Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 669/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 8 ust. 1, art. 39 ust. 1-3, art. 40 ust. 1, art. 41 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: par. 1 pkt 1 lit a)
journal: Dz.U. 2012 poz 823
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z  pomocy społecznej
article: art. 12a par. 2, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 13 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2013 roku sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego - oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267, w skrócie K.p.a.) oraz art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013r., poz. 182 ze zm., powoływana także jako ustawa), utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejsko -Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...], nr [...], odmawiającą przyznania Z. K. zasiłku celowego na zakup bojlera elektrycznego.

W toku postępowania ustalono, iż w dniu 30 kwietnia 2013r. Z. K. zwróciła się do Kierownika Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na zakup bojlera elektrycznego. Po przeanalizowaniu zebranych w sprawie dokumentów organ I instancji stwierdził, iż wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe; jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności; choruje przewlekle. Jej dochód stanowi emerytura i zasiłek pielęgnacyjny w łącznej kwocie 1.135,69 zł. Według oświadczenia wnioskodawczyni ponosi ona stałe koszty związane z utrzymaniem mieszkania wynoszące niecałe 117,87 zł (gaz i energia elektryczna), natomiast koszty leczenia wynoszą 90 zł. Wnioskodawczyni korzysta ze wsparcia rodziny. Syn przekazał jej w październiku 2012r. kwotę 700 zł na zakup węgla, w lutym 2013r. kupił jej lodówko - zamrażarkę oraz dekoder (łączny koszt 1.161,79 zł), ponadto przekazał jej 500 zł na zakup opału. Natomiast córka pomaga wnioskodawczyni w sprzątaniu mieszkania i dowozi ją na wizyty lekarskie.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji stwierdził, iż dochód skarżącej znacznie przekracza kryterium ustawowe uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej co powoduje, że nieuzasadnione jest przyznanie pomocy na zakup bojlera elektrycznego w ramach zasiłku celowego. W ocenie organu nie zachodziła również okoliczność uzasadniająca przyznanie wnioskodawczyni zasiłku celowego specjalnego lub okresowego, gdyż w sprawie nie zachodzą sytuacje szczególnie uzasadnione, które należy rozumieć jako zdarzenia wyjątkowe, wręcz losowe, a których wystąpienie związanej jest z nieprzewidzianymi miesięcznymi wydatkami. Organ stwierdził tym samym, iż skoro zakup bojlera można dokonać na raty to oznacza, że należność ta nie stanowi wydatku, który w znacznym stopniu nadwyrężałby budżet wnioskodawczyni. Na tej podstawie Kierownik Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., działający z upoważnienia Burmistrza Gminy i Miasta W., decyzją z dnia [...], na podstawie art. 41 ust. 1, art. 7, art. 8 i art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. poz. 823), a także art. 104 i 108 K.p.a., odmówił Z. K. pomocy w postaci wnioskowanego świadczenia.

Na powyższą decyzję Z. K. wniosła odwołanie podnosząc, że od dnia 25 maja 2013r. do dnia 7 czerwca 2013r. przebywała na turnusie rehabilitacyjnym i w związku z tym poniosła znaczne wydatki. Wobec powyższego przy posiadanych dochodach nie stać jej na zakup bojlera elektrycznego, a jest to konieczne, ponieważ obecny uległ uszkodzeniu. Zwróciła uwagę, że organ I instancji nie wymienił wszystkich wydatków jakie ponosi na swoje utrzymanie, a które wymieniła w piśmie z dnia 23 kwietnia 2013r. Oświadczyła, że nie dokonuje zakupów na raty. Decyzję uznała za krzywdzącą, a za przyznaniem świadczenia przemawia natomiast jej znaczny stopień niepełnosprawności.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uznało je za niezasadne i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na treść art. 36 pkt 1 lit. c), art. 39, art. 39a ust. 1, art. 40 ustawy, a także art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy w zw. z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, a następnie stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że Z. K. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a źródłem jej dochodu jest emerytura w kwocie 982,69 zł oraz dodatek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Łączny dochód wynosi zatem 1.135,69 zł i znacznie przekracza kwotę kryterium dochodowego ustaloną w wysokości 542 zł. Wobec tego powyższa okoliczność przesądza o braku możliwości przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium zwróciło uwagę na to, że organ administracji, rozpoznając sprawę o przyznanie zasiłku celowego w sytuacji, gdy dochód osoby czy rodziny przekracza ustawowe kryterium, powinien zakresem swoich rozważań objąć kwestię, czy w okolicznościach sprawy nie występuje szczególnie uzasadniony przypadek, uprawniający zainteresowanego do specjalnego zasiłku celowego. Z dyspozycji art. 41 pkt 1 ustawy wynika bowiem, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznane ww. świadczenie. Organ II instancji wyjaśnił, iż fakultatywny charakter omawianego świadczenia oznacza, że organ administracji nie ma obowiązku udzielenia tej formy pomocy w każdym przypadku spełnienia przez osobę zainteresowaną ustawowych kryteriów, a jedynie ma taką możliwość. Wskazano również, na wyjątkowość okoliczności przyznawania zasiłku celowego specjalnego, które odbywa się na specjalnych zasadach, przede wszystkim dlatego, że beneficjenci nie spełniają ogólnych kryteriów otrzymania pomocy. Ich sytuacja materialna jest na tyle dobra, że powinni oni samodzielnie przezwyciężyć trudności. Przyznanie pomocy takim osobom i rodzinom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i ogromnej liczby beneficjentów oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga absolutnie wyjątkowych okoliczności. Organ pomocy społecznej powinien rozważyć sytuację życiową osoby ubiegającej się o pomoc w kategoriach "przypadku szczególnie uzasadnionego" w znaczeniu konieczności dokonania oceny, która powinna abstrahować od kwestii wysokości uzyskiwanego przez tę osobę dochodu.

Kolegium podkreśliło, że świadczenie unormowane w art. 41 ustawy powinno być traktowane jako szczególna pomoc doraźna ukierunkowana na konkretny cel bytowy. Nie można z tej formy pomocy społecznej wyprowadzać wniosku, iż przyznanie takiego zasiłku jest obowiązkiem organu. Te szczególne sytuacje przemawiające za przyznaniem świadczenia należy rozumieć jako zdarzenia wyjątkowe, wręcz losowe, których wystąpienie wiąże się z nieprzewidzianymi wydatkami. Skoro bowiem osoba ubiegająca się o pomoc społeczną nie spełnia kryterium dochodowego określonego w ustawie o pomocy społecznej, to motywy, dla których wystąpiła o tę pomoc muszą być szczególne i znacznie odbiegające od tych, którymi kierują się osoby spełniające to kryterium. Organy dysponujące środkami na tego typu pomoc nie muszą zaspakajać wszystkich, choćby najbardziej usprawiedliwionych, potrzeb obywateli. Muszą natomiast dysponować środkami w taki sposób, aby pomoc trafiła do wszystkich najbardziej potrzebujących. Rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego specjalnego należy mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej, często pozbawionych jakichkolwiek źródeł utrzymania.

Organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji co do sytuacji życiowej Z. K. i podobnie nie znalazł podstaw do przyznania wnioskodawczyni specjalnego zasiłku celowego uznając, że materiał zgromadzony w sprawie nie pozwalał bowiem na uznanie, że sytuacja finansowa i zdrowotna skarżącej nosi znamiona szczególnie uzasadnionego przepadku, który przemawiałby za koniecznością przyznania jej ww. świadczenia. Kolegium wskazało, iż pomimo tego, że Z. K. legitymuje orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności to jej dochód, przy wsparciu najbliżej rodziny, pozwala na zakup bojlera bez znaczącego obciążenia budżetu skarżącej tym bardziej, że jego zakup jest możliwy na raty, a przy rozłożeniu należności na 36 rat miesięczna rata wyniosłaby ok. 9,45 zł.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Z. K. wniosła skargę do sądu administracyjnego podnosząc, że Kolegium nie wzięło pod uwagę, iż organ I instancji nie wykazał jej wszystkich wydatków wymienionych we wniosku z dnia 23 kwietnia 2013r. Ponadto skarżąca wyjaśniła, iż nie zgodziła się na zakup bojlera na raty, ponieważ nie chciała przepłacać i mieć dodatkowych kłopotów w związku z zakupem. Nie jest dla niej zrozumiałe dlaczego organ odwoławczy wziął pod uwagę osiągany przez nią dochód, a nie to, że poniosła wydatki związane z turnusem rehabilitacyjnym i że ma znaczny stopień niepełnosprawności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 39 ust. 1 powołanej ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne (ust. 3). Zasiłek celowy, zgodnie z powołanym artykułem jest świadczeniem pieniężnym zależnym od spełnienia kryterium dochodowego, co wynika z art. 8 ust. 1 ustawy. Obecnie prawo do zasiłku celowego przysługuje osobie samotnie gospodarującej, jeżeli jej dochód nie przekracza kwoty 542,00 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Ponadto zgodnie z art. 40 ustawy zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego, a także które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej i może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi.

Z akt sprawy wynika, że Z. K. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jej dochodu jest emerytura w kwocie 982,69 zł oraz dodatek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł, co oznacza, że łączny jej dochód wynosi 1.135,69 zł i dwukrotnie przekracza kwotę kryterium dochodowego ustaloną w wysokości 542 zł. Wobec tego powyższa okoliczność wyklucza możliwość przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Nie zachodzą również okoliczności, o których mowa w art. 40 ust. 1 ww. ustawy, bowiem nawet poniesienie straty w wyniku zdarzenia losowego nie uzasadnia przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, jeżeli osoba jest w stanie samodzielnie przezwyciężyć trudności wywołane tym zdarzeniem w ramach własnych możliwości, czy też nawet przy pomocy wsparcia rodziny lub innych osób. Należy bowiem pamiętać, iż przyznanie świadczenia na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy nie może być oderwane od zasadniczej przesłanki uprawniającej do tego świadczenia, a odnoszącą się do istoty pomocy społecznej, wyrażonej w art. 2 ustawy, z którego wynika, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc państwa należy traktować, jako ostateczność, kiedy to wszelkie uprawnienia, zasoby i możliwości zostały przez osobę wykorzystane, a mimo tego nadal pozostaje ona w sytuacji uniemożliwiającej jej zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Jak wynika natomiast z akt sprawy skarżąca nie tylko dysponuje dochodem przekraczającym ustawowe kryterium, uprawniające do przyznania jej świadczenia, to na dodatek, korzysta ona ze wsparcia najbliżej rodziny. Z tego z kolei można wywnioskować, że skarżąca nie jest osobą, która nie jest w stanie przezwyciężyć okoliczności uniemożliwiających jej zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych.

Podzielić należy stanowisko organów administracji, według którego przy braku podstaw na przyznania wnioskodawcy świadczenia w formie zasiłku celowego, należy również ocenić, czy okoliczności sprawy uzasadniałyby przyznanie zasiłku celowego specjalnego, o którym mowa w art. art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w myśl którego w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Z powołanego przepisu wynika, iż zasiłek celowy specjalny może być przyznany przez organ administracyjny w przypadku spełnienia następujących przesłanek. Po pierwsze, o przyznanie rozważanego świadczenia może wnioskować osoba, której dochód przekracza odpowiednio kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej. Po drugie, musi wystąpić szczególnie uzasadniony przypadek. Po trzecie, przyznanie rzeczonego świadczenia oparte jest na uznaniu administracyjnym, ponieważ użyty w cytowanym przepisie zwrot "może" świadczy o tym, że organ ma możliwość, aczkolwiek nie musi przyznać wnioskowanego świadczenia. Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości, jaką uzna za zasadną (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2011r., sygn. akt I OSK 1789/10 – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Przez pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy należy rozumieć sytuację wyjątkową, nadzwyczajną, wręcz losową. Ustalenie zatem, że w danej sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek nakłada na organ administracyjny obowiązek szczególnie wnikliwego przeanalizowania sytuacji osobistej, rodzinnej, zdrowotnej i finansowej wnioskodawcy. Dla oceny "szczególnie uzasadnionego przypadku" nie bez znaczenia pozostaje fakt, że rozważane świadczenie dotyczy wyłącznie osób o określonych dochodach, przekraczających ustawowe kryterium dochodowe, których sytuacja materialna co do zasady na co dzień jest na tyle dobra, że osoby te w pierwszej kolejności samodzielnie powinny podejmować starania o przezwyciężenie szczególnie trudnej sytuacji w jakiej się znalazły. Zasiłek celowy specjalny nie jest wobec tego świadczeniem, które może stanowić rekompensatę za poniesione przez wnioskodawcę wydatki, nie może być też traktowany jako stałe źródło dochodu dla osoby ubiegającej się o jego przyznanie. Nadto nie powinien być traktowany jako forma dofinansowania na podniesienie dotychczasowego standardu życia wnioskodawcy.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty prawidłowo ustaliły sytuację osobistą, rodzinną, zdrowotną i finansową skarżącej. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego skarżąca jest osobą schorowaną, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Chociaż sytuacja finansowa strony nie jest łatwa i wymaga wsparcia ze strony dzieci, nie mniej jednak ma stały i pewny dochód, jakim jest emerytura i zasiłek pielęgnacyjny w łącznej kwocie 1.135,69 zł, przekraczającej ustawowe kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej. W związku z tym należy stwierdzić, iż w stosunku do skarżącej nie występuje "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy. Za szczególnie uzasadniony przypadek przede wszystkim nie może być uznana sytuacja osobista, ani stan zdrowia skarżącej, jej niepełnosprawność i ponoszone w związku z tym utrzymania, czy koszty leczenia. Okoliczności te nie mogą zostać zakwalifikowane jako szczególne, nadzwyczajne, nie dające się przewidzieć, Nie można bowiem uznać, że sytuacja osobista czy zdrowotna skarżącej to zdarzenia mające charakter okazjonalny, nadzwyczajny, które wykraczają poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości, które są aż tak drastyczne i są następstwem wielu niedających się przewidzieć wydarzeń.

Analiza podjętych w sprawie rozstrzygnięć potwierdza, że organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a poczynione w tym zakresie ustalenia znajdują odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. Także motywy podjętych rozstrzygnięć zostały należycie uzasadnione stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. Organy administracji szczegółowo bowiem przeanalizowały sytuację osobistą, zdrowotną, rodzinną oraz finansową skarżącej i prawidłowo oceniły ją w kontekście zarówno przesłanek z art. 39 i 40 ustawy o pomocy społecznej, jak również z art. 41 pkt 1 tej ustawy, nie przekraczając granic uznania administracyjnego.

Wobec tego należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu i brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego. Nie można natomiast podzielić argumentów skarżącej, jakoby organy administracji nie uwzględniły wszystkich poniesionych wydatków, które według skarżącej określone były jej w piśmie z dnia 23 kwietnia 2013r. Po pierwsze wskazać należy, iż w aktach sprawy nie znajduje się żadne pismo skarżącej z daty 23 kwietnia 2013r., znajduje się za to pismo skarżącej z dnia 30 kwietnia 2013r. (dzień złożenia wniosku), z którego wynika, iż oprócz opłat za gaz i energię elektryczną skarżąca ponosi wydatki związane z jej dietą cukrzycową – 900 zł, na środki czystości i higieny – 95 zł, zioła lecznicze – 65zł, obuwie – 50 zł, baterie do glukometru – 12zł, korespondencję listową – 20zł, dojazdy do lekarzy – 25zł, czasopisma – 15zł, środki opatrunkowe – 13 zł. Wskazać jednak należy, iż ww. wydatki nie mogły skutkować wydaniem innych rozstrzygnięć, bowiem tych wydatków skarżąca w żaden sposób nie udokumentowała, na co zwracały uwagę organy administracji w swoich decyzjach. Po drugie, nawet gdyby przyjąć, że skarżąca faktycznie takie wydatki ponosi, to nie można zapominać o tym, że korzysta ona ze stałego wsparcia najbliższej rodziny, co oznacza, iż żądanie zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb powinna w pierwszej kolejności kierować do syna i córki.

Za niezasadny należy również zarzut polegający na odmawianiu skarżącej wglądu do akt sprawy przez organy administracji. Jak wynika z załączonych dokumentów Z. K. nie występowała w niniejszej sprawie z wnioskiem o wgląd w akta zarówno do organu odwoławczego, jak i organu I instancji. Natomiast w odniesieniu do przesłanych do Sądu pism skarżącej z dnia 1 sierpnia 2013r. oraz z dnia 17 sierpnia 2013r., z których wynika, iż żąda ona przesłania jej kserokopii całej dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych stwierdzić należy, iż stosownie do art. 12a § 2 P.p.s.a. akta sprawy udostępnia się stronom postępowania. Strony mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt. Powyższy przepis nie oznacza jednak, iż Sąd ma obowiązek kserowania całych akt administracyjnych i doręczania ich na adres strony. Żądanie skserowania całości akt administracyjnych należy potraktować zatem, jako nadużywanie prawa przez stronę postępowania i w związku z tym nie zasługuje na ochronę. Nie ma bowiem żadnych przeszkód, aby strona osobiście, bądź przez upoważnionego przez siebie pełnomocnika zapoznała się z całością akt sprawy w siedzibie Sądu, a następnie złożyła wniosek o wydanie jej kopii wskazanych dokumentów.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł,

jak w sentencji.

m.ch.