Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 67/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 13, art. 14
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant asystent sędziego Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowe, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza na rzecz P. K. od Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P. K., działając przez pełnomocnika r. pr. T. K., pismem z dnia ... 2014r. wniósł skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na skutek jego wniosku z dnia ... 2014r., przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania. Skarżący wniósł o zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz o zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skarżący opisał przebieg postępowania oraz przedstawił wykładnię przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o dostępie do informacji publicznej obligujących organ do udostępnienia żądanej przez niego (droga poczty elektronicznej) informacji publicznej w postaci kserokopii dokumentów z kontroli sanitarnej przeprowadzonej przez PSSE w B. od 2011r. w restauracji A ul. M...w B..

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., reprezentowany przez r. pr. Z. C., stwierdził, że omyłkowo nie wykonał obowiązku udzielenia informacji publicznej w terminie przewidzianym art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednak udzielił wnioskowanej informacji niezwłocznie po wpłynięciu skargi – ... 2014r. i od tego dnia nie występuje stan bezczynności. W załączeniu organ przedłożył kopię pisma kierowanego do skarżącego wraz z udostępnioną informacją publiczną. Organ wniósł o oddalenie skargi oraz odstąpienie od obciążenia go kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego.

W piśmie procesowym z ...2014r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że po złożeniu skargi organ doręczył żądana informację publiczną, wobec czego wniósł o uznanie, że na dzień wniesienia skargi do Sądu, organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie informacji publicznej, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz umorzenie postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjni publicznej. Kontrola ta, zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego B., polegająca na nieudostępnieniu skarżącemu P. K., w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), żądanej przez niego w piśmie (list elektroniczny; e-mail) z dnia ...2014 r. dokumentacji w postaci protokołów z kontroli sanitarnych przeprowadzonych przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w B. od 2011 roku w restauracji "A", ul. M..., ....B..

Skarga spełnia formalne wymogi jej dopuszczalności, w szczególności w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie ma wymogu wyczerpania środków zaskarżenia określonego w art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co słusznie podkreślał pełnomocnik skarżącego uzasadnieniu powołując się na ugruntowane orzecznictwem NSA (wyrok NSA z 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545). Ten pogląd w pełni podziela Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.

Aby przypisać bezczynność Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu B. w rozpoznaniu wniosku skarżącego dnia ...2014 r. należało ustalić, czy skarżony organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a także czy żądane przez skarżącego dokumenty stanowią informacje publiczną.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetlne art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest organem właściwym w sprawach należących do zakresu zadań i kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Należy więc stwierdzić, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnianiu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Ustawa w art. 6 ust 1 zawiera otwarty, przykładowy, katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu, w tym w pkt 4 lit. a, wymienia dane publiczne takie jak treści i postaci dokumentów urzędowych będących dokumentacją przebiegu i efektów kontroli podmiotów je przeprowadzających. Natomiast dokumentem urzędowym w myśl art. 6 ust. 2 jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Należy zaznaczyć, że osoby upoważnione do przeprowadzania kontroli sanitarnych jako przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i osoby podpisujące protokół kontroli sanitarnej, będąc inspektorami higieny są funkcjonariuszami publicznymi w rozumieniu Kodeksu karnego (art. 115§13 pkt 4 i 5 w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W związku z powyższym dokumenty w postaci protokołów kontroli sanitarnej nie są dokumentami prywatnymi i podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna.

W świetle dokonanych należy stwierdzić, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest organem władzy publicznej a dokumentacja z kontroli sanitarnej należy do katalogu informacji publicznych, więc organ skarżony miał obowiązek udzielenia informacji o jaką wnioskował skarżący, w tym stosownych dokumentów.

Zgodnie z brzmieniem ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji publicznej następuje na wniosek, bez zbędnej zwłoki, lecz nie później niż w terminie czternastu dni od daty złożenia wniosku (art. 13 ust. 1). Natomiast, zgodnie z art. 14 podmiot zobowiązany udostępnia stosowane informacje w sposób i w formie wskazanej we wniosku.

Bezczynność organu występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie rozpozna złożonego wniosku. W przypadku skarżonego organu, okres bezczynności rozpoczął się 14 dni po złożeniu wniosku (....2014 r.) tj. ....2014 r. i trwał do ....2014 r. (wysłanie listu elektronicznego, e-mail, z żądaną informacją i wyjaśnieniami). Należy nadmienić, iż organ podjął ciążące na nim ustawowo czynności dopiero po złożeniu skargi na bezczynność przez pana P. K. (...2014 r.) i wysłał pocztą elektroniczną odpowiedz na wniosek jedenaście dni po wniesieniu skargi. Tym samym należy stwierdzić, że bezczynność skarżonego organu jest oczywista, bowiem termin na udostępnienie wnioskowanej informacji bezsprzecznie minął a skarga została wniesiona po upływie ustawowego, podstawowego terminu czternastu dni, jaki ma organ na udostępnienie informacji publicznej.

Przypisując Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu B. bezczynność w wywiązaniu się z obowiązku udostępnienia informacji publicznych wynikających z ustawy należy zwrócić uwagę na fakt, że pełnomocnik organu skarżonego w odpowiedzi na skargę na bezczynność potwierdził niewykonanie ciążącego na organie obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę P. K. jest związany przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności art. 149, który nakazuje w przypadku uwzględnienia skargi zobowiązać dany organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd musi stwierdzić, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Fakultatywnie, sąd orzeka z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy (art. 149 ust. 2).

Jednakże, ze względu na fakt, że wniosek skarżącego został rozpatrzony a żądana informacja publiczna została mu udostępniona ... 2014 r. czyli jego żądanie zostało spełnione, jeszcze przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd mimo, że z naruszeniem ustawowego terminu, należy zastosować art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przywołany przepis zobowiązuje sąd do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten ma zastosowanie w zawisłej sprawie w zakresie zobowiązania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego B. do udzielenia informacji publicznej, dlatego sąd umorzył we wspomnianym zakresie postępowanie. Stosowanie jednak do przyjętej wykładni art. 149 P.p.s.a. sąd nadal jest zobowiązany do stwierdzenia czy zaistniała bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt. I OPS 6/08, wyrok WSA w Gdańsku sygn. akt II SAB/Gd 197/13).

W okolicznościach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę nieznaczny upływ czasu oraz fakt udzielenia żądanej informacji w reakcji na wniesioną do sądu skargę na bezczynność, sąd w oparciu o art. 149 § 1 zdanie 2 P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego B. nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd nie znalazł również podstaw do orzeczenia o grzywnie. Jednakże nie można zaakceptować jako zwalniający organ z odpowiedzialności za to naruszenie okoliczności związanych z wadliwą organizacją pracy organu. Brak zatem podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika organu skarżonego zawartego w odpowiedzi na skargę o oddalenie skargi i odstąpienia od obciążania organu kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego. Bezczynności organu zobligowała bowiem skarżącego do dochodzenia swoich praw do uzyskania żądanej informacji publicznej na drodze postępowania sądowego, co bezspornie wiązało się z koniecznością poniesienia związanych z tym kosztów.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszonych przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 490).