Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1061/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę jej płynności finansowej, wysokie prawdopodobieństwo zaciągnięcia kredytu, utratę korzyści z zaniechania prowadzenia inwestycji, pogorszenie bilansu finansowego oraz negatywne konsekwencje społeczne

i niemajątkowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.

Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgromadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa

w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nałożono na Skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na konieczności zapłaty kary administracyjnej. Wobec tego Sąd przyjął, że Skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie, Sąd uznał, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Spółka nie wyjaśniła w sposób należyty i przekonywujący, dlaczego wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną, spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodabniając przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a, Skarżąca ograniczyła się jedynie do ogólnikowego wskazania szkód, które mogłyby powstać w wyniku wykonania przedmiotowej decyzji, bez załączenia jednakże żadnych dowodów (np. sprawozdania finansowego za ubiegłe lata obrotowe, umów kredytu) na poparcie swojego stanowiska. Jedynym dokumentem załączonym przez Skarżącą jest rachunek zysków i strat w za pierwszy kwartał 2017 roku, który jednakże nie może samoistnie stanowić przekonywującego dowodu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Rachunek zysków i strat załączony do skargi wykazuje stratę finansową, jednakże przedstawia on bowiem wyniki finansowe tylko za trzy pierwsze miesiące 2017 r., przez co nie odzwierciedla pełnego obrazu kondycji finansowej skarżącej. Nie można również pominąć okoliczności, że wysokość kapitału zakładowego skarżącej, wynikająca z odpisu pełnego wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego załączonego do przedmiotowej skargi, przewyższa sumę [...] milionów złotych i jest znacząco wyższa niż wykazana strata finansowa za pierwszy kwartał 2017 roku.

Odnosząc się do dalszych argumentów wskazanych przez Skarżącą, należy wskazać, że są one w wysokim stopniu teoretyczne i nie poparte żadnymi dowodami na swoją zasadność. Skarżąca w sposób ogólnikowy odnosi się do hipotetycznej konieczności zaciągnięcia kredytu i ponoszenia kosztów jego odsetek, podając przy tym sumy, bez przedstawienia metodologii w jaki sposób została ustalona ich wysokość. Należy zgodzić się z przedstawionym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2014 r. sygn. II GZ 21/14, poglądem, że "sama konieczność zaciągnięcia kredytu na spłatę zobowiązania podatkowego i związany z tym uszczerbek finansowy nie może przemawiać za uwzględnieniem wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jeśli nie towarzyszą temu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków".

Skarżąca odwołuje się również do możliwości wystąpienia szkody w postaci utraconych korzyści wynikających z zaniechania inwestycji prowadzonych w mieście Sopot, nie przedstawiając przy tym związku przyczynowo-skutkowego między przedmiotową sprawą, a tymi inwestycjami. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów mających świadczyć jakiego typu inwestycje prowadzi w [...] oraz logicznego wywodu, który wykazałby w jaki sposób wykonanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej wpłynie na prowadzenie jej interesów.

Wskazanie przez skarżącą na konieczność wstrzymania przez miasto [...] inwestycji związanych z infrastrukturą przystankową oraz wynikające z tego negatywne społeczne konsekwencje należy uznać za nieuzasadnione i bez związku z przedmiotową sprawą. Nie można również uznać za udowodnione ogólnikowe stwierdzenia skarżącej, iż nałożenie na skarżącą kary pieniężnej może spowodować niewypłacalność firm producenckich i montażowych oraz konieczność wstrzymania inwestycji związanych z infrastrukturą przystankową prowadzonych przez miasto [...]. Skarżąca nie przedstawiła również logicznego związku między nałożeniem kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w mieście [...], a działalnością skarżącej prowadzonej w innych miastach.

Sąd przychyla się również do poglądu wyrażonego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2015 r. o sygn. II GSK 136/15, w którym stwierdzono, że "jeżeli na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu, to uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Natomiast rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony."

Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, iż wykonanie decyzji wymierzającej karę pieniężną nie prowadzi, co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie, bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie zapłacone kwoty z tytułu nałożenia kary pieniężnej zostają zwrócone. Bezpodstawne jest przyjęcie założenie przez skarżącą, że szacowany okres zwrotu nałożonej kary w wyniku uchylenia decyzji administracyjnych wyniesie 3 lata.

W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącą twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji są niewystarczające do stwierdzenia, że w sprawie zachodzić może ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonywujący sposób, w jaki sposób zapłata wymierzonej kary wpłynie negatywnie na jej kondycję finansową oraz nie przedłożyła dowodów wykazujących prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd staje zatem na stanowisku, że na podstawie przedstawionych twierdzeń nie można jednoznacznie stwierdzić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na jej sytuację i spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.