Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1503/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5, art 41 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1228
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe - tj

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...]czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga K. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019 r. Komendant [...] Policji w C. (zwany dalej: [...]) zwrócił się do Komendanta [...] Policji w K. (zwany dalej: [...], organ I instancji) o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia K. P. (zwana dalej: skarżąca, funkcjonariuszka, policjantka) - wówczas [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w C. (zwana dalej: [...]) ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161, ze zm., zwana dalej: u.p.).

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku [...] wskazał m.in., iż od dnia [...] września 2008 r. funkcjonariuszka pełni służbę w Policji w [...], ostatnio na stanowisku [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...]. Od 2017 r. funkcjonariuszka przebywa na długotrwałych zwolnieniach lekarskich: w 2017 r. - 189 dni, w 2018 r. - 211 dni, w 2019 – 314 dni, zaś w bieżącym roku – 2020 –nie pełniła w ogóle służby, przy czym od dnia [...] lutego 2020 r. nie stawia się do służby nie przedkładając żadnych dokumentów usprawiedliwiających nieobecność. Łącznie na przestrzeni całego analizowanego okresu policjantka przebywała na zwolnieniach lekarskich 752 dni, tj. dłużej niż 2 lata. W pozostałym czasie policjantka korzystała z należnych urlopów przez 65 dni, przebywała poza służbą bez usprawiedliwienia przez 33 dni, a służbę pełniła zaledwie przez 173 dni (tj. niewiele ponad 5 miesięcy). Powyższa bardzo duża absencja chorobowa w oczywisty sposób dezorganizuje służbę Wydziału [...].

Podał, że z uwagi na długotrwałe korzystanie ze zwolnień lekarskich policjantka była dwukrotnie kierowana przez [...] na badania Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia aktualnego stanu zdrowia i ustalenia dalszej zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Orzeczeniem [...] z dnia [...] maja 2018 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSWiA w K. (zwana dalej: RKL) uznała policjantkę za zdolną do służby w Policji z ograniczeniem; czasowo niezdolną (przez okres 1 roku) do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku. RKL uznała w ww. orzeczeniu, że w stosunku do funkcjonariuszki przeciwwskazane są dyżury w terenie, doprowadzenia i oględziny oraz przeszukania w terenie, natomiast wskazana pozostaje służba o charakterze administracyjno-biurowym. Kolejnym orzeczeniem RKL z dnia [...] lutego 2020 r., skarżąca została uznana za trwale niezdolną do służby w Policji. Postępowanie orzecznicze, w którym wydane zostało ww. orzeczenie, nie zostało jeszcze zakończone.

Zdaniem [...], nieobecność funkcjonariuszki w służbie zakłóca prawidłowe działanie Wydziału [...] Komisariatu Policji [...], skutkuje przeciążeniem innych policjantów ilością prowadzonych postępowań przygotowawczych, a w konsekwencji rodzi problemy w realizowaniu przez tę jednostkę ustawowych zadań Policji. Uważa, że blokowanie etatu przez policjantkę, chronicznie korzystającą od trzech lat ze zwolnień lekarskich, uniemożliwia mianowanie na zajmowane przez nią stanowisko innego policjanta, sprawnie wykonującego obowiązki służbowe. Długotrwała nieobecność funkcjonariuszki w służbie oraz niewykonywanie przez nią obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku , narusza ważny interes służby.

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 u.p., orzekł o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji z dniem [...] marca 2020 r. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez organ I instancji, że nieustanna nieobecność policjantki w służbie oraz jej lekceważący stosunek do niej dezorganizuje pracę komórki organizacyjnej, w której pełni ona służbę. Długotrwała, ciągła nieobecność policjantki w naturalny sposób zmusza przełożonych do zapewniania zastępstw, co z kolei prowadzi do zwiększenia obciążenia pracą pozostałych w służbie policjantów. Zastępstwo w wykonywaniu zadań, poprzez scedowanie obowiązków na innych policjantów, jest okolicznością, która negatywnie wpływa zarówno na jakość pracy w wydziale, jak i samo funkcjonowanie tej komórki. Zwiększona ilość zadań służbowych dla obecnych w służbie funkcjonariuszy Wydziału [...], wprost przekłada się na realne obniżenie poziomu efektywności, jakości zleconych zadań. Taki stan rzeczy wpływa negatywnie na działalność ww. komórki organizacyjnej Policji i bezspornie godzi w ważny interes służby.

Skarżąca mimo, że nie pełni służby, otrzymuje wszystkie inne świadczenia należne policjantom (otrzymuje uposażenie w wysokości 80%, nabywa prawo do urlopu wypoczynkowego za każdy rok kalendarzowy, otrzymuje dopłatę do wypoczynku, wypłatę sortów mundurowych, nagród rocznych, zaś każdy rok pozostawania w służbie, nawet przy sporadycznym jedynie wykonywaniu czynności służbowych, wlicza się jej do wysługi emerytalnej, jubileuszowej oraz dla celów uposażeniowych). Natomiast obciążeni jej zadaniami inni policjanci muszą je wykonywać często w ramach czasu przeznaczonego na realizację ich własnych obowiązków, bez dodatkowego wynagrodzenia z tego tytułu. Ponadto skarżąca przez wiele miesięcy w ciągu każdego z ostatnich trzech lat nie stawiała się do służby, a obecnie nie przedkłada nawet kolejnych zwolnień lekarskich, ani w żaden inny sposób nie usprawiedliwia nieobecności. Nasuwa to poważne wątpliwości co do intencji policjantki i czyni wysoce prawdopodobnym, że nie zamierza ona realizować przyjętych na siebie zobowiązań wynikających z wstąpienia do służby w Policji. Nie jest zatem możliwe kontynuowanie służby przez skarżącą bez uszczerbku dla ważnego interesu służby, tożsamego zresztą z interesem społecznym.

W odwołaniu złożonym na powołany rozkaz personalny skarżąca wniosła o jego uchylenie. Zdaniem skarżącej wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego było przedwczesne, bowiem nie zakończyło się postępowanie orzecznicze, dotyczące jej stanu zdrowia. Orzeczenie RKL nie jest ostateczne i nie może przesądzać o sposobie jej zwolnienia ze służby. W przypadku bowiem uznania, że jej schorzenia mają związek z warunkami służby, zwolnienie jej ze służby z powołaniem się na ważny interes służby nie wchodziłoby w ogóle grę.

Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot kontroli w niniejszej sprawie rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Komendant Główny Policji (zwany dalej: KGP, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej rozkazu personalnego w mocy.

W uzasadnieniu podjętej decyzji, po przedstawieniu stanu sprawy oraz treści art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p., organ odwoławczy podkreślił, iż użyte w tym przepisie pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę.

Organ odwoławczy za bezsporny znał fakt, że w ciągu ostatnich niemal trzech lat poprzedzających wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby, skarżąca była nieobecna w służbie w związku z chorobą przez 752 dni, co oznacza, że nie pełniła on obowiązków służbowych przez ponad dwa lata. Długotrwała absencja chorobowa policjantki w służbie, we wskazanym okresie wyniosła: w 2017 r. - 189 dni, w 2018 r. - 211 dni, w 2019 r. - 314 dni, a w 2020 – 59 dni (do 31 marca br.). W omawianym okresie skarżąca przedkładała zwolnienia lekarskie wystawiane przez lekarzy specjalistę chorób wewnętrznych, neurologa, pediatrę, specjalistę psychiatrę, specjalistę medycyny rodzinnej oraz lekarza chorób wewnętrznych. Ponadto policjantka była dwukrotnie kierowana do orzekania przez RKL. W pierwszym orzeczeniu z dnia [...] maja 2018 r. RKL uznała policjantkę za zdolną do służby w Policji z ograniczeniem, czasowo niezdolną do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym. Jednocześnie orzekając, że przeciwskazane są dyżury w terenie, doprowadzenia, oględziny i przeszukania w terenie, a wskazana jest służba o charakterze administracyjno-biurowym. Kolejnym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. RKL uznała skarżącą za trwale niezdolną do służby w Policji, kategoria "C" i zaliczyła do trzeciej grupy inwalidzkiej. Orzeczenie to utrzymane zostało w mocy przez Centralną Komisję Lekarską (orzeczenie nr [...] z dnia [...] maja 2020 r.).

Wyjaśnił, iż w żaden sposób nie kwestionuje zasadności wystawienia przedmiotowych zwolnień lekarskich, nie podważa ich skutków prawnych ani faktu, iż okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie. Ocenił natomiast m.in. wpływ absencji w służbie na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby.

Zdaniem KGP niezaprzeczalnym pozostaje, że absencja funkcjonariuszki wpływała negatywnie na organizację służby w Wydziale [...] Komisariatu Policji [...] w C. [...]. Policjantka winna realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem jej absencja chorobowa w okresie od 2017 r. wynosiła łącznie ponad 2 lata.

Powyższa sytuacja rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Sytuacja ta dezorganizowała tok służby. Długotrwała, niemal ciągła nieobecność policjantki w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nią, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Zwiększona ilość zadań służbowych, po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekłada się na realne obniżenie poziomu efektywności i jakości zleconych zadań. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem organu Policji i godzi w ważny interes służby. Sytuacja taka może rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy, jak również przyczyniać się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce. Z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, istotne jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki.

Ocenił, że w przedmiotowej sprawie [...], działając w granicach uznania administracyjnego, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie spełnia też wszelkie wymogi, określone w k.p.a. Organ I instancji słusznie też nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności wskazując, że zachodzą przesłanki, uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów stwierdził, że nie są one uprawnione, a na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia nie ma wpływu ani stan zdrowia skarżącej, ani ewentualne działania podejmowane w celu poprawy stanu zdrowia. Wyjaśnił też, że wydane wobec policjantki orzeczenia lekarskie (stwierdzające trwałą niezdolność do służby) stanowią obligatoryjną podstawę do zwolnienia ze służby w innym trybie (art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 u.p.). W ustalonym stanie faktycznym sprawy, zwolnienie skarżącej ze służby na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 5 u.p. było jednak dopuszczalne i zasadne.

W skardze złożonej na powołaną wyżej decyzję do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go rozkazu personalnego.

Wydanemu przez organ I instancji rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła, że został wydany przedwcześnie, bowiem w dacie jego podjęcia orzeczenie RKL z dnia [...] lutego 2020 r. z którego wynikało, że jest trwale niezdolna do służby, nie było ostateczne. [...] winien więc wstrzymać się z wydaniem rozkazu o zwolnieniu ze służby do czasu ostateczności orzeczenia RKL, a następnie winien wydać rozkaz personalny w sprawie zwolnienia jej ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 u.p.

Ponadto istnieje sprzeczność ww. rozkazu [...] o zwolnieniu ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby z jego uzasadnieniem, że przyczyną zwolnienia były długotrwałe zwolnienia lekarskie i związana z tym nieobecność w służbie, co nie może być oceniane przez organ jako naruszenie przez funkcjonariusza ważnego interesu służby.

Rozkazowi KGP skarżąca zarzuciła, że został wydany ze względu na ważny interes służby na podstawie art. 41 ust.2 pkt 5 u.p., nie zaś ze względu na trwałą niezdolność do służby w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 u.p. Z tej przyczyny zaskarżony rozkaz personalny winien zostać przez KGP uchylony a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z zaleceniem uwzględnienia przy ponownym rozpoznaniu sprawy orzeczeń komisji lekarskich uznających ją za trwale niezdolną do służby.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p., zgodnie z którym, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie skarżącej w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia tym samym jej zwolnienie ze służby.

Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie określone. Ustalenie jego treści ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne, uzasadniające taką ocenę. Zasadne jest twierdzenie KGP, że na podstawie tego przepisu organy dokonują zwolnień funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" musi być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę.

Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącej. W takim wypadku organ zobowiązany jest ocenić materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć zastosowanie w sprawie.

Prawidłowe jest stwierdzenie organu odwoławczego, że przyczyny zwolnienia ze służby policjantki, ustanowione w art. 41 ust. 2 u.p. zawierają wspólną cechę, odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjantki w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie.

Rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. jest wykazanie, że za zwolnieniem przemawia ważny interes służby. Okoliczności faktyczne muszą odnosić się do art. 1 u.p., zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację, służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej podstawowych zadań należą w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (art. 1 ust. 2 pkt 2).

W sprawie bezsporna jest okoliczność, że skarżąca w latach 2017-2020 była nieobecna w służbie przez 752 dni. W ciągu ostatnich trzech lat absencja ta wynosiła: w 2017 r. – 189 dni, w 2018 r. – 211 dnia, w 2019 r. – 314 dnia, a w 2020 r. – 39 dni (do dnia 7 lutego 2020 ). Powyższe oznacza, że policjantka nie pełniła obowiązków służbowych przez ponad dwa lata. Długotrwała absencja chorobowa skarżącej, a w ostatnim okresie czasu także jej nieobecność w służbie, która nie została poparta zwolnieniami lekarskimi, stwierdzającymi czasową niezdolność do pracy niewątpliwie spowodowała, że w czasie tej nieobecności skarżąca nie wykonywała żadnych czynności służbowych. Taka sytuacja nie mogła pozostać bez negatywnego wpływu na sprawne funkcjonowanie jednostki organizacyjnej, w której skarżąca pełni służbę. Nie ma wątpliwości, że prawidłowe wykonywanie zadań oraz sprawne funkcjonowanie całej Policji i poszczególnych jej komórek organizacyjnych utrudnia każda długotrwała nieobecność funkcjonariuszy w służbie. Negatywne skutki licznych i stale powtarzających się, a w tym przypadku także długotrwałych, absencji chorobowych policjantki, są oczywiste dla funkcjonowania formacji jaką jest Policja. Oczywiste jest, że zadania, które mają być wykonywane przez nieobecnego funkcjonariusza, muszą być przydzielane pozostałym funkcjonariuszom.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę, iż nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, iż długotrwała choroba policjanta negatywnie wpływa na funkcjonowanie danej jednostki Policji i możliwość sprawnego realizowania zadań (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 723/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela.

Przydzielanie zadań nieobecnego funkcjonariusza innym funkcjonariuszom zwiększa ich obciążenie, a w konsekwencji może negatywnie wpływać na jakość oraz terminowość realizowanych zadań. W tym znaczeniu liczne, stale powtarzające się i długotrwałe nieobecności skarżącej w służbie naruszają ważny interes służby tożsamy z interesem społecznym. Konieczność podejmowania określonych działań przez przełożonych, który zmuszeni są do dokonywania między innymi stałych zmian grafików służby, pełnionej przez podwładnych, oraz innych czynności kadrowo-organizacyjnych, z pewnością utrudnia funkcjonowanie jednostki organizacyjnej. Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy w wystarczającym stopniu wykazały, że skarżąca z uwagi na przedkładane zwolnienia lekarskie wykazała zupełny brak dyspozycyjności. Sytuacja taka bezspornie dezorganizowała pracę jednostki organizacyjnej Policji co stanowi o naruszeniu ważnego interesu służby. Ważny interes służby bezspornie tożsamy jest w tym przypadku z interesem służby, wyrażającym się w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji przez Policję jej ustawowych zadań.

W ocenie Sądu, uzasadnienia obu rozkazów personalnych spełniają wszystkie wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do faktów, które organ wziął pod uwagę, jak również nie pozostawiają wątpliwości co do przesłanek, z powodu których zdaniem organu dobro służby przeważyło w tej sprawie nad dobrem indywidualnego interesu funkcjonariuszki. Organ zebrał pełny materiał dowodowy i wszechstronnie go rozważył.

Nie jest zasadny zarzut skargi wskazujący, że zwolnienie ze służby winno mieć miejsce w innym trybie, tj. określonym w art. 41 ust. 1 pkt 1 u.p. - w związku z orzeczoną wobec policjantki trwałą niezdolnością do służby. Jak przedstawiono wyżej, podstawę zwolnienia skarżącej ze służby stanowiła przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. przesłanka ważnego interesu służby. Zatem przedmiotem ustaleń i rozważań organu była właśnie ta kwestia. Organy w sposób wystarczająco wyczerpujący i przekonujący uzasadniły dlaczego interes społeczny przeważył w tej sprawie nad indywidualnym interesem skarżącej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, który Sąd rozpatrujący sprawę podziela, że funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby, a jej dobro jest oceniane przez pryzmat zadań Policji (por. wyroki NSA z: 15 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1033/12, 15 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 2009/11, 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 733/12, 19 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1852/13, publ. cbois).

Bezspornie interes funkcjonariuszki, choć zrozumiały, nie mógł stanowić dla organu przesłanki, która wobec konieczności zapewnienia należytego wykonywania zadań przez Policję, mogłaby uzasadniać pozostawienie policjantki w służbie. Podkreślenia wymaga przy tym, że organ nie dokonał zwolnienia skarżącej ze służby ze względu na stan zdrowia. Organ nie kwestionował zwolnień lekarskich funkcjonariuszki. Dokonał natomiast trafnych ustaleń, że długotrwała i ciągle powtarzająca się nieobecność skarżącej w służbie negatywnie wpływa na realizację zadań, powodując przy tym dodatkowe obciążenie zadaniami pozostałych funkcjonariuszy.

Stwierdzenia organu, w ocenie Sądu, nie są dowolne. Wykonywanie zadań nałożonych na Policję wymaga znacznego zaangażowania i dyspozycyjności wszystkich funkcjonariuszy oraz odpowiednich predyspozycji psychicznych i zdrowotnych funkcjonariuszy. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje przyczyny zwolnienia ich ze służby, ale jednocześnie dostrzega potrzebę prowadzenia przez organy racjonalnej polityki kadrowej w celu ochrony interesu służby, a w konsekwencji także interesu społecznego.

Brak dyspozycyjności policjantki, wynikający ze stanu zdrowia, czy też innych okoliczności, niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. W ocenie Sądu zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji nie naruszają prawa materialnego ani prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Na podstawie materiału dowodowego należy stwierdzić, że organy Policji miały prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – zastosować przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Orzekające organy trafnie stwierdziły, że ważny interes służby przeważa nad interesem skarżącej i prawidłowo zastosowały art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p.

Mając powyższe na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.