Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 144/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 par. 1, art. 120, art. 122, art. 124, art. 200, art. 201 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi Syndyka m. up. [...] – w miejsce [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej również jako: "Dyrektor"), decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej jako: "O.p."), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Ś. W. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] określającej D. K. (dalej również jako: "Strona", "Skarżący") nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok.

Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] listopada 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją nr [...], określił D. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, w wysokości niższej od zadeklarowanego przez Podatnika. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, zaś Dyrektor Izby Skarbowej w P. po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak sprawy [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 09 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1073/16, oddalił skargę na decyzję z dnia 22 kwietnia 2016 r. Wyrok powyższy jest nieprawomocny, gdyż Strona wniosła od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. W. wszczął wobec D. K. postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 r., a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. określającej Stronie nadpłatę w wysokości [...] zł.

D. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc zarzuty naruszenia: a) art. 72 § 1 pkt 1 O.p. poprzez określenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 w sytuacji gdy nie został jeszcze wydany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.; b) art. 120 O.p. poprzez działanie organu podatkowego w sposób sprzeczny z przepisami prawa; c) art. 122 O.p. polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, a w szczególności nieustalenia czy w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wydał rozstrzygnięcie w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.; d) art. 124 O.p. poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ pierwszej instancji przy załatwieniu niniejszej sprawy; art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, polegające na uchybieniu obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności ustalenia czy w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wydał rozstrzygnięcie w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.; e) art. 210 § 4 O.p. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji która w przeważającej mierze ma charakter wyłącznie sprawozdawczy i nie wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ uznając, iż dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie jest konieczne poznanie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.; f) art. 123 w zw. z art. 200 O.p. po przez odstąpienie od ponownego powiadomienia Strony o prawie do wypowiedzenia się w kwestii zgromadzonego materiału dowodowego w sytuacji, gdy do akt spawy dołączono nowe materiały, tj. pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Z. G. z dnia [...] lutego 2018 r.

Wydając powołaną na wstępie Decyzję Dyrektor wskazał, że podatnik w dniu [...] października 2016r. ustanowił w sprawie pełnomocnika w osobie adwokata A. M.. Pismem z dnia [...] lipca 2018r. zawiadomiono Stronę w trybie art. 200 § 1 O.p. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zawiadomienie to wysłano na adres e-PUAP Pełnomocnika Strony. Ze znajdującego się w aktach sprawy Urzędowego Poświadczenia Doręczenia, wynika, że Pełnomocnik odebrał je w dniu [...] lipca 2018 r. Ponadto w dniu [...] lipca 2018 r. Strona osobiście zapoznała się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, sporządziła także dokumentację fotograficzną, co wynika wprost z protokołu zapoznania Strony z materiałem dowodowym, również znajdującym się w aktach sprawy.

W świetle powyższego organ odwoławczy zauważył, że obszerne wywody, co do zasad procedowania stanowiące zasadniczą część wniesionego odwołania jakkolwiek słuszne - nie wykazują związku z przedmiotem niniejszego postępowania, ponieważ, co nie ulega wątpliwości w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie doszło do naruszenia uprawnień Strony do udziału w postępowaniu wynikających z przepisu art. 200 § 1 O.p. Nadto co wynika z treści odwołania, uzasadnieniem naruszenia tego przepisu miał być także fakt niezapoznania Strony z nowym materiałem dowodowym tj. pismem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Z. G. z dnia [...] lutego 2018 r. Jednakże zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje aby taki dokument znajdował się w aktach sprawy. Jego włączenia do akt postępowania nie potwierdził także Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. W. w swym piśmie z dnia [...] września 2018 r.

Następnie Dyrektor wskazał, że prawomocne zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie kontroli legalności, wydanej na rzecz Podatnika decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2010 nie ma charakteru zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p., dla sprawy w zakresie określenia Podatnikowi wysokości nadpłaty za ten okres. Nie ulega wątpliwości, że ustalenia jakie znajdą wyraz w prawomocnym rozstrzygnięciu postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych mogą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia organu podatkowego w sprawie dotyczącej określenia wysokości nadpłaty w tym podatku, jednakże powyższe nie stanowi jeszcze zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Pomiędzy ww. postępowaniami podatkowymi, nie występuje bowiem zależność tego rodzaju, że brak uprzedniego rozpatrzenia i końcowego rozstrzygnięcia jednego z nich czyni niemożliwym przeprowadzenie i zakończenie drugiego.

Skargę na powyższą decyzję wniósł w miejsc D. K. syndyk m. up. [...] reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika podnosząc zarzut naruszenia: 1) art. 72 § 1 pkt 1 O.p. poprzez określenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 w sytuacji gdy nie został jeszcze wydany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.; 2) art. 120, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 210 § 4 oraz art. 200 O.p. poprzez: działanie organu podatkowego w sposób sprzeczny z przepisami prawa, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, a w szczególności nieustalenia czy w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wydał rozstrzygnięcie w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.; niewyjaśnienie przez organ I instancji stronie zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ pierwszej instancji przy załatwieniu niniejszej sprawy; naruszenie przez organ I instancji zasady prawdy materialnej, polegające na uchybieniu obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności ustalenia czy w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wydał rozstrzygnięcie w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.; brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji organu I instancji która w przeważającej mierze ma charakter wyłącznie sprawozdawczy i nie wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ uznając, iż dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie jest konieczne poznanie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie określenia wysokości nadpłaty, postępowanie zostało zawieszone w dniu [...] listopada 2016 r. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny sprawy dotyczącej wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Postępowanie powyższe zestało następnie podjęte i wydano decyzję merytoryczną, pomimo, iż zdaniem Skarżącego, pozostaje ona w związku ze sprawą zawisłą obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Działanie organów podatkowych uznano za niezrozumiałe.

Równocześnie w skardze wskazano, że w dniu [...] sierpnia 2018 r. Sąd Rejonowy P. Stare M. Wydział Gospodarczy do Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości D. K. i wyznaczył syndyka w osobie V. W..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, który utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Ś. W. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] określającej D. K. nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok.

Jak wskazuje analiza akt sprawy istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy postępowanie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. stanowiło zagadnienie wstępne w sprawie dotyczącej nadpłaty w powyższym podatku za ten sam okres. Okolicznością bezsporną pozostaje bowiem, że w dniu [...] listopada 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określił D. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak sprawy [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 09 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1073/16, oddalił skargę od decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wyrok powyższy jest nieprawomocny, gdyż wniesiono od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tych okolicznościach faktycznych została wydana zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. W.. W ocenie Skarżącego rozstrzygnięcie powyższe było przedwczesne, gdyż rozstrzygnięcie w przedmiocie wysokości podatku od osób fizycznych stanowi zagadnienie wstępne dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2010. Zarzuty skargi koncentrują się bowiem wokół wykazania, że do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny niemożliwe było wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji. Innymi słowy, w ocenie Skarżącego toczące się obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie dotyczące skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1073/16, stanowi zagadnienie wstępne dla postępowania w przedmiocie nadpłaty.

Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne w rozumieniu tego przepisu występuje wtedy, gdy: 1) wyłania się ono w toku postępowania, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od jego rozstrzygnięcia, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji i związek ten musi mieć charakter bezpośredni (por.: R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX 2013).

Sąd zauważa, że zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt. 2 O.p., stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Jak wynika z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, tzn. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Od jej rozstrzygnięcia zależy tak możliwość kontynuowania postępowania jak i treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego.

Regulacja art. 201 § 1 pkt 2 O.p., zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdza tezę, że przeszkoda, jaką stanowi zagadnienie wstępne ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje również z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu jurysdykcyjnym.

Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania.

Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przez zagadnienie wstępne należy rozumieć zagadnienie, którego rozstrzygnięcie, przez inny organ lub sąd, jest niezbędne dla rozpatrzenia i wydania decyzji w konkretnej, toczącej się sprawie. Jeżeli zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Zatem zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2011 r., II FSK [...]; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003 r., I SA/Łd [...], wyrok z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK [...], wyrok z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK [...], dostępne w elektronicznej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie [...]).

W ocenie Sądu, powyższe oznacza, że musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania jest niedopuszczalne. Oznacza to, że nie każda kwestia, która w przekonaniu strony, czy też organu stanowi zagadnienie wstępne, takim zagadnieniem jest w istocie i obliguje organ do zawieszenia postępowania. Zwrócić należy przy tym uwagę, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego powinno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę. Stąd też powoływany przepis Ordynacji podatkowej nie może podlegać wykładni rozszerzającej.

Konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ i obowiązek wstrzymania się z rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia (prejudykatu), będą zatem zachodziły jedynie w sytuacji bezpośredniego uzależnienia rozstrzygnięcia danej sprawy od rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego, a zatem w sytuacji istnienia pomiędzy tymi kwestiami ścisłego związku. Związek ten nie zachodzi natomiast, kiedy sprawa, co do której rozstrzygać ma organ, jest przedmiotowo związana z inną sprawą toczącą się przed organem administracji bądź sądem czy organami ścigania, ale której brak rozstrzygnięcia nie tamuje (nie uniemożliwia) prawidłowego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet będzie miał, wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (tak np. W. Jakimowicz, O kwestii prejudycjalnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, Samorząd Terytorialny 2003, Nr 10, s. 29).

Sąd zauważa, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie nadpłaty do czasu rozstrzygnięcia sprawy określenia wysokości zobowiązania podatkowego, natomiast z uwagi na fakt, że zawieszenie postępowania ogranicza zasadę szybkości oraz ciągłości postępowania podatkowego, może ono mieć miejsce tylko w przypadkach wyraźnie określonych w przepisach tej ustawy. Równocześnie przyjąć należy, że nie zachodzi między określeniem zobowiązania podatkowego a stwierdzeniem nadpłaty relacja tego rodzaju, że pierwsze z nich jest kwestią wstępną dla drugiego. Zagadnienie wstępne zachodzi wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej i wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej w ogóle, a nie z wydaniem rozstrzygnięcia o określonej treści. Jest to przesłanka negatywna jurysdykcyjnego postępowania podatkowego.

W przedmiotowej sprawie w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Tym samym możliwe stało się wydanie decyzji określającej nadpłatę w powyższym podatku. Ewentualne uchylenie decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny może skutkować uchyleniem lub zmianą decyzji w przedmiocie nadpłaty, jednakże na obecnym etapie postępowania podatkowego, zasadnie uznano, że zawiśnięcie sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania.

Mając powyższe na względzie za bezzasadne uznać należało zarzuty naruszenia art. 72 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 120, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 210 § 4 i art. 200 O.p.

Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd zauważa, że godnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Z uwagi na fakt, że Skarżący uiścił podatek dochodowy za 2010 r. w kwocie [...]zł, a należny podatek wyniósł [...] zł, konieczne było wydanie decyzji określającej nadpłatę.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.