Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 95/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6167 Rybołówstwo morskie, i rybactwo śródlądowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 63
journal: Dz.U. 2004 nr 62 poz 574
law: Ustawa z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego G. S. kwotę 2970 (dwa tysiące dziewięćset siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2009 r. po rozpatrzeniu odwołania G. S. od decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia [...] października 2008 r. uchylił, przywołując art. 138 § 2 K.p.a., zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I. instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wywodził, że czynności kontrolne przeprowadzone przez Inspektora Okręgowego Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w G. wykazały, iż G. S. w dniach 1-3 października 2007 r. był kapitanem jednostki rybackiej [...] podczas rejsu połowowego, w trakcie którego prowadzono, z naruszeniem obowiązującego zakazu, ukierunkowane połowy dorsza. Na karcie dziennika połowowego nr [...] w poz. Nr [...] kapitan jednostki rybackiej [...] zadeklarował połów dorsza w relacji pełnej, w ilości 136 skrzynek po 29, 25 kg każda, tj. 3987 kg. W okresie od 11 lipca do 31 grudnia 2007 r. obowiązywał zakaz połowu dorsza w Morzu Bałtyckim przez statki pływające pod banderą Polski w związku z wyczerpaniem kwoty połowowej przyznanej Polsce na 2007 r. co wynikało z art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającego zakaz połowu dorsza na Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32 wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski (Dz.Urz. UE. L 180, str. 3).

Minister stwierdził, że decyzją z dnia [...] października 2008 r. Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w G., na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie ( Dz.U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) oraz § 3 pkt 38 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie (Dz.U. Nr 76, poz. 671), zwanego dalej rozporządzeniem o wysokości kar, wymierzył G. S. karę pieniężną w wysokości 19 000 zł.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jako organ odwoławczy stwierdził, że Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w G., ustalając wysokość kary pieniężnej, zastosował błędną podstawę prawną, to jest § 3 pkt 38 rozporządzenia o wysokości kar. Stosownie do tego przepisu, wysokość kary pieniężnej wynosi od 2000 zł do 20 000 zł – za naruszenie w inny sposób przepisów ustawy, aktów

wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej.

Minister wywodził, że skoro organ I. instancji ustalił, że w trakcie rejsu połowowego w dniach 24-25 września 2007 r. skarżący wyłowił 2720,25 kg dorsza, pomimo obowiązywania w tym czasie zakazu połowowego, wprowadzonego w związku z wyczerpaniem kwoty połowowej przyznanej Polsce na te obszary na 2007 r., to powinien był zastosować w sprawie § 3 pkt 20 rozporządzenia o wysokości kar, zgodnie z którym wysokość kary wynosi od 10 000 do 44 000 zł – za prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana.

W ocenie Ministra powyższe uchybienie spowodowało, że organ odwoławczy zobowiązany był przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, nie może rozstrzygać bowiem sprawy innej pod względem podmiotowym i przedmiotowym niż sprawa rozstrzygnięta przez organ I. instancji. Zdaniem Ministra zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy a orzekanie w innym przedmiocie na etapie odwoławczym prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co stanowiłoby rażące naruszenie prawa.

Ponadto Minister powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lipca 2009 r. (sygn. akt K 13/08), który orzekł, że § 3 pkt 38 rozporządzenia o wysokości kar jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Przepis na podstawie, którego wymierzono karę przestał funkcjonować w obrocie prawnym, a co za tym idzie Minister konkludował, że na etapie postępowania odwoławczego nie ma już normy prawnej, która stanowiła częściowo podstawę rozstrzygnięcia organu I. instancji. W takiej sytuacji należało uchylić zaskarżoną decyzję, jednocześnie wskazując właściwy przepis, w oparciu o który powinno być prowadzone postępowanie. Takie rozstrzygnięcie nie tylko chroni zasadę dwuinstancyjności postępowania, ale także uwzględnia wyrok Trybunału Konstytucyjnego, eliminując z obrotu decyzję wydaną na podstawie prawnej uchylonej przez Trybunał. Zdaniem Ministra w takim przypadku niezbędne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ I. instancji, który powinien wskazać przesłanki wymierzenia kary w określonej wysokości (w tym czy w ogóle ma ona zastosowanie, a jeśli tak to, z jakich względów) i uzasadnić, dlaczego określony podmiot (kapitan ewentualnie armator) podlega ukaraniu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł G. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, zarzucając:

- obrazę przepisów art. 138 § 2 K.p.a. a contrario oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez wydanie decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję organu I. instancji do ponownego rozpoznania, w sytuacji, w której zasadnym jest umorzenie postępowania wobec braku konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego;

- obrazę przepisów art. 139 K.p.a. poprzez zawarcie we wskazaniach odwoławczych wiążących organ I. instancji wskazówek, co do wymierzenia kary w oparciu o przepis przewidujący możliwość orzeczenia kary surowszej, bez możliwości poczynienia innych ustaleń;

- obrazę przepisów art. 107 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. oraz art. 138 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji odwoławczej w sposób obejmujący rozstrzyganiem inne kwestie faktyczne, niż miało to miejsce w decyzji organu I. instancji.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi oraz w piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2010 r. wywodzi się, że stan faktyczny, będący podstawą wydania orzeczeń administracyjnych, był w zasadzie bezsporny i nie ma potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego odnośnie kwestii faktycznych. Przesłanką do uchylenia decyzji w celu przekazania sprawy do ponownego rozpoznania może być tylko i wyłącznie sytuacja, w której wydanie decyzji merytorycznej wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W takiej sytuacji zdaniem skarżącego nie było podstaw do uchylenia decyzji, ale konieczne było podjęcie decyzji merytorycznej. Skarżący wywodził, że w tym przypadku, z uwagi na oparcie orzeczenia organu I. instancji na błędnej podstawie materialnoprawnej, decyzję tę należało uchylić a postępowanie umorzyć.

Skarżący argumentował, że organ odwoławczy zajął błędne stanowisko, iż pkt 38 § 3 rozporządzenia o wysokości kar zakreśla wysokość kary. Przepis ten dotyczy zachowania i zawiera opis znamion czynu, którego dotyczyło ukaranie. Utrata mocy przez przepis określający karę za skonkretyzowane zachowanie musi prowadzić, zdaniem skarżącego do stwierdzenia, iż brak jest podstaw do ukarania za

ten czyn. Skarżący z powyższych okoliczności wywodzi, iż rozważania organu, co do możliwości powołania się na inny przepis, jako podstawę nałożenia kary, są nie tylko błędne, ale i wykraczają poza zakres rozważań organu I. instancji. Wskazano, iż pozostałe przepisy zamieszczone w § 3 rozporządzenia o wysokości kar, poza pkt 38, który utracił moc w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, nie obejmują wykroczeń związanych z naruszeniem zasad Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej. W tej sytuacji norma § 3 pkt 20 rozporządzenia nie może dotyczyć sankcji za wykroczenia, jakiego dopuściła się strona.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto ustosunkowując się do zarzutów skargi, w tym do naruszenia art. 107 K.p.a., Minister wskazał, że uzasadnianie faktyczne decyzji administracyjnej powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ administracji publicznej ma obowiązek ustosunkować się do wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co też uczynił. Minister wywodził, że określony w art. 139 zakaz reformationis in peius nie ma zastosowania do decyzji kasacyjnych wydawanych w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Odnośnie bezprzedmiotowości postępowania Minister stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie występują przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, istnieje bowiem podmiot, który dopuścił się naruszenia, podstawa do nałożenia kary i organ władny rozstrzygnąć sprawę w drodze decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji uznał, iż wydano ją z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi, to jest obrazy przepisów art. 138 § 2 K.p.a. a contrario oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej w sytuacji, w której zdaniem skarżącego koniecznym było umorzenie postępowania wobec braku konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego, stwierdzić należy, iż zarzut ten jest pozbawiony podstaw. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi bowiem okoliczność uzasadniająca uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I. instancji. Nie przemawia

za tym twierdzenie strony, że organ I. instancji oparł rozstrzygnięcie na nieistniejącym przepisie prawa. Podkreślić należy, że nie wyjaśniono w skardze, do którego konkretnie przepisu odnosi się to stwierdzenie.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części, i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy bądź uchylając decyzję umarza postępowanie przed organem I. instancji. Wspomniany art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. nie określa przesłanek umorzenia postępowania, wobec powyższego należy ich poszukiwać w treści art. 105 K.p.a. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że bezprzedmiotowość postępowania wystąpi, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z 25 czerwca 2008 r., VII SA/Wa 528/08, LEX nr 508492, wyrok WSA w Warszawie z 2 kwietnia 2008 r., IV SA/Wa 233/08, LEX nr 512914). W przedmiotowej sprawie zarówno w toku rozpoznawania sprawy przed organem I. jak i II. instancji nie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania. Sprawa była bowiem rozpoznawana przez właściwe organy, zmianie nie uległ stan faktyczny sprawy i istniały przepisy prawa pozwalające na jej rozstrzygnięcie. Wskazany przepis nie zmienił się w toku postępowania przed obydwoma instancjami. Zatem w tym kontekście zarzut naruszenia powołanych przepisów (art. 138 § 2 K.p.a. a contrario oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.) jest nieuprawniony.

Jednocześnie jednak, zostały przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi naruszone w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przepisy postępowania. W myśl art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I. instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Powyższy przepis w sposób jasny statuuje zasadę, iż przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzającą tej regulacji (wyrok NSA z 25 listopada 2003 r., IV SA 1496/02 - Monitor Prawn. 2004, nr 2, s.60). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, że w sprawie nie zachodzi konieczność przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, albowiem stan faktyczny ustalony

w sprawie jest bezsporny. Nie było więc podstaw do uchylania zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I. instancji. W szczególności potrzeby przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie uzasadniała konieczność określenia wysokości kary, czy kwestia komu karę należało wymierzyć (armator czy kapitan).

Wbrew twierdzeniom Ministra za takim rozstrzygnięciem nie przemawiało powołanie się na ewentualne naruszenie art. 15 K.p.a. i art. 78 zd. 1 Konstytucji RP. Nie można zgodzić się bowiem ze stanowiskiem organu II. instancji, że zachodzi brak tożsamości przedmiotowej sprawy, gdyż organ I. instancji swoje rozstrzygnięcie oparł o treść § 3 pkt 38 rozporządzenia o wysokości kar, w sytuacji, gdy zastosowanie winien mieć § 3 pkt 20 tego aktu prawnego. Rozważenia bowiem wymaga, czy w rozpoznawanej sprawie istotnie miałaby miejsce zmiana podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a tym samym zmiana tożsamości sprawy i konieczność zachowania dwuinstancyjności postępowania wynikającego z przywołanych przez Ministra przepisów.

Nie ulega wątpliwości, że stan faktyczny jak i tożsamość podmiotu w sprawie zostały zachowane. W odpowiedzi na skargę sam organ odnotowuje, że rozstrzygnięcie organu I. instancji oparte było nie tylko na § 3 pkt 38 cytowanego rozporządzenia o wysokości kar, ale również na treści art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie. Przepis ten sankcjonuje naruszenia wykonywania rybołówstwa morskiego statkiem rybackim z naruszeniem przepisów ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej przez kapitana statku rybackiego o długości całkowitej równej albo większej niż 10 m i określa, iż w takiej sytuacji podmiot ten podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Rozporządzenie o wysokości kar zostało wydane w oparciu o upoważnienie zawarte w art. 63 ust.4, a jego konstytucyjność nie została skutecznie zakwestionowana (patrz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 13/08). Nie może budzić wątpliwości, że podstawą wymierzenia sankcji był art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie. Dyspozycja tego przepisu określa czyn podlegający sankcji oraz ramowo wysokość kary przewidzianej za to naruszenie, natomiast przepis wykonawczy określa stosowne wysokości sankcji. W takiej sytuacji faktycznej nie można mówić, iż

w sprawie mamy do czynienia z brakiem tożsamości przedmiotu orzekania. Organ I. instancji zastosował prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia w tej części, błędnie jedynie powołując się na § 3 pkt 38 rozporządzenia o wysokości kar, gdy chodzi o określenie wysokości sankcji, zamiast na § 3 pkt 20 tego aktu prawnego. Zauważyć należy, że ostatni przepis zakreśla wysokość kary za prowadzenie przez kapitana statku rybackiego o długości całkowitej równej albo większej niż 10 m połowów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana od 10 000 do 44 000 zł. Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organ I. instancji wynika, że kara została wymierzona kapitanowi statku morskiego za prowadzenie ukierunkowanych połowów dorsza, mimo, że kwota połowowa została wyczerpana, przy czym wysokość tej kary określono na 19 000 zł, a więc w granicach widełek przewidzianych w §3 pkt 20 rozporządzenia o wysokości kar. Przy tym przepis określający wysokość sankcji przywołany przez organ I. instancji nie typizuje bynajmniej rodzajowo innego wykroczenia, niż to, za które wymierzona ma być kara (połów pomimo wyczerpania kwoty połowowej). Jego niejako otwarta hipoteza (zresztą zakwestionowana w przywołanym orzeczeniem TK) mogła być przyczyną, iż organ I. instacji wadliwie zakwalifikował czyn sprawcy, jako objęty wskazaną regulacją, gdy chodzi o kwestię wysokości kary. Jednocześnie w toku postępowania przed organami obu instancji przyjmowano, iż skarżący wykroczył przeciw ustawowemu zakazowi dokonywania połowów wobec wyczerpania kwoty połowowej (art. 34 pkt 4 ustawy). Trzeba podkreślić, iż ustalenia faktyczne w tym zakresie nie były kwestionowane przez skarżącego.

Uchylenie więc zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi I. instancji nastąpiło z naruszeniem dyspozycji

art. 138 § 2 K.p.a. Minister bowiem dysponując zgromadzonym, niespornym materiałem dowodowym winien rozpoznać sprawę merytorycznie.

Niepozbawiony słuszności jest w tym kontekście zarzut naruszenia przez Ministra dyspozycji art. 139 K.p.a. Naruszenie przepisów zakreślających granice możliwości wydania decyzji kasatoryjnej prowadziło do bezzasadnego pozbawienia skarżącego ochrony wynikającej z tej regulacji. O ile bowiem faktycznie istniałyby przesłanki dla przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zawarcie we wskazaniach odwoławczych wiążących organ I. instancji wskazówek, co do wymierzenia kary w oparciu o przepis przewidujący możliwość orzeczenia kary surowszej, nie prowadziłoby do naruszenia art. 139 K.p.a. Tymczasem Minister

stwierdził, że organ I. instancji winien w pierwszej kolejności odnieść się do prawidłowej podstawy wymiaru kary, czy w ogóle ma ona zastosowanie, a jeśli tak to, z jakich względów. Organ II. Instancji nie przesądził więc o sposobie załatwienia sprawy. Ponadto należy zauważyć, że z art. 138 § 2 K.p.a. nie wynika, że organ I. instancji jest związany poglądem prawnym wyrażonym w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 1998 r. I SA/Lu 1056/97 – Lex Polonica). Istotnym elementem mającym znaczenie dla oceny, czy naruszono art. 139 K.p.a. jest, że wyrażony w tym przepisie zakaz reformationis in peius nie ma zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ I. instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 maja 1998 r., FPS 2/98 – ONSA 1998, nr 3, poz. 79). O ile więc istniałyby przesłanki dla wydania decyzji kasatoryjnej strona nie korzystałaby z ochrony wynikającej z art. 139 K.p.a.

Jak wskazano, w rozpoznawanej sprawie brak było jednak przesłanek dla przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, skoro postępowanie toczyło się w przedmiocie zastosowania sankcji za ten sam czyn, a okoliczności faktyczne sprawy były bezsporne. W takiej sytuacji organ odwoławczy, stwierdzając, iż organ I. instancji wadliwie ustalił przepis zakreślający wielkość sankcji za określony czyn winien samodzielnie zweryfikować rozstrzygnięcie organu I. instancji w zakresie, w jakim jest to niezbędne, i nie wykracza poza granice art. 139. W rozpoznawanej sprawie wobec faktu, iż wielkość sankcji mieści się w gracach stosownego przepis, a jej wysokość ma charakter uznaniowy, brak było przesłanek do weryfikacji orzeczenia w tym zakresie, mając na uwadze jedynie szczególne przypadki uzasadniające weryfikację orzeczenia na niekorzyść strony (art. 139 in fine, K.p.a.).

Należy podkreślić, iż wbrew ocenie zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie była konieczna ponowna ocena przez organ I. instancji odnośnie zasadności wymierzania kary kapitanowi jednostki. O ile, rozstrzygnięcie w tym zakresie, dokonane przez organ I. instancji, były wadliwe, stosowną ocenę powinien przeprowadzić organ odwoławczy.

Nie można zgodzić się natomiast z zarzutem skarżącego, iż Minister naruszył treść art. 107 K.p.a., 140 K.p.a. i 138 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób obejmujący rozstrzyganiem innej kwestii faktycznej, niż miało to miejsce w decyzji organu I. instancji. Rozpoznając ten zarzut należy mieć na względzie, że art. 140 K.p.a. w sprawach nieuregulowanych w art. 136 – 139 K.p.a.

w postępowaniu przed organami odwoławczymi odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu przed organami I. instancji. Zgodnie więc z art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej dokonuje na podstawie całości materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, a więc jest zobowiązany wziąć pod rozwagę całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 K.p.a. i zawiera w swej treści wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jak wcześniej wskazano orzeczenia organów obu instancji dotyczyły tej samej kwestii merytorycznej - wykroczenie przeciw zakazowi wskazanemu w art. 34 pkt 4 ustawy o rybołówstwie.

Bezzasadne są również wywody skarżącego, jakoby jedynie przepis rozporządzenia o wysokości kar, tracący moc wobec orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego typizował wykroczenia przeciw zasadom Wspólnej Polityki Rybackie UE. Wykroczenia w tym zakresie typizują również inne regulacje, w tym wskazany jako dotyczący ustalenia wysokości sankcji § 3 pkt 20, przy czym w przypadku niektórych z nich wynika to expressis verbis (patrz pkt 2) natomiast w innych przypadkach wynika to z faktu określenia rodzaju wykroczenia, gdy określony system regulacji pozostaje w związku z realizacją Wspólnej Polityki Rybackiej (jak w przypadku rozpoznawanym).

Nieuwzględnienie powyższych zarzutów skarżącego nie wpływa jednak na fakt, że zaskarżona decyzja, jak wcześniej wskazano, została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 138 § 2 K.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i z tych też przyczyn podlegała uchyleniu. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien rozpoznać ją merytorycznie z uwzględnieniem zawartej w uzasadnieniu oceny prawnej.

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.