Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 425/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 20 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 roku na rozprawie sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zwrot różnicy podatku od towarów i usług za luty 2001 r.. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 425/09

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. z [...] nr [...] odmawiającej K. S. uchylenia decyzji ostatecznej z [...] nr [...], określającej zwrot różnicy podatku od towarów i usług za luty 2001 r. w wysokości 0 zł i nienależnie otrzymany zwrot różnicy podatku od towarów i usług za ten miesiąc w wysokości13.947 zł.

W wyniku wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej z dnia 27 marca 2006 r., postanowieniem z [... ] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu i pozostawił je bez rozpatrzenia.

Pismem z 30 października 2006 r. podatnik, powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją wymiarową, uznaną za doręczoną w dniu 14 kwietnia 2006 r. w oparciu o art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie podatnik powołując się na art. 68 § 5 tej ustawy wniósł o uznanie przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na fakt, że wydanie decyzji było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ (Departament Kontroli Celnej w Ministerstwie Finansów).

W uzasadnieniu swojego wniosku podatnik stwierdził, że decyzja z 27 marca 2006 r. została wydana na podstawie informacji uzyskanych przez organ pierwszej instancji z ukraińskiej administracji celnej (pismo z dnia [...] nr [...]), z których wynika, że wskazani na fakturach sprzedaży kontrahenci nie są zarejestrowani przez służby celne jako podmioty uczestniczące w obrocie towarowym z zagranicą. Zdaniem podatnika informacje te są nierzetelne, bowiem posiada on dokumenty wystawione przez władze Ukrainy, potwierdzające fakt dokonania odpraw celnych towaru i dokumenty zapłaty cła po stronie ukraińskiej przez I. G., kserokopię dokumentu tożsamości tej osoby, wizytówkę jego firmy transportowej.

W dniu 22 stycznia 2007 r. podatnik przedłożył kserokopie dokumentów potwierdzających czynności dokonane w Urzędzie Celnym U. przez obywateli U.:

1) F. P.:

- pokwitowanie nr [...] z dnia [...], dotyczące opłat: celnej, ekologicznej i za celne dokumenty transportowe,

- pokwitowanie nr [...] z [...]. dotyczące opłaty celnej i VAT,

2) G. L. - pokwitowanie nr [...] z [...] dotyczące opłat celnych,

3) I. G.

- pokwitowanie nr [...] z dnia [...] dotyczące opłat celnych,

- pokwitowanie nr [...] z dnia [...] dotyczącego opłat celnych,

- pokwitowanie nr [...] z [...], dotyczące opłaty celnej i podatku VAT,

- pokwitowanie nr [...] z [...], dotyczące opłaty celnej i podatku VAT,

- pokwitowanie nr [...] z dnia [...], dotyczące opłat celnych,

- pokwitowanie zapłat dokonanych w dniach [...], [...] i [...],

4) dokumenty dotyczące wyjazdów K. S. na U.

W ocenie podatnika dowody te wskazują jednoznacznie, że transakcje nie były fikcyjne, a towar opuścił polski obszar celny i wszedł na obszar celny Ukrainy. Dokumenty te istniały w czasie prowadzonego postępowania, dlatego w opinii podatnika, przedłożenie nowych dowodów, nieznanych organowi w dniu wydania decyzji, prowadzić może nie tylko do ustalenia nowych okoliczności, ale również do zmiany oceny stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem z [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. wznowił postępowanie, nie stwierdził jednak istnienia przesłanek do wznowienia postępowania wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu z przedłożonych dokumentów nie wynika, że sprzedaż wykazana w deklaracji VAT-7 za luty 2001 r. jest sprzedażą eksportową. Podatnik nie udowodnił bowiem, że zakupu towarów dokonały podmioty gospodarcze z U.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na zasadę trwałości decyzji podatkowych, wynikającą z art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Wznowienie postępowania jako odstępstwo od zasady trwałości decyzji stanowi nadzwyczajny środek wzruszenia decyzji ostatecznej. Postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach, a jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

O zaistnieniu podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej można mówić dopiero wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki:

- ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które powinny istnieć w dniu wydania decyzji;

- okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, a zatem nie będą znane organowi, który wydał decyzję;

- okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołujące konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części.

W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że przedłożone pokwitowania opłat celnych, a także dokumenty dotyczące zasad i warunków świadczenia natychmiastowej pomocy medycznej obcokrajowcom na Ukrainie wydane przez U. Państwowe Towarzystwo Świadczenia Natychmiastowej Pomocy Medycznej Obcokrajowcom dla Podatnika, ważne w okresie od 24 kwietnia do 2 maja 2001 r. oraz od 25 lipca do 2 sierpnia 2001 r., nie spełniają przesłanek określonych w powyższym przepisie.

Przedmiotem postępowania wymiarowego było zakwestionowanie sprzedaży eksportowej dokonanej przez podatnika w lutym 2001 r., udokumentowanej fakturami z:

- [...] nr [...] na wartość 22.561,80 zł, wystawionej na nazwisko P. N.,

- [...] nr [...] na wartość 21.245,50 zł, wystawionej na nazwisko K. G.,

- [...] nr [...] na wartość 14.116,30 zł. wystawionej na nazwisko P. G.,

- [...] nr [...] na wartość 6.039,30 zł wystawionej na nazwisko L. G..

Powyższe faktury zostały ujęte w dokumencie SAD z [...] nr [...]. Towar wystąpił poza granice Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 26 lutego 2001 r.

Jak wynika z pisma Ministerstwa Finansów Departamentu Kontroli Celno - Akcyzowej z [...] oraz pisma Administracji Celnej U. z [...] - ukraińscy kontrahenci K. S. nie są zarejestrowani przez służby celne U. jako podmioty uczestniczące w obrocie towarowym z zagranicą i nie zarejestrowano przypadków sprowadzania przez nich towarów na U. Zatem w ocenie organu, wywóz towarów poza granicę państwa, jeżeli nie nastąpił w związku ze sprzedażą opodatkowaną, nie może być uznany za eksport, potwierdzony przez graniczny urząd celny.

Podczas przesłuchań w charakterze strony w dniach 1 lutego oraz 15 kwietnia 2002 r. K. S. stwierdził, że poza fakturami VAT oraz dokumentami celnymi SAD nie posiada innych dokumentów potwierdzających fakt dokonania transakcji eksportowych. Do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, tj. do dnia [...], K. S. nie przedłożył dodatkowych dokumentów, które potwierdziłyby sprzedaż eksportową dokonaną w lutym 2001 r.

Podatnik przedłożył m.in. pokwitowanie nr [...] z [...] świadczące o tym, że G. L. w tym dniu dokonał opłat za usługi celne. Z dokumentów tych nie wynika jednak za jakie usługi celne były dokonane opłaty oraz czy opłaty te były związane z zakupami dokonanymi w firmie K. S., udokumentowanymi wymienioną fakturą eksportową z [...] nr [...] na wartość 6.039,30 zł wystawioną na nazwisko L. G.. Tym samym dokument ten nie może potwierdzać eksportu towarów w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o VAT", tj. w szczególności tego, że wywóz towarów objętych ww. fakturami nastąpił w wykonaniu czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 tej ustawy. Pozostałe dokumenty przedstawione przez podatnika dotyczą innych okresów rozliczeniowych niż luty 2001 r. Dokumenty te nie mogą mieć zatem wpływu na wynik sprawy.

Dyrektor Izy Skarbowej wyjaśnił, że organ pierwszej instancji powołując się w decyzji wymiarowej na pismo Administracji Celnej U. z [...], stwierdził jedynie, że ukraińscy kontrahenci podatnika nie są zarejestrowani przez służby celne Ukrainy jako podmioty uczestniczące w obrocie towarowym z zagranicą, oraz że nie zarejestrowano przypadków sprowadzania przez nich towarów na U. Organ ten nie stwierdził natomiast, że kontrahenci ci w ogóle nie istnieją.

Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo NSA.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez K. S., który zarzucił jej naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez stwierdzenie nienależnie otrzymanego zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2001 r.,

2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, 121 § 1, 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

W tej sytuacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że złożył wniosek o wznowienie postępowania po otrzymaniu dokumentów potwierdzających opłacanie opłat celnych i podatkowych przez jego kontrahentów z U. Zdaniem skarżącego przesłanki do wznowienia postępowania zostały spełnione, bowiem dokumenty te istniały w dniu wydania decyzji, nie były znane organowi pierwszej instancji w dniu wydania decyzji, a także wnoszą istotne informacje mające wpływ na odmienne rozstrzygnięcie decyzji.

Oznacza to, że sprzedaż była czynnością opodatkowaną, dokonaną na rzecz istniejących firm (wizytówka, kierowca z upoważnieniem, opłaty, cła), co potwierdza konkretny dokument odprawy celnej SAD. Twierdzenie, że opłaty celne nie dotyczą transakcji zawartych z firmą skarżącego powinno mieć drugorzędną wartość. W ocenie skarżącego kontrahenci z U. powinni być zarejestrowani w służbach celnych U. z uwagi na uiszczanie opłat przy dokonywaniu zakupu towarów handlowych na terenie Polski i ich wywożeniu poza nasz obszar celny. Opieranie swoich tez jedynie na otrzymanym piśmie z administracji celne U., z którego wynikają ustalenia sprzeczne z dokumentami przedłożonymi przez skarżącego (opłaty celne i podatku, dokonane w urzędzie celnym U.) narusza zasady dążenia do prawy obiektywnej i zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie strony od organów podatkowych.

Skarżący podniósł ponadto, że organy podatkowe wielokrotnie przedłużały termin rozpatrzenia odwołania, nie wnosząc nic nowego do rozstrzygnięć i uzasadnienia - oparły tezy decyzji i rozstrzygnięcia na informacji zawartej w piśmie otrzymanym z Administracji Celnej U. z dnia [...], które pozostaje w sprzeczności z przedstawionymi przeze mnie dokumentami. Dowodzi to, że nie prowadzono żadnego postępowania dowodowego, wyjaśniającego, które mogło by prowadzić do ustalenia faktycznego stanu sprawy.

Na koniec skarżący odwołał się do utartych tez orzecznictwa, że niejasności lub wątpliwości dotyczące oceny stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu może zatem nastąpić, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki, a mianowicie: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) są one istotne dla sprawy, 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję, 4) istniały w dniu wydania decyzji.

Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne zaś to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.). Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., FSK 170/04, opubl. PP 2004, nr 11, poz. 60). Nie jest nową okolicznością też nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów (por. wyrok NSA z 16 listopada 2001 r., III SA 1770/00, niepublikowany). Nowe dowody mają cechę istotnych dla sprawy dopiero wówczas, gdy można na ich podstawie stwierdzić, że gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Nowe dowody muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne konieczne dla jej rozstrzygnięcia.

Na gruncie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej spór między stronami dotyczy tego, czy dokumenty załączone do wniosku o wznowienie postępowania, stanowią nowe dowody, a nadto czy stanowią one dowody istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną, organ pierwszej instancji odmawiając skarżącemu dokonania zwrotu podatku oraz określając zwrot różnicy podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym w wysokości 0 zł, uznał, że dokonana przez podatnika sprzedaż, tj. wywóz towaru poza terytorium Polski, nie jest sprzedażą eksportową w rozumieniu art. 4 ust. 4 ustawy o VAT, gdyż wskazani w fakturach zakupu ukraińscy kontrahenci nie byli podmiotami uprawnionymi do dokonywania obrotu z zagranicą, a władze ukraińskie nie zarejestrowały przypadków sprowadzania przez te podmioty towarów na Ukrainę. Organy podatkowe nie kwestionowały natomiast samego faktu rzeczywistego wywozu tego towaru i opłacenie należnego cła. Zdaniem strony skarżącej prawdziwość tych ustaleń podważają nowe dowody wskazane we wniosku o wznowienie postępowania, którymi mają być wystawione przez władze ukraińskie pokwitowania dokonania odprawy celnej towaru i zapłaty na U. cła za wywieziony towar, a także dokument tożsamości jednego z kontrahentów oraz wizytówka jego przedsiębiorstwa transportowego, a nawet dokumenty korzystania przez skarżącego z pomocy medycznej podczas pobytu na U.

W tych okolicznościach faktycznych, w świetle powołanego art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, dowody zgłoszone przez podatnika w toku wznowionego postępowania, należy - jak zgodnie przyjmują strony - uznać za nowe. Analiza akt administracyjnych dowodzi, że podatnik nie przedstawił tych dokumentów w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu pierwszej instancji, dokumenty te nie mogły być zatem znane Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego Ł. przy wydawaniu owej decyzji. Należy uznać również, że wymienione dokumenty istniały w dacie wydania decyzji Naczelnika, gdyż wskazuje na to data ich sporządzenia. Nie można jednak zgodzić się ze stroną skarżącą, że mają one istotne znaczenie dla sprawy, która wcześniej toczyła się w zwykłym trybie.

W ocenie Sądu, ujawnienie dokumentów wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania, nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...], bowiem gdyby nawet były one znane organowi przed tą datą, to i tak nie wydałby on decyzji innej treści. Dokumenty te potwierdzają bowiem jedynie okoliczności, które zostały stwierdzone innymi dowodami i nie były przez organ kwestionowane w toku zwykłego postępowania podatkowego, a mianowicie: wywóz towaru z polskiego obszaru celnego i uiszczenie od tego towaru należnego cła.

W toku postępowania prowadzonego w zwykłym trybie, organ podatkowy zakwestionował fakt eksportu towaru w rozumieniu art. 4 ust. 4 ustawy o VAT. Zgodnie z definicją eksportu, zawartą w wymienionym przepisie, przez eksport towarów rozumie się potwierdzony przez graniczny urząd celny wywóz towarów z polskiego obszaru celnego w wykonaniu czynności określonych w art. 2 ust. 1 i 3. Eksport towarów ma miejsce wówczas, gdy towar opuści polski obszar celny i zostanie to potwierdzone przez polski organ celny oraz gdy wywóz towaru nastąpi w wyniku jednej z czynności podlegających opodatkowaniu, w niniejszej sprawie - sprzedaży. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika, organ przyjął, że wprawdzie towar opuścił polski obszar celny, ale nie nastąpiło to w wyniku czynności sprzedaży. Z informacji uzyskanej od ukraińskiej administracji celnej wynika bowiem, że wskazani na fakturach kontrahenci podatnika nie są zarejestrowani jako podmioty uczestniczące w obrocie towarowym z zagranicą. Oznacza to, że na podstawie ustawy o VAT dokonane czynności nie wywarły skutku, którego strona się spodziewała.

Aby skarżący mógł skutecznie wznowić przedmiotowe postępowanie podatkowe w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, powinien był przedstawić nowe okoliczności lub dowody, które potwierdziłyby, że między podatnikiem, a podmiotem wskazanym na fakturze miała miejsce sprzedaż. Dla uznania dokonania sprzedaży eksportowej nie są wystarczające dowody wskazujące, że nabywca towaru nie jest podmiotem fikcyjnym, tzn. że istnieje, bądź że uiścił opłaty celne, które nie wiązały się z wywozem towarów w lutym 2001 r.

Podatnik przedłożył m.in. pokwitowanie nr [...] z [...] świadczące o tym, że G. L. w tym dniu dokonał opłat za usługi celne. Z dokumentów tych nie wynika jednak za jakie usługi celne były dokonane opłaty oraz czy opłaty te były związane z zakupami dokonanymi w firmie K. S., udokumentowanymi fakturą eksportową z [...] r. nr [...] na wartość 6.039,30 zł wystawioną na nazwisko L. G.. Tym samym dokument ten nie może potwierdzać eksportu towarów w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o VAT, tj. w szczególności tego, że wywóz towaru objętego fakturą nastąpił w wykonaniu czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 tej ustawy. Pozostałe dokumenty przedstawione przez podatnika dotyczą innych okresów rozliczeniowych niż luty 2001 r., nie mogą mieć zatem wpływu na wynik sprawy.

Należy zatem podzielić stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że dokumenty załączone do wniosku o wznowienie postępowania stanowią wyłącznie dowód niekwestionowanej przez organy podatkowe okoliczności wywozu towaru z Polski i uiszczenia od niego cła. Nie podważają natomiast dotychczasowych ustaleń organów podatkowych, że wywóz towaru nie nastąpił w wyniku sprzedaży.

Podkreślić należy również, że transakcje każdego kontrahenta, na którego wskazuje skarżący, należy oceniać indywidualnie w świetle okoliczności faktycznych dotyczących danej transakcji. Przepisy ustawy o VAT, które mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, nie dają skarżącemu podstaw do wyprowadzenia wniosku o zaistnieniu określonych okoliczności faktycznych z faktu zaistnienia innych okoliczności.

Wbrew argumentacji skargi, załączone do wniosku potwierdzenia dotyczące usług medycznych, stanowią wyłącznie dowód skorzystania z takich usług przez stronę oraz pobytu skarżącego na terytorium Ukrainy. Pozostaje to jednak bez wpływu na wynik sprawy, gdyż tego rodzaju okoliczności nie decydują o opodatkowaniu VAT. To zaś oznacza, że odmowa uchylenia decyzji ostatecznej, była w pełni uzasadniona.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W toku wznowionego postępowania organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, co oznacza, że nie naruszyły zasady legalizmu wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone rozstrzygnięcie znajduje oparcie również w ustalonych okolicznościach faktycznych. Organy nie uchybiły także zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 Ordynacji podatkowej, o naruszeniu tej zasady nie stanowi bowiem przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo przeanalizował żądanie strony oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Sąd nie dopatrzył się również uchybienia zasadom prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Ordynacji podatkowej). Wbrew twierdzeniom skargi, organy zbadały nowe okoliczności faktyczne w oparciu o przedłożone przez stronę dowody, uznały jednak, że dowody te nie mają wpływu na zmianę dotychczasowych ustaleń. Dla przyjętego rozstrzygnięcia istotne znaczenia ma też i to, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy. W ramach tego postępowania ocenia się bowiem jedynie, czy postępowanie zwykłe poprzedzające wydanie decyzji w danej sprawie nie jest dotknięte jedną z wad określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2008 r., II FSK 220/07).

Pewną wadą postępowania było natomiast zaniechanie przez organy podatkowe wezwania podatnika do przedłożenia tłumaczeń dokumentów stanowiących podstawę wniosku o wznowienie postępowania, sporządzonych przez tłumacza języka ukraińskiego. Nie miało to jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro między stronami nie zaistniał spór co do treści przedmiotowych dokumentów oraz prawidłowości tłumaczenia dokonanego przez samą stronę. Poza tym data sporządzenia większości dokumentów wskazuje, że nie dotyczą one okresu objętego przedmiotem sprawy, a ponadto potwierdzają niekwestionowane okoliczności faktyczne, stwierdzone innymi dowodami w toku zwykłego postępowania. Nieistotny jest również brak tłumaczenia dokumentu przedłożonego na rozprawie przed WSA w Łodzi, skoro nie wskazuje on na żadną konkretną transakcję eksportu towarów.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego zawartego w piśmie z dnia 14 grudnia 2009 r., dotyczącego braku informacji na temat urzędowego tłumaczenia pisma administracji celnej Ukrainy skierowanego do Ministerstwa Finansów oraz treści pytania, na które to pismo zostało wystosowane, należy stwierdzić, że w myśl art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu i jedynie należy je zakomunikować stronie, co zostało uczynione w rozpoznawanej sprawie. Natomiast fakty znane organowi podatkowemu z urzędu są to wszelkie okoliczności, które wynikają z ze zbiorów dokumentacji będącej w jego posiadaniu.

Mając powyższe okoliczności na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.

js