Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 34/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński (spraw.) Sędzia WSA - Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie niedoręczenia decyzji postanawia odrzucić skargę. WSA/wyr.1 - sentencja w


UZASADNIENIE

Skarżący J. K. w dniu 21 czerwca 2007 r. wniósł skargę na bezczynność działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr 8 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Według skarżącego bezczynność organu polega na niedoręczeniu mu pierwszoinstancyjnej decyzji w sprawie z wniosku z dnia 28 grudnia 2004 r. o przyznanie z pomocy społecznej zasiłku okresowego, a tym samym na niezałatwienie przedmiotowej sprawy i niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 529/05 z dnia 16 maja 2006 r. Wniósł zatem o zobowiązanie organu, na zasadzie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do doręczenia mu decyzji.

W uzasadnieniu skargi podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 16 maja 2006r., sygn. akt IV SA/Wr 529/05 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Nr [...] z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr 8 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] w sprawie z wniosku z dnia 28 grudnia 2004 r. o przyznanie z pomocy społecznej zasiłku okresowego.

Pismami z dnia 6 listopada 2006 r. i z dnia 2 stycznia 2007 r. wezwał Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. do wykonania wyroku Sądu. Otrzymał odpowiedź, że organ w dniu [...] wydał pięć decyzji, w tym decyzję w przedmiotowej sprawie. Decyzje zostały przesłane listem poleconym, a na potwierdzeniu odbioru odnotowano ich numery. Według Kierownika Zespołu na zwrotnych potwierdzeniach odbioru znajduje się podpis skarżącego i data 18 grudnia 2006 r.

Skarżący stwierdził, że decyzji w przedmiotowej sprawie, jak również w pozostałych czterech sprawach, nie otrzymał. Wezwał więc Kierownika Zespołu do niezwłocznego doręczenia decyzji ale ten, podtrzymał swoje stanowisko.

W tym stanie faktycznym i prawnym na podstawie art. 37 § 1 kpa skarżący w dniu 19 lutego 2007 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. zażalenie na niezałatwienie przedmiotowej sprawy w terminie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] uznało zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy.

W dalszej części uzasadnienia skarżący wykazywał wadliwość dokonanego przez organ doręczenia.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc, że podniesione w niej zarzuty są bezpodstawne.

Podniósł, że decyzja w sprawie przyznania zasiłku okresowego została wydana dnia [...] Powyższa decyzja wraz z pozostałymi, dotyczącymi czterech innych spraw J. K. została doręczona przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru. J. K. odebrał przesyłkę zawierającą pięć decyzji administracyjnych, w tym wyżej wymienioną decyzję w dniu 18 grudnia 2006 r., co osobiście potwierdził podpisując się na druku potwierdzenia odbioru. Fakt ten dowodzi, że oświadczenie skarżącego o nieotrzymaniu decyzji jest nieprawdziwy, decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona w miejscu zamieszkania odwołującego się. Organ zakwestionował również twierdzenia skarżącego, że przygotowanie przesyłki, jej ekspedycja w opisanej formie naruszała obowiązujące w tym zakresie przepisy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawą do merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Uznanie, że nie należy ona do właściwości sądów administracyjnych powoduje odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej /art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej u.p.s.a./.

Zakres działania sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 u.p.s.a. Przepis ten stanowi: kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Analiza powołanego wyżej przepisu daje podstawę do stwierdzenia, że z uwagi na przedmiot skargi kognicja sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest wyłączona. Przedmiotem skargi jest bowiem bezczynność organu w doręczeniu decyzji.

Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a. przedmiotem skargi może być bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1-4.

Poza sporem jest, że niniejsza skarga nie dotyczy decyzji administracyjnych określonych w pkt 1, ani też postanowień określonych w pkt 2 i 3 § 2 art. 3 u.p.s.a.

Zatem przedmiotem rozważań może być, czy jest to akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W ocenie Sądu bezczynność w zakresie doręczenia nie ma takiego charakteru. Jest to bowiem czynność procesowa, określona w art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) i ma ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla stron termin do wniesienia odwołania. Dlatego też niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a.

Takie też stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 września 2004r., sygn. akt VII SAB/Wa 1/04 (LEX nr 173971) (por. także postanowienie NSA z dnia 28.09.2001r. w sprawie sygn. akt I SAB 2/01, wyrok NSA z dnia 15.11.2000r. w sprawie sygn. akt IV SAB 12/00, LEX nr 53371, postanowienie NSA z dnia 06.07.2004r. w sprawie sygn. akt OSK 547/04, ONSAiWSA 2004/3/51).

Reasumując: skoro skarga nie dotyczy bezczynności organów w sprawach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 u.p.s.a., nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania sądu administracyjnego i dlatego, po myśli art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.

Na marginesie należy dodać, że jeżeli skarżący uważa, że kwestionowana przez niego sytuacja jest równoznaczna z bezczynnością w zakresie wydania decyzji, to winien uruchomić środki przysługujące w razie bezczynności organu.