Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2454/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 4a, ust. 5 lit.b, art. 87 ust. 1, art. 92a, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 76 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ponownego rozpoznania przez sąd sprawy dotyczącej nałożenia kary pieniężnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata C. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę w wysokości 1200 (tysiąc dwieście) złotych, oraz kwotę 276 (dwieście siedemdziesiąt sześć) złotych stanowiącą 23% podatku VAT


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu [...] marca 2012 r. w W. przy ul. K. , inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował Pan R. O., dalej: "Skarżący" lub "Strona", w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. W trakcie kontroli Skarżący okazał m.in. dobowy raport fiskalny z dnia [...] marca 2012 r., trzy kopie paragonów fiskalnych z dnia [...] marca 2012 r., świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego znak fabr.: [...] fiskalny o nr fabr. [...] z [...] września 2011 r., książkę kasy rejestrującej (fiskalnej) oraz szczegółową informację o opłatach. Skarżący nie okazał natomiast wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób lub licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Z ustaleń kontroli wynika, iż pojazd wyposażono w kasę fiskalną nr [...] nr. fabr [...] zintegrowaną z taksometrem [...] nr [...] oraz w podświetlany baner - transparent z napisem: "[...]". Ponadto kontrolowany pojazd na boku oznakowany był herbem Miasta W., natomiast na bocznych drzwiach napisem "[...]". Przebieg kontroli został udokumentowany za pomocą protokołu kontroli nr [...].

2. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie stwierdzonego protokołem kontroli naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d."

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego, organ I instancji, ustalił, na podstawie pism z Urzędu Miasta W. z dnia [...] lutego 2012 r. oraz [...] kwietnia 2012 r., że Prezydent m. W. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. cofnął licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzieloną [...] września 2002 r. na pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy przedmiotową decyzję Prezydenta m. W.

Pismem z dnia [...] maja 2012 r. Urząd Miasta W. poinformował, iż na dzień kontroli strona nie dysponowała licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką, ani licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania pismem nadanym w dniu [...] kwietnia 2012 r. Strona przedłożyła dokumenty oraz złożyła wyjaśnienia. Strona przyznała, iż poruszała się samochodem oznaczonym jako taksówka oraz wykonywała trzy kursy. Wyjaśniła, że zawód wykonuje od roku 1997 r. Podała, iż w chwili obecnej nie posiada licencji, gdyż została jej cofnięta w związku z karą grzywny. Strona podała, iż w ostatnim czasie jeździła na licencji firmy "[...]" Sp. z o.o. nr [...]. Wskazała, iż po zmianie samochodu w październiku 2012 r. przygotowała pojazd jako taksówkę.

Strona wyjaśniła również, iż ww. firma nie udostępniła jej dalej licencji. Podniosła, że jako osoba bezdomna nie dysponowała jednak kwotą pozwalająca na poniesienie kosztów związanych z wydaniem licencji. W związku z tym, miała nadzieję, że mimo wykonywania przewozu bez uprawnień uzbiera wymaganą kwotę do wydania licencji. Strona wskazała na swoją ciężką sytuację materialną oraz zdrowotną, a także zobowiązała się do złożenia wymaganych dokumentów o wydanie licencji.

3. Postępowanie w sprawie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] października 2012 r. nakładającej na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Kara pieniężna objęła trzy zakresy naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym:

- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji;

- wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.,

- wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

4. Od przedmiotowej decyzji strona wniosła odwołanie. Do zaskarżonej decyzji strona zgłosiła zastrzeżenia w zakresie powołanych w decyzji przepisów prawa będących podstawą jej wydania. Podała, iż od 1997 r. jest taksówkarzem. Wyjaśniła, iż ostatnio używała licencji należącej do "[...]" Sp. z o.o. nr [...], jednakże z nieznanych jej przyczyn ww. firma ją odebrała. Strona podniosła, iż w dniu [...] lutego 2012 r. złożyła pismo do urzędu o zwrot licencji nr [...]. W odpowiedzi zwrotnej otrzymała pismo z dnia [...] lutego 2012 r., zgodnie z którym miała złożyć komplet dokumentów. Strona wyjaśniła, iż licencję wydano jej [...] maja 2012 r.

5. W wyniku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Organ odwoławczy podkreślił, że dla wykonywania przewozu osób bez licencji taksówkowej ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 u.t.d. było to, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych oraz, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania celem zawarcia umowy przewozu.

W celu skutecznej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, a także pasażerów korzystających z ich usług, ustawodawca wprowadził takie rozwiązanie legislacyjne, które nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne na podstawie innej licencji, lub bez licencji wprowadzać potencjalnych klientów w błąd co do rodzaju przewozu. Nie ulega wątpliwości, że jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest właśnie umieszczenie na dachu pojazdu dodatkowego podświetlenia napisu "[...]".

Analizując stan faktyczny niniejszej sprawy organ uznał, że realizowany przez stronę w chwili kontroli przewóz objęty był zakazami określonymi w art. 18 ust 5 u.t.d. Z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że pojazd wyposażony był w taksometr [...] Nr [...], a także urządzenie techniczne w postaci banera zamocowanego na dachu pojazdu na którym widniały dwustronne napisy "[...]".

Reasumując stwierdził, że strona naruszyła zakazy określone w art. 18 ust 5 u.t.d. w związku z czym organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł za naruszenie określone w lp. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Ponadto w odniesieniu do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniąjącym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., organ odwoławczy wskazał, iż w odniesieniu do kontrolowanego przejazdu nie zachodził wyjątek określony w art. 4b u.t.d.

Z uwagi na brak licencji, wobec strony nie znalazł zastosowania przepis art. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym przedsiębiorcy wykonujący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego mogą ją wykonywać, na dotychczasowych zasadach przez okres określony w licencji, nie dłużej jednak niż w okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że suma kar pieniężnych za stwierdzone w dniu kontroli oraz w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego naruszenia wyniosła 24.000 zł. Jednakże zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł. Mając na uwadze powyższe, nałożona kara pieniężna została ograniczona do tej kwoty.

6. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W treści skargi strona przytoczyła argumentację, podaną uprzednio w odwołaniu.

Ponadto Skarżący odwołał złożone podczas kontroli zeznania, podnosząc iż były one składane pod wpływem silnych emocji (w nerwach) i sugerowane przez funkcjonariuszy. Jednocześnie skarżący wnosił o przyznanie obrońcy z urzędu, z uwagi na trudną sytuację finansową oraz o umożliwienie złożenia zeznań w niniejszej sprawie.

7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji bądź postanowieniu został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone.

4. W ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

5. Zasadne jest przypomnienie, że zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 4 pkt 22 u.t.d., użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego, które wynikają z przepisów ustawy.

W myśl art. 5 ust. 1 ww. ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Według art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Stosownie do art. 18 ust. 5 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Według art. 87 ust. 1 ww. ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31-ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z licencji.

W myśl art. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego mogą ją wykonywać, na dotychczasowych zasadach przez okres określony w licencji, nie dłużej jednak niż w okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. karą pieniężną w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych sankcjonuje się wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Według lp. 2.9 ww. załącznika za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5, nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych. Za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych (lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).

6. Przenosząc powyższe uregulowania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Skarżący dopuścił się naruszenia wyżej wskazanych przepisów u.t.d. Skarżący, jak wynika z materiału zgromadzonego w aktach zeznał, że w dniu [...] marca 2012 r. od ok. godz. [...] wykonywał przewóz drogowy osób – wykonując 3 kursy po W. Skarżący podważał później, powyższe zeznania twierdząc, że działał pod wpływem emocji a zeznania były sugerowane przez funkcjonariuszy, jednak w ocenie Sądu powyższe twierdzenia nie niwelują wyżej wskazanych zeznań zawartych w protokole kontroli.

Skarżący był świadomy że jeździ bez wymaganej prawem licencji, podnosił bowiem w trakcie zeznań, że przewożąc zarobkowo osoby chce uzbierać pieniądze na wykup licencji. Wobec powyższego Sąd za wiarygodne uznał zeznania Skarżącego składane w dniu kontroli. Ponadto Skarżący nie wskazał żadnych dowodów z których wynikałoby, że funkcjonariusze sugerowali mu zeznania, a sam protokół kontroli podpisał bez zastrzeżeń.

O wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie świadczeni usług przewozu przez skarżącego świadczy również, jak zeznał Skarżący: "Pojazd o nr. rej. [...] oznakowałem i wyposażyłem jako taxi, gdyż takie były ustalenia z firmą [...], z która poprzednio współpracowałem, korzystając z licencji [...]".

Skarżący do kontroli przedłożył też cztery paragony fiskalne, na jednym z nich widnieje napis: R. O., ul. B. [...] m [...], W. Do akt sprawy kontrolujący inspektor zabezpieczył również świadectwo legalizacji ponownej dotyczące taksometru elektronicznego o nr fabr. [...] na pojazd o nr rej. [...], fakturę zakupu kasy fiskalnej przez Skarżącego oraz książkę kasy rejestrującej. Mając na uwadze powyższe, organ nie ma żadnych wątpliwości, iż przedmiotem wykonywanej w chwili kontroli działalności strony by świadczenie usług przewozu osób, a nie rzeczy.

O wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług przewozu przez skarżącego przedsiębiorcę świadczy fakt, iż kontrolowany pojazd został oznaczony w sposób jednoznacznie wskazujący, że wykonywany jest nim przewóz osób. Przedsiębiorca poprzez umieszczone na pojeździe oznaczenia wykazuje zamiar zawarcia umowy z potencjalnym pasażerem o odpłatne wykonanie usługi przewozu. Do uznania za działalność gospodarczą nie jest konieczne faktyczne wykonanie usługi, ale sam fakt, iż jest ona oferowana i możliwa do realizacji (por. wyrok NSA z 1.06.2010 sygn. akt II GSK 600/09).

Z akt sprawy, jak również oświadczenia skarżącego zawartego w protokole przesłuchania z dnia [...] marca 2012 r., wynika, że Skarżący nie posiadał żadnej aktualnej licencji ani na wykonywanie transportu drogowego, ani też wykonywania transportu drogowego taksówką (vide pismo z Urzędu m. W. z dnia [...] lutego 2012 r.) Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką została cofnięta Skarżącemu w dniu [...] lipca 2007 r.

Z akt sprawy wynika również, że zatrzymany do kontroli pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], posiadał cechy upodabniające go do taksówki, do czego zgodnie z treścią art. 18 ust. 5 u.t.d. nie był uprawniony. Z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że pojazd wyposażony był w taksometr [...] Nr [...], a także urządzenie techniczne w postaci banera zamocowanego na dachu pojazdu na którym widniały dwustronne napisy "[...]", "[...]". Dla celów dowodowych sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu, która znajduje się w aktach sprawy.

7. Nie ulega wątpliwości, że ratio legis wprowadzenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijanie w ten sposób przepisów rejestracyjnych dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930). Wprowadzenie ścisłego rozróżniania transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 18 u.t.d.) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczonych pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzeniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką.

"Sposób oznaczania pojazdu, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b) i c) ustawy o transporcie drogowym, należą ewidentnie do cech charakterystycznych pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Biorąc pod uwagę istotne różnice występujące w zakresie wymagań dotyczących przedsiębiorców prowadzących przedsiębiorstwa taksówkowe w porównaniu z innymi przewoźnikami, działającymi na podstawie ogólnych licencji lub stosownych zezwoleń, należy stwierdzić, iż konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką". Taką tezę postawił w wyroku z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 339/12, a powyższą ocenę prawną skład orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela i uznaje za własną.

W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie uznał, że oznaczenia pojazdu stwierdzone w trakcie kontroli niewątpliwie wprawiały potencjalnych klientów w błąd o czym świadczą zeznania świadka złożone podczas kontroli.

W niniejszej sprawie Skarżący złamał wszystkie trzy zakazy określone w art. 18 ust. 5 u.t.d. Jak wynika z akt sprawy w pojeździe było zainstalowane urządzenie fiskalne [...], które posiadało cechy taksometru zintegrowanego z kasą fiskalną, czego skarżący w skardze nie podważa.

Jeżeli chodzi o naruszenie z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. to ustawodawca posłużył się pojęciem "nazwa, adres oraz tel. Przedsiębiorcy". Co prawda na pojeździe wskazana byłą nazwa "[...]" oraz telefon co nie jest tożsame z nazwiskiem Skarżącego to jednak art. powyższy nie definiuje tych pojęć. Zakaz z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. zostaje naruszony w przypadku umieszczenia na pojeździe nawet jednego ze wskazanych w tym przepisie elementów. Podkreślenia wymaga, że w powyższej regulacji ustawodawca posłużył się określeniem nazwa a nie firma. Oznacza to, że nie musi to być nazwa, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Doszło również do naruszenia art. 18 ust. 5 pkt 3 u.t.d., gdyż na dachu pojazdu zamontowany był podświetlony baner z napisem "[...]".

Jak wynika z akt administracyjnych kontrolowany pojazd przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pojazd ten nie spełniał więc kryterium konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. Ponadto ustalono, że pojazd nie spełniał przesłanki pozytywnej zawartej w art. 18 ust. 4b ustawy. Wobec powyższego prawidłowo organ nałożył na skarżącego za to przewinienie karę pieniężną. Działając natomiast na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d.- organ ograniczył powyższe kary do kwoty 10.000 zł.

8. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt VI SA/ 1399/10, że "Sporządzenie protokołu z kontroli drogowej znajduje umocowanie w art. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 12, poz. 874 ze zm.). Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta, z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego, podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną, protokół stanowi dowód w sprawie".

W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzono w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a organy rozstrzygnęły sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego, wskazując, że okoliczności sprawy zostały udowodnione.

9. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.