Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 305/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem zmiany planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji;


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia [...] stycznia 2018 r., ustalającą J. C. jednorazową opłatę w wysokości 2.143,80 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej w obrębie P., oznaczonej nr geod. [...], spowodowanej uchwaleniem zmiany planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożył J. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez sąd. Uzasadniając ten wniosek podano, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w branży budowlanej co wymaga ciągłych nakładów finansowych, a na zyski czeka się niekiedy miesiącami. Obecnie skarżący nie jest w stanie uiścić zasądzonej kwoty bez utracenia płynności finansowej oraz powstania negatywnych skutków dla jego i rodziny, którą posiada utrzymaniu. Tym bardziej, że żona skarżącego nie pracuje, a córka przygotowuje się do egzaminu maturalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Wniosek nie może być uwzględniony.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.).

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia ww. przesłanek. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. FZ 65/04, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej powoływana jako CBONSA). Argumentacja takiego wniosku musi w sposób przekonywujący wskazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a., czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/05, pub. CBONSA). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (vide: postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, pub. LEX nr 575347).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wyjaśnił, dlaczego zachodzi wobec niego niebezpieczeństwo negatywnych zdarzeń wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W ocenie Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona. Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z 17 września 2014 r., I OZ 737/14, pub. Lex nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (vide: postanowienie NSA z 29 listopada 2013 r., II GZ 684/13, pub. Lex nr 1432682).

Ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, majątkowej strony skarżącego, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku egzekucji świadczenia dojdzie do realizacji przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego w żaden sposób nie udokumentował aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, lecz podniósł jedynie, że prowadzi on działalność gospodarczą w branży budowlanej i obecnie nie jest w stanie uiścić zasądzonej kwoty bez utraty płynności finansowej. Na podstawie tak przedstawionej sytuacji skarżącego w żaden sposób nie można stwierdzić, jakie konkretnie skutki wywoła dla skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji i czy wywoła jakiekolwiek negatywne skutki lub znaczną szkodę. Wymaga to bowiem przedstawienia rzetelnej sytuacji materialnej i życiowej skarżącego, czego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowanym do sądu nie uczyniono.

Tym samym uznać należy, że pełnomocnik skarżącego nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wykazania zasadności złożonego wniosku w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Tymczasem, jako zostało to już wyżej podane, to do strony ubiegającej się o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności należy wykazanie, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.