Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1637/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56 ust. 1 pkt 2, art. 58 par. 2, art. 96 ust. 6 i ust. 7, art. 96 ust. 1h
journal: Dz.U. 2016 poz 1639
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jedn.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 77, art. 80, art. 97 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2008 nr 320 poz 1 par. 5, par. 7, par. 8, paqr. 12, par. 31
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie  z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant ref. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja", "KNF") decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 196 z późn. zm., dalej: "u.n.r.f."), oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1639 ze zm., dalej: "ustawa o ofercie"), w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustawy (Dz. U. poz. 615), po rozpatrzeniu wniosku M. P. (dalej: "Strona", "Skarżąca"), o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Komisji z [...] maja 2016 r. w przedmiocie nałożenia na Stronę kary pieniężnej w wysokości 90 000 zł.

W zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że [...] grudnia 2015 r. wydała decyzję administracyjną, w której stwierdziła, iż spółka S. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka") nienależycie wykonała obowiązki informacyjne, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu okresowego za rok 2011, raportu okresowego za rok 2011, skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2012, skonsolidowanego raportu okresowego za rok 2012, raportu okresowego za rok 2012 oraz skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2013. Komisja uznała te naruszenia za rażące.

W związku z powyższym postępowaniem, 19 stycznia 2016 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na Stronę kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie, przez Spółkę w okresie pełnienia przez Stronę funkcji członka zarządu Spółki.

Komisja decyzją z [...] maja 2016 r. [...] wydaną na podstawie art. 104 K.p.a., art. 11 ust. 1 i 5 u.n.r.f. oraz art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 90 000 zł, za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę S.S.A.:

I. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu okresowego za 2011 r. wobec nienależytego wykonania obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r., poz. 133, dalej "Rozporządzenie") w zw. z par. 12 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 27 "Skonsolidowane i jednostkowe sprawozdania finansowe" (dalej "MSR 27") przyjętego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującym określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L. 320 z 29.11.2008 str. 1-481, późn. zm. dalej "Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1126/2008") w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia Komisji (UE) nr 1254/2012 z dnia 11 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1126/2008 przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 10, Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 11, Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 12, Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 27 (z 2011 r.) oraz Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 28 (z 2011 r.) (Dz. Urz. UE L. 360 z 29.12.2012 r., dalej: "Rozporządzenie zmieniające"), poprzez brak objęcia [...] skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym za 2011 r.,

2. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 15 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 1 "Prezentacja Sprawozdań Finansowych" (dalej: "MSR 1") przyjętego Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1126/2008, poprzez zawyżenie wartości aktywów w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2011 r.,

3. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 31 w zw. z par. 37 lit. a i b Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 7 "Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji" (dalej: "MSSF 7") przyjętego Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1126/2008 w zw. z par. 15 MSR 1, poprzez nieujawnienie w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2011 r. informacji o zawarciu w dniu 26 stycznia 2012 r. pomiędzy S. Sp. z o.o. i [...] porozumienia przedłużającego terminy płatności,

II. w związku ze sporządzeniem raportu okresowego za 2011 r. wobec nienależytego wykonania obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 15 MSR 1, poprzez zawyżenie wartości aktywów spółki S. S.A. w sprawozdaniu finansowym za 2011 r.,

III. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2012 r. wobec nienależytego wykonania obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 12 MSR 27, poprzez brak objęcia [...] skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym za I półrocze 2012 r.,

2. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 15 MSR 1, poprzez zawyżenie wartości aktywów w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym i sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2012 r.,

3. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 31 w zw. z par. 37 lit. a i b MSSF 7 w zw. z par. 15 MSR 1, poprzez nieujawnienie w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2012 r. informacji o zawarciu w dniu 26 stycznia 2012 r. pomiędzy S. Sp. z o.o. i [...] porozumienia przedłużającego terminy płatności,

IV. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu okresowego za 2012 r. wobec nienależytego wykonania obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia wzw.z par. 12 MSR 27, poprzez brak objęcia [...] skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym za 2012 r.,

2. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 15 MSR 1, poprzez zawyżenie wartości aktywów w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2012 r.,

3. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 31 w zw. z par. 37 lit. a i b MSSF 7 w zw. z par. 15 MSR 1, poprzez nieujawnienie w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2012 r. informacji o zawarciu 10 stycznia 2013 r. aneksu do porozumienia przedłużającego terminy płatności zawartego 26 stycznia 2012 r. pomiędzy S. Sp. z o.o. i [...],

V. w związku ze sporządzeniem raportu okresowego za 2012 r. wobec nienależytego wykonania obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 15 MSR 1, poprzez zawyżenie wartości aktywów spółki S. S.A. w sprawozdaniu finansowym za 2012 r.,

VI. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2013 r. wobec nienależytego wykonania obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 12 MSR 27, poprzez brak objęcia [...] skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym za I półrocze 2013 r.,

2. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 15 MSR 1, poprzez zawyżenie wartości aktywów w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym i sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2013 r.,

3. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 31 w zw. z par. 37 lit. a i b MSSF 7 w zw. z par. 15 MSR 1, poprzez nieujawnienie w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2013 r. informacji o zawarciu w dniu 10 stycznia 2013 r. aneksu do porozumienia przedłużającego terminy płatności zawartego w dniu 26 stycznia 2012 r. pomiędzy S. Sp. z o.o. i [...],

- w okresie pełnienia przez Stronę funkcji członka zarządu S. S.A.

17 czerwca 2016 r. do Komisji wpłynął, złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a., wniosek Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją.

Rozpoznając powyższy wniosek, Komisja ustaliła stan faktyczny, który jest tożsamy ze stanem faktycznym ustalonym w toku postępowania prowadzonego wobec Spółki i został potwierdzony w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji I instancji.

Komisja w pierwszej kolejności opisała w jaki sposób doszło do powstania grupy kapitałowej, w której podmiotem dominującym była Spółka a podmiotami zależnymi S., P. oraz S. zależna od S.. Wskazała następnie, że głównym obszarem działalności grupy kapitałowej Spółki jest projektowanie i sprzedaż odzieży damskiej oraz dodatków odzieżowych (torebki, paski, czapki, kapelusze, chusty, szaliki, rękawiczki, okulary przeciwsłoneczne, parasolki oraz biżuteria - korale, bransoletki i inne) sprzedawanych pod marką S. zarówno w sklepach własnych, jak i w sieci sklepów partnerskich i franczyzowych w kraju i za granicą. S. zajmowała się sprzedażą odzieży i akcesoriów marki S. do sklepów partnerskich, natomiast sprzedażą odzieży i akcesoriów marki S. do sklepów franczyzowych zajmowała się S..

Spółka jako przedsiębiorstwo koncepcyjne prowadzi działalność w zakresie projektowania i opracowywania nowych wzorów kolekcji na kolejny rok. Modele kolekcji przeznaczone do produkcji w Polsce wykonywane są we własnej wzorcowni Spółki. Spółka opracowuje plan produkcji, tworzy szczegółowe zamówienia ilości z każdego asortymentu i przekazuje je do grupy producentów poprzez firmę importowo-logistyczną [...].

W swoim modelu biznesowym grupa kapitałowa Spółki prowadzi stałą, wieloletnią współpracę z G.. Umowa współpracy została pomiędzy Spółką i G. zawarta 28 lipca 2009 r., tj. w okresie, gdy realizowana była transakcja nabycia udziałów G. Sp. z o.o. przez S. Sp. z o.o. między innymi od J. G.. G. rozpoczęła wykonywanie działalności gospodarczej 1 października 1991 r., jednak działa na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego 9 września 2009 r.

Zasady współpracy pomiędzy G. i S. zostały określone w umowie współpracy z 1 kwietnia 2011 r., natomiast zasady współpracy pomiędzy G. i S. w umowie współpracy z 26 kwietnia 2011 r. Zgodnie z przedmiotowymi umowami Spółka, S. i S. składały u G. zamówienia na dostarczenie odzieży damskiej oraz dodatków marki S., wykonanych wg wzorów i dokumentacji dostarczanej przez Spółkę. G. natomiast zobowiązał się do dostarczenia zamówionych wyrobów gotowych w sposób zgodny z zamówieniem i ww. dokumentacją techniczną. W umowach zawarto postanowienia dotyczące kar umownych przysługujących Spółce, S. i S., np. w wysokości 5% wartości danego zlecenia za każdy dzień zwłoki w przypadku zawinionego niedotrzymania przez G. terminu wykonania zlecenia.

Zgodnie z postanowieniami umów współpracy z 28 lipca 2009 r. oraz z 1 i 26 kwietnia 2011 r., G. zobowiązał się, że w czasie realizacji tych umów nie będzie wykonywał jakichkolwiek czynności, ani też świadczył usług o podobnym charakterze na rzecz innych podmiotów. G. zobowiązał się również do udostępniania na żądanie Spółki, S. i S. wszelkich informacji na temat przebiegu procesu produkcyjnego, jak również wglądu do miejsca wykonywania produkcji oraz magazynu, w którym składowane są na podstawie zamówienia wyroby gotowe. S. i S. współpracowały z G. wcześniej i poza wskazanymi powyżej umowami relacje Spółki, S. i S. z G. regulują także wynikające z wieloletniej współpracy ustalenia ustne.

G. zajmuje się zatem zakupem, magazynowaniem i logistyką całości dostaw wyrobów gotowych dla grupy kapitałowej Spółki. Spółka podnajmuje powierzchnie magazynowe G..

KNF wskazała następnie, że cena zaprojektowanego przez Spółkę towaru proponowana jest przez dostawcę. Wstępna cena zaprojektowanego modelu jest znana zarządowi Spółki. Następnie składane jest zamówienie do G., który również negocjuje cenę produktu z producentem w Chinach i który podaje ostateczną cenę w walucie polskiej, a zarząd Spółki akceptuje cenę ostateczną. Spółka, a dawniej także S. /i S., składały generalne zamówienia dwa razy w roku: na kolekcje jesień -zima oraz wiosna - lato. Gotowa odzież i dodatki dostarczane są od producentów do G., a następnie sprzedawane poszczególnym spółkom z grupy kapitałowej tej spółki w celu ich dystrybucji za pośrednictwem sieci sklepów własnych, sklepów franczyzowych oraz sklepów partnerskich. Dostawa towarów jest ciągła i odbywa się systematycznie przez cały rok w celu dostosowania zatowarowania sklepów do następującej w nich sprzedaży. Towar jest tak zamawiany by był dostępny w danym tygodniu roku. W związku z ciągłością dostaw G. wystawia każdej spółce fakturę zaliczkową, których łączna wartość w przelewach wynosi około 1 min zł tygodniowo. W zależności od wysokości zamówienia Spółka co tydzień przekazuje G. około 1 min zł zaliczki, która jest przekazywana, wybranym przez Spółkę, dostawcom z Chin na poczet produkcji. Zaliczki nie są przypisane do konkretnych zamówień. G. wystawia w cyklu tygodniowym fakturę sprzedaży dla poszczególnych spółek z grupy kapitałowej Spółki, których wartość rozliczana jest z wartością faktur zaliczkowych. Regulowanie wzajemnych rozrachunków odbywa się zatem zazwyczaj drogą kompensaty.

Odbiorcami produktów grupy kapitałowej Spółki są klienci indywidualni, jak również firmy zajmujące się handlem odzieżą damską, z którymi grupa kapitałowa Spółki ma podpisane stosowne umowy. Co do zasady dana kolekcja sprzedawana jest w sklepach przez okres jednego sezonu. Następnie końcówki kolekcji oferowane są w tym samym sezonie na wyprzedażach. Po zakończeniu sezonu wszystkie towary ze sklepów S. zwracane są do G. po cenie, po której je nabyto i wystawiana jest faktura korygująca. Towar zwrócony w ten sposób do G. jest następnie odkupowany po tej samej cenie przez Spółkę od G. do sklepów outletowych marki S.. Spółka dwa razy do roku otrzymuje informacje o stanie magazynu G. w postaci listy kodów kreskowych identyfikujących model, ale nie konkretną sztukę towaru, wraz z liczbą dostępnych towarów i ich pierwotną ceną i na tej podstawie zamawiany jest towar. Nie jest możliwe ustalenie, ile razy konkretny produkt lub partia towarów została odkupiona i zwrócona do G.. Jeżeli zwrócony towar jest uszkodzony, G. dokonuje ewentualnych napraw. Cykl zwrotów i ponownych zakupów trwa co do zasady trzy, cztery lata. W ramach takiego cyklu towary są kupowane po tych samych pierwotnych cenach. Należności z tytułu zwrotów niesprzedanych towarów do G. są rozliczane przy wystawianiu nowych faktur, tj. nie następuje przepływ środków pieniężnych, ale kompensata. Należności od G. z tytułu zwrotów z czasem zwiększały się, tzn. kompensaty nie prowadziły do całkowitego rozliczenia stron, ale Spółka nie naliczała odsetek od niespłacanych przez G. należności ani nie podejmowała kroków w celu ich dochodzenia.

KNF opisała następnie strukturę akcjonariatu oraz kapitał Spółki. Wskazała, że uchwałą nr [...] z [...] sierpnia 2011 r. nadzwyczajne walne zgromadzenie Spółki podwyższyło kapitał zakładowy Spółki o kwotę 28.000.000 zł z kwoty 2.000.000 zł do kwoty 30.000.000 zł, poprzez emisję 280.000.000 nowych akcji zwykłych na okaziciela serii B o wartości nominalnej 0,10 zł każda, z wyłączeniem prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy. Akcje te zostały zaoferowane w ramach subskrypcji prywatnej trzem dotychczasowym akcjonariuszom Spółki - spółkom cypryjskim: V., S. oraz W.. Cena emisyjna akcji serii B została ustalona w wysokości wartości nominalnej akcji. Akcje serii B pokryte zostały wkładem pieniężnym i objęte przez ww. akcjonariuszy na mocy umów objęcia akcji zawartych 16 sierpnia 2011 r. W sierpniu 2011 r. Spółka podpisała z V., S. oraz W. umowy potrącenia, na mocy których strony umów dokonały potrącenia wierzytelności poszczególnych akcjonariuszy z tytułu pozostałej do zapłaty ceny z umowy sprzedaży spółki S. Sp. z o.o. (umowa z 21 lipca 2009 r.) z wierzytelnościami Spółki wobec poszczególnych akcjonariuszy z tytułu umów objęcia akcji serii B. W wyniku kompensaty wzajemne wierzytelności uległy umorzeniu i na 31 grudnia 2011 r. Spółka nie posiadała zobowiązań z tytułu zakupu spółki S.. W rezultacie na koniec 2011 r. kapitał zakładowy Spółki wynosił 30.000.000 zł.

Uchwałą nr [...] z [...] sierpnia 2011 r. walne zgromadzenie Spółki dokonało scalenia wszystkich akcji Spółki, poprzez zmianę wartości nominalnej akcji z 0,10 zł (dziesięciu groszy) na 1 zł (jeden złoty) każda akcja, przy niezmienionym kapitale zakładowym Spółki. W wyniku scalenia kapitał zakładowy Spółki dzieli się na 30.000.000 akcji zwykłych na okaziciela o wartości nominalnej 1 zł każda akcja. Stosowny wpis do KRS nastąpił 26 sierpnia 2011 r. Na 31 grudnia 2011 r. 14.995.000 akcji Spółki uprawniających do wykonywania 49,98% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu Spółki posiadała spółka W., 7.497.500 akcji Spółki uprawniających do wykonywania 24,99% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu Spółki, posiadała spółka S., 7.497.500 akcji Spółki uprawniających do wykonywania 24,99% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu Spółki posiadała spółka V., 5.000 akcji Spółki uprawniających do wykonywania 0,02% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu Spółki posiadał P. N., 2.500 akcji Spółki uprawniających do wykonywania 0,01% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu Spółki posiadał S. B., 2.500 akcji Spółki uprawniających do wykonywania 0,01% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu Spółki posiadała M. P..

W kwietniu 2012 r. spółki V., S. oraz W. zależne od członków zarządu Spółki dokonały w ramach oferty publicznej sprzedaży akcji Spółki. S. dokonała sprzedaży 3.000.000 posiadanych przez siebie akcji, V. dokonała sprzedaży 3.000.000 posiadanych przez siebie akcji, a W. dokonała sprzedaży 6.000.000 posiadanych przez siebie akcji. W rezultacie 60% ogólnej liczby akcji Spółki (18.000.000 spośród 30.000.000) uprawniających do wykonywania takiej samej części głosów na walnym, zgromadzeniu Spółki pozostało pod kontrolą członków zarządu Spółki.

Począwszy od 19 kwietnia 2012 r. akcje Spółki notowane są na Giełdzie Papierów Wartościowych w [...] na rynku podstawowym.

KNF wyjaśniła dalej, że w ramach oferty publicznej funkcję oferującego pełnił Dom Inwestycyjny [...] S.A. (obecnie Dom Maklerski [...] S.A., dalej: "[...]"). 3 sierpnia 2011 r. P. N. w korespondencji mailowej z ówczesnym pracownikiem [...] przedstawił "nieodzowną rolę zewnętrznej, niezależnej firmy [...] w modelu biznesowym i działalności operacyjnej grupy S." wskazując jednocześnie na zalety wynikające z zaangażowania G. poprzez niepodleganie przez Spółkę bezpośredniej kontroli granicznej urzędów celnych oraz zabezpieczenie pod względem kontroli urzędów podatkowych. W związku z ofertą publiczną [...] przygotowywał także raport analityczny dotyczący Spółki. W toku prac nad przedmiotowym raportem P. N. przedstawił w załączniku do korespondencji mailowej z 6 marca 2012 r. poprawki dotyczące między innymi G.. Zapytał między innymi, dlaczego w przedmiotowym raporcie wskazano, że inne spółki z branży nie posiadają struktury, w której proces zamawiania i magazynowania towarów jest wyłączony poza grupę i wskazał, że nie istnieje żadne ryzyko związane z G. pod względem organizacji produkcji w przypadku zakończenia działalności przez G., ponieważ to Spółka jest organizatorem całej produkcji w kraju i za granicą. Także w załączniku do korespondencji mailowej z 8 marca 2012 r. P. N. wskazał, że w przypadku zakończenia prowadzenia działalności przez G., Spółka nie musiałaby od nowa organizować produkcji na Dalekim Wschodzie, ponieważ Spółka jest organizatorem produkcji zarówno w kraju jak i za granicą, produkcja ta została zorganizowana siłami Spółki i to jej pracownicy jeżdżą do producentów polskich, jak i do Chin i Hong Kongu. W ostatecznej wersji raportu analitycznego [...] wskazano jednak na ryzyko związane z G. zaznaczając jednocześnie, że według informacji otrzymanych od Spółki, to Spółka zarządza relacjami z dostawcami na Dalekim Wschodzie. W ostatecznej wersji raportu analitycznego [...] nie przedstawiono grafu modelu biznesowego grupy kapitałowej Spółki, który obejmował G. i był ujęty w wersji dokumentu stanowiącej załącznik do maila P. N. z 6 marca 2012 r. Zarząd Spółki miał możliwość zapoznania się z sytuacją finansową G., ponieważ de facto na potrzeby prac [...] P. N. uzyskał i przekazał bilans G. za rok 2011 z danymi porównawczymi za rok 2010 oraz rachunki zysków i strat G. za rok 2010 i 2011.

26 stycznia 2012 r. S. podpisała z G. porozumienie w przedmiocie spłaty długu. G. uznał dług wobec S. w wysokości 14.296.699,60 zł. Przedmiotowa kwota wynikała z dokonanych zakupów w ramach zawartych umów sprzedaży, a stosowne faktury VAT wskazano w załączniku do porozumienia. Jak wynika z przedmiotowego załącznika dotychczasowe; terminy płatności tych należności upływały od 18 stycznia 2010 r. do 29 grudnia 2011 r. Na podstawie porozumienia ustalono, że dług zostanie uregulowany przez G. nie później niż w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r. Zadłużenie objęte przedmiotowym porozumieniem miało być przez G. spłacane gotówką.

KNF wskazała, że w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym Spółki za 2011 r., jako podmioty zależne i objęte tym sprawozdaniem wskazano: P., S. i zależną od S. spółkę S.. Konsolidacją nie objęto zatem G., a w sprawozdaniu zarządu z działalności grupy kapitałowej Spółki za 2011 r. wskazano, że G. jest podmiotem outsourcingowym i nie ma znaczącego wpływu na nieprzerywalną produkcję odzieży oraz dodatków odzieżowych pod marką S.. W związku z ryzykiem kredytowym przedstawiono także pozycje dotyczące głównego dostawcy towarów, tj. G., w tym należności w wysokości 73 387 tys. zł. W skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym Spółki za 2011 r. nie ujawniono informacji o zawarciu 26 stycznia 2012 r. pomiędzy S. i G. porozumienia przedłużającego terminy płatności. Zawarcie przedmiotowego porozumienia nie przełożyło się również na dokonanie odpisów aktualizujących należności od G.. Nie utworzono odpisów aktualizujących wartość pozycji "pozostałe należności", która zawiera należności z tytułu zwrotów od G., co doprowadziło do zawyżenia wartości aktywów.

W sprawozdaniu zarządu z działalności grupy kapitałowej Spółki za 2011 r., wśród czynników ryzyka związanych z otoczeniem, w jakim grupa kapitałowa Spółki prowadzi działalność, wskazano m.in. ryzyko zmian w trendach mody. Wyjaśniono, że odpowiednie rozpoznanie aktualnych trendów modowych i dopasowanie asortymentu do gustów odbiorców jest kluczowym czynnikiem sukcesu w branży odzieżowej. W szczególności znaczenie ma fakt, iż trendy modowe na dany sezon powinny być rozpoznane z około rocznym wyprzedzeniem z uwagi na stosunkowo długi proces produkcyjny, a ewentualne rozminięcie się z aktualnymi preferencjami klientów może spowodować powstanie zapasów trudno zbywalnych oraz wpłynąć negatywnie na sprzedaż, wyniki finansowe oraz perspektywy rozwoju grupy kapitałowej Spółki. Wśród czynników ryzyka związanych z działalnością grupy kapitałowej Spółki wymieniono m.in. ryzyko związane z procesem produkcji i terminowością dostaw oraz ryzyko wzrostu kosztów produkcji u dostawców. Wyjaśniono, że proces produkcyjny; w branży odzieżowej jest stosunkowo długi i kolekcje dostarczane do sklepów w danym sezonie projektowane są z co najmniej półrocznym wyprzedzeniem, a grupa kapitałowa Spółki zleca produkcję podmiotom zewnętrznym. Poszczególne partie kolekcji dostarczane są do sklepów grupy kapitałowej Spółki w krótkich odstępach czasu, co wymaga i wysokiej efektywności procesów logistycznych oraz terminowości dostaw. Ewentualne opóźnienia w realizacji dostaw zarówno od producentów zewnętrznych do magazynu grupy kapitałowej Spółki, jak i z magazynu do sklepów mogłyby wywrzeć negatywny wpływ na sprzedaż, a tym samym wyniki finansowe osiągane przez grupę kapitałową Spółki. W szczególności ryzyko związane z terminowością dostaw dotyczy dostaw od producentów zlokalizowanych na Dalekim Wschodzie, które obejmują 80% produkcji zlecanej przez grupę kapitałową Spółki. Wskazano także, że grupa kapitałowa Spółki realizuje produkcję odzieży w formie outsourcing'u, co jest powszechną praktyką w branży odzieżowej. Około 80% produkcji grupy kapitałowej Spółki realizowane jest w krajach Dalekiego Wschodu (głównie Chiny). W przypadku wystąpienia ewentualnego wzrostu kosztów produkcji u dotychczasowych dostawców, grupa kapitałowa Spółki jest w stanie stosunkowo szybko nawiązać współpracę z nowymi dostawcami oferującymi konkurencyjne warunki cenowe, jednak w przejściowym okresie może to wpłynąć na poziom realizowanych marż, a tym samym na wyniki finansowe grupy kapitałowej Spółki.

W sprawozdaniu zarządu z działalności Spółki za 2011 r. również wskazano, że G. jest podmiotem outsourcing'owym i "nie ma znaczącego wpływu na nieprzerywalną produkcję odzieży oraz dodatków odzieżowych pod marką S.", ale w sprawozdaniu finansowym Spółki za 2011 r. w związku z ryzykiem kredytowym przedstawiono także pozycje dotyczące G. jako głównego dostawcy towarów, tj. należności w wysokości 58.552.000 zł. Przy sporządzaniu sprawozdania, finansowego za rok 2011 nie utworzono odpisów aktualizujących wartość pozycji "pozostałe należności", która zawiera należności z tytułu zwrotów od G., co doprowadziło do zawyżenia wartości aktywów Spółki. W sprawozdaniu zarządu z działalności Spółki za 2011 r., wśród czynników ryzyka związanych z otoczeniem, w jakim Spółka prowadzi działalność, wskazano m.in. ryzyko zmian w trendach mody. Wśród czynników ryzyka związanych z działalnością Spółki wymieniono m.in. ryzyko związane z procesem produkcji i terminowością dostaw oraz ryzyko wzrostu kosztów produkcji u dostawców.

W skróconym śródrocznym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym Spółki za I półrocze 2012 r. jako podmioty zależne i objęte tym sprawozdaniem wskazano: P., S. i zależną od S.. Konsolidacją nie objęto G.. Nie ujawniono natomiast informacji o zawarciu 26 stycznia 2012 r. pomiędzy S. i G. porozumienia przedłużającego terminy płatności, nie utworzono także odpisów aktualizujących wartość pozycji "pozostałe należności", która zawiera należności z tytułu zwrotów od G., co doprowadziło do zawyżenia wartości aktywów.

KNF wskazała również, że 10 stycznia 2013 r. S. zawarła z G. aneks do porozumienia z 26 stycznia 2012 r. w przedmiocie spłaty długu. Ustalono, że dług G. wobec S. zostanie uregulowany nie później niż w terminie do 31 grudnia 2013 r. Począwszy od 10 stycznia 2013 r. do dnia pełnego zaspokojenia S. miała nie wpłacać do G. zaliczek na poczet zamówionych towarów z nowych kolekcji.

Wyjaśniła dalej, że również w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym Spółki za 2012 r. jako podmioty zależne i objęte tym sprawozdaniem wskazano: P., S. i zależną od S.. Konsolidacją nie objęto G., a w sprawozdaniu zarządu z działalności grupy kapitałowej Spółki za 2012 r. wskazano, że G. jest podmiotem outsourcing'owym i "nie ma znaczącego wpływu na nieprzerywalną produkcję odzieży oraz dodatków odzieżowych pod marką S.". W skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym Spółki za 2012 r. nie ujawniono informacji o zawarciu 10 stycznia 2013 r. aneksu do porozumienia przedłużającego terminy płatności zawartego 26 stycznia 2012 r. pomiędzy S. i G.. Nie utworzono odpisów aktualizujących wartość pozycji "pozostałe należności", która zawiera należności z tytułu zwrotów od G., co doprowadziło do zawyżenia wartości aktywów.

W sprawozdaniu zarządu z działalności grupy kapitałowej Spółki za 2012 r., wśród czynników ryzyka związanych z otoczeniem, w jakim grupa kapitałowa Spółki prowadzi działalność, wskazano m.in. ryzyko zmian w trendach mody, a wśród czynników ryzyka związanych z działalnością grupy kapitałowej Spółki wskazano ryzyko związane z procesem produkcji i terminowością dostaw oraz ryzyko wzrostu kosztów produkcji u dostawców, również wskazano na proces produkcji i terminowość dostaw.

KNF wskazała, że przy sporządzaniu sprawozdania finansowego za rok 2012 nie utworzono odpisów aktualizujących wartość pozycji "pozostałe należności", która zawiera należności z tytułu zwrotów od G., co doprowadziło do zawyżenia wartości aktywów Spółki. W sprawozdaniu zarządu z działalności Spółki za 2012 r. wskazano, że G. jest podmiotem outsourcing'owym i "nie ma znaczącego wpływu na nieprzerywalną produkcję odzieży oraz dodatków odzieżowych pod marką S.". W sprawozdaniu zarządu z działalności Spółki za 2012 r., wskazano m.in. na ryzyko zmian w trendach mody, a wśród czynników ryzyka związanych z działalnością Spółki wskazano ryzyko związane z procesem produkcji i terminowością dostaw oraz ryzyko wzrostu kosztów produkcji u dostawców, również wskazano na proces produkcji i terminowość dostaw.

W skróconym śródrocznym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym Spółki za I półrocze 2013 r. również jako podmioty zależne i objęte tym sprawozdaniem wskazano: P., S. i zależną od S.. Konsolidacją nie objęto zatem G.. Nie ujawniono informacji o zawarciu 10 stycznia 2013 r. aneksu do porozumienia przedłużającego terminy płatności zawartego 26 stycznia 2012 r. pomiędzy S. i G.. Nie utworzono też odpisów aktualizujących wartość pozycji "pozostałe należności", która zawiera należności z tytułu zwrotów od G., co doprowadziło do zawyżenia wartości aktywów. Przy sporządzaniu skróconego śródrocznego sprawozdania finansowego Spółki za I półrocze 2013 r. również nie utworzono odpisów aktualizujących wartość pozycji "pozostałe należności", która zawiera należności z tytułu zwrotów od G., co doprowadziło do zawyżenia wartości aktywów Spółki.

W sprawozdaniu zarządu z działalności grupy kapitałowej Spółki za I półrocze 2013 r., wśród czynników zewnętrznych, które będą miały wpływ ma osiągnięte wyniki w perspektywie co najmniej kolejnego półrocza, wskazano m.in. kształtowanie się kursów walutowych, ale w przeciwieństwie do sprawozdania zarządu z działalności grupy kapitałowej Spółki za I półrocze 2012 r. nie odniesiono się już do wahań kursu USD. Wśród czynników wewnętrznych wymieniono natomiast m.in. terminowość dostaw kolekcji odzieżowych do sklepów, co z kolei wymaga terminowości dostaw do magazynu grupy kapitałowej Spółki. Wskazano także na ryzyko zmian w trendach mody, ryzyko związane z procesem produkcji i terminowością dostaw oraz ryzyko wzrostu kosztów produkcji u dostawców.

KNF wyjaśniła następnie, że Skarżąca w momencie naruszenia przez Spółkę art. 56 ustawy o ofercie pełniła funkcję członka zarządu Spółki. Była członkiem zarządu Spółki w chwili dopuszczenia akcji Spółki do obrotu na rynku regulowanym w kwietniu 2012 r. Jako członek zarządu Spółki, będący kierownikiem jednostki w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r., poz. 1047, z późn. zm.), zobowiązany do zapewnienia, aby sprawozdania finansowe spełniały wymagania przewidziane w tej ustawie, podpisywała skonsolidowane sprawozdanie finansowe Spółki za 2011 r., sprawozdanie finansowe Spółki za 2011 r., skonsolidowane sprawozdanie finansowe Spółki za I półrocze 2012 r., sprawozdanie finansowe Spółki za I półrocze 2012 r., skonsolidowane sprawozdanie finansowe Spółki za 2012 r., sprawozdanie finansowe Spółki za 2012 r., skonsolidowane sprawozdanie finansowe Spółki za I półrocze 2013 r. i sprawozdanie finansowe Spółki za I półrocze 2013 r. 7 stycznia 2014 r. Skarżąca złożyła rezygnację z funkcji wiceprezesa zarządu Spółki z dniem 15 stycznia 2014 r. z powodów osobistych, pozostając na stanowisku dyrektora artystycznego i szefa kolekcji. W okresie od kwietnia 2012 r. do 15 stycznia 2014 r. Skarżąca pełniła w Spółce funkcję wiceprezesa zarządu do jej obowiązków należały zadania związane z wprowadzaniem nowych kolekcji, projektowaniem, wzornictwem i designem. Nie zajmowała się kwestiami organizacyjnymi ani kwestiami związanymi z finansami Spółki, nie brała także udziału w pracach nad s sprawozdaniami finansowymi Spółki.

Komisja stwierdziła w zaskarżonej decyzji, iż Spółka wielokrotnie rażąco naruszyła obowiązki informacyjne wynikające z art. 56 ustawy o ofercie. Komisja uznała, że rażącym naruszeniem obowiązków informacyjnych było nieobjęcie G. skonsolidowanymi sprawozdaniami finansowymi Spółki. KNF wskazała, że skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym sporządzanym przez spółkę będącą jednostką dominującą w grupie kapitałowej stosownie do par. 12 MSR 27 powinny zostać objęte wszystkie jednostki od niej zależne. Zgodnie z par. 4 MSR 27, jednostką zależną może być nie tylko inna spółka handlowa, ale także inna jednostka, która jest kontrolowana przez jednostkę dominującą. Komisja wyjaśniła, że jednostka dominująca w grupie kapitałowej powinna zakwalifikować daną jednostkę jako zależną, jeżeli ją kontroluje, a nie tylko na podstawie posiadanego udziału w jej kapitale. Jednocześnie, choć sprawowanie kontroli nad inną jednostką wymaga zdolności do kierowania lub zdominowania jej procesu decyzyjnego, to nie jest to warunek wystarczający, aby stwierdzić istnienie kontroli stosownie do MSR 27. Ze zdolnością do kierowania procesem decyzyjnym musi łączyć się cel zdefiniowany jako czerpanie korzyści z działalności jednostki.

KNF wskazała, że J. G. jako przedsiębiorca będący osobą fizyczną prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [...] na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego 9 września 2009 r., po wprowadzeniu G., wraz z zawarciem umowy współpracy z 28 lipca 2009 r., do modelu biznesowego Spółki, w okresie, gdy poprzedniczka prawna Spółki – S. Sp. z o.o. nabywała między innymi od J. G. udziały w G. Sp. z o.o., tj. w podmiocie, poprzez który J. G. dotychczas współpracowała z S. Sp. z o.o. Skoro G. nie jest spółką handlową weryfikacja, czy jest to jednostka zależna od Spółki, tj. czy Spółka posiada kontrolę nad G., nie może opierać się na kryterium udziału w kapitale lub liczby posiadanych głosów.

Komisja uznała, że w ramach modelu biznesowego grupy kapitałowej Spółki, G. pełnił funkcję jednostki specjalnego przeznaczenia [ang. special purposes entity (SPE), o której mowa w Interpretacji Stałego Komitetu ds. Interpretacji (ang. Standing Interpretations Committe) SKI-12, przyjętej Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1126/2008 w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie Rozporządzenia zmieniającego (dalej: "SKI 12")]. Komisja wyjaśniła, że zgodnie z par. 1 SKI 12, SPE mogą mieć formę spółki kapitałowej, trustu (fundusz powierniczy prawa anglosaskiego), spółki osobowej lub podmiotu niemającego osobowości prawnej (ang. unincorporated entity), tj. np. przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną jak J. G.. KNF wskazał, że relacje pomiędzy G. a podmiotami z grupy kapitałowej Spółki przy rozpoczęciu współpracy z tymi podmiotami uregulowane zostały bardzo ogólnymi umowami współpracy z 28 lipca 2009 r., 1 kwietnia 2011 r. oraz 26 kwietnia 2011 r., a bieżąca współpraca opiera się także o ustalenia ustne wynikające z wieloletniej współpracy. Komisja wskazała też, że G. został wprowadzony do modelu biznesowego Spółki z uwagi na korzyści, na które wskazali sami przedstawiciele Spółki, tj. niepodleganie przez Spółkę bezpośredniej kontroli granicznej urzędów celnych oraz zabezpieczenie pod względem kontroli urzędów podatkowych, a także korzyści wynikające z funkcjonowania G. w działalności grupy kapitałowej Spółki bez ujęcia G. w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych Spółki.

Komisja wskazała, że model biznesowy grupy kapitałowej Spółki przewiduje, że Spółka opracowuje i składa szczegółowe zamówienia na towary do producentów poprzez G., któremu przekazywane są na poczet produkcji zaliczki. Producentów realizujących zamówienia wybiera Spółka. Na podstawie umów współpracy G. zobowiązał się do udostępniania na żądanie Spółki, S. i S. wszelkich informacji na temat przebiegu procesu produkcyjnego, jak również wglądu do miejsca wykonywania produkcji oraz magazynu, w którym składowane są na podstawie zamówienia wyroby gotowe. Cały proces produkcji jest zatem kontrolowany przez Spółkę, a G. nie ma wpływu ani na wielkość produkcji, ani na produkowany asortyment, ani na rodzaj, jakość lub cenę wykorzystywanych do produkcji materiałów, ani na ceny, po których realizowane są zamówienia, a także nie angażuje w tę działalność środków własnych, ponieważ przekazuje producentom zaliczki otrzymane od Spółki. G., zgodnie z postanowieniami umów współpracy obowiązuje zakaz konkurencji, w związku z którym G. zobowiązany jest w czasie realizacji umów współpracy nie wykonywać jakichkolwiek czynności, ani też świadczyć usług o podobnym charakterze na rzecz innych podmiotów niż Spółka oraz uprzednio S. i S.. Spółka oraz uprzednio S. i S. natomiast zamawiały całą produkcję poprzez G.. Zależność pomiędzy podmiotami nie jest jednak jedynie biznesowa, ale także finansowa. G. otrzymuje od Spółki zaliczki na poczet produkcji w związku z czym nie musi angażować własnych środków. G. też nie posiadał środków, które pozwoliłyby na prowadzenie działalności na skalę zgodną z potrzebami grupy kapitałowej Spółki. Spółka musiała zatem kredytować działalność G..

Komisja zwróciła uwagę na sposób dokonywania rozliczeń między Spółką, a G.. G. otrzymuje zaliczki, które nie są przypisane do konkretnego zamówienia, a następnie, gdy wystawiona zostanie przez G. faktura sprzedaży należność G. regulowana jest poprzez kompensatę z należnościami Spółki z tytułu zaliczek, ale także zwrotów towarów. Kolejne należności Spółki od G. rozliczane są z kolejnymi fakturami sprzedaży. Nie dochodziło jednak do całkowitej kompensaty, w związku z czym należności Spółki od G. wzrastały. Spółka akceptowała taką sytuację, nie naliczała odsetek i nie dochodziła swoich roszczeń przeciwko G.. Należy jednak podkreślić, że G. nie posiadał, poza zapasami, majątku, dzięki któremu należności Spółki mogłyby zostać spłacone. Zapasy są najbardziej istotnym składnikiem majątku G., a obejmują one także te towary, które zostały mu zwrócone, po tym jak nie zostały sprzedane w sezonie, na który zostały zaprojektowane. Zaprzestanie współpracy i dochodzenie przedmiotowych należności przez Spółkę oznaczałoby zatem doprowadzenie do niewypłacalności G., a przedmiotowe należności stanowiły 89-96% sumy należności Spółki ujawnionej w skonsolidowanych sprawozdaniach. Dokonanie stosownych odpisów aktualizujących wpłynęłoby niekorzystnie na osiągane przez Spółkę wyniki finansowe.

Zdaniem Komisji nie ulega wątpliwości, że G. jako jedyny dostawca produktów marki S. do podmiotów z grupy kapitałowej Spółki prowadzi działalność w imieniu Spółki zgodną z jej potrzebami gospodarczymi, z tytułu których uzyskuje ona korzyści. G. i Spółka od początku 2011 r. korzystają z tego samego systemu księgowego Microsoft Dynamics NAV, a dodatkowo, aby umożliwić G. inwentaryzowanie i sprzedaż towarów Spółka udostępnia G. bazę kodów kreskowych, do których nadawania ma prawa.

Komisja stwierdziła, że prowadzenie przez G. działalności operacyjnej, tj. dostawa produktów marki S., jest całkowicie uzależnione od decyzji Spółki, która choć korzysta wyłącznie z usług G., to mogłaby zmienić dostawcę bądź samodzielnie sprowadzać produkty od producentów, tak jak inne spółki z branży. G. straciłby w ten sposób jedynego odbiorcę towarów i musiałby zaprzestać działalności. Także skala i kierunek działalności G. zależą od Spółki, która opracowuje plan produkcji, tworzy szczegółowe zamówienia ilości z każdego asortymentu i przekazuje je do producentów poprzez G.. Jednocześnie, ponieważ Spółka zna ceny proponowane pierwotnie przez producentów i to Spółka akceptuje ceny ostatecznie wynegocjowane, G. nie ma wpływu na koszt zakupu towarów od producentów i wysokość marży uzyskiwanej ze sprzedaży towarów do podmiotów z grupy kapitałowej Spółki.

Korzyścią wynikającą z funkcjonowania G. w ramach działalności grupy kapitałowej Spółki jest przede wszystkim możliwość zwrotu towarów niesprzedanych do G.. G. nigdy nie odmówił przyjęcia zwracanego towaru, a zwroty dokumentowane były poprzez wystawienie faktury korekty, którą zmieniano uprzednią sprzedaż po pierwotnej cenie, mimo że zwrot następuje po sezonie, na który produkty zostały zaprojektowane. Zwracano wszystkie towary, także uszkodzone, a zadaniem G. było dokonanie ewentualnych napraw. Z perspektywy Spółki oznacza to, że pozycja zapasy w jej sprawozdaniu finansowym obejmuje jedynie zapasy jej sklepów własnych. Niesprzedane towary natomiast po zwrocie do G. wykazywane są jako należności. Jest to rozwiązanie wyjątkowo korzystne dla Spółki, ale jednocześnie nieprawidłowe w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Korzyść polega na prezentowaniu bardziej pozytywnego obrazu sytuacji finansowej Spółki w jej sprawozdaniach finansowych. Po pierwsze niższy poziom zapasów nie ujawnia ewentualnej realizacji ryzyka związanego z niedopasowaniem zaprojektowanej kolekcji do aktualnych trendów w modzie, ponieważ niesprzedane towary zostają po prostu zwrócone. Dodatkowo analiza wskaźnikowa na podstawie danych dotyczących zapasów np. wskaźnika rotacji zapasów, wskazuje na lepszą niż w rzeczywistości sytuację Spółki, co może prowadzić do nieprawidłowych wniosków. Gdyby niesprzedane towary nie były zwracane do G., to Spółka wykazywałaby je jako zapasy i musiałaby na koniec każdego okresu sprawozdawczego dokonywać oszacowania możliwej do uzyskania wartości netto zapasów i odpowiednio dokonywać odpisu ich wartości. Zwracając towary do G. Spółka uniknęła dokonania odpisów aktualizujących wartość zapasów, a co za tym idzie obniżenia wyników finansowych w poszczególnych okresach sprawozdawczych. Wykazywanie należności zamiast zapasów powoduje także poprawę prezentowanego obrazu Spółki pod kątem płynności, ponieważ zapasy są najmniej płynnym składnikiem aktywów obrotowych. Jednocześnie prezentowanie wyższych należności przekłada się na wyższe przychody i korzystniejszy wynik finansowy.

Zdaniem Komisji, nie ulega wątpliwości, że Spółka sprawuje kontrolę nad G. sposób współpracy bowiem, pomiędzy Spółką, S. i uprzednio S. z G. ma ekonomiczny sens jedynie w przypadku kontrolowania G. przez Spółkę. Z punktu widzenia racjonalnego prowadzenia przedsiębiorstwa działania G. polegające na przyjmowaniu zwrotów wszystkich niesprzedanych towarów po sezonie, na który zostały zaprojektowane, po cenie, po której pierwotnie je sprzedał, i kontynuowaniu działalności prowadzącej do wielomilionowego zadłużenia są niezasadne. Warunki współpracy z G. są także charakterystyczne dla działania w ramach grupy kapitałowej np. z uwagi na niestandardowe warunki handlowe, tj. na przedłużenie przez S. terminów płatności w ramach porozumienia z G. z 26 stycznia 2012 r., lub z uwagi na udzielenie poręczenia spłaty zobowiązań G. z tytułu zaliczek i zwrotów przez głównych akcjonariuszy Spółki.

W związku z powyższym Komisja, z uwagi na nieobjęcie G. skonsolidowanymi sprawozdaniami finansowymi Spółki, stwierdziła że Spółka naruszyła § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 12 MSR 27 przy sporządzaniu przedmiotowych sprawozdań.

Komisja uznała, że rażącym naruszeniem obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 56 ustawy o ofercie było również zawyżenie wyceny aktywów w sprawozdaniach finansowych Spółki. Komisja wyjaśniła, że konsekwencją stwierdzenia, że Spółka sprawuje kontrolę nad G. i objęcia G. skonsolidowanymi sprawozdaniami finansowymi Spółki, byłoby wykazanie zapasów G. w pozycji zapasy skonsolidowanych sprawozdań finansowych Spółki. Oznaczałoby to przesunięcie w sprawozdaniu z sytuacji finansowej Spółki w ramach jej aktywów obrotowych, ponieważ w przekazywanych przez Spółkę do publicznej wiadomości sprawozdaniach finansowych wartość zwróconych do G. niesprzedanych towarów ujawniana jest w ramach pozostałych należności jako zwroty. KNF wyjaśnił, że w opisie przyjętych zasad (polityki) rachunkowości w zakresie zapasów wskazano, że w związku z utratą wartości rzeczowych aktywów obrotowych dokonuje się odpisów aktualizujących, a kwotę wszelkich odpisów wartości zapasów do poziomu wartości netto możliwej do uzyskania oraz wszystkie straty w zapasach ujmuje się jako koszty okresu, w którym odpis lub strata miały miejsce. W zakresie należności wskazano natomiast, że odpis na należności oszacowywany jest wtedy, gdy ściągnięcie pełnej kwoty należności przestało być prawdopodobne. Odpisy szacowane są indywidualnie dla poszczególnych kontrahentów. Należności z tytułu zwrotów towarów zaliczane są natomiast do pozycji inne należności. Prawidłowa wycena aktywów uwzględnia zmniejszenie ich wartości wynikające z prawdopodobieństwa utraty przyszłych korzyści ekonomicznych. Obrót towarami natomiast, pomiędzy G. i Spółką oraz uprzednio S. i S. dokonywany był cały czas po tej samej cenie i tak rozpoznawana jest w Spółce ich wartość. Oznacza to, że wartość tych aktywów w sprawozdaniach finansowych Spółki, niezależnie od tego, czy zostały wykazane jako należności z tytułu zwrotów, czy też jako zapasy, nie jest aktualizowana w związku z utratą ich wartości. Biorąc pod uwagę, że wskazane powyżej wartości zostały przez Spółkę w sprawozdaniach finansowych wykazane jako należności z tytułu zwrotów, Spółka nie uwzględniała przewidzianych prawem obiektywnych dowodów utraty wartości tych składników aktywów.

Komisja wskazała, że zgodnie z par. 59 lit. c) MSR 39 do obiektywnych dowodów utraty wartości składnika aktywów finansowych lub grupy aktywów finansowych zalicza się przyznanie pożyczkobiorcy przez pożyczkodawcę, ze względów ekonomicznych lub prawnych wynikających z trudności finansowych pożyczkobiorcy, udogodnienia, którego w innym wypadku pożyczkodawca by nie udzielił. Komisja zwróciła uwagę na zawarcie przez S. 26 stycznia 2012 r. z G. porozumienia w przedmiocie spłaty długu, na mocy którego G. uznał dług wobec S. w wysokości 14 296 699,60 zł i ustalono, że dług zostanie uregulowany przez G. nie później niż w terminie do 31 grudnia 2012 r.

Niezależnie jednak od powyższego, Komisja wskazała, że z uwagi na fakt, że wartości ujawnione w pozycji należności Spółki od G. z tytułu zwrotów powinny zostać zakwalifikowane do zapasów w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych Spółki (ponieważ Spółka sprawuje kontrolę nad G.), stosownie do par. 34 MSR 2, kwotę wszelkich odpisów wartości zapasów do poziomu wartości netto możliwej do uzyskania oraz wszystkie straty w zapasach powinny zostać ujęte jako koszt okresu, w którym odpis lub strata miały miejsce. Zgodnie z par. 33 zd. 1 MSR 2 w każdym kolejnym okresie dokonuje się nowego oszacowania wartości netto możliwej do uzyskania. Niedokonanie przez Spółkę stosownych odpisów aktualizujących wartość należności od G. oznacza, że jej sprawozdania finansowe nie przedstawiają jej sytuacji w sposób rzetelny, ponieważ poza tym, że należności z tytułu zwrotów powinny zostać wykazane w pozycji zapasy w skonsolidowanych sprawozdań finansowych Spółki, wycena wszystkich należności Spółki od G. powinna uwzględniać obiektywne dowody utraty ich wartości. Niezależne zatem od tego, że przedmiotowe aktywa zostały w sprawozdaniach wykazane jako należności, ich wartość została zawyżona i nie odzwierciedla rzeczywistych warunków funkcjonowania Spółki i jej grupy kapitałowej. Oznacza to, że użytkownicy sprawozdań finansowych Spółki nie mogli na ich podstawie zapoznać się z danymi, które właściwie prezentowałyby obraz sytuacji finansowej Spółki i jej grupy kapitałowej i w rezultacie prowadzone przez nich analizy mogły prowadzić do niewłaściwych z punktu widzenia inwestorów lub wierzycieli finansowych wniosków w zakresie np. wyników finansowych i płynności finansowej Spółki.

W związku z powyższym Komisja, z uwagi na zawyżenie wartości aktywów w sprawozdaniach finansowych, stwierdziła że Spółka naruszyła przepis § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 15 MSR 1 przy sporządzaniu przedmiotowych sprawozdań.

Komisja uznała, że rażącym naruszeniem obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 56 ustawy o ofercie było także nieujawnienie informacji o zawarciu porozumienia przedłużającego terminy płatności zawartego 26 stycznia 2012 r. oraz aneksu do tego porozumienia z 10 stycznia 2013 r. w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych Spółki.

Zgodnie z par. 31 MSSF 7, Spółka powinna ujawnić informacje, które umożliwiają użytkownikom jej sprawozdania finansowego ocenę charakteru i zakresu ryzyka związanego z instrumentami finansowymi, na które Spółka jest narażona na koniec okresu sprawozdawczego. Spółka powinna zatem ujawnić w swoich skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych informacje o podpisaniu 26 stycznia 2012 r. przez S. z G. porozumienia w przedmiocie spłaty długu. G. uznał dług wobec S. w wysokości 14 296 699,60 zł. Jak wynika z załącznika do ww. porozumienia dotychczasowe terminy płatności tych należności upływały w okresie od 18 stycznia 2010 r. do 29 grudnia 2011 r. Na podstawie ww. porozumienia ustalono, że dług zostanie uregulowany przez G. nie później niż w terminie do 31 grudnia 2012 r. Zawarcie przedmiotowego porozumienia oznaczało zatem zmianę struktury wiekowania należności. Należności, które w chwili zawierania porozumienia były przedawnione nawet o dwa lata, po jego zawarciu stały się należnościami bieżącymi, a ich termin płatności miał nastąpić przed upływem 12 miesięcy. Brak informacji o opisanej powyżej restrukturyzacji należności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym Spółki za rok 2011 w połączeniu z brakiem ujawnień wymaganych w par. 37 MSSF 7, nie pozwala na pełną ocenę związanego z nimi ryzyka przez czytelnika sprawozdania. Brak ujawnienia w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2011 r. informacji o zawarciu 26 stycznia 2012 r. pomiędzy S. i G. porozumienia przedłużającego terminy płatności oraz brak ujawnienia w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2012 r. oraz skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2013 r. informacji o zawarciu 10 stycznia 2013 r. aneksu do wyżej wymienionego porozumienia przedłużającego terminy płatności w ten sam sposób pomniejszał walor informacyjny przedmiotowych sprawozdań finansowych Spółki. Niedokonanie stosownych ujawnień oznacza także, że skonsolidowane sprawozdania finansowe Spółki nie przedstawiają jej sytuacji w sposób rzetelny, tak jak wymaga tego par. 15 MSR 1.

W związku z powyższym Komisja, z uwagi na nieujawnienie w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych Spółka naruszyła § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 31 w zw. z par. 37 lit. a i b MSSF 7 w zw. z par. 15 MSR 1 przy sporządzaniu przedmiotowych sprawozdań.

Komisja uznała, że powyższe naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie, miały charakter rażący. Za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych należy uznać takie naruszenie, kiedy waga przekazanych do publicznej wiadomości informacji niekompletnych i nierzetelnych jest znaczna, a tym samym prawo do informacji uczestników rynku i akcjonariuszy spółki publicznej jest w istotny sposób naruszone. Dodatkowo Komisja zauważyła, że okoliczności sprawy wskazują, że Spółka mogła wykonać prawidłowo obowiązki informacyjne, albowiem miała pełną wiedzę niezbędną do należytego opublikowania informacji. Spółka zatem, zdaniem Komisji, naruszyła obowiązki informacyjne, gdyż nie zapewniła uczestnikom rynku kapitałowego dostępu do kompletnej i rzetelnej informacji, i tym samym nie zachowała zasady transparentności, a naruszenia te miały charakter rażący.

Komisja podtrzymała swoje stanowisko zawarte w decyzji I instancji, że toczące się postępowaniem w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary administracyjnej przewidzianej w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, nie jest zagadnieniem wstępnym dla postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu Spółki na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Komisja wyjaśniła, że obie sprawy rozpatrywane są przez ten sam organ podczas, gdy stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zawieszenie możliwe jest jedynie w przypadku kiedy wydanie decyzji zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ponadto w ocenie Komisji wskazana przez Stronę kwestia nie stanowi zagadnienia wstępnego. Zagadnieniem wstępnym bowiem mogą być wyłącznie kwestie, zagadnienia prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Stosownie natomiast do art. 96 ust. 6 i 7 ustawy o ofercie, kara pieniężna może być nałożona na członka zarządu w przypadku ziszczenia się ściśle określonego warunku, tj. po uprzednim nałożeniu kary na spółkę publiczną za rażące naruszenie obowiązków między innymi określonych w art. 56 ustawy o ofercie oraz w precyzyjnie określonym przez przepis prawa terminie, tj. w terminie 6 miesięcy od wydania decyzji w przedmiocie nałożenia kary na spółkę na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. Nałożenie kary na spółkę za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych stanowi zatem warunek konieczny, którego spełnienie pozwala Komisji na zgodne z prawem wszczęcie oraz prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu. W niniejszej sprawie sankcja administracyjna w postaci kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych z art. 56 ustawy o ofercie, została nałożona na Spółkę decyzją Komisji wydaną [...] grudnia 2015 r. Komisja podkreśliła, iż normodawca w przepisie art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, wyraźnie używa określenia "wydanie decyzji" a nie wydanie decyzji ostatecznej lub też dokonanie kontroli wskazanej decyzji przez sądy administracyjne.

W ocenie Komisji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., poprzez uniemożliwienie Stronie, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Komisja wskazała, że w aktach sprawy znajduje się pismo KNF z 22 marca 2016 r., w którym Komisja pouczyła Stronę m.in. o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 § 1 K.p.a. zakreślając do tego 7-dniowy termin. W piśmie tym KNF, w związku z zasadnością zbadania sytuacji majątkowej Strony przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wezwała ją również do złożenia pisemnych zeznań w takim samym terminie, tj. 7 dni. Strona, z uwagi na wyjazd zagraniczny, pismem z 31 marca 2016 r. wniosła o przedłużenie 7-dniowego terminu do złożenia zeznań, o których mowa w piśmie z 22 marca 2016 r. Komisja pismem z 7 kwietnia 2016 r. przedłużyła Stronie wskazany termin zgodnie z jej wnioskiem. Następnie Strona pismem z 7 kwietnia 2016 r. wniosła o zawieszenie przedmiotowego postępowania z uwagi na toczące się przed KNF postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na Spółkę kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. Natomiast w piśmie z 18 kwietnia 2016 r. Strona również wniosła o rozpatrzenie wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego, ponieważ w przypadku jego uwzględnienia "informacje uzyskane przez Organ, dotyczące m. in. wysokości dochodów czy aktualnego zadłużenia (...), nie będą aktualne". Biorąc pod uwagę powyższe, Komisja nie zgodziła się z twierdzeniem Strony, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji nie zasygnalizowano Stronie, że organ zakończył etap zbierania materiałów i dowodów. Ponadto Strona nie podała jakich czynności procesowych nie dokonała w związku z zarzucanym Komisji uchybieniem procesowym, tymczasem, zgodnie ze stanowiskiem judykatury, stawiając zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., należy wykazać wpływ tego naruszenia na rozstrzygnięcie sprawy.

Strona podniosła we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że nałożona na nią kara pieniężna jest rażąco niewspółmierna z uwagi na rolę jaką w Spółce pełniła Strona, ponieważ stanowi ona 90% wysokości maksymalnego ustawowego wymiaru, tymczasem Strona nie brała udziału w sporządzaniu przedmiotowych sprawozdań finansowych, a ponadto Komisja nie ustaliła jej sytuacji finansowej. Dodatkowo Strona podniosła, że skoro na Spółkę została nałożona kara pieniężna w wysokości 80% ustawowego zagrożenia, to kara nałożona na Stronę też powinna być określona maksymalnie do 80% ustawowego zagrożenia.

Odnosząc się do tych zarzutów Komisja stwierdziła, że Strona z jednej strony czyni zarzut Komisji, że nie ustaliła jej sytuacji finansowej i tym samym wymierza karę rażąco wygórowaną, a z drugiej strony odmawia przekazania informacji o swojej sytuacji materialnej, pomimo dwukrotnego wezwania przez organ nadzoru. Takie postępowanie Strony uniemożliwia KNF uwzględnienia jej sytuacji finansowej przy miarkowaniu kary pieniężnej. KNF stwierdziła, że Strona nie może ze swoich zaniechań wywodzić dla siebie korzystnych skutków prawnych. Jednocześnie Strona powinna zdawać sobie sprawę, iż w ten sposób może ponosić konsekwencje braku podejmowania aktywnych działań, które w tym przypadku dotyczą braku możliwości uwzględnienia przez organ nadzoru sytuacji materialnej przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej.

Komisja podkreśliła też, że dokonując miarkowania kary pieniężnej w zaskarżonej decyzji wzięła pod uwagę, że Strona nie brała udziału w sporządzaniu sprawozdań finansowych, co zostało wyrażone w decyzji I instancji.

Komisja wskazała także, że zarzut Strony, zgodnie z którym skoro na Spółkę została nałożona kara pieniężna w wysokości 80% ustawowego zagrożenia, to kara nałożona na Stronę też powinna być określona maksymalnie do 80% ustawowego zagrożenia, nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Komisji analiza treści art. 96 ust. 1 i ust. 6 ustawy o ofercie prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie powiązał wysokości kary nakładanej na spółkę publiczną z karą nakładaną na członka zarządu. Co więcej, przyjęcie stanowiska Strony skutkowałoby wprowadzeniem ograniczenia, które nie wynika z przepisów prawa i stanowiłoby przykład niedopuszczalnej wykładni prawotwórczej. W opinii Komisji kara pieniężna w wysokości 90 000 zł stanowi adekwatny środek oddziaływania w stosunku do stwierdzonych w toku postępowania nieprawidłowości dokonanych przez Spółkę w okresie kiedy Strona pełniła funkcję członka zarządu Spółki.

Komisja stwierdziła, że kara pieniężna nałożona w wysokości 90 000 zł na Stronę spełnia cel sankcji administracyjnej, a przede wszystkim zasadę, zgodnie z którą represyjny charakter sankcji administracyjnej przemawia za wymierzeniem kary w takiej wysokości, aby jej dolegliwość była realnie odczuwana przez Stronę, uznając jednocześnie, że charakter naruszenia uzasadnia nałożenie kary we wskazanej wyżej wysokości. Komisja wyjaśniła również, że o zasadności i wysokości kary pieniężnej nie decyduje wyłącznie fakt zajmowania w dacie naruszenia określonej funkcji, tj. członka zarządu w spółce publicznej, ale też ranga naruszonego przepisu prawa oraz skutki popełnionego naruszenia w postaci niedoinformowania uczestników rynku kapitałowego.

Komisja wskazała, że ustalając wymiar kary nie brała pod uwagę sytuacji finansowej, skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia oraz strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, ponieważ nie można ich było ustalić. Komisja uwzględniła natomiast brak uprzedniej karalności Strony, jednakże przesłanka te nie stanowi powodu do obniżenia nałożonej na Stronę kary pieniężnej, ponieważ naruszenia były tak istotne, że nie mogą prowadzić do jej obniżenia. Wzięła także pod uwagę, że Strona nie zajmowała się kwestiami organizacyjnymi ani kwestiami związanymi z finansami Spółki, tj. nie brała udziału w pracach nad sprawozdaniami finansowymi. Wyjaśniła jednak, że delegowanie i podział obowiązków nie oznacza oddelegowania odpowiedzialności, jaka spoczywa na członkach zarządu.

Komisja wzięła także pod uwagę wagę i rodzaj naruszonych obowiązków informacyjnych. Uwzględniła ciężar naruszeń, czas ich trwania, ich liczbę, a także wpływ na uczestników rynku oraz transparentność obrotu, którego gwarantem jest organ nadzoru.

W skardze z 27 czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca zaskarżając decyzję KNF z [...] maja 2017 r. w całości wniosła o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od Komisji na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki przewidzianej przepisami prawa. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 615) w związku z art. 96 ust. 1h i ust. 6 pkt 1 ustawy o ofercie (w brzmieniu po 4 czerwca 2016 r.) poprzez oparcie decyzji o przepisy sprzed nowelizacji, bez dokładnego rozstrzygnięcia, czy kara wymierzona Skarżącej byłaby dla niej względniejsza, pomijając następujące przesłanki wymiaru kary: a) sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara, co jest bezwzględnym obowiązkiem organu, b) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, c) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem – nie podejmując próby dokonania tych ustaleń i przyjmując z góry, że nie da się ich ustalić.

2) art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a., poprzez niezastosowanie i w konsekwencji nie zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie uzależnione jest od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, tj. zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego ws. nałożenia na spółkę S. S.A. kary wskazanej w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, toczącej się aktualnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, od wyniku której zależy możliwość nałożenia kary na członka zarządu tej Spółki.

3) art. 7, art. 77, i art. 80 K.p.a., przejawiające się niekompletnym i nierzetelnym zebraniem materiału dowodowego i jego dowolną oceną, co miało niewątpliwie wpływ na wynik przedmiotowego postępowania, tj: a) poprzez błędne uznanie, że nieprzedstawienie w sposób rzetelny relacji Spółki z G. było rażące i zamierzone w sytuacji, gdy organ ustalił, że w przygotowanej ofercie publicznej przez profesjonalny podmiot jakim jest Dom Inwestycyjny [...] S.A., który posiadał stosowne informację na temat modelu biznesowego Spółki, G. nie został włączony do grupy kapitałowej Spółki, b) poprzez błędne uznanie, że G. jest podmiotem kontrolowanym przez Spółkę, c) poprzez ustalenie wbrew zasadom logiki, że w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2011 r. nie ujawniono informacji o zawarciu 26 stycznia 2012 r. porozumienia przedłużającego terminy płatności pomiędzy G., a S., za 2012 r. nie ujawniono informacji o zawarciu 10 stycznia 2013 r. aneksu do porozumienia przedłużającego terminy płatności pomiędzy G., a S. – abstrahując od rzeczywistego obowiązku ich ujawnienia,

4) art. 10 § 1 K.p.a., polegające na niepoinformowaniu Skarżącej o zebraniu całego materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim przed wydaniem decyzji, co uniemożliwiło mu wypowiedzenie się co do tego materiału i w istotny sposób naruszyło jego gwarancje,

5) art. 96 ust. 6 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawa o ofercie, poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie kary administracyjnej w wysokości 90.000,00 zł w sytuacji, gdy Spółka, a w konsekwencji członek zarządu Strona, prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami wykonała ciążące na niej obowiązki związane z przekazywaniem informacji bieżących i okresowych, dotyczących działalności Spółki.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podkreśliła, że przed 4 czerwca 2016 r. ustawa o ofercie, nie zwierała przesłanek wymiaru kary, jakimi powinny się kierować organy nakładające na strony postępowania sankcję administracyjną. Nowelizacja przepisów ustawa o ofercie, wchodząca w życie 4 czerwca 2016 r. w art. 96 ust. 1h wprowadziła przesłanki wymiaru kary, którymi powinna w szczególności kierować się KNF przy nakładaniu sankcji. W powyższej sytuacji Komisja, aby mogła uznać, na podstawie których przepisów sankcja byłaby dla strony względniejsza, powinna precyzyjnie ustalić wszelkie przesłanki jej wymiaru, dokonać jej ustalenia, a następnie porównać. Bez zachowania tej procedury postępowania Komisja nie mogła obiektywnie rozstrzygnąć tej kwestii.

Ponadto, KNF nie wzięła pod uwagę wszystkich przesłanek wymiaru kary, wskazanych w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie, w szczególności nie ustalił sytuacji finansowej Skarżącej, co jest bezwzględnym obowiązkiem organu, od którego ustawa nie przewiduje wyjątków. KNF nie podjęła też próby ustalenia skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia oraz strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, uznając jedynie bez podania przyczyn, że okoliczności tych nie można było ustalić.

Skarżąca dodała, że zgodnie z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, niezależnie od tego, czy przyjmiemy jako podstawę wydania decyzji przepis znowelizowany, czy sprzed 4 czerwca 2016 r., odpowiedzialność członka zarządu jest uzależniona od odpowiedzialności samej spółki. Jak wynika z zaistniałego stanu faktycznego, kwestia odpowiedzialności Spółki za naruszenie obowiązków informacyjnych nie została prawomocnie zakończona. Zatem na podstawie powyższych przepisów należy uznać, że kwestia odpowiedzialności Spółki, jest zagadnieniem wstępnym w stosunku do postępowania w sprawie nałożenia na członka zarządu kary pieniężnej. Przyjęcie odmiennego stanowiska spowodowałoby oderwanie odpowiedzialności członka zarządu spółki od odpowiedzialności samej spółki, co może prowadzić do sytuacji, że kara członka zarządu będzie funkcjonować w obrocie prawnym, a spółka zostanie od odpowiedzialności zwolniona.

Zdaniem Skarżącej, organ niewłaściwie ocenił zebrany materiał dowodowy uznając, że Spółka nie przedstawiła w sposób rzetelny i zamierzony swojej relacji z G.. Jednakże w tym samym uzasadnieniu organ wskazuje, że ostateczna wersja raportu analitycznego Domu Inwestycyjnego [...], profesjonalnie trudniącego się przygotowywaniem spółek do obrotu publicznego, pomimo posiadania wszelkiej wiedzy o przyjętym przez Spółkę modelu biznesowym nie wskazuje na jakiekolwiek uchybienia w tym zakresie. Naruszeń takich nie wskazano także w podczas badania sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych przez biegłych rewidentów. Wobec powyższego, skoro nie budziło wątpliwości podmiotów zajmujących się profesjonalnym badaniem spółek publicznych pod względem poprawności sporządzania raportów finansowych, nie można uznać, że Spółka oraz członkowie zarządu, w tym Skarżąca, w sposób zamierzony i nierzetelny przedstawiała relacje biznesowe z G. w owych raportach. G. został wskazany w raportach jako podmiot outsourcingowy, który nie ma znaczącego wpływu na nieprzerwaną produkcję Spółki, co nie było kwestionowane na etapie wprowadzania Spółki na giełdę, oraz przy badaniach sprawozdań finansowych. Nie można z tego wysnuć tezy, że Spółka, ani tym samym jej członkowie zarządu ukrywali współpracę z G..

Podobnie należy ocenić, jako dość karkołomną próbę wykazania przez organ, że G. jest podmiotem kontrolowanym przez Spółkę. KNF nie wzięła pod uwagę, że zakaz konkurencji obejmujący G. ma na celu zabezpieczenie interesów Spółki, która jest przedsiębiorstwem koncepcyjnym i prowadzi działalność w zakresie projektowania i opracowywania nowych wzorów kolekcji na przyszłe lata, a G. jedynie odbiera zamówienia dostarczając gotowe wyroby. W ocenie Skarżącej, nie sposób wykazać, że jakiś podmiot może mieć taki wpływ na osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, aby sprawował nad nią kontrolę uniemożlwiającą podejmowanie przez tą osobę samodzielnych decyzji, np. o rozwiązaniu umowy.

Zdaniem Skarżącej, za błędne ustalenie stanu faktycznego i niewłaściwą ocenę dowodów należy ponadto uznać stwierdzenie organu, że Spółka, a w konsekwencji członek zarządu Skarżąca rzekomo uchybiła obowiązkowi ujawnienia w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2011 r. informacji o zawarciu 26 stycznia 2012 r. porozumienia przedłużającego terminy płatności z G. i za 2012 r. informacji o zawarciu 10 stycznia 2013 r. aneksu do porozumienia przedłużającego terminy płatności z G.. Już z zasad logiki wynika, że dane zawarte w sprawozdaniu finansowym za konkretny rok nie powinny i nie mogą dotyczyć informacji wykraczających poza zakres czasowy sprawozdania. Taki stan rzeczy powoduje, że ustalenia organu w tym zakresie są nieprawidłowe przypisując Skarżącej czyny, których nie mogła się dopuścić.

Skarżąca dodała, że brak zawiadomienia Strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, uniemożliwiło Skarżącej ustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego, zaprezentowanie swojego stanowiska, wskazanie potencjalnych uchybień organu w postępowaniu dowodowym. Zdaniem Skarżącej uznanie, że zawiadomienie niepoprzedzone informacją o zakończeniu postępowania dowodowego spełnia swoje zadanie gwarancji procesowej strony jest nieuprawnione i powinno stać się przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżąca stwierdziła, że w toku toczącego się postępowania nie wykazano aby Spółka, a w konsekwencji członek zarządu – Skarżąca wykonywała nieprawidłowo i niezgodnie z obowiązującymi przepisami ciążące na niej obowiązki związane z przekazywaniem informacji bieżących i okresowych, dotyczących działalności Spółki.

W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób dający podstawę do uwzględnienia skargi.

Przedmiotem sprawy jest nałożona przez KNF, na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, na Skarżącą – członka zarządu Spółki, kara pieniężna za rażące naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego. Przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2, są przepisy Rozporządzenia (rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim Dz. U. z 2014 r., poz. 133).

Zgodnie natomiast z art. 96 ust. 6 i ust. 7 ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z 4 czerwca 2016 r., w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł. Kara, o której mowa w ust. 6, nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło więcej niż 6 miesięcy. W świetle art. 96 ust. 6 pkt 1 i ust. 7 ustawy o ofercie w brzmieniu po nowelizacji z 4 czerwca 2016 r., w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1 - Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, zewnętrznie zarządzającego ASI lub zarządzającego z UE w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł. Kara, o której mowa w ust. 6 lub 6a, nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o których mowa w ust. 1, 1e lub 1f, upłynęło więcej niż 12 miesięcy.

KNF słusznie uznała, że w niniejszej sprawie zastosowanie powinien mieć art. 96 ust. 6 i ust. 7 ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z 4 czerwca 2016 r., ponieważ ze względu na krótszy okres do nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, jest to regulacja względniejsza dla Skarżącej (art. 58 § 2 nowelizacji z 4 czerwca 2016 r.).

Jak wynika z § 3 ust. 1 Rozporządzenia, raporty bieżące i okresowe powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 3 Rozporządzenia, przekazywane przez emitenta raporty bieżące i okresowe powinny być sporządzone w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta. Stosownie zaś do § 84 ust. 1 Rozporządzenia, emitent z siedzibą lub miejscem sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sporządza sprawozdania finansowe i dane porównywalne zgodnie z polskimi zasadami rachunkowości albo, po podjęciu przez organ zatwierdzający decyzji, o której mowa w ustawie o rachunkowości - zgodnie z MSR, a skonsolidowane sprawozdania finansowe i dane porównywalne zgodnie z MSR, z zastrzeżeniem ust. 2 i 5.

Jak stanowi par 5 MSR 8, i par. 7 MSR 1, istotne pominięcia lub zniekształcenia - są istotne, jeżeli mogą, pojedynczo lub razem, wpłynąć na decyzje gospodarcze podejmowane przez użytkowników na podstawie sprawozdania finansowego. Istotność uzależniona jest od wielkości i rodzaju pominięcia lub zniekształcenia/nieprawidłowości ocenianych w kontekście towarzyszących okoliczności. Czynnikiem rozstrzygającym może być wielkość lub/i rodzaj pozycji lub kombinacja obu tych czynników. Zgodnie z par. 31 MSR 1, jednostka nie ma obowiązku ujawniania określonych informacji wymaganych przez MSSF, jeżeli nie są one istotne. W świetle par. 12 MSR 27, skonsolidowane sprawozdanie finansowe obejmuje wszystkie jednostki zależne od jednostki dominującej. Stosownie do par. 4 MSR 27, grupa kapitałowa jest to jednostka dominująca oraz jej wszystkie jednostki zależne, a kontrola to zdolność do kierowania polityką finansową i operacyjną jednostki, w celu osiągania korzyści ekonomicznych z jej działalności. Zgodnie z par. 15 MSR 1, sprawozdanie finansowe rzetelnie przedstawia sytuację finansową, efektywność finansową i przepływy pieniężne jednostki. Rzetelna prezentacja wymaga wiernego odzwierciedlenia efektów transakcji, innych zdarzeń i warunków, zgodnie z definicjami i warunkami ujmowania aktywów, zobowiązań, przychodów i kosztów przedstawionymi w Założeniach koncepcyjnych. Jak wynika natomiast z par. 31 MSSF 7, jednostka ujawnia informacje, które umożliwiają użytkownikom jej sprawozdania finansowego ocenę charakteru i zakresu ryzyka związanego z instrumentami finansowymi, na które jednostka jest narażona na koniec okresu sprawozdawczego. Stosownie do par. 37 MSSF 7, jednostka ujawnia dla poszczególnych klas aktywów finansowych: (a) analizę wiekową aktywów finansowych, które są przeterminowane na koniec okresu sprawozdawczego, lecz w przypadku których nie nastąpiła utrata wartości; oraz (b) analizę składników aktywów finansowych, w przypadku których indywidualnie wykazano utratę wartości na koniec okresu sprawozdawczego, oraz czynniki, które jednostka wzięła pod uwagę, ustalając utratę wartości tych składników.

W świetle powyższych przepisów, Komisja doszła do wniosku, że Spółka rażąco naruszyła obowiązki informacyjne wynikające z art. 56 ustawy o ofercie, poprzez: 1) nieobjęcie G. skonsolidowanymi sprawozdaniami finansowymi Spółki (skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym za 2011 r., za I półrocze 2012 r., za 2012 r. oraz za I półrocze 2013 r.), 2) zawyżenie wyceny aktywów w sprawozdaniach finansowych Spółki (w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym i sprawozdaniu finansowym za 2011 r., za I półrocze 2012 r., za 2012 r. oraz za I półrocze 2013 r.), 3) nieujawnienie w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2011 r., za I półrocze 2012 r., informacji o zawarciu porozumienia przedłużającego terminy płatności zawartego 26 stycznia 2012 r. oraz nieujawnienie w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2012 r. i za I półrocze 2013 r., aneksu do tego porozumienia z 10 stycznia 2013 r.

Sąd stwierdza, że Komisja wykazała powyższe rażące naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie, w sposób jasny i nie budzący wątpliwości. Ze stanowiskiem Komisji w tym względzie, zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 12 października 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2577/16, oddalającym skargę od decyzji KNF z [...] października 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary pieniężnej za powyższe, rażące naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie.

W świetle art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dlatego też ocena prawna wyrażona w wyroku WSA w Warszawie z 12 października 2017 r., co do popełnienia przez Spółkę powyższych, rażących naruszeń obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie, z którą Sąd się całkowicie zgadza, jest wiążąca dla Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę.

Komisja słusznie wskazała zatem, że jednostką zależną może być nie tylko inna spółka handlowa, ale także inna jednostka, która jest kontrolowana przez jednostkę dominującą i, że zdarza się, że jednostka gospodarcza jest stworzona w celu realizacji wąskich, precyzyjnie określonych celów, jako jednostka specjalnego przeznaczenia. Sąd zgadza się z oceną WSA w Warszawie zawartą w wyroku z 12 października 2017 r., że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy przyznać rację Komisji, że Spółka kontrolowała G., który w ramach modelu biznesowego grupy kapitałowej spółki pełni funkcję jednostki specjalnego przeznaczenia. Potwierdza to istota powiązań pomiędzy Spółką a G., w szczególności następujące okoliczności:

- relacje pomiędzy G. a podmiotami z grupy kapitałowej Spółki przy rozpoczęciu współpracy z tymi podmiotami uregulowane zostały bardzo ogólnymi umowami współpracy, a bieżąca współpraca opierała się także o ustalenia ustne wynikające z wieloletniej współpracy,

- G. został wprowadzony do modelu biznesowego Spółki z uwagi na korzyści, na które wskazali sami przedstawiciele Spółki, tj. nie podleganie przez Spółkę bezpośredniej kontroli granicznej urzędów celnych oraz zabezpieczenie pod względem kontroli urzędów podatkowych,

- model biznesowy grupy kapitałowej Spółki przewiduje, że Spółka opracowuje i składa szczegółowe zamówienia na towary do producentów poprzez G., któremu przekazywane są na poczet produkcji zaliczki. Producentów realizujących zamówienia wybiera Spółka,

- cały proces produkcji jest kontrolowany przez Spółkę, a G. nie ma wpływu ani na wielkość produkcji, ani na produkowany asortyment, ani na rodzaj, jakość lub cenę wykorzystywanych do produkcji materiałów, ani na ceny, po których realizowane są zamówienia,

- G. nie angażuje w tę działalność środków własnych, ponieważ przekazuje producentom zaliczki otrzymane od Spółki, Spółka w zasadzie kredytowała G.,

- G. nie miał innych źródeł przychodów i pozostawał zatem w tym zakresie zależny od przychodów ze współpracy z grupą kapitałową Spółki.

- G., zgodnie z postanowieniami umów współpracy, obowiązuje zakaz konkurencji, w związku z którym G. zobowiązany jest nie wykonywać jakichkolwiek czynności, ani też świadczyć usług o podobnym charakterze na rzecz innych podmiotów niż Spółka,

- G. otrzymuje zaliczki, które nie są przypisane do konkretnego zamówienia, a następnie, gdy wystawiona zostanie przez G. faktura sprzedaży należność G. regulowana jest poprzez kompensatę z należnościami Spółki z tytułu zaliczek, ale także zwrotów towarów. Nie dochodziło jednak do całkowitej kompensaty, w związku z czym należności Spółki od G. wzrastały. Spółka akceptowała taką sytuację, nie naliczała odsetek i nie dochodziła swoich roszczeń przeciwko G..

- G. nie posiadał, poza zapasami, majątku, dzięki któremu należności Spółki mogłyby zostać spłacone, zaprzestanie zatem współpracy i dochodzenie przedmiotowych należności przez Spółkę oznaczałoby doprowadzenie do niewypłacalności G.,

- korzyścią wynikającą z funkcjonowania G. w ramach działalności grupy kapitałowej Spółki była przede wszystkim możliwość zwrotu do G. towarów niesprzedanych. G. nigdy nie odmówił przyjęcia zwracanego towaru, a zwroty dokumentowane były poprzez wystawienie faktury korekty, którą zmieniano uprzednią sprzedaż po pierwotnej cenie. Zwracano wszystkie towary, także uszkodzone, a zadaniem G. było dokonanie ewentualnych napraw. Z perspektywy Spółki oznaczało to, że pozycja zapasy w jej sprawozdaniu finansowym obejmowała jedynie zapasy jej sklepów własnych. Niesprzedane towary natomiast po zwrocie do G. wykazywane były jako należności. Zwracając towary do G., Spółka uniknęła dokonania odpisów aktualizujących wartość zapasów, a co za tym idzie obniżenia wyników finansowych w poszczególnych okresach sprawozdawczych.

Dlatego też Komisja prawidłowo uznała, że nieobjęcie G. skonsolidowanymi sprawozdaniami finansowymi Spółki: za 2011 r., za I półrocze 2012 r., za 2012 r. oraz za I półrocze 2013 r., stanowiło naruszenie § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 12 MSR 27 przy sporządzaniu przedmiotowych sprawozdań.

W świetle powyższego, Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty Skarżącej zawarte w skardze, dotyczące naruszenia art. 7, art. 77, i art. 80 K.p.a., poprzez błędne uznanie, że: a) nieprzedstawienie w sposób rzetelny relacji Spółki z G. było rażące i zamierzone w sytuacji, gdy organ ustalił, że w przygotowanej ofercie publicznej przez profesjonalny podmiot jakim jest Dom Inwestycyjny [...] Banku S.A., który posiadał stosowne informację na temat modelu biznesowego Spółki, G. nie został włączony do grupy kapitałowej Spółki, b) G. jest podmiotem kontrolowanym przez Spółkę.

Komisja słusznie bowiem uznała, że sposób współpracy pomiędzy Spółką i G., zwłaszcza ze względu na okoliczność, że G. przyjmował zwroty wszystkich niesprzedanych towarów po sezonie, na który zostały zaprojektowane, po cenie, po której pierwotnie je sprzedał, co prowadziło do wielomilionowego zadłużenia się G., ma ekonomiczny sens jedynie w przypadku kontrolowania G. przez Spółkę. Ponadto, warunki współpracy Spółki z G. są charakterystyczne dla działania w ramach grupy kapitałowej, zwłaszcza ze względu na niestandardowe warunki handlowe polegające na przedłużaniu G. terminów płatności należności lub z uwagi na udzielenie poręczenia spłaty zobowiązań G. z tytułu zaliczek i zwrotów przez głównych akcjonariuszy Spółki.

Podkreślenia wymaga, że ustalenia Komisji, nie muszą pozostawać w zgodzie z oceną sprawozdań finansowych sporządzaną przez podmioty zajmujące się profesjonalnym badaniem spółek publicznych pod względem poprawności sporządzania raportów finansowych. Sąd stwierdza, że KNF prowadząc przedmiotowe postępowanie administracyjne dokonała ustaleń w oparciu o całokształt, wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego, co pozwoliło na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Tak zgromadzony i rozpatrzony przez Komisję materiał dowodowy, nie budzi wątpliwości Sądu, który stwierdza również, że KNF uznając za udowodnione opisane powyżej rażące naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę, nie wykroczyła poza granice swobodnej oceny dowodów.

Komisja prawidłowo też uznała, że niedokonanie przez Spółkę stosownych odpisów aktualizujących wartość należności od G. oznacza, że jej sprawozdania finansowe nie przedstawiają jej sytuacji w sposób rzetelny, ponieważ poza tym, że należności z tytułu zwrotów powinny zostać wykazane w pozycji zapasy w skonsolidowanych sprawozdań finansowych Spółki, wycena wszystkich należności Spółki od G. powinna uwzględniać obiektywne dowody utraty ich wartości. Tymczasem obrót towarami pomiędzy G. oraz Spółką dokonywany był po tej samej cenie i tak rozpoznawana była ich wartość. Oznacza to, że wartość tych aktywów nie była aktualizowana w związku z utratą ich wartości mimo, iż powinna. Natomiast dokonanie aktualizacji aktywów i dokonanie stosownych odpisów w istocie spowodowałoby spadek ich wartości, a tym samym obniżenie wyniku finansowego Spółki i jej grupy kapitałowej. Komisja zatem słusznie stwierdziła, z czym zgodził się również WSA w Warszawie w wyroku z 12 października 2017 r., że niezależnie od tego, że przedmiotowe aktywa zostały w sprawozdaniach wykazane jako należności, ich wartość została zawyżona i nie odzwierciedla rzeczywistych warunków funkcjonowania Spółki i jej grupy kapitałowej. W konsekwencji analizy prowadzone przez użytkowników sprawozdań finansowych Spółki (skonsolidowanych sprawozdań finansowych i sprawozdań finansowych za 2011 r., za I półrocze 2012 r., za 2012 r. oraz za I półrocze 2013 r.), mogły prowadzić do niewłaściwych z punktu widzenia inwestorów lub wierzycieli finansowych, wniosków w zakresie m.in. wyników finansowych i płynności finansowej Spółki.

Sąd stwierdza w związku z tym, że rację ma Komisja uznając, że działania Spółki w tym zakresie naruszały § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 15 MSR 1.

Sąd stwierdza również, zgadzając się ze stanowiskiem WSA w Warszawie zawartym w wyroku z 12 października 2017 r., że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza także zasadność sformułowania przez Komisję zarzutu w zakresie nieuzasadnionego nieujawnienia w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych porozumień przedłużających terminy płatności. Skoro bowiem ujawnieniu podlegają informacje, które umożliwiają użytkownikom jej sprawozdania finansowego ocenę charakteru i zakresu ryzyka związanego z instrumentami finansowymi, na które Spółka jest narażona na koniec okresu sprawozdawczego, Spółka w swoich skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych, za 2011 r., za I półrocze 2012 r., za 2012 r. i za I półrocze 2013 r., winna była przedstawić informacje o podpisaniu porozumienia 26 stycznia 2012 r. oraz aneksu z 10 stycznia 2013 r. z G., w przedmiocie spłaty długu i przedłużenia terminów jego płatności. Zawarcie wskazanego porozumienia i aneksu do tego porozumienia oznaczało bowiem zmianę struktury wiekowania należności, gdyż należności które w chwili zawierania porozumienia były przedawnione nawet o 2 lata, po jego zawarciu stały się należnościami bieżącymi, a ich termin miał nastąpić (pierwotnie) przed upływem 12 miesięcy. Brak w powyższych skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych informacji o wskazanej restrukturyzacji należności w połączeniu z brakiem ujawnienia analizy wiekowej aktywów finansowych, które były przeterminowane na koniec okresu sprawozdawczego, w istocie nie pozwalał na pełną ocenę przez inwestorów ryzyka związanego z działalnością Spółki, pomniejszając tym samym walor informacyjny tych dokumentów, które nie przedstawiały sytuacji Spółki w sposób rzetelny.

Komisja słusznie zatem doszła do wniosku, że w tym zakresie doszło do naruszenia § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 31 w zw. z par. 37 lit. a i b MSSF 7 w zw. z par. 15 MSR 1 przy sporządzaniu przedmiotowych skonsolidowanych sprawozdań finansowych i niezasadne są zarzuty Skarżącej zawarte w skardze, dotyczące naruszenia art. 7, art. 77, i art. 80 K.p.a., poprzez błędne uznanie, wbrew zasadom logiki, że w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2011 r. nie ujawniono informacji o zawarciu 26 stycznia 2012 r. porozumienia przedłużającego terminy płatności pomiędzy G., a S., za 2012 r. nie ujawniono informacji o zawarciu 10 stycznia 2013 r. aneksu do porozumienia przedłużającego terminy płatności pomiędzy G., a S..

Komisja prawidłowo uznała, z czym zgodził się WSA w Warszawie w wyroku z 12 października 2017 r., że stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie, miały charakter rażący, ponieważ waga przekazanych do publicznej wiadomości informacji niekompletnych i nierzetelnych jest znaczna, a tym samym prawo do informacji uczestników rynku i akcjonariuszy spółki publicznej jest w istotny sposób naruszone. Słusznie stwierdziła Komisja, że okoliczności sprawy wskazują, że Spółka mogła wykonać prawidłowo obowiązki informacyjne, albowiem miała pełną wiedzę niezbędną do należytego opublikowania informacji.

W konsekwencji Sąd stwierdza, że niezasadny jest także zarzut Skarżącej, zawarty w skardze, dotyczący naruszenia art. 96 ust. 6 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawa o ofercie, poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie kary administracyjnej w wysokości 90.000,00 zł w sytuacji, gdy Spółka, a w konsekwencji członek zarządu Strona, prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami wykonała ciążące na niej obowiązki związane z przekazywaniem informacji bieżących i okresowych, dotyczących działalności Spółki.

Komisja na podstawie całokształtu, wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego, w sposób nie budzący wątpliwości Sądu ustaliła, że działania Spółki doprowadziły do opisanego powyżej wielokrotnego, rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie. Nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawa o ofercie, było zatem naturalną konsekwencją tych ustaleń. Skarżąca momencie naruszenia przez Spółkę art. 56 ustawy o ofercie, pełniła funkcję członka zarządu Spółki i jako wiceprezes Spółki podpisywała przedmiotowe skonsolidowane sprawozdanie finansowe oraz sprawozdania finansowe Spółki. 7 stycznia 2014 r. Skarżąca złożyła rezygnację z funkcji wiceprezesa zarządu Spółki z dniem 15 stycznia 2014 r. w okresie jednak od kwietnia 2012 r. do 15 stycznia 2014 r. Skarżąca pełniła w Spółce funkcję wiceprezesa zarządu, a do jej obowiązków należały zadania związane z wprowadzaniem nowych kolekcji, projektowaniem, wzornictwem i designem. Nie zajmowała się kwestiami organizacyjnymi ani kwestiami związanymi z finansami Spółki, nie brała także udziału w pracach nad sprawozdaniami finansowymi Spółki, co KNF uwzględniła przy wymiarze kary nie nakładając na Skarżącą kary w maksymalnej wysokości. Trudno jednak zgodzić się ze Skarżącą, że zarówno Spółka, jak i Skarżąca, prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami wykonali ciążące na Spółce obowiązki związane z przekazywaniem informacji bieżących i okresowych, dotyczących działalności Spółki.

Sąd uznał za niezasadny zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 58 ust. 2 nowelizacji z 4 czerwca 2016 r. w związku z art. 96 ust. 1h i ust. 6 pkt 1 ustawy o ofercie (w brzmieniu po 4 czerwca 2016 r.), poprzez oparcie decyzji o przepisy sprzed nowelizacji, bez dokładnego rozstrzygnięcia, czy kara wymierzona Skarżącej byłaby dla niej względniejsza, pomijając przesłanki wymiaru kary: a) sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara, co jest bezwzględnym obowiązkiem organu, b) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, c) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem – nie podejmując próby dokonania tych ustaleń i przyjmując z góry, że nie da się ich ustalić.

Podkreślenia wymaga, że Komisja uznała, że w niniejszej sprawie zastosowanie powinien mieć art. 96 ust. 6 i ust. 7 ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z 4 czerwca 2016 r., ponieważ ze względu na krótszy okres do nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, jest to regulacja względniejsza dla Skarżącej (art. 58 § 2 nowelizacji z 4 czerwca 2016 r.). Kara pieniężna zatem, na członka zarządu spółki publicznej może być nałożona za rażącego naruszenia przez spółkę publiczną, obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie, w terminie 6 miesięcy od wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, według brzmienia sprzed nowelizacji z 4 czerwca 2016 r. i w terminie 12 miesięcy od wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, według brzmienia po nowelizacji z 4 czerwca 2016 r. KNF przyjął zatem, korzystniejszy dla Skarżącej, krótszy okres, w którym organ mógł wydać decyzję nakładającą na Skarżącą karę pieniężną.

Dodać należy, że nowelizacja z 4 czerwca 2016 r., nie wprowadziła w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, zmian w zakresie warunku, iż naruszenie warunków informacyjnych ma mieć charakter rażący, jak i w kwestii wysokości kary pieniężnej, która może być nałożona do wysokości 100 000 zł. W tym zakresie zatem, nie miało znaczenia, które brzmienie tego przepisu Komisja przyjęła za podstawę rozstrzygnięcia. Ponadto nowelizacja z 4 czerwca 2016 r., unormowała w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie, przesłanki jaki KNF powinna uwzględnić przy wymiarze przedmiotowej kary pieniężnej. Przed nowelizacją z 4 czerwca 2016 r., ustawa o ofercie nie zawierała regulacji w tym zakresie. Komisja w zaskarżonej decyzji uwzględniła przesłanki unormowane w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie, stosując również w tym zakresie, regulację korzystniejszą z punktu widzenia Skarżącej.

Z tych względów w ocenie Sądu, niezrozumiała i niezasadna jest argumentacja Skarżącej, że Komisja, aby mogła uznać, na podstawie których przepisów sankcja byłaby dla strony względniejsza, powinna precyzyjnie ustalić wszelkie przesłanki jej wymiaru, dokonać jej ustalenia, a następnie porównać, bez zachowania natomiast tej procedury postępowania, Komisja nie mogła obiektywnie rozstrzygnąć tej kwestii.

Sąd stwierdza również, że Komisja, ustalając wymiar kary, prawidłowo nie brała pod uwagę sytuacji finansowej, skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia oraz strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniem.

Zgodnie z art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie, przy wymierzaniu kary za m.in. przedmiotowe naruszenia, Komisja bierze w szczególności pod uwagę: 1) wagę naruszenia oraz czas jego trwania; 2) przyczyny naruszenia; 3) sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara; 4) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić; 5) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić; 6) gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności tego naruszenia; 7) uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy, a także bezpośrednio stosowanych aktów prawa Unii Europejskiej, regulujących funkcjonowanie rynku kapitałowego, popełnione przez podmiot, na który jest nakładana kara.

Należy zauważyć, że w przypadku przesłanek z pkt 4 i pkt 5 ustawodawca uznał, że Komisja bierze je pod uwagę o ile można ustalić skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, jak również o ile można ustalić straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem.

Sąd zgadza się z Komisją, że charakter stwierdzonych naruszeń nie pozwala na ustalenie skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez Spółkę, jak również straty poniesionej przez osoby trzecie w związku z tymi naruszeniami. Dodać należy, że Skarżąca nie wskazała też jakie czynności powinna podjąć Komisja w celu ustalenia tych danych, podnosząc jedynie, że organ nie podał przyczyn z jakich tych okoliczności nie można ustalić. Z tych względów zarzuty Skarżącej w tym zakresie nie mogą być skuteczne.

Sąd stwierdza ponadto, że Komisja nie mogła w niniejszej sprawie wziąć pod uwagę przy wymiarze kary, sytuacji finansowej Skarżącej, skoro Skarżąca pomimo wezwania KNF-u nie przedstawiła w tym zakresie żadnych informacji. Skarżąca zatem, swoim zaniechaniem uniemożliwiła Komisji uwzględnienie sytuacji finansowej przy miarkowaniu kary pieniężnej. KNF prawidłowo stwierdziła, że Skarżąca nie może ze swoich zaniechań wywodzić dla siebie korzystnych skutków prawnych i, że powinna zdawać sobie sprawę, iż w ten sposób może ponosić negatywne konsekwencje braku podejmowania aktywnych działań. Sąd stwierdza, że przeciwne stanowisko oznaczałoby, że celowe zaniechanie Skarżącej w zakresie przedstawienia swojej sytuacji materialnej, uniemożliwiłoby wydanie decyzji przez Komisję w przedmiotowej sprawie.

Niezasadny jest także zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a., poprzez niezastosowanie i w konsekwencji nie zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie uzależnione jest od zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego ws. nałożenia na Spółkę kary wskazanej w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, toczącej się aktualnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, od wyniku której zależy możliwość nałożenia kary na członka zarządu tej Spółki.

Zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W ocenie Sądu, Komisja słusznie uznała, że nałożenie na Spółkę kary wskazanej w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a., wobec postępowania w sprawie nałożenia przez KNF, na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, na członka zarządu Spółki, kary pieniężnej za rażące naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie. Podkreślenia wymaga, że wydanie decyzji w sprawie nałożenia na członka zarządu spółki, kary pieniężnej jest uzależnione od wcześniejszego nałożenia na spółkę publiczną kary pieniężnej za naruszenie przez spółkę publiczną obowiązków informacyjnych wynikających m.in. z art. 56 ustawy o ofercie, jednak ustawodawca uregulował w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, termin w jakim powinna zostać wydana decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, który biegnie od wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na tę spółkę, jednak ustawodawca nie rozstrzygnął, że decyzja w przedmiocie nałożeniu kary pieniężnej na tę spółkę, ma być ostateczne. Dlatego też Komisja prawidłowo nie zawiesiła przedmiotowego postępowania administracyjnego, wydając decyzję I instancji z [...] maja 2016 r. oraz utrzymującą ją w mocy zaskarżoną decyzję.

Niezasadny jest również zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., polegającego na niepoinformowaniu Skarżącej o zebraniu całego materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim przed wydaniem decyzji, co uniemożliwiło mu wypowiedzenie się co do tego materiału i w istotny sposób naruszyło jego gwarancje.

Jak Komisja wyjaśniła w zaskarżonej decyzji, w aktach sprawy znajduje się pismo KNF z [...] marca 2016 r., w którym Komisja pouczyła Stronę m.in. o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 § 1 K.p.a. zakreślając do tego 7-dniowy termin. Strona, z uwagi na wyjazd zagraniczny, pismem z 31 marca 2016 r. wniosła o przedłużenie 7-dniowego terminu do złożenia zeznań, o których mowa w piśmie z 22 marca 2016 r. Komisja pismem z 7 kwietnia 2016 r. przedłużyła Stronie wskazany termin zgodnie z jej wnioskiem. Następnie Strona pismem z 7 kwietnia 2016 r. wniosła o zawieszenie przedmiotowego postępowania z uwagi na toczące się przed KNF postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na Spółkę kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. Biorąc pod uwagę powyższe, Komisja słusznie nie zgodziła się z twierdzeniem Strony, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji nie zasygnalizowano Stronie, że organ zakończył etap zbierania materiałów i dowodów.

Sąd stwierdza również, że Skarżąca nie podała jakich czynności procesowych nie dokonała w związku z zarzucanym Komisji uchybieniem procesowym i jaki istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia miało to naruszenie. Tymczasem, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., tylko naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowi podstawę uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji. Sąd natomiast w niniejszej sprawie nie stwierdził takiego naruszenia art. 10 § 1 K.p.a.

Sąd nie stwierdził również w niniejszej sprawie naruszenia przez KNF innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów, uznając skargę za niezasadną, Sąd na mocy art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.