Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 202/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny [...] z dnia 15 października 1996 r., nr [...] w przedmiocie zawarcia umowy najmu stwierdza nieważność decyzji Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy [...] nr [...] z dnia 15 października 1996 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy [...] nr [...] z dnia 18 września 1996 r.


UZASADNIENIE

III SA/Gd 202/06

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 18 września 1996r. nr [...] Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy w G. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (jednolity tekst Dz.U. z 1980r. Nr 9 poz. 26 z pózniejszymi zmianami )w związku z art. 13 ust 4 ustawy z dnia 22.06.1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. Nr 86 poz. 433) o d m ó w ił zawarcia umowy najmu mieszkania nr [...] usytuowanego w budynku nr [...] przy ulicy [...] w G. - z W. O.

W uzasadnieniu podał, że W. O. ubiega się o zawarcie umowy najmu na mieszkanie nr [...] usytuowane w budynku nr [...] przy ulicy [...] w G., w którym zainteresowany zamieszkiwał po śmierci babci - W. S.

W ramach postępowania wyjaśniającego przesłuchano w charakterze świadków i odebrano oświadczenia od lokatorów zamieszkujących w budynku przy ulicy [...]. Z wyjątkiem jednej osoby nie potwierdzili oni, aby W. O. zamieszkiwał z W. S. stale do chwili jej śmierci.

W związku z powyższym postępowaniem przeprowadzonym przez OT WAM nie stwierdzono aby po stronie Pana O. zostały spełnione przesłanki zawarte w przepisie art. 8 ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 105 poz. 509 ).

W związku z powyższym odmówiono zawarcia umowy najmu na mieszkanie nr [...] w budynku przy ulicy [...] w G.

Od decyzji odwołanie złożył W. O. zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia 15 października 1996r. nr Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy w G. na podstawie art. 13 ust. 4 i 5 p. 2, art. 21 ust. 1 i ali. 29 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (ogłoszona w Dz. C. Nr 86 z 1995 r., paz. 433) oraz art. 138 § 1 p. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 9 z 1980 r. poz. 26 wraz z późniejszymi zmianami) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że kwaterę nr [...] przy ul. [...] w G. otrzymała decyzją Nr [...] z dnia 21.01.1971 r. W. S.. Ujęta w decyzji córka A. w 1979 roku wymeldowała się i wyprowadziła.

W dniu 3.06.1995 r. pani S. zmarła. W dniu 17.06.1996 r. wystąpił z prośbą do dyrektora Oddziału Terenowego WAM W. O. o zawarcie umowy najmu mieszkania przy ul. [...] w G.

Dyrektor OT WAM w G. odmówił zainteresowanemu zawarcia umowy najmu ww. lokalu mieszkalnego. Od decyzji Nr [...] z dnia 10.09.1996 r. pan O. odwołał się. Rozpatrując sprawę organ II instancji stwierdził, że decyzja organu II instancji jest zasadna. Pani S. zajmowała przedmiotową kwaterę samotnie, ponieważ tylko sama była w niej zameldowana. Pan W. O. chociaż twierdzi, że mieszkał z babcią - panią S., nie posiada na to dowodu jakim jest potwierdzenie zameldowania. Zamieszkiwanie w/w u pani S. nie potwierdzili sąsiedzi, poza jednym wyjątkiem.

Z dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 86, poz. 433) wynika, że osobne kwatery stałe przeznaczone są na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych. Tylko w sytuacjach wyjątkowych lokal mieszkalny przeznaczony na stałe zakwaterowanie żołnierzy zawodowych może być wynajęty innej osobie, niż pracownikowi wojska za zgodą Ministra Obrony Narodowej. Na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP do pracowników wojska i osób, którym Minister Obrony Narodowej wyraził zgodę na wynajęcie lokalu mieszkalnego stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 69). W sytuacji odwołującego się przepis art. 8 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. nie ma zastosowania. Z tych względów brak podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji organu I instancji.

Skargę od powyższej decyzji złożył W. O. ponawiając zarzuty zgłoszone w odwołaniu.

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 1997r. NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku zawiesił postępowanie w sprawie na wniosek skarżącego, który podał, iż wystąpił do sądu powszechnego z powództwem o wstąpienie w stosunek najmu przedmiotowego lokalu.

Postanowieniem z dnia 30 marca 2006r. WSA w Gdańsku podjął zawieszone postępowanie w sprawie po uzyskaniu informacji, iż w sprawie z powództwa W. O. przeciwko Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy w G. o ustalenie - w dniu 17 kwietnia 1998r. Sąd Rejonowy w G. oddalił powództwo a wyrok w sprawie jest prawomocny.

W piśmie z dnia 6 września 2006r. W. O. cofnął skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 134 § 1 w/w aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę na decyzję administracyjną nie jest związany granicami skargi, a jedynie zakresem rozstrzygnięcia objętego decyzją. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, czyli jej zgodności z prawem, władny jest uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja występuje zaś w sprawie niniejszej; podstawę rozstrzygnięcia stanowią więc okoliczności, które, oprócz podniesionych w skardze, Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora WAM Oddział Terenowy w G. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji. Wobec cofnięcia skargi Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany był zająć stanowisko w tym zakresie, uwzględniając przepis art. 60 w/w ustawy, w myśl którego cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże stosownie do zdania trzeciego tego przepisu, sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Otóż w ocenie Sądu w tym składzie, cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie jest dopuszczalne, gdyż spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętych wadą nieważności.

Pokreślić bowiem należy, że decyzje w sprawie wydane zostały bez podstawy prawnej albowiem jak wynika z art.30 ust.1 ustawy z dnia 22.06.1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. Nr 86 poz. 433) jedynie w przypadku przydziału kwatery osobie uprawnionej dyrektor oddziału terenowego Agencji wydaje decyzję. Natomiast z osobami innymi niż wymienione w ust. 1 dyrektor oddziału terenowego zawiera umowę najmu/ust.2 powołanego wyżej przepisu/. A zatem dla czynności tej ustawa nie dopuszczała formy decyzji, co na gruncie omawianej sprawy oznacza, iż dla odmowy zawarcia umowy najmu ustawa również nie dawała upoważnienia do wydania decyzji.

Tym samym stwierdzając wykazane uchybienia, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy w G. z dnia 18 września 1996r. nr [...].