Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 548/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 134, art. 135, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 53 § 1, art. 54 § 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 65 ust. 3-6, art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 202-205, art. 210 i art. 211
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie NSA Henryk Wach del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 3 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 421/12 w sprawie ze skargi L. W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na rzecz Dyrektora Izby Celnej we W. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. (dalej: WSA, Sąd I instancji) wyrokiem z 3 stycznia 2013 r., sygn. III SA/Wr 421/12 oddalił skargę L. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: Spółka, Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz należności wynikających z podatku od towarów i usług.

Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:

W zgłoszeniu celnym z [...] stycznia 2010 r. Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu dwa rodzaje modułów LCD TFT – z funkcją 3D i bez tej funkcji – sklasyfikowane według kodu Taric 8529 90 92 44.

Po przyjęciu zgłoszenia, organ pierwszej instancji stwierdził, że toczy się już postępowanie wobec tożsamych towarów zgłoszonych wcześniej przez stronę ([...] września 2010 r.) i postanowieniem z [...] listopada 2011 r. włączył całość dokumentacji zgromadzonej wcześniej do niniejszej sprawy.

Następnie Naczelnik Urzędu Celnego we W. określił Spółce kwotę długu celnego i orzekł o jej retrospektywnym zaksięgowaniu wraz z odsetkami oraz określił prawidłową wysokość podatku od towarów i usług, jak też dokonał korekty zgłoszenia celnego klasyfikując sporne moduły do kodu Taric 8529 90 92 99.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z [...] czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji opisał następnie podstawowe zasady dokonywania taryfikacji celnej, przytaczając brzmienie podpozycji 8529 90 92 44 TARIC, do której strona zaklasyfikowała importowane produkty. W ocenie organu, z brzmienia tej podpozycji wynikało jednoznacznie zawężenie jej zastosowania wyłącznie do takich modułów LED, które są wyposażone w obwody drukowane zawierające elektroniczne układy służące jedynie do adresacji pikseli. Tego warunku nie spełniały zgłoszone przez spółkę urządzenia, w skład których wchodzi tzw. kontroler adresacji pikseli T-con 2D/3D.

Organ odwoławczy podkreślił między innymi, że fakt wytwarzania przez sporny układ (T-con 2D/3D) sygnału synchronizacji do sterowania polaryzatorów okularów 3D został przyznany przez stronę w piśmie z 15 kwietnia 2011 r. Ta okoliczność wykluczała możliwość zaklasyfikowania spornych towarów do podpozycji 8529 90 92 44, skoro posiadają one cechy wykraczające poza zakres przedmiotowy towarów objętych brzmieniem tej podpozycji. Moduły te stanowiły bezspornie części do aparatury objętej pozycją 8528, właściwym dla nich był kod TARIC 8529 90 92 99, stosownie do reguł 1 i 6 ORINS stanowiących załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE z dnia 7 września 1987 r. L 256, s. 1; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 02, t. 2, s. 382 – dalej: WTC) oraz uwagi 2a do sekcji XVI Taryfy Celnej, poprawna okazała się klasyfikacja spółki tycząca modułów LCD z inwerterem – typ 2D, skoro podstawową i jedyną funkcją występującego w nim układu T-con 2D była kontrola adresacji pikseli.

W dalszej części decyzji Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż przepisy procesowe nie nakładają obowiązku wydania formalnego postanowienia stwierdzającego że ekspertyza jednego z rzeczoznawców nie stanowi dowodu w sprawie. Opinia taka została zresztą uwzględniona przez organy obu instancji, które jednak nie podzieliły końcowych wniosków tam zawartych, w związku z treścią dwóch pozostałych ekspertyz sporządzonych dla potrzeb sprawy.

Ponadto w ocenie organu, dokonując taryfikacji spornego towaru, nie było potrzeby odwoływania się do reguły 3a ORINS.

Również zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie doszło do zarzucanego w odwołaniu naruszenia przepisów art. 120, 121, 122, 124, 125 oraz 187 Ordynacji podatkowej.

W ostatnim fragmencie uzasadnienia decyzji Dyrektor Izby Celnej rozważył szczegółowo treść przedłożonego przez stronę pisma (data wpływu do siedziby organu: 24 maja 2012 r.), określonego przez spółkę jako "opinia koreańskiego urzędu celnego dotyczącego klasyfikacji towarowej modułów LCD z funkcją 3D". W piśmie tym wyrażono zapatrywanie, że moduły 3D IOP są produktami objętymi kodem 8429 90 92 44. Organ podkreślił w związku z tym, że w piśmie nie wskazano żadnych konkretnych cech tak określonego modułu, ani jego wyposażenia. Nie przedstawiono także żadnej dokumentacji identyfikującej i umożliwiającej ewentualne potwierdzenie właściwości modułu. Wyklucza to więc możliwość uznanie wspomnianego modułu za tożsamy z modułami T-con 2D/3D, stanowiącymi przedmiot niniejszego sporu taryfikacyjnego.

W skardze wniesionej do WSA we W. powyższemu rozstrzygnięciu Spółka zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:

– reguł 1 i 6 ORINS poprzez ich niewłaściwe zastosowanie powodujące utrzymanie błędnej klasyfikacji importowanych towarów;

– reguły 3a ORINS poprzez jej pominięcie przy weryfikacji zadeklarowanego przez Spółkę kodu WTC;

– art. 54 § 1 pkt 7 o.p. w związku z art. 65 ust. 6 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm. – dalej: p.c.) poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w części określającej wysokość odsetek od należności przywozowych, w tym podatku VAT;

2) naruszenie przepisów postępowania celnego i mających posiłkowe zastosowanie proceduralnych przepisów prawa podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

– art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 p.c. poprzez niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, błędną i nieobiektywną ocenę zgromadzonych dowodów, w tym dostarczonych przez Spółkę, a przez to zaniechanie rzetelnego i kompleksowego wyjaśnienia stanu faktycznego;

– art. 120, art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 125 § 1 o.p. w związku z art. 73 p.c. poprzez wydanie decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności naruszające zasadę zaufania do organów podatkowych poprzez kierowanie się przy rozstrzyganiu sprawy wyłącznie względami fiskalnymi bez rozważenia słuszności stanowiska strony, a także brak rzetelnego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, jak również przez powierzchowność działań organu, które nie zmierzały do całościowego i wnikliwego załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę wyrokiem z 3 stycznia 2013 r. WSA we W. uznał, że kontrolowane decyzje nie naruszały prawa.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że istota sporu między stronami sprowadzała się do kwestii dopuszczalności sklasyfikowania spornych towarów do podpozycji 8529 90 92 44 TARIC, w następującym brzmieniu, obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia celnego, zweryfikowanego następnie przez organy celne: "Moduły LCD, składające się wyłącznie z jednego lub więcej szklanych lub plastikowych komórek TFT, niemające właściwości użytkowych ekranów dotykowych (touch screen), z lub bez elementów podświetlających, z lub bez inwertorów, z jedną lub więcej płytkami obwodów drukowanych (PCB) zawierającymi o elektroniczne kontrolery do adresacji pikseli".

WSA wyjaśnił także, że nie budziło wątpliwości, że podpozycja zastosowana przez stronę obejmuje nie wszystkie moduły LCD, lecz wyłącznie te, które "zawierają tylko elektroniczne kontrolery do adresacji pikseli". O prawidłowości takiej wykładni, właściwie dokonanej przez organy celne obu instancji przesądzało zawarte w cytowanej normie określenie "tylko". Pozostałe elementy opisu (liczba i materiał, z którego wykonane są komórki TFT; istnienie lub brak elementów podświetlających, występowanie lub brak inwertorów, liczba płytek obwodów drukowanych) nie miały istotniejszego znaczenia. Chodziło natomiast o to, aby urządzenie kontrolowało adresację pikseli i aby była to wyłączna (jedyna) funkcja.

Ponadto Zdaniem Sądu ze względu na brak normatywnej definicji pojęcia "adresacji pikseli" – organy trafnie przyjęły , iż przesądzenie kwestii dopuszczalności taryfikowania zgłoszonych towarów tak, jak to uczyniła strona, wymaga specjalistycznej wiedzy, a w szczególności odpowiedzi na pytanie, czy urządzenia te, zawierające moduł T-con 2D/3D, spełniają jedynie funkcję kontrolera adresacji pikseli, czy też – oprócz niej – także inne jeszcze funkcje. Podjęte czynności wyjaśniające były w pełni wystarczające do podjęcia niewadliwego rozstrzygnięci, a ocena zgromadzonego materiału dowodowego była także prawidłowa i Sąd nie stwierdził żadnego z zarzucanych w skardze naruszeń prawa procesowego.

WSA wskazał także na okoliczność, że wnioski zawarte w trzech ekspertyzach zostały w pełni przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ze wskazaniem motywów, dla których organ dał wiarę twierdzeniom biegłych 1 i 2, a odmówił uwzględnienia opinii 2. W szczególności, wskazano na dwie okoliczności: po pierwsze, na treść pisma samej strony z 15 kwietnia 2011 r., w którym poinformowała ona, o przesyłaniu sygnału synchronizacji (poprzez złącze P2402 na płycie głównej telewizora, a następnie do płytki IR emiter sterującej okularami 3D), co niedwuznacznie potwierdzało realizację przez taryfikowany produkt innej jeszcze funkcji (oprócz samej tylko kontroli adresacji pikseli); po drugie to, że ze względu na czas sporządzania ekspertyzy 2, jej autor nie dysponował całym materiałem dokumentacyjnym, sukcesywnie uzupełnianym i uaktualnianym przez spółkę. Spowodowało to, że WSA nie uznał za dowolną przeprowadzonej oceny wszystkich trzech opinii.

Ponadto za chybiony uznano zarzut braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Zdaniem Sądu I instancji prawidłowej oceny, dokonanej przez organy na podstawie analizy wszystkich trzech ekspertyz opracowanych w toku postępowania administracyjnego, strona nie zdołała skutecznie zakwestionować.

W konkluzji WSA orzekł, że w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego i zaoferowanego dodatkowo Sądowi, w pełni uzasadniona była klasyfikacja towarowa spornego urządzenia dokonana przez organy celne. A skoro nie można było towaru objąć podpozycją 8529 90 92 44, należało go sklasyfikować w podpozycji 8529 90 92 99. Dokonując takiej właśnie taryfikacji, organy nie naruszyły wcale reguły 3a ORINS,

Również – zdaniem Sądu – organy prawidłowo naliczyły odsetki za zwłokę, uznając, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 3 stycznia 2013 r. wniosła Spółka L., zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, a także dopuszczenia dowodów uzupełniających z dokumentów.

Powołując się na przepisy art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) wyrokowi temu Spółka zarzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1, art. 135 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 p.c. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez organy oraz sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny zebranego materiału dowodowego z pominięciem wniosków dowodowych i dowodów składanych przez Spółkę prowadzących do zakwestionowania prawidłowości klasyfikacji do kodu Taric 8529 90 92 44 modułów LCD 2D/3D;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1, art. 135 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 123 § 1, art. 180 i art. 187 § 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 p.c. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo dopuszczenia przez organy do udziału w postępowaniu osób nieposiadających prawidłowego umocowania do reprezentowania Spółki, a także pomimo nieprzeprowadzenia dowodów w sprawie i ograniczenia się do włączenia do materiału dowodowego materiałów zebranych w toku innego postępowania, co utrudniło weryfikację opinii W.P. i J.G. i ich zakwestionowanie oraz uniemożliwiło organom wyczerpującą ich ocenę, ponieważ bez materiału stanowiącego podstawę wydania opinii przez biegłego nie jest możliwie zweryfikowanie ich poprawności;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1, art. 135 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 p.c. w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.) poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo dopuszczenia przez organy jako dowód opinii biegłych opartych na niepełnej dokumentacji technicznej (niesporządzonej w języku polskim) wydanych w innej sprawie co skutkowało tym, że w aktach sprawy brak jest dokumentacji sporządzonej w obowiązującym w Polsce języku urzędowym, uniemożliwiającej weryfikację sporządzonych opinii i ich późniejsze kwestionowanie w toku postępowania oraz utrudniło organom i Spółce weryfikację treści wniosków zamieszczonych w tych opiniach, ponieważ bez materiału źródłowego nie jest możliwe zweryfikowanie poprawności sporządzonej opinii biegłego;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1, art. 135 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i art. 187 § 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 i art. 91 p.c. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo dopuszczenia przez organy jako dowód i porównywania opinii biegłych, które zostały sporządzone bez przeprowadzenia eksperymentu z wykorzystaniem spornych modułów LCD celem określenia ich funkcji, przez podmiot nieuprawniony w rozumieniu art. 91 p.c., i zostały sporządzone w oparciu o zróżnicowany materiał dowodowy, co wyklucza uznanie tych opinii jako pełnowartościowych i uniemożliwia na ich podstawie ustalanie faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1, art. 135 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 123 § 1, art. 126, art. 137 § 2, § 3 i § 3a o.p. w związku z art. 73 ust. 1 p.c. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo umożliwienia przez organy udziału w postępowaniu osobom nieposiadającym należytego umocowania do reprezentowania Spółki, a art. 187 § 1, art. 180 i art. 189 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 p.c. poprzez ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności stanu faktycznego w oparciu o oświadczenia składane przez osoby nienależycie umocowane do reprezentowania Spółki, co doprowadziło do nieprawidłowości przy ustalaniu stanu faktycznego i naruszyło zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu;

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1, art. 135 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 200a § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 p.c. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo zaniechania przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w postępowaniu odwoławczym w sytuacji, w której w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności z uwagi na sprzeczne opinie biegłych co do funkcji realizowanych przez moduły LCD, zaistniała potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale powołanych w sprawie ekspertów oraz przedstawicieli Spółki, jak również sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez Spółkę w odniesieniu do ustaleń ekspertyz;

7. art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w przypadku oparcia rozstrzygnięcia na wadliwie ustalonym przez organy stanie faktycznym sprawy z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 197 § 1 o.p. poprzez wadliwe przyjęcie, że stanowiące przedmiot zgłoszenia celnego moduły LCD posiadają elektroniczne obwody realizujące funkcje inne niż "adresacja pikseli", będące skutkiem ograniczenia się Sądu I instancji jedynie do rozpatrzenia zarzutów zawartych w skardze, zaakceptowaniu nieprawidłowej praktyki organów celnych polegającej na oparciu rozstrzygnięć podatkowych na wadliwej treści opinii biegłych zawierających bezzasadne i nieuprawnione definicje funkcji "adresacji pikseli" oraz odmowy wiarygodności dowodom zgłaszanym przez Spółkę;

8. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie w zaskarżonym wyroku, że materiał dowodowy, w oparciu o który organy ustaliły stan faktyczny sprawy, został zebrany w sposób prawidłowy i wystarczający dla prawidłowej oceny legalności decyzji pomimo tego, że akta sprawy nie zostały skompletowane w sposób poprawny, w szczególności z uwagi na to, że nie zawierały istotnych dla sprawy dokumentów, w tym stosownych pełnomocnictw oraz zawierały niepodpisane oświadczenia nieokreślonych osób, co stanowiło samoistną przesłankę do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji;

9. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wyroku wynikające z niewyjaśnienia przez Sąd I instancji podstawy prawnej orzeczenia i przyczyn zaakceptowania wykładni przepisów prawa materialnego dokonanej przez organy celne, co doprowadziło do zaakceptowania przez Sąd stanowiska organów, że w stanie faktycznym sprawy do kodu Taric 8529 90 92 44 mogą zostać zaklasyfikowane jedynie takie moduły LCD, które nie pełnią innych funkcji niż adresacja pikseli, co jest sprzeczne z brzmieniem opisu kodu Taric 8529 90 92 44, jak również poprzez niewyjaśnienie przez Sąd prawnego znaczenia terminu "adresacja pikseli", co uniemożliwia kontrolę legalności zaskarżonego wyroku;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/96 z dnia 27 czerwca 1996 r. zawieszającego czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. (Dz. U. UE z dnia 5 stycznia 2009 r. L 1, s. 1) dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2009 w związku z art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2009, poprzez zastosowanie w sprawie kodu Taric 8529 90 92 99 zamiast Taric 8529 90 92 44 na skutek błędnego ustalenia treści normy prawnej przez przyjęcie, że do kodu Taric 8529 90 92 44 mogą zostać zaklasyfikowane jedynie takie moduły LCD, które wyposażone są jedynie w obwody drukowane zawierające elektroniczne kontrolery służące tylko do adresacji pikseli i nie mogą spełniać innych funkcji, podczas gdy konkluzja taka nie wynika z literalnej treści rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2009, a stanowisko Spółki poparte jest wydanymi na jej rzecz wiążącymi informacjami taryfowymi nr CZ 99-0019-2013 i CZ 99-0014-2013 z dnia 30 stycznia 2013 r. w trybie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE z dnia 19 października 1992 r. L 302, s. 1 ze zm.; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 02, t. 4, s. 307), dalej: WKC, co skutkowało nieprawidłowym uznaniem przez Sąd, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie reguły 3a ORINS w związku z regułami 1 i 6, poprzez zastosowanie w sprawie kodu Taric 8529 90 92 99 zamiast Taric 8529 90 92 44 w wyniku błędnego ustalenia treści norm prawnych zawartych w powołanych przepisach, co skutkowało nieuchyleniem zaskarżonej decyzji wydanej z naruszeniem wyżej wskazanych reguł ORINS,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 18, art. 288, art. 342 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 1, art. 4 i art. 5 rozporządzenia nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz. U. UE z dnia 6 października 1958 r. L 17, s. 385 ze zm.; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 01, t. 1, s. 3) i art. 2 ust. 1 WKC, poprzez przyjęcie za materialnoprawną podstawę orzekania w sprawie wyłącznie polskiej wersji językowej rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2009 z pominięciem innych wersji językowych wskazujących na prawidłowość dokonanego przez Spółkę zaklasyfikowania modułów LCD do kodu Taric 8529 90 92 44, co doprowadziło do dokonania wykładni przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2009 sprzecznej z innymi wersjami językowymi tego aktu i skutkowało nieuchyleniem zaskarżonej decyzji naruszającej zakaz wynikający z art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 pkt 7 o.p. w związku z art. 65 ust. 6 p.c. poprzez uznanie, że aktywność Spółki w toku postępowania celnego w postaci zgłaszania wniosków dowodowych oraz składania wyjaśnień, dokumentów i pism zwłaszcza, gdy organy ograniczyły się do oceny materiału dowodowego zebranego w toku innych postępowań, powoduje przedłużenie postępowania w sprawie niezależne od organu i uniemożliwia zastosowanie wyłączeń okresów naliczania odsetek, pomimo że działania Spółki były podejmowane zgodnie z prawem w celu wykonania przysługujących jej uprawnień procesowych i miały na celu wyłącznie ochronę słusznych interesów i wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie i oddalenie wniosków dowodowych Spółki, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Na wstępie należało odnieść się do wniosków o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego.

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Z tego też względu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co do zasady, wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. Należy mieć na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania.

Mając na uwadze, że wojewódzki sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną do sądu decyzją administracyjną (jeżeli zachodzi potrzeba dokonania takich ustaleń, sąd powinien uchylić decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić), wykluczyć należy, by Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej mógł podjąć się ustalenia stanu faktycznego sprawy. Pogląd, że sąd kasacyjny nie prowadzi w żadnym zakresie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w sprawie, potwierdza także treść art. 188 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, wydanie orzeczenia reformatoryjnego jest możliwe tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości, co wiąże się bądź z niezakwestionowaniem przez stronę w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez sąd pierwszej instancji, bądź z nieskutecznie postawionymi zarzutami naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na marginesie jedynie należy zauważyć, że opinii sporządzonej na zlecenie strony nie można przypisać waloru dowodu z opinii biegłego, nawet jeśli sporządzone zostały przez osoby posiadające wiedzę fachową. Sąd Najwyższy na tle analogicznego uregulowania dowodu z opinii biegłego w Kodeksie postępowania cywilnego przyjął, że opinie sporządzone na zlecenie strony traktować należy jedynie jako wyjaśnienia stanowiące poparcie stanowiska strony, choć z uwzględnieniem wiadomości specjalnych (wyrok SN z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I CKN 92/00).

Przystępując do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy przypomnieć, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1) albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na rozstrzygnięcie (pkt 2).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyrok z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11 oraz wyrok z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej, Spółka wskazuje obie podstawy wymienione w art. 174 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów procesowych podniesionych przez Spółkę stwierdzić należy, że nie są one trafne. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarga kasacyjna te zarzuty ujmuje w 9 punktach, przy czym w 6 z nich wskazuje na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 134, art. 135 i art. 151 p.p.s.a., łącząc to naruszenie z określonymi przepisami Ordynacji podatkowej i Prawa celnego dotyczącymi zasad i sposobu prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Tak zbudowane zarzuty nie spełniają wymogów formalnych, przy czym to stanowisko należy odnieść do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 i art. 135 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna ma nie tylko wskazać przepisy, które zdaniem strony wnoszącej tę skargę zostały naruszone, ale w uzasadnieniu skargi strona ma wyjaśnić na czym polega naruszenie, w czym objawia się jego istotność i jaki wypływ miało ono na rozstrzygnięcie sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie spełnia tych wymogów. Strona w ogóle nie odnosi się do tych fragmentów stawianego zarzutu, natomiast przedstawia swój pogląd na temat ustaleń faktycznych sprawy w oderwaniu od treści przepisów objętych zarzutem. Działanie takie prowadzi do tego, że uzasadnienie jest "oderwane" od treści stawianych zarzutów. Przez to jest z nimi niespójne, co w konsekwencji prowadzi do niemożności dokonania oceny skarżonego wyroku z punktu widzenia wskazanych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla i przypomina, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, zatem wymaga od strony jednoznacznego wskazania naruszonych przepisów oraz skutków takiego naruszenia dla samego rozstrzygnięcia kontrolowanego w postępowaniu kasacyjnym. Braki w tym zakresie nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany zarzutami i ich uzasadnieniem nie może domniemywać zakresu kontroli zaskarżonego wyroku, skoro strona nie jest w stanie jasno wyznaczyć jej granic.

Z tych powodów wszystkie zarzuty wskazane w pkt I ppkt 1-6 skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszeń przez WSA we W. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134, art. 135 p.p.s.a. należy uznać za nietrafne, a treść tych norm nie może być wzorcem kontroli wyroku objętego skargą kasacyjną, skoro Spółka nie wskazała na czym polega naruszenie tych przepisów i jakie są jego skutki dla kontrolowanego wyroku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. (zarzut I. pkt 7 i 9). Zgodnie z powołanym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko jako zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji ale także jako wyodrębniony element, stan faktyczny przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09, publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39). Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 141 § 4 p.p.s.a., podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeżeli argumentacja sądu łącznie przesądza o jej zasadności. Wymagane jest jedynie, by uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11, publik. LEX nr 1110127). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej NSA prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały u podstaw rozstrzygnięcia. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości NSA, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy, i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1301/10, publik. LEX nr 1113579). Wyrok WSA we W. spełnia wszystkie wymogi ustawowe. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że w sytuacji, kiedy brak jest normatywnej definicji pojęcia "adresacji pikseli" przesądzenie kwestii dopuszczalności taryfikowania zgłoszonych towarów tak, jak to uczyniła strona wymagało specjalistycznej wiedzy. Skoro odpowiedź na pytanie o znaczenie określenia "adresacja pikseli" i o to, czy funkcja ta stanowi jedyną (wyłączną) funkcję produktów sprowadzonych przez Spółkę wymagała wiedzy fachowej prawidłowo powołano w sprawie biegłego.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. (I. pkt 8). Zgodnie z powołanym przepisem, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 72/06, publik. ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r. o sygn. akt I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. WSA we W. wydał zaskarżony wyrok na podstawie akt sprawy administracyjnej uwzględniając również dowód uzupełniający z dokumentu w postaci pisma Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z 20 września 2012 r. Zgodnie z art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. Sąd pierwszej instancji dokonał oceny tego dowodu w ramach swobodnej oceny dowodów i przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wbrew twierdzeniu Spółki ewentualny brak w aktach sprawy administracyjnej pełnomocnictw osób występujących w jej imieniu oraz znajdujące się w aktach sprawy administracyjnej niepodpisane oświadczenia nieokreślonych osób nie stanowią o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Te ostatnio wymienione dokumenty podlegały ocenie, jak każdy dowód w sprawie. Podkreślić należy, że Spółka kwestionuje czynności dokonywane przez jej pracowników, twierdząc, że nie byli oni pełnomocnikami, jednak nie zauważa, że oświadczenia tych osób, są oświadczeniami wiedzy a nie woli. W konsekwencji dla takich oświadczeń trudno wymagać działania w zakresie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa, bo to może być wiązane tylko z oświadczeniem woli, natomiast w zakresie oświadczeń wiedzy wystarczającym warunkiem jest by pochodziły od osób, które w ramach obowiązującej struktury i zasad funkcjonowania osoby prawnej posiadają tytułu do udzielenia takich informacji. W tych sytuacjach nie działają one w ramach pełnomocnictwa ale przepisów wewnętrznych określających zakres ich zadań.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy przypomnieć, że jego naruszenie może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. O charakterze materialnoprawnym, czy proceduralnym danego przepisu nie decyduje to, w jakim akcie prawnym został on zamieszczony ale jego przedmiot i treść regulacji. Prawo materialne to te przepisy, które regulują bezpośrednio określone stosunki materialnoprawne nakładając na podmioty w nich uczestniczące obowiązki bądź przyznając tym podmiotom uprawnienia. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Spółka zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w powiązaniu ze wskazanymi w II. pkt 1, II. pkt 2, II. pkt 3, II. pkt 4 przepisami prawa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Oddalając skargę WSA we W. nie stwierdził naruszenia prawa materialnego przez organy administracji publicznej. Sąd pierwszej instancji uznał, że do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego wskazane w podstawie prawnej decyzji. Tymi przepisami są przepisy unijne oraz przepisy ustawy – Prawo celne.

Uzasadnienie podstawy kasacyjnej naruszeń prawa materialnego ze względu na ustalony stan faktyczny sprowadza się do zakwestionowania przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że importowane towary winny być klasyfikowane do kodu TARIC 8529 90 92 99, ponieważ importowany moduł zawiera nie tylko elektroniczne kontrolery do adresacji pikseli. Należy podkreślić, że skoro Spółka nie podważyła skutecznie tego ustalenia, to zarzut błędu subsumcji nie może być skuteczny.

Z zarzutu II. pkt 1 skargi kasacyjnej można wywieść, że spółka wskazuje także na zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię pozycji TARIC 8529 90 92 44. Skarżąca kasacyjnie wywodzi, że doszło do błędnego ustalenia treści tej normy prawnej. Podnosi, że błędnie przyjęto, że do tego kodu mogą zostać zaklasyfikowane wyłącznie takie moduły LCD, które wyposażone są jedynie w obwody drukowane zawierające elektroniczne kontrolery służące tylko do adresacji pikseli. Powołując ten zarzut wskazuje na wydanie wobec niej Wiążących Informacji Taryfowych, wskazuje zatem na fakty, jednocześnie nie wyjaśniając jaka powinna być prawidłowa wykładnia tej normy prawnej. Tymczasem uzasadnienie zarzutu błędnej wykładni powinno zawierać przedstawienie stanowiska Sądu pierwszej instancji, wskazanie dlaczego, zdaniem skarżącej, przyjęta wykładnia jest nieprawidłowa i jak należy rozumieć naruszony przepis prawa materialnego. Uzasadnienie omawianego zarzutu, nie przedstawia jednak prawidłowej wykładni kwestionowanego przepisu, powołuje się natomiast na ustalenia faktyczne związane z opiniami biegłych, końcowo konkludując o nieprawidłowej klasyfikacji przedmiotowego towaru, co niewątpliwie dotyczy ustaleń faktycznych, a nie błędu w zakresie wykładni prawa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest również zasadny zarzut II. pkt 4 odnoszący się do naruszenia art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 pkt 7 o.p. w związku z art. 65 ust. 6 p.c. Zgodnie z art. 65 ust. 3, 4, 5 i 6 p.c., od kwot należności nieuiszczonych w terminie pobiera się odsetki. W przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 202-205 oraz art. 210 i art. 211 WKC pobiera się odsetki liczone od dnia następującego po dniu jego powstania, do dnia powiadomienia o kwocie należności wynikającej z tego długu. Organ celny pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie. Odsetki wskazane w ust. 3-5 pobiera się w wysokości i według zasad określonych w odrębnych przepisach, dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych, chyba że przepisy p.c. stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 p.c., do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV Ordynacji podatkowej z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów Prawa celnego. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Wskazane przez Spółkę art. 53 § 1 o.p. i art. 54 § 1 pkt 7 o.p. znajdują się w Dziale I Ordynacji podatkowej przez co nie mają zastosowania w postępowaniach w sprawach celnych. Regulacja prawna zawarta w art. 65 ust. 6 p.c. stanowi odesłanie do odrębnych przepisów regulujących wysokość i zasady pobierania odsetek mających zastosowanie w sprawach podatkowych. Chodzi tutaj o obowiązujące od 1 września 2005 r. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 165, poz. 1373 ze zm.).

Mając powyższe na uwadze przyjąć trzeba, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

-----------------------

- 17 -