Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 275/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 1, arrt. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 148 par. 1 pkt 1 i par. 1a, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Rzecznika Prasowego Rządu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Rzecznika Prasowego Rządu do rozpoznania wniosku skarżącego J. M. z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Rzecznika Prasowego Rządu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Kancelarii Prezesa Rady Ministrów na rzecz skarżącego J. M. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. M. pismem z [...] marca 2021 r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwrócił się do Rzecznika Prasowego Rządu o udostępnienie, poprzez nadesłanie na wskazany we wniosku adres stacjonarny, następujących informacji:

1. czy Rzecznik Prasowy Rządu posiada informacje dotyczące zagrożeń dla zdrowia

i życia pacjentów szczepionek na COVID-19; w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie wniósł o:

2. wskazanie tych zagrożeń wraz z określeniem negatywnych skutków dla zdrowia i/lub życia ludzi,

3. czy producenci szczepionek ponoszą odpowiedzialność w związku z wprowadzeniem tych szczepionek do obrotu lub też:

4. czy zostali zwolnieni z odpowiedzialności prawnej, w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie wniósł o:

5. przekazanie dokumentu, na podstawie którego producenci zostali zwolnieni

z odpowiedzialności prawnej, lub w przypadku braku takiego dokumentu wskazania podstawy prawnej oraz trybu zwolnienia z odpowiedzialności prawnej producentów szczepionek na COVID-19.

W odpowiedzi na wniosek, A. K. - radca Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z Centrum Informacyjnego Rządu – poinformowała, że odnośnie pytań

1 i 2 - wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Odnośnie zaś pytań 3 - 5 poinformowała, że Minister Zdrowia został wyznaczony jako organ właściwy do wykonania porozumienia dotyczącego wczesnego zakupu szczepionek przeciw chorobie COVID-19 wywoływanej przez wirusa SARS-CoV-2. Aby uzyskać wnioskowane informacje należy zwrócić się bezpośrednio do Ministerstwa Zdrowia. Jednocześnie podała adres strony Ministerstwa Zdrowia, na której opublikowane są materiały informacyjne, m. in. na temat charakterystyki produktu leczniczego wszystkich dopuszczonych do obrotu w Polsce szczepionek przeciwko COVID-19.

J. M. pismem z dnia 15 kwietnia 2021 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rzecznika Prasowego Rządu, polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na jego wniosek

z [...] marca 2021 r., wskazując na naruszenie art. 14 u.d.i.p.

W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku

z [...] marca 2021 r. terminie 14 dni od daty wydania prawomocnego wyroku, przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 3.000 zł, ewentualnie wymierzenie organowi grzywny w tej samej kwocie oraz zasądzenie kosztów postępowania i zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżący wskazał, że do dnia złożenia skargi Rzecznik Prasowy Rządu nie udostępnił wnioskowanej informacji.

W ocenie skarżącego, zasadne jest zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej

w kwocie 3.000 zł, ponieważ gdyby podmiot zobowiązany prawidłowo wypełniał ustawowe obowiązki, to sprawa nie trafiłaby do Sądu. Nie bez znaczenia jest również kwestia przeciążenia sądów administracyjnych skargami, których liczba ciągle wzrasta. Czynnikiem zniechęcającym zaś organy publiczne do uczestniczenia w sporach sądowych może być zwiększenie kwot przyznanych obywatelom tytułem zadośćuczynienia za bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Skarżący argumentując, powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2430/14,

w którym Sąd powiązał możliwość nałożenia grzywny z "wagą" żądanej informacji przyjmując, że jeżeli wnioskowana informacja dotyczy aktualnych i istotnych problemów społecznych, to nawet bezczynność niemająca charakteru rażącego może spowodować nałożenie grzywny. Mimo, iż powyższa kwestia dotyczyła grzywny, to jednak zdaniem skarżącego zarówno grzywna, jak i określona kwota pieniężna, mają ten sam cel, tj. wyegzekwowanie przestrzegania prawa przez organ, którego działanie albo bezczynność stanowi przedmiot rozpatrywania przez sąd administracyjny.

Podniósł, że w kwestii przyznania od organu sumy pieniężnej należy uwzględnić także fakt, iż nie tylko wpis sądowy w wysokości 100 zł, lecz również wnioskowana kwota pieniężna nie pokryje kosztów finansowych związanych z rozpatrzeniem przedmiotowej skargi przez Sąd.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarzut bezczynności

w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] marca 2021 r. uznał za bezzasadny w związku z tym, że jeszcze przed wpłynięciem skargi do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów udzielono skarżącemu odpowiedzi w dniu [...] kwietnia 2021 r.

Wskazał, że zakres przedmiotowy żądania zawartego we wniosku z dnia [...] marca 2021 r. jest co do zasady tożsamy ze skierowanym do Prezesa Rady Ministrów wnioskiem z dnia [...] grudnia 2021 r., na który Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, odpowiednio w dniu [...] grudnia 2020 r. (e-mail) oraz w dniu [...] stycznia 2021 r. (odpowiedź w formie pisemnej), udzieliła wnioskodawcy odpowiedzi. W odpowiedziach tych wyjaśniono, że "Kancelaria Prezesa Rady Ministrów nie jest właściwa

w przedmiotowej sprawie i nie posiada wnioskowanych informacji." Tytułem uzasadnienia wskazano, że kwestie poruszone we wniosku dotyczą spraw, w których właściwym organem jest Minister Zdrowia i w celu uzyskania wnioskowanych informacji należy zwrócić się bezpośrednio do tego resortu.

Jednak w przypadku stwierdzenia przez Sąd bezczynności organu

w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] marca 2021 r., organ wniósł o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o oddalenie wniosku o przyznanie skarżącemu kwoty pieniężnej w wysokości 3000,00 zł, czy też nałożenie na organ grzywny. Organ udzielił bowiem odpowiedzi na wniosek w dniu [...] kwietnia 2021 r., tj. przed wpłynięciem skargi skierowanej do Sądu do KPRM. Przekroczenie terminu nie było zatem znaczne i nie wynikało ze złej woli organu oraz nie było połączone z wyjątkowo dolegliwymi dla strony skutkami. Nie ma również podstaw do przyjęcia, że bez wnioskowanej dodatkowej sankcji organ nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa zważywszy, że w dniu [...] kwietnia 2021 r. udzielił odpowiedzi na ponowny wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 351/21, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 stawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), odrzucił skargę J. M. na bezczynność Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przyjmując, że zakres przedmiotowy wniosku z dnia [...] marca 2021 r., skierowanego do Rzecznika Prasowego Rządu, jest co do zasady tożsamy ze skierowanym do Prezesa Rady Ministrów przez J. M. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2020 r., objętym skargą J. M. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów, toczącą się pod sygn. akt II SAB/Wa 104/21. Sąd przyjął również, że zarówno żądania zawarte we wniosku z dnia [...] grudnia 2020 r., jak i z dnia [...] marca 2021 r., skierowane zostały do tego samego podmiotu, tj. Prezesa Rady Ministrów, którego obsługę zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów. Rzecznik Prasowy Rządu reprezentuje bowiem Prezesa Rady Ministrów, któremu podlega.

Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OZ 210/22 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia J. M., uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 351/21 i przyjął, w sprawie nie wystąpiła tożsamość podmiotowa, ponieważ wniosek z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej został złożony do innego podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej niż wniosek z dnia [...] grudnia 2020 r. Rzecznik Prasowy Rządu jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, ponieważ jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a także w ramach wykonywanych zadań może wytworzyć lub pozyskiwać dokumenty, które są nośnikiem informacji publicznej. W związku z tym, uznał, że brak było podstaw do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.); zwanej dalej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Rzecznika Prasowego Rządu – Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011,

s. 109).

Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że nie posiada żądanej informacji publicznej, względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3, art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W rozpoznawanej sprawie kwestia podmiotowa została przesądzona

w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OZ 210/22, w którym Sąd po rozpoznaniu zażalenia J. M. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 351/21 o odrzuceniu skargi J. M. na bezczynność Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i przyjął, że Rzecznik Prasowy Rządu jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Również należy uznać, że objęta wnioskiem skarżącego informacja, dotycząca zagrożeń dla zdrowia i życia pacjentów w przypadku szczepionek na COVID-19 oraz ewentualnej odpowiedzialności producentów tych szczepionek, jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p., bowiem dotyczy działania władzy publicznej w sferze szczególnie istotnej dla ogółu społeczeństwa jaką jest ochrona zdrowia, zwłaszcza

w stanie zagrożenia epidemicznego czy epidemii. Dostrzec też wypada, że informacja

o treści dokumentów przedłożonych w postępowaniu w sprawie dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego stanowi informację publiczną (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 18 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2377/19

i powołane w nim postanowienie NSA z 6 września 2005 r., sygn. akt II OSK 750/05 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, organ dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie,

w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wówczas, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. W sytuacji, gdy wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji niebędących w posiadaniu adresata wniosku

w dniu jego złożenia, nie jest możliwa realizacja żądania udostępnienia informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma i nie spoczywa na nim obowiązek poszukiwania informacji na użytek przedmiotowego wniosku (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1557/09).

Odpowiedź z dnia [...] kwietnia 2021 r., udzielona skarżącemu na jego wniosek

z dnia [...] marca 2021 r., nie była wystarczająca do uznania, że żądanie udostępnienia informacji publicznej zostało zrealizowane. W odpowiedzi tej zawarto stwierdzenie, iż

w zakresie pytania 1 i 2 wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej

w rozumieniu u.d.i.p. Zaś odnośnie pytań 3-5 poinformowano, że aby uzyskać wnioskowane informacje należy zwrócić się bezpośrednio do Ministerstwa Zdrowia, wskazując że Minister Zdrowia został wyznaczony jako organ właściwy do wykonania porozumienia dotyczącego wczesnego zakupu szczepionek przeciw chorobie COVID-19 wywoływanej przez wirusa SARS-CoV-2.

Podkreślenia wymaga, iż orzecznictwo sądowoadministracyjne ukształtowało pogląd, że nie jest wystarczające zawarcie w piśmie informacyjnym lakonicznego stwierdzenia, iż podmiot obowiązany nie jest właściwy w sprawie. Dla ustalenia, że

w sprawie nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej adresat wniosku jest obowiązany wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Wystarczające jest pisemne wyjaśnienie przyczyny nieudzielenia informacji. W takim przypadku pismo informujące o tym, stanowi odpowiedź na wniosek, co uwalnia adresata wniosku od zarzutu bezczynności. Nie jest bowiem możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności organu w sytuacji, gdy żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu organu. Pismo kierowane do strony wnioskującej powinno zawierać wyjaśnienie takiego stanu rzeczy (tak w wyroku NSA z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 473/17). Podmiot, który twierdzi, że nie jest właściwy do udzielenia informacji wskazanej we wniosku, może uwolnić się od zarzutu bezczynności w sytuacji gdy uwiarygodni, że nie posiada żądanej informacji. Zasadniczo obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być adekwatny do zakresu jego działania, ale jest tylko

i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania daną informacją. W wypadku pojawienia się problemów dowodowych związanych z ustaleniem, czy żądana informacja rzeczywiście jest w posiadaniu podmiotu, do którego skierowano wniosek, przesądzające znaczenie powinno mieć to, czy przedmiot pytania (żądania) pokrywa się z właściwością rzeczową (zakresem działania) podmiotu, do którego skierowano wniosek. Zobowiązany byłby zatem każdy podmiot, który powinien mieć taką informację ze względu na swój zakres kompetencji lub swoją właściwość rzeczową (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 95).

W rozpoznawanej sprawie organ nie uwiarygodnił w żaden sposób, iż nie posiada informacji w zakresie objętym poszczególnymi pytaniami.

Jak zaznaczono wcześniej informacja publiczna, której udostępnienia żąda określona strona nie musi być wytworzona przez podmiot, do którego ta strona zwraca się z żądaniem. Obowiązek udostępnienia informacji istnieje także wówczas, gdy została ona wytworzona przez inny podmiot, a znajduje się w posiadaniu podmiotu, do którego kierowany jest wniosek.

Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien dokonać analizy zakresu żądań w podanych we wniosku z [...] marca 2021 r. i posiadaną informację udostępnić, co może nastąpić w sytuacji uznania, że nie zachodzą ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej, o których mowa w art. 5 u.d.i.p. Jeżeli natomiast informacji w jakimkolwiek zakresie nie posiada, to obowiązany jest wyjaśnić ten stan rzeczy. Organ musi uwiarygodnić, iż nie posiada żądanej informacji publicznej, aby nie pozostawać w stanie bezczynności w jej udostępnieniu.

Przyjmując zatem, że Rzecznik Prasowy Rządu pozostaje w bezczynności, co do udzielenia informacji publicznej ujętej we wniosku skarżącego z [...] marca 2021 r., Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał ten organ do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w zakreślonym terminie.

Uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu [...] marca 2021 r., a [...] kwietnia 2021 r. skarżący otrzymał pocztą elektroniczną odpowiedź odnoszącą się do jego żądań. Termin zakreślony dla udostępnienia informacji publicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) nie został przekroczony w stopniu rażącym. Sam fakt, iż odpowiedź ta nie jest prawidłową realizacją wniosku, nie świadczy jeszcze w tych warunkach o rażącym naruszeniu prawa, a co najwyżej o nieprawidłowej wykładni przepisów ustawy

o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Grzywna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-represyjny, a suma pieniężna przyznawana na rzecz skarżącego ma charakter kompensacyjny. Podkreślić należy, że z treści omawianego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności, a także czy wskazują na konieczność zrekompensowania tego faktu skarżącemu. Zarówno zatem wymierzenie grzywny, czy przyznanie sumy pieniężnej nie jest obligatoryjne.

W ocenie Sądu, przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej jest niezasadne

i niecelowe. Okoliczności sprawy nie przemawiają bowiem za koniecznością zrekompensowania M. M. ewentualnej szkody, jaką poniósł w wyniku bezczynności organu. Także argumentacja skarżącego, zawarta w treści wniosku

o przyznanie sumy pieniężnej, nie uzasadnia takiego żądania. Wobec tego skarga w tym zakresie podlega oddaleniu.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Orzeczenie zawarte w punkcie 3 wyroku wydano na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony przez skarżącego wpis sądowy oraz wynagrodzenie reprezentującego go pełnomocnika, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, z późn. zm.) w punkcie 4 wyroku.