Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 502/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1 pkt 3, art. 67b § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr) Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 września 2010r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia i rozłożenia na raty zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2007 rok oraz odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za I półrocze 2008 r. 1. oddala skargę, 2. zasądza z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz radcy prawnego D. M. kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100 ) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W., odmawiającą skarżącej umorzenia i rozłożenia na raty zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za rok [...] w wysokości [...] zł oraz odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za [...]r.

Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, że skarżąca pismem z [...]r. zwróciła się do Wójta Gminy W. o umorzenie podatku od nieruchomości za [...]r. dotyczącego Ośrodka W. Wniosek uzasadniła tym, że w [...] r. nabyła wspomniany ośrodek wczasowy, który wymagał kapitalnego remontu: zakupiła plac zabaw, odnowiła boiska, odbudowała pomosty i zakupiła sprzęt pływający. W związku z brakiem pogody nie osiągnęła zysku, nadto szacunkowe prognozy dotyczące wydatków były chybione. Skarżąca podniosła, że ośrodek służy mieszkańcom W.

W dniu [...]r., w trakcie przesłuchania, podatniczka wniosła o rozłożenie na raty zaległości w podatku od nieruchomości za [...] r. i umorzenie odsetek od zaległości.

Decyzją z [...]r. Wójt Gminy W. odmówił umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, umorzył odsetki od zaległości podatkowej za [...]r oraz rozłożył zaległość podatkową za [...] r. na raty oraz ustalił opłatę prolongacyjną.

Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji SKO we W. decyzją z [...]. uchyliło w całości decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pismem z [...]. skarżąca wniosła o umorzenie podatku od nieruchomości za [...]r. i zażądała wystąpienia do Rady Gminy W. o zwolnienie jej z obowiązku zapłaty podatku za [...] r. na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy W. odmówił umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za [...] r. i rozłożenia tej zaległości na raty. SKO we W. decyzją z dnia [...]r. utrzymało tę decyzję w mocy.

Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję SKO, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 21 kwietnia 2009r. (I SA/Bd 90/09) uchylił przedmiotową decyzję uznając, że narusza ona zarówno prawo materialne, jak i procesowe.

Skutkiem wyroku sądowego była decyzja SKO we W. z [...] uchylająca w całości decyzję organu W. instancji z dnia [...] r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...]., Wójt Gminy W. odmówił umorzenia i rozłożenia na raty zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za rok [...] w wysokości [...] zł oraz dodatkowo orzekł o odmowie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za [...]r powołując się na brak w sprawie przesłanek z art. 67a Ordynacji podatkowej.

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, żądając jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Podniosła zarzut naruszenia art. 67 § 1 i § 1a Ordynacji podatkowej poprzez ignorancję wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21 kwietnia 2009 r. oraz art.187 § 1 i art.188 Ordynacji podatkowej poprzez niewystąpienie do Rady Gminy W. o zastosowanie ulgi podatkowej zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca w odwołaniu wyjaśniła ponownie, na czym w niniejszej sprawie polega jej ważny interes jako podatnika oraz na czym polega interes publiczny w sprawie.

Organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na treść art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, z którego wynika, iż organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zgodnie z treścią art. 67b organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych określonych w art. 67a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż w sprawie poddano badaniu istnienie przesłanek z art. 67a Ordynacji podatkowej. Orzekanie na podstawie tego przepisu polega na stosowaniu tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, iż organy mogą, ale nie muszą umorzyć zaległości podatkowej. Uznaniowy charakter decyzji oznacza, że nawet stwierdzenie istnienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" nie powoduje automatycznie po stronie organu obowiązku umorzenia. Organ podkreślił wyjątkowy charakter ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowych, stanowiącej odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Wskazał ponadto, iż ustawodawca nie zdefiniował w ustawie "interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Pojęcia te winny być rozumiane zgodnie z bogatym w tej kwestii orzecznictwem. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano także, że to podatnik powinien określić i uzasadnić swój interes.

Organ odwoławczy podkreślił, iż organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził dokładną analizę obecnego stanu finansowego i osobistego strony przy jednoczesnej ocenie okoliczności, które doprowadziły do powstania zaległości podatkowej; nie przekroczył przy tym zasady swobodnej oceny dowodów.

W toku postępowania ustalono, że skarżąca otrzymuje świadczenie rentowe w wysokości [...] zł miesięcznie, a jej małżonek świadczenie rentowe w wysokości [...] zł miesięcznie. Skarżąca nie posiada oszczędności; jest wraz z mężem właścicielką nieruchomości stanowiącej ośrodek wczasowy w miejscowości W. oraz dwóch samochodów, [...]-letniego marki M. V. oraz [...]-letniego marki T. Strona zalega ze składkami wobec ZUS od [...] r., przy kwocie miesięcznej składek około [...] zł. Oprócz tego posiada zaległości kredytowe w bankach oraz nieuregulowane zobowiązania wobec kontrahentów. Z przedłożonych oświadczeń skarżącej wynika, iż osiągnęła ona jako przedsiębiorca w okresie od [...] do [...] r. stratę z prowadzonej działalności w kwocie [...] zł. Zdaniem strony umorzenie podatku miało poprawić kondycję finansową jej firmy. Organ odwoławczy przyjął te ustalenia za organem pierwszej instancji i ich nie kwestionował.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, iż zaległość podatkowa w podatku od nieruchomości nie powstała w związku z nagłymi, losowymi i niezależnymi od podatniczki okolicznościami. Podatniczka jako przedsiębiorca musi ponosić odpowiedzialność za podejmowane działania gospodarcze. Argument konieczności przeprowadzenia remontu zakupionego ośrodka wczasowego nie może stanowić nadzwyczajnej okoliczności uzasadniającej umorzenie zaległości podatkowej. Taka samą okolicznością nie może być fakt zajścia w ciąże kilku kobiet z personelu ośrodka wczasowego. Organ podkreślił, że podatniczka nie wykazała w żaden sposób, iż wspomniane kobiety posiadały jakieś szczególne kwalifikacje uniemożliwiające ich zastąpienie. Mimo wezwania ze strony organu, strona nie wskazała jednak, w jakim stopniu wzrosły ceny materiałów budowlanych i jaki ten wzrost miał wpływ na jej sytuację ekonomiczną.

Organ podkreślił, że w przypadku instytucji umorzenia podatku, ciężar dowodzenia przesuwa się na stronę podatnika, który we własnym interesie powinien przedstawić wszystkie istotne okoliczności sprawy. To do strony należy inicjatywa dowodowa.

Organ odwoławczy zaznaczył również, iż nie można mówić o interesie publicznym z uwagi na to, że ośrodek wczasowy może służyć m.in. mieszkańcom gminy W. w zakresie rekreacji. Między innymi na tym polega bowiem charakter działalności prowadzonej przez skarżącą. Nie można uznać za interes publiczny samego prowadzenia działalności gospodarczej na terenie gminy Włocławek, bycia pracodawcą i płacenia podatków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wszystkie zwolnienia i ulgi podatkowe należy w systemie prawa traktować jako wyjątki, odstępstwa od zasady sprawiedliwości podatkowej. Ponadto podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, a więc związanym z samym posiadaniem określonej nieruchomości. Bez znaczenia pozostaje to, czy z nieruchomości osiągane są dochody.

Końcowo organ drugiej instancji zauważył, iż z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca otrzymała od Urzędu Gminy W. zapewnienie o zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Brak ponadto jest dowodów na to, że organ pierwszej instancji przyczynił się do powstania zaległości podatkowej strony. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Wójt Gminy W. zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy. Strona nie kwestionuje ustaleń faktycznych poczynionych przez organ pierwszej instancji, lecz jedynie kwestionuje ocenę, co do braku istnienia w sprawie ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Organ podkreślił, że o istnieniu ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego decydują zobiektywizowane kryteria a nie subiektywne przekonanie podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowych.

Pismem z dnia [...] r. skarżąca wniosła skargę na decyzję SKO zarzucając naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i zastosowanie. W ocenie strony organy nie zastosowały wykładni logicznej, celowościowej i systemowej, ale contra lege. Ponadto nie uwzględniły uzasadnienia wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. I SA/Bd 90/09, do czego były zobowiązane. Ponadto zarzucono naruszenie art.67b § 1 pkt 3 lit.e, g i h. Strona podkreśliła, że w interesie gminy W. świadczy dla społeczności lokalnej usługi w zakresie wypoczynku i rekreacji, które w myśl ustawy o samorządzie gminnym należą do zadań własnych gminy. Dodatkowo w uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżącą w dobie bezrobocia zatrudnia osoby z Powiatowego Urzędu Pracy we W. Końcowo podniesiono zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, odrzucając wniosek strony o przeprowadzenie rozprawy przez SKO we W.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. SKO we W. wskazało, iż przy wykładni art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej uwzględniono uzasadnienie wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21 kwietnia 2009 r. Co do przepisu art. 67b § 1 pkt 3 lit.e, g i h w ocenie organu odwoławczego, nie ma on w przedmiotowej sprawie zastosowania. Z kolei zarzut naruszenia art.122 Ordynacji podatkowej nie ma zdaniem organu poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i przebiegu postępowania I i II instancji. Przyczyną odrzucenia wniosku o przeprowadzenie przez SKO we W. rozprawy był natomiast brak logicznego uzasadnienia tego wniosku przez skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie na podstawie art. 153 powołanej wyżej ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za [...]r oraz rozłożenia zaległości na raty wypowiadał się sąd administracyjny, który wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2009r w sprawie I SA/Bd 90/09 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., istotne są wskazania i ocena prawna zawarta w uzasadnieniu tego wyroku. Sąd wskazał, że za ważny interes podatnika należy uznać zarówno sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych. Natomiast interes publiczny oznacza sytuację, w której w przypadku spłaty zaległości podatkowych zaszłaby np. konieczność korzystania przez podatnika z pomocy społecznej.

Co do ustaleń faktycznych, którym Sąd postawił zarzut niekompletności, nakazał sprawdzenie, czy pogorszenie sytuacji finansowej strony było wynikiem jej działań oraz, jaki wpływ na to miał wzrost cen materiałów budowlanych oraz zmiany kadrowe w firmie.

Należy podkreślić, że przy ponownym rozstrzyganiu o skardze do sądu administracyjnego, spór nie dotyczył ustaleń stanu faktycznego, ale jego oceny w świetle regulacji dotyczącej umorzenia zaległości podatkowej. Rację ma więc organ wskazując w odpowiedzi na skargę, że skarżąca nie stawia zarzutu pominięcia istotnych okoliczności, lecz polemizuje z ich oceną na potrzeby zakwalifikowania ich jako ważnego interesu podatnika bądź interesu publicznego.

Przywołując przepisy mające zastosowanie w sprawie, należy wskazać na art. 67a § 1 pkt 3. Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy na wniosek podatnika z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, jednocześnie na podstawie art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielić ulg w spłacie zobowiązań podatkowych określonych w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej. Należy podkreślić, że ustawowe przesłanki udzielenia ulgi nie zostały przez ustawodawcę sprecyzowane, w następstwie słusznego założenia, że nie sposób kazuistycznie opisać wszystkich życiowych przypadków, które mogłyby odpowiadać wskazanym dyrektywom. Brakujące definicje ustawowe zostały więc wypełnione treścią przez orzeczenia sądów administracyjnych i poglądy doktryny, które wypracowały pewien model rozumienia analizowanych pojęć.

W odniesieniu do ważnego interesu podatnika chodzi o dokonanie takiej oceny w oparciu o kryteria zobiektywizowane, a nie samo subiektywne przekonanie samego zainteresowanego. Uznaje się więc, że ważny interes podatnika dotyczy ochrony powszechnie aprobowanych społecznie wartości, akceptując, że szczególne miejsce w tej hierarchii zajmuje życie i zdrowie ludzkie, możliwość zarobkowania postrzegana jako środek do utrzymania podatnika i rodziny. Mieszczą się w tym przypadku wszelkie nadzwyczajne okoliczności, które wystąpiły niezależnie od podatnika, w następstwie których popadł on w zaległości w regulowaniu swoich należności publicznoprawnych.

Z kolei interes publiczny jest przesłanką odnoszącą się do wartości właściwych funkcjonowaniu całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, porządek publiczny rozumiany jako zaufanie do organów administracji publicznej, szeroko rozumiane działanie w interesie państwa.

Skarżąca dostrzegała uzasadnienie dla udzielenia jej ulgi w postaci umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za wskazane okresy, zarówno w istnieniu jej ważnego interesu, jak i interesu publicznego. Okoliczności faktyczne, na które się powoływała, to powszechna korzyść z prowadzenia działalności w zakresie ośrodka o charakterze wypoczynkowym dla lokalnej społeczności (skarżąca uznała, że wyręcza Gminę w wykonywaniu jej zadań własnych), niesprzyjająca pogoda w [...]r, skracająca okres letniego wypoczynku, wzrost cen materiałów budowlanych oraz trudności z pracownikami. Dodatkowo wskazała także na znaczną wielkość swojego zadłużenia.

Wszystkie podane zdarzenia ściśle wiążą się z podjętą przez skarżącą od połowy [...]r działalnością gospodarczą w ośrodku "W", zakupionym w [...]r. Należy podkreślić, że argument, iż skarżąca wyręcza Gminę w realizacji jej własnych zadań jest dowolny i nieuzasadniony. Każda prowadzona działalność gospodarcza, o ile wiąże się z realizowaniem m.in. publicznoprawnych obowiązków stąd wynikających, jest użyteczna dla miejscowej społeczności – chociażby dlatego, że zwiększa wpływy do lokalnego budżetu, aktywizuje zawodowo, może dostarczać dodatkowych walorów np. pozytywnie wpływać na środowisko naturalne. Nie oznacza to jednak, że tak oddziałowująca działalność ma zastąpić wywiązywanie się z obowiązków, w szczególności podatkowych, takich podmiotów. Jest to nieuprawniona interpretacja przepisów. Skarżąca nie otrzymała od Gminy żadnych zapewnień, co do ulg z tytułu podatku od nieruchomości w związku z planowaną działalnością; nie wynika też by w tym zakresie funkcjonowały jakieś uchwały, nie może więc skutecznie powoływać się na takie okoliczności i wywodzić z nich daleko idące dla siebie uprawnienia.

Oceniając pozostałe okoliczności, jako przesłanki uzasadniające ważny interes podatnika, należy zauważyć, że skarżąca tworząc swoją działalność od początku oparła źródło jej finansowania o środki zewnętrzne, pochodzące z różnego typu pożyczek. Na zakup i modernizowanie obiektu zaciągnęła kredyt bankowy w wysokości [...]zł. z tytułu zatrudnienia pracowników zawarła z Powiatowym Urzędem Pracy we W. umowy ([...]r i [...]r) na utworzenie [...] i [...] stanowisk pracy; z tytułu pierwszej umowy na wyposażenie miejsc pracy organ zwrócił skarżącej [...]zł, z tytułu drugiej – [...]zł. Z tytułu tych umów skarżąca zobowiązana była zatrudniać pracowników przez okres [...] miesięcy.

Niesporne jest ustalenie, że skarżąca i jej mąż posiadali własne dochody pochodzące jedynie ze świadczeń rentowych w wysokości łącznej ok. [...]zł. i nie legitymowali się żadnym majątkiem. Należy uznać, że powyższe okoliczności były znane skarżącej w momencie podejmowania działalności w ośrodku "W.". Nie mogą wiec na obecnym etapie być postrzegane jako nadzwyczajne przesłanki uzasadniające ważny interes podatnika. Skarżąca mając wybór osoby podejmującej działalność gospodarczą, w taki właśnie sposób tj. na bazie znacznych środków zewnętrznych, zorganizowała swoją działalność gospodarczą. Od początku podjęcia tej działalności musiała więc mieć świadomość co do swoich obciążeń finansowych wynikających z podjętej inicjatywy reaktywowania zaniedbanego ośrodka wypoczynkowego. Odnosi się to także do stanu fizycznego zasobów ośrodka, które mogła ocenić przy okazji nabywania nieruchomości. Był to moment, w którym – w świetle zasad doświadczenia życiowego – zwykle oszacowuje się wartość koniecznych nakładów. W momencie nabywania nieruchomości znane były też skarżącej (powinny były być znane) zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości.

Z uwagi na to, że wskazane okoliczności stanowiły integralną część organizacji działalności skarżącej, nie sposób obecnie dokonać oceny tych samych okoliczności jako przesłanek do umorzenia zaległości podatkowej. Znaczna skala zadłużeń może być podstawą do uznania, że zachodzi ważny interes podatnika w udzieleniu ulgi, jednakże, zdaniem Sądu, nie wtedy, gdy przedsięwzięcie od początku jego podejmowania opiera się na przyjęciu obowiązku spłacania wysokich obciążeń. W interesie społecznym bowiem leży, by podejmowana i kontynuowana przez podmiot gospodarczy działalność oparta była na obiektywnie racjonalnych podstawach ekonomicznych.

Oceniając zarzut skargi, że za nadzwyczajną okoliczność uzasadniającą ważny interes podatnika należy potraktować wzrost cen materiałów budowlanych, Sąd stanął na stanowisku, że zasadnie organy uznały, że okoliczność ta – od początku podnoszona przez skarżącą - nie została w żaden sposób wykazana. Twierdzenie (str 3 pisma z [...]r ), że jako fakt powszechnie znany okoliczność ta nie wymaga dowodzenia, jest o tyle nietrafne, że na potrzeby rozstrzygnięcia w sprawie nie chodziło o udowodnienie zjawiska wzrostu cen materiałów budowlanych, lecz wykazanie, w jaki sposób wpłynęło ono na sytuację skarżącej. Nawet zjawiska o charakterze powszechnym nie wpływają jednakowo na wszystkich ludzi, stąd potrzeba konkretyzacji przejawów takiego wpływu. Mimo bowiem powszechnego wzrostu cen materiałów budowlanych, inny będzie wpływ takiego zjawiska na podmiot realizujący dużą budowę, inny na w przypadku remontu kilku pomieszczeń a jeszcze inny na osobę, która w tym okresie nie będzie czyniła żadnych inwestycji. Skarżąca we wniosku o ulgę powoływała się na znaczny poniesiony koszt zakupu wyposażenia placu zabaw dla dzieci, zakup sprzętu pływającego i odnowienie pomostów. Skarżąca nabywając nieruchomość niewątpliwie miała okazję zapoznać się z jej stanem technicznym i sporządzić symulację finansową koniecznych nakładów.

Co do zarzutu nieuwzględnienia przez organy okoliczności licznych absencji pracownic w związku z ciążą, należy zauważyć, że organ odniósł się do tej okoliczności wskazując, że w istocie nie obciążyło to budżetu skarżącej, ponieważ po upływie okresu miesiąca osoby te przechodziły "na utrzymanie" ZUS. Jednakże analiza listy obecności znajdujących się w aktach administracyjnych dowodzi, że skarżąca zatrudniła co najmniej trzy osoby (J. K., A. M., J. Kl.), które od początku działalności, tj od [...]r korzystały ze zwolnień chorobowych zakończonych urlopami macierzyńskimi. Trudno uznać – wobec argumentu skargi – że dały się one poznać w działalności skarżącej jako niezastąpione pracownice. Szczególnie, że pomoc na utworzenie stanowisk pracy dla kosmetyczki, fryzjera i fizjoterapeuty dotyczyła umowy z [...]r, a więc tuż przed rozpoczęciem działalności; z tego tytułu wątpliwe jest twierdzenie, że osoby te dały się poznać jako niezastąpione w działalności, co podniesione zostało w piśmie skarżącej z [...]r (str.3). Problem związany z zatrudnieniem tych osób wydaje się bardziej skomplikowany mając na uwadze, że skarżąca z tytułu zatrudnienia tych osób (organizacji miejsc pracy) otrzymała bezzwrotne pożyczki z biura pracy i ciążył na niej obowiązek utrzymania stanowisk pracy przez określony czas, który ulegał przedłużeniu o czas trwania urlopów bezpłatnych i wychowawczych. Trwające ponad miesiąc okresy zasiłku chorobowego a następnie urlopy macierzyńskie nie obciążały kosztami działalności firmy skarżącej.

Co do zarzutu o jakości pogody w [...]r, która skróciła sezon korzystania z ośrodka, zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała w tym zakresie zaistnienia jakiś nadzwyczajnych zjawisk. Z urzędu Sądowi, w odniesieniu do tego roku, nie są znane jakieś okoliczności o anomaliach pogodowych, natomiast niepewność, co przebiegu okresu letniego w Polsce jest uznawana raczej za standard pogodowy.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję uznał, że nie narusza ona prawa materialnego a przeprowadzone postępowanie nie naruszało prawa procesowego. Zarzut braku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej Sąd uznał za nietrafny, skarżąca nie uzasadniła takiego wniosku a same okoliczności sprawy nie uzasadniały go. Z uwagi na powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.