Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2208/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 176 § 1 pkt 2, art. 141 § 4, art. 183 § 1;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) sędzia NSA Maria Jagielska sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska Protokolant Beata Cisek- Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 817/14 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zarządu Województwa Łódzkiego na rzecz B. P. 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem objętym skargą kasacyjną, po rozpoznaniu skargi B. P. na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Zarząd Województwa Łódzkiego decyzją z dnia [...] października 2013 r., określił skarżącemu przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 61 507,05 zł wraz z odsetkami, ze względu na naruszenie procedur, o jakich mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.; dalej: ufp), w związku z realizacją projektu pn. [...] na podstawie umowy o dofinansowanie z dnia [...] sierpnia 2010 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając zaskarżoną decyzję wyrokiem objętym skargą kasacyjną wskazał, że nie jest sporne między stronami, że przy realizacji projektu, na który skarżący otrzymał dofinansowanie nie był obowiązany stosować przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.). Zgodnie z postanowieniami umowy (§ 12 pkt 13) był zaś zobowiązany do zachowania warunków jawności, przejrzystości oraz równego traktowania.

Sąd zgodził się ze skarżącym, że powyższe warunki jawności, przejrzystości oraz równego traktowania nie zostały sprecyzowane ani w umowie, ani w żadnym wskazanym w § 35 umowy akcie. Jednocześnie podkreślił, że niektóre działania (zaniechania) beneficjenta ewidentnie naruszają te zasady i nie potrzeba szczegółowych uregulowań, aby je prawidłowo i obiektywnie ocenić w świetle definicji nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE z dnia 31 lipca 2006 r., L.210/25 ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 1083/2006). Należą do nich: wskazanie odmiennego terminu realizacji zamówienia w zapytaniu ofertowym, wzorze umowy z wykonawcą oraz w zawartej ostatecznie umowie, dopuszczenie niezgodności parametrów technicznych przedmiotu zamówienia z wnioskiem o dofinansowanie oraz umową zawartą z wykonawcą, założenie, iż przy tworzeniu platformy zamawiający będzie współpracował z osobami fizycznymi, wykluczając tym samym możliwość złożenia ofert przez przedsiębiorców, przesłanie potencjalnym wykonawcom zapytania ofertowego, które znacznie różniły się swoją treścią. Zdaniem Sądu jest to postępowanie wbrew regułom i warunkom, które określił sam skarżący we wniosku o dofinansowanie i dokumentach zamówienia, prowadzącym w konsekwencji do potencjalnego wyeliminowania oferentów, którzy złożyliby oferty korzystniejsze finansowo.

W ocenie Sądu nieuprawnione są natomiast pozostałe zarzuty organu, które wobec braku uregulowań w odniesieniu do konkretnych działań i zachowań beneficjenta (wzorców postępowania) czynią dokonaną ocenę nieuzasadnioną, a żądanie zwrotu określonych kwot przedwczesne.

Zdaniem Sądu zarzut, że określając kryteria oceny ofert skarżący nie opisał (zdefiniował) tych kryteriów (wywiad/badanie rynku, cena, okres gwarancji, dostępność serwisowa) wobec zapisu umowy, że wybór najkorzystniejszej oferty ma być zgodny z kryteriami określonymi przez beneficjenta, jest niezgodny zarówno z zapisami opracowanej przez Instytucję Zarządzającą umowy (skarżący kryteria określił, tylko ich nie opisał), jak również wykraczający poza ogólnie sformułowany zarzut naruszenia warunków przejrzystości i równego traktowania wykonawców.

Sąd wskazał, że również zarzut niepowiadomienia uczestników o wyborze oferenta, aczkolwiek niezgodny z zapisami warunków określonych przez samego zamawiającego, nie został uzasadniony w kwestii nawet potencjalnej szkody.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nieprzeprowadzenia postępowania na wybór wykonawców etapu II i w konsekwencji przedłużenie umowy z wykonawcami etapu I, Sąd stwierdził niespójność argumentacji podnoszonej przez organ. Z uzasadnienia decyzji wynika bowiem, że z jednej strony organ stwierdza, że narusza to zasadę równego traktowania wykonawców, a szkoda polega na pozbawieniu się beneficjenta uzyskania oferty korzystniejszej od warunków na jakich beneficjent zlecił wykonanie etapu I, ale jednocześnie organ wyjaśnia, że aby zapewnić przejrzystość należało doprecyzować zapytanie ofertowe tak, aby oferenci mieli wiedzę, w jakim przypadku oraz na jakich warunkach będzie dopuszczalne przedłużenie współpracy. Zdaniem Sądu może to oznaczać, że przy spełnieniu określonych warunków organ dopuszcza takie zachowanie nie traktując tego jako bezwzględny zakaz takiego ukształtowania procesu wyboru wykonawcy, a to zmienia charakter i wagę naruszenia.

W kwestii zarzutu wyboru dwóch zamiast trzech wykonawców oraz wypłaconej im kwoty wynagrodzenia, Sąd stwierdził, że zarzut ten nie został przekonywująco uzasadniony w kategorii nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 oraz powstałej w związku z tym nawet potencjalnej szkody w budżecie UE.

Zdaniem Sądu w przypadku stwierdzenia konkretnej nieprawidłowości państwo członkowskie powinno dokonać własnej oceny i miarkowania jej charakteru, znaczenia i szkody jaką wywołała lub mogłaby wywołać w okolicznościach danej operacji lub programu. Nałożona korekta finansowa nie może być oderwana od stwierdzonej nieprawidłowości, ale adekwatna do niej i do sytuacji konkretnego beneficjenta.

Brak ustaleń w powyższym zakresie stanowi w ocenie Sądu o naruszeniu przepisów art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: kpa).

Zdaniem Sądu opracowana umowa nie została dostosowana do stron niezobowiązanych do stosowania Prawa Zamówień Publicznych, również w zakresie ustalania korekt finansowych za stwierdzone nieprawidłowości, o czym świadczy chociażby § 16a tej umowy w ogóle nieodnoszący się do beneficjentów tej kategorii. Instytucja Zarządzająca ustalając wysokość kwoty przypadającej do zwrotu posłużyła się metodą wskaźnikową, przy przyjęciu 25 % wskaźnika korekty, wynikającego z Wytycznych Komisji Europejskiej COCOF 07/0037/03-PL wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2007 r. Sąd stwierdził, że fakt posłużenia się bezpośrednio powyższymi Wytycznymi nie został uzasadniony ani w decyzji organu I instancji, ani w decyzji, która zapadła po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzeniu sprawy. Organ stosując Wytyczne nawet nie wskazał konkretnej pozycji tych Wytycznych mającej zastosowanie w sprawie skarżącego. Tymczasem Wytyczne jako podstawa ustalania korekt finansowych nie zostały wskazane w żadnym paragrafie zawartej umowy. Paragraf 16a zawartej umowy wyraźnie odsyła do Taryfikatora tj. dokumentu o nazwie "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", a nie do Wytycznych Komisji Europejskiej.

Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy Instytucja Zarządzająca powinna jednoznacznie uzasadnić skarżącemu wybór Wytycznych jako jedynej możliwej podstawy ustalenia wskaźnika korekty, w kontekście § 16 a umowy, czego zabrakło w decyzjach. W uzasadnieniu decyzji organ winien albo jednoznaczne uzasadnić wykluczenie możliwości zastosowania Taryfikatora, a w przeciwnym wypadku porównać poziom korekty na tle Taryfikatora i Wytycznych w kontekście wysokości kwoty przypadającej do zwrotu. Dodatkowo zdaniem Sądu, skoro korekta, a zarazem kwota przypadająca do zwrotu powinna być określona z uwzględnieniem charakteru, oraz wagi nieprawidłowości to już porównanie zarzutów stawianych skarżącemu odnośnie poszczególnych etapów procesu zamówienia wskazuje na różny ich charakter i wagę tych naruszeń, a nawet ilość naruszeń co winno znaleźć odzwierciedlenie w wysokości korekty. Powyższe w ocenie Sądu stanowi o naruszeniu przepisów art. 7 i art. 77 § 1 kpa.

Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ powinien wszechstronnie i wnikliwie rozważyć wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wysokość stosowanej korekty finansowej, wyjaśnić kryteria i przede wszystkim podstawy ich stosowania. Rozważania w tym zakresie powinny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji tak aby zapewnić realizację zasady przejrzystości wynikającej z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: uzppr).

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa).

II

Skargę kasacyjną wniósł Zarząd Województwa Łódzkiego zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa) przez naruszenie w szczególności:

1. art. 2 pkt 7 w zw. z art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 30 i 30a uzppr w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż stwierdzone przez Instytucję Zarządzającą nieprawidłowości nie mogą skutkować nałożeniem korekty finansowej z tego względu, iż Instytucja Zarządzająca w uzasadnieniu decyzji nie odniosła się do "Zasad udzielania zamówień dla Beneficjentów realizujących projekty współfinansowane ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013";

2. art. 2 pkt 7 w zw. z art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 30 i 30a uzppr w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) przez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji ingerowanie w system realizacji programu operacyjnego (RPO WŁ) i określone w umowie warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane przez przyjęcie obowiązku szczegółowego wyjaśnienia kwestii powstania szkody przy jednoczesnym założeniu przez Sąd, iż niewystarczające jest stwierdzenie, że naruszenie prawa mogło spowodować szkodę, co nie wynika ani z rozporządzenia ani z ustawy ani z Taryfikatora;

3. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066; dalej: pusa) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na wykroczeniu poza kryterium dokonywanej kontroli działalności administracji publicznej, a więc sprawowanej pod względem zgodności z prawem przez ingerowanie w system realizacji programu operacyjnego w zakresie, opisanym w pkt 1, co wykracza poza granice właściwości sądów administracyjnych i w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie stanowi istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wymienione przez Sąd uchybienia, jak nieprzedstawienie okoliczności, które organ brał pod uwagę w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób prawidłowy, pełny i przekonujący, nie miały miejsca;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 ppsa przez niewłaściwe zastosowanie i sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie popełnionych przez Instytucję Zarządzającą uchybień, co uniemożliwia stronie ocenę i kontrolę toku rozumowania sądu, a w konsekwencji wykonanie wskazań co do dalszego postępowania.

Podnosząc te zarzuty skarżący organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

III

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. P. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Przed odniesieniem się do poszczególnych jej zarzutów przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 ppsa podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem.

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych.

Przenosząc te rozważania na rozpoznawaną skargę kasacyjną podkreślenia wymaga, że kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji, którym uchylono zaskarżoną decyzję z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Przepis ten stanowi, w zakresie istotnym dla rozważanego w granicach skargi kasacyjnej zagadnienia, podstawę uchylenia decyzji, w sytuacji stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Wówczas, gdy Sąd zastosuje ten przepis, w skardze kasacyjnej dla zwalczenia poglądu o istnieniu przesłanek do jego zastosowania należałoby wykazać, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, lub też, że jakkolwiek przepisy te zostały naruszone, to nie mogło mieć to istotnego wpływu na wynik sprawy.

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zakwestionowano pogląd Sądu I instancji o istnieniu podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa i z redakcji tego zarzutu zdaje się wynikać, że w ocenie skarżącego organu w toku postępowania nie doszło w ogóle do naruszenia przepisów postępowania. Pogląd ten oparto w istocie na dwóch argumentach – pierwszy odnosi się do "błędnie" nałożonego przez Sąd I instancji obowiązku oceny czynności beneficjenta w nawiązaniu do uregulowań "Zasad udzielania zamówień dla Beneficjentów realizujących projekty współfinansowane..." przyjętych "we wrześniu 2011 r. mocą uchwały nr 1512/11", w sytuacji, gdy nie miały one w sprawie zastosowania. Natomiast drugi argument obejmuje kwestie związane z przyjętą przy obliczeniu kwoty zwrotu dofinansowania metodą wskaźnikową, i związany jest z tezą, że skoro przy jej zastosowaniu "wystarczające jest stwierdzenie, że naruszenie prawa wspólnotowego mogło spowodować szkodę, to bezzasadnie są twierdzenia sądu jakoby Instytucja Zarządzająca w sposób lakoniczny omówiła możliwość wystąpienia szkody".

Odnosząc się najpierw do kwestii zobowiązania organu do zastosowania w tej sprawie "Zasad udzielania zamówień dla Beneficjentów realizujących projekty współfinansowane..." Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji w sposób jednoznaczny orzekł, że uchwała Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 13 września 2011 r. nie ma zastosowania w sprawie skarżącego z uwagi na "postanowienia końcowe tego aktu (VIII pkt 1, 3, 4 )". Niezrozumiałym w takiej sytuacji jest twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji zobligował organ do jej stosowania i opieranie na tym zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pk1 lit c ppsa w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa.

Przechodząc do zagadnienia związanego z przyjętą przez organ metodą wskaźnikową przy ustaleniu korekty zauważyć należy, że z wyraźnego stanowiska Sądu I instancji wynika, że co do sposobu obliczenia kwoty przypadającej do zwrotu wątpliwości budziło zastosowanie w sprawie Wytycznych Komisji Europejskiej oraz niewskazanie konkretnej pozycji tych Wytycznych mających zastosowanie w sprawie skarżącego. Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd I instancji przyjął, a skarga kasacyjna tego nie kwestionuje, że "fakt posłużenia się bezpośrednio Wytycznymi Komisji Europejskiej nie został uzasadniony" w decyzjach zapadłych w sprawie. Wyeksponować także należy i to, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, że umowa o dofinansowanie przy ustaleniu korekty odsyła do Taryfikatora, a Wytyczne Komisji Europejskiej "jako podstawa ustalenia korekty nie zostały wskazane w żadnym paragrafie zawartej umowy". Dodać nadto trzeba, że skarga kasacyjna nie zarzuca Sądowi I instancji, że błędnie przyjął, iż w decyzji nie wskazano konkretnej pozycji (naruszenia) Wytycznych odnoszących się do stwierdzonych przez organ uchybień, której przypisano 25% wskaźnik korekty.

Skoro zatem w sprawie nie wyjaśniono w oparciu o jaki dokument i na jakiej podstawie powinna zostać nałożona korekta (i w jakiej wysokości) wszelkie rozważania co do metody wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu są przedwczesne.

Naczelny Sąd Administracyjny oczywiście zauważa, że skarżący organ w istocie usiłuje wykazać, że gdy nie jest możliwe szczegółowe wyliczenie szkody powinna być stosowana metoda wskaźnikowa, a wówczas wystarczy "stwierdzenie, że naruszenie prawa wspólnotowego mogło spowodować szkodę rozumianą jako możliwość uszczuplenia środków unijnych", jednakże pomija to, że w odniesieniu do części uchybień stwierdzonych podczas realizacji projektu Sąd I instancji uznał "żądanie zwrotu określonych kwot za przedwczesne", a w zakresie, w którym zaaprobował stanowisko organu o istnieniu nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 1083/2006 trafnie wskazał na brak wyjaśnienia powodów zastosowania Wytycznych Komisji Europejskiej w miejsce Taryfikatora, do którego stosowania odsyła umowa o dofinansowanie.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznał zarzut skargi kasacyjnej kwestionujący zastosowanie przez Sąd I instancji jako podstawy rozstrzygnięcia art.145 § 1 pkt 1 lit c ppsa w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. W ocenianym zarzucie powołano nadto art. 80 kpa, ale przepis ten nie stanowił podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu o naruszeniu art. 141 § 4 ppsa. Przepis ten określa niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie.

Na rozprawie skarżący organ uzupełniając uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa podniósł, że kwestią kluczową w sprawie była odpowiedź na pytanie "czy Instytucja Zarządzająca ma stosować Wytyczne Komisji Europejskiej jak nakazała Instytucja Audytowa, czy też Taryfikator jak nakazuje umowa, a Sąd I instancji nie udzielił na nie odpowiedzi". Podkreślić zatem raz jeszcze należy, że stosownie do stanowiska Sądu I instancji problem ten, wobec braku uzasadnienia w decyzjach powodów, dla których zastosowano Wytyczne Komisji Europejskiej, nie mógł zostać rozstrzygnięty w sposób oczekiwany przez skarżący organ.

W ramach uzasadnienia ocenianego zarzutu na rozprawie podniesiono także, że skoro Sąd przesądził, że część działań beneficjenta stanowiła nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 to "i tak korekta wynosiłaby 25 %, a taka została ustalona", a to oznacza, że nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Prezentując taką argumentację skarżący organ pomija te motywy zaskarżonego orzeczenia, w których po pierwsze stwierdzono braki w zakresie uzasadnienia podania przesłanek dla zastosowania Wytycznych Komisji Europejskiej, w oparciu o które zastosowano wskaźnik 25 %. Po wtóre nie dostrzega, że Sąd I instancji za uchybienie uznał "że organ stosując Wytyczne nie wskazał konkretnej pozycji tych Wytycznych mających zastosowanie w sprawie".

W skardze kasacyjnej, skierowanej co raz jeszcze należy podkreślić pod adresem wyroku wydanego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa zarzucano nadto naruszenie prawa materialnego, przy czym, pomijając nawet przedwczesność zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z uwagi na brak ich uzasadnienia (art. 176 § 1 pkt 2 ppsa) nie poddają się ocenie merytorycznej, a tym samym są nieusprawiedliwione.

Wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa i art. 204 pkt 2 orzekł jak w sentencji.