Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 579/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 10
journal: Dz.U. 2011 nr 244 poz 1454
law: Ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw.
article: Art. 2, art. 42
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Magdalena Karcz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że uchylona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od organu Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 120,00 zł tytułem zwrotów kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), Marszałek Województwa nałożył na M. P. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Organ I instancji podał, że w dniu [...] 2011 r. pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa na przystanku "K – D" przeprowadzili kontrolę autobusu marki Mercedes o numerach rejestracyjnych [...] z tablicą kierunkową "M", należący do przedsiębiorcy M. P., który podjechał na przystanek celem zabrania pasażerów. Wcześniej, tj. od godz. 10:38 wymieniony wyżej autobus oczekiwał na przystanku "K – D" dla kierunku przeciwnego, gdzie około godziny 10:46 odjechał w stronę ul. W. Organ I instancji podał, że z wydanego przez Marszałka Województwa temu przedsiębiorcy zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej M – K oraz z obowiązującego rozkładu jazdy wynikało, że kierowca autobusu powinien rozpocząć kurs do M z przystanku początkowego "K Parking przy ul. K" o godz. 10:49. Kierowca autobusu wyjaśnił, że powodem nie rozpoczęcia kursu z przystanku początkowego "K Parking przy ul. K" był jego pobyt u aptece znajdującej się w Galerii [...], gdzie dokonał zakupu lekarstw. Na dowód kierowca okazał kontrolującym paragon z apteki, z którego wynikało, że zakupu dokonano o godz. 10:28. Organ I instancji uznał zatem, że nie rozpoczynając kursu z przystanku początkowego "K Parking przy ul. K" kierowca autobusu naruszył warunki udzielonego zezwolenia nr [...] w zakresie ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków, co stanowi naruszenie art. 20 ust. 1 i 1a oraz art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Organ I instancji wskazał przy tym, że kierowca autobusu potwierdził w trakcie kontroli fakt nie rozpoczęcia kursu z przystanku początkowego oraz podpisał protokół kontroli wraz z załącznikiem (opis stwierdzonych naruszeń) nie wnosząc do niego zastrzeżeń, a ponadto wpisując uwagę "podano do protokołu" potwierdził stwierdzone nieprawidłowości. Organ I instancji podał też, że stwierdzone naruszenie przez przedsiębiorcę warunków udzielonego zezwolenia, zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, obliguje organ przeprowadzający kontrolę do nałożenia kary pieniężnej. Organ ten zaznaczył, że nie znalazł żadnych podstaw do umorzenia postępowania o nałożenie kary pieniężnej.

W odwołaniu od powyższej decyzji Marszałka Województwa M. P. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Odwołujący się zaprzeczył, jakoby kierowca nie zgłosił żadnych uwag do protokołu. W trakcie kontroli kierowca wyjaśnił bowiem, że przyczyną pominięcia pierwszego przystanku było jego bardzo złe samopoczucie i związana z tym konieczność zakupienia leków w aptece. Natomiast w protokole uwzględniono jedynie fakt wizyty kierowcy w aptece w celu zakupu lekarstw. Odwołujący się stwierdził, że kierowca podpisał protokół, gdyż nie wiedział jaki wpływ na dalszy bieg sprawy może mieć taka okoliczność. W ocenie odwołującego się, kierowca zachował się w sposób odpowiedzialny, gdyż nie chcąc stwarzać zagrożenia dla ruchu drogowego i pasażerów postanowił nie kontynuować jazdy i udał się do najbliższej apteki. Dalszą jazdę kierowca kontynuował, gdy poczuł się lepiej po zażyciu lekarstw. Odwołujący się podniósł również, że kierowca uznał, iż nie zdąży dojechać na czas na początkowy przystanek aby kontynuować jazdę zgodnie z rozkładem. Natomiast gdyby rozpoczął jazdę z miejsca, w którym się znajdował, mógł kontynuować jazdę zgodnie z warunkami zezwolenia, co też uczynił. Zdaniem odwołującego się istotny w sprawie jest również fakt, że kierowca powziął decyzję, która była racjonalna zarówno pod kątem bezpieczeństwa ruchu drogowego i pasażerów, jak i pod względem interesu społecznego oraz interesu strony – przedsiębiorcy, na rzecz którego wykonywał przewóz. Odwołujący się podniósł, że od ponad dwóch lat wykonuje przejazd na tej linii i w ciągu tego czasu nigdy na przystanku początkowym "K Parking przy ul. K" nie wsiadł ani nie wysiadał żaden pasażer. Co więcej, odwołujący się uważa, że to organ podczas kontroli dopuścił się rażącego naruszenia prawa, albowiem w wyniku długotrwałej i przewlekłej kontroli przewoźnik utracił dwa kolejne kursy. Takie zachowanie organu jest w ocenie odwołującego się niedopuszczalne i sprzeczne z interesem społecznym oraz interesem strony, którymi organ powinien się kierować - zgodnie z podstawowymi zasadami prawa. Odwołujący się zarzucił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje wystarczających podstaw do wyjaśnienia i oceny tej kwestii, gdyż protokół kontroli z dnia [...] 2011r. jest lakoniczny i ogranicza się do stwierdzenia, że w miejscowości, na konkretnej ulicy, kierowca udał się do apteki znajdującej się przy jednym z przystanków, a kurs nie rozpoczął się z przystanku początkowego. W protokole nie uwzględniono natomiast przyczyn takiego zachowanie się kierowcy. Zdaniem odwołującego się, w niniejszej sprawie nie było podstaw do pominięcia wyjaśnień kierowcy odnośnie nagłych dolegliwości, na które się uskarżał. Odwołujący się stwierdził, że w sytuacji, gdy powyższy dokument jest niewystarczający do wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Odwołujący się zaznaczył, że chociaż naruszenie ustawy o transporcie drogowym obliguje organ do nałożenia kary pieniężnej, to jednak nie zwalnia to organu od zachowania zasad wynikających z treści art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem odwołującego się, pociągnięcie go do odpowiedzialności jest niezasadne, albowiem przesłanką odpowiedzialności przewoźnika powinno być wykazanie naruszenia warunków określonych w zezwoleniu. Brak takich ustaleń nie daje podstaw do przyjęcia odpowiedzialności w trybie ustawy o transporcie drogowym. Odwołujący się zarzucił, że organ kontrolujący nie zwrócił uwagi na to, że zdarzenia, za które nałożono karę pieniężną nie można zakwalifikować jako czyny niedozwolone. Ponadto odwołujący się podniósł, że nawet wykazanie przewoźnikowi naruszenia warunków określonych w zezwoleniu nie stanowi bezwzględnej przesłanki odpowiedzialności przewoźnika w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, skoro ustawodawca w art. 93 ust. 7 tej ustawy dopuszcza możliwość umorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Odwołujący się stwierdził, że przepis ten nie ma charakteru fakultatywnego, dającemu organowi możliwość umorzenia postępowania, ale nakłada na niego obowiązek takiego działania w razie zaistnienia określonych w przepisie okoliczności. Zdaniem odwołującego się, fakt zaistnienia nagłego złego samopoczucia kierowcy, na które to przedsiębiorca nie miał wpływu i nie mógł go przewidzieć należy do okoliczności losowych, których nikt nie jest w stanie przewidzieć i może mieć miejsce w każdym momencie. Odwołujący się wskazał również, że ustawodawca w art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Odwołujący się uważa, że w sytuacji, kiedy zachodzą okoliczności wymienione w powyższych przepisach, a organ kontrolny odmawia ich zastosowania, to jest to niezgodne z celem, dla którego ustanowiono te przepisy i tym samym, czyni postępowanie bezprzedmiotowym.

Decyzją z dnia 13 stycznia 2012r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 18b ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1 , art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1-7, ust. 10 oraz załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), § 2 i następne rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 76, poz. 454 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] 2011 r. Nr [...]. Kolegium podało, że zgodnie z zezwoleniem Nr [...] M. P. posiada zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej M - K, a dołączonego do akt sprawy rozkładu jazdy wynika, że przystankami końcowymi i początkowymi w zależności od kierunku jazdy są: K Parking przy ul. K i M ul. P. Kolegium przytoczyło ustalenia zawarte w protokole kontroli i stwierdziło, że z akt sprawy bezspornie wynika, że w dniu [...] 2011 r. przewoźnik M. P. rozpoczął kurs z niewłaściwego przystanku autobusowego. Biorąc jednak pod uwagę wyjaśnienia M. P. zawarte w odwołaniu, Kolegium rozważało, czy zaistniała w sprawie przesłanka z art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym przepisów o wydaniu decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej (ust. 1-3) nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Zdaniem Kolegium, przepis ten obejmuje swoją hipotezą szczególne sytuacje życiowe, dopuszczające, na zasadzie wyjątku, odstępstwo od zasad przewozu. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Kolegium uznało, że kierowca autobusu nie wyruszył z właściwego przystanku, jednak wyjaśnienia strony odwołującej się, jakoby zakupił w aptece w Galerii [...] leki dla siebie, w związku z nagłą dolegliwością, nie została stwierdzona ani w protokole kontroli, ani potwierdzona innym dowodem. Zdaniem Kolegium, nie ma też żadnych wiarygodnych dowodów świadczących o tym, aby zażycie leków przez kierowcę oraz odczekanie kilkunastu minut po ich zażyciu do czasu wyruszenia na trasę przejazdu było spowodowane nieprzewidzianą okolicznością, która wykluczałaby obligatoryjne nałożenie kary administracyjnej przez organ I instancji, tym bardziej, że kierowca zakupił w aptece leki na przeziębienie – "Coldrex"' oraz "Strepsils", a nadto miał możliwość zakupu leków w jednej z aptek znajdujących się w pobliżu parkingu przy ul. K. Zdaniem Kolegium nie jest okolicznością mającą znaczenie w przedmiotowej sprawie fakt, że nie wpłynęła żadna skarga potencjalnych pasażerów, którzy nie mogli rozpocząć podróży z ominiętego przez kierowcę przystanku, albowiem obowiązkiem przedsiębiorcy jako przewoźnika jest przewóz osób zgodnie z wydanym zezwoleniem, to jest zgodnie ze ściśle wytyczoną trasą. W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że podziela stanowisko zajęte w niniejszej sprawie przez organ I instancji i uznało, że naruszenie warunków wykonywania przewozu niewątpliwie nastąpiło, a taka sytuacja obliguje właściwy organ do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, jeżeli nie zaszły okoliczności, o których mowa w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Kolegium, postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, w szczególności prawidłowo powiadomiono stronę o wszczęciu postępowania oraz umożliwiono jej wypowiedzenie się co do okoliczności sprawy, a w decyzji kończącej postępowanie, opartej o wzór zawarty w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r., organ I instancji odniósł się do całości materiału dowodowego. Wskazano także, że załącznik do ustawy o transporcie drogowym zawiera wyszczególnienie naruszeń i wysokość kary za poszczególne naruszenia i wynika z niego, że za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, kara wynosi 3.000 zł. Podkreślono, że wniosek M. P. o przeprowadzenie rozprawy został oddalony, albowiem - zgodnie z art. 89 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - organ administracji publicznej przeprowadza rozprawę, jeżeli zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa, a w przedmiotowej sprawie żadna z wymienionych w przepisie możliwości nie została spełniona.

Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się M. P., który pismem z dnia 23 marca 2012r. wniósł na nią skargę domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 93 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), poprzez wydanie decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej w sytuacji, w której naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, których pomiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, czyli w okolicznościach obligujących organ do umorzenia postępowania. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący podkreślił, że na podstawie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym przepisów o nałożeniu kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej nie stosuje się, gdy naruszenie przepisów nastąpiło wskutek okoliczności lub zdarzeń, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takim przypadku zachodzi przesłanka do obligatoryjnego wydania decyzji o umorzeniu kary w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W związku z powyższym skarżący stwierdził, że istotą przedmiotowej sprawy jest okoliczność, że naruszenie przepisów miało miejsce poprzez zachowanie kierowcy, na które przedsiębiorca nie miał żadnego wpływu. Skarżący nie był bowiem w stanie przewidzieć, że kierowca przerwie jazdę celem dokonania zakupu leków. Zdaniem skarżącego, zarzucane mu naruszenie warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie krajowego drogowego przewozu osób w ramach linii regularnej nie stanowi bezwzględnej przesłanki jego odpowiedzialności z uwagi właśnie na treść art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym i w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie przeprowadził wystarczającej oceny możliwości zastosowania przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący zarzucił, że nie został wykorzystany środek dowodowy w postaci przesłuchania strony, który powinien być zastosowany, albowiem pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto skarżący wskazał, że przepisy art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym stanowią jednoznacznie, że nie wszczyna się postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy, jeżeli okoliczności zaistniałe w sprawie wskazują jednoznacznie, iż podmiot wykonujący przewóz drogowy nie miał wpływu na powstanie naruszenia przepisów ustawy stanowiącego podstawę do wymierzenia kary pieniężnej. Skarżący nadmienił, że decydującym momentem dla oceny przedmiotowej sprawy jest stan faktyczny i prawny istniejący w chwili wydania zaskarżonego aktu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Kolegium ponadto podało, że z dniem 1 stycznia 2012 r. zmianie uległy przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zaznaczono, że zgodnie jednak z art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), przepisy ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie, co powoduje, że jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji powinny być zastosowane: w miejsce art. 92 ust. 1 art. 92a ust. 1, który utrzymuje odpowiedzialność przewoźnika za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a odpowiednikiem art. 93 ust. 7 po nowelizacji jest art. 92c ust. 1. Zdaniem Kolegium, art. 92c w porównaniu do art. 93 ust. 7 poszerzył zakres odpowiedzialności przewoźnika, ponieważ jest on zwolniony z kary administracyjnej tylko wtedy, gdy nie spowodował zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Natomiast w poprzednim stanie prawnym brak odpowiedzialności przewoźnika miał miejsce niezależnie od tego, czy miał on wpływ na ich powstanie czy też nie. Zdaniem Kolegium, zastosowanie poprzedniego brzmienia art. 92 oraz art. 97 wyżej wymienionej ustawy nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Skarga M. P. jest uzasadniona, chociaż zupełnie z innych względów niż zawarte w skardze.

Na wstępie rozważań należy zauważyć, że w chwili orzekania przez organ odwoławczy zmienił się stan prawny. W dniu 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454):

- zmieniająca brzmienie art. 92, art. 92a, art. 93 – 95 ustawy o transporcie drogowym;

- dodająca do treści ustawy art. 92b i art. 92c;

- uchylająca dotychczasowy załącznik nr 1 do ustawy oraz

- dodająca załączniki nr 1 – 3.

Zgodnie z dyspozycją art. 10 ustawy nowelizującej, przepisy ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie.

W omawianej sprawie organ odwoławczy mimo orzekania w innym stanie prawnym niż rozstrzygał organ pierwszej instancji, tj. po zmianie przepisów ustawy o transporcie drogowym, zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym, które obowiązywały w dniu kontroli i w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy więc ustalić, które przepisy starej czy nowej ustawy należy stosować w niniejszej sprawie. Jak wskazano to wyżej, ustawodawca uregulował zagadnienia intertemporalne związane z wejściem w życie omawianej regulacji. Jednakże zawsze w takim przypadku rzeczą organów jest (w niniejszej sprawie powinien to uczynić organ drugiej instancji) rozważenie, czy zastosowanie nowego prawa nastąpi z poszanowaniem zakazu działania prawa wstecz wynikającego z ustanowionej przepisem art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego. Podkreślić bowiem należy, na podstawie poglądów wyrażanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że kara administracyjna za czyn zakazany mający charakter zdarzenia jednorazowego, czasowo zamkniętego, powinna być wymierzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zdarzenia, tj. naruszenia zakazu. Zauważyć także należy, że do odpowiedzialności karnoadministracyjnej odnosi się także zasada z art. 42 Konstytucji RP, w myśl której odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Jednakże gdy ustawodawca nakazuje stosować w przepisie przejściowym nowe prawo, tj. w tym przypadku obowiązującą od dnia 1 stycznia 2012 roku znowelizowaną ustawę o transporcie drogowym, to po stwierdzeniu, że przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, regulują w sposób względniejszy dla skarżącego wysokość kar pieniężnych za zarzucane mu naruszenia, obowiązkiem organu jest zastosowanie tych norm prawa materialnego.

Tak więc ustalenie naruszenia, którego popełnienie zarzuca się skarżącemu wskazuje, jaką karą pieniężną zagrożone jest owo naruszenie i umożliwia ocenę, czy przepisy z chwili stwierdzenia dokonania naruszenia (kontroli) przewidują za nie karę łagodniejszą, którą zgodnie z zasadą państwa demokratycznego należy zastosować. W sytuacji przeciwnej – w przypadku łagodniejszej kary za dane naruszenie określone w nowej ustawie, należy zastosować tę regulację. W kontrolowanej sprawie organ odwoławczy tego nie uczynił.

Sąd podkreśla, że zaprezentowane powyżej stanowisko i wynikające z niego wytyczne są wiążące dla organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł - jak w pkt I wyroku.

Na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana – jak w pkt II wyroku.

W oparciu o art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie skarżącemu kosztów postępowania – jak w pkt III wyroku.