Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1910/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 614  Oświata, szkolnictwo wyższe, nauka, działalność badawczo-rozwojowa i archiwa
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkkt 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

4 II SA/Wr 1910/03 Wyrok W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 3 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: S.NSA del. do WSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: S. NSA del. do WSA Bogumiła Skrzypczak (sprawozdawca) S. NSA del. do WSA Jolanta Sikorska Protokolant: Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2004 roku sprawy ze skargi Ż. L. na decyzję Rektora Akademii Medycznej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na I rok studiów; 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Rektora Akademii Medycznej we W. na rzecz skarżącej kwotę 10 zł (słownie: dziesięć złotych ) tytułem kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 3. nie orzeka o wykonalności zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

4 II SA/Wr 1910/03 2

Uzasadnienie.

Ż. L. złożyła wniosek o przyjęcie na I rok studiów w roku akademickim 2003/2004 na studia licencjacie kierunek fizjoterapia na Wydziale Zdrowia Publicznego Akademii Medycznej we W..

Regulamin egzaminu wstępnego na ten kierunek, przyjęty na podstawie założeń przyjętych przez Radę Wydziału i zatwierdzonych przez Senat Uczelni zasad i trybu przyjmowania i zakresu egzaminu wstępnego na I rok studiów, przewidywał, że o przyjęciu na studia decyduje suma punktów uzyskanych z dwóch pytań: pierwszego wspólnego dla wszystkich kandydatów dotyczącego autoreprezentacji posiadanych predyspozycji do zawodu terapeuty i drugiego, będącego pytaniem wylosowanym. Kandydat mógł otrzymać 1 do 6 punktów za odpowiedź na pierwsze pytanie i w tych samych granicach punktowych za odpowiedź na drugie pytanie. Najwyższą ilość punktów, jaką kandydat mógł uzyskać wynosiła 25. O przyjęciu na studia decydować miał ranking punktów.

Zgodnie z treścią protokołu z indywidualnej rozmowy kwalifikacyjnej sporządzonego przez członków Wydziałowej Komisji Egzaminacyjnej Ż. L. uzyskała [...]punkty.

Ż. L. odwołała się od tej decyzji. W odwołaniu zarzucała, że zdobyła kwalifikacje uzasadniające wykonywanie zawodu fizjoterapeuty, a na egzaminie wstępnym zabrakło jej tylko jednego punktu do granicy, która uzasadniała przyjęcie na studia.

Decyzją z dnia [...]roku (Nr [...]) Rektor Akademii Medycznej we W. utrzymał w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej. Organ odwoławczy stwierdził, że jedynym i wyłącznym kryterium kwalifikującym do przyjęcia na I rok studiów Wydziału Zdrowia Publicznego na kierunek fizjoterapii było uzyskanie w toku postępowania kwalifikacyjnego minimum 23 punktów. Skarżąca nie osiągnęła takiej liczby punktów, nie istniały więc podstawy prawne do jej przyjęcia na studia. Nadto w decyzji stwierdzono także, że limit miejsc na I rok studiów został już wyczerpany przez kandydatów, którzy osiągnęli wymaganą liczbę punktów.

4 II SA/Wr 1910/03

3

Decyzja ta została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżąca zarzuciła, że Komisja Rekrutacyjna nie przedstawiła wyczerpująco warunków, od których uzależnione było przyjęcie na I rok studiów. Zgodnie z udzielonymi informacjami kandydat mógł uzyskać maksymalnie 25 punktów w postępowaniu kwalifikacyjnym. 12 punktów mógł uzyskać w toku rozmowy kwalifikacyjnej za dwa pytania i jeden punkt za świadectwo maturalne z czerwonym paskiem. Kandydaci natomiast nie zostali poinformowani z jakiego tytułu można uzyskać dalszych 12 punktów. Po ogłoszeniu wyników również nie wskazano skarżącej na jakiej podstawie przydzielono jej [...] punktów.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i zarzucił, że w toku postępowania kwalifikacyjnego nie doszło do naruszenia prawa, W szczególności organ kwestionował stanowisko skargi, jakoby o przyjęciu na studia decydowały niejasne zasady. Regulamin egzaminu wstępnego sprecyzował te zasady. Nie podlega natomiast ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowość ocen przyznanych skarżącej przez egzaminatorów.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zmn.) do rozpoznania skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 roku - właściwy obecnie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 145 par. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) sąd administracyjny stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji (postanowienia), jeżeli

4 II SA/Wr 1910/03

4

zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W tej sprawie wystąpiła przesłanka nieważności postępowania wskazana w art. 156 par. 1 pkt. 2 Kpa. Organ II wydając zaskarżoną decyzję rażąco naruszył prawo. Rozpoznał bowiem sprawę w sytuacji, gdy nie istnieje w obrocie prawnym decyzja organu I instancji.

Podkreślić należy, że stosownie do art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Unormowanie to stanowi podstawową regułę postępowania administracyjnego. Naruszenie zatem tego przepisu w każdym wypadku musi być uznane za "rażące naruszenie prawa", w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt. 2 Kpa.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że akt dotyczący przyjęcia na studia akademickie stanowi decyzję administracyjną (por. wyrok SN z dnia 26 września 2002 r. III CKN 466/00, wyrok NSA z dnia 21 lutego 1996 r. I SA 1308/95 - Palestra Nr 9-10 poz. 198, z dnia 2 grudnia 1994 r. I SA 1636/94 - ONSA 1995 r. Nr 4 poz. 176 i inne). W związku z tym akt ten powinien posiadać cechy określone w art. 107 kpa. Takich cech nie posiada jednak dokument złożony do akt sprawy, dotyczący wyniku rozmowy kwalifikacyjnej z kandydatką na studia. Dokument ten ani nie zawiera oznaczenia stron, rozstrzygnięcia sprawy, ani też uzasadnienia faktycznego i prawnego. Dokument ten zawiera jedynie nazwisko kandydatki, liczbę punktów i podpisy dwóch osób, będących członkami Komisji Rekrutacyjnej. Z treści tego dokumentu nie wynika jednak jakie jest rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem wszczętej sprawy administracyjnej było żądanie przyjęcia na wyższe studia i decyzja administracyjna winna o takim przedmiocie sprawy rozstrzygać.

W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wskazany wyżej dokument nie może być uznany za decyzję, w rozumieniu art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W konsekwencji należało więc uznać, że decyzja właściwego organu I instancji do wydania decyzji w sprawie przyjęcia na studia nie została w ogóle wydana.

4 II SA/Wr 1910/03

5

W tym stanie rzeczy Rektor Akademii Medycznej nie był upoważniony do wydawania w tej sprawie decyzji odwoławczej i nie mógł też utrzymać w mocy decyzję organu I instancji, która nie istnieje.

Wydając decyzję w trybie odwoławczym Rektor Akademii Medycznej w warunkach tej sprawy rażąco naruszył prawo.

Dlatego na podstawie art. 145 par. 1 pkt. 2 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 200 tej ustawy sąd administracyjny zobowiązany jest zasądzić na rzecz skarżącego koszty postępowania, gdy uwzględnia skargę, a więc w sytuacji, gdy zaskarżoną decyzję eliminuje z obrotu prawnego. W tej sprawie skarżąca poniosła jedynie koszty wpisu od skargi i taka kwota została zasądzona na jej rzecz.

Stosownie również do art. 152 cyt. ustawy sąd administracyjny jest zobowiązany orzec o wykonalności zaskarżonej decyzji. W tej jednak sprawie Sąd nie orzekł w tym przedmiocie, gdyż zaskarżona decyzja nie tworzyła po stronie skarżącej żadnych praw i obowiązków, nadto była ona nieważna od chwili jej wydania i z tych przyczyn nie podlegała wykonaniu.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.