Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 503/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4, art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2211
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant st. ref. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu reklamy apteki i nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4, art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2211), dalej: "u.p.f." oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) dalej: "k.p.a." w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w G. z [...] marca 2017 r., znak: [...], którą organ I instancji:

1. stwierdził, że C. sp. z o. o. z siedzibą w W. prowadziła niedozwoloną reklamę działalności apteki ogólnodostępnej o nazwie "C." położonej w G. przy ul. Z. [...] - polegającej na zleceniu firmie E. automatycznego odtwarzania po połączeniu się z infolinią przychodni E. (nr tel. [...]) - nagrania zachęcającego do odwiedzenia Apteki;

2. nałożył na C. sp. z o. o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 35 000,00 zł (słownie: trzydzieści pięć tysięcy złotych) w związku z prowadzeniem niedozwolonej reklamy działalności Apteki opisanej w punkcie

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 9 września 2016 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w G. (dalej także: "WIF") wpłynęło pismo, w którym zawiadamiający poinformował, że: "(...) przy telefonicznym połączeniu z przychodnią E. ([...]) automatyczna sekretarka reklamuje aptekę C.".

Pismem z [...] grudnia 2016 r. [...] WIF poinformował Stronę – C. sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej też "Skarżąca", "Strona") o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z prowadzeniem niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "C." zlokalizowanej w G. przy ul. Z. [...] (dalej także: "Apteka"). Organ I instancji poinformował Stronę o powzięciu informacji, że przy połączeniu telefonicznym z przychodnią E. (pod nr telefonu [...]) automatycznie włącza się reklama apteki ogólnodostępnej "C.", oraz iż zarejestrowane nagranie zostało włączone do materiału dowodowego. [...] WIF wyjaśnił również, że do materiału dowodowego zostały włączone wyjaśnienia firmy E. z [...] listopada 2016 r, z których wynika, że powyższe nagranie zostało zamieszczone na infolinii E. na prośbę C. sp. z o. o. z siedzibą w W. oraz, że zostało już usunięte.

[...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w G., zakończył przedmiotowe postępowanie decyzją z [...] marca 2017 r., znak: [...], którą:

1. stwierdził, że C. sp. z o. o. z siedzibą w W. prowadziła niedozwoloną reklamę działalności apteki ogólnodostępnej o nazwie "C." zlokalizowanej w G. przy ul. Z. [...] - polegającej na zleceniu firmie E. automatycznego odtwarzania po połączeniu się z infolinią przychodni E. (nr tel. [...]) - nagrania zachęcającego do odwiedzenia Apteki;

2. nałożył na C. sp. z o. o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 35 000,00 zł w związku z prowadzeniem niedozwolonej reklamy działalności Apteki opisanej w punkcie 1.

Strona złożyła w terminie odwołanie od powyższej decyzji do Głównego Inspektora Farmaceutycznego za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w G... Zaskarżając decyzję w całości, zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 33 § 2, art. 80, art. 81, art. 105, art. 107, art. 108 k.p.a.:

a) poprzez naruszenie zasady praworządności - m in. żądanie od pełnomocnika dodatkowych informacji na pełnomocnictwie;

b) poprzez nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza braku ustalenia w jakim terminie były rozpowszechniane informacje;

c) poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania i wydanie rozstrzygnięcia krzywdzącego stronę i niesprawiedliwego;

d) poprzez odmówienie pełnomocnikowi wglądu w akta sprawy;

e) poprzez nie umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do całości zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, m. in. z uwagi na fakt, odmowy wyglądu w akta sprawy pełnomocnikowi;

f) poprzez wydanie rozstrzygnięcia niezrozumiałego dla strony tj. nie wskazaniu w sentencji decyzji, jakie konkretnie działanie i jakie konkretne materiały (nagranie) stanowiły naruszenie zakazu reklamy aptek;

g) poprzez nie umorzenie postępowania pomimo braku przedmiotu postępowania;

h) poprzez brak oznaczenia strony w sentencji decyzji;

i) poprzez brak nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w sentencji decyzji;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

a) art. 94a ust. 1 u.p.f., poprzez błędną interpretację przepisu tj. uznaniu, iż informacja o otwarciu i lokalizacji apteki, stanowi reklamę apteki;

b) art. 94a ust. 1a u.p.f., poprzez umieszczenie w sentencji decyzji podstawy prawnej dotyczącej placówek obrotu poza aptecznego;

c) art. 94a ust. 4 u.p.f. poprzez stwierdzenie naruszenia, a nie wydania nakazu w przedmiocie zaprzestanie prowadzenia reklamy;

d) art. 94a ust. 4 u.p.f. poprzez jego nie zastosowanie tj. nie nadanie rygoru natychmiastowego wykonania w sentencji decyzji;

e) art. 129b u.p.f. poprzez błędne ustalenie faktów, a co za tym idzie błędne miarkowanie wysokości kary;

f) 129ba u.p.f. poprzez jego niezastosowanie.

Główny Inspektor Farmaceutyczny po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji co do zakwalifikowania, dołączonego do akt sprawy administracyjnej nagrania o treści: "Już otwarta nowa apteka w placówce przy ul. Z.. Farmaceuci C. zapraszają!" jako jednej z form reklamy aptek i ich działalności, zakazanej przez art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne.

Przepis ten stanowi bowiem, że reklama aptek i ich działalności jest zabroniona i wskazuje jednocześnie, że spod powyższego zakazu wyłączona jest jedynie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki. Organ wskazał, ze przepisy nie definiują wprost pojęcia "reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności", ale sposób jego rozumienia został wypracowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2014 r., sygn., akt: II GSK 1000/13, z którego wynika, że: "(...) reklamą (jako taką) jest działalność sprzedawcy polegająca na informowaniu lub zachęcaniu do określonego zachowania się nabywcy, mająca na celu zwiększenie jego obrotów. W przypadku reklamy produktu leczniczego tym «określonym zachowaniem» będzie zachęcanie do stosowania tego produktu, natomiast w przypadku reklamy apteki lub jej działalności będzie to zachęcanie do korzystania z jej usług. «Zwiększeniem obrotów» sprzedającego będzie w przypadku reklamy produktu leczniczego zwiększenie liczby przepisywanych recept, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych, zaś w przypadku reklamy apteki lub jej działalności będzie to zwiększenie liczby przeprowadzanych przez nią transakcji lub ich wartości."

Doprecyzowując pojęcie reklamy aptek organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2008 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2215/07, ale też: sygn. akt VII SA/Wa 1985/07, sygn. akt VII SA/Wa 698/08), w których oparł się na opracowaniach słownikowych definicji pojęcia reklamy i stwierdził, że: "Reklamą jest działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług ('Wielki Słownik Wyrazów Obcych" pod redakcją M. Bańki, wyd. PWN, Warszawa 2003 r.). Formy reklamy mogą być różnorodne, są to np. plakaty, ulotki, spoty w telewizji, bilbordy. Istotnym elementem reklamy jest zamiar wywołania określonej reakcji potencjalnych klientów."

W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego nagranie o treści: "Już otwarta nowa apteka w placówce przy ul. Z.. Farmaceuci C. zapraszają!" spełnia kryteria definicji reklamy aptek, gdyż ma na celu zachęcenie pacjentów do odwiedzenia "nowo otwartej" apteki oraz zapoznania się z dostępną w niej ofertą i dokonania w niej zakupów. Organ na poparcie swojego stanowiska wskazał na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt: II CSK 289/07, w którym wskazano, że "przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty do których jest kierowany."

Organ uznał, że informacje niewyłączone wprost przez art. 94a ust. 1 u.p.f. zd. 2 spod zakazu, powinny być oceniane przy uwzględnieniu celu omawianej regulacji. Art. 94a ust. 1 u.p.f. wprowadza zakaz reklamy aptek, aby ograniczyć zjawisko nabywania i spożywania leków ze względów czysto ekonomicznych, a nie realnych potrzeb zdrowotnych, stąd niedozwolone jest podawanie informacji oraz prowadzenie innych działań zachęcających do dokonania zakupu w konkretnej aptece. Przytoczone wyżej orzeczenia sugerują bowiem, że metoda, sposób prowadzenia reklamy, środki użyte do realizacji są kluczowe dla oceny, czy dane działania naruszają art. 94a ust. 1 u.p.f.

W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego przeciętny odbiorca -pacjent, który po wybraniu numeru Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej E., słyszy komunikat o treści: "Już otwarta nowa apteka w placówce przy ul. Z.. Farmaceuci C. zapraszają!", odbiera go jako skierowaną do niego zachętę do skorzystania z usług tej właśnie apteki. Przedmiotowy komunikat odtwarzany był przy próbie nawiązania połączenia z placówką ochrony zdrowia, a zatem trafiał do szczególnej grupy klientów jakimi są pacjenci, którzy z uwagi na swój stan zdrowia, mogli być - bardziej niż osoby zdrowe - zainteresowani możliwością zakupu produktów leczniczych sprzedawanych w aptekach. Zgodne z doświadczeniem życiowym jest bowiem przyjęcie, że pacjent udaje się do apteki jedynie w celu dokonania zakupu produktów leczniczych dostępnych w ofercie apteki - potrzebnych w leczeniu konkretnych chorób bądź zwalczaniu doskwierających pacjentowi dolegliwości. W związku z powyższym informowanie o nowo otwartej placówce ("już otwarta (...) zapraszają!"), zmierza w istocie do przyciągnięcia jak największej liczby klientów, a w konsekwencji może przyczyniać się do wzrostu obrotów w tej aptece. Zdaniem Głównego Inspektora Farmaceutycznego z powyższych względów przedmiotowy komunikat ma charakter reklamowy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza braku ustalenia, w jakim terminie były rozpowszechniane informacje, organ odwoławczy nie podzielił powyższego zarzutu. Wskazał, że organ I instancji w toku postępowania podjął czynności niezbędne do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności zarejestrował nagranie będące przedmiotem postępowania i włączył do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wraz z wyjaśnieniami podmiotu NZOZ E.. Co więcej, również skierował wezwania do złożenia stosownych wyjaśnień do Strony postępowania. Materiał dowodowy zebrany w sprawie, zwłaszcza nagranie udostępniane na infolinii NZOZ E.., jak również wyjaśnienia tej placówki - Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej E. - w ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego, jednoznacznie wskazały na prowadzenie reklamy apteki o nazwie "C." zlokalizowanej w G. przy ul. Z. [...]. Tym bardziej, że z pisemnych wyjaśnień NZOZ E. wynikał w sposób jednoznaczny czasokres udostępniania nagrania reklamowego na infolinii - począwszy od czerwca 2016 r. do listopada 2016 r.

Z uwagi na powyższe ustalenia organ odwoławczy podzielił ustalenia Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w G., że zlecenie Strony prowadzące do niedozwolonego działania reklamowego było realizowane przez okres 5 miesięcy - co znalazło bezpośrednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Główny Inspektor Farmaceutyczny uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 9, 10 i 81 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, polegającej na żądaniu od pełnomocnika dodatkowych informacji na pełnomocnictwie oraz odmówienie mu wglądu w akta sprawy, co skutkowało uniemożliwieniem Stronie wypowiedzenia się co do całości zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji.

Uzasadniając swoje stanowisko powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym utrwalony został pogląd, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywał zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. GIF wskazał, że Skarżąca podnosząc zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. - wobec odmowy dopuszczenia do przeglądu akt pełnomocnika spółki J. K., zarzuciła, że nie mogła udzielić żadnych wyjaśnień ani złożyć żadnych wniosków, a organ I instancji przed wydaniem decyzji nie udzielił jej odpowiedzi na skargę z 21 lutego 2017 r. (dotyczącej prośby o wskazanie podstawy prawnej żądania organu, by pełnomocnictwo zawierało sygnaturę sprawy oraz wskazanie, jakie minimalne elementy powinno zawierać pełnomocnictwo, aby zostało uznane przez organ). W ocenie Strony, organ i instancji nie dał jej możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału oraz nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego.

GIF jednakże podkreślił, że nawet w odwołaniu od decyzji, kwestionując w całości ustalenia organu I instancji, Strona nie zawnioskowała o przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów mogących podważyć poczynione ustalenia, a ograniczyła się jedynie do prostej negacji. Nie wykazała również związku przyczynowego między naruszeniem art. 10 k.p.a., a wynikiem sprawy, bowiem sam fakt niedopuszczenia pełnomocnika do przeglądu akt postępowania nie wpływał bezpośrednio na rozstrzygnięcie sprawy.

Odnosząc się z kolei do wniesionej przez Stronę skargi z [...] lutego 2017 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, organ wskazał na brzmienie art. 228 i 234 k.p.a. i wyjaśnił, że skarga podlega rozpatrzeniu w toku postępowania odwoławczego łącznie ze złożonym odwołaniem.

Organ odwoławczy podkreślił, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania

precyzyjnie i szczegółowo określono zakres przedmiotowego postępowania, wskazano materiały dowodowe, które uzasadniały wszczęcie postępowania, jak również wezwano do udzielenia odpowiedzi na stawiane w piśmie pytania, wyznaczając stosowny termin na zajęcie stanowiska oraz zapoznanie się z aktami sprawy. Organ I instancji informując o zamiarze zakończenia postępowania wyznaczył Stronie odpowiedni termin do zajęcia stanowiska w sprawie. W ocenie organu odwoławczego, Strona miała zatem czas oraz realne możliwości wypowiedzenia się co do przedmiotu postępowania.

Organ odwoławczy ocenił również, że złożony w toku postępowania odwoławczego wniosek o dopuszczenie dowodu z postanowienia Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] października 2017 r. wydanego w sprawie prowadzonej pod sygnaturą [...], nie wnosił niczego do niniejszej sprawy. Każde postępowanie administracyjne jest rozpatrywane indywidualnie, stosownie do okoliczności konkretnej sprawy. Strona w toku postępowania ograniczyła się jedynie do składania kolejnych pism i wniosków dowodowych nie wpływających na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a jedynie przedłużających postępowanie.

Organ odwoławczy ustalił i ocenił, że ze zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego, w tym wyjaśnień NZOZ E.., w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że Strona, na podstawie ustnego porozumienia zlecała firmie E. zamieszczenie nagrania "Już otwarta nowa apteka iv placówce przy ul. Z.. Farmaceuci C. zapraszają!" na infolinii placówki NZOZ. Zdaniem organu odwoławczego, należy przyjąć, że gdyby Strona dysponowała innymi środkami dowodowymi potwierdzającymi okoliczność, że nie odpowiada za ww. działania, to kierując się zasadami doświadczenia życiowego oraz zwykłą dbałością o własne interesy, zapewne przedstawiłaby je organom inspekcji farmaceutycznej. Tym samym, organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo przyjął za udowodnione, że ww. nagranie było udostępniane przy połączeniu telefonicznym z przychodnią E. pod nr telefonu [...], w okresie 5 miesięcy, na zlecenie C. sp. z o. o. z siedzibą w W..

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 107 k.p.a. poprzez nieprawidłowe oznaczenie Strony postępowania, organ odwoławczy wskazał, iż powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy jak również z pozostałych elementów konkretyzujących przedmiotową decyzję jasno wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny określił prawidłowo adresata przedmiotowej decyzji tj. C. sp. z o. o. z siedzibą w W.. Prawidłowo bowiem określił, do jakiego podmiotu odnosi się przedmiotowa decyzja, kto jest Stroną postępowania. Ocenił, że nie można uznać, że samo pominięcie w pkt 1 sentencji decyzji - obok nazwy spółki C. skrótu "sp." uniemożliwia ustalenie podmiotu będącego stroną postępowania. Błąd ten stanowi oczywistą omyłkę pisarską, kwalifikującą się do sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Ponadto, zdaniem GIF, zarówno rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie niniejszej decyzji jest precyzyjne i zrozumiałe. Organ I instancji dokładnie określił działania od których Strona powinna się powstrzymać, jak również dostatecznie wyjaśnił przesłanki, którym kierował się wydając rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe nie podzielił zarzutu Strony, jakoby rozstrzygnięcie przedmiotowej decyzji było niezrozumiałe.

Główny Inspektor Farmaceutyczny uznał za niesłuszny zarzut Strony, że organ I instancji nie zawarł w sentencji decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo zawarcia podstawy prawnej uprawniającej organ do nadania ww. rygoru. Wskazując na art. 94a ust. 3 u.p.f. organ odwoławczy wyjaśnił, że rygor natychmiastowej wykonalności nadaje się jedynie decyzji wydanej w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy. Tymczasem przedmiotem niniejszego postępowania było nałożenie kary pieniężnej wobec prowadzenia reklamy aptek w ustalonym okresie. Powyższa sankcja - nakładana w drodze decyzji - jest konsekwencją naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f. Przepisy (w tym art. 129b ust. 1 i 2 u.p.f.) nie uzależniają możliwości nałożenia kary od prowadzenia reklamy w momencie rozstrzygania. Nałożenie kary pieniężnej w zaskarżonej decyzji uznał za zasadne. Co więcej, organ pierwszej instancji, nie mógł zaniechać nałożenia kary, a jedynie ją miarkować.

Zdaniem Głównego Inspektora Farmaceutycznego, w sprawie niniejszej organ I instancji już w chwili wszczęcia postępowania dysponował informacjami z których wynikało, że reklama nie jest już prowadzona. Wobec powyższego, oceniając działalność Strony – C. sp. z o. o. z siedzibą w W. - jako zakazaną w świetle art. 94a ust. 1 u.p.f. reklamę apteki, Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w G. stwierdził stan naruszenia ww. przepisu występujący w określonym przedziale czasowym i orzekł o nałożeniu kary pieniężnej zgodnie z art. 129b ust. 1 i 2 u.p.f.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany wysokości kary pieniężnej. Powołując się na art. 129b ust. 1 u.p.f. stwierdził brak jakichkolwiek okoliczności pozwalających na odstąpienie od jej nałożenia. Organ miał jedynie możliwość miarkowania kary (maksymalnie 50 000 zł) z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 129b ust. 2 u.p.f., w szczególności: okresu, stopnia i okoliczności naruszenia, uprzedniego naruszenia przepisów.

Stwierdził, że ustalając wymiar kary uwzględnił następujące ustalenia:

1. formę niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "C." zlokalizowanej w G. przy ul. Z. [...] polegającą na automatycznym odtwarzaniu w trakcie połączenia z infolinią przychodni NZOZ E. nagrania o treści: "Już otwarta nowa apteka w placówce przy ul. Z.. Farmaceuci C. zapraszają!",

2. skierowanie nagrania do pacjentów Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej E. z siedzibą w G., a zatem do szerokiego grona odbiorców;

3. będąca przedmiotem postępowania Strony działalność reklamowa dotyczyła jednej apteki;

4. okres naruszenia zakazu reklamy ocenił jako stosunkowo długi, skoro nagranie było udostępnianie na infolinii przez okres 5 miesięcy - począwszy od czerwca 2016 r. do listopada 2016 r.;

5. nagranie było odtwarzane z częstotliwością ok. 2000 razy w miesiącu (wyjaśnienia spółki E. z [...] listopada 2016 r.);

6. uwzględnienie w procesie miarkowania kary przez organ I instancji, że Strona naruszała uprzednio zakaz reklamy aptek w odniesieniu do aptek położonych na terenie województwa [...];

7. organowi drugiej instancji wiadome jest z urzędu, że Strona naruszała uprzednio kilkukrotnie zakaz reklamy aptek i ich działalności zawarty w art. 94a u.p.f., w odniesieniu do aptek prowadzonych na terenie innych województw

8. spełnienie przez karę w nałożonej wysokości 35 000,00 zł funkcji represyjnej, mającej służyć ma zapobiegnięciu ponownego naruszenia przepisów przez podmiot prowadzący zakazaną reklamę apteki i jej działalności, przez co musi być dotkliwa, a jednocześnie możliwa do spełnienia.

. W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego nie można zarzucić organowi I instancji, że kara została nałożona w wysokości rażąco zawyżonej w stosunku do charakteru przypisywanego Stronie działania. Nałożenie przez organ I instancji na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 35 000,00 zł uznał za prawidłowe, przy uwzględnieniu w szczególności tego, że Strona niejednokrotnie naruszyła uprzednio zakaz reklamy aptek i jej działalności, jak również faktu, że okres naruszenia zakazu reklamy był dosyć długi, a przekaz reklamowy kierowany był do szerokiego grona odbiorców - tj. pacjentów konkretnej placówki ochrony zdrowia

Odnosząc się do zarzutu błędnego pouczenia Strony o sposobie naliczania odsetek od nieuiszczonej kary pieniężnej, organ wyjaśnił, że nieprawidłowość ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 33 § 2, art. 77. § 1, art. 78, art. 80, art. 81, , art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

1. naruszenie zasady praworządności - m.in. żądanie od pełnomocnika dodatkowych informacji na pełnomocnictwie przez organ pierwszej instancji;

2. prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania i wydanie rozstrzygnięcia krzywdzącego stronę i niesprawiedliwego - zupełnie odmiennego niż w sprawie o sygnaturze [...] mimo, że stan faktyczny w zakresie odmowy wglądu w akta sprawy był identyczny - ten sam pełnomocnik, to samo pełnomocnictwo, ten sam organ;

3. odmówienie pełnomocnikowi wglądu w akta sprawy w postępowaniu w drugiej instancji;

4. nie umożliwienie stronie wypowiedzenie się co do całości zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, m.in. z uwagi na fakt odmowy wglądu w akta sprawy pełnomocnikowi;

5. nie uwzględnienie wniosków dowodowych strony i nie udzielenie odpowiedzi na pismo z zapytaniem, jakie dokumenty dodatkowe należy okazać, aby organ uznał, że pełnomocnictwo zostało wystawione przez osobę uprawnioną.

Skarżąca, wskazując na powyższe naruszenia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

.Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] listopada 2018 roku, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w G. z [...] marca 2017 roku - nie naruszają prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy Inspekcji Farmaceutycznej obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, zasadnie przyjęły, iż skarżąca spółka dopuściła się naruszenia zakazu reklamy apteki oraz jej działalności, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, co dało podstawę do nałożenia stosownej kary pieniężnej, w oparciu o art. 129b ust. 1 i ust. 2 cyt. ustawy.

Sąd uznał za prawidłowo poczynione ustalenia i ocenę organów, że zgromadzony materiał dowodowy: załączone do akt sprawy administracyjnej nagrania oraz wyjaśnienia NZOZ E.., stanowią w sposób nie budzący wątpliwości, że Skarżąca, na podstawie ustnego porozumienia zleciła na infolinii tej przychodni, pod nr telefonu [...], zamieszczenie nagrania "Już otwarta nowa apteka w placówce przy ul. Z.. Farmaceuci C. zapraszają!". W konsekwencji powyższego pacjent, który po wybraniu numeru Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej E. - w okresie od czerwca do listopada 2016r - słyszał komunikat o ww. treści, odbierając ją jako skierowaną do niego zachętę do skorzystania z usług tej właśnie apteki.

Powyższe ustalenia nie zostały przez skarżącą podważone ani w toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, ani w toku postepowania przed tutejszym Sądem. Strona bowiem nie wykazywała, by podnoszone wadliwości proceduralne miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd uznał zatem, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym zarzucanego w skardze naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 33 § 2, art. 77. § 1, art. 78, art. 80, art. 81, , art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. W działaniu organów obu instancji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego.

Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest spójna i wyczerpująca.

Należy jednocześnie wyjaśnić, że w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I, jak i II instancji pracownik Strony był w siedzibach organu i tam podjął próbę zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Organ uznał, że przedstawione dokumenty (pełnomocnictwo) wskazujące umocowanie w sprawie są niewystarczające. Takie działanie organu było prawidłowe, skoro strona prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a więc jest osobą prawną. Zgodnie z art. 30 § 3 k.p.a., strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Jak wynika z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (art. 33 § 1 k.p.a.). Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (§ 2). Pełnomocnik obowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (§ 3). Co więcej, zasady reprezentacji oraz osoby uprawnione do składania oświadczeń woli w imieniu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością reguluje ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych w skrócie; k.s.h. W myśl art. 201 § 1 k.s.h., spółkę reprezentuje zarząd. Jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Oznacza to, że pełnomocnik spółki winien obok tego dokumentu przedstawić odpis z rejestru spółki, z którego wynikałby sposób jej reprezentacji. Wymóg ten nie musiałby być spełniony, gdyby do akt administracyjnych spółka uprzednio taki dokument przedłożyła.

Za niezasadny Sąd uważa również zarzut skarżącej dotyczący nieudzielenia odpowiedzi na pismo z [...] lutego 2018 r., w którym zwrócono się do organu o wyjaśnienie, jaki dokument powinien być załączony do akt celem wykazania prawa do reprezentacji spółki. W aktach administracyjnych umieszczono pismo organu z [...] lutego 2018 r., w którym wskazano na konieczność przedłożenia dokumentu, z którego wynika umocowanie osób do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu spółki.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącej dotyczącego uniemożliwienia wypowiedzenia się do całości zebranych dowodów w sprawie, Sąd analizując sprawę doszedł do przekonania, że i ten zarzut jest bezpodstawny. Akta administracyjne zawierają szereg pism Skarżącej, które były przedkładane na każdym etapie postępowania i to w jej interesie prawnym i faktycznym było przedłożenie dowodów i wyjaśnień na okoliczności objęte hipotezami prowadzonego postępowania administracyjnego. Skarżąca nie przedstawiła jednak materiału dowodowego, który podważałby prawidłowość dokonanej oceny przez organ i zasadność nałożenia na nią kary pieniężnej.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonych decyzji, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że zastosowana podstawa prawna - art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne - został wprowadzony ustawą z dnia 30 marca 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2007 r. Nr 75, poz. 492), w konsekwencji implementacji m. in. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2004/27/WE z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi i obowiązywał od dnia 1 maja 2007 r. Sformułowany w nim zakaz dotyczył reklamy działalności aptek lub punktów aptecznych, skierowanej do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach.

Następnie, art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne został zmieniony z dniem 1 stycznia 2012 r. przez art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696). Obecnie zatem (również w dacie wszystkich kontroli apteki prowadzonej przez skarżącą spółkę, tj. 19 stycznia 2016 roku, 27 kwietnia 2016 roku i 20 kwietnia 2017 roku oraz wydania obu spornych decyzji), przepis art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne stanowi o zakazie reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Zakaz ten nie obejmuje jedynie informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.

W ocenie Sądu, powyższe oznacza, że zakaz ten został rozszerzony w kierunku jakiejkolwiek reklamy aptek, punktów aptecznych oraz ich działalności. W poprzednio wskazanym stanie prawnym, czyli przed dniem 1 stycznia 2012 r., przedmiotowy zakaz był niejako zawężony do spełnienia łącznie trzech przesłanek, gdy: działalność ta nosiła cechy reklamy, była skierowana do publicznej wiadomości oraz odnosiła się w sposób bezpośredni do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach.

Zauważyć należy, że w aktualnym stanie prawnym także nie zawarto definicji reklamy apteki i jej działalności, tak jak uczyniono to przykładowo w art. 52 ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, w zakresie reklamy produktu leczniczego.

Jednakże, zdaniem Sądu, posiłkując się definicjami reklamy zawartymi w publikacjach słownikowych, należy wskazać, że za reklamę uważa się każde działanie, mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (tak m.in. /w:/ Wielki Słownik Wyrazów Obcych pod red M. Bańki, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2003). Oznacza to, że reklamą apteki może być każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Objęcie zakazem "każdego działania" wyłącza z tej dyspozycji tylko jeden stan faktyczny, określony w zdaniu 2 art. 94a ust.1 cyt. ustawy, a więc kierowanie do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Warto wskazać przy tym na utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych podejście interpretacyjne co do wykładni art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, gdzie powszechnie przyjmuje się właśnie, że reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. np. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2583/15; wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt II GSK 682/15; wyroki NSA z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 97/15 oraz sygn. akt II GSK 550/15; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1718/13; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1981/13). Z kolei Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07 zauważył, że wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru - taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Wszelkie promocje (w tym zwłaszcza cenowe) są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje. W ocenie Sądu Najwyższego reklamą są bowiem wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów oceniających ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, z takim stanem faktycznym mamy miejsce w sprawie niniejszej. Forma wypowiedzi zawarta na nagraniu załączonym do akt sprawy administracyjnej nie budzi żadnych wątpliwości i została prawidłowo oceniona przez organy inspekcji farmaceutycznej. Sąd podziela dokonaną ocenę, że przy telefonicznym połączeniu z przychodnią E. ([...]) automatycznie włącza się nagranie ze spotem reklamującym rozpoczęcie działalności przez nową aptekę "C.". Co więcej, forma nagranej wypowiedzi jest charakterystyczna dla reklamy i nagranie stanowi. naruszenie zakazu reklamy apteki oraz jej działalności, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy. Zdaniem Sądu, działanie takie ma na celu zachęcenie klientów do zakupów w nowej placówce, gdyż zmierza do wywołania u odbiorców zainteresowania tym punktem sprzedaży. Finalnie jego zadaniem jest zatem doprowadzenie do wzrostu sprzedaży przez nowo otwartą aptekę, stanowiąc jedno z narzędzi promocji konsumenckiej stosowanej w sprzedaży.

W związku z powyższym, wobec naruszenia przez Skarżącą zakazu ustanowionego w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, zasadne było nałożenie na nią kary pieniężnej w wysokości 35 000 złotych, na podstawie art. 129b ust. 1 i 2 cyt. ustawy. Norma ta stanowi, że karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten, kto wbrew przepisom art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Co istotne, karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada wojewódzki inspektor farmaceutyczny w drodze decyzji administracyjnej. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów (ust. 2).

Oznacza to, że wymiar kary jest ściśle uzależniony od ustaleń faktycznych związanych z naruszeniem zakazu reklamy apteki i jej działalności, jest bezpośrednią konsekwencją tych ustaleń.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organ zobligowany był do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej pomimo, że Skarżąca zaprzestała stosowania korzystania z tej formy reklamy, a postępowanie o naruszenie art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne zostało w tym zakresie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w R. umorzone.

Należy podkreślić, że art. 94a ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne stanowi, że organ może w razie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy, w drodze decyzji, nakazać zaprzestanie prowadzenia takiej reklamy. Niewątpliwie decyzja administracyjna, wydana w trybie art. 94a ust. 3 cyt. ustawy, wywołuje skutki nie tylko wobec zdarzeń mających miejsce w momencie jej wydania, ale również wobec zdarzeń mających miejsce przed jej wydaniem. Wprowadzony ustawą - Prawo farmaceutyczne model "następczego" nadzoru nad reklamą produktu leczniczego, polega na uprawnieniu organu do wydawania decyzji administracyjnych nakazujących zaprzestania ukazywania się lub prowadzenia reklamy produktów leczniczych sprzecznej z obowiązującymi przepisami dopiero po ukazaniu się danej reklamy oraz wobec potencjalnych zdarzeń w przyszłości.

Zdaniem Sądu, powyższy skutek jest zgodny z intencją ustawodawcy i wynika z istoty wykonywania funkcji nadzorczych przez organ administracji publicznej. Pomimo zatem, że w niniejszej sprawie bezspornie ustalono, iż Skarżąca przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej zaprzestała prowadzenia w analizowenej formie działalności reklamowej, nie stanowiło to nie tylko przeszkody w nałożeniu na nią kary pieniężnej za okres, w którym taką działalność prowadziła, ale obligowało organ do takiego działania, skoro naruszenie prawa zostało ustalone.

Sąd uznał ponadto, iż [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny, prawidłowo ustalił wysokość nałożonej kary pieniężnej. Przy wymiarze kary pieniężnej, uwzględnił on bowiem wymienione w decyzji kryteria, wskazane przez ustawodawcę w przepisie art. 129b ust. 2 cyt. ustawy, czyli okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także, czy doszło już uprzednio do naruszenia przepisów przez kontrolowany podmiot.

Zarówno ustalenia jak i ocena organów nie budzą wątpliwości. Prawidłowo, przy wymiarze kary, zostały uwzględnione:

1. okoliczności naruszenia przepisów ustawy, poprzez automatyczne odtwarzanie w trakcie połączenia z infolinią przychodni NZOZ E. nagrania reklamującego aptekę należącą do Skarżącej, w formie przedstawionej na tym nagraniu o treści: "Już otwarta nowa apteka w placówce przy ul. Z.. Farmaceuci C. zapraszają!" - skierowaną do szerokiego grona odbiorców (około. 2000 razy w miesiącu co potwierdzają wyjaśnienia spółki E. z [...] listopada 2016 r.);

2.. okres naruszenia zakazu reklamy jako stosunkowo długi, poprzez odtwarzane nagrania na infolinii pacjentów NZOZ E. z/s w G. przez okres 5 miesięcy - począwszy od czerwca 2016 r. do listopada 2016 r.;

3. uwzględnienie w procesie ustalania i miarkowania kary faktu że Skarżąca uprzednio już kilkukrotnie naruszała zakaz reklamy aptek i ich działalności zarówno w odniesieniu do aptek położonych na terenie województwa [...], jak i w odniesieniu do aptek prowadzonych na terenie innych województw, a w konsekwencji uwzględnienie represyjnej funkcji kary w nałożonej wysokości 35 000,00 zł celem zapobiegnięcia kolejnego naruszenia ww. przepisów zakazujących reklamy aptek i ich działalności, dotkliwości kary i możliwości jej uiszczenia.

Sąd nie dopatrzył się zatem ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., ani mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia norm prawa materialnego, a więc przede wszystkim przepisów art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Przeprowadzone postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, zostało poprzedzone sumiennym postępowaniem dowodowym, w którym organy dowiodły w sposób niewątpliwy naruszenia zakazu określonego w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Według Sądu, ocena organów Inspekcji Farmaceutycznej dokonana została po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, przeprowadzonym zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Ponadto, należy uznać, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji przepisu art. 107 § 3 k.p.a., albowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, wyrażonej w przepisie art. 8 k.p.a.

Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.