Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2906/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 12 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 134 par. 1, art. 151, 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, 77 par. 1 i 84 par. 1, 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Bożena Popowska (spr.) Sędzia NSA Robert Sawuła Protokolant: asystent sędziego Iwona Rzucidło - Grochowska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 746/12 w sprawie ze skargi D. P. i P. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 2906 / 12

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r. (sygn. akt VII SA/Wa 746/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. P. i P. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2011 r. [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Kozienickiego z dnia [...] października 2010 r. [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą S. K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo- garażowego z częścią warsztatowo- socjalną zlokalizowanego na działkach nr [...] i[...], położonych w miejscowości S., gmina K.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Starosta Kozienicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. K. pozwolenia na budowę budynku na wskazanych wyżej działkach. Decyzja ta uchylona została decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2004 r. Kolejną decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Starosta ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Decyzja ta także została uchylona przez Wojewodę Mazowieckiego decyzją z dnia [...] lutego 2005 r.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. Starosta zawiesił postępowanie w sprawie, a następnie – działając na wniosek inwestora – wystąpił do Ministra Infrastruktury o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych, dotyczące wykonaniu ściany bez otworów okiennych i drzwiowych przy granicy z działką nr [...]. Po jego uzyskaniu, Starosta postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. udzielił zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.- zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.), a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Decyzja ta również została uchylona przez Wojewodę Mazowieckiego decyzją z dnia [...] września 2005 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Starosta kolejny raz zatwierdził projekt budowlany udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę, a Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania D. i P. P., po raz kolejny uchylił decyzję, rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2009 r. Decyzja Wojewody stała się przedmiotem skargi S. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 31 stycznia 2008 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 595/07) uchylił decyzje organów obu instancji wskazując, iż Starosta winien uzupełnić dokumenty o aktualną mapę przedstawiającą stan po dokonaniu rozgraniczenia oraz przeprowadzić oględziny działek będących przedmiotem sprawy.

Po przeprowadzeniu oględzin Starosta wydał w dniu [...] lipca 2008 r. kolejną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. Wojewoda utrzymał powyższą decyzję w mocy, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ją wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wojewoda Mazowiecki uchylił decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2008 r.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Starosta ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Decyzję tę Wojewoda utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., jednak – po rozpoznaniu skargi D. i P. P. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 maja 2010 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 82/10) uchylił decyzje organów obu instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta Kozienicki, decyzją z dnia [...] października 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji wnieśli D. i P. P., zarzucając organowi niedopełnienie zaleceń wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewoda, decyzją z dnia 11 października 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organy związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 82/10. Stosownie do tych wskazań ustalono, że łączna szerokość działek inwestora nie przekracza [...] m. Działki zabudowane są budynkiem mieszkalnym usytuowanym w pasie zabudowy mieszkalnej oraz budynkiem składowym usytuowanym bezpośrednio przy granicy działki nr [...] (własność D. i P. P.) oraz w odległości ok. 3 m od granicy z działką nr [...]. Pas gruntu o szerokości ok. 3 m między ścianą szczytową budynku składowego, a granicą działki nr [...] stanowi jedyny przejazd do pozostałej części działki rolnej. Posadowienie spornego budynku w granicy z działką [...] lub w odległości 1,5 m, ze względu na wymiary projektowanego budynku tj., [...] m x [...] m spowoduje pozbawienie inwestora możliwości przejazdu do pozostałej części gospodarstwa. Takie usytuowanie spornego budynku, ze względu na szerokość i zabudowę działki oraz wymiary projektowanego budynku w znacznym stopniu ograniczyłoby użyteczność działek inwestora, a więc zamienna lokalizacja spornego budynku nie jest możliwa.

Skargę na powyższą decyzję złożyli D. i P. P., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 K.p.a., oraz naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Podnieśli ponadto, że podczas rozpoznawania sprawy organy obu instancji nie uwzględniły wytycznych zawartych w wyroku z dnia 26 maja 2010 r. w kwestii możliwości usytuowania budynku gospodarczego w innym miejscu na działce inwestora. W ocenie skarżących istnieje możliwość usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy z działką nr [...].

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, wymagania formalne, określone w przepisach budowlanych, niezbędne do wydania pozwolenia na budowę, zostały przez inwestora spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w decyzji Burmistrza Gminy Kozienice o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2004 r. Lokalizacja projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki, należącej do skarżących, przedstawiona została w projekcie zagospodarowania działki wykonanym na mapie do celów projektowych. Takie usytuowanie budynku uzyskało akceptację Starosty Kozienickiego, który postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. udzielił zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., po uzyskaniu upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2005 r. Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Sąd wskazał, że w związku z tym, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 tej ustawy. Takie brzmienie przepisu oznacza, że nie dopuszcza się jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę ani możliwości wprowadzania dalszych warunków, od których zależałoby wydanie pozwolenia.

Z akt administracyjnych postępowania oraz wniesionej skargi wynika, że zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do usytuowania projektowanej inwestycji. Skarżący sprzeciwiają się lokalizacji obiektu w granicy z własną nieruchomością. Sąd podkreślił, iż co do zasady nie wolno realizować obiektów w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią nieruchomością, tym niemniej w przepisach prawa przewidziane są wyjątki, które w sprawie niniejszej znalazły zastosowanie. Wskazując na treść § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., Sąd uznał, że w sprawie nie kwestionowaną przez żadną ze stron okolicznością jest, że działki inwestora nr [...] i [...] łącznie mają szerokość [...] m. Uzasadniało to udzielenie zgody na odstępstwo od warunków technicznych tym bardziej, że tylko takie usytuowanie projektowanego budynku, z uwagi na istniejącą zabudowę umożliwi dojazd do dalszej części stanowiącej użytki rolne. Ponadto, Sąd wskazał, iż w wyroku z dnia 26 maja 2010 r. uznano, że organ uzupełnił materiał dowodowy, dokonał oględzin działek, sporządził dokumentację fotograficzną oraz dokonał pomiaru szerokości działek inwestora. Wykonał więc wytyczne zawarte w wyroku Sądu z dnia 22 kwietnia 2009 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 675/08). Uchybieniem organu było jedynie nieprecyzyjne uzasadnienie zatwierdzonej lokalizacji budynku (w granicy z działką skarżących) i nie wykazanie dlaczego inna lokalizacja inwestycji nie jest możliwa. Organy rozpoznając sprawę ponownie, po wyroku prawidłowo przeprowadziły postępowanie zgodnie z wytycznymi w nim zawartymi i w ocenie Sądu pierwszej instancji niewadliwie orzekły o udzieleniu pozwolenia na budowę.

Nadto Sąd podkreślił, że pozwolenie na budowę w wielu wypadkach musi uwzględniać sporne interesy skarżących, ale granice tych interesów określają przepisy Prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych, do naruszenia których w niniejszej sprawie nie doszło.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli D. i P. P., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie prawa materialnego, tj.:

– § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez jego niezastosowanie, gdyż Sąd pierwszej instancji, rozstrzygając w granicach niniejszej sprawy, powinien był ustosunkować się do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego zaciemnienia budynku skarżących, czego nie uczynił.

– art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w zw. z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w zw. z art. 140 k.c. i art. 144 k.c., polegające na przyjęciu, iż zatwierdzenie projektu budowlanego nie narusza interesów skarżących.

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.:

– art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i 84 § 1 K.p.a. polegające na nierozstrzygnięciu skargi w granicach zaskarżenia i zaakceptowaniu rażących naruszeń przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, jakich dopuściły się organy administracji budowlanej orzekające w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi.

– art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez przyjęcie, że uzasadnienie faktyczne decyzji było wyczerpujące, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania i dopuszczenia dowodu z dokumentu rzutu przyziemia budynku gospodarczo- garażowego skarżących.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, iż organ w decyzji z dnia [...] października 2010 r. powtórzył jedynie ustalenia dokonane uprzednio min. w decyzji z dnia z dnia [...] września 2009 r. Stwierdzenia te nie są przy tym poparte żadnym uzasadnieniem. Organ I instancji nie poczynił żadnych pomiarów m. in. odległości, jakie byłyby od planowanego budynku do budynku istniejącego jak również nie zbadał czy odległości te uniemożliwiają dostęp do dalszej części działki. Kwestią nadal nierozstrzygniętą jest możliwość usytuowania budynku na granicy z działką nr [...]. Organ I instancji nie wskazał, jaka jest odległość od budynku mieszkalnego inwestora do zabudowy zagrodowej i na jakiej wysokości działki inwestora przeprowadził symulacje usytuowania projektowanego budynku. Zdaniem skarżącego, dopiero powyższe ustalenia umożliwiałyby stwierdzenie co do możliwości przejazdu do pozostałej części działki inwestora.

Kolejnym, zdaniem skarżących, zignorowanym zarzutem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest kwestia rozstrzygnięcia przez organ nadzoru budowlanego sprawy samowoli budowlanej budynku gospodarczego, który jak się wydaje, warunkuje usytuowanie inwestycji w granicy z działką skarżących. Powyższa okoliczność jest o tyle istotna, iż uprzednie rozstrzygnięcie w tej sprawie pozwoli na prawidłowe rozpoznanie i załatwienie sprawy z wniosku o pozwolenie na budowę

Nie można się też zgodzić z argumentacją WSA, że tylko takie usytuowanie projektowanego budynku, z uwagi na istniejącą zabudowę umożliwi dojazd do dalszej części stanowiącej użytki rolne. Podniesiono, iż dalsza cześć nieruchomości inwestora jest terenem zadrzewionym i zakrzewionym, w związku z czym nietrafne jest stanowisko Sądu, iż inne usytuowanie budynku, w szczególności w granicy z działką [...] w znacznym stopniu ograniczyłyby użyteczność działek inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się także do faktu, iż inwestor ma możliwość przejazdu na dalszą część działki przez usytuowany na jego nieruchomości budynek gospodarczy (stodołę), który jest do tego celu przystosowany. Wszechstronna analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego z pewnością pozwoliłaby na prawidłowe ustalenia w tym zakresie.

Ponadto wskazano, iż decyzja o pozwoleniu została wydana przy założeniu, że budynek skarżących usytuowany na działce nr [...] i [...] z otworem okiennym zwróconym w stronę granicy, na której ma być usytuowany budynek inwestora, jest budynkiem gospodarczym, podczas gdy jest to budynek z wyodrębnioną częścią mieszkalną. Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że wykluczone jest posadowienie nowego budynku na granicy z sąsiednią działką budowlaną, na której wybudowany jest już budynek zwrócony w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi, bez uprzedniego rozstrzygnięcia przez właściwy organ sprawy naturalnego oświetlenia budynku już posadowionego. Organ administracji rozstrzygający w niniejszej sprawie na żadnym etapie postępowania nie wezwał skarżących do przedstawienia konkretnych planów budynku bądź zamiarów inwestycyjnych, jak również nie dokonano, w świetle obowiązujących przepisów techniczno- budowlanych, w szczególności § 13 i 60 warunków technicznych, wnikliwej oceny skutków związanych z budową budynku przez inwestora w granicy działki sąsiadującej z działką skarżących, pomimo, iż skarżący wielokrotnie wskazywali na przedmiotową okoliczność.

Postanowieniem z dnia 19 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. skargę kasacyjną D. P.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając wniesioną w sprawie skargę kasacyjną w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności, o których mowa w § 2 tego przepisu, podkreślić na wstępie należało dwa aspekty niniejszej sprawy, które słusznie również eksponował w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji, a które w zasadniczym zakresie determinowały zakres przeprowadzonej w sprawie kontroli sądowoadministracyjnej. Po pierwsze stwierdzić trzeba, iż zasadniczy spór wynikły na tle niniejszego postępowania dotyczył sposobu usytuowania projektowanego obiektu budowlanego w granicy z działką należącą do skarżących. Strona skarżąca konsekwentnie bowiem, również na etapie uprzednio prowadzonych w niniejszej sprawie postępowań o udzielenie pozwolenia na budowę, kwestionowała ten sposób posadowienia przedmiotowego obiektu budowlanego. Po drugie, zaznaczyć należy, iż niniejsza sprawa była przedmiotem oceny Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Warszawie, zawartych w prawomocnych wyrokach z dnia 31 stycznia 2008 r., z dnia 22 kwietnia 2009 i 26 maja 2010 r., która to ocena, na zasadzie art. 153 i art. 170 P.p.s.a., pozostaje wiążąca tak dla orzekających w sprawie organów administracji architektoniczno- budowlanej jak i dla Sądu pierwszej instancji oraz Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną. Niezbędną zatem do przeprowadzenia pozostawała analiza prawidłowości wykonania przez organy administracji architektoniczno- budowlanej zawartych w tych wyrokach wytycznych, które stanowiły wskazanie odnośnie prawidłowego sposobu załatwienia sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 1070/09; z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 861/09; z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1299/09- orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazując na oba powyżej przedstawione zagadnienia, podzielić należało ocenę Sądu pierwszej instancji, że wskazania wyrażone w tych orzeczeniach zostały przez organy w toku ponownie prowadzonych postępowań wykonane, szczególnie w zakresie wykazania, dlaczego inna lokalizacja inwestycji nie jest możliwa. Jak podkreślał bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku z dnia 26 maja 2012 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 82/10) "nie chodzi o to, jak uznał organ I instancji, aby wskazać inwestorowi inną lokalizację budynku, ale o to żeby ustalić, ze względu na wyjątkowy charakter przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, iż nie ma możliwości innej lokalizacji budynku jak tylko w granicy z działką nr [...]". Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda Mazowiecki dokonał analizy zgromadzonych dowodów i dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2011 r. Opisując, dlaczego w stanie faktycznym niniejszej sprawy posadowienie projektowanego obiektu w granicy z działką nr [...] lub w odległości 1,5 m spowoduje pozbawienie inwestora możliwości przejazdu do pozostałej części gospodarstwa (działki rolnej), organ wykazał, że nie ma innej lokalizacji obiektu budowlanego, jak tylko w granicy z działką nr [...].

Za niezasadną należało natomiast uznać przedstawioną w uzasadnieniu rozpoznawanej kasacji argumentację odnośnie konieczności dokonywania dalszych pomiarów odległości usytuowanych na działkach inwestora obiektów budowlanych, jak i również ewentualnego przesądzenia co do takiego sposobu zagospodarowania działki, aby przejazd na dalszą część działki odbywał się przez inny obiekt budowlany (stodołę). Takie twierdzenia kasacji uznano za nieuzasadnioną polemikę z prawidłowo ustalonym przez organy stanem faktycznym, zgodnym z ww. zaleceniami i w tym zakresie nie mogą one prowadzić do jego skutecznego podważania. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostają również twierdzenia odnośnie legalności innego niż stanowiący przedmiot niniejszego postępowania budynku, bowiem badanie tych kwestii wykracza poza jego ramy, a także okoliczność dotyczące charakteru obiektu budowlanego należącego do skarżących, skoro nie stanowiła one podstawy oceny kwestii dopuszczalności usytuowania przedmiotowego obiektu budowlanego w granicy z działką sąsiednią.

Z przyczyn powyżej wskazanych za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 84 § 1 K.p.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c" w związku z art. 107 § 3 K.p.a. Autor kasacji nie zdołał w tym zakresie podważyć legalności kontrolowanego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

Bezzasadne pozostawały również przedstawione w kasacji zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sygnalizując kwestię, iż autor skargi kasacyjnej wbrew swojemu obowiązkowi nie wskazał na formę tego naruszenia (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), zauważyć przede wszystkim trzeba, iż dopuszczenie usytuowania spornego obiektu w granicy działki wynikało z udzielonej inwestorowi zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (postanowienie Starosty Kozienickiego z dnia 4 lipca 2005 r. w związku z postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2005 r.). Zastosowanie wydanych na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku art. 5 tej ustawy warunków technicznych (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.) może zostać ograniczone w wyjątkowych przypadkach w trybie art. 9 tej ustawy. Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, celem tego przepisu pozostaje umożliwienie modyfikacji szczegółowych oraz bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno- budowlanych w wyjątkowych stanach faktycznych, w których nie jest możliwe zastosowanie się do nich z uwagi na różnego rodzaju okoliczności. Odstępstwo to w konkretnym stanie faktycznym chroni interes inwestora, ale również interes publiczny, uzależniony istotnymi względami społecznymi (A. Gliniecki (red.). Prawo budowlane. Komentarz. Wydanie 1. Warszawa 2012, str. 89- 90 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 381/06, ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 134). Zgoda na odstępstwo, będąca częścią porządku prawnego, zastępuje wówczas przepis rozporządzenia. Uwzględnienie udzielonej zgody powoduje, że przepisy rozporządzenia, w danej konkretnej sytuacji, zostaną zastąpione normą indywidualną dostosowaną do konkretnej sytuacji. Organ administracji ocenia wówczas zgodność projektu budowlanego z tą indywidualną normą techniczno – budowlaną (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2698/12, niepubl.).

Tym samym, formułowanie przez stronę skarżącą zarzutów uchybienia tym przepisom przez Sąd pierwszej instancji (§ 13 oraz § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.), w sytuacji gdy zostało wykazane w toku postępowania, że odstąpienie od tych warunków było zasadne i uprawnione, z założenia należało uznać za bezzasadne. Zauważyć przy tym trzeba, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd pierwszej instancji nie formułował twierdzeń, iż "zatwierdzenie projektu budowlanego nie narusza interesów skarżących", ale trafnie podkreślał, że pozwolenie na budowę w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy inwestora i osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone, zaś granice tych naruszeń wyznaczają przepisy prawa. Skoro w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do ich naruszenia, to nie można uznać, aby prawo wykonywania własności przez inwestora mogło zostać skutecznie ograniczone.

Z tych też przyczyn, jako bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia w związku z art. 140 K.c. i art. 144 K.c.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.