taksometrów po naprawach i do zmiany układu taryf. Zatem zmiana układu taryf polegająca na wprowadzeniu do rejestrów pamięci taksometru danych definiujących układ taryf nie jest ingerencją w jego oprogramowanie i nie ma wpływu na właściwości metrologiczne taksometru, ponieważ taksometr powinien zachować parametry metrologiczne dla dowolnej zastosowanej taryfy. Nie występuje również konieczność zdejmowania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru.

Zgodnie z § 2 pkt 1) rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, taksometrem jest elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Rozporządzenie precyzuje wymagania, jakim powinien odpowiadać taksometr i tak między innymi § 6 pkt 2 lit. "a" i "b" stanowią, iż taksometr powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia: dostęp do wnętrza taksometru, a w szczególności do urządzeń przeznaczonych do regulacji (...) oraz dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Ten elektroniczny przyrząd pomiarowy ma zaprogramowane wszystkie właściwe mu elementy składowe określone w § 3 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, m.in. zespół drogi do obliczania według ustalonych taryf należności za długość drogi przebytej, a nałożona cecha zabezpieczająca, o której mowa w § 6 pkt 2) tego rozporządzenia ma uniemożliwiać dostęp do programatora. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5) ustawy Prawo o miarach legalizacji ponownej.

Konfrontując taki stan faktyczny z czynnościami, które podejmuje organ administracji miar, a które na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach podlegają opłacie, stwierdzić należy, że jeżeli przyrząd pomiarowy, który przestał spełniać wymagania i w związku z tym nie może być zalegalizowany podlega sprawdzeniu, to opłata za dokonaną czynność sprawdzenia będzie zgodna z prawem. Jeżeli więc, w zależności od rodzaju taksometru, wprowadzenie nowego układu taryf związane jest z usunięciem cechy zabezpieczającej, to czynność sprawdzenia, której dokonuje organ administracji miar polega na ocenie, czy w trakcie dokonywania zmiany układu taryf nie uległy zmianie inne, stałe dane metrologiczne. W zależności od wyniku sprawdzenia, organ administracji miar może odmówić legalizacji i tak się dzieje jeśli przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań, lub może w przypadku gdy przyrząd odpowiada wymaganiom, wydać nowy dowód legalizacji, a w każdym przypadku czynności sprawdzenia zakończone jednym ze wskazanych zdarzeń będą podlegały opłacie (wyrok NSA z 23 kwietnia 2009 r. II GSK 886/08).

Co w przedmiotowej sprawie jest istotne i ma podstawowe znaczenie dla jej wyniku, na podstawie załączonych do akt sądowych akt sprawy - ocena okoliczności - czy poddane zmianie układu taryf, a następnie sprawdzeniu przez organ, taksometry wymagały dla dokonanej zmiany zdjęcia lub uszkodzenia cech zabezpieczających, czy też nie. Warto w tym miejscu zauważyć, iż zgodnie z art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacyjnej lub cechy zabezpieczającej.

Taksometry skarżącego zostały w celu wprowadzeniu nowego układu taryf pozbawione cechy zabezpieczającej, zatem przyjąć należało, iż nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Dokonane sprawdzenie co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar nie może być w takiej sytuacji traktowane inaczej, niż nowy dowód legalizacji ponownej. Wniosek, iż po uszkodzeniu cech zabezpieczających przyrządu pomiarowego posiadającego przed uszkodzeniem legalizację ponowną, przyrząd taki podlega ponownej legalizacji, należy wyprowadzić również z obowiązującego w dacie wydania zaskarżonych decyzji § 34 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77, poz. 730 ). Zgodnie z tym przepisem przyrządy pomiarowe powinny być zgłaszane do legalizacji ponownej po uszkodzeniu cech legalizacji lub zabezpieczających nałożonych na przyrząd podczas poprzedniej legalizacji.

Jak wynika z uzupełniających wyjaśnień organu, zmiana układu taryf w taksometrach zatwierdzenia typu, jak w niniejszej sprawie, jest dopuszczalna za pośrednictwem interfejsu przy użyciu układu programującego, ale zmiana ta może być dokonana przez urządzenie programujące, a więc nie powinna być możliwa, w świetle § 6 pkt 2 rozporządzenia bez naruszenia cech zabezpieczających. W przypadku dokonania zmiany układu taryf za pośrednictwem interfejsu przy użyciu układu programującego, taksometr powinien posiadać odpowiednie zabezpieczenie interfejsu za pośrednictwem którego możliwy jest dostęp do urządzenia programującego.

W postępowaniu w sprawie zatwierdzenia typu taksometru elektronicznego [...], skarżący nie wskazał, że dostęp do urządzenia programującego jest możliwy za pośrednictwem interfejsu, bez użycia przycisku, który miał znajdować się pod cechą zabezpieczającą. Gdyby taka informacja została podana, to dostęp do urządzenia programującego za pomocą interfejsu również zostałby zabezpieczony cechą. Z dokumentacji dostarczonej przez skarżącego wynikało, że zmiana układu taryf jest możliwa jedynie przy użyciu "przycisku s zabezpieczonego plombą zakładaną podczas legalizacji ponownej służącego do wprowadzenia taksometru w stan oprogramowania".

W świetle powyższych rozważań, w rozpatrywanej sprawie wnioski skarżącego o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych wraz z formularzem ustalenia wysokości opłaty oraz wykonane czynności skutkujące wydaniem świadectw legalizacji ponownej z wpisami nowego układu taryf taksometrów elektronicznych nie mogły być potraktowane inaczej jako wydanie dowodów legalizacji ponownej, w związku ze zdjęciem plomby zabezpieczającej i sprawdzeniem taksometrów elektronicznych w zakresie zmiany układu taryf na nowe. Zatem opłata, której mowa jest w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach jest opłatą, której dotyczy rozpoznawana sprawa.

Mając powyższe na uwadze brak było jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia skargi przez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź jej uchylenie.

Na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.