Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 239/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. Ch. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie ze skargi K. Ch. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn postanawia : odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 13 kwietnia 2015 r. (VIII SO/Wa 4/15) referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił K. Ch. (dalej: "skarżący") przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2015 r.

Pismem z [...] maja 2015 r., skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od ww. postanowienia. Wyjaśnił, że uchybił terminowi

do dokonania ww. czynności, gdyż [...] kwietnia 2015 r. otrzymał negatywny wynik badania [...]. Nie mógł zatem złożyć sprzeciwu, gdyż w kolejnym tygodniu zmuszony był wyjechać do kliniki w związku ze swoim stanem zdrowia. Oświadczył, że z uwagi na powyższe "zawiesza" osobisty udział w postępowaniu sądowym zainicjowanym swoją skargą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "u.p.p.s.a.") sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała

w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 u.p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 u.p.p.s.a. Są nimi:

– wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu,

– uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony

w uchybieniu terminu,

– powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego,

– równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4).

W myśl powołanych wyżej przepisów, kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu związane jest z obowiązkiem strony

do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. W orzecznictwie sądowym jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego, powszechnie przyjmuje się, obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Natomiast przy ocenie winy strony lub jej braku należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających

na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć

(np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.), zob. postanowienie NSA z 18 marca 2015 r., sygn. akt I OZ 225/15.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd doszedł do przekonania,

że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu

nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem wystąpienia okoliczności wskazujących na brak swojej winy w niedochowaniu terminu do dokonania powyższej czynności. Nie wykazał, że z przyczyn od niego niezależnych nie był

w stanie dokonać czynności (złożyć sprzeciw) w terminie od [...] do [...] kwietnia 2015 r. Informacja o chorobie, uzyskana [...] kwietnia 2015 r. aczkolwiek wstrząsająca

dla skarżącego, nie może zostać uznana za okoliczność świadczącą o braku winy

w niedochowaniu terminu do złożenia sprzeciwu. Okoliczność ta może ewentualnie stanowić usprawiedliwienie winy skarżącego, który nie zadbał o to, aby wnieść sprzeciw w przewidzianym dla tej czynności terminie. Przedmiotowe postanowienie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu [...] kwietnia 2015 r. Zatem termin do wniesienia sprzeciwu upłynął [...] kwietnia 2015 r. Tymczasem skarżący jako przeszkodę uzasadniającą swój wniosek wskazał tylko zdarzenie z [...] kwietnia 2015 r. i bliżej nieokreślonego okresu późniejszego.

Skarżący nie wykazał zatem, że nie ponosi winy w dochowaniu uchybionemu terminowi. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 1 października 2013 r., sygn. akt I FZ 322/13 dostępne w internetowej bazie orzeczeń

pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 86 § 1 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.