Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 912/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2 pkt 4a, art. 26a ust. 1a(1) pkt 3, art. 26a ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 426
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - t.j.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 187 poz 1 art. 33 ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w  zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1206/19 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) nr (...) w przedmiocie nakazu zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem objętym skargą kasacyjną, uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) nr (...) w sprawie ze skargi (...) z siedzibą w (...) (strona, Spółka, skarżąca), w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: PFRON) tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2016 r. oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego 21.011 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W związku z otrzymaniem od strony deklaracji rozliczeniowej ZUS P DRA i ZUS P RCA za okres rozliczeniowy kwiecień 2016 r. (odpowiadający okresowi sprawozdawczemu – marzec 2016 r., za który strona otrzymała dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w kwocie (.... zł) oraz potwierdzeń płatności składek za ten okres, z których wynikało, że zostały one opłacone wpłatami z 17, 18, 19, 20, 30 i 31 maja 2016 r., Fundusz pismem z 26 lutego 2018 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Sosnowcu z pytaniem, czy strona terminowo i w całości opłaciła składki za ww. okres.

Dnia (...) do Funduszu wpłynęła odpowiedź udzielona przez ZUS I Oddział w Poznaniu (pismo z (...), z której wynikało, że płatnik opłacił składki za 04/2016 w pełnej wysokości lecz po terminie, tj. wpłatami z 16, 17, 18, 19, 20, 30 i 31 maja 2016 r. oraz 31 sierpnia 2016 r.

Wobec powyższego, pismem z (...) stronę wezwano do zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w kwocie (....) zł w terminie 3 miesięcy od otrzymania wezwania wraz z odsetkami w wysokości określonej, jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia otrzymania środków do dnia ich zwrotu, bądź do przedstawienia dowodów przeczących powyższym ustaleniom. Dodatkowo strona została wezwana do przedstawienia wyciągów bankowych lub innych dokumentów potwierdzających datę wpływu na rachunek bankowy strony kwoty dofinansowania przekazanego przez Fundusz za okres sprawozdawczy PFRON: marzec 2016 r.

Strona nie dokonała zwrotu środków w terminie wskazanym w ww. wezwaniu.

W związku z powyższym, pismem (...) zawiadomiono skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o zwrot nienależnie pobranych środków PFRON wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy PFRON: marzec 2016 r.

Dnia (...) do Funduszu wpłynęło pismo strony z (...), w którym strona wyraziła swoje stanowisko w sprawie. Do ww. pisma strona dołączyła wyciąg bankowy dotyczący wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za okres rozliczeniowy 04/2016 oraz potwierdzenie przekazania środków na ZFRON i PFRON.

Decyzją z (...) Prezes Zarządu PFRON nakazał stronie zwrot nienależnie pobranych środków PFRON wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnoprawnych za okres sprawozdawczy PFRON: marzec 2016 r. w kwocie (...) zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że z otrzymanych od strony potwierdzeń dokonania płatności na ZUS tytułem składek za okres 04/2016 wynikało, że strona po terminie, tj. w dniach 30-31 maja 2016 r. dokonała wpłat na łączną kwotę (...) zł. Wobec powyższego, dysponując bezspornym dowodem wskazującym na nieterminowe opłacenie składek, potwierdzonym zarówno przez stronę, jak i ZUS, odstąpiono od kolejnej weryfikacji przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, posiadanych przez Fundusz informacji. Prezes Zarządu PFRON uznał w konsekwencji, że nienależnie pobrane zostało przez stronę miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy marzec 2016 r.

Pismem z (....) strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy będącej przedmiotem decyzji z (....). W treści wniosku, nie zgadzając się z ww. decyzją Prezesa PFRON, strona wskazała, że z pisma ZUS, ani z jakiegokolwiek innego dowodu zebranego w sprawie nie można ustalić w jakim zakresie i w odniesieniu, do których pracowników objętych dofinansowaniem składki na ubezpieczenie społeczne miałyby rzekomo zostać opłacone nieterminowo. Podkreśliła, że w okresach sprawozdawczych będących przedmiotem postępowania zatrudniała kilkaset pracowników, zarówno niepełnosprawnych, wobec których wnioskowała o dofinansowanie, jak i również pełnosprawnych.

Decyzją z (...). Prezes Zarządu PFRON utrzymał w mocy decyzję własną z (....) w przedmiocie zobowiązania strony do zwrotu środków PFRON wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2016 r.

Pismem z (....) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa Zarządu PFRON z (...), wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie, która odbyła się 20 grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej, popierając skargę wskazał dodatkowo, że zdecydowana większość pracowników spółki to pracownicy niepełnosprawni, przypuszczalnie 80% ogółu pracowników, ale pewności nie ma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że Prezes PFRON naruszył przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlegała uwzględnieniu.

Sąd I instancji wskazał, że Prezes Zarządu PFRON w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oparł się w głównej mierze na treści pism ZUS, dotyczących terminowości opłacenia przez stronę należnych składek za zatrudnionych pracowników. Organ nie odniósł się jednak w żaden sposób do kwestii akcentowanej przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a która mogła mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. braku ustalenia w jakim zakresie i w odniesieniu, do których pracowników niepełnosprawnych (objętych dofinansowaniem) składki na ubezpieczenie społeczne zostały faktycznie opłacone nieterminowo.

Sąd I instancji wskazał, że przy wykładni przepisów krajowych, w tym powołanego art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, należy uwzględnić treść przepisów unijnych, zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Zauważyć trzeba, że art. 33 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu – wskazuje, że za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego.

Ustawa o rehabilitacji, posługując się pojęciem koszty płacy, odnosi je zatem do kosztów płacy poniesionych w związku z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych a nie pracowników pełnosprawnych. Zdaniem Sądu I instancji nieterminowe pokrywanie przez pracodawcę miesięcznych kosztów płacy, o którym mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji odnosi się wyłącznie do kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego, a nie do pracowników ogółem (por. również np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1511/18, z dnia 18 października 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 2062/18). W przypadku zatem, gdy koszty płacy zatrudnionych przez skarżącą osób niepełnosprawnych zostały pokryte zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, brak podstaw do żądania zwrotu udzielonego dofinansowania. Natomiast ewentualne uchybienia w zakresie terminowości opłacenia składek ZUS z tytułu zatrudnienia osób pełnosprawnych nie mogą być oceniane w kontekście art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji.

W ocenie Sądu I instancji Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czego słusznie domagała się strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy uchybienie terminów opłacenia składek ZUS dotyczyło osób niepełnosprawnych. Takich ustaleń w sprawie organ nie dokonał i nie przedstawił w zaskarżonej decyzji, czym - w ocenie sądu - naruszył art. 7 i 77 w zw. z art. 11 k.p.a.

Zdaniem Sądu I instancji organ rozpoznając sprawę pominął w istocie wyjaśnienia skarżącej w tej kwestii i oparł się jedynie na informacjach z ZUS, w których brakowało odpowiedzi na pytanie - czy wpłaty dokonane przez stronę pokrywały obowiązkowe składki za pracowników niepełnosprawnych za przedmiotowy okres rozliczeniowy, czy obejmowały również należności z tytułu zatrudnienia pracowników pełnosprawnych.

Sąd I instancji stwierdził, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych, to w decyzji organ winien podnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do pracowników niepełnosprawnych, a nie do wszystkich zatrudnionych pracowników w sposób uniemożliwiający kontrolę ze strony Sądu. W zaskarżonej decyzji zabrakło konkretnych danych odnoszących się do niepełnosprawnych pracowników, którym wg organu skarżąca (pracodawca) nie pokryła kosztów płacy (należności składkowych) we wskazanych w przepisach terminie. Organ winien uzyskać dowód wskazujący, że koszty płacy za osoby niepełnosprawne zostały poniesione z naruszeniem wymaganego terminu.

Zdaniem Sądu I instancji Prezes PFRON naruszył przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również, co wskazano wyżej, przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji wskazał, że organ winien ustalić stan faktyczny w oparciu o całość zebranego materiału dowodowego, uwzględniając przedstawione wyżej wywody i wykładnię prawa.

Od przedmiotowego wyroku organ złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając:

I. na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, to jest:

- naruszenie przepisu art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji polegające na przyjęciu, że definicja legalna kosztów płacy sformułowana w tym przepisie dotyczy wyłączne kosztów płacy pracowników będących osobami niepełnosprawnymi, a w konsekwencji obowiązek terminowego poniesienia kosztów płacy określony w art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji, stanowiący warunek uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych dotyczy terminowego poniesienia kosztów płacy wyłącznie osób niepełnosprawnych, podczas gdy definicja legalna pojęcia kosztów płacy, o której mowa wart. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji nie zawiera żadnego ograniczenia w tym zakresie, a obowiązek terminowego poniesienia kosztów płacy określony w art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji, stanowiący warunek uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, dotyczy poniesienia terminowego kosztów płacy wszystkich pracowników zatrudnionych u danego pracodawcy ubiegającego się o to dofinansowanie;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku, tj. braku uzasadnienia prawnego w zakresie wskazania podstawy prawnej i wyjaśnienia toku rozumowania Sądu, które pozwoliłoby zrozumieć adresatom, dlaczego Sąd uznał, że Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest obowiązany do samodzielnych ustaleń związanych z zakresem działalności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie ustalenia terminów i wysokości ponoszenia przez pracodawcę kosztów płacy w stosunku do obowiązkowych składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe, składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na użytek postępowania o wypłatę miesięcznego dofinansowania pracodawcy do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków PFRON, co nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, natomiast w przypadku zastosowania się organu do poglądu Sądu może doprowadzić do załatwienia sprawy niezgodnie z obowiązującym prawem;

2) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. polegające na uwzględnieniu skargi w wyniku błędnego uznania, że w postępowaniu prowadzonym w celu ustalenia, czy strona zgodnie z prawem uzyskała dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, Organ nie zebrał wszystkich niezbędnych dowodów i nie dokonał na ich podstawie ustalenia, czy strona poniosła koszty płacy pracowników niepełnosprawnych z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem gdyby Sąd przyjął (zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego), że Organ w istocie zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i w świetle obowiązujących przepisów w sposób prawidłowy poczynił te ustalenia, to w konsekwencji oddaliłby skargę;

3) przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. przez ogólnikowe, lakoniczne i niespójne - wewnętrznie sprzeczne, bez wskazania zastosowanych przepisów oraz wyjaśnienia przyjętego przez Sąd sposobu ich wykładni i zastosowania, uzasadnienie wyroku, w szczególności przez wskazanie na braki w postępowaniu dowodowym polegające na przyjęciu za podstawę w rozpoznaniu sprawy przez organ wyłącznie informacji pochodzącej z ZUS i powołanie się na nieustalenie okoliczności istotnych w sprawie, a następnie - przepisów na których oparł się Sąd - wskazanie, w sposób wiążący organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, że organ winien uzyskać dowód świadczący o tym, że koszty płacy za osoby niepełnosprawne zostały poniesione z naruszeniem wymaganego terminu, zawierający konkretne dane odnoszące się do niepełnosprawnych pracowników, którym według organu pracodawca nie pokrył kosztów płacy (należności składkowych) we wskazanych w przepisach terminach, podczas gdy wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, natomiast w przypadku zastosowania się organu do poglądu Sądu może doprowadzić do załatwienia sprawy niezgodnie z obowiązującym prawem.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Odpowiedź na skargę kasacyjną pełnomocnik strony wniósł po terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie występuje, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Dokonując oceny zarzutów skargi kasacyjnej podkreślić należy, że podstawy na których można oprzeć powyższe zarzuty, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego które mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadność oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania w rozstrzyganej sprawie musi być poprzedzona oceną zarzutów naruszenia prawa materialnego. Rozstrzygnięcie, czy dokonano prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego determinuje bowiem uznanie, czy postępowanie zostało przeprowadzone we właściwym zakresie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są bezpodstawne. Dotyczą one istoty sporu, a mianowicie czy przepisy dotyczące dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych wiążą koszty płacy z zatrudnieniem pracownika niepełnosprawnego, czy też wszystkich pracowników (pełnosprawnych jak i niepełnosprawnych) zatrudnianych przez Spółkę.

Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji.

Jak stanowi art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Koszty płacy oznaczają, zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Najistotniejsza i kluczowa jest zatem kwestia wykładni art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji. Bezspornie przepis ten nie zawiera wskazania z zatrudnieniem jakich pracowników ( niepełnosprawnych czy pełnosprawnych) koszty te są związane. Tym samym wykładnia językowa nie daje odpowiedzi na postawione pytanie. Jednocześnie wykładni powyższego przepisu nie można dokonywać w oderwaniu od pozostałych zapisów ustawy o rehabilitacji, jak i w oderwaniu od treści przepisów unijnych.

Wskazać tu należy na treść art. 1 ustawy o rehabilitacji, określający jej przedmiot. Zgodnie z nią ustawa dotyczy osób, których niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem (...). Tym samym ustawodawca określił, że wszelkie uregulowania zawarte w przedmiotowej ustawie należy wiązać z "osobami niepełnosprawnymi". Wyprowadzanie z treści przepisów ustawy praw, czy też obowiązków innych podmiotów poza osobami z potwierdzoną niepełnosprawnością i ich pracodawcami nie znajduje uzasadnienia.

Jednocześnie, jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. Zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 651/2014. Art. 33 ust. 1 rozporządzenia 651/2014 stanowi, że pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych -art. 33 ust. 5. Natomiast art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014 wskazuje, że za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego.

Tym samym prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, że nieterminowe pokrywanie przez pracodawcę miesięcznych kosztów płacy, o którym mowa w art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji, odnosi się zatem wyłącznie do kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego, a nie pracowników ogółem.

Odnosząc się do postawionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. W tej mierze - co wymaga szczególnego podkreślenia w kontekście powyżej już przedstawionych uwag - zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych - czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem przez zarzut naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13, wyrok NSA z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 690/17- publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji wskazał na czym polegała wadliwość postępowania organu w zakresie ustaleń stanu faktycznego. Wskazał także przepisy postępowania, które organ miał naruszyć. Trafnie wskazał Sąd I instancji, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do tego konkretnego pracownika niepełnosprawnego. Ustalić, co do którego z niepełnosprawnych pracowników pracodawca nie pokrył kosztów płacy (należności składkowych) we wskazanych w przepisach terminie. Trafnie wskazał Sąd I instancji, że organ winien uzyskać dowód i go przedstawić w decyzji wskazujący, że koszty płacy za osoby niepełnosprawne zostały poniesione po wymaganym terminie. Dowodem takim powinna być informacja o niedopłacie za sporne miesiące na indywidualnym koncie ZUS każdej z niepełnosprawnych osób, co istotne wskazanych w zaskarżonej decyzji. Organ także, zgodnie z obowiązującym zasadami prowadzenia postępowania i uzasadniania decyzji powinien odnieść się do wyjaśnień skarżącej i przedstawianych przez nią dowodów, które w ocenie strony prowadzą do zupełnie odmiennych ustaleń.

Tym samym zarzuty naruszenia przepisów postępowania należało uznać za bezzasadne.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.