Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 45/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 23 a
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Burmistrzem [...] a Wojewodą [...] w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku W. K. w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką E. B. postanawia: wskazać Wojewodę [...] jako organ właściwy w sprawie.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 17 lutego 2020 r. Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działając z upoważnienia Burmistrza [...], zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem [...] a Wojewodą [...] przez wskazanie organu właściwego do rozpoznania wniosku W. K. w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką E. B.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że 3 lutego 2020 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek W. K. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w związku ze sprawowaniem opieki nad matką E. B., który został przekazany do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] do rozpatrzenia zgodnie z właściwością. W związku z oświadczeniem W. K., że jej mąż S. K. zatrudniony w polskiej firmie B. Sp. z o.o. w G., obecnie przebywa na terenie Niemiec (gdzie wykonuje pracę w ramach oddelegowania), wniosek został przekazany do Wojewody [...] celem rozpatrzenia zgodnie z kompetencją.

14 lutego 2020 r. do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wpłynęło pismo Wojewody [...] z 13 lutego 2020r., stwierdzające, że po analizie dokumentacji z wniosku W. K., nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ustalenia te wynikają ze stanowiska Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 9 lutego 2014r. Wskazano w nim, że w sprawach z wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, w których osoba przebywająca na terenie innego niż Polska kraju, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, nie jest - w myśl przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - zobowiązana do alimentacji na rzecz osoby, na którą wnioskodawca złożył wniosek o świadczenie pielęgnacyjne, nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W sprawie z wniosku W. K. o świadczenie pielęgnacyjne ustalono, iż osobą przebywającą i pracującą poza granicami Polski jest mąż wnioskodawcy - S. K. W związku z tym oraz faktem, iż S. K. nie jest zobowiązany do alimentacji na rzez E. B., Wojewoda uznał, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i jako organ właściwy do rozpoznania sprawy wskazał Burmistrza [...].

Burmistrz podniósł, że organy administracji publicznej są zobowiązane przestrzegać swej właściwości z urzędu i działać na podstawie przepisów prawa. W konsekwencji zachodzi konieczność ustalenia organu właściwego w sprawie i rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego.

Podał, że W. K. wnioskuje o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego, w związku ze sprawowaniem opieki nad matką E. B., w stosunku do której, zgodnie z przepisami ustawy dnia 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, jest zobowiązana do alimentacji. Świadczenie pielęgnacyjne jest jednym ze świadczeń rodzinnych wskazanych w art.2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111). Zainteresowana pozostaje w związku małżeńskim ze S. K., który niewątpliwie zgodnie z treścią art.3 pkt16 tej ustawy jest członkiem jej rodziny. S. K. obecnie przebywa i wykonuje pracę na terenie Niemiec, gdzie został oddelegowany w ramach zatrudnienia na podstawie umowy o pracę z firmy B. Sp. z o.o. w G. W tym stanie faktycznym i prawnym w opinii organu znajduje zastosowanie art. 23a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrza o rozstrzygnięcie sporu Wojewoda [...] wniósł o wskazanie Burmistrza [...], jako organu właściwego do rozpatrzenia ww. wniosku.

W ocenie Wojewody art. 23 a ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazuje, iż do wyłącznej kompetencji wojewody należy zbadanie okoliczności, czy w danej sprawie mają bądź nie zastosowanie przepisy o koordynacji. Zbadanie to możliwe jest wyłącznie w sytuacji faktycznej określonej przesłankami z tego przepisu. Konsekwencją takiego postępowania - przekazania wniosku do Wojewody w oparciu o powyższy przepis, może być ustalenie, że w przekazanej przez organ właściwy sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło. Zdaniem Wojewody, do jego kompetencji, a nie gminy należy ustalanie czy w danej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W tej sprawie Wojewoda nie zwrócił akt sprawy do gminy bez wydania rozstrzygnięcia merytorycznego kwestii zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ale kwestię tą rozstrzygnął, czyli zrealizował swoje zadanie w postępowaniu ustalając wyłączną właściwość rzeczową gminy do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Przepisy art. 23a ustawy o świadczeniach rodzinnych ani inne przepisy ww. ustawy nie konstytuują uprawnienia gminy do kwestionowania rozstrzygnięcia Wojewody w zakresie koordynacji.

Jednocześnie w sytuacji gdyby powyższa argumentacja nie znalazła poparcia, Wojewoda wniósł o wskazanie Burmistrza [...], jako organu właściwego do rozpatrzenia wniosku W. K.

Wojewoda podał, że z akt sprawy wynika, że osobą przebywającą i pracującą poza granicami Polski (na terenie Niemiec - państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego) jest mąż wnioskodawczyni, który w myśl przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, nie jest osobą zobowiązaną do alimentacji na rzecz E. B. Ponadto, zgodnie z brzmieniem art. 1 lit. i) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zw. z art. 3 pkt 16) ustawy o świadczeniach rodzinnych, E. B. nie może zostać uznana za członka rodziny swojego zięcia.

Następnie wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych - Wojewoda pełni funkcję instytucji właściwej w związku z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku przemieszczania się osób w granicach Unii Europejskiej, EOG i Szwajcarii, w zakresie świadczeń rodzinnych. Jednocześnie art. 1 lit. z) Rozporządzenia nr 883/2004 definiuje świadczenia rodzinne jako wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych wspomnianych w załączniku I. Definicja ta w zestawieniu z unijnym rozumieniem pojęcia członka rodziny - pozwala na doprecyzowanie, iż kompetencje wojewody w zakresie świadczeń rodzinnych mieszczą się w obszarze świadczeń związanych z rodzicielstwem (w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego dotyczy to przypadków ubiegania się o świadczenie w związku z opieką nad dzieckiem; również nad dzieckiem, które ukończyło 25 rok życia i legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności).

Dodatkowo, w ocenie Wojewody, należy rozważyć, czy użyte w art. 23a ustawy o świadczeniach rodzinnych pojęcie członka rodziny w przypadku świadczeń opiekuńczych należy rozpatrywać w kontekście definicji rodziny zawartej w art. 3 pkt 16 ww. ustawy. Definicja ta jest istotna w sprawach dotyczących przyznania zasiłku rodzinnego, zwłaszcza w kontekście ustalania członków rodziny wchodzących w jej skład na potrzeby obliczania dochodu uprawniającego do świadczeń - zarówno w zakresie liczby członków rodziny, jak i w konsekwencji dochodów traktowanych jako dochód danej rodziny. W przypadku przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego jako świadczenia niezależnego od dochodu, ustalanie składu rodziny w rozumieniu art. 3 pkt 16 ww. ustawy jest prawnie irrelewantne, gdyż przyznanie świadczenia uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 lub 1a ww. ustawy oraz niewystąpienia przesłanek wskazanych w art. 17 ust. 5 ww. ustawy, a nie od tego czy w skład rodziny wchodzi 3 czy 5 osób albo jaki jest ich dochód. Literalnie, w świetle definicji zawartej w art. 3 pkt 16 ww. ustawy, mąż jest członkiem rodziny swojej żony, ale użycie tej definicji w kontekście art. 23a ww. ustawy, w przypadku świadczenia przysługującego z tytułu opieki nad matką wnioskodawczyni i teściową osoby przebywającej za granicą, jest w ocenie Wojewody niezasadne.

Wojewoda wskazał, że powyższe ustalenia znajdują dodatkowe uzasadnienie w stanowisku wyrażonym przez Departament Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, znak DSZ-II1-541.50.2.2015.JO, z 19 lutego 2015 r., na kanwie procedowanej przez Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Krakowie sprawie indywidualnej dotyczącej ustalenia prawa do zasiłku dla opiekuna w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą dorosłą. W opinii polskiej Instytucji Łącznikowej wniosek dotyczący świadczenia opiekuńczego dla niepełnosprawnego dziecka wpisuje się w kategorię świadczeń rodzinnych, natomiast w sytuacji gdy świadczenie przyznawane jest w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą dorosłą - winno być ono traktowane jako świadczenie o charakterze chorobowym i jako takie nie podlega przydzielonemu (dawniej) marszałkom województwa/ (aktualnie) wojewodom - zadaniu koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w ramach świadczeń rodzinnych. Interpretacja ta pozostaje zgodna ze stanowiskiem wyrażonym przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 8 marca 2001 r. w sprawie C-215/99 (Jauch).

Podkreślił, iż koordynacja świadczeń chorobowych nie należy do kompetencji wojewodów. W przypadku świadczeń tego rodzaju zastosowanie znajdują przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w części dotyczącej zasad przyznawania pieniężnych świadczeń chorobowych dla osoby ubezpieczonej i członków jej rodziny, w szczególności tytuł III, rozdział 1 przywołanego aktu prawnego. Tymczasem wspólnotowe regulacje dotyczące świadczeń rodzinnych zostały zawarte w rozdziale 8 tytułu III ww. Rozporządzenia.

Jednocześnie Wojewoda zwrócił uwagę, iż akty unijne rangi rozporządzenia, obowiązują wprost i bezpośrednio na terytorium państw członkowskich, a w razie sprzeczności z prawem krajowym mają przed nim pierwszeństwo. Z uwagi na ukierunkowanie przez prawodawcę wspólnotowego rozumienia kategorii świadczeń rodzinnych jako związanych z rodzicielstwem - pomimo funkcjonowania na terenie Polski świadczenia pielęgnacyjnego w ramach ustawy o świadczeniach rodzinnych - stan faktyczny sprawy nie daje podstaw do objęcia jej przez wojewodę koordynacją tych świadczeń w rozumieniu Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej - art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej zwanej "p.p.s.a.").

Przez spór kompetencyjny, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny), względnie dochodzi między tymi organami do sporu negatywnego, kiedy każdy z nich uważa się za niewłaściwy (spór negatywny).

Z takim właśnie sporem kompetencyjnym w ujęciu negatywnym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem żaden z organów nie uznaje swojej właściwości w sprawie rozpatrzenia wniosku W. K. w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką E. B..

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 23a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku gdy osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami wojewodzie. W przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (ust. 2). Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadku wyjazdu lub pobytu turystycznego, leczniczego lub związanego z podjęciem przez dziecko kształcenia poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 2a). W myśl ust. 3, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, wojewoda ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 1, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wydaje decyzję zgodnie z art. 21 (ust. 4). Przepis art. 23a ust. 7 tej ustawy stanowi natomiast, że w przypadku gdy wojewoda ustali, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego: 1)przekazuje sprawę organowi właściwemu w celu ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych - w przypadku, o którym mowa w ust. 1; 2)informuje o tym fakcie organ właściwy - w przypadku, o którym mowa w ust. 2.

Mając na uwadze treść powyższych przepisów stwierdzić należy, że po ustaleniu, że mąż wnioskodawczyni przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Burmistrz [...] prawidłowo przekazał jej wniosek wraz z dokumentami Wojewodzie. Z powołanych przepisów wynika bowiem, że to wojewoda jest organem właściwym do ustalenia, czy w sprawie przekazanej przez organ właściwy mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 3 ustawy). Ustalenie przez wojewodę, że w danej sprawie mają zastosowanie te przepisy, przesądza o jego właściwości rzeczowej w sprawach świadczeń objętych tymi przepisami. Jednakże w przypadku, gdy wojewoda ustali, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i przekaże sprawę organowi właściwemu w celu ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, organ któremu sprawa została przekazana ma prawo zwrócić się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozpoznanie sporu kompetencyjnego. Przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nie pozbawiają bowiem tego organu, w przypadku gdy nie uznaje się za właściwy w sprawie, prawa do zwrócenia się do sądu administracyjnego na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., o wskazanie organu kompetencyjnego do rozpoznania wniosku. Zwrócić jednocześnie należy uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygał już spory pomiędzy organami w tożsamym przedmiocie jak w niniejszej sprawie, m.in. w postanowieniach z 27 listopada 2015 r., I OW 131/15 i z 30 czerwca 2016 r., I OW 28/16.

W konsekwencji uznać należy, że wbrew stanowisku Wojewody [...], Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznania zaistniałego w niniejszej sprawie sporu pomiędzy organami.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędnie wywodzi Wojewoda, że definicja "świadczenia rodzinnego" zawarta w Rozporządzeniu nr 883/2004 w zestawieniu z unijnym rozumieniem pojęcia członka rodziny - pozwala na doprecyzowanie, iż kompetencje wojewody w zakresie świadczeń rodzinnych mieszczą się w obszarze świadczeń związanych z rodzicielstwem.

Stosownie do treści art. 1 z) Rozporządzenia nr 883/2004określenie "świadczenie rodzinne" oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych wspomnianych w załączniku I.

Zgodnie natomiast z art. 1 i) ww. Rozporządzenia określenie "członek rodziny" oznacza: 1. i) każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, na mocy którego przyznawane są świadczenia; ii) w odniesieniu do świadczeń rzeczowych zgodnie z tytułem III, rozdział 1, dotyczącym świadczeń z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby, macierzyństwa i równoważnych świadczeń dla ojca - każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, na terytorium którego osoba ta zamieszkuje; 2. jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, które ma zastosowanie zgodnie z akapitem pierwszym, nie dokonuje rozróżnienia pomiędzy członkami rodziny a innymi osobami, do których się ono stosuje, to za członków rodziny uważa się małżonków, nieletnie dzieci i dzieci pozostające na utrzymaniu, które osiągnęły pełnoletniość; 3. jeżeli, na podstawie ustawodawstwa, które ma zastosowanie zgodnie z akapitem pierwszym i drugim, osoba jest uważana za członka rodziny lub członka gospodarstwa domowego tylko wtedy, gdy mieszka ona w tym samym gospodarstwie co ubezpieczony albo emeryt lub rencista, to warunek ten uważa się za spełniony, jeśli wspomniana osoba pozostaje głównie na utrzymaniu ubezpieczonego albo emeryta lub rencisty.

Z treści powyższych przepisów Rozporządzenia nr 883/2004 nie wynika, że świadczenia rodzinne odnoszą się tylko i wyłącznie do świadczeń związanych z rodzicielstwem. Definicja świadczeń rodzinnych obejmuje bowiem swym zakresem członka rodziny lub członka gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, na mocy którego przyznawane są świadczenia. Za członka rodziny, zgodnie z art. 1 i) uznaje się natomiast zarówno dzieci, jak i małżonka. W rezultacie argumentacja Wojewody, iż ww. przepisy pozwalają na twierdzenie, iż jego kompetencje w zakresie świadczeń rodzinnych mieszczą się w obszarze świadczeń dotyczących rodzicielstwa, nie mogła zostać uwzględniona.

W tym stanie rzeczy, skoro W. K., która złożyła wniosek o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego, jest żoną S. K., uznać należy, że jest ona członkiem jego rodziny.

W konsekwencji powyższego stwierdzić trzeba, że Wojewoda winien ustalić, czy do W. K. (która stara się o przyznanie na nią świadczenia pielęgnacyjnego) mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, skoro jej mąż przebywa i pracuje w Niemczech, tj. w kraju w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wojewoda natomiast nie poczynił rozważań w tym zakresie. Jego argumentacja skupia się na osobie jej męża i wykazaniu, że nie jest zobowiązany do alimentacji na rzecz matki wnioskującej, jak również, iż jego teściowa nie może być uznana za jego rodzinę - co w niniejszej sprawie jest niesporne. Wnioskowane natomiast przez W. K. świadczenie pielęgnacyjne przyznawane jest w związku z rezygnacją przez nią z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a tym samym jest związane ściśle z jej osobą.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak wyraźnego odniesienia się przez Wojewodę w piśmie przekazującym, że to do W. K. nie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów powoduje, że przekazanie jej wniosku Burmistrzowi [...], było przedwczesne i nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do uznania, że jest on kompetentny do jego rozpoznania. Wojewoda powinien bowiem wprost wskazać, że do wnioskodawczyni nie stosuje się przepisów o koordynacji systemów.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że jeśli podjęte przez Wojewodę [...] czynności wyjaśniające w ww. zakresie doprowadzą do ustalenia, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do W. K., wówczas winien on przekazać sprawę organowi gminy, jako właściwemu na zasadach ogólnych.

Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że nie jest związany, jak również nie podziela stanowiska Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej wyrażonego w stanowisku z 19 lutego 2015 r. Podnieść należy, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być traktowane jako świadczenie o charakterze chorobowym. Są to bowiem odrębne regulacje, które wskazują na różne przesłanki ich przyznania.

Odnosząc się natomiast do powołanego przez Wojewodę [...] wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 8 marca 2001 r. w sprawie C-215/99 (Jauch) zauważyć trzeba, że dotyczy on świadczenia, o którym mowa w art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W przedmiotowej natomiast sprawie W. K. zwróciła się o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tym samym wyrok ten nie mógł stanowić odniesienia dla niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 4, art. 15 § 1pkt 4 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.