Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 551/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Starosta P. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. C. i A. G. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w P.

Starosta P. postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., Nr rej. [...] na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostował na wniosek inwestora z dnia [...] września 2007 r. błąd pisarski zawarty w powyższej decyzji, w ten sposób, że w pozycji kategoria obiektu I wpisał kategoria obiektu XIII.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] na podstawie art. 59 § 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] października 2008 r. W. W. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Starosty P. z dnia [...] października 2007 r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty P. z dnia [...] października 2007 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że nie można uwzględnić wniosku o przywrócenie terminu, gdyż zainteresowana nie jest stroną postępowania, więc nie zostało skierowane do niej postanowienie. Wojewoda [...] uznał, że nie jest możliwe wykazanie przez wnioskodawczynię, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jej winy. Ponadto organ wskazał, że zażalenie należy potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania, gdyż podniesiono w nim również o uznanie wnioskodawczyni za stronę postępowania. Natomiast fakt uznania W. W. przez organ II instancji za stronę postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] lipca 2007 r., nie może spowodować, iż wnioskodawczyni stała się stroną postępowania zakończonego tą decyzją, gdyż są to dwa odrębne postępowania administracyjne.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła W. W. dochodząc uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła, że organ nie badał w rzeczywistości przesłanek przywrócenia terminu, ale poprzestał na lapidarnym stwierdzeniu nie posiadania przez skarżącą przymiotu strony. Zdaniem skarżącej argumenty przytoczone w zażaleniu jak i dowody na ich poparcie wykazują, iż jej nieruchomość leży w obszarze oddziaływania realizowanej na sąsiedniej nieruchomości inwestycji, a tym samym potwierdzają możliwość wniesienia zażalenia i stanowią o naruszeniu przez organ II instancji art. 28 Prawa budowlanego. W skardze zarzucono Wojewodzie [...] poprzestanie na stwierdzeniu, że zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu należy potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania, gdyż nie zostało wydane postanowienie organu w przedmiocie zażalenia – nie umorzono postępowania zażaleniowego, nie wydano postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Mimo błędnego uzasadnienia rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia i tylko w tym zakresie Sąd władny jest wypowiedzieć się czy postanowienie to jest zgodne z prawem.

Na wstępie należy podnieść, że w kodeksie postępowania administracyjnego wyłącznym trybem weryfikacji nieostatecznego aktu administracyjnego jest postępowanie odwoławcze lub zażaleniowe, oparte w pełni na zasadzie skargowości. Mogą być one uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej - wniesienia środka zaskarżenia w terminie określonym w art. 129 lub 141 § 2 k.p.a., co powoduje, że organ wyższego stopnia może skorzystać z uprawnień, jakie są przewidziane dla organu odwoławczego.

Stosownie do treści art. 58 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Treść art. 58 § 2 k.p.a. stanowi, iż podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Z przytoczonych powyższej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest łączne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: uchybienie terminowi, złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminu oraz dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.

Z przepisu art. 58 kpa wynika niewątpliwie, że samo wniesienie prośby przez zainteresowanego nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Organ rozpoznający wniosek o przywrócenie terminu winien w pierwszej kolejności zbadać czy zostały zachowane wymogi formalne wniosku, a zatem czy została dopełniona czynność dla której termin został zastrzeżony oraz sprawdzić czy zainteresowany nie uchybił terminowi 7 dniowemu przewidzianemu w art. 58 § 2 k.p.a. Termin ten jest jako termin o charakterze zawitym nie podlega przywróceniu.

Na podstawie akt administracyjnych sprawy stwierdzić należy, iż skarżąca o wydaniu postanowienia Starosty P. z dnia [...] października 2007r. prostującej decyzję Starosty P. z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] o pozwoleniu na budowę dowiedziała się w dniu [...] października 2007r., co potwierdziła w piśmie kierowanym do tego organu z dnia [...] października 2007 r. Wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony [...] października 2008 r. Niewątpliwym jest zatem, iż termin 7 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nie został zachowany. Strona nie wskazywała natomiast na inne przeszkody w złożeniu zażalenia na postanowienie niż brak wiedzy o jego wydaniu.

W orzecznictwie podkreśla się, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (wyrok NSA z dnia 18.08.2000 r., III SA 1716/99, niepubl.). Podkreśla się, że jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania. Ponadto art. 58 § 1 k.pa. wskazuje, że osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.