Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 12/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 13, art. 16
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 1 ust. 2, art. 11 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 422
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. W treści skargi skarżący zarzucił organowi, że wskutek swojej bezczynności dopuścił się w przedmiotowej sprawie naruszenia: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek. W oparciu powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] listopada 2022 r., a także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2021 r., na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o przekazanie zanonimizowanej informacji odnośnie przypadków obniżenia kwoty nagrody indywidualnej z pierwotnie proponowanej przez Kierownika komórki organizacyjnej za III kwartał 2021 r. poprzez korektę Naczelnika/Zastępcy Dyrektora do kwoty przyznanej przez Dyrektora IAS z dodatkowym rozdziałem na Delegatury UCS i UCS. We wniosku zaznaczył, że prosi o przekazanie wskazanej informacji z rozbiciem na poszczególne przypadki, bez ich zbiorczego sumowania, jedynie w odniesieniu do funkcjonariuszy SCS pełniących służbę LUCS w B. P. wraz z podległymi Delegaturami, bez uwzględniania kadry kierowniczej. Ponadto wskazał, że powyższe dane są do pozyskania bez potrzeby przetwarzania i nadmiernego angażowania sił i środków z Załącznika nr [...] do Regulaminu przyznawania nagród w Izbie Administracji Skarbowej w L., będącego załącznikiem do Zarządzenia Nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2019r. Wskazany powyżej załącznik został przekazany przez wszystkie podległe komórki w formie elektronicznej i podpisanego wydruku. Aby maksymalnie usprawnić przekazanie wnioskowanej informacji skarżący zaproponował udostępnienie jej w formie odpowiadającej ww. załącznikowi. W dniu [...] grudnia 2021 r. skarżący otrzymał odpowiedź na wniosek, w której organ wyraził stanowisko, że wnioskowane informacje są elementem procesu decyzyjnego i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dniu [...] grudnia 2021 r. skarżący złożył do organu "ponaglenie" wzywające do udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia [...] listopada 2021 r., wskazując, że otrzymane od organu pismo nie zawiera ani wnioskowanych informacji, ani odmowy ich udostępnienia w formie decyzji przewidzianej w art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi organ w piśmie doręczonym skarżącemu w dniu [...] stycznia 2022 r. podtrzymał odmowę udostępnienia skarżącemu wnioskowanej informacji, a także odmówił wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że pismo z dnia [...] grudnia 2021 r. stanowi odpowiedź na wniosek skarżącego. W konsekwencji do dnia złożenia skargi informacja żądana przez skarżącego we wniosku z dnia [...] listopada 2021 r. nie został mu udostępniona.

Skarżący podkreślił, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wnioskowane informacje dotyczą natomiast wydatkowania majątku publicznego. Powołując się na liczne wyroki sądów administracyjnych skarżący wskazał, że informacja o wysokości wynagrodzeń poszczególnych pracowników, finansowanych ze środków publicznych, w tym również dodatkowych nagród, stanowi informację publiczną. Zaznaczył przy tym, że wnioskowana informacja dotyczy danych liczbowych, bez odniesienia ad personam, a uchylanie się Dyrektora Izby Administracji Skarbowej od ich udostępnienia może wskazywać na prawdopodobieństwo niczym nie ograniczonej arbitralności i dowolności w rozdysponowaniu milionowych kwot z budżetu państwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Organ ocenił zarzuty skargi jako niezasadne, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, według którego informacja żądana przez skarżącego we wniosku z dnia [...] listopada 2021 r., nie stanowi informacji publicznej i jako taka nie podlega udostępnieniu. W ocenie organu, żądane dane są elementem procesu decyzyjnego, który podlega przekształceniom, weryfikacjom i zmierza dopiero do wytworzenia informacji publicznej, jaką jest informacja o wydatkowanych środkach publicznych. Organ wyjaśnił, że zasady dysponowania środkami pochodzącymi z funduszu nagród określa Załącznik do Zarządzenia Nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] kwietnia 2019 roku - Regulamin przyznawania nagród w Izbie Administracji Skarbowej w L.. Zgodnie z § 4 pkt 5 Regulaminu nagrody indywidualne przyznaje Dyrektor na wniosek bezpośredniego przełożonego pracownika/funkcjonariusza, który składany jest z zachowaniem drogi służbowej. Przedmiotowy Regulamin określa również zasady podziału środków z funduszu nagród dla członków korpusu służby cywilnej, pracowników spoza korpusu służby cywilnej oraz funkcjonariuszy. Po dokonaniu podziału środków szczegółowa informacja dot. funduszu nagród za dany kwartał zamieszczana jest na stronie Intranetowej Izby Administracji Skarbowej w L. i w związku z powyższym, dostępna jest dla każdego pracownika Izby Administracji Skarbowej w L.. Regulamin przyznawania nagród w § 10 informuje ponadto, że pracownik/funkcjonariusz może wystąpić do bezpośredniego przełożonego z wnioskiem o uzasadnienie wysokości wnioskowanej nagrody indywidualnej oraz ewentualnie podanie przyczyny niezłożenia takiego wniosku. Powyższy zapis świadczy o możliwości uzyskania informacji o wnioskowanej kwocie nagrody indywidualnej, ale nie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie organu nie budzi zatem wątpliwości, że zakres żądanej informacji wkracza w sferę relacji pracodawca- pracownik i nie powinien podlegać udostępnieniu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że informację publiczną stanowi kwota wydatkowana z budżetu państwa na nagrody za III kwartał dla pracowników urzędu państwowego, jak również ich podział na poszczególne stanowiska służbowe. Przesłanki powyższej nie spełnia informacja o wewnętrznym procesie, którego społeczna kontrola na każdym etapie podejmowania ostatecznego rozstrzygnięcia nie jest konieczna. Informacja, która jest przedmiotem wniosku zawiera propozycję kierownika komórki organizacyjnej o wnioskowaną kwotę nagrody do Naczelnika/Dyrektora dla poszczególnych pracowników L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P.. Taki wniosek, który może mieć formę e-mailową, zdaniem organu, ma walor dokumentu wewnętrznego.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2022 r. skarżący odniósł się do argumentów organu przedstawionych w odpowiedzi na skargę. Uznając je za bezzasadne podniósł, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest organem administracji rządowej niezespolonej i wszelkie przejawy jego działalności należą do sfery publicznej, a w szczególności tryb i procesy wydatkowania środków budżetowych, na które składają się wszyscy obywatele Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie skarżącego, żadne z przywołanych przez organ orzeczeń nie odnosi się do wydatkowania pieniędzy budżetowych, a w większości do informacji publicznej w dziedzinie tworzenia prawa lub sfery działalności samorządowej i firm w zakresie działalności publicznej. Wnioskowana informacja publiczna dotyczy natomiast innej materii, mianowicie trybu dysponowania majątkiem publicznym.

Mając na względzie, że przedmiotem skargi jest bezczynność, Sąd na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Przekonanie skarżącego o pozostawaniu przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2021 r. nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z obowiązującym w orzecznictwie i literaturze poglądem, o bezczynności na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 7126 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.") można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji z mocy art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w określonym w art. 13 ust.1 tej ustawy terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela jej, nie wskazuje innego terminu jej udostępnienia, nie dłuższego niż 2 miesiące od dnia wpłynięcia wniosku, oraz przyczynach niezachowania terminu czternastodniowego (art. 13 ust. 2), ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16). Podjęcie powyższych czynności uzależnione jest jednak od stwierdzenia w pierwszej kolejności, że wniosek dotyczy informacji mającej charakter informacji publicznej (art. 1 ust. 1). Jeżeli bowiem wniosek nie dotyczy informacji publicznej, jego adresat zobowiązany jest jedynie powiadomić wnioskodawcę o tej okoliczności. Dla oceny, czy w niniejszej sprawie ma, bądź miała miejsce bezczynność, istotne jest więc - obok ustalenia, czy we wskazanym wyżej terminie podjęte zostały powyższe działania - ustalenie w pierwszym rzędzie tego, czy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej może być zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz, czy żądanie skarżącego dotyczy informacji publicznej. Według bowiem powszechnie akceptowanego poglądu, dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

W sprawie bezsporne jest, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania posiadanych przez siebie informacji publicznych. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Stosownie zaś do art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 422 ze zm.) dyrektor izby administracji skarbowej jest organem Krajowej Administracji Skarbowej. Krajowa Administracja Skarbowa stanowi natomiast władzę publiczną, jako wyspecjalizowana administracja rządowa wykonująca zadania z zakresu realizacji dochodów z tytułu podatków, należności celnych, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych, ochrony interesów Skarbu Państwa oraz ochrony obszaru celnego Unii Europejskiej, a także zapewniającą obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków celnych (art. 1 ust. 2 ww. ustawy).

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 78063; z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1846/18, LEX nr 2865097). Należy bowiem mieć na względzie, że pomimo, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to jednak nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Nie wszystkie bowiem działania podmiotów wymienionych w art. 4 u.d.i.p. będą związane z powstaniem informacji publicznej. Oznacza to, że część informacji i dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że jest związana z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega udostępnieniu (por. wyroki NSA: z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 707/10; z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11; z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2196/11; z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2320/130; z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2914/13 – opubl. CBOSA). Do tej kategorii należą dokumenty, które mają charakter roboczy, koncepcyjny, wytworzony tylko na potrzeby danego podmiotu. W orzecznictwie i w literaturze powszechnie przyjęto, że takie dokumenty są "dokumentami wewnętrznymi". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2019 r. (sygn. akt I OSK 1709/17, CBOSA) "dokumentem wewnętrznym" jest dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiot". Dokumenty wewnętrzne służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą określać zasady działania w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (por. też wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1883/14, z dnia 28 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 3211/18 - dostępne w CBOSA; wyrok TK z dnia 13 listopada 2013 r., P 25/12, OTK-A 2013, Nr 8, poz. 122). Dokumenty wytworzone przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, ale służące jedynie poprawie jego funkcjonowania, nie są informacją publiczną (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 - dostępny w CBOSA). Cechą dokumentów wewnętrznych jest to, że zostają wytworzone tylko na potrzeby podmiotu, który je wytworzył, i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 24, 206-208). Analizując orzecznictwo sądowe, jako przykładowe kategorie dokumentów wewnętrznych przyjdzie wskazać przede wszystkim różnego rodzaju korespondencję wewnętrzną oraz dokumenty związane z wewnętrzną organizacją pracy podmiotów realizujących zadania publiczne (por. np. wyroki NSA: z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1017/15; z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2952/16; z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2957/15; z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt I OSK 759/18 – dostępne w CBOSA), w tym – co należy podkreślić w okolicznościach niniejszej sprawy - korespondencję wytworzoną w ramach procesu decyzyjnego którego skutkiem jest wydatkowanie środków publicznych (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 237/18). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 2020 r. (sygn. akt I OSK 1632/19, CBOSA), korespondencja wewnętrzna wymieniana pomiędzy komórkami i oddziałami jednego urzędu, służy jedynie wymianie informacji, poglądów lub sugestii co do czynności podejmowanych w sprawach i są w istocie gromadzeniem materiałów roboczych, tj. dokumentów wewnętrznych, a tego rodzaju dokumenty nie są informacją publiczną i nie podlegają udostępnieniu.

Uwzględniając powyższe rozważania w okolicznościach niniejszej sprawy, za prawidłowe uznać należy stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, iż wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2021 r. nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz informacji o charakterze wewnętrznym, której nośnikiem są dokumenty robocze wytworzone w ramach działalności Izby. Rację ma skarżący w zakresie, w jakim wskazuje, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, iż informacje o wysokości nagród przyznanych i wypłaconych każdemu pracownikowi urzędu administracji, są – jako informacje o wydatkowaniu środków publicznych – informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 lit. "h" (zob. np. wyroki NSA: z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 240/19; z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 578/19, z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt I OSK 168/16 – dostępne w CBOSA). Sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądu tego w żaden sposób nie kwestionuje. Należy jednak zauważyć, że żądanie skarżącego wyrażone we wniosku z dnia [...] listopada 2021 r. nie odnosiło się do informacji o wysokościach kwot przyznanych i wypłaconych pracownikom (funkcjonariuszom) Izby Administracji Skarbowej w L. nagród, lecz obejmowało informację o przypadkach obniżenia kwoty nagrody indywidualnej z pierwotnie proponowanej przez Kierownika komórki organizacyjnej we wskazanym okresie, poprzez korektę Naczelnika lub Zastępcy Dyrektora. Należy zgodzić się z organem, że wskazana przez skarżącego informacja odnosi się do procesu decyzyjnego przy ustalaniu wysokości nagród indywidulanych dla pracowników lub funkcjonariuszy, odbywającego się w ramach struktur Izby Administracji Skarbowej w L. według zasad określonych w Załączniku do Zarządzenia Nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] kwietnia 2019 roku - Regulamin przyznawania nagród w Izbie Administracji Skarbowej w L.. Informacja ta ma charakter roboczy, dotyczy okoliczności konsultacji przy ustalaniu wysokości nagród (przypadków ich obniżenia), nie zaś zatwierdzonych, oficjalnych i wywołujących skutki w postaci rozdysponowania określonych środków publicznych decyzji i działań w tym zakresie. Ponadto, jak słusznie zauważył organ, nośnikiem żądanej informacji jest korespondencji pomiędzy kierownikami poszczególnych struktur Izby Administracji Skarbowej w L., której należy przypisać charakter dokumentacji wewnętrznej. Żądanej informacji nie sposób zatem zakwalifikować jako informacji publicznej. Charakter taki oraz związany z nim walor oficjalności będzie bowiem miała dopiero informacja o kwotach przyznanych i wypłaconych ze środków publicznych nagród, o więc informacje będąca efektem procesu decyzyjnego przy ustalaniu ich wysokości, nie zaś informacja o poszczególnych etapach i okolicznościach tego procesu. Rozwiązanie to, zdaniem Sądu, w wystarczającym stopniu zapewnia skarżącemu możliwość kontroli przestrzegania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej prawa przy dysponowaniu majątkiem publicznym. Należy natomiast w tym miejscu podkreślić, że

procesowi podejmowania decyzji nie jest konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie. Zasadne wręcz jest twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg, ponieważ każda ze zgłoszonych propozycji podlegałaby społecznemu i przedwczesnemu osądowi (por. wyroki NSA: z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 430/14; z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11; 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 707/10 – dostępne w CBOSA). Autonomia decyzyjna podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej wyklucza swego rodzaju "totalną" kontrolę za pomocą ustawy o dostępie do informacji publicznej wszelkich działań podmiotu zobowiązanego. Dostęp do informacji publicznej nie może krępować działań podmiotu zobowiązanego oraz nie obejmuje każdego przejawu jego działalności. Dostęp do informacji publicznej nie oznacza więc, że każda działalność podmiotu zobowiązanego, wykonywana w ramach jego kompetencji, jest informacją publiczną oraz, że każdy wytworzony przez niego dokument podlega ujawnieniu (zob. P. Szustakiewicz, Problemy dostępu do informacji publicznej na tle orzecznictwa sądów administracyjnych, Samorząd Terytorialny, rok 2015, nr 4).

Z powyższych względów, skoro skarżący w niniejszej sprawie domagał się udostępnienia informacji, która nie stanowi informacji publicznej, i został o tym prawidłowo powiadomiony przez organ w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., skarga na bezczynność nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) skargę należało oddalić.