Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 47/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 46
journal: Dz.U. 2014 poz 121
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 707
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - tekst jednolity
article: § 9 i § 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 542
law: Rozporzadzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Lasów Państwowych - Nadleśnictwa Strzyżów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 464/15 w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 464/15, po rozpoznaniu skargi Z. J., uchylił decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] i decyzję Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Wnioskiem z dnia 29 sierpnia 2014 r. Z. J. zwróciła się do Starosty Rzeszowskiego o przywrócenie w operacie ewidencji gruntów wsi H. działki nr [...] o pow. [...]ha, zgodnie z zapisem w księdze wieczystej nr [...].

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Starosta Rzeszowski odmówił wprowadzenia w operacie żądanej zmiany, polegającej na wydzieleniu z działek kompleksu leśnego PGL nr [...] i [...] gruntu odpowiadającego dawnej działce nr [...] i wykazaniu go na rzecz skarżącej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w latach 1970-tych, w oparciu o ewidencję gruntów przeprowadzono na terenie wsi H. uwłaszczenia gospodarstw rolnych. Aktem własności ziemi nr [...], wydanym w dniu 2 listopada 1972 r. przez Wydział Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Rzeszowie stwierdzono własność m.in. parceli nr [...] na rzecz Z. K. W założonym w 1977 r. rejestrze ewidencji gruntów Z. K. wykazana została jako właściciel m.in. działki nr [...], powstałej ze zmiany oznaczenia parceli nr [...] i odpowiadającej jej powierzchniowo. W 1980 r. dokonano odnowienia operatu ewidencji gruntów wsi H., podczas którego dotychczasową mapę w skali 1:2880 zastąpiono mapą 1:2000 oraz sporządzono nowy rejestr gruntów, w którym na rzecz Z. K. wykazane zostały jej nieruchomości, za wyjątkiem działki nr [...]. Z porównania mapy katastralnej w skali 1:2880 z mapą w skali 1:2000 wynika, że działka nr [...] została wówczas włączona do kompleksu leśnego oznaczonego jako działka nr [...] i wykazana na rzecz Państwowego Gospodarstwa Leśnego Nadleśnictwo Strzyżów.

Ustalono także, że umową z dnia 12 lipca 1980 r. Z. K. przekazała swoje gospodarstwo rolne, w tym też działkę nr [...] swojej córce – Z. J., co wpisane zostało do księgi wieczystej nr [...] i stan taki figuruje do chwili obecnej. Działka nr [...] uległa podziałowi i aktualnie działka nr [...] obszarowo wchodzi w skład działki nr [...] i [...]. Działki nr [...] i [...] wchodzą w skład oddziałów leśnych nr [...] i [...] oraz objęte są Planem Urządzania Lasu zatwierdzonym decyzją Ministra Środowiska z dnia 17 lipca 2014 r., wobec czego wynikająca z tego planu powierzchnia lasu i jego granice są w myśl art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014 r., poz. 1153 ze zm.) wiążące dla organów ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że dopóki w planie urządzania lasu nie zostanie dokonana zmiana, organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadają ustaleniom planu urządzania lasu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Z. J.

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje Starosty Rzeszowskiego, podzielając w całości ustalenia faktyczne i ich ocenę dokonaną przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Z. J. wskazała, że skoro na skutek błędu organu administracji działkę stanowiącą własność osoby fizycznej włączono wbrew istniejącej dokumentacji geodezyjnej i bez podstawy prawnej do działek Skarbu Państwa, to błąd ten jako zawiniony przez organy administracji winien zostać przez nie usunięty poprzez uwzględnienie żądania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylając zaskarżone decyzje wskazał, że organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, które zobowiązywały do wprowadzenia w ewidencji gruntów zmiany polegającej na wprowadzeniu danych na podstawie wpisu w księdze wieczystej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.g.k." oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542 ze zm.).

Sąd ustalił, że skarżąca zwróciła się do Starosty Rzeszowskiego a więc organu prowadzącego ewidencje gruntów i budynków wsi H. o wprowadzenie w ewidencji zmiany polegającej na wydzieleniu z działek nr [...] i [...] działki o nr [...] i wykazaniu jej na rzecz Z. J. Dla poparcia swego żądania Z. J. przedłożyła odpis zwykły z księgi wieczystej o nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie VIII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w Tyczynie. Z tego odpisu, zdaniem Sądu, wynika niezbicie, że Z. J. jest właścicielem działki o nr [...] o pow. [...]ha, sposób korzystania las. Nie jest kwestionowany pomiędzy stronami fakt, iż ww. działka została podczas odnowienia operatu ewidencyjnego włączona do kompleksu leśnego oznaczonego jako działka o nr [...] i wykazana na rzecz Skarbu Państwa w Zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwo Strzyżów. To ustalanie potwierdzają dokumenty geodezyjne w postaci kopii wykazu synchronizacyjnego wraz z załączoną do niego mapą ewidencji gruntów obrazującą przebieg i położenie działki o nr [...] na tle działki nr [...].

Wobec tych okoliczności obowiązkiem organów było uwzględnienie żądania wnioskodawczyni, a obowiązek ten wypływa z treści art. 22 ust. 1 i 2 P.g.k. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. O prawie własności wnioskodawczyni do działki o nr [...] w sposób jednoznaczny przesądzał przedłożony przez nią wypis z księgi wieczystej, którego nie podważono w toku przeprowadzonego postępowania. Dokonując odpowiedniej w tych okolicznościach zmiany w operacie, zapewniono by zgodność danych zawartych w ewidencji z aktualnym stanem prawnym poprzez wyeliminowanie błędu polegającego na włączeniu nieruchomości skarżącej w granice własności działek Skarbu Państwa, co nastąpiło z naruszeniem interesu prawnego skarżącej. W sytuacji, gdy wnioskodawczyni przedstawiła wypis z księgi wieczystej potwierdzający jej prawo własności do działki o nr [...], to nie sposób potwierdzić stanowiska organów o istnieniu sporu o własność pomiędzy nią a Skarbem Państwa.

Sąd podkreślił, że działania polegające na prowadzeniu ewidencji gruntów mają charakter techniczno-deklaratoryjny, a w konsekwencji nie mają mocy prawnej pozwalającej na pozbawienie praw rzeczowych do nieruchomości. Tak ocenić należy czynności odnowienia operatu ewidencji gruntów dokonane w roku 1980 r., w trakcie których nastąpiło na płaszczyźnie ewidencyjnej, a więc nie prawnorzeczowej, wspomniane wchłonięcie działki nr [...] do nieruchomości Skarbu Państwa. Aktualnie działania organów ewidencyjnych powinny polegać na doprowadzeniu do zgodności stanu ewidencyjnego powstałego na skutek zaniedbań ze strony tych organów ze stanem prawnym wynikającym z zapisów wieczysto-księgowych.

Zdaniem Sądu wprowadzenia żądanej zmiany nie sprzeciwiają się również przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Organy powołując się na art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, dokonały niewłaściwej wykładni tej regulacji, co także miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu według jej treści w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Oznacza to, że organ prowadzący ewidencje nie może dokonywać takich zmian, które sprzeczne byłyby z ustaleniami ww. planów w zakresie granic i powierzchni lasu. Wyrażony w art. 20 ust. 2 ustawy o lasach zakaz ten nie dotyczy kwestii prawnorzeczowych, o których plan urządzenia lasu nie przesądza w sposób sprzeczny z zapisami księgi wieczystej. To księgi wieczyste a nie plan urządzenia lasu służą ustalaniu stanu prawnego nieruchomości. Innymi słowy, dokonane w art. 20 ust. 2 ustawy o lasach zastrzeżenie nie obejmuje właścicieli nieruchomości pokrytych lasem. Wprowadzenie żądanej przez skarżącą zmiany w operacie ewidencji gruntów nie naruszałoby powyższej regulacji, bowiem nie dotyczyła ona zarówno powierzchni jak i granic lasu. Realizacja zgłoszonego żądania niczego w zakresie granic i powierzchni lasu by nie zmieniała. Według zapisów księgi wieczystej dla działki nr [...], w pozycji sposób korzystania dokonano wpisu - las. Reasumując, obowiązek uwzględniania planów urządzenia lasu dotyczących granic i powierzchni lasów oznacza wyłącznie, że nie jest dopuszczalne dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie terenów leśnych, nie zaś zmian dotyczących danych podmiotu władającego gruntem. Plany urządzenia lasów nie odnoszą skutku wywłaszczeniowego jak uznały to organy ewidencyjne obu instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły Lasy Państwowe – Nadleśnictwo Strzyżów, zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1981 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie, skutkiem czego doprowadzono do wewnętrznej sprzeczności wydanego orzeczenia z uwagi na faktyczne przyznanie wnioskodawcy uprawnienia do ujawnienia w ewidencji gruntów prawa własności działki nr [...] na jego rzecz, podczas gdy przedmiotowa nieruchomość w rozumieniu art. 46 k.c. zawiera się obecnie w obszarze działek oznaczonych nr [...] i [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...] w której prawo własności ujawnione jest na rzecz skarżącego, a co za tym idzie istnieje spór o własność nieruchomości;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że istniejąca księga wieczysta na działkę nr [...] jest wystarczającą podstawą ujawnienia wpisu w ewidencji gruntów, podczas gdy pomiędzy stronami postępowania istnieje faktyczny spór o własność nieruchomości (w rozumieniu art. 46 k.c.), która faktycznie objęta jest obecnie dwoma księgami wieczystymi, a jej własność wpisana jest na rzecz dwóch różnych podmiotów;

3) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 1 i 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegające na pominięciu okoliczności, że w wyniku odnowienia operatu ewidencji gruntów sporządzono nowy rejestr, w którym na rzecz Z. K., tj. poprzedniczki prawnej wnioskodawczyni, wykazane zostały działki nr [...], [...], [...] i [...] o ogólnej powierzchni [...]ha, który to stan posiadania wnioskodawczyni przyjęła jako zgodny ze stanem faktycznym w miejsce posiadania działek ew. nr [...], [...], [...] i [...] o pow. [...]ha, doznając tym samym przysporzenia majątkowego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie;

2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny ma doniosłe znaczenie z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej musi w sposób precyzyjny wskazać naruszone jego zdaniem przepisy, a Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną w ramach zarzutów, które zostały wyraźnie wskazane. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną w ramach zarzutów, które zostały wyraźnie wskazane. Nie jest natomiast władny ponownie rozpoznać sprawę.

W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzeć się okoliczności wskazujących na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, a zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej powodują, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania, zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania można rozważać wówczas gdy prawidłowo zostały wskazane przepisy prawnomateriale mające zastosowanie w sprawie. Przepisami prawnomaterialnymi są przepisy regulujące bezpośrednio stosunki materialnoprawne (określają zachowanie podmiotów) oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (nakładają obowiązki i przyznają prawa lub uprawnienie), w przypadku gdy przedmiotem sprawy jest wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków, tymi przepisami materialnoprawnymi są: przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, przepisy rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a nadto w przypadku gdy wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów dotyczy gruntów leśnych może mieć jeszcze zastosowanie ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Przepisami procesowymi są natomiast normy instrumentalne, które określają drogę i sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych. Stąd też w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Skarżący oparł zarzuty kasacyjne na naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 kodeksu cywilnego i art. 1 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, poprzez ich niezastosowanie, natomiast w zarzutach tych nie ma przepisów dotyczących ewidencji gruntów i budynków zawartych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne mimo, że to ta ustawa stanowiła podstawę prawną wydania decyzji. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, należy w pierwszej kolejności przypomnieć treść powołanych przepisów. Zgodnie z art. 46 § 1 k.c. nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności, z kolei § 2 stanowi, prowadzenie ksiąg wieczystych regulują odrębne przepisy, natomiast powołany art. 1 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece stanowi, że księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Zarzut dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższych przepisów jest niezasadny. Przepis art. 46 k.c. zawiera definicję pojęcia nieruchomości, wskazuje rodzaje nieruchomości takie jak: gruntowa, budynkowa, lokalowa, a także wskazuje na dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby można mówić o nieruchomości gruntowej, to znaczy wyodrębnienie części powierzchni ziemskiej przez oznaczenie jej granicami oraz uczynienie z tego przedmiotu odrębnej własności. Podstawowym zatem kryterium wyodrębnienia nieruchomości, jako pojęcia cywilnoprawnego jest kryterium prawne jakim jest prawo własności, tym samym zgodnie z art. 46 k.c. nieruchomość gruntowa to wyodrębniona część powierzchni ziemskiej oznaczona granicami, która jest przedmiotem własności określonego podmiotu (współwłasności określonych podmiotów). Jeżeli zatem wyodrębniona część powierzchni ziemskiej byłaby przedmiotem własności różnych podmiotów (czy też byłaby przedmiotem współwłasności różnych podmiotów), to wówczas nie mamy do czynienia z nieruchomością w rozumieniu art. 46 k.c. To zachowanie jednorodności kryterium własnościowego w stosunku do wyodrębnionego obszaru gruntu jest warunkiem absolutnie bezwzględnym. W związku z powołanym art. 46 k.c. dotyczącym cywilistycznego pojęcia nieruchomości niejako na marginesie sprawy można wskazać, że dla ewidencji gruntów i budynków kluczowym pojęciem jest pojęcie działki ewidencyjnej zawarte w § 9 rozporządzenia w sprawie ewidencji i gruntów i budynków. Zgodnie z § 9 rozporządzenia działkę ewidencyjną stanowi obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Tym samym nieruchomość w rozumieniu art. 46 k.c. może pokrywać się z jedną działką ewidencyjną, jak również na jednej nieruchomości można wyodrębnić kilka działek ewidencyjnych. Natomiast jak wynika z powołanego § 9 rozporządzenia, bezwzględnym warunkiem wyodrębniania działki ewidencyjnej jest zachowanie kryterium jednorodności pod względem prawnym. Nie można zatem utworzyć działki ewidencyjnej w skład której wchodziłyby obszary gruntu stanowiące przedmiot własności różnych podmiotów. Dlatego też zupełnie niezrozumiałe i sprzeczne z powyższym są stwierdzenia w skardze kasacyjnej utożsamiające działkę nr [...] z pojęciem nieruchomości w rozumieniu art. 46 k.c., z odpisu KW o nr [...] wynika, że nieruchomość ujawniona w tej księdze wieczystej składa się z pięciu działek ewidencyjnych w tym działki nr [...]. Przede wszystkim jednak należy zauważyć, że podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji były wskazane w decyzji przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a także wskazane przepisy rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do których odnosił się w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, a także w ograniczonym zakresie przepisy ustawy o lasach, ale przepisy te nie zostały objęte zarzutami skargi kasacyjnej w żadnej z postaci, tj. ani błędnej wykładni, ani nieprawidłowego zastosowania.

Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych, z którego to przepisu wynika, że księgi wieczyste stanowią publiczny rejestr praw na nieruchomościach. Natomiast powołany przepis nie określa zasad prowadzenia tego rejestru jakim są księgi wieczyste. To dalsze przepisy ustawy o księgach wieczystych i hipotece regulują zasady prowadzenia ksiąg wieczystych, domniemania wynikające z wpisów w księdze wieczystej, zasadę rękojmi ksiąg wieczystych, przepisy te nie są objęte zarzutami skargi kasacyjnej.

Tak więc wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 46 k.c. i art. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece są niezasadne.

W zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazano jeszcze na § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że istniejąca księga wieczysta obejmująca działkę nr [...] jest podstawą ujawnienia wpisu w ewidencji gruntów, podczas gdy pomiędzy stronami istniej spór o własność nieruchomości (w rozumieniu art. 46 k.c.), która obecnie objęta jest dwoma księgami wieczystymi. Z kolei w zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 1 i 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., skarżący kasacyjnie zarzuca pominięcie okoliczności, że w wyniku odnowienia ewidencji sporządzono nowy rejestr, w którym na rzecz poprzedniczki prawnej wnioskodawczyni wykazane zostały działki nr [...], [...],[...] i [...] o pow. [...]ha, które zostały przyjęte w miejsce posiadania działek ew. nr [...], [...], [...] i [...] o pow. [...]ha. Do tych dwóch zarzutów należy się odnieść łącznie, albowiem niezależnie od zamiaru skarżącego, zawierają argumentację wzajemnie się wykluczającą. Mianowicie z jednej strony skarżący kasacyjnie podnosi, że istnieje spór o prawo własności działki nr [...] pomiędzy nim a wnioskodawczynią i dlatego żądana zmiana w ewidencji nie może być uwzględniona. Z drugiej zaś strony zarzuca, że Sąd naruszył wskazane wyżej przepisy postępowania, albowiem pominął okoliczności dotyczące odnowienia operatu ewidencji i sporządzenia nowego rejestru, w którym na rzecz Z. K., tj. poprzedniczki prawnej wnioskodawczyni wykazane zostały działki o pow. [...]ha w miejsce [...]ha, która tym samym doznała przysporzenia majątkowego. Tym samym skarżący kasacyjnie formuje sprzeczne wnioski z jednej strony twierdzi, że istnieje spór o prawo własności i dlatego zmiana w ewidencji gruntów nie może być dokona, z drugiej zaś wskazuje, że istniejący stan w ewidencji gruntów jest prawidłowy, albowiem stan ten wynika z odnowienia operatu ewidencji, tym samym brak podstawy prawnej do wprowadzenia zmiany. W konsekwencji sformułowane w ten sposób zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogły być uwzględnione. Mając na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, sformułowane zarzuty zarówno te dotyczące naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania z wskazanych wyżej względów nie mogły być uwzględnione.

Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.