Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 227/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1  art. 6  ust. 1  art. 4  ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski (sprawozdawca) Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi S. C. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Spraw Wewnętrznych do rozpatrzenia wniosku skarżącego S. C. z dnia [...] stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych na rzecz skarżącego S. C. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

S. C., odwołując sie do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w dniu [...] stycznia 2014 r. skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych wniosek o udostępnienie w formie pisemnej informacji publicznej o wysokości wynagrodzenia netto Szefa Gabinetu Politycznego Ministra P. M. za miesiąc grudzień 2013 r. wraz ze wszystkimi dodatkami.

W dniu [...] lutego 2014 r. udzielono ww. informacji, że wynagrodzenie szefa gabinetu politycznego ministra jak i pozostałych członków gabinetu politycznego w MSW są wypłacane na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 marca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i innych świadczeń przysługujących pracownikom urzędów państwowych zatrudnionych w gabinetach politycznych oraz doradcom pełniącym funkcje doradców osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe (Dz. U. Nr 24, poz. 296 z późn. zm.).

Wynagrodzenie Szefa Gabinetu Politycznego Ministra Spraw Wewnętrznych składa się z wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego w kwotach wynikających ww. przepisów. W zakresie dodatku specjalnego, dodatku za wieloletnią prace stosuje się przepisy dotyczące pracowników nie będących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędach administracji rządowej.

Wysokość indywidualnych wynagrodzeń osób zatrudnionych w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, w tym P. M. nie stanowi informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz.1198).

S. C., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie jego wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi, że odmawiając udzielenia informacji publicznej dotyczącej wydatkowania środków publicznych, które są ponoszone na funkcjonariusza publicznego – P. M. – Szefa Gabinetu Politycznego Ministra Spraw Wewnętrznych, naruszył art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 lit. h) ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 34 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 115 § 19 Kodeksu karnego w zw. z art. 115 § 13 pkt 4 Kodeksu karnego, poprzez bezpodstawne uchylenie sie organu do udzielenia żądanej informacji, w sytuacji gdy żądana informacja jest informacja publiczną, gdyż dotyczy osoby publicznej zatrudnionej w administracji rządowej i wynagradzanej z środków publicznych.

Pełnomocnik skarżącego podniósł również, że skoro organ nie udziela informacji publicznej, gdyż np. narusza to prawo do prywatności, to obowiązkiem organu jest wydanie decyzji na podstawie art. 5 ust. 2 zd. pierwsze w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Podnosząc powyższe, pełnomocnik skarżącego wniósł o zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2014 r., stwierdzenia, ze bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Minister Spraw Wewnętrznych w odpowiedzi na skargę przytoczył treść art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i stwierdził, że wysokość wynagrodzenia Szefa Gabinetu Politycznego Ministra Spraw Wewnętrznych wskazanego przez skarżącego nie ma związku z pełnioną funkcją i jest indywidualna sprawą ze stosunku pracy. Umowa o pracę jest dokumentem prywatnym. Informacja o wysokości wynagrodzenia każdego pracownika, w tym osoby pełniącej funkcje publiczną, nie powinna być udzielana każdej osobie. Stoi to w jawnej sprzeczności z ochroną danych pracownika zawartych w jego aktach osobowych. Zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej obejmuje dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji.

W świetle powyższego, organ stawia pytanie, jakie znaczenie dla oceny funkcjonowania instytucji oraz osób pełniących w tej instytucji funkcje publiczne ma informacja o wysokości ich wynagrodzenia i wnosi o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z póżn. zm) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zakres przedmiotowy skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy.

Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

W myśl art. 3 § 2 pkt 4 powyżej powołanej ustawy, sądy administracyjne są uprawnione do rozstrzygania skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie jej przedmiotem była skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w zakresie wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) przewlekłość w zakresie wydania zaświadczenia.

Nie ulega wątpliwości, że Minister Spraw Wewnętrznych w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jako organ administracji publicznej.

Kwestią sporną, co podnosi organ jest to, czy żądana informacja stanowi informacje publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 6 ust. 1 tej ustawy, który zawiera otwarty (przykładowy) katalog informacji, które ustawodawca uznał za informację publiczną.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a) powołanej powyżej ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych.

W świetle powyżej przytoczonego przepisu, nie ulega wątpliwości, ze pojęcie majątku publicznego obejmuje także środki przeznaczane prze Państwo na wynagrodzenia, a w szczególności funkcjonariuszy publicznych, do których bez wątpienia należy Szef Gabinetu Ministra Spraw Wewnętrznych.

Żądanie zawarte we wniosku skarżącego dotyczące informacji o wysokości wynagrodzenia Szefa Gabinetu Politycznego Ministra Spraw Wewnętrznych spełnia warunki informacji publicznej, bowiem odnosi sie do wynagrodzenia funkcjonariusza publicznego (pracownika administracji rządowej).

W tym miejscu podkreślić należy, ze nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, zaś celem skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej jest m.in. doprowadzenie do podjęcia przez właściwy organ określonego w przepisach działania w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Rozpoznawana sprawa dotyczyła bezczynność organu w zakresie ustawy o dostępie do informacji publicznej i w jej zakresie zostały określone granice podlegającej kontroli sądu administracyjnego i które wyznaczone są etapem postępowania w jakim ta skarga została wniesiona. Kontrola ta dotyczyła wyłącznie działalności określonego organu administracji publicznej od momentu zainicjowania przed nim konkretnego postępowania administracyjnego do chwili jego zakończenia.

O uwzględnieniu skargi na bezczynność można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, ale również w przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej, w której Sąd zobowiązuje organ do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Reasumując, Sąd stwierdził, że żądana przez skarżącego informacja stanowiła informacje publiczną i organ zobowiązany był do działania określonego w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Odnosząc sie do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, to należy wyjaśnić, że sądy administracyjne nie tworzą bezpośrednio przepisów prawa i nie posiadają w tym zakresie żadnych uprawnień. Inicjatywa zmiany (nowelizacji) przepisów przypisana jest w Konstytucji RP innym podmiotom. Sądy administracyjne w ramach mogą jedynie kontrolować, czy szeroko rozumiane podmioty prawa przestrzegają obowiązujących przepisów prowadząc i wydając rozstrzygnięcia.

Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego, ze bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa, bowiem z przedstawionej przez organ argumentacji wynika, że dokonał on błędnej oceny żądania skarżącego zawartego w jego wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r., kwalifikując je jako żądanie informacji, która nie stanowi informacji publicznej.

W tej sytuacji wniosek skarżącego powinien być rozpoznany przez Ministra Spraw Wewnętrznych na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji. Żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, a podmiot, do którego się zwrócili jest zobowiązany do udzielenia tej informacji. O ile organ, a to jest oczywiste jest w posiadaniu wskazanych przez skarżącego informacji, powinien zakończyć wszczęte tym wnioskiem postępowanie w sposób przewidziany prawem, udzielając informacji publicznej albo wydając decyzję o jej odmowie, gdyby zaistniały przesłanki do wydania takiej decyzji.

Uznając skargę za zasadną, na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Sąd zobowiązał Ministra Spraw Wewnętrznych do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 149 § 1 określonej powyżej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 tej ustawy.