Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 74/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant starszy specjalista Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za październik 2012 r oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy orzeczenie tegoż organu z [...] 2016 r. odmawiające J. M. uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z 19 sierpnia 2013 r. określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za październik 2012 r.

Jak wynikało z akt sprawy powołaną decyzją z 19 sierpnia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Celnego w W. z 24 maja 2013 r. określające skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za październik 2012 r. Decyzja organu odwoławczego stała się prawomocna.

Pismem z 25 czerwca 2015 r. skarżący wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją, wskazując na art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako O.p.). W uzasadnieniu skarżący powołał się na sprawozdanie z badań jakości paliwa przeprowadzonych przez "A" Sp. z o.o. oraz opinię uzupełniającą, stanowiące podstawę wydania prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. z [...] 2015 r. sygn. akt VI K 116/14. Orzeczeniem tym uniewinniono skarżącego od tego, że 17 października 2012 r. w W. na stacji paliw, działając jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, używał wyrobu akcyzowego w postaci oleju opałowego niezgodnie z jego przeznaczeniem poprzez jego przechowywanie i posiadanie w zbiorniku paliw o poj. 12.000 l. podłączonym do dystrybutora, co stanowi naruszenie art. 88 ust. 3 i ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626 ze zm., dalej powoływana jako u.p.a), przez co naraził na uszczuplenie należny podatek akcyzowy w kwocie 21.864 zł.

Po wznowieniu postępowania, powołaną na wstępie decyzją z [...] 2016 r., Dyrektor Izby Celnej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z 19 sierpnia 2013 r. W opinii organu podatkowego w sprawie nie zaistniały przesłanki wynikające z art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p. Wydając decyzję ostateczną organ podatkowy dysponował opinią jakości paliwa z 23 listopada 2012 r., sporządzoną w "B" w K., jednoznacznie potwierdzającą, że badane paliwo było olejem opałowym a nie napędowym. Wiarygodność tego dowodu nie została podważona.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym organ podatkowy stwierdził, że przedstawione przez skarżącego dowody z opinii "A" sp. z o.o. oraz opinii uzupełniającej, sporządzone na potrzeby postępowania karnego, pochodzą odpowiednio z 10 listopada 2014 r. i 20 kwietnia 2015 r., zaś decyzja ostateczna, której wzruszenia domaga się strona została wydana 19 sierpnia 2013 r., zatem dowody te nie istniały w dacie orzekania, co uchyla zastosowanie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Niezależnie od tego dowody te nie miały wpływu na zmianę decyzji ostatecznej z 19 sierpnia 2013 r. Orzeczenie to wsparto bowiem na wynikach badań (próbki pobrano w toku kontroli podatkowej w 2012 r.) przeprowadzonych przez "B" w K., udokumentowanych sprawozdaniem z 23 listopada 2012 r., które jednoznacznie potwierdziło, że posiadane przez stronę paliwo to olej opałowy. Laboratorium posiada Certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego, zaś wszystkie wyniki uzyskano metodami zgodnymi z uwagami do działu 27 Nomenklatury Scalonej, stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87. Poza tym strona nie udowodniła, że wyniki badań zostały sfałszowane. Odnosząc się przedstawionych przez stronę dowodów organ podatkowy stwierdził, że nie podważają one wyników badań "B" w K., gdyż zawierają inne dane i wnioski, ponadto zostały przeprowadzone dwa lata później. W dalszych wywodach organ podatkowy wskazał na art. 3 ust. 1 u.p.a., odwołujący się do klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zgodnej z Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). Następnie przywołał właściwe grupowania i parametry wyróżniające oleje napędowe i opałowe (lekkie i ciężkie), zestawiając je z wynikami badań przeprowadzonych w toku postępowania podatkowego i przedłożonych przez stronę przy wniosku o wznowienie postępowania. Z tych ustaleń wywiódł, że parametry zawartości estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME), istotne dla klasyfikacji wyrobów, nie były przedmiotem badań przez "A" sp. z o.o., co uchyla tezę o zanegowaniu wyników poprzednich badań. W dalszych wywodach organ podatkowy wskazał, że strona w badanym okresie nabywała wyłącznie olej napędowy oraz napędowy do celów opałowych, co wynika z dokumentacji. Przeprowadzone badania ujawniły, że posiadane w tym czasie przez stronę paliwo nie posiadało parametrów oleju napędowego ale opałowego, co uzasadniało wydanie decyzji określającej stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym. Dalej organ podatkowy wskazał na istotne różnice w wynikach badań próbek przedłożonych przez stronę w zakresie innych jeszcze parametrów wywodząc, że może być to uzasadnione przeprowadzeniem badań po upływie 2 lat od pobrania próbek i pierwszych badań. Końcowo organ podatkowy wskazał, że nie jest związany wyrokiem uniewinniającym sądu karnego.

W skardze strona zarzucała błąd w ustaleniach faktycznych mogących mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, poprzez uznanie, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wynikające z art. 240 § 1 O.p., w szczególności pkt 5, podczas gdy wyszły na jaw nowe dowody w postaci sprawozdania z badań z 10 listopada 2014 r. "A" sp. z o.o. oraz opinii uzupełniającej z 20 kwietnia 2015 r. i wyroku Sądu Rejonowego w K. VI Wydział Karny z [...] 2015 r. sygn. akt VI K116/14 uniewinniającego skarżącego od czynu polegającego na naruszeniu art. 88 ust. 3 i ust. 4 u.p.a. Dowody te jednoznacznie wskazują, że substancja używana przez stronę nie była olejem opałowym, co winno skutkować uchyleniem decyzji wymiarowej. Naruszono art. 120 w zw. z art. 33 O.p.(zasadę praworządności), art. 21 O.p. (zasadę budzenia zaufania), art. 122 O.p. (zasadę prawdy obiektywnej), art. 124 O.p. (zasadę przekonywania poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji), art. 187 w zw. z art. 191 O.p., poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, dowolną jego ocenę i błędne przyjęcie, że nie istniały podstawy do uchylenia decyzji w zw. z art. 240 § 1 O.p. Wnioskowała o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz decyzji ostatecznej z 19 sierpnia 2013 r.

W uzasadnieniu strona wywodziła, że sporządzenie wyników badań po dacie wydania decyzji nie uchyla tego, że wówczas istniały okoliczności dowodzone przez ww. opinie. Fakty wynikające z przedstawionych przez stronę badań potwierdza uniewinniający go wyrok sądu karnego, który winien rzutować na ocenę materiału dowodowego niezależnie od prawnego związania jego treścią. Na poparcie swych racji odwołała się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Zarzucała, że zaskarżona decyzja w istocie powiela ustalenia organu I instancji, bez wnikliwego rozpoznania przedstawionych przez stronę dowodów, co narusza powołane w skardze przepisy prawa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i spełnia standardy jakie organy podatkowe miały obowiązek zapewnić stronie w postępowaniu podatkowym.

Na wstępie wskazać trzeba na wynikającą z art. 128 O.p. zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Stanowi ona, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Wynika z niej, że postępowania prowadzone w trybie nadzwyczajnym, jak i decyzje wydane w ich wyniku, stanowią odstępstwo od ww. zasady, co implikuje konieczność ścisłej wykładni stosowania przesłanek weryfikacji decyzji ostatecznych. Postępowanie wznowieniowe nie służy zatem ponownej analizie sprawy w pełnym zakresie, w szczególności co do poszczególnych etapów gromadzenia materiału dowodowego, bowiem postępowanie to nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, nie służy też pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Jakkolwiek, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 O.p. w następstwie wznowienia postępowania może dojść do uchylenia decyzji ostatecznej, to musi być to efektem stwierdzenia istnienia przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 1-11 O.p., a nie prowadzenia postępowania polegającego na dokonywaniu ustaleń faktycznych i gromadzeniu materiału dowodowego.

Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie pozostaje ocena, czy wystąpiły podnoszone przez stronę przesłanki wznowienia postępowania wskazane w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p., stanowiące, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 240 § 1 pkt 1 O.p.); wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.).

W opinii strony sporządzone na potrzeby postępowania karnego opinie dotyczące cech substancji posiadanych przez skarżącego w badanym okresie rozliczeniowym (sprawozdanie z badań z 10 listopada 2014 r. "A" sp. z o.o. oraz opinia uzupełniająca z 20 kwietnia 2015 r.) wykazały, że należy je kwalifikować do olejów napędowych, co uchyliło karną odpowiedzialność skarżącego, a co potwierdza powoływany we wniosku i skardze wyrok Sądu Rejonowego w K. VI Wydział Karny z [...] 2015 r. sygn. akt VI K116/14. W takich okolicznościach dowody te jako ujawniające nowe okoliczności faktyczne nie znane organom podatkowym, a istniejące w dacie orzekania winny stanowić podstawę do wznowienia postępowania podatkowego i uchylenia decyzji ostatecznej wymierzającej stronie zobowiązanie podatkowe. Niezależnie od tego strona wskazywała, powołując się na przesłankę wznowienia opisaną w art. 240 § 1 pkt 1 O.p., że dowody z badań posiadanych przez stronę substancji, a przeprowadzone w toku postępowania podatkowego, okazały się fałszywe.

Odmienna ocena faktów została przedstawiona w zaskarżonej decyzji, w której organ podatkowy wykluczył istnienie obu przesłanek, wskazując na spóźnione dowody (po wydaniu decyzji, a zatem nie istniały w tej dacie) i brak wykazania, że dowody, na których wsparto postępowanie podatkowe okazały się fałszywe. Niezależnie od tego organ podatkowy wywodził, że zebrane w sprawie wymiarowej dowody są wiarygodne oceniono je prawidłowo, zaś organy podatkowe nie są związane wyrokiem uniewinniającym.

Odnosząc się do tak nakreślonego sporu należy przyznać rację organom podatkowym, choć nie we wszystkich tezach Sąd podziela poglądy przedstawione w zaskarżonej decyzji. Odmienność oceny nie wpływa jednak na wynik sprawy, gdyż zasadniczo w rozpoznawanej sprawie, w opinii Sadu, nie istniały podstawy do uchylenia decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za październik 2012 r.

W pierwszej kolejności nie może w sprawie znaleźć uzasadnienia podnoszony we wniosku o wznowienie postępowania oraz w toku prowadzonego postępowania przepis art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Zasadnie wywodzi organ podatkowy w treści zaskarżonej decyzji, że strona nie wykazała aby dowody, na których wsparto zaskarżoną decyzję okazały się fałszywe. Tezy strony podnoszone w tym względzie ocenić trzeba jako gołosłowne, gdyż fakt dysponowania opiniami dotyczącymi charakterystyki chemicznej substancji, będącej przedmiotem postępowania wymiarowego nie jest równoznaczny z uznaniem ich sfałszowania. W orzecznictwie sądowym panuje zgodność poglądów, iż w kwestii fałszywości dowodu powinny się wypowiadać właściwe sądy. I tak, na przykład Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi podatkowemu dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest bowiem rzeczą organu podatkowego przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie (wyrok z 23 marca 2004 r., sygn. akt III SA 2545/02, publ. SIP LEX nr 113598). Natomiast w orzeczeniu z 19 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że "oczywistość sfałszowania dowodu" dotyczy przypadków, gdy z prostego zestawienia dowodu ze stanem faktycznym wynika, że dowód został sfałszowany. Są to sytuacje, gdy aby dostrzec fałsz, nieprawdę, nie zachodzi konieczność przeprowadzania dowodów, wiedzy specjalistycznej. Ponadto zarzut wadliwości musi dotyczyć dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Sfałszowanie dokumentu może polegać na zamachu na jego autentyczność, tj. jego podrobieniu, przerobieniu lub poświadczeniu w dokumencie nieprawdy. Poświadczenie nieprawdy, fałsz intelektualny polega na potwierdzeniu okoliczności, które nie miały miejsca, lub też na ich przeinaczeniu lub zatajeniu ( sygn. akt I SA/Ke 456/09, publ. SIP LEX nr 549789).

Skarżący okoliczności takich nie wykazał, co zasadnie ocenił organ podatkowy odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na przesłankę opisaną w art. 240 § 1 pkt 1 O.p.

Odnosząc się natomiast do drugiej z powołanych przez stronę przesłanek Sąd podziela ten argument strony, który odwołuje się do okoliczności faktycznych istniejących w dacie orzekania, stwierdzanych przez przedstawione dowody. Oznacza to, że fakt późniejszego sporządzenia opinii specjalistycznych (badań), potwierdzających istnienie takich faktów, nie może sam w sobie stanowić podstawy do odmowy uchylenia decyzji, z uwagi na to, że dowody te (opinie, badania, ekspertyzy) powstały po wydaniu decyzji. Jednakże w zaistniałych okolicznościach faktycznych, odmienne twierdzenia organu podatkowego w tym względzie nie mogły wpłynąć na wynik sprawy. Słusznie bowiem oceniły, że przedstawione przez stronę dowody (okoliczności) nie są dla sprawy nowe. Przy czym w opinii Sądu brak tego elementu wynika z faktu przeprowadzenia już w postępowaniu wymiarowym dowodu na sporne w sprawie okoliczności, tj. dowodu z badań laboratoryjnych posiadanych przez stronę substancji. Zasadnie w tym aspekcie organ podatkowy powołał się na opinie, które powstały na potrzeby prowadzonego postępowania podatkowego, sporządzone przez uprawnione do tego organy, posiadające ku temu stosowne kompetencje oraz zachowanie przez nie właściwych ww. badaniom procedur. Warto podkreślić, że decyzja ostateczna organu podatkowego, wymierzająca stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym za październik 2012 r. uzyskała walor prawomocności wobec jej niezaskarżenia do sądu. W tych okolicznościach fakty, na które powoływał się skarżący, nie stanowią takich, które implikowałyby wzruszenie zaskarżonej decyzji ostatecznej. Niewątpliwie sporządzone na potrzeby postepowania karnego opinie z badań laboratoryjnych (i same badania) oraz opinia uzupełniająca, dotyczące składu chemicznego posiadanej przez stronę substancji nie mogą stanowić nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Jakkolwiek ich wynik jest inny (choć dotyczy to badania tylko jednej próbki) niż wynik badań przeprowadzonych w toku postepowania podatkowego, to zdaniem Sądu, nie można uznać tej okoliczności za nowa w rozumieniu powołanego przepisu. Nie stanowią bowiem nowych okoliczności takie, które były już przedmiotem badania we wcześniejszym postępowaniu podatkowym. Pod pojęciem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzje pierwotne, rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1163/07, publ. SIP LEX nr 542315; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 25 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 832/10, publ. SIP LEX nr 991163). Ewentualne błędne ustalenie stanu faktycznego nie może zatem być rozpatrywane w toku postępowania wznowieniowego.

W przedmiotowej sprawie, w postępowaniu podatkowym organ podatkowy zlecił przeprowadzenie badań chemicznych posiadanej przez stronę substancji, co nie jest przez skarżącego negowane, a co stanowiło podstawę wydania orzeczenia określającego stronie wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za październik 2012 r. Skoro tak, to późniejsze badania (nawet jeśli prowadziłby do wykrycia błędu w ustaleniach faktycznych bądź błędnej oceny przez organ materiału dowodowego, czego w sprawie nie stwierdzono wobec braku podstaw do podważania pierwotnych wyników badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez "B" w K.) nie mogą stanowić nowej okoliczności faktycznej w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Błędna czy odmienna ocena okoliczności faktycznych nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje i tylko jedna z nich, ta druga (brak wiedzy), stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2009 r., sygn. akt II FSK 840/08, publ. SIP LEX nr 550426). Orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie stoi na stanowisku, że zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być rozpoznane w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 933/08, publ. SIP LEX nr 579725).

W orzeczeniu z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 830/13 Naczelny Sąd Administracyjny (pub. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej powoływana jako CBOSA), stwierdził, że nową okolicznością faktyczną, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie jest odmienny pomiar powierzchni budynków od dokonanego pierwotnie przez organ podatkowy, w sytuacji gdy powierzchnia budynków jako taka była przedmiotem ustaleń organów podatkowych i nie została przez stronę skarżącą zakwestionowana. Powyższe oznacza, że powierzchnia ta, jako okoliczność faktyczna, była znana organom podatkowym (nawet jeśli ustalono ją błędnie), a to wyklucza uznanie jej za nową okoliczność faktyczną.

Z tych przyczyn nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji ostatecznej powoływany przez stronę wyrok sądu karnego. Jedynie na poparcie ww. tezy należy wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1744/15 (publ. w CBOSA), który w podobnych okolicznościach sprawy stwierdził, że z przedkładanych podczas postepowania wyroków karnych nie wynikają nowe okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż organ podatkowy bazuje na stanie faktycznym wydając decyzję ostateczną w trybie zwykłym. Odmienna ocena okoliczności faktycznej przez sąd karny nie może stanowić nowej okoliczności, o której mowa w powołanym wyżej przepisie.

W świetle przedstawionych argumentów jako nieuzasadniony ocenić trzeba zarzut skargi podnoszący naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podobnie ocenić trzeba zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 w zw. z art. 191 O.p., gdyż organ podatkowy poddał analizie zebrany materiał dowodowy, przy czym przypomnieć trzeba, że postępowanie prowadzone w trybie wznowienia postępowania ma ograniczone ramy, co opisano na wstępie rozważań. Poza powoływanym błędem dotyczącym wykładni art. 240§ 1 pkt 5 O.p. na tle opisanych faktów, nie popełniono uchybień skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ocena materiału aktowego dokonana w tej sprawie spełnia wymogi wynikające z art. 191 O.p., zaś uzasadnienie decyzji czyni zadość wymogom art. 210 oraz art. 124 O.p.

Końcowo stwierdzić trzeba, że nie są zrozumiałe zarzuty naruszenia art. 120 w zw. z art. 33 O.p. oraz art. 21 O.p w kontekście wskazywanych przez stronę zasad (praworządności i zaufania), co uzasadnia odstąpienie od odnoszenia się do ww. zarzutów. Jakkolwiek badając sprawę w granicach wyznaczonych przepisami prawa Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa w stopniu warunkującym uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie istniała także potrzeba przeprowadzania dowodów wskazanych w skardze (wyrok Sądu Rejonowego w K. VI Wydział Karny z [...] 2015 r. sygn. akt VI K116/14), gdyż materiał ten został włączony do akt sprawy podatkowej.

Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd działając na podstawie art. 151 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.