Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 630/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 21 par. 3, art. 216, art. 123 par. 1, art. 200 par. 1, art. 165 par.2 i 3, art. 217
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 6o, 6q, 6i, 6m,
journal: Dz.U. 2012 poz 391
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za usługi w zakresie usuwania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję B. C. z dnia [...].09.2013 r., nr [...], 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego W. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Burmistrz C., decyzją z dnia [...] września 2013 r.,

Nr [...], wydaną na podstawie art. 6o i art. 6q ustawy z dnia

13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości o porządku w gminach (Dz.U. z 2012 r., poz. 391 ze zm., dalej powoływana jako u.o.c.p.g.) oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.,

dalej powoływana jako O.p.), określił Panu W. D. (dalej powoływany również jako Skarżący) wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w K. G. nr [...], w wysokości 22,00 zł miesięcznie, począwszy od dnia 1 lipca 2013 r.

Organ wskazał także, że obowiązek uiszczania opłaty określonej w pkt 1 realizuje się bez wezwania w cyklu kwartalnym w terminach określonych uchwałą Rady Miejskiej w C. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie Gminy C. na rachunek bankowy Urzędu Miejskiego w C. lub do inkasenta.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że Skarżący

jest właścicielem nieruchomości, zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, położonej w K. G. nr [...], oraz że jako właściciel nieruchomości zobowiązany był w terminie do dnia [...] marca 2013 r. złożyć deklarację w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, czego nie uczynił. Wobec powyższego, Organ na podstawie art. 6o u.o.c.p.g. był zobowiązany do określenia w drodze decyzji Skarżącemu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Opłata została określona w wysokości 22 zł miesięcznie, bowiem nieruchomość Skarżącego zamieszkują dwie osoby, i taką stawkę opłaty, dla osób gromadzących i oddających odpady w sposób zmieszany, przewiduje uchwała Rady Miejskiej w C. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.

2. W odwołaniu od powyższej decyzji, Skarżący podniósł, że nie jest prawda jakoby nie złożył od deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W złożonej deklaracji wskazał, że segreguje odpady (szkło), odpady

z tworzyw sztucznych odbiera od niego specjalistyczna firma (przedłożył zaświadczenie dokumentujące odpisów takich odpadów), metal sprzedaje w punkcie skupu (przedłożył przyjęcie zewnętrzne towaru), papier gromadzi jako podpałkę

do pieca, zaś odpady komunalne zjadają zwierzęta. Zaznaczył także, że nie został poinformowany o terminach odbioru odpadów, zaś w deklaracji nie wyraził zgody

na przekazywanie komukolwiek jego danych osobowych. Zdaniem Skarżącego, wzór deklaracji jakim posługuje się gmina, zmusza go do składania fałszywych oświadczeń, jakoby znał przepisy kodeksu karno skarbowego.

3. Decyzją z dnia [...] października 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., Nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji

w całości i określiło Skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w K. G. nr [...]. w wysokości 22,00 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.

Kolegium określiło także, że termin płatności opłaty za okres od 1 lipca 2013 r. do 30 września wynosi 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, zaś termin płatności za IV kwartał 2013 r. - do 15 listopada 2013 r.

Organ odwoławczy, po przytoczeniu art. 6c ust. 1, 6m ust. 1 i 6o u.o.c.p.g. stwierdził, że Skarżący wprawdzie złożył deklarację o wysokości opłaty

za gospodarowanie odpadami, ale nie wypełnił jej w prawidłowy sposób, co skutkowało obowiązkiem wydania decyzji określającej wysokość takiej opłaty.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wyjaśniło, że ustawodawca upoważnił radę gminy do ustalenia zróżnicowanych stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi i Rada Miejska w C. miała prawo ustalić taką samą stawkę od gospodarstwa domowego liczącego 5 i więcej osób i tak też uczyniła. Uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego i jest wiążąca dla organów administracji publicznej. Natomiast, jeśli Skarżący uważa, że narusza ona jego interes prawny,

to stosownie do art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm. ), może - po bezskutecznym wezwaniu

do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.

Opłata w wysokości 22 zł miesięcznie została ustalona z uwagi na fakt,

że gospodarstwo domowe Skarżącego składa się z 2 osób. Jest to stawka

dla odpadów nieselektywnych. Jeśli natomiast Skarżący zdecyduje się na zbieranie odpadów w sposób selektywny, wówczas Burmistrz C. zmieni wysokość ustalonej opłaty.

Końcowo Kolegium wskazało, że uchyliło decyzję organu I instancji i orzekło merytorycznie, uznało bowiem, że opłatę należy określić wyłącznie za 2013 r.,

w związku z terminem wydania nowej decyzji, należało zmienić terminy płatności opłaty za okresy, które już upłynęły.

4. W skardze na powyższą decyzję, Skarżący podtrzymał swoje stanowisko

w sprawie. Podkreślił, że złożył deklarację, gdzie wskazał w jaki sposób segreguje odpady i co z nimi robi. Skoro opłata jest za wywóz śmieci, to w tym zakresie powinna obowiązywać umowa i jeżeli będą od niego odbierane śmieci jest skłonny za to zapłacić.

Zaznaczył, że wzór deklaracji jest nieprawidłowo sformułowany, "bo nie został pouczony o treści przepisów kodeksu karno skarbowego i nie wyrażał zgody na przekazywanie jego danych osobowych innym osobom, co zostało w sprawie naruszone, gdyż pracownik gminy przekazał jego dane dla osób odbierających odpady".

Wskazując na powyższe naruszenia jego interesu prawnego, wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji i zobowiązanie gminy do podpisania z nim umowy o sposobie

i terminie odbioru szkła.

5. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, jednakże z innych powodów niż w niej podniesione.

6. Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia ich niezgodności z prawem.

7. Sąd uznał, że w przedstawionym stanie faktycznym skarga zasługuje

na uwzględnienie, gdyż skarżona decyzja Organu II instancji, jak też poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa procesowego

w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

8. Wywód należy rozpocząć od zagadnień procesowych albowiem te mają

w tej sprawie kluczowe znaczenie.

Wszczęcie postępowania podatkowego jest czynnością o doniosłych skutkach prawnych zarówno formalnych, jak i materialnych. W momencie wszczęcia postępowania podatkowego następuje zawiązanie stosunku prawnoprocesowego pomiędzy organem podatkowym a stroną postępowania. Dopiero po wszczęciu postępowania pojawiają się wszelkie uprawnienia i obowiązki przewidziane w dziale IV o.p., które odnoszą się zarówno do organu podatkowego, jak i do stron oraz innych uczestników postępowania (por. P. Pietrasz, Komentarz do art. 165 O.p., w: J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel. C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz,

W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, . LEX 2012).

NSA wskazał także, iż czynności dokonywane przed momentem wszczęcia postępowania podatkowego nie wywołują żadnych skutków prawnych, gdyż przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania nie toczy się żadne postępowanie (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2005 r., FSK 2113/04, LEX nr 179008).

Forma wszczęcia postępowania zdeterminowana jest przede wszystkim sposobem wszczęcia postępowania. Wszczęcie postępowania z urzędu następuje

w formie postanowienia na piśmie. Postanowienie to powinno spełniać wymogi określone w art. 217 O.p. Nie budzi także wątpliwości, że postanowienie to akt,

z którego strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swojej sytuacji prawnej, w zakresie zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Uwzględniając ponadto skutki prawne, jakie pociąga za sobą wszczęcie postępowania, nieodzowne jest ścisłe określenie zakresu przedmiotowego oraz temporalnego inicjowanego postępowania.

Brak postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu, który to akt

jest niezbędny, by w ogóle mówić o prowadzeniu postępowania, stanowi uchybienie mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Brak takiego postanowienia powoduje,

że podejmowane czynności nie powinny wywoływać skutków prawnych (wyrok NSA

z dnia 9 maja 2000 r., III SA 739/00, Z. Zgierski, Wszczęcie postępowania podatkowego (w:) Procedury podatkowe - gwarancje czy instrument fiskalizmu?,

red. H. Dzwonkowski, Warszawa 2005, s. 155).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy wskazać należy,

iż w jej aktach brak jest postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie określenia Skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi,

co w istocie stanowi w ocenie Sądu uchybienie mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Brak takiego postanowienia powoduje, że podejmowane przez Organ I instancji czynności nie wywołały skutków prawnych, zaś decyzja wydana w konsekwencji takiego naruszenia nie powinna się ostać w obrocie prawnym. Konstatacja ta dotyczy także decyzji Organu II instancji, który przeoczył tak istotne uchybienie.

W aktach sprawy znajduje się jedynie postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r., wydane na podstawie art. 216, art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p., w związku

z prowadzonym postępowaniem w sprawie określenia wysokości opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości K. G. nr [...], nr ew. działki [...], na której zamieszkują mieszkańcy, o wyznaczeniu stronie postępowania 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego.

Warto także wskazać, iż w uzasadnieniu decyzji Organu I instancji, wydanej

w dniu [...] września 2013 r., Organ podniósł, iż w dniu [...] czerwca 2013 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie określenia wysokości opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co z uwagi na wydane wcześniej postanowienie wskazywane powyżej, może wskazywać na nonszalancję

i nieposzanowanie przepisów prawa procesowego przez Organ I instancji, zaaprobowane przez SKO w Ł.

9. Mimo, iż uchybienie wskazane powyżej stanowi wystarczającą i samodzielną podstawę do uchylenia decyzji Organów obu instancji, Sąd niejako na marginesie pragnie się odnieść do pozostałych wad, jakimi obarczone są wydane decyzje tak Organu I, jak i II instancji.

10. Powstanie obowiązku opłatowego zostało przez ustawodawcę zróżnicowane w zależności od tego, czy na danej nieruchomości zamieszkuje co najmniej jeden mieszkaniec (art. 6i u.o.c.p.g.). I tak jeżeli zamieszkuje - obowiązek powstaje w każdym miesiącu, w którym ten mieszkaniec na danej nieruchomości zamieszkuje; jeżeli

nie zamieszkuje - obowiązek powstaje w każdym miesiącu, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Jak wskazuje W. Radecki, ten drugi wariant wchodzi w rachubę tylko wtedy, gdy rada gminy wyda uchwałę obejmującą nowym systemem także nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy

(por. W. Radecki, Komentarz do art. 6i ustawy o utrzymaniu czystości i porządku

w gminach, LEX 2012).

Na podstawie art. 6m ust. 1 tejże ustawy, właściciel nieruchomości

jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację

o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni

od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych.

Ust. 2 art. 6m stanowi z kolei, iż w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających

na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc,

w którym nastąpiła zmiana. Zatem, jak słusznie zauważa R. Dowgier, w przypadku deklarowania, mamy do czynienia z wykazywaniem obowiązku i zobowiązania z góry, jeszcze przed ich powstaniem. Deklaracja ma przy tym charakter bezterminowy, wykazuje się w niej miesięczną wysokość opłaty, która obowiązuje aż do zaistnienia okoliczności rzutujących na jej wysokość, z czym powinno się wiązać złożenie nowej deklaracji.

11. Art. 6o u.o.c.p.g. stanowi, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa,

w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Biorąc pod uwagę treść odesłania z art. 6q u.c.p.g., zastosowanie w zakresie elementów tej decyzji oraz procedury jej wydawania będą miały przepisy Ordynacji podatkowej. W konsekwencji zatem przyjąć należy, że decyzja, o której mowa w art. 6o (określająca opłatę), stanowi w istocie decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 21 § 3 O.p. Norma wyrażona w tym przepisie stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi,

że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Z zestawienia obu wskazanych norm wynika, iż decyzja określająca wysokość opłaty z zasady nie będzie wydawana, gdy nie zapłacono opłaty w całości lub w części, przy prawidłowo złożonej deklaracji z pouczeniem, że stanowi ona podstawę

do wystawienia tytułu wykonawczego.

W ocenie Sądu jednak decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stanowi wiernego odpowiednika tak ukształtowanej przez ustawodawcę deklaracji. Decyzja określająca powinna bowiem wskazywać wprost okres, którego dotyczy i nie powinna ona działać do przodu. Określenie wysokości opłaty możliwe jest jedynie za okresy, w których powstał obowiązek jej uiszczenia

(jako odpowiednik obowiązku podatkowego) oraz uległ on konkretyzacji (przekształcił się w zobowiązanie). Organ zatem, wydając decyzję określającą powinien ograniczyć się jedynie do tych miesięcy, za które zobowiązanie do uiszczenia opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi już powstało. Argumentem przemawiającym za takim stanowiskiem jest przede wszystkim brak możliwości zmiany decyzji, w przypadku gdy po jej wydaniu nastąpi zmiana okoliczności faktycznych rzutujących na wysokość opłaty, gdy właściciel nieruchomości nie składa deklaracji.

W obrocie prawnym pozostałaby bowiem decyzja określająca wadliwą kwotę opłaty, która ze względu na swą ostateczność powinna być zmieniona; nie sposób jednak wskazać na prawidłowy tryb, który umożliwiałby zmianę lub uchylenie takiej decyzji

(i w tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w doktrynie;

por. R. Dowgier, Decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi – aspekty proceduralne, Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych, styczeń 2014, s. 20).

Biorąc pod uwagę powyższe, decyzja określająca wysokość opłaty, w ocenie Sądu powinna odnosić się do tych miesięcy, za które powstał obowiązek jej uiszczenia i za które został on skonkretyzowany. Ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty powstaje na mocy art. 6i u.o.c.p.g. za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, a dodatkowo w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalania wysokości opłaty, uiszcza się ją w zmienionej wysokości już za cały miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2 tejże ustawy), to przyjąć należy,

że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna być określona już

po zakończeniu danego miesiąca. Nie musi przy tym upłynąć termin płatności opłaty, gdyż ten wynika ze stosownej uchwały rady gminy i nie zawsze jest powiązany

z danym miesiącem.

Podsumowując tę część rozważań: decyzja określająca wysokość opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter wtórny względem powstania zobowiązania do uiszczenia opłaty – i jak podnosi R. Dowgier – najpierw obowiązek

i zobowiązanie, potem mająca deklaratoryjny charakter decyzja (tak R. Dowgier,

op. cit. s. 23). W ocenie Sądu nie ma przy tym konieczności wydawania takich decyzji określających każdego miesiąca, można zatem taką decyzję wydać za kwartał, pół roku czy też rok; ważne jednak by z sentencji decyzji wynikało wprost jaką opłatę określono za każdy miesiąc.

Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy podnieść należy, że wprawdzie Organ I instancji w decyzji z dnia [...] września 2013 r. określił Skarżącemu wysokość opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości wskazanej miesięcznie, począwszy od dnia 1 lipca 2013 r. i bezterminowo, uczynił to zatem tak za okres poprzedzający wydanie decyzji, jak i po niej następujący (Organ automatycznie odwzorował deklarację), co w ocenie Sądu uznać należy za nieprawidłowe.

Organ II instancji z kolei uchylając decyzję Organu I instancji, określił Skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, miesięcznie, wskazując na okres, którego opłata dotyczy, w tym okres,

za który nie powstał jeszcze obowiązek jej uiszczenia (odpowiednik obowiązku podatkowego), oraz nie uległ konkretyzacji (nie przekształcił się w zobowiązanie),

co także należy uznać za wadliwe.

12. W kontekście rozważań dotyczących decyzji określającej, warto także odnieść się do zagadnienia wskazania terminów płatności opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W tej sprawie, Organ I instancji prawidłowo wskazał

na terminy płatności tejże opłaty z odniesieniem ich do terminów określonych uchwałą Rady Miejskiej w C. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie Gminy C.

W ocenie Sądu jednak w uzasadnieniu decyzji określającej powinno także znaleźć się pouczenie o obowiązku naliczenia odsetek w przypadku, gdy upłynął termin płatności opłaty i dodatkowo nie zachodzą przypadki, w których odsetek się nie nalicza (art. 54 O.p.)

Organ II instancji natomiast, nieprawidłowo uznał, że za okres od 1 lipca 2013 r. do 30 września termin płatności opłaty wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Taki termin, co należy uwypuklić, charakterystyczny jest dla decyzji ustalających (konstytutywnych), o których mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p., nie zaś określających (deklaratoryjnych), o których mowa w art. 21 § 3 O.p. w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 O.p.

13. Końcowo należy odnieść się do ustalenia, czy Skarżący miał prawo skorzystać z niższej stawki opłaty dla odpadów zbieranych w sposób selektywny.

Na podstawie art. 6k ust. 3 u.o.c.p.g. na radzie gminy ciąży obowiązek określenia niższych stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli są one zbierane i odbierane w sposób selektywny. O ile zatem nie miałyby znaczenia wyjaśnienia właściciela nieruchomości, który nie złożył deklaracji i nie uiszczał opłaty

w ogóle i nie odbierano od niego odpadów komunalnych, że dokonywał on selektywnej zbiórki, to wskazanie na selektywną zbiórkę odpadów w deklaracji oraz dołączenie dokumentów potwierdzających odbiór odpadów, nie powinno być przez Organ niedostrzeżone. W przeciwnym razie doszłoby bowiem w ocenie Sądu

do nieuprawnionego, jednakowego potraktowania podmiotów pozostających

w odmiennej sytuacji faktycznej (tego, kto w ogóle nie złożył deklaracji, nie gromadził

i nie odbierano od niego w sposób selektywny odpadów oraz tego, kto zadeklarował selektywna zbiórkę i odpady gromadził) a w konsekwencji do naruszenia zasady równości i proporcjonalności.

W tej sprawie doszło do zignorowania przez Organy obu instancji faktu,

że Skarżący w złożonej deklaracji wskazał na selektywny sposób zbiórki odpadów,

co w sposób nie budzący wątpliwości wynika z akt sprawy. Tymczasem Organ

I instancji, przy bezmyślnej aprobacie Organu odwoławczego uznał, że mimo zadeklarowania przez Skarżącego selektywnej zbiórki, należy mu określić opłatę wyższą, jak za gospodarstwo domowe zamieszkałe przez dwie osoby, gromadzące

i oddające odpady w sposób zmieszany. Taki sposób określenia wysokości opłaty

nie został przy tym poparty żadną argumentacją ani też poprzedzony należycie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, uzasadniającym zastosowanie wyższej, niż uchwalona na podstawie art. 6k ust. 3 u.o.c.p.g. stawki.

14. Konkludując, na tle powyższego Sąd wskazuje, iż Organ wszczynając postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w stosownym postanowieniu wydanym na podstawie art. 165 § 1 i § 2

w zw. z art. 216 i 217 O.p. wskaże jakiego okresu dotyczy to postępowanie. Innymi słowy, oprócz wskazania, że przedmiotem wszczynanego postępowania jest określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w postanowieniu powinien być również oznaczony okres, za który opłata jest określana.

W konsekwencji także, za tożsamy okres powinna być wydana decyzja kończąca to postępowanie, i powinna się ona odnosić do tych miesięcy,

za które powstał obowiązek uiszczenia opłaty i za które został on już skonkretyzowany.

Dodatkowo także Organ weźmie także pod uwagę argumentację przytoczoną

przez Sąd w zakresie określenia terminu uiszczenia opłaty oraz określenia jej wysokości w związku z zadeklarowaniem selektywnej zbiórki odpadów.

15. Wobec stwierdzenia naruszenia przepisu art. 165 O.p., Sąd orzekł

jak w sentencji wyroku stosując przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W oparciu

o art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja Burmistrza C. z dnia [...] września 2013 r. nie podlegają wykonaniu

w całości. Z kolei orzeczenie o kosztach postępowania oparte zostało na treści przepisów art. 200 tej ustawy.