Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SPP/Wa 88/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA_bez WO

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2019 r., odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wykładni treści postanowień postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1342/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. P. na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wykładni treści postanowień.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy.

W nadesłanym formularzu PPF skarżący podał, że jest bezdomny, nie posiada nieruchomości, oszczędności, wartościowych przedmiotów, nie uzyskuje dochodów, korzysta z jadłodajni. Wyjaśnił, że stara się o zasiłek z pomocy społecznej. Skarżący wskazał, że jest zadłużony "na znaczą kwotę", nie ma środków na życie oraz leczenie. Podniósł, że został eksmitowany "na bruk".

W związku z tym, że złożone oświadczenie było niewystarczające do oceny rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącego pismem z dnia 5 lipca 2019 r. został on wezwany do nadesłania w terminie 14 dni:

a. oświadczenia o źródłach utrzymania w okresie ostatnich trzech miesięcy oraz o ich wysokości, w szczególności oświadczenia czy korzysta z jakichkolwiek form pomocy społecznej bądź pomocy materialnej innych osób (wyjaśniono przy tym skarżącemu, że w takim przypadku konieczne jest przedstawienie kopii decyzji o przyznaniu zasiłków lub wskazanie przez kogo i w jakim zakresie jest utrzymywany, tj. kto zapewnia skarżącemu żywność, mieszkanie, odzież);

b. wyciągów z posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych oraz lokat terminowych a także rachunków bankowych otwartych dla prowadzonej (zawieszonej) działalności gospodarczej z okresu ostatnich trzech miesięcy (wyjaśniono przy tym, że w przypadku nieposiadania rachunku bankowego należy złożyć oświadczenie w tym zakresie);

c. oświadczenia, czy jest on zarejestrowany jako osoba bezrobotna;

d. dokumentu potwierdzającego eksmisję;

e. kopii dokumentów wskazujących wysokość zobowiązań wskazanych w rubryce 11. formularza, określonych jako "zadłużenie".

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 lipca 2019 r. Skarżący nie wykonał powyższego wezwania.

Postanowieniem z 23 sierpnia 2019 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.

Pismem z dnia 25 września 2019 r. skarżący złożył w terminie sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego. Skarżący, do sprzeciwu, nie dołączył żadnych dokumentów.

W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 245 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź w zakresie całkowitym, bądź częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przysługuje ono osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub części, albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie fachowego pełnomocnika, przy czym częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Przyznaje się je takim osobom, które wykażą, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie z kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu czyli o prawo pomocy w zakresie całkowitym, zatem do przyznania prawa pomocy konieczne jest uznanie, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W ocenie Sądu referendarz sądowy zasadnie odmówił skarżącemu przyznania pomocy w żądanym przez niego zakresie.

Skarżący został wezwany do potwierdzenia stosownymi dokumentami oświadczeń zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże powyższego wezwania nie wykonał, ponadto do sprzeciwu nie dołączył żadnych dokumentów potwierdzających jego sytuację majątkową.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że czynności określone w art. 255 p.p.s.a. podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Strona wezwana do uzupełnienia oświadczenia winna z należytą starannością wypełnić treść wezwania. To w jej interesie leży bowiem przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia z 5 listopada 2010 r., sygn. akt II GZ 318/10). Strona, która pomimo niebudzącej wątpliwości treści wezwania nie stosuje się do niego i nie udziela wymaganych informacji, musi się natomiast liczyć z negatywnymi dla siebie konsekwencjami z tego tytułu. Niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia oświadczenia oraz dokumentacji dotyczącej sytuacji materialnej wnioskodawcy uzasadnia odmowne załatwienie wniosku o przyznanie prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II OZ 650/11). Nienadesłanie wskazanych dokumentów uniemożliwia bowiem dokonanie rzeczywistej i pełnej oceny stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego w tym przedmiocie wniosku, a postanowienie referendarza sądowego z dnia 26 marca 2018 r. należało utrzymać w mocy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 260 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.