Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 511/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-09-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art.125 § 1 pkt 1, art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.U. o zawieszenie postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.U. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, 2. na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2015r. A.U. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem na automacie "[...]" o numerze [...] w łącznej kwocie 12.000 zł.

W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o zawieszenie postępowania do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zadane w sprawie III SA/Gl 1979/11 oraz do udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi na pytanie prawne zadane przez Sąd Okręgowy w Łodzi w sprawie V KZ 142/15 w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2015 r.

Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 239 e Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając złożony wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, iż z uwagi na charakter zarzutów, wykonanie zaskarżonej decyzji w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia przez Sąd będzie wiązać się z żądaniem odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ nie odniósł się do wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W związku z treścią wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do sprecyzowania podstawy prawnej złożonego wniosku pod rygorem przyjęcia, iż jest to wniosek skierowany do Sądu na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwanego p.p.s.a.). W zakreślonym przez Sąd terminie pełnomocnik skarżącego nie udzielił odpowiedzi. W związku z powyższym Sąd dodatkowo wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez podanie uzasadnienia wniosku oraz wykazanie, iż w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie akt sprawy. Pomimo upływu wskazanego przez Sąd terminu pełnomocnik skarżącego nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Odnośnie złożonego przez stronę skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż brak jest podstaw do jego uwzględnienia.

Podstawę prawną wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawiając wyjątek od reguły określonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., a zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest zatem związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z powyższych przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się wymienionych w cyt. przepisie przesłanek. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, iż niewystarczające jest przy tym samo oświadczenie wnioskodawcy, powinno zostać ono poparte dowodami źródłowymi. Wnioskodawca jest zobowiązany zatem do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (Komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod red. R.Hausera, C.H.Beck Warszawa 2013, str. 371, postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2008 r., I OZ 1002/07). Jeżeli strona we wniosku o wstrzymanie nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza to brak przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (por. postanowienie NSA dnia 30 maja 2008 r., I FSK 228/08).

Na gruncie niniejszej sprawy skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w uzasadnieniu wniosku wskazał jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia skargi przez Sąd będzie wiązać się z żądaniem odszkodowania. Pomimo wezwania pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia wniosku w zakresie jego uzasadnienia pełnomocnik nie udzielił żadnej odpowiedzi.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Z powyższych względów Sąd orzekł w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 3 p.p.s.a. jak w sentencji.

W zakresie zgłoszonego przez skarżącego wniosku dotyczącego zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego wskazać należy, iż zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania w tym m.in. przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, a celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08).

Na gruncie rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż spełniona została określona w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przesłanka uzasadniająca zawieszenie postępowania. Zawieszenie jest zasadne z uwagi na zainicjowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym procedury pytania prawnego odnośnie konstytucyjności art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.).

Postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. w sprawie o sygn. III SA/Gl 1979/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy Kodeks karny skarbowy są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Pytanie prawne zarejestrowano w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 32/12 i dotychczas nie zapadło rozstrzygnięcie w sprawie.

Przedmiotowa skarga dotyczy wymierzenia osobie fizycznej - A.U. kary pieniężnej w oparciu o treść art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, wobec czego, odpowiedź przez Trybunał Konstytucyjny na sformułowane pytanie co do zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 89 ustawy o grach hazardowych będzie miała w sprawie zastosowanie i stanowiła podstawę prawną, co w ocenie tut. Sądu ma istotne znaczenie dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.