Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 544/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 306 a § 3, art.  306 b.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.) Protokolant Monika Gajowniczek po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 17 listopada 2010r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 par. 1 w związku z art. 239 oraz art. 306 a, par.1, art. 306 b par.1 praz art. 306 k ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia W.K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o zawieszeniu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmu pomieszczeń w nieruchomości położonej w S. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Z motywów rozstrzygnięcia wynika, co następuje::

Wnioskiem z dnia 25 lutego 2010r , sprecyzowanym na żądanie organu w dniu 11.03.2010r, W.K. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmu pomieszczeń w nieruchomości położonej w S. – róg ulic N. 7 i C. 1.

Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia wskazał na dane z akt rejestrowych podatnika posiadanych przez Urząd i na fakt braku w nich informacji o działalności gospodarczej polegającej na wynajmie pomieszczeń jak też o jej zawieszeniu.

W zażaleniu na rozstrzygnięcie organu I instancji W. K. zarzucił naruszenie art. 306a i 306b Ordynacji podatkowej – poprzez bezpodstawną odmowę wydania zaświadczenia. Wyraził stanowisko, że organ bezpodstawnie uznał go za podatnika podatku VAT z tytułu wynajmu pomieszczeń. Wobec powyższego powinien zaświadczyć, że w okresie zawieszenia działalności prawniczej przez wnioskodawcę najem trwa i nie podlega podatkowi VAT jako samodzielna działalność gospodarcza. .

Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. Wskazał, iż przepisy art.306a par.2 pkt 2 Ordynacji podatkowej nakładają na organy administracji obowiązek wydania zaświadczenia, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Organ odwoławczy uznał, że wnioskodawca, ubiegając się o zaświadczenie wykazał interes prawny. Wyraził bowiem zamiar wykorzystania zaświadczenia przy ubieganiu się o zasiłek celowy w MOPS.

Następnie Organ wskazał, że zgodnie z art. 306b par.1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy do którego skierowano wniosek ma obowiązek porównania treści żądania ze stanem faktycznym wynikającym, z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W tym tylko zakresie może prowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art.306 b par.2 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.01.2006r sygn. akt I FSK 528/05, iż "wydający zaświadczenie organ nie ma kompetencji do wykorzystywania, na potrzeby jego wystawienia, danych, które nie znajdują się w dyspozycji tegoż organu. Tym samym do postępowania tego nie mają zastosowania zasady gromadzenia dowodów, które uregulowane zostały w przepisach Działu IV Ordynacji Podatkowej."

Stwierdził, że z podatkowych akt rejestracyjnych wynika , iż W. K. w zgłoszeniu identyfikacyjnym NIP-1 z dnia 3.06.2006 podał – jako rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej – działalność prawniczą. Do zgłoszenia dołączył: zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, oświadczenie o wyborze formy opodatkowania – zasady ogólne, zaświadczenie o numerze REGON potwierdzające powyższy rodzaj działalności . Następnie organ odwoławczy podał również inne dane wynikające z dokumentacji będącej w posiadaniu organu I instancji, a dotyczące rejestracji dla celów podatku VAT. Przedstawił też .informacje o okresach zawieszenia działalności, które były przekazywane organowi podatkowemu przez organ prowadzący ewidencję działalności gospodarczej. Stwierdził, że akta rejestracyjne jednoznacznie potwierdzają, że jedynym rodzajem działalności gospodarczej zgłoszonej przez W. K. jest działalność prawnicza. Nadto z zeznań PIT-36 składanych za lata 2006-2008 wynika, że uzyskuje on również przychody z najmu o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych..

Zatem organ podatkowy I instancji nie posiadał informacji, które pozwoliłyby na wydanie zaświadczenia o żądanej treści. W świetle przepisów art. 306 a par.2 i art. 306 b par.1 Ordynacji podatkowej organ miałby obowiązek wydania zaświadczenia tylko w sytuacji posiadania danych potwierdzających fakt zawieszenia prowadzonej działalności w zakresie najmu. Drogą zaświadczenia można potwierdzić w formie urzędowej tylko to, co aktualnie wynika z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Niedopuszczalne jest oparcie takiego dokumentu na informacjach podawanych przez wnioskodawcę.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego W.K. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i postanowienia organu I instancji. oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 7 k.p.a w związku z art. 77 par 1 i art. 78 par. 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie dowodu z decyzji U S z dnia 7.08.2009r., utrzymanej w mocy przez Izbę Skarbową decyzją z dnia 9.11.2009r nr "[...]", przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skarżący podniósł lakonicznie, że w nowej sytuacji faktycznej (zawieszenie działalności gospodarczej przez skarżącego) organ nie działa zgodnie z prawem. Zaskarżone postanowienie nie uwzględnia materiału dowodowego zgromadzonego w powołanej decyzji US z 7.08.2009r., gdzie organ podatkowy przyznaje, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą na przedmiotowej nieruchomości w S., Natomiast w czasie zawieszenia tej działalności przez skarżącego organ bezprawnie odmawia wydania zaświadczenia w oparciu o dowody zebrane w tej sprawie. Na potwierdzenie powyższej argumentacji skarżący powołał się na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22.04.2010r. sygn. akt. I SA/Ol 878/09. Odpis tego wyroku oraz odpis powołanej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego załączył do skargi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a). ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, postanowienia czy innego aktu wydanego przez organ administracji publicznej.

Stosownie zaś do art. 133 i art. 134 p.p.s.a. sąd dokonuje tej kontroli na podstawie akt sprawy, w jej granicach, nie będąc przy tym związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze powyższe reguły orzekania Sąd stwierdza, że skarga jest nieuzasadniona.

Przede wszystkim błędne jest powołanie, jako naruszonych, przepisów k.p.a, które w sprawie nie miały i nie mogły mieć zastosowania. Kwestię wydawania zaświadczeń przez organy podatkowe normują przepisy Rozdziału VIIIA Ordynacji podatkowej noszącego tytuł "Zaświadczenia". Przepisy te kompleksowo regulują przesłanki, tryb postępowania organu podatkowego, treść zaświadczenia oraz rodzaje zaświadczeń.

Organy podatkowe obu instancji wskazały , że podstawę prawną rozstrzygnięcia o żądaniu "potwierdzenia zawieszenia działalności w zakresie wynajmu pomieszczeń" stanowiły przepisy art. 306 a par. 2 pkt.2, art. 306 b i art. 306 c. Ordynacji podatkowej. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu stanowisko , wynikające wprost z brzmienia art. 306 b ustawy, że organ podatkowy wydaje zaświadczenie o żądanej treści wtedy, gdy na podstawie prowadzonych ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu może potwierdzić określony stan faktyczny lub prawny. Istota zaświadczenia określona została w art. 306 a par. 3 Ordynacji podatkowej. Nie jest to akt stosowania prawa materialnego, Zaświadczenie odzwierciedla stan wiedzy organów odnośnie faktów czy stosunków prawnych, które wprost wynikają ze stosownych rejestrów, ewidencji i innych baz danych. W tym wypadku organ pełni funkcję dysponenta bazy danych, na podstawie których przepisy Ordynacji podatkowej nakazują mu wydawanie zaświadczeń., a nie organu rozstrzygającego w sposób władczy o obowiązkach podatnika, wynikających z materialnych norm prawa podatkowego.

W tej sytuacji stanowisko organów podatkowych motywowane brakiem stosownych informacji i danych, które wynikałyby z ewidencji podatkowych, pozwalających wydać żądane zaświadczenie jest słuszne. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że według ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta jak też ewidencji i rejestrów podatkowych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jedynym rodzajem działalności gospodarczej skarżącego jest działalność prawnicza. Jak słusznie stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej, powoływana przez skarżącego decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7.08.2009r. dotyczyła kwalifikacji prawnej wynajmu nieruchomości, będącej w "[...]" własnością skarżącego, na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

W ocenie Sądu ocena prawna zawarta w tej decyzji, że z racji wynajmu nieruchomości skarżący był podatnikiem VAT w żaden sposób nie mogła prowadzić do wydania zaświadczenia, iż działalność ta została zawieszona,. Powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 22.04.2010r sygn. akt I SA/Ol 878/09, wbrew intencjom skarżącego, przemawia za prawidłowością zaskarżonego postanowienia. Wyrokiem tym Sąd uchylił bowiem ostateczną decyzję o wymiarze podatku VAT, z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w kwestii uznania skarżącego za podatnika VAT z tytułu wynajmowania nieruchomości. Nie zostało zatem jednoznacznie ustalone, że przedmiotem jego działalności gospodarczej , obok zgłoszonej – prawniczej, był wynajem nieruchomości. Tym bardziej organ nie mógł potwierdzić, że tego rodzaju działalność została zawieszona. Należy zauważyć, że wiedzę odnośnie trwania najmu, (niezależnie od jego kwalifikacji – jako działalności gospodarczej) posiadał wyłącznie skarżący.

Stwierdzając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.