Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 410/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 16a
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b)
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Protokolant Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 410/11

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] r., którą określono "A" Sp. z o.o. z siedzibą w O. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. w łącznej kwocie 197.587,00 zł.

Organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...] r. Sp. z o.o. "A" złożyła deklarację dla podatku od nieruchomości za 2007 r., w której do opodatkowania zgłoszono grunty i budynki wg. stawki "pozostałe". W związku z tym organ I instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. Organ I instancji powołał treść przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wyjaśnił, że grunty, budynki i budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy podlegają opodatkowaniu stawką najwyższą ("związane z działalnością gospodarczą").

Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało je w mocy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy przytoczył w uzasadnieniu swojej decyzji treść przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i uznał, że nie powinno być sporu co do przyjęcia powierzchni przedmiotu opodatkowania. Organ I instancji przyjął do opodatkowania powierzchnię gruntów i budynków oraz wartość budowli zgodną z oświadczeniem strony, zawartym w piśmie jej pełnomocnika z dnia [...]r. Z pisma tego wynika, że powierzchnia gruntów wynosi 63.140,00 m2 (dz. nr 68/73, 68/8, 68/85, 68/89), co wynika z aktu notarialnego z dnia [...] r. oraz 3.201,36 m2 (udziały w drogach dojazdowych dz.nr 68/19, 68/97, 68/60, 68/48, 68/59, 68/70, 68/71, 68/75, 68/76, 68/77, 68/78, 68/109, 68/110, 68/111), co zostało ustalone na postawie ewidencji gruntów. Daje to łączną powierzchnię gruntów 66.341,36 m2, która została przyjęta do opodatkowania w zaskarżonej decyzji.

W w/w piśmie Spółka wykazała 8.448,10 m2 powierzchni użytkowej budynków, w tym: pałac - piwnica 224,90 m2, parter 451,70 m2 i piętro 501,30 m2, co zostało ustalone na podstawie projektu remontowego Pałacu S.; budynek zakładu - 6.459,20 m2 - na podstawie opisu architektoniczno-budowlanego; 670 m2 - budynek magazynu, przepompownia i rozlewnia - 26 m2 , parowozownia 115 m2, co ustalono na podstawie aktów notarialnych zakupu. W decyzji organ przyjął do opodatkowania 8.422,10 m2 powierzchni użytkowej budynków, bowiem wykluczono z opodatkowania budynek o pow. 26 m2, znajdujący się w stanie niepozwalającym na jego użytkowanie (ruiny). Do opodatkowania przyjęto także budowle o wartości wskazanej przez Spółkę (13.330 zł).

Organ odwoławczy uznał, iż w sprawie prawidłowo zastosowano najwyższą stawkę podatku – dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem "A" Sp. z o.o. jest przedsiębiorcą (prowadzi działalność gospodarczą) zajmującym się dystrybucją i konfekcjonowaniem chemikaliów bazowych i specjalistycznych do różnych branż przemysłowych, m. in. do przemysłu farbiarskiego i lakierniczego, poligraficznego, tworzyw sztucznych, spożywczego, kosmetycznego, farmaceutycznego.

Organ odwoławczy wskazał na następujące dowody zebrane w sprawie, a mianowicie: oględziny poszczególnych przedmiotów opodatkowania z dnia 12 marca 2007 r., 3 kwietnia 2007 r. i 29 maja 2009 r., z których - jak zaznaczono - nie wynika jaki był stan budynków w 2007 r., ale dowodzą one tego, jaki był cel przedsiębiorcy, jakie były jego zamierzenia w odniesieniu do nieruchomości. Oceny stanu budynków na 2007 r. dokonano na podstawie dokumentacji sporządzonej przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną, które można uznać za opinie biegłych w rozumieniu art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej oraz na podstawie aktów wydanych w procesie budowlanym i postępowaniu w sprawach z zakresu prac konserwatorskich w obiektach zabytkowych (dokumenty urzędowe - art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej). Powołano się na:

1) opinię techniczną dotycząca oceny substancji budowlanej budynku pałacowego pod kątem ustalenia zakresu doraźnych prac zabezpieczających obiekt (lipiec 2004) - opinia zawiera analizę stanu istniejącego oraz wnioski i zalecenia dotyczące zabezpieczenia obiektu; wynika z niej, że obiekt wykazuje zużycie techniczne odpowiadające wiekowi budynku, obiekt nadaje się do remontu, stwierdzono braki w konserwacji pokrycia dachowego i osłabienie elementów budowlanych w wyniku braku bieżących obróbek, rynien i rur spustowych; w opinii wskazano zakres koniecznych napraw (naprawa uszkodzonych trzonów kominowych, obróbki blacharskie dachu, naprawa nieszczelności dachu, pokrycie papą powierzchni dachu, wymiana rynien i rur spustowych, naprawa i uzupełnienie instalacji odgromowej, zaimpregnowanie drewnianych elementów więźby dachowej).

2) ramowy program prac konserwatorskich elewacji Pałacu S. w O. (luty 2005) - wynika z niej, że elewacja kwalifikuje się do kapitalnego remontu – jako cel prac konserwatorskich i renowacyjnych wskazano powstrzymanie destrukcji substancji zabytkowej i przywrócenie walorów estetycznych obiektu;

3) projekt przyłącza kanalizacji sanitarnej w związku z projektem remontu wnętrz pałacu (sierpień 2006) wraz z projektem technicznym;

4) decyzję Starosty Z. z dnia [...] r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na renowacji elewacji Pałacu S.;

5) postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora zabytków z dnia [...]r. stwierdzające, że pałac S. w O. był utrzymywany i konserwowany w 2007 r. zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – wynika z niego, że obiekt jest wpisany do rejestru zabytków pod nr [...]- decyzja WKZ z dnia [...] r. oraz że w 2006 r. zostało zatwierdzone opracowanie: projekt remontu wnętrz i wymiany instalacji wewnętrznych w Pałacu;

6) ekspertyzę techniczną istniejących hal produkcyjnych na nieruchomości w O. (kwiecień 2005) - wynikają z niej ustalenia co do stanu technicznego hal szedowych i prefabrykowanej. Biegły uznał ogólny stan konstrukcji hal szedowych za zadowalający (zalecił wykonanie nowych tynków w miejscach zacieków), stan słupów - dobry, stan ściany północnej - zadowalający, stan ścian ceglanych – zadowalający (zalecił naprawę elementów, po których spływała woda), stan pokrycia dachowego, rynien i rur - zły, nadający się do wymiany. Stan hali prefabrykowanej biegły uznał za zadowalający, zalecił dokonanie zabezpieczenia zarysowania płyt i końcówki sprężonych dźwigarów oraz wykonanie powłoki mineralnej na dolnych powierzchniach;

7) decyzję Starosty Z. z [...] r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i adaptacji hal oraz budowie infrastruktury technicznej i drogowej;

8) opis do projektu zagospodarowania terenu (styczeń 2006), z którego wynika, że obiekty na terenie byłych Zakładów Przemysłu Bawełnianego B w O., mają być zaadaptowane na centrum dystrybucji i konfekcjonowania środków chemicznych, a celem projektu jest zastosowanie rozwiązań umożliwiających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, projekt sieci zewnętrznych (styczeń 2006), opis techniczny robót remontowych hali (czerwiec 2005), z którego wynika zakres prac remontowych: wymiana pokrycia dachowego, remont posadzki, remont ścian i słupów.

SKO uznało zatem, że zarówno Pałacu S., hal na nieruchomości, jak i gruntów należących do Spółki nie można uznać za nieruchomości, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Z przedstawionych dokumentów wynika bowiem, że budynki były w stanie zadowalającym, wymagały jednak wykonania prac remontowych i adaptacyjnych, ale od momentu ich nabycia jasne było, jakie będzie ich przeznaczenie. Nie było więc cechy trwałości braku możliwości wykorzystania budynków do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zły stan techniczny budynków był stanem odwracalnym, a one same zostały przywrócone do należytego stanu, co wykazały oględziny nieruchomości (protokoły oględzin z 12 marca 2007 r., 3 kwietnia 2007 r., 29 maja 2009 r. i z 7 czerwca 2010 r. wraz z dokumentacją fotograficzną). Z tego też powodu Pałac S. nie podlegał zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach lokalnych, zgodnie z którym zwolnione od podatku od nieruchomości są grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Obiekt Pałacu wpisany jest do rejestru zabytków (decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]r.); obiekt ten był utrzymywany i konserwowany w 2007 r. zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora zabytków z dnia [...] r.) i budynek ten jest w całości zajęty na działalność gospodarczą (piwnica - archiwum, parter - pomieszczenia biurowe i konferencyjne, piętro - aktualnie prowadzone prace w zakresie konserwacji elewacji wewnętrznej). Tym samym nie wchodzi w grę zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w w/w przepisie.

Organ odwoławczy uznał zatem, że niemożność prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości miała charakter przejściowy, wynikający z konieczności przeprowadzenia remontów w budynkach. Z kolei grunty pod remontowanymi budynkami przedsiębiorcy podlegają opodatkowaniu stawką najwyższą, nie tracą bowiem charakteru związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez fakt prowadzenia remontów w budynkach.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. pełnomocnik Spółki wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji SKO, względnie o stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. Naruszenie prawa materialnego – art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez ich błędną interpretacje i uznanie, że przedmiotowe nieruchomości powinny zostać opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy przedmiotowe nieruchomości w 2007 roku nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych oraz prawnych;

2. Naruszenie prawa materialnego - art. 7 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez nieuwzględnienie w przyjętej przez oba organy administracyjne okoliczności wpisania budynków pałacowych będących w posiadaniu skarżącej Spółki do rejestru zabytków oraz faktu niewykorzystywania do tej pory części tej nieruchomości do celów gospodarczych.

W ocenie skarżącego zasadne jest przyjęcie, że nieruchomość, która nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, nie może być jednocześnie traktowana jako nieruchomość "związana z prowadzeniem działalności gospodarczej" i tym samym nie będzie podlegać opodatkowaniu stawką najwyższą podatku od nieruchomości. Spółka "A" dopiero po 2007 roku, zaczęła amortyzować przedmiotowe budynki, bowiem wcześniejszy stan techniczny, co wyraźnie wynikało z Projektu budowlanego remontu wnętrz i instalacji w Pałacu S., nie pozwalał na zgodne z przepisami wykorzystywanie powierzchni do prowadzonej działalności gospodarczej i w konsekwencji prowadzonych odpisów. Obowiązki wynikające z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, należy interpretować łącznie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, gdzie prowadzenie działalności gospodarczej, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i w konsekwencji obowiązek podatkowy nierozłącznie jest związany z faktycznym wykorzystywaniem środków trwałych, a nie jak wskazał organ odwoławczy stanem prawnym wynikającym z samego posiadania.

Skarżący uważa, że prowadzone remonty na terenie nieruchomości były konieczne do jej zaadaptowania i wykorzystania na wskazane cele gospodarcze. W przedmiotowej sprawie Spółka nabyła budynki w stanie nienadającym się do prowadzenia działalności gospodarczej, stan techniczny nieruchomości nie był co najwyżej nieodpowiedni - jak wskazał organ odwoławczy - a dyskwalifikujący do prowadzenia jakiejkolwiek działalności. Grunty natomiast nie mogły być użytkowane odrębnie ponieważ stanowią zorganizowaną całość gospodarczą wraz z budynkami.

W ocenie strony skarżącej nieruchomości niespełniające przepisów technicznych nie mogą być wykorzystywane do prowadzonej działalności. To pracodawca obarczony jest sankcjami karnymi w przypadku niespełniania norm wymaganych według przepisów BHP, wobec czego prowadzenie działalności gospodarczej w okresie, w którym był prowadzony remont pod adaptację nieruchomości i odprowadzanie podatku z tego tytułu według stawki określonej w decyzji, stanowi paradoks, bowiem z jednej strony spółka "A" nie sporządza odpisów amortyzacyjnych z uwagi na fakt braku faktycznego wykorzystywania nieruchomości na działalność gospodarczą (ze względu na zły stan techniczny), gdzie jednocześnie przepisy ustaw szczególnych wymuszają od spółki jako pracodawcy zapewnienia bezpiecznych stanowisk pracy, z drugiej zaś strony zobowiązana jest do spełnienia świadczenia w postaci opodatkowania osoby prawnej od posiadanej nieruchomości i prowadzonej działalności gospodarczej z jednoczesnym łamaniem przepisów w zakresie bezpieczeństwa użytkowania nieruchomości i warunków pracy.

Skarżąca dodała również, iż w budynku pałacu dokonano renowacji elewacji oraz remontu wnętrz i instalacji wewnętrznych. Mając na względzie wskazany stan faktyczny oraz brzmienie art. 7 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podnieść należy, iż nieuzasadnionym jest opodatkowanie całości budynku pałacu S. podatkiem od nieruchomości w takiej wysokości, jakby cały przedmiotowy budynek był wykorzystywany dla prowadzenia działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, niepodzielając podniesionych przez stronę zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie nie dotyczy przyjętych wielkości podstawy opodatkowania. Spółka A" uważa jednak, że należące do niej nieruchomości nie były wykorzystywane w 2007 r. w prowadzonej działalności gospodarczej, ze względu na ich zły stan techniczny, a zatem powinny być opodatkowane stawką niższą, tak jak grunty, budynki "pozostałe".

W tym kontekście wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy definiuje grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z w/w przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika zasada, że wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy traktować należy jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek, podyktowany wyłączeniem ich z wykorzystywania do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych - i to wyłączeniem o charakterze trwałym ("przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności") - powinien być interpretowany ściśle (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 2009 r. o sygn. akt II FSK 747/08, LEX nr 571608). W wyroku tym NSA dokonał również zestawienia kilku tez innych orzeczeń sądów administracyjnych, wskazując na zakres opodatkowania gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazał mianowicie, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, iż budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dlatego też obiekty w danym momencie niewykorzystywane gospodarczo lub takie, w których prowadzona jest działalność innego rodzaju, należy także uznać za związane z działalnością gospodarczą (wyrok NSA z 20 marca 2009 r., II FSK 1888/07), przy czym prowadzenie w budynkach remontów lub adaptacji dla celów przyszłej działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników tejże działalności (wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., II FSK 301/05). Techniczne względy, uniemożliwiające wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, powinny mieć charakter przeszkód obiektywnych, to znaczy nie mogą one być determinowane wolą podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi (wyroki NSA: z 16 lutego 2006 r., II FSK 301/05 i z 9 stycznia 2009 r., II FSK 1354/07), do których nie można jednak zaliczyć przeszkód o charakterze sezonowym lub technologicznym (wyrok NSA z 12 lipca 2007 r., II FSK 744/06). Takie wady fizyczne budynków, które uniemożliwiają ich eksploatację i zostały stwierdzone orzeczeniami organów nadzoru budowlanego o wyłączeniu z użytkowania ze względu na zły stan techniczny, mogą być uznane za "względy techniczne" uniemożliwiające ich wykorzystywanie do prowadzenia działalności gospodarczej (wyroki NSA: z 16 lutego 2006 r., II FSK 301/05, z 9 stycznia 2009 r., II FSK 1354/07 oraz z 24 kwietnia 2009 r., II FSK 47/08). Okoliczność, czy w określonej sprawie owe "względy techniczne" zaistniały, powinna być wyjaśniona w toku postępowania podatkowego (wyrok NSA z 12 lipca 2007 r., II FSK 744/06 i z 22 czerwca 2007 r., II FSK 773/06); w tym ostatnim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo zauważył, że do przyczyn uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej niemożna zaliczyć przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych i że to na przedsiębiorcy, domagającym się zastosowania względniejszej stawki opodatkowania ciąży obowiązek wykazania, iż "względy techniczne", wykluczające przedmiot opodatkowania z działalności gospodarczej, rzeczywiście zachodzą.

Okoliczność, czy w sprawie zachodzą "względy techniczne", o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, musi być badana ad casum, co oznacza, że może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi. Do środków tych niewątpliwie należą zarówno orzeczenia organów nadzoru budowlanego, jak i opinie specjalistów (biegłych) z zakresu budownictwa. Nie są to jednak środki dowodowe wyłącznie właściwe, ponieważ i w tym przypadku zastosowanie ma zasada wyrażona w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (zob. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r. o sygn. akt II FSK 1228/08, LEX nr 554082).

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała niemożności wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wręcz przeciwnie, ze wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że budynki wymagały jedynie odpowiednich remontów i zabezpieczenia; w szczególności potwierdzały to: opinia techniczną dotycząca oceny substancji budowlanej budynku pałacowego pod kątem ustalenia zakresu doraźnych prac zabezpieczających obiekt (lipiec 2004), ramowy program prac konserwatorskich elewacji Pałacu S. w O. (luty 2005), projekt przyłącza kanalizacji sanitarnej w związku z projektem remontu wnętrz pałacu (sierpień 2006) wraz z projektem technicznym, decyzja Starosty Z. z dnia [...] r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na renowacji elewacji Pałacu S. , postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora zabytków z dnia [...] r. stwierdzające, że Pałac S. w O. był utrzymywany i konserwowany w 2007 r. zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ekspertyza techniczna istniejących hal produkcyjnych na nieruchomości w O. (kwiecień 2005), decyzja Starosty Z. z [...] r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i adaptacji hal oraz budowie infrastruktury technicznej i drogowej, opis do projektu zagospodarowania terenu (styczeń 2006).

W ocenie Sądu, adaptacja ww. obiektów do profilu wykonywanej działalności gospodarczej (remonty budynków i budowli) nie jest przyczyną technologiczną uniemożliwiającą wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Także fakt późniejszego dokonywania odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości zaliczanych do środków trwałych, nie jest okolicznością wpływającą na opodatkowanie przedmiotowych nieruchomości. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie uzależnia bowiem opodatkowania budynków i budowli od momentu zaliczenia ich do środków trwałych w rozumieniu przepisów art. 16a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.).

Sąd uznał zatem, że subiektywne przekonanie podatnika, czy też samo jego oświadczenie o niemożności wykorzystania budynków do prowadzonej działalności, nie jest dowodem, na którym możnaby oprzeć ustalenie o technicznych względach wykluczających możliwość wykorzystania ich do takiej działalności.

Skarżąca Spółka nie udowodniła także, iż tylko część Pałacu S. była wykorzystywana w 2007 roku jako biurowiec firmy. Oględziny tego budynku w 2007 r. przez pracowników organu podatkowego wykazały, że cały ten obiekt został zaadaptowany na cele prowadzonej działalności gospodarczej (żaden dowód nie wskazuje na to, że w 2007 r. było inaczej). W związku z tym nie było podstaw do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Także i w tym przypadku czasowe wyłączenia niektórych pomieszczeń pałacowych z użytkowania na cele biurowe (w celu dokonania w nich odpowiednich remontów) nie mogło przemawiać za wyłączeniem części powierzchni tego budynku z opodatkowania.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), należało skargę oddalić.

P.Z-C.