Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 744/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. M. i J. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 5 września 2022 r., nr IF-VII.7840.3.37.2022.AG w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 września 2022 r., nr IF-VII.7840.3.37.2022.AG, Wojewoda Lubelski (dalej także jako: Wojewoda) utrzymał w mocy zaskarżoną przez M. M. i J. K. (dalej także jako: skarżący) decyzję Starosty Lubelskiego (dalej także jako: Starosta) z dnia 17 czerwca 2022 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami zewnętrznymi, energetyczną, gazową i kanalizacji sanitarnej z przydomową oczyszczalnią ścieków na działce nr ew. [...] w m. Nasutów, gm. [...].

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z dnia 17 marca 2022 r. skarżący wystąpili do Starosty o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami zewnętrznymi energetyczną gazową wodociągową z projektowanej studni i kanalizacji sanitarnej do przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr ew. [...] w miejscowości N., gm. [...].

Organ I instancji doszedł do przekonania, że inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą nr XVII/299/04 Rady Gminy Niemce z dnia 12 stycznia 2004 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 50, poz. 1007, dalej także jako Miejscowy Plan).

Zgodnie z załącznikiem graficznym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niemce działka nr ew. [...] w miejscowości N. jest zlokalizowana na terenie zabudowy zagrodowej MR z dopuszczeniem do zabudowy jednorodzinnej MN. Teren znajduje się w strefie przyrodniczo-krajobrazowej Równina Nasutowa. W części północno-wschodniej działka skarżących graniczy bezpośrednio z drogą powiatową KDP. W ogólnych ustaleniach planu dla terenów o funkcji KDP (drogi powiatowe) wskazano m.in. zakaz lokalizowania budynków w odległości mniejszej niż 30 metrów od alei lipowo-kasztanowych objętych ochroną (§ 3 pkt 7.4 ppkt 7 Miejscowego Planu). Organ stwierdził ponadto, że strefa 5.15 przebiega wzdłuż całej wschodniej granicy działki ew. [...]. Granica jednostki funkcjonalno-przestrzennej jest linią, od której należy wyznaczyć wymaganą minimalną odległość planowanego budynku od granicy obszaru objętego ochroną. Projektowany budynek znajduje się w odległości ok. 15 metrów od obszaru objętego ochroną, co wskazuje, że powyższy wymóg nie został spełniony. Starosta stwierdził także, że obowiązek zachowania odległości usytuowania obiektu budowlanego jest niezależna od tego, czy drzewa w miejscu alei rzeczywiście występują. Inwestorzy w toku postępowania oświadczyli, że "z uwagi na brak zabytkowej alei lipowo-kasztanowej na odcinku wzdłuż drogi powiatowej w okolicy działki nr ew. [...]" minimalną linię zabudowy ustalono jak dla dróg powiatowych – 20 metrów. Reasumując powyższe rozważania organ I instancji stwierdził, że projekt budowlany nie spełnia wymagań z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021 r., poz. 2351, dalej także jako: p.b.).

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji Wojewoda wskazał, że na terenie planowanej inwestycji obowiązują ustalenia Miejscowego Planu. Działka objęta przedmiotową inwestycją znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MR - tereny zabudowy zagrodowej oraz pasem wzdłuż drogi KDP (G) w jednostce funkcjonalnej oznaczonej na rysunku symbolem 5.15 (teren przeznaczony pod utrzymanie istniejącej alei lipowej), w obszarze pośredniej ochrony konserwatorskiej. W ustaleniach ogólnych tego planu dla dróg powiatowych (KDP w klasie technicznej "L", "Z" i "G") – w pkt 7.4 ppkt 7 Miejscowego Planu zakazuje się lokalizowania budynków w odległości mniejszej niż 30 metrów od alei lipowo-kasztanowych objętych ochroną, w obszarach występowania alei przydrożnych linie ogrodzeń lokalizować należy minimum 8 m od pni drzew. Natomiast w § 9 pkt 26 lit. b Miejscowego Planu w ustaleniach szczegółowych dla terenu 5.15 zakazano lokalizacji nowych obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 30 metrów od alei objętej ochroną.

Organ odwoławczy wskazał, że Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków (dalej także jako: Konserwator Zabytków) w piśmie z dnia 1 sierpnia 2022 r. podał, że obszar działki nr ewid. [...] nie jest ujęty w rejestrze zabytków województwa lubelskiego. Wskazał on również, że w odniesieniu do zabytkowej alei lipowej N. (wpisanej do rejestrze zabytków województwa lubelskiego pod nr [...]), będącej w części pomnikiem przyrody, zgodnie z uchwałą nr XVII/299/04 Rady Gminy Niemce z dnia 12 stycznia 2004 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce, zakazuje się lokalizacji nowych obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 30 metrów. Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków stwierdził następnie, że kilkukrotnie dopuścił do zmiany planu (uchwały Rady Gminy Niemce: nr XV/158/2020 z 28 kwietnia 2020 r., nr IV/23/2019 z 26 lutego 2019 r., nr XXXI/282/2017 z dnia 27 czerwca 2017 r.) w sposób umożliwiający zlokalizowanie zabudowy w odległości 15 m od alei, pozostawiając 8 m odległości ogrodzenia od pni drzew. Podał również, że w przypadku próby odtworzenia alei, wobec braku dokumentacji dotyczącej przedmiotowej alei w archiwum w ocenie Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków powinna ona nawiązywać składem gatunkowym, rytmem nasadzeń oraz ewentualną szerokością do alei istniejącej.

Organ odwoławczy podkreślił, że działka skarżących znajduje się pasem wzdłuż drogi KDP (G), w jednostce funkcjonalnej 5.15. Podzielił pogląd organu I instancji, że ewentualny brak istnienia drzew w pobliżu działki inwestorów nie zwalnia z zachowania minimalnej odległości sytuowania nowych obiektów budowlanych od strefy 5.15, ustalonej zapisami Miejscowego Planu. Ograniczenie wolności budowlanej wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, który określa zakres i formę ingerencji organów architektoniczno-budowlanych. Do ograniczeń tych należy zaliczyć te, które wynikają z określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Końcowo organ wskazał, że nie poddaje analizie prawidłowości decyzji wydanych w sprawach dotyczących działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w N. .

Mając na uwadze powyższe rozważania i podzielając wnioski organu I instancji, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przedłożony przez M. M.- K. i J. K. projekt budowlany nie spełnia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ww. ustawy, w sytuacji gdy przedmiotowy projekt nie narusza wymagań wnikających z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, następstwem którego uznano, że pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji nie może być wydane, w sytuacji gdy inwestorzy spełnili wszelkie wymagania z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane;

3) § 3 pkt 7.4 ppkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niemce zatwierdzonego uchwałą nr XVII/299/04 Rady Gminy Niemce z dnia 12 stycznia 2004 r. poprzez nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że złożony wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w miejscowości N. gm. Niemce jest niezgodny z ww. postanowieniami MPZP gminy Niemce, podczas gdy w pobliżu działki nie znajduje się żaden drzewostan tworzący aleję lipowo-kasztanową, która powodowałaby konieczność odsunięcia zabudowy o 30 metrów od tej alei, pominięcie stanowiska Lubelskiego Konserwatora Zabytków zgodnie z którym brak jest przedmiotu ochrony, co oznacza, że niecelowe jest nakładanie na Inwestorów wymogu zachowania odległości 30 metrów od nieistniejącego przedmiotu ochrony, wydanie rozstrzygnięcia odmiennego, niż miało miejsce w przypadku działek sąsiednich, w przypadku gdy zapisy MPZP są tożsame dla działki będącej własnością moich Mocodawców i na terenie którym zabudowy znajdujące się zlokalizowane są w odległości znacząco mniejszej niż 30 m od granicy drogi i wynoszą około 15 m - 20 m od granicy drogi/działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 6 w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i oddziaływania organów państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli, m.in. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych i w konsekwencji wydanie decyzji, naruszającej słuszny interes skarżącego, a to poprzez wydanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie wydaniu decyzji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę moich Mocodawców i odstąpienie od dotychczasowej praktyki rozstrzygania analogicznych spraw, w których wydawane były decyzje o odmiennej treści, korzystne dla inwestorów;

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie, tj. uznanie za nieuzasadniony wniosek o przedłożenie do postępowania w II instancji dokumentacji dotyczącej udzielonych przez Starostę Lubelskiego pozwoleń na budowę na działkach o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], które mają podobne położenie /jak działka moich Mocodawców/ względem projektowanej alei lipowo-kasztanowej i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, pomimo że organ drugiej instancji, nie zbadał w sposób wyczerpujący, nie wyjaśnił i nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych niniejszej sprawy;

4) art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 3 i art. 21 konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i ograniczenie prawa własności moich Mocodawców, polegające na wadliwym uznaniu, iż inwestycja jest niezgodna z postanowieniami MPZP, co w efekcie doprowadziło do bezzasadnego /sprzecznego z prawem/ ograniczenia prawa własności.

W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na które została skierowana zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej jako: p.p.s.a.). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm. - dalej jako: p.b.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem organ architektoniczno-budowlany jest zobowiązany poddać dokładnej analizie przepisy planu miejscowego, który jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił i ocenić przedłożony projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany pod kątem jego zgodności z ustaleniami tego planu.

Na mocy art. 35 ust. 4 p.b. w sytuacji spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 p.b. i art. 32 ust. 4 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2869/18, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 maja 2022 r., sygn.. akt II SA/Lu 180/22). W związku z powyższym kompletność projektu budowlanego, jego sporządzenie i sprawdzenie przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodność projektu z ustaleniami planu miejscowego i innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, obligatoryjnie skutkuje wydaniem decyzji pozytywnej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4 września 2019 r., sygn. akt II SA/Go 203/19). Natomiast ustalenie oczywistej niezgodności projektu budowlanego z przepisami planu miejscowego obligują organ do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 619/07).

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 17 czerwca 2022 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do wykładni przepisów Miejscowego Planu, obowiązującego na terenie, na którym znajduje się działka skarżących (nr ew. [...] w m. N. ) i oceny zgodności projektowanej inwestycji z tym aktem.

Z niespornych ustaleń organów wynika, że działka jest zlokalizowana pasem wzdłuż drogi powiatowej KDP(G), w granicach jednostki funkcjonalnej [...] w ramach [...] (strefa 5).

Na terenie [...] zakazuje się lokalizowania budynków w odległości mniejszej niż 30 metrów od alei lipowej, objętej ochroną (§ 5, dla Strefy [...] Miejscowego Planu).

W ustaleniach szczególnych dla strefy V – [...] dla obszaru [...] przewidziano, że teren przeznacza się pod utrzymanie istniejącej alei lipowej, zakazuje się lokalizacji nowych obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 30 metrów od alei objętej ochroną (§ 9 pkt 26 lit. a-b Miejscowego Planu).

W niniejszej sprawie doniosłe znaczenie mają także ustalenia Miejscowego Planu wyrażone w § 3 pkt 7.4 podpunkt 7, zgodnie z którym zakazuje się lokalizowania budynków w odległości mniejszej niż 30 metrów od alei lipowo-kasztanowych, objętych ochroną, w obszarach występowania alei przydrożnych linie ogrodzeń należy lokalizować minimum 8 metrów od pni drzew.

W sprawie ma zastosowanie ten przepis, który dotyczy dróg powiatowych, a nie § 3 pkt 7.5 planu miejscowego, który dotyczy dróg gminnych (KDG). Działka będąca przedmiotem planowanej inwestycji położona jest przy drodze powiatowej (KDP), a nie gminnej (KDG).

Sąd dokonując wykładni spornych przepisów Planu Miejscowego, ocenił, że irrelewantne jest to, czy drzewa tworzące aleję lipową przy drodze przylegającej do działki skarżących faktycznie istnieją. Przymiot "istniejącej" alei należy odnieść wyłącznie do kwestii umiejscowienia jej w Miejscowym Planie. Aleja jest oznaczona w Miejscowym Planie (zarówno w zakresie faktycznie istniejącym, jak i planowanym). Wskazane powyżej przepisy nie pozostawiają wątpliwości, że prawodawca miejscowy obliguje do zachowania wskazanych w akcie odległości nowych budynków od alei lipowej niezależnie od stanu faktycznego, tj. bez względu na to, czy aleja już istnieje, czy też jest dopiero planowana a drzewa zostaną zasadzone w przyszłości.

Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należało dojść do wniosku, że do inwestycji skarżących mają zastosowanie przepisy wprowadzające nakaz zachowania odległości co najmniej 30 metrów od alei do nowej zabudowy.

Po pierwsze w § 3 pkt 7.4 podpunkt 7 planu miejscowego zakazuje się lokalizowania budynków w odległości mniejszej niż 30 metrów od alei lipowo-kasztanowych objętych ochroną.

Po drugie w § 5 planu miejscowego wśród wyróżnionych tam stref przyrodniczo-krajobrazowych wymieniono m.in. strefę [...], w której zakazuje się lokalizowania budynków w odległości mniejszej niż 30 metrów od alei lipowej objętej ochroną.

Po trzecie w ustaleniach szczegółowych zawartych w § 9 podpunkt 26 planu miejscowego odnośnie strefy [...] wyodrębniono jednostkę funkcjonalno-przestrzenną [...], której teren przeznaczono pod utrzymanie istniejącej alei lipowej oraz zakazano lokalizacji nowych obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 30 metrów od alei objętej ochroną.

Również na rysunku planu stanowiącym integralną część planu miejscowego została zaznaczona jednostka funkcjonalno-przestrzenna 5.15, która obejmuje teren po obu stronach drogi powiatowej relacji [...] (symbol KDP (G)).

Z rysunku planu wynika, że jednostka funkcjonalno-przestrzenna [...] obejmuje zarówno teren alej lipowej z istniejącym nasadzeniami w postaci lip (obszar położony w części środkowo-wschodniej drogi powiatowej), jak również przylegający do działki skarżących obszar zachodni drogi powiatowej, tj. obszar z obu stron drogi powiatowej pomiędzy istniejącą faktycznie na gruncie aleją lipową, a centrum [...] (k.43 akt sądowych; k.13 akt administracyjnych organu II instancji).

Niewątpliwie więc wyznaczona w planie miejscowym jednostka funkcjonalno-przestrzenna 5.15 obejmuje zarówno teren już faktycznie istniejącej alei lipowej, jak również teren w postaci projektowanej alei lipowej, będącej przedłużeniem w kierunku centrum [...] alei faktycznie istniejącej na gruncie.

Zapisy planu miejscowego w zakresie jednostki funkcjonalno-przestrzennej 5.15 dotyczą więc również obszarów faktycznie obecnie nie porośniętych uporządkowanym drzewostanem, lecz przewidzianych w planie miejscowym pod projektowane pomniki przyrody – aleje. Dodatkowo należy wskazać, że teren jednostki [...] na rysunku planu został wyznaczony nie tylko linia przerywaną oznaczającą granice jednostek funkcjonalno-przestrzennych, ale także symbolami oznaczającymi projektowane pomniki przyrody – aleje (k.12, 12v i 13 akt administracyjnych organu II instancji).

Działka skarżących nr [...], na której planowana jest budowa budynku mieszkalnego, położona jest bezpośrednio przy drodze powiatowej i biegnącej wzdłuż tej drogi jednostki funkcjonalno-przestrzennej [...].

Z porównania odległości podanych w projekcie zagospodarowania działki nr [...] wynika, że projektowany budynek mieszkalny usytuowany został w odległości około 15 m od jednostki funkcjonalno-przestrzennej [...].

Trafnie więc organy przyjęły, że granica jednostki funkcjonalno-przestrzennej jest linią, od której należy wyznaczyć wymaganą minimalną odległość planowanego budynku od granicy obszaru objętego ochroną, określoną w planie na 30 m. Projektowany budynek znajduje się w odległości ok. 15 metrów od obszaru objętego ochroną. Niewątpliwie zatem narusza ustalenia planu miejscowego.

W sprawie nie ma doniosłego znaczenia stanowisko Konserwatora Zabytków w zakresie nieobjęcia ochroną alei lipowej, ponieważ znajduje się ona w obszarze chronionym na mocy aktu prawa miejscowego. Jak wskazano powyżej jest to obszar [...], z uwagi na który obowiązują ograniczenia w zabudowie. Objęcie ochroną konkretnego obszaru w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i wprowadzenie szczególnych zasad realizacji inwestycji na tym obszarze nie wymaga dodatkowo zaaprobowania przez inny podmiot.

Należy podkreślić, odnosząc się do zarzutu skarżących o naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, że art. 8 k.p.a. ma zastosowanie jedynie do uzasadnionych oczekiwań obywateli. Nie wynika z niego prawo do żądania powielania przez organy działań niezgodnych z prawem i błędnych. Należy zauważyć, że również zasada nieodstępowania bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tym samym stanie faktycznym i prawnym dotyczy stabilnego, wieloletniego, znanego publicznie i akceptowanego przez sądy postępowania organów przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w tych samych stanach faktycznych i prawnych (por. m. in. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II GSK 1513/19). Ponadto organ administracji, dostrzegając podobieństwo załatwianej sprawy do spraw załatwianych wcześniej, nie zawsze musi wydać decyzję analogiczną do decyzji wydanych wcześniej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Po 700/22, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 301/22).

Ubocznie należy dostrzec, że z pisma Konserwatora Zabytków wynika, że w sąsiedztwie lipowej alei mogą znajdować się budynki, które nie zachowują wskazanej w Miejscowym Planie odległości, co wynika z zastosowanych w konkretnych sprawach odstępstw. Nie są to zatem w stosunku do niniejszej inwestycji sprawy tożsame pod względem faktycznym i prawnym.

Wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji wyjaśniły w sprawie wszystkie istotne okoliczności sprawy, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy – również zgodnie z art. 136 k.p.a., uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada zaś wymaganiom z art. 107 § 3 k.p.a.

Końcowo należy stwierdzić, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie jest możliwe kwestionowanie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy administracji w sprawach indywidualnych są związane treścią przepisów obowiązujących planów miejscowych, określających dopuszczalny sposób zagospodarowania na danym terenie (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 marca 2021 r., sygn.. akt II SA/Lu 802/20). Uprawnień właściciela nie narusza wydanie negatywnej decyzji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o plan miejscowy, który nie pozwala na wydanie pozytywnej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2246/21).

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że w sprawie nie zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b., gdyż dla działki skarżących obowiązują przepisy Miejscowego Planu wprowadzające obowiązek zachowania trzydziestometrowego odstępu nowej zabudowy od alei, co jest następstwem lokalizacji strefy 5.15 i drogi powiatowej w sąsiedztwie spornej działki. Rozważania te prowadzą do wniosku, że słusznie skarżącym odmówiono zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił