Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1007/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 87 § 4, art. 49 § 1, art. 185 § 1 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2007r., sygn. akt I SA/ Wa 1453/07 o odmówieniu przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. K. i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 października 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. K. i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

W uzasadnieniu Sąd podniósł kwestię prawidłowości złożonych w sprawie pełnomocnictw, wskazując, że wbrew twierdzeniom S. K., iż w postępowaniu administracyjnym działała ona od dnia 19 maja 1992r. jako pełnomocnik pozostałych spadkobierców A. P. – B., w aktach niniejszej sprawy brak stosownego pełnomocnictwa, a decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], została doręczona: P. D., R. K., B. K., B. D., J. A. (działającemu również jako pełnomocnik W. A.) i samej S. K.. W związku z tym Sąd podkreślił, że termin do wniesienia skargi biegł dla każdego ze skarżących osobno i był liczony odrębnie od daty doręczenia zaskarżonej decyzji każdej ze wskazanych osób.

Odnośnie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który S. K. złożyła w imieniu I. R., Sąd zauważył, że nie została ona wymieniona jako strona decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], a w związku z tym w aktach nie ma zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej decyzji. W tej sytuacji Sąd uznał, że złożony wniosek przez S. K. w imieniu I. R., jest niedopuszczalny.

Sąd podał, że niezależnie jednak, czy S. K. była, czy też nie, uprawniona do reprezentowania pozostałych spadkobierców w niniejszej sprawie, to bezsprzecznym pozostaje fakt, że w dniu 1 sierpnia 2007r. został złożony wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, a sama skarga wpłynęła dopiero 24 sierpnia 2007r., w związku z czym Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie naruszono art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 1153, poz. 1270 ze zm.), bowiem złożenie skargi nastąpiło po upływie 23 dni licząc od daty złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, S. K. złożyła zażalenie (nadal oznaczając, że działa również w imieniu pozostałych spadkobierców), wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i o uchylenie twierdzenia Sądu, że wniosek I. R. jest niezasadny.

Skarżąca wskazała, że nie otrzymała decyzji z powodu pobytu w szpitalu i wielu poważnych chorób uniemożliwiających jej normalne funkcjonowanie.

Podniosła również, że działając w imieniu pozostałych spadkobierców od 19 maja 1992r., występowała bez pełnomocnictwa, bowiem było jej ono zbędne i dopiero, kiedy musiała wystąpić przed Sądem, udzielono jej stosownego pełnomocnictwa, które jest datowane na dzień 14 września 2007r.

S. K. podniosła również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. omyłkowo pominęło spadkobierczynię I. R..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

S. K. złożyła w dniu 1 sierpnia 2007r. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a następnie, również za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w dniu 24 sierpnia 2007r., złożyła skargę na decyzję tego Kolegium z dnia [...], Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji.

Zgodnie natomiast z art. 87 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, co oznacza w niniejszej sprawie, że powinna złożyć równocześnie skargę do sądu, lecz skargę tę nadesłano później, to jest w dniu 24 sierpnia 2007r.

Sąd uznał to za naruszenie przepisu art. 87 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powodujące oddalenie wniosku o przywrócenie terminu.

Z poglądem takim nie można się zgodzić.

Niedopełnienie obowiązku wynikającego z przepisu art. 87 § 4 powołanej ustawy, należy traktować jako brak formalny, podlegający usunięciu na wezwanie sądu w ramach postępowania naprawczego określonego w art. 49 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2005r., sygn. akt I OZ 437/05, ONSA i WSA z 2006r., Nr 1, poz. 6).

Do obowiązku Sądu należało zatem wezwanie do usunięcia braku formalnego, jakim było niedołączenie do wniosku o przywrócenie terminu – skargi na decyzję.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że ten brak formalny wnioskodawczyni uzupełniła jeszcze przed wezwaniem Sądu, a zatem uznać należy, iż dopełniła czynności w terminie. Sąd zatem winien rozpoznać co do meritum wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Na pytanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skierowane do S. K., wyjaśniła ona, że wniosek o przywrócenie terminu oraz skargę składała w imieniu własnym oraz I. R., R. K., B. K., B. D., P. D., J. A. i W. A. i przedłożyła pełnomocnictwo udzielone jej przez te osoby – jako spadkobierców po byłych właścicielach nieruchomości.

Niezłożenie pełnomocnictwa wraz z pierwszym pismem procesowym jest też brakiem formalnym usuwalnym na wezwanie sądu.

Należy zatem uznać, że S. K. działała w imieniu spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości i przedłożyła w terminie zakreślonym przez Sąd pełnomocnictwa do działania w ich imieniu .

Wprawdzie pełnomocnictwa te udzielone są z datą późniejszą, niż złożenie wniosku o przywrócenie terminu, jednak w takim przypadku Sąd władny jest zażądać potwierdzenia przez mocodawców dokonanej wcześniej czynności przez pełnomocnika. Przed dokonaniem przez Sąd wezwania do potwierdzenia czynności wcześniejszej od udzielonego pełnomocnictwa, nie można zatem uznać, że pełnomocnik pozostałych spadkobierców byłych właścicieli – S. K. – działała bez stosownego pełnomocnictwa.

Co się tyczy kwestii, czy pełnomocnik S. K. mogła również działać w imieniu I. R., to Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że w okolicznościach tej sprawy było to dopuszczalne.

Wprawdzie strona, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem administracji ma do wyboru złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego albo przystąpienie do postępowania sądowoadministracyjnego wykazując, że ma legitymację strony tego postępowania.

W aktach niniejszej sprawy znajduje się postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 15 lutego 1993r., z którego wynika, że I. R. jest wnuczką byłych właścicieli nieruchomości i dziedziczy przez głowę swojej matki G. G..

Wprawdzie w postępowaniu incydentalnym z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd nie jest władny badać, czy I. R. ma legitymację strony, ale w przypadku przywrócenia wnioskodawczyni terminu do wniesienia skargi nastąpi możliwość jej rozpatrzenia również w imieniu I. R., która udzielając pełnomocnictwa S. K. do wniesienia skargi, wyraziła wolę uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.