Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 765/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2,  art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. sp. komandytowa na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu handlowo-usługowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz Spółki P.A.N. S.A. pozwolenia na budowę obiektu handlowo-usługowego z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą przy ul. [...] i [...] w K., nr działki 2/70, AM-2, obręb Z..

Odwołanie od tej decyzji złożył R.L.. Powołując się na art. 127 § 1 i art. 129 § 1 i 2 kpa podał, że nie brał udziału jako strona postępowania i nie zna dokładnie dnia wydania decyzji i jej sygnatury. Wskazał, że posiada nieruchomość oznaczoną nr 3/29, która znajduje się blisko planowanej inwestycji. Zarzucił, że Starosta K. nie uwzględnił go jako strony i nie zawiesił postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę w sytuacji, kiedy zostało wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji.

Odwołanie o podobnej treści wniosło P.K.S. S.A. w K..

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu powyższych odwołań, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu Wojewoda D. zaznaczył, że kwestionowana decyzja dotyczy budowy obiektu handlowo-usługowego i z przedłożonej dokumentacji wynika, że planowana inwestycja będzie realizowana wraz z parkingiem na 175 miejsc postojowych, maksymalna wysokość budynku będzie wynosić 7,12 m, powierzchnia całkowita 3350 m², powierzchnia użytkowa 3159 m², natomiast powierzchnia sprzedaży ma wynosić 1905 m². Przywołując następnie art. 127 § 1 kpa, art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy wywodził, że o naruszeniu interesów skarżącego można mówić wówczas, gdy na podstawie obowiązujących przepisów, a w szczególności Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), możliwe jest ustalenie naruszenia konkretnego przepisu prawnego. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne i doktrynę prawa administracyjnego, organ podkreślił, że nieruchomość znajdować się będzie w obszarze oddziaływania obiektu objętego inwestycją, jeśli z przepisów prawa, w tym w szczególności z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, będą wynikać ograniczenia w jej zagospodarowaniu, przy czym określając zasięg potencjalnego oddziaływania obiektu należy mieć na uwadze oprócz przepisów techniczno-budowlanych również przepisy z zakresu ochrony środowiska, prawa wodnego czy też ochrony przyrody. Wojewoda podkreślił przy tym, że w analizowanej sprawie organ I instancji uznał, że brak jest obszaru oddziaływania planowanego obiektu i dlatego za stronę przyjął tylko inwestora.

Uznając, że R.L. i Spółka PKS nie są stronami w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, organ odwoławczy wskazał na usytuowanie planowanego obiektu wobec działki skarżącego i Spółki PKS. Podał, że planowany budynek znajduje się 81-82 m od granic z działkami nr 3/29 (skarżącego) oraz nr 3/30 i 3/32 (Spółki PKS), a odległość od planowanego obiektu do najbliższych obiektów budowlanych na działce nr 3/32 wynosi 82 i 94 m. Działka nr 3/29 jest niezabudowana. Pomiędzy działką nr 2/70 znajduje się działka nr 1 będąca drogą publiczną. Wojewoda powołał się ponadto na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 112), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Stwierdził, że nie dają one podstaw do uznania skarżącego (i Spółki PKS) za stronę. Nie daje ich także przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 469).

Wskazując na powyższe Wojewoda wywiódł, że z uwagi na fakt, iż wnoszący odwołanie nie wykazał jaki przepis będzie naruszony wskutek realizacji planowanej inwestycji budowlanej, a także ze względu na znaczne odległości, planowana inwestycja nie będzie naruszać wskazanych powyżej przepisów. Tym samym brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy, co skutkuje umorzeniem postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 kpa.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył R.L..

Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił tej decyzji:

I. obrazę przepisów prawa materialnego, mogącą mieć istotny wpływ na jej treść, a mianowicie:

1. art. 28 kpa w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, to jest:

- pominięcie skarżącego jako strony postępowania administracyjnego toczącego się przed organem I instancji mimo faktu, iż w dniu 1 czerwca 2015 r. Burmistrz K. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Burmistrza Miasta K. z dnia [...] r. nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia obejmującego budowę budynku usługowego wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr 2/70, AM-2, obręb Z., o którym organ I instancji został powiadomiony;

2. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego – poprzez błędną jego wykładnię i całkowite pominięcie, podczas gdy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji;

II. obrazę przepisów prawa procesowego administracyjnego, mogącą mieć istotny wpływ na jej treść, a mianowicie:

1. art. 7 i art. 77 oraz art. 11 i art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nierozpoznanie należycie materiału dowodowego, brak przedstawienia dowodów, "na których nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwoławczych", zaniechanie przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego oraz sporządzenie niepełnego i nieprzekonywującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także brak wyraźnego określenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (to jest pominięcie identyfikacji nieruchomości poprzez księgi wieczyste), a w ślad za tym brak konkretnego (z imienia i nazwiska lub nazwy) wskazania właścicieli, użytkowników wieczystych oraz zarządców nieruchomości położonych na tym obszarze; oraz brak prawidłowego oznaczenia stron postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, to jest brak wyraźnego wskazania zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w jej rozdzielniku, kto konkretnie jest stroną postępowania w niniejszej sprawie,

2. art. 77 § 1 w związku z art. 75 § 1 w związku z art. 10 § 1 kpa – przez ich wadliwe zastosowanie polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również dokonaniu oceny tego materiału w sposób dowolny, a w następstwie zaniechania uznania, że skarżący jest stroną w niniejszym postępowaniu, podczas gdy posiada nieruchomość bezpośrednio położoną przy ul. [...], działka 3/29, na wysokości wjazdu na działkę 2/70, "czyli bezpośrednio w najbliższym sąsiedztwie tej dużej inwestycji związanej z powstaniem centrum handlowego i usługowego",

a w konsekwencji

3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 kpa w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, na skutek błędnego przyjęcia, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania, podczas gdy w niniejszej sprawie odwołanie wniósł podmiot, na którego wniosek zostało wszczęte postępowanie wznowieniowe (art. 145 § 1 pkt 4), skarżący bowiem, jako adresaci decyzji, stali się stronami postępowania w rozumieniu art. 127 § 1 kpa posiadającymi prawo wniesienia odwołania, jeżeli nie są zadowoleni z wydanej decyzji, podczas gdy wniesienie odwołania obliguje organ II instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, z art. 138 § 1 pkt 1 kpa bądź art. 138 § 1 pkt 2 lub § 2 kpa.

Podnosząc powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W obszernych motywach skargi, rozwijając podniesione zarzuty, skarżący wywodził, że jest stroną, gdyż jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a ponadto na jego wniosek zostało wszczęte postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej decyzją o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji. Powoływał się przy tym na art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego, planowana inwestycja będzie oddziaływać na jego nieruchomość z uwagi na wielkość i rozmach, a także choćby z tego powodu, że ulegnie zmianie organizacja ruchu na ul. [...] poprzez wjazd na parking planowanej inwestycji na 176 miejsc.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2015 r. uczestnik postępowania Spółka P.A.N. S.A. wniósł o oddalenie skargi, podzielając stanowisko organu administracji publicznej wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania podał, że decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta K. w postępowaniu wznowieniowym odmówił uchylenia decyzji o warunkach zabudowy uznając, że skarżący nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu.

W piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącego poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu o zmianach właścicielskich dotyczących działki nr 3/29, podając, że na mocy aktu notarialnego z dnia 30 października 2015 r. prawo użytkowania wieczystego tej działki R.L. zostało przeniesione na S. sp. z o.o. spółkę komandytową z siedzibą we W.. Spółka ta wstąpiła w prawa i obowiązki dotychczasowego użytkownika wieczystego.

S. sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą we W., reprezentowana jednoosobowo przez Prezesa Zarządu R.L. komplementariusza spółki V. Sp. z o.o. z siedzibą w K., oświadczyła, że podtrzymuje w całości w całości skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.

Pełnomocnik strony skarżącej w omawianym piśmie procesowym wywodził, że skarżący posiada interes prawny aby być stroną postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na budowę oraz przedstawił merytoryczne zarzuty stawiane zaskarżonej decyzji i decyzji o warunkach zabudowy.

Wydanym na rozprawie postanowieniem z dnia 11 lutego 2016 r. w miejsce dotychczasowego skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dopuścił do udziału w sprawie w charakterze strony skarżącej spółkę S. sp. z o.o. spółkę komandytową z siedzibą we W., uznając ją na podstawie przedłożonych dokumentów za następcę prawnego R.L..

Ustosunkowując się do pisma procesowego pełnomocnika strony skarżącej z dnia 10 lutego 2016 r. Wojewoda D. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 24 lutego 2016 r. uczestnik postępowania P.K.S. w K. S.A. oświadczył, że mając na uwadze argumenty podnoszone przez skarżącego (zarówno dotychczasowego, jak i obecnego – spółkę S.) Wojewoda D. powinien jeszcze raz zbadać przedmiotową sprawę.

Odnosząc się do pisma procesowego pełnomocnika spółki S. z dnia 10 lutego 2016 r. uczestnik postępowania Spółka P.A.N. S.A. w piśmie z dnia 23 lutego 2016 r. wniósł o odmówienie dopuszczenia do udziału w sprawie S. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W.. Ustosunkowując się do merytorycznych zarzutów podniesionych w piśmie z dnia 10 lutego 2016 r. uczestnik postępowania uznał je za chybione.

W piśmie procesowym z dnia 17 marca 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wszystkie dotychczasowe wnioski i twierdzenia oraz prezentowane stanowisko w sprawie. Polemizując ze stanowiskiem Spółki P.A.N. S.A. wywodził, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do odmowy dopuszczenia do udziału w niniejszej sprawie S. sp. z o.o. sp.k. Przedstawił ponadto dalsze zarzuty formalne i merytoryczne dotyczące postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę.

W piśmie procesowym z dnia 30 marca 2016 r. uczestnik postępowania P.A.N. S.A. polemizując ze stanowiskiem S. sp. z o.o. sp.k. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że wobec zmian właścicielskich dotyczących działki nr 3/29, w wyniku których prawo użytkowania wieczystego tej działki R.L. zostało przeniesione na S. sp. z o.o. spółkę komandytową z siedzibą we W., stwierdzić należy, że Spółka ta wstąpiła w prawa i obowiązki dotychczasowego użytkownika wieczystego. Spółka S. jest więc w istocie następcą prawnym R.L., co sprawia, że wniesiona przez niego skarga winna być – po wspomnianych zmianach właścicielskich – traktowana jako skarga Spółki S..

Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest decyzja organu II instancji o umorzeniu postępowania odwoławczego. U podstaw takiego rozstrzygnięcia legło przekonanie Wojewody D., iż podmiotowi wnoszącemu odwołanie, to jest R.L., nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo-usługowego z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą przy ul. [...] i [...] w K., nr działki 2/70, AM-2, obręb Z..

Stosownie do art. 127 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że odwołanie może złożyć jedynie strona postępowania, zatem w przypadku wpłynięcia pisma stanowiącego odwołanie, obowiązkiem organu odwoławczego w pierwszej kolejności jest zbadanie, czy pochodzi ono od podmiotu uprawnionego będącego stroną w postępowaniu. Powyższe stanowi podmiotową przesłankę dopuszczalności odwołania, tak więc ustalenie rozważanej kwestii warunkuje zgodne z prawem prowadzenie postępowania odwoławczego i rozpoznanie merytoryczne sprawy.

Wskazać w tym miejscu należy, że ugruntowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu obowiązujących przepisów, następuje w decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa (por. np. uchwałę NSA z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 882/10, z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 905/11 i z dnia 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2834/12 oraz wyroki WSA w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 386/09, WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 291/10, WSA w Gliwicach z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/GL 1195/10, czy też WSA we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 653/11 i z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 310/12).

Stwierdzenie braku legitymacji do złożenia odwołania obliguje organ II instancji do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, a jednocześnie uniemożliwia temu organowi ustosunkowanie się do merytorycznych zarzutów sformułowanych przez odwołującego się i to nawet wówczas gdyby okazałyby się one zasadne. W konsekwencji tego również sąd administracyjny, do którego wpływa skarga na decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, nie jest władny, pomimo treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, badać danej sprawy pod kątem naruszenia przepisów procesowych i materialnych przez organ I instancji, a jedynie zobligowany jest do zweryfikowania poprawności przyjętych przez organ II instancji podstaw umorzenia postępowania odwoławczego. Kierując się zatem tymi wytycznymi Sąd w niniejszym postępowaniu pominął w swoich rozważaniach zarzuty strony skarżącej, które nie odnosiły się do kwestii legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powracając do głównego nurtu rozważań podnieść trzeba, że ustalenie stron postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę następuje w oparciu o kryteria wskazane w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. – w czasie wydania zaskarżonej decyzji Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r. poz. 290).

Zgodnie z tym uregulowaniem, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

W myśl zaś art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.

Zdolność administracyjnoprawną do wniesienia odwołania w sprawie pozwolenia na budowę przysługuje zatem podmiotowi, który spełnia kryteria określone w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Zastosowania w rozpatrywanej sprawie nie znajduje więc ogólna zasada wyrażona w art. 28 kpa, zgodnie z którą stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia art. 28 kpa nie jest uzasadniony.

Rozważając kwestię, czy stronie skarżącej w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obiektu handlowo-usługowego z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą przy ul. [...] i [...] w K., na działce nr 2/70, przysługuje status strony, zauważyć wypada, że strona skarżąca jest użytkownikiem wieczystym działki nr 3/29, znajdującej się w pobliżu działki zainwestowania. Konieczne jest więc ustalenie, czy mający być zrealizowany na działce nr 2/70 obiekt może oddziaływać na nieruchomość skarżącego.

Podkreślić w tym miejscu należy, że ewentualny udział w postępowaniu wznowieniowym w sprawie zakończonej decyzją o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji nie sprawia, że dany podmiot uzyskuje z tego powodu status strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zaznaczyć też trzeba, że takie okoliczności jak to, czy pozwolenie na budowę jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub z decyzją o warunkach zabudowy, podlegałyby – co do zasady – badaniu w przypadku merytorycznego rozpatrywania odwołania podmiotu mającego przymiot strony. Jak już wyżej zauważono, w rozpatrywanej sprawie istotne jest jednak nie to, czy kwestionowana przez stronę skarżącą decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest zgodna z prawem, lecz to, czy decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego jest zgodna z prawem.

Argumentacja podnoszona przez stronę skarżącą podlega ocenie sądu administracyjnego jedynie w zakresie, w jakim mogłaby świadczyć o przysługiwaniu stronie skarżącej przymiotu strony w postępowaniu, w którym zapadła decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Analizując tę argumentację pod tym kątem stwierdzić trzeba, że strona skarżąca nie wykazała, aby przedmiotowa inwestycja oddziaływała na należącą do niej nieruchomość, położoną po drugiej stronie drogi publicznej, rozdzielającej nieruchomość strony skarżącej i nieruchomość zainwestowania, a jej twierdzenia, że istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania na należącą do niej nieruchomość są w istocie gołosłowne. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy przeanalizował okoliczności mogące świadczyć o ewentualnym przysługiwaniu skarżącemu statusu strony i prawidłowo wywiódł, że podmiot ten statusu takiego nie posiada. Zauważyć wypada, że Wojewoda rozważał zarówno takie kwestie, jak usytuowanie planowanego obiektu wobec działki skarżącego, jak i zagadnienia wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 112), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), a także ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 469). Wskazując na powyższe organ II instancji trafnie wywiódł, że nie dają one podstaw do uznania skarżącego za stronę.

Uznając stanowisko Wojewody D. za prawidłowe w szczególności należy stwierdzić, że takie okoliczności, jak ilość miejsc postojowych na nieruchomości znajdującej się po drugiej stronie drogi publicznej, usytuowanie wjazdu na nieruchomość zainwestowania po drugiej stronie ulicy, bądź też założenie, że po zrealizowaniu inwestycji "dojdzie do niewspółmiernego wzrostu ruchu na ul. [...] będącej ulicą oddzielającą planowaną inwestycję" (s. 12 skargi), w świetle unormowania zawartego w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, nie świadczą o oddziaływaniu projektowanego obiektu na wspomnianą nieruchomość.

Podkreślić trzeba, że ewentualne wzmożenie ruchu na drodze z powodu zrealizowania konkretnej inwestycji nie powoduje oddziaływania przez tę inwestycję na inne nieruchomości w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie bowiem z przytoczonym wyżej art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. "Niewspółmierny wzrostu ruchu" na ulicy oddzielającej planowaną inwestycję od nieruchomości strony skarżącej w żaden sposób nie ogranicza zagospodarowania, w tym zabudowy, terenu należącego do skarżącego. Zauważyć w tym miejscu wypada, że niemal każda nowa inwestycja może spowodować wzrost ruchu na ulicach prowadzących do terenu zainwestowania i to nie tylko w jego bezpośrednim sąsiedztwie, ale i w miejscach od niego nieraz odległych, np. inwestycja w centrum miasta może spowodować wzrost ruchu na drogach prowadzących do śródmieścia od granic miasta, a także poza jego granicami w miejscowościach, przez które prowadzą do niego drogi. Nie można jednak z tego faktu wywodzić, że taka inwestycja oddziałuje – w rozumieniu Prawa budowlanego – na nieruchomości znajdujące się przy wspomnianych drogach.

Odnosząc się do argumentu strony skarżącej, że w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę "należy dążyć do jak najszerszego udziału wszystkich stron mających interes prawny i faktyczny związany z inwestycją wnioskodawcy" (s. 7 skargi), zauważyć wypada, że treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jednoznacznie wskazuje, że intencją ustawodawcy było właśnie ograniczenie w sprawie pozwolenia na budowę kręgu podmiotów, którym status strony przysługuje. Jeżeli zaś chodzi o przepis art. 3 pkt 20 tej ustawy, to – jak już wyżej wskazywano – wynika z niego, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Strona skarżąca nie wykazała, w jaki konkretnie sposób przedmiotowa inwestycja miałaby ograniczać możliwość zagospodarowania, w tym zabudowy jej nieruchomości. Tak więc w realiach niniejszej sprawy – jak słusznie ustalił organ odwoławczy – brak jest podstaw do przyjęcia, że stronie skarżącej przysługiwał przymiot strony w świetle art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że wszystkie podniesione w skardze zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.