Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 806/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 109 § 1,  art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Roman Hauser ( spr.) Sędziowie Maria Czapska - Górnikiewicz Leszek Leszczyński Protokolant Monika Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 251/05 w sprawie ze skargi T. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Powyższy wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia 3 kwietnia 2002 roku Nr [...] Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania dla A. O. obejmujące zmianę sposobu użytkowania części pomieszczeń mieszkalnych na gabinet lekarski w budynku mieszkalnym położonym na terenie B. przy ulicy D. na działce oznaczonej numerem geodezyjnym 123 k. m. 47.

Na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego T. C., Wojewoda Śląski decyzją z dnia 18 czerwca 2002 roku, Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji - Starosty B.

Zarówno decyzja I instancji, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja II instancji zostały uchylone na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 września 2004 roku, sygn. akt II SA/Ka 1719/02.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że w postępowaniu administracyjnym, zmierzającym do wydania decyzji w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania nie wyjaśniono istotnych okoliczności, a ponadto nie zebrano odpowiedniego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), a zatem naruszono procedurę w taki sposób, że jej naruszenie mogło mieć znaczący wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd zalecił także, aby w dalszym postępowaniu organ miał na uwadze zmiany przepisów prawa budowlanego, jakie zostały wprowadzone w okresie pomiędzy wydaniem zaskarżonej decyzji a datą, w której wyda ponowne rozstrzygnięcie, a ponadto aby ustalił, czy i w jakim zakresie przedmiotowa zmiana już została dokonana i w zależności od tych ustaleń podejmie stosowne działania.

Rozpoznając sprawę ponownie, po wyroku WSA w Gliwicach z dnia 9 września 2004 roku, Starosta B. decyzją z dnia [...] grudnia 2004 roku, Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania części budynku należącego do A. O. W uzasadnieniu decyzji powołał wyrok Sądu, jak również stwierdził, iż przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania została zakończona. Dodatkowo organ wskazał na decyzję własną z dnia 30 lipca 2002 roku Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie gabinetu lekarskiego.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji nie określił, kiedy umorzone postępowanie zostało wszczęte, ani też czego dotyczyło. Wskazał, że skoro powołana decyzja z 30 lipca 2002 roku o pozwoleniu na użytkowanie gabinetu lekarskiego wydana została na podstawie decyzji w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania, która następnie została uchylona wyrokiem z dnia 9 września 2004 roku, to należało wznowić postępowanie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Tymczasem postępowanie nie zostało wznowione przez Starostę B.

Staroście B. skarżący zarzucił również wydanie kwestionowanej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, co skutkuje jej nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Skarżący podkreślił, że decyzja z dnia 30 lipca 2002 roku prawnie nie istnieje, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania Starosta B. wydał w dniu 11 czerwca 2003 roku kolejną decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie gabinetu lekarskiego. Wprawdzie decyzją z dnia 17 października 2003 roku Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie odwoławcze w tej sprawie, to jednak z treści pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., z dnia [...] listopada 2004 roku wynika, że zostało wszczęte postępowanie w sprawie użytkowania spornego gabinetu, co w ocenie skarżącego należy traktować jako postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie to wydane zostało z naruszeniem art. 150 kpa. W takiej sytuacji skarżący domagał się określenia właściwości organów w sprawie użytkowania gabinetu oraz określenia stanu zawiłości sprawy poprzez wskazanie które decyzje i kiedy uzyskały przymiot prawomocności.

Rozpoznając odwołanie Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania wszczęte zostało na wniosek strony - A. O. , który został złożony w dniu 28 lutego 2002 roku. Stwierdzono dalej, że w sytuacji, kiedy zmiana sposobu użytkowania została już dokonana, to postępowanie administracyjne w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe. W przedmiocie zarzutu nie wszczęcia postępowania wznowieniowego w stosunku do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 30 lipca 2002 roku stwierdzono, iż w tej sprawie wyłącznie właściwym podmiotem jest organ nadzoru budowlanego. Nie jest nim natomiast Starosta B. Ponadto wskazano, że decyzją z dnia 17 października 2003 roku Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Starosty B. z 11 czerwca 2003 roku z powodu powtórnego orzeczenia w tej samej sprawie, tj. w sprawie w której wydana została decyzja z dnia 30 lipca 2002 roku. Decyzja z 17 października 2003 roku nie została skarżącemu doręczona, a to z uwagi na fakt, iż nie jest on stroną w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie na zasadzie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie prawa, a także wydanie jej bez podstawy materialnoprawnej, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W uzasadnieniu powtórzył kwestie wcześniej podnoszone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lutego 2006 r. (sygn. II SA/GL 251/05) skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa. W szczególności Sąd podkreślił, iż przedmiotem wszczętego przed nim postępowania sądowoadministracyjnego jest zmiana sposobu użytkowania części budynku, w przedmiocie której organami właściwymi w zawisłej sprawie są Starosta B. i Wojewoda Śląski.

WSA odnosząc się do zarzutu skarżącego w przedmiocie niedoręczenia mu decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia 17 października 2003 roku, wskazał, iż od dnia 11 lipca 2003 roku, tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), organami właściwymi w tych sprawach stały się organy nadzoru budowlanego (art. 83 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy zmieniającej z 27 marca 2003 roku), zaś stroną w takim postępowaniu jest wyłącznie inwestor (art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego).

Sąd I instancji podniósł również, że odrębną sprawą administracyjną jest sprawa, która została wszczęta przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w dniu [...] listopada 2004 roku. W ocenie sądu przedmiotem tej sprawy jest użytkowanie spornego gabinetu, a więc postępowanie to ma charakter kontrolny w stosunku do istniejącego stanu faktycznego i ma na celu kontrolę legalności użytkowania obiektu lub jego części. Zakończenie tego postępowania winno nastąpić poprzez wydanie odpowiedniego postanowienia lub decyzji (np. z art. 56 ust. 7, art. 71a Prawa budowlanego, art. 105 § 1 kpa). Sąd I instancji nie podzielił twierdzenia skarżącego, jakoby pismo z dnia 18 listopada 2004 roku miało być w istocie postanowieniem o wznowieniu postępowania. Sam zresztą skarżący nie wskazał przed sądem I instancji, które z postępowań miałoby być tym "postanowieniem" wznowione: postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania, czy też postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie.

Rozpatrujący sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż uchylenie przez ten Sąd wyrokiem z dnia 9 września 2004 roku pierwotnie wydanych w tej sprawie decyzji nie spowodowało obowiązku ponownego wszczęcia postępowania, a jedynie obligowało organ pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia złożonego w tej sprawie wniosku (tj. wniosku z dnia 28 lutego 2002 roku). Sąd uznał za nieuzasadnione te zarzuty i twierdzenia skarżącego, które dotyczyły kwestii wszczęcia postępowania, jego przedmiotu, jak również jego ewentualnego wznowienia.

Sąd I instancji nie podzielił ponadto twierdzenia skarżącego, że decyzja Starosty B. z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie pozwolenia na użytkowanie "nie istnieje", gdyż uchylona została w wyniku wznowienia postępowania postanowieniem z dnia 31 stycznia 2003 roku. WSA podkreślił, że samo postanowienie o wznowieniu postępowania nie powoduje wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji, która zapadła w postępowaniu, które następnie zostaje wznowione. Uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji wydanej w trybie art. 151 kpa. Na skutek wznowienia postępowania Starosta B. wydał w dniu 11 czerwca 2003 roku decyzję, w której ponownie orzekł o pozwoleniu na użytkowanie, przy czym nie uchylił poprzedniej decyzji w tym przedmiocie. Tym samym naruszył art. 151 § 1 kpa, co z kolei stało się podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji (decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 października 2003 roku). W sprawie nieważności orzekał organ nadzoru budowlanego, a to z uwagi na wyżej powołany art. 7 ust. 4 ustawy nowelizującej z dnia 27 marca 2003 roku. W tym stanie rzeczy w obrocie prawnym pozostawała ostateczna i prawomocna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 30 lipca 2002 roku, albowiem decyzja ta nie została ani uchylona, ani też nie stwierdzono jej nieważności.

Wreszcie Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, iż w zawisłej sprawie doszło w istocie do zmiany sposobu użytkowania w zakresie objętym wnioskiem inicjującym postępowanie w przedmiocie zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku przed dniem wydania decyzji w tej sprawie. Tym samym w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji w dniu 21 grudnia 2004 r. nie istniał już przedmiot postępowania. Z tych względów zastosowanie znalazł art. 105 § 1 kpa. Bez znaczenia jest przy tym wskazywany przez skarżącego fakt złożenia przez inwestora wniosku o umorzenie postępowania. Organ bowiem bez względu na to, czy strona złożyła taki wniosek, czy też nie, winien był umorzyć postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania, jako bezprzedmiotowe. Takie rozstrzygnięcie odpowiada też zdaniem sądu I instancji treści wyroku z dnia 9 września 2004 roku, w którym Sąd wyraźnie zalecił, aby organ ustalił, czy i w jakim zakresie przedmiotowa zmiana już została dokonana i w zależności od tych ustaleń podjął stosowne działania.

Skarżący T. C. wniósł od powołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając sądowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: art. 109 § 1 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, jak też o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 109 § 1 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa, skarżący powtórzył w istocie wcześniej prezentowane już wywody, zarówno przed organami administracyjnymi, jak i przed sądem I instancji. W odniesieniu do naruszenia art. 153 p.p.s.a., skarżący zarzucił w istocie sądowi I instancji, iż ten dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie uwzględnił prawidłowo oceny prawnej i wskazań co dalszego postępowania wypływających z powołanego już wyżej wyroku WSA w Gliwicach z dnia 9 września 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd ten rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Rozpatrując skargę w tym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na mocy przepisu art. 174 ustawy - P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Postawiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisu art. 109 § 1 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa został przez skarżącego wskazany jako konkretyzacja podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego, a więc jako uzasadnienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 ust. 1 ppsa. Tymczasem, brzmienie powyższych przepisów k.p.a. wyraźnie wskazuje na ich procesowy charakter. Przepis art. 109 § 1 kpa stanowi, iż decyzję doręcza się stronom na piśmie. Art. 105 § 1 kpa stanowi natomiast, że organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe.

Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, oraz na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu trzeba wskazać, iż bez względu na kwalifikację prawnomaterialną lub procesową wskazanych wyżej przepisów k.p.a., zarzut ich naruszenia przez sąd I instancji nie w pełni stanowi wskazanie prawidłowej podstawy kasacyjnej, bowiem ogranicza się do powołania wyłącznie przepisów procedury administracyjnej bez wskazania przepisu ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który został naruszony przez błędną interpretację przepisów procedury administracyjnej.

Sąd orzekający w sprawie podziela jednak w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 16 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OPS 4/05), w którym NSA określając podstawy skargi kasacyjnej stwierdził, że mogą one dotyczyć "zarówno przepisów, które sąd wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznawania sprawy, jak też przepisy, które powinny być stosowane w toku rozpoznawania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane" oraz, że naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej".

Rozpatrując w takim zakresie zarzuty skargi kasacyjnej wskazać należy co następuje.

W rozpatrywanej sprawie pierwszy z zarzutów skarżącego przedstawionych w skardze kasacyjnej dotyczy wyłącznie naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego bez wskazania ich związku z właściwym przepisem postępowania sądowoadministracyjnego. Zarzuty sprowadzają się w głównej mierze do błędnego, zdaniem skarżącego, przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, że w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie gabinetu lekarskiego organ nie dokonał doręczenia skarżącemu decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 października 2003 r., w której stwierdził on nieważność powtórnie orzekającej o tym samym przedmiocie (pozwolenie na użytkowanie gabinetu lekarskiego) decyzji Starosty B. z 11 czerwca 2003 r. Zarzut ten o tyle nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, że jej przedmiotem jest ocena prawidłowości wyroku WSA w Gliwicach w przedmiocie legalności decyzji w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, nie zaś w przedmiocie zgody na użytkowanie gabinetu lekarskiego powstałego w konsekwencji zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Sąd kasacyjny rozpoznający niniejszą sprawę - sprawę zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, nie jest władny do oceny i eliminacji decyzji wydanej w innej sprawie administracyjnej lub sądowoadministracyjnej. W tym miejscu należy wskazać, że powyższą kwestię braku wymogu doręczenia decyzji w określonym postępowaniu dostatecznie wyjaśnił już sąd I instancji.

Niesłuszny jest też zarzut skarżącego, iż brak doręczenia mu ostatecznej i prawomocnej decyzji Starosty B. z dnia 30 lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie gabinetu lekarskiego, której adresatem była Pani A. O., przesądza o tym, iż decyzja ta nie uzyskała waloru prawomocności. Brak doręczenia decyzji w okresie, gdy skarżący mógł być jeszcze podmiotem uczestniczącym w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie przed nowelą właściwych przepisów prawa budowlanego z 2003 r., nie przesądzał o braku prawomocności, ale okoliczność ta mogłaby stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w świetle art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 2 kpa.

Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie WSA prawidłowo nie stwierdził niezgodności z prawem decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2005 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] grudnia 2004 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku, wydanej po wyroku WSA w Gliwicach z dnia 9 września 2004 r. W wydanym w tamtym czasie wyroku sąd zawarł wskazówkę: "organ ustali, czy i w jakim zakresie przedmiotowa zmiana już została wykonana i w zależności od tych ustaleń podejmie stosowne działania".

Organ rozpatrując ponownie wniosek Pani O. w przedmiocie zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku, ustalił, iż przedmiotowa zmiana już została dokonana, a zatem wydawanie zgody na zmianę już dokonaną stało się bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka bezprzedmiotowości, o której mowa w art. 105 § 1 kpa. Zgodnie z orzecznictwem z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia np. gdy roboty budowlane zostały wykonane, a postępowanie toczy się w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyrok SN z 12 marca 1993 r., sygn. akt III ARN 2/93, niepubl.), a zatem również gdy wnioskowana zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego już została zrealizowana, a organ ma orzekać o wyrażeniu zgody na tę zmianę (por. też wyrok NSA - OZ w Białymstoku z 14 maja 2003 r., sygn. akt SA/Bk 72/03, niepubl.).

Jako drugi z kolei zarzut kasacyjny, zakwalifikowany przez skarżącego jako naruszenie prawa materialnego został wskazany przepis art. 153 p.p.s.a. Przepis ów stanowi, że: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia".

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania bez wątpienia wiążą co do zasady i sąd, i organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, jak również każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Sąd orzekający w tożsamej sprawie administracyjnej jest w pełnym zakresie związany sformułowaniami w przedmiocie ocen prawnych, jakie poczynił ten sąd wcześniej w innym składzie (por. wyrok SNA z 22 marca 1999 r., sygn. akt IV SA 527/97).

W części skargi kasacyjnej, odnoszącej się do powyższego zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., skarżący cytuje stwierdzenia WSA z 9 września 2004 r.: "na uwzględnienie zasługują zarzuty skarżącego, które dotyczą kwestii związanych z uciążliwością dojazdu do działek sąsiednich i z parkowaniem pojazdów, spowodowaną prowadzeniem gabinetu lekarskiego. Obowiązkiem organu pierwszej instancji było stwierdzenie zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania z warunkami technicznymi, w tym w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanego przedsięwzięcia."

Sąd I instancji w wyroku z 2004 r. wskazał też, że organ ustali, czy i w jakim zakresie przedmiotowa zmiana już została wykonana i w zależności od tego podejmie stosowne działania". Zdaniem Skarżącego pojęcie "przedmiotowej zmiany" dotyczyło "Zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania z warunkami technicznymi, w tym w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanego przedsięwzięcia". Takie twierdzenie skarżącego jest za daleko idące. Zdaniem Sądu w niniejszym składzie WSA w Gliwicach przy wydawaniu zaskarżonego wyroku nie naruszył oceny prawnej i wskazówek co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 9 września 2004 r. (sygn. II SA/Ka 1719/02). WSA prawidłowo ocenił legalność zaskarżonej decyzji, a przez to poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wydanej w związku z wyrokiem sądu gliwickiego z 9 września 2004 r. Skoro organ ustalił, jak mu nakazał Sąd, iż przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania lokalu już nastąpiła, to był obowiązany stwierdzić bezprzedmiotowość postępowania i je umorzyć. W bezprzedmiotowym postępowaniu nie mógł już dokonywać oceny "Zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania z warunkami technicznymi, w tym w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanego przedsięwzięcia".

Z powyższych względów należy uznać, iż skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r. odpowiada prawu a zatem w oparciu o przepis art. 184 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U . Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) należało orzec jak w sentencji wyroku.