Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 88/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.  14b  par. 1  i  par.3, art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 15 października 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

|

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w P. działający z upoważnienia Ministra Finansów, utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia 15 października 2015 r., nr [...], którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek "A." sp. z o. o.(dalej: spółka, strona, skarżąca) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.

W dniu 3 lipca 2015 r. spółka wystąpiła z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi polegające na sprzedaży za pośrednictwem swojej strony internetowej usług hotelarskich (usługa noclegowa świadczona przez podmiot trzeci na rzecz beneficjenta tej usługi) oraz innych usług dodatkowych związanych z zakwaterowaniem (wyżywienie, dojazd do hotelu, parking itp.). Dodatkowo nabywa i odsprzedaje usługi przelotów pasażerskich krajowych i zagranicznych.

Model biznesowy polega na zakupie i dalszej sprzedaży usług turystycznych wymienionych powyżej. Spółka dokonuje zakupu tych usług od pośredników (dostawców, brokerów) lub bezpośrednio od podmiotów świadczących te usługi (hotele, linie lotnicze, firmy transportowe - taxi, itp.). Usługi te nabywane są przez stronę w celu ich odsprzedaży na rzecz innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty.

W celu realizacji usług strona zawiera umowy z dostawcami usług hotelowych i innych usług (hotelami, pensjonatami, liniami lotniczymi oraz pośrednikami sprzedającymi te usługi). Dostawcami są zarejestrowani podatnicy podatku od wartości dodanej w krajach Unii Europejskiej oraz podmioty spoza Unii Europejskiej. Działalność statutowa dostawców polega bądź na świadczeniu usług hotelarskich lub innych usług związanych z turystyką, bądź na pośrednictwie w sprzedaży usług turystycznych. Hotele, w których świadczone są usługi hotelowe, znajdują się na terytorium: Polski; Unii Europejskiej, w tym m .in.: Niemiec, Wielkiej Brytanii, Włoch, Francji, Hiszpanii, Holandii; krajów spoza Unii Europejskiej, w tym m. in.: Szwajcarii, Stanów Zjednoczonych, Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Tajlandii, Turcji.

Odbiorcami usług świadczonych przez stronę są jego krajowi i zagraniczni kontrahenci, w tym kontrahenci będący zarejestrowanymi podatnikami podatku od wartości dodanej na terenie Unii Europejskiej i poza nią, którzy przez dostęp do aplikacji internetowej zamieszczonej na stronie internetowej dokonują rezerwacji usług hotelarskich na rzecz ostatecznych beneficjentów tych usług, czyli turystów (wybór lokalizacji i standardu przez wybór konkretnego hotelu i pokoju, w którym usługa będzie wykonana), a także beneficjenci tych usług (turyści) samodzielnie. Dodatkowo po zakupie usługi hotelowej (noclegowej) klient zamawia inne dodatkowe usługi, jak na przykład przelot lub przejazd taxi z lotniska do hotelu. Przeloty są sprzedawane również bez rezerwacji hotelowej, jako pojedyncza usługa. Strona dokonuje sprzedaży usług hotelarskich oraz innych wymienionych powyżej usług odbiorcom w ten sposób, że do ceny sprzedaży dolicza swoją marżę. Powyższe oznacza, że z tytułu świadczonych usług pobiera on od odbiorcy kwotę będącą sumą należności za zarezerwowaną usługę hotelarską lub inną usługę oraz marży stanowiącej przychód spółki.

Technicznie cały proces odbywa się za pośrednictwem systemu rezerwacyjnego oraz dostępu do bazy obiektów hotelowych. Zgodnie z datą świadczenia usługi, strona wystawia faktury zgodnie z zamówieniem. W niektórych przypadkach usługi hotelowe zamawiane są w trybie off-line, tzn. nie przez bazę danych (system rezerwacyjny) spółki, lecz przez e-mail bądź telefon.

Strona nie wystawia faktury za pośrednictwo w organizacji wyjazdu czy za rezerwację w hotelu. Spółka najpierw działa jako kupujący usługę od dostawcy, zaś w drugiej kolejności jako sprzedawca tej usługi na rzecz swojego kontrahenta. W każdym przypadku faktury zakupowe (faktury od dostawców), opiewające na całą wartość usługi, wystawiane są na spółkę. Często faktury te są wystawione w systemie VAT-marża, zarówno, jeżeli chodzi o podmioty krajowe, jak i zagraniczne.

W ocenie spółki, biorąc pod uwagę fakt, iż to spółka nabywa przedmiotowe usługi, dokonując następnie ich odsprzedaży, oraz jest podmiotem odpowiedzialnym przed klientem za prawidłowe wykonanie usługi, należy uznać usługi za należące do usług turystycznych świadczonych bezpośrednio dla korzyści turysty, czyli osoby odbywającej podróż, niezależnie czy w celach rekreacyjnych, wypoczynku, czy w celach służbowych.

Na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sformułowano pytania:

1.Czy w przedstawionym opisie sprawy spółka przy świadczeniu usług turystyki może zastosować szczególną procedurę opodatkowania VAT-marża przewidzianą w art. 119 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?

2.Jakie będzie miejsce opodatkowania opisanych we wniosku usług, świadczonych przez stronę? W szczególności, czy w przedstawionym opisie sprawy miejscem świadczenia usług będzie miejsce świadczenia ustalone na podstawie art. 28n ust. 1 ustawy o VAT, a zatem miejsce, gdzie spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej, czyli terytorium Polski?

3.Jaką stawką podatku VAT będzie opodatkowana marża, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT, z tytułu świadczonych przez spółkę usług opisanych w niniejszym wniosku?

Strona przedstawiła również własną ocenę prawną opisanego stanu faktycznego.

Organ interpretacyjny pismem z dnia 16 września 2015 r. na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (Dz. U. z

2015 r., poz. 613 – dalej: O.p.) wezwał stronę do skonkretyzowania przedstawionego stanu faktycznego o:

1) dokładne wskazanie komu Wnioskodawca sprzedał usługi będące przedmiotem wniosku?

2) jednoznaczne opisanie wszystkich czynności wykonanych w ramach świadczonych usług, ponieważ w opisie sprawy Zainteresowany wskazał otwarty katalog wykonanych czynności, m .in. usługi hotelowe, usługi wyżywienia, dojazd do hotelu, parking, usługi przelotów pasażerskich krajowych i zagranicznych;

3) wskazanie, na terytorium jakiego/jakich państw były świadczone ww. czynności?

4) dokładne wskazanie od kogo spółka nabyła czynności będące przedmiotem dalszej sprzedaży? Jak były one opodatkowane i jak udokumentowane?

5) w jaki sposób - w przedstawionym stanie faktycznym - była zamówiona usługa: za pośrednictwem systemu rezerwacyjnego czy w trybie off-line?

Strona miała również przedstawić w sposób jednoznaczny oraz wyczerpujący własne stanowisko w sprawie. - stosownie do zadanych pytań - z uwzględnieniem skonkretyzowanego opisu stanu faktycznego.

W dniu 28 września 2015 r. strona udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.

Postanowieniem z dnia 15 października 2015 r. organ interpretacyjny pozostawił wniosek strony bez rozpoznania. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stwierdził, że z porównania treści złożonego uzupełnienia z wezwaniem wynika, że spółka nie skonkretyzowała przedstawionego stanu faktycznego, ponieważ:

a) nie opisała jednoznaczne wszystkich czynności wykonanych w ramach świadczonych usług, co prawda wymieniła te czynności, ale jednocześnie stwierdziła, że były one sprzedawane pojedynczo lub kilka na raz, w zależności od potrzeb klienta końcowego. Jednak nie wskazała konkretnie, które z wykonywanych przez nią czynności były świadczone w ramach przedstawionego stanu faktycznego;

b) nie wskazała dokładnie, od kogo nabyła czynności będące przedmiotem dalszej sprzedaży i jak były one dokumentowane - wyjaśniła, że usługi nabywane były bezpośrednio od podmiotów świadczących usługi sprzedawane przez nią, jak też od pośredników, którzy te usługi nabyli, a następnie jej odsprzedali, zgodnie z umową bądź złożonym zapotrzebowaniem. Podmioty te wystawiały dla Spółki faktury lub faktury VAT-marża. Zatem w przypadku sprzedaży przez niektóre podmioty, usługi opodatkowane były w systemie VAT-marża, a w przypadku innych podmiotów, na zasadach ogólnych. Jednak z tak udzielonej informacji nie wynika, które konkretnie usługi (usługi hotelowe, usługi wyżywienia, dojazd do hotelu, parking, usługi przelotów pasażerskich krajowych i zagranicznych) były nabywane na zasadach ogólnych, a które na zasadzie VAT-marża;

c) przy wskazaniu sposobu w jaki - w przedstawionym stanie faktycznym - była zamówiona usługa, wskazała że usługi przedstawione we wniosku były sprzedawane zarówno poprzez system rezerwacyjny, jak i w trybie off-line, czyli przez telefon lub drogą mailową. Z tej informacji także nie można odczytać, czy usługa była sprzedana przez Spółkę za pomocą systemu rezerwacyjnego, czy w trybie off-line.

Zdaniem organu tak udzielone informacje zaprzeczają temu, aby złożony wniosek dotyczył wyłącznie jednego stanu faktycznego. Ponadto nie można także stwierdzić, że strona przedstawiła w sposób jednoznaczny oraz wyczerpujący własne stanowisko w sprawie. Strona nie uczyniła zadość wezwaniu, co powoduje że niemożliwym staje się wydanie interpretacji.

Co więcej, przedstawione w uzupełnieniu sprawy informacje nie pozwalają na stwierdzenie, z iloma stanami faktycznymi (określonymi, konkretnymi zdarzeniami) mamy do czynienia w sprawie.

Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie nie znajdując podstaw do jego uchylenia. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ podatkowy przywołał treść przepisów art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § 1-2 O.p. Wskazał także na treść art. 14h O.p., przewidującego, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m. in. art. 169 § 1 O.p., Organ wyjaśnił również znaczenie i wagę prawidłowego tj. jasnego i wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie.

Organ stwierdził, że strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, formułując wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wyszła od początku z wadliwego założenia, że instytucja interpretacji indywidualnej może być wykorzystana do uzyskania odpowiedzi, która weźmie pod uwagę stan faktyczny przedstawiony w sposób "niedomknięty", tj. taki, który został przedstawiony ogólnymi kategoriami bez umiejscowienia elementów stanu faktycznego jako pewnej wyczerpanej całości w określonym przedziale czasowym. Spółka zaznaczył, że wniosek dotyczy jednego stanu faktycznego, a przedstawiając jego opis zarówno w złożonym wniosku jak i jego uzupełnieniu nie stworzyła stanu, który składa się ze ściśle określonych elementów składowych, lecz nieskonkretyzowany. Organ zaznaczył także, że spółka - na podstawie złożonego wniosku - nie mogła oczekiwać, że otrzyma interpretację indywidualną dotyczącą całej prowadzonej przez nią sprzedaży. Spółka nie przedstawiła własnego stanowiska wraz z uzasadnieniem w sposób jednoznaczny oraz wyczerpujący - stosownie do zadanych pytań - z uwzględnieniem skonkretyzowanego opisu stanu faktycznego. Zdaniem organu w stanowisku własnym przedstawionym przez spółkę w uzupełnieniu jest chaos i bałagan uniemożliwiający ocenę tego stanowiska przez organ.

Tym samym - wbrew podnoszonym przez stronę zarzutom - organ przyjął, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, normujących postępowanie w sprawach wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jak również wskazywanych przez stronę zasad ujętych w art. 120 i art. 121 § 1 O.p.

W skardze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpatrzenie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie określonym we wniosku, podnosząc zarzut naruszenia norm procesowych przez błędne zastosowanie art. 14b § 1, art. 14g, art. 14h oraz art. 169 § 4 O.p.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że spółka przedstawiła stan faktyczny w sposób wystarczający i konkretny na tyle, aby organ mógł odpowiedzieć na przedstawione przez stronę pytania. Zaznaczono, że przedmiotem pytania nr 1 w wezwaniu do skonkretyzowania stanu faktycznego były podmioty, którym spółka sprzedawała usługi, a nie to, które z wykonanych przez nią czynności były świadczone w ramach przedstawionego stanu faktycznego. Dla opodatkowania w systemie VAT marża usług turystycznych nie ma znaczenia, czy skarżąca dokonała ich sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej czy też na rzecz podmiotów gospodarczych. Przepis art. 119 ust. 3 ustawy o VAT nie ogranicza bowiem sposobu opodatkowania VAT-marża dla usług turystycznych, ze względu na charakter nabywcy. Przepis wskazuje jedynie, że sprzedaż tych usług powinna nastąpić dla bezpośredniej korzyści turysty. Nie jest zatem istotne komu usługa została sprzedana. W stanie faktycznym skarżąca taką informację zawarła, co oznacza, iż w tym zakresie dopełniła swego obowiązku, a zatem pytanie zadane przez organ podatkowy było zbyteczne.

Element pytania organu dotyczący formy opodatkowania, jak i udokumentowania transakcji nie zawierał wymogu, aby "konkretnie" udzielić informacji, które to usługi były nabywane na zasadach ogólnych, a które na zasadzie "VAT-marża". W postanowieniu o pozostawieniu sprawy bez rozpatrzenia organ podatkowy uznał, że z odpowiedzi konkretnie nie wynika, które usługi były opodatkowane na zasadach ogólnych, a które na zasadzie VAT marża, podczas gdy w zadanym przez organ pytaniu używa sformułowania "Jak były opodatkowane?". Zdaniem strony organ podatkowy tym pytaniem wykroczył poza zakres wynikający z art. 119 ust. 3 ustawy o VAT. Przepis ten stanowi jedynie o nabyciu i dalszej odsprzedaży usług, nie wskazuje przy tym żadnych ograniczeń, w jaki sposób usługi te zostały nabyte, ani od kogo zostały nabyte. Pytanie organu podatkowego było zatem bezzasadne i organ podatkowy nie mógł na tej podstawie odmówić udzielenia odpowiedzi, a ponadto strona w tym zakresie zawarła we wniosku stosowne informacje.

Podniesiono także, że na podstawie art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ podatkowy nie wyjaśnił, w jakim celu należy określić w jaki sposób była zamówiona usługa, w sytuacji gdy nie ma to żadnego znaczenia dla opodatkowania w trybie art. 119 ust 1-9 ustawy o VAT. Ponadto strona podkreśliła że zadane przez organ podatkowy pytanie, pozostawało bez związku z postanowieniami art. 119 ust. 3 ustawy o VAT. Przepis ten nie uzależnia sposobu opodatkowania w systemie VAT marża od kanału dystrybucji tych usług. Nie ma zatem znaczenia, czy usługa została sprzedana w trybie on-line, czy w trybie off-line. Nie świadczy to również o mnogości stanów faktycznych. Nie można bowiem uznać, iż przez stan faktyczny rozumie się jedynie pojedynczą transakcję. Jeżeli strona prowadzi ustandaryzowany sposób sprzedaży na rzecz wielu podmiotów, to nie można twierdzić, iż powinna przedstawiać stan faktyczny poprzez pryzmat pojedynczej konkretnej transakcji.

W konsekwencji wszystkie niezbędne informacje zostały organowi przekazane i były w opinii strony wystarczające dla wydania interpretacji, a organ nie powinien był się uchylić od jej wydania.

W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest kwestia, czy informacje przedstawione przez stronę we wniosku o wydanie interpretacji wraz z wyjaśnieniami złożonymi na wezwanie organu podatkowego w piśmie uzupełniającym z dnia 28 września 2015 r., uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.

W myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Interpretacja indywidualna, w przeciwieństwie do interpretacji ogólnej (art. 14a Ordynacji podatkowej) ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (§1), a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).

W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej, ma zastosowanie art. 169 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy może zatem żądać uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Należy jednak zastrzec, że organ podatkowy w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne. Dotyczy to zatem, faktów istotnych dla kierunku rozpoznania wniosku (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1707/13).

Elementy te organ interpretacyjny powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa na gruncie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej i nie został uzupełniony w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej pozostawia się bez rozpatrzenia.

Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, to taki, na podstawie którego można w sposób pewny, bez wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) musi więc być opisany w sposób konkretny i jednoznaczny.

W niniejszej sprawie organ podatkowy uznał, że we wniosku inicjującym postępowanie, stan faktyczny został przedstawiony przez wnioskodawcę w sposób nieskonkretyzowany i mało szczegółowy, nie pozwalający na stwierdzenie z iloma stanami faktycznymi mamy do czynienia w sprawie. Wnioskodawca nie określił też jednoznacznie horyzontu czasowego sprawy, pomimo że w części E.1 Przedmiot wniosku zaznaczył w poz. 49 zaistniały stan faktyczny, a w poz. 51 Liczba zaistniałych stanów faktycznych – 1. Wnioskodawca uiścił również opłatę w wysokości 40 zł, jak za ocenę jednego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Ponadto organ uznał, że własne stanowisko strony w sprawie nie zostało przedstawione w sposób jednoznaczny i wyczerpujący. Dlatego też organ podatkowy uznał w wezwaniu z dnia 16 września 2015 r. za konieczne uzupełnienie wniosku w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, w zakresie opisu stanu faktycznego przez udzielenie odpowiedzi na pytania organu zamieszczone w pkt 1- 5, jak również do przedstawienia w sposób jednoznaczny i wyczerpujący własnego stanowiska w sprawie, stosownie do zadanych pytań, z uwzględnieniem skonkretyzowanego opisu stanu faktycznego. Strona udzieliła odpowiedzi na pytania organu oraz przedstawiła własne stanowisko w sprawie w piśmie z dnia 28 września 2015 r., jednakże jej wniosek organ pozostawił bez rozpatrzenia.

Przede wszystkim należy zauważyć, że w piśmie z dnia 16 września 2015 r. wzywającym stronę do uzupełnienia wniosku, organ podatkowy nie wyjaśnił, z jakich powodów udzielenie odpowiedzi na sformułowane w ten sposób pytania organu było istotne z punktu widzenia wydania interpretacji w tej sprawie. Brak powyższego wyjaśnienia w piśmie wzywającym do uzupełnienia wniosku uniemożliwił stronie stwierdzenie, czy żądana przez organ informacja jest konieczna dla wydania interpretacji. Trzeba również zauważyć, że nie wszystkie pytania organu zamieszczone w wezwaniu zostały dostatecznie jasno i precyzyjnie sformułowane. Brak precyzyjnie sformułowanych pytań utrudnił stronie udzielenie odpowiedzi na pytania, a także poznanie intencji organu.

W pytaniu nr 1 organ wezwał stronę do "dokładnego wskazania komu wnioskodawca sprzedał usługi będące przedmiotem wniosku". Z pytania tego nie wynika, czy organowi chodziło o wskazanie dokładnych danych podmiotów, korzystających z usług strony, czy też o wskazanie grup podmiotów, zamawiających usługi. Strona wskazała w odpowiedzi, że usługi "sprzedawane są krajowym i zagranicznym podmiotom gospodarczym oraz osobom fizycznym nie prowadzącym działalności gospodarczej". W postanowieniach organów obu instancji (str. 5 i str. 7 – 8) nie stwierdzono, aby odpowiedź na to pytanie została uznana za niekonkretną i wpłynęła na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

W punkcie nr 2 organ wezwał stronę do "jednoznacznego opisania wszystkich czynności wykonanych w ramach świadczonych usług, ponieważ w opisie sprawy zainteresowany wskazał otwarty katalog wykonanych czynności". Strona wymieniła w odpowiedzi z nazwy rodzaje wykonanych usług, zaznaczając, że "usługi były sprzedawane pojedynczo lub kilka na raz". W postanowieniach organów obu instancji (str. 5 i str. 7 – 8) stwierdzono, że strona "nie opisała jednoznacznie wszystkich czynności wykonanych w ramach świadczonych usług" i "nie wskazała konkretnie, które z wykonywanych przez nią czynności były świadczone w ramach przedstawionego stanu faktycznego". Należy jednak zauważyć, że w punkcie nr 2 organ wzywał do wskazania zamkniętego katalogu wykonanych czynności i strona w odpowiedzi na to wezwanie przedstawiła taki katalog, wymieniając z nazwy 5 rodzajów świadczonych usług. Nie jest więc zrozumiałe stanowisko organu, że strona nie opisała konkretnie świadczonych czynności, tym bardziej, że w wezwaniu nie zaznaczono, aby organowi chodziło o wskazanie tylko jednego rodzaju świadczonych usług, a nie "kilka na raz".

W pytaniu nr 3 organ wezwał stronę do wskazania "na terytorium, jakiego/jakich państw były świadczone czynności". Strona wskazała w odpowiedzi, że usługi były świadczone na terenie kraju, krajów Unii Europejskiej i krajów poza Unią Europejską, wymieniając z nazwy kraje, należące do poszczególnych kategorii. W postanowieniach organów obu instancji (str. 5 i str. 7 – 8) nie stwierdzono, aby odpowiedź na to pytanie została uznana za niekonkretną i wpłynęła na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

W pytaniu nr 4 organ wezwał stronę do "dokładnego wskazania od kogo spółka nabyła czynności będące przedmiotem dalszej sprzedaży, jak były one opodatkowane i jak udokumentowane". W odpowiedzi strona wskazała, że "usługi nabywane były bezpośrednio od podmiotów świadczących usługi sprzedawane przez wnioskodawcę, jak też od pośredników, którzy te usługi nabyli, a następnie odsprzedali wnioskodawcy", "podmioty te wystawiały dla wnioskodawcy faktury lub faktury VAT – marża. Zatem w przypadku sprzedaży przez niektóre podmioty, opodatkowane były w systemie VAT-marża, a w przypadku innych podmiotów, na zasadach ogólnych". W postanowieniach organów obu instancji (str. 5 i str. 7 – 8) stwierdzono, że strona "nie wskazała dokładnie, od kogo nabyła czynności będące przedmiotem dalszej sprzedaży i jak były one dokumentowane.(...) Jednak z tak udzielonej informacji nie wynika, które konkretnie usługi (usługi hotelowe, usługi wyżywienia, dojazd do hotelu, parking, usługi przelotów pasażerskich krajowych i zagranicznych) były nabywane na zasadach ogólnych, a które na zasadzie VAT -marża." Należy jednak zauważyć, że z pytania z punktu nr 4 nie wynika, czy organowi chodziło o wskazanie dokładnych danych podmiotów, sprzedających usługi stronie, czy też o wskazanie grup podmiotów, sprzedających usługi. Nie jest więc jasne stanowisko organu odnośnie braku dokładności strony we wskazaniu "od kogo nabyła czynności będące przedmiotem dalszej sprzedaży". Z treści zapytania z punktu nr 4 nie wynika też, aby organ wzywał do wskazania, które konkretnie usługi (pogrupowane rodzajowo) "były nabywane na zasadach ogólnych, a które na zasadzie VAT -marża."

W pytaniu nr 5 organ wezwał stronę do wskazania "w jaki sposób – w przedstawionym stanie faktycznym – była zamówiona usługa: za pośrednictwem systemu rezerwacyjnego czy w trybie off – line ?". Strona wskazała w odpowiedzi, że "usługi przedstawione we wniosku były sprzedawane zarówno poprzez system rezerwacyjny, jak i w trybie off – line, czyli w trybie przez telefon lub drogą mailową." W postanowieniach organów obu instancji (str. 5 i str. 7 – 8) stwierdzono, że "z tej informacji także nie można odczytać, czy usługa była sprzedana przez spółkę za pomocą systemu rezerwacyjnego, czy w trybie off – line". Z treści zapytania z punktu nr 5 nie wynika jednak, aby organ wzywał do wskazania tylko jednego sposobu sprzedaży usług przez spółkę, wybranego przez stronę. Organ podatkowy nie wyjaśnił też, z jakich względów istotne jest wskazanie sposobu sprzedaży usług.

W ocenie Sądu, w związku z wezwaniem organu podatkowego, strona udzieliła odpowiedzi, stosownych do treści pytań i poleceń organu, przedstawionych w punktach 1 – 5 wezwania oraz uzupełniła własne stanowisko w sprawie. Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z przepisu tego nie wynika jednak, aby strona zobowiązana była do przedstawienia we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego ograniczonego do opisu konkretnej transakcji, ze wskazaniem danych sprzedawcy i nabywcy usług, tylko jednego rodzaju świadczonych usług oraz jednego sposobu sprzedaży usług. Jednakże w celu określenia ilości stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych, mających stanowić przedmiot oceny organu, organ podatkowy uprawniony jest do wezwania strony w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej do podania informacji (elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego) zawartych we wniosku z podziałem według przesłanek istotnych z punktu widzenia przepisów prawa regulujących dane zagadnienia i mających wpływ na ocenę prawną poszczególnych stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych). Organ podatkowy uprawniony jest również do wezwania strony do określenia jednoznacznie horyzontu czasowego zaistniałego stanu faktycznego, co ma przecież istotne znaczenie dla zastosowania przepisów prawa w brzmieniu obowiązujących w danym okresie czasu. Należy zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) spółka przedstawiła, jak sama wskazuje, na czym polega "model biznesowy wnioskodawcy". Jednakże organ podatkowy nie jest zobowiązany na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej do oceny jako jednego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) całej prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej.

Wobec powyższego należy uznać, że organ podatkowy niesłusznie przyjął, że wnioskodawca uchylił się od udzielenia dokładnej i jednoznacznej odpowiedzi na pytania organu i z naruszeniem art. 169 § 1 w związku z art. 14h oraz art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej pozostawił wniosek strony bez rozpatrzenia.

Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić powyższe wskazania Sądu.

Stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.