Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 807/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4,  art. 40
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 7,   art. 10, art. 77,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" działający z upoważnienia

Prezydenta "[...]" - Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w "[...]" wymierzył Spółce A karę pieniężną w wysokości 26662,90 zł za zajęcie pasa drogowego "[...]" w "[...]" (obręb "[...]" działka nr "[...]") bez zezwolenia zarządcy drogi przez umieszczenie reklamy o treści "[...]", w okresie od "[...]" do "[...]". W uzasadnieniu wskazano przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie, opisano przebieg postępowania dowodowego oraz lokalizację i wymiary zajętego pasa drogowego. Podano, iż w trakcie kontroli pasa drogowego w dniu "[...]" stwierdzono obecność wskazanej wyżej reklamy pomiędzy rurami ciepłociągu usytuowanego w pasie drogowym "[...]". Wskazano, iż kolejne kontrole pasa drogowego potwierdziły obecność reklamy w terenie. Podniesiono, iż na podstawie dokumentów zebranych w toku postępowania stwierdzono, że reklama znajdowała się w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Opisano wygląd tablicy reklamowej oraz jej elementów konstrukcyjnych, podano wymiary poszczególnych elementów reklamy oraz dokonano wyliczenia kary za zajęcie pasa drogowego.

Na skutek odwołania od powyższej decyzji wniesionego przez Spółkę A Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazano, że z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, że przedmiotowa tablica reklamowa faktycznie znajdowała się w pasie drogowym ul. "[...]" w "[...]", gdyż brak jest mapy geodezyjnej z naniesionym na niej przez geodetę linami granicznymi pasa drogowego oraz miejscem usytuowania tablicy reklamowej. Wskazano także na naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłowe zawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia "[...]" działający z upoważnienia Prezydenta "[...]" - Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w "[...]" wymierzył Spółce A karę pieniężną w wysokości 26662,90 zł za zajęcie pasa drogowego ul. "[...]" w "[...]" (obręb "[...]" działka nr "[...]") bez zezwolenia zarządcy drogi przez umieszczenie reklamy o treści "[...]", w okresie od "[...]" do "[...]". W uzasadnieniu powołano się na przepisy ustawy o drogach publicznych oraz uchwałę nr "[...]" Rady Miasta w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego na terenie Miasta "[...]". Wskazano, że na podstawie zebranych dowodów ustalono, że doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Wyjaśniono, że takim przypadku organ ma obowiązek wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego za zezwoleniem. Bez znaczenia są przy tym przyczyny zajęcia. Wskazano, że powierzchnie tablicy reklamowej ustalono zgodnie z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, uwzględniając powierzchnię nośników informacji wizualnej, a także elementów konstrukcyjnych i zamocowań reklamy. Przy czym nie wliczono powierzchni części elementów konstrukcyjnych (słupów wsporczych), gdyż te elementy nie były widoczne dla użytkowników drogi. Wskazano, że w trakcie postępowania nie ustalono dokładnego okresu ekspozycji reklamy, przyjmując okres od dnia stwierdzenia jej obecności do dnia kontroli potwierdzającej obecność reklamy w terenie. Wyjaśniono, że na skutek uchylenia poprzedniej decyzji uzupełniono postępowanie dowodowe i dołączono do akt sprawy mapę zasadniczą z zaznaczeniem na niej przez uprawnionego geodetę linii granicznych pasa drogowego ul. "[...]" oraz działki, na której znajdowała się reklama. Wskazano także na znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów, który jednoznacznie określa, że działka ta leży w ciągu ul. "[...]". Podniesiono, że czynności kontrolne dokonane przed zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania wynikają z art. 20 pkt 10 ustawy o drogach publicznych, obligującego organ do przeprowadzenia okresowych kontroli stanu dróg i obiektów inżynierskich. Z czynności kontrolnych organ sporządził protokół, co wypełnia wymagania art. 67 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśniono, że przed wydaniem decyzji pouczono stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy wyznaczając jej 7-dniowy termin i powołując się na treść art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do kwestii sposobu wyliczenia powierzchni przedmiotowej reklamy powołano się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ przedstawił sposób dokonania wyliczenia tej powierzchni i wymierzonej kary.

Od powyższej decyzji odwołała się Spółka A, reprezentowana przez pełnomocnika – r.pr. P. M. Zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych, Konstytucji RP oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesiono, że nie można uznać miejsca oddalonego od krawędzi jezdni o ponad 100 m i znajdującego się w obrębie przebiegu rur ciepłociągu za pas drogowy, skoro nie było tam żadnych obiektów budowlanych i urządzeń technicznych związanych z prowadzeniem i obsługą ruchu. Zatem umieszczając reklamę w obrębie przebiegu rur ciepłowniczych, obiektów nie związanych zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, skarżąca była przeświadczona, iż umieszcza ją poza pasem drogowym. Zarzucono, iż geodeta ustalił lokalizację tablicy reklamowej na podstawie protokołów z kontroli przeprowadzonych przez pracowników organu bez udziału strony. Okoliczności faktyczne ustalone zatem na podstawie kontroli, w których strona nie miała możliwości wzięcia udziału należy uznać za nieudowodnione. Wyrażając ten pogląd pełnomocnik Spółki powołała się na orzecznictwo sądowoadministracyjne. W rezultacie w ocenie pełnomocnika Spółki decyzja wydana została z naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 79 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesiono ponadto, że nawet jeśli uznać, iż doszło do zajęcia pasa drogowego, czemu stanowczo przeczy, to organ dokonał błędnego wyliczenia powierzchni reklamy, a tym samym zawyżył ewentualną karę pieniężną. Wskazano także, że organ naruszył art. 2 Konstytucji RP, bowiem skarżącej nie można przypisać umyślnego działania, a w takiej sytuacji brak jest uzasadnienia do wymierzenia kary pieniężnej.

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżąca zajmowała pas drogowy ul. "[...]" (obręb "[...]" działka nr "[...]") w "[...]" bez zezwolenia zarządcy drogi przez umieszczenie reklamy w okresie od "[...]" do "[...]", co wynika z kontroli przeprowadzonych przez organ poszczególnych dniach w okresie od "[...]" do "[...]". Kontrole te wykazały usytuowanie reklamy w pasie drogowym. Fakt ten organ udokumentował licznymi zdjęciami oraz protokołami z kontroli pasa drogowego, w trakcie których dokonano też pomiarów tablicy reklamowej. Wskazano, że miejsce usytuowania reklamy organ udokumentował szkicem sytuacyjnym wykonanym na podkładzie geodezyjnym w skali 1:500, kopią mapy zasadniczej z Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej oraz mapą sporządzoną przez uprawnionego geodetę, na których zaznaczono granice pasa drogowego oraz usytuowanie reklamy. Wskazano, iż stosownie do art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Takie opłaty dla przedmiotowej drogi zostały ustalone uchwałą Rady Miasta "[...]" w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na terenie Miasta "[...]". Podniesiono, że analiza zgromadzonej dokumentacji, w tym przeprowadzone oględziny miejsca zajęcia pasa drogowego, projekty graficzne i plany konstrukcji reklam pozwoliły na jednoznaczne ustalenie powierzchni reklamy i w tym zakresie organ pierwszej instancji przeprowadził prawidłowe wnioskowanie i obliczenia, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji. Wysokość orzeczonej kary pieniężnej nie budzi wątpliwości. Podano, że z treści definicji reklamy zawartej w ustawie o drogach publicznych wynika, że obliczając powierzchnię reklamy należy uwzględnić powierzchnię nośnika reklamowego oraz powierzchnię elementów konstrukcyjnych i zamocowań, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika Spółki wyjaśniono, że do umieszczającego reklamę należy ustalenie, czy jej usytuowanie spowoduje zajęcie pasa drogowego. Stąd też nie uwzględniono argumentu strony, że na podstawie sytuacji w terenie nie przypuszczała, że umieszcza reklamę w pasie drogowym. Kolegium uznało także za bezzasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 i art. 79 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazano, że pismem z dnia "[...]" skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz została poinformowana o terminie oględzin pasa drogowego oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, jak i ustosunkowania się do niego. Przeprowadzenie kontroli pasa drogowego przed zawiadomieniem strony o wszczęciu postępowania nie daje podstawy do stwierdzenia, iż postępowanie prowadzone było bez udziału strony. Celem była kontrola pasa drogowego i dopiero na skutek dalszych czynności organu ustalono właściciela reklamy umieszczonej w pasie drogowym. Takie działania pracowników organu leżą w gestii organu zarządzającego drogą w imieniu zarządcy, dlatego nie można im zarzucić braku podstawy prawnej. Kolegium nie podzieliło także argumentu dotyczącego braku mocy dowodowej mapy geodezyjnej. Wskazano w tym zakresie, iż z adnotacji naniesionej przez geodetę na kwestionowanej przez stronę mapie wynika, że lokalizacja tablicy reklamowej została naniesiona nie tylko na podstawie kwestionowanych przez odwołującą się protokołów z kontroli pasa drogowego, przeprowadzonych przez pracowników organu, ale również na podstawie oględzin pasa drogowego, przeprowadzonych po wszczęciu postępowania w sprawie i po zawiadomieniu strony o miejscu i terminie oględzin.

Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu wniosła pełnomocnik Spółki, żądając jej uchylenia, jak też uchylenia poprzedzającej ja decyzji organu pierwszej instancji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów ustawy

o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że pasem drogowym jest miejsce odległe od krawędzi jezdni o ponad 100 m, znajdujące się w obrębie przebiegu rur ciepłociągu, w którym nie ma żadnych obiektów budowlanych i urządzeń technicznych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu oraz uznanie, iż w kontekście takich okoliczności skarżąca nie miała podstaw do przyjęcia, że tablica reklamowa znajduje się poza pasem drogowy. Wskazała także na nieprawidłową wykładnię przepisów ustawy o drogach publicznych przy ustalaniu wysokości wymierzonej kary pieniężnej, a także na naruszenie przepisów Konstytucji RP przez przyjęcie, że przepis ustawy o drogach publicznych nakłada obowiązek karania bez względu na okoliczności i winę karanego. Zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie w sposób wyczerpujący, polegający na uwzględnieniu jako dowód kopii mapy zasadniczej z naniesionymi na niej przez geodetę adnotacjami dokonanymi na podstawie protokołów z kontroli przeprowadzonych przez pracowników organu, a nie wizji w terenie i czynności wznowienia przebiegu granicy pasa drogowego dokonanych przez uprawnionego geodetę; uznanie, iż sam fakt zawiadomienia skarżącej wszczęciu postępowania zapewnił jej zgodny z tymi przepisami udział w postępowaniu na każdym jego etapie, a tym samym kontrole przeprowadzone przez pracowników organu pierwszej instancji, bez zawiadomienia o nich skarżącej, także jeszcze przed zawiadomieniem skarżącej o wszczęciu postępowania oraz protokoły z tych kontroli mogą stanowić zgodny z przepisami procedury administracyjnej dowód w postępowaniu. W uzasadnieniu powtórzono argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podkreślono że przy wydawaniu decyzji o charakterze represyjnym, jaką jest decyzja o nałożeniu kary pieniężnej, zachodzi szczególna konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w taki sposób, by nie pozostawić żadnych wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia. Istotne znaczenie ma przede wszystkim kompletność i jednoznaczność materiału dowodowego oraz czynny udział strony w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna.

Podnieść należy, że w myśl art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji Dz.U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych). Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych).

W świetle powyższych zapisów ustawy nie ulega wątpliwości, że decyzja o wymierzeniu kary za zajęcie pasa drogowego ma charakter obligatoryjny. Oznacza że w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego zarządca drogi nie może odstąpić od wymierzenia kary. Nie jest przy tym zasadne twierdzenie strony, że organ winien w tym wypadku badać kwestię zawinienia. Kara pieniężna wymierzana za zajęcie pasa drogowego ma charakter administracyjny, co oznacza ze nie jest zależna od winy podmiotu, na który jest nadkładana. Jak wskazano bowiem w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2008r. (II GSK 68/08, LEX nr 489107) jest to odpowiedzialność obiektywna, niezależna od winy sprawcy naruszenia. Związanie właściwego organu dyspozycją przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych uzależnione jest od stwierdzenia określonego przepisem stanu faktycznego, w konkretnym przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Dokonując tego ustalenia organ nie bada przyczyny, dla której nastąpił stan nieakceptowalny przez obowiązujące przepisy, poza jego zainteresowaniem pozostaje również stopień winy strony przy zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej. Należy przy tym wyjaśnić pełnomocnikowi stron skarżącej, że powołane przez nią w skardze wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2006r. (sygn. akt VI SA/Wa 187/05) oraz z dnia 2 lipca 2007r. (Sygn. akt VI SA/Wa 417/07), w których dopuszczono możliwość badania zawinienia podmiotu, na który nałożono karę za zajęcie pasa drogowego, mają charakter jednostkowy i zapadły w zupełnie innym stanie faktycznym. W sprawach tych bowiem podmioty, którym wymierzono kary, posiadały wcześniej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, które jednak utraciły ważności z powodu upływu okresu, na jaki zostały wydane, a z uwagi na zbyt późne złożenie wniosku podmioty te nie uzyskały na czas zezwoleń na kolejny okres. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Strona skarżąca nie legitymowała się bowiem żadnym zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego, uznając że zajęcia pasa drogowego w ogóle nie dokonała. Pełnomocnik strony skarżącej stoi bowiem na stanowisku, że pasem drogowym nie może być miejsce oddalone od krawędzi jezdni o 100 metrów i to miejsce o w obrębie przebiegu rur ciepłociągu. Należy zatem wskazać, że delicja pasa drogowego zawarta jest w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem pas drogowy to: wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W definicji tej brak jest określenia szerokości, jaką pas drogowy może obejmować. Ponadto nie budzi wątpliwości, że przy określaniu linii granicznych pasa drogowego istotne są dane zawarte w ewidencji gruntów. Przy czym w przypadku wątpliwości co do przebiegu pasa drogowego ustalenie tej okoliczności winno nastąpić w oparciu o urzędowy dokument geodezyjny określający linie graniczne pasa drogowego, jak też kolizje z tymi liniami umieszczonych w pasie drogowym reklam (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008r. Sygn. akt II GSK 68/08 dostępny w Internecie). Taki dokument w niniejszej sprawie został sporządzony w postaci mapy zasadniczej z zaznaczeniem przez uprawnionego geodetę linii granicznych pasa drogowego oraz działki, na której znajdowała się reklama. Nie można przy tym przyjąć za uzasadnione żądanie strony dotyczące konieczności przeprowadzenia przez geodetę wizji w terenie oraz czynności wznowienia przebiegu granicy pasa drogowego. Także w tym wypadku należy wskazać pełnomocnikowi strony skarżącej, że wyrok na który powołuje się w skardze (wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 grudnia 2006r. sygn. akt II SA/Ke 274/06) zapadł w stanie faktycznym, w którym istniały wątpliwości co do przebiegu granic pasa drogowego. W niniejszej sprawie takich wątpliwości nie ma, zaś przedmiotowa tablica reklamowa nie była posadowiona na granicy pasa drogowego, a bez wątpliwości w jego obrębie. Nie można także podzielić stanowiska strony skarżącej kwestionującej mapę sporządzoną przez geodetę z tego względu, że przy nanoszeniu miejsca usytuowania tablicy reklamowej, opierał się na protokołach kontrolnych przeprowadzonych przez organ jeszcze przed zawiadomieniem strony skarżącej o toczącym się postępowaniu. Zarzut ten nie jest uzasadniony o tyle, że – jak słusznie wskazano w uzasadnieniu organu odwoławczego - geodeta uwzględnił także oględziny przeprowadzone przez organ w dniu "[...]", o których czasie i miejscu strona była powiadomiona. Brak udziału strony skarżącej w tej czynności nie pozbawia mocy dowodowej poczynionych wówczas przez organ ustaleń. Natomiast kwestia protokołów kontrolnych ma znaczenie wyłącznie dla ustalenia okresu, w jakim tablice były posadowione. Przy czym wbrew twierdzeniom strony skarżącej protokoły te mogły stanowić podstawę ustaleń organu, gdyż zgodnie z 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Skoro zarządca drogi jest uprawniony do kontroli pasa drogowego, co wynika z art. 20 pkt 10 ustawy o drogach publicznych, to protokół z takiej czynności nie jest sprzeczny z prawem.

Odnosząc się do kwestowanej przez stronę skarżącą powierzchni reklam to wskazać należy, że zgodnie z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Wyjaśnić przy tym należy, że z uwagi na wcześniejsze rozbieżności i wątpliwości dotyczące ustalenia powierzchni reklamy (dotyczące tego, czy w powierzchni tej uwzględniać jedynie powierzchnię samej reklamy, czy także elementy konstrukcji, na których jest ona zamocowana), doprowadziły do zmiany zapisów ustawowych w tym zakresie. Ustawą z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 200, poz. 1953, ze zm.) zmieniono treść art. 4 ustawy o drogach publicznych, gdzie w pkt 23 jednoznacznie zdefiniowano pojęcie reklamy, eliminując ewentualne spory co do zakresu pojęcia powierzchni reklamy. Zgodnie z tą definicją powierzchnia reklamy obejmuje także elementy konstrukcyjne i zamocowania. Przy czym wskazać należy, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2009r. (II GSK 811/08) wskazano, że w definicji ustawowej określono nie tylko, iż chodzi o "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie", ale to sformułowanie połączono słowem "wraz", wskazując dalej także na elementy konstrukcyjne i zamocowania. Prezentowanie zatem wprost (stricte) informacji nie jest jedynym wyznacznikiem, na podstawie którego oceniać trzeba zakres rozumienia pojęcia "reklama" na gruncie specyficznej regulacji zawartej w ustawie o drogach publicznych. Wykładania pojęcia "reklama" w pełnym zakresie wynikającym z definicji ustawowej zakłada uwzględnienie całokształtu urządzenia reklamy. Nie ulega też wątpliwości, iż to w jaki sposób poszczególne elementy tego rodzaju obiektu będą wykorzystane do prezentowania treści reklamy, zależy od inwencji projektanta oraz woli właściciela. Ważne jest natomiast, że zarówno elementy zawierające wprost nośniki informacji, jak i wszelkie łączące się z nimi elementy konstrukcyjne i zamocowania stanowią reklamę, której powierzchnię trzeba uwzględniać na tle wyliczeń dokonanych na gruncie art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych. Przy czym podnieść należy, że przy obliczaniu kary pieniężnej organ prawidłowo zastosował stawki określone w uchwale Nr "[...]" Rady Miasta "[...]" z dnia "[...]" w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg publicznych, uwzględniając powierzchnię całkowitą reklamy oraz liczbę dni jej ekspozycji. Zatem podnoszone w tym zakresie zarzuty strony skarżącej nie są zasadne.

Sąd nie podziela także zarzutów pełnomocnika skarżącej, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z 79 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, o terminie oględzin (na których nie stawiła się), a także o terminie zapoznania się z aktami sprawy. Ponadto zasadne jest stanowisko Kolegium wskazujące, że przeprowadzenie kontroli pasa drogowego przed zawiadomieniem strony o wszczęciu postępowania nie daje podstawy do stwierdzenia, iż postępowanie prowadzone było bez udziału strony, bowiem jego celem była wyłącznie kontrola pasa drogowego, co – jak wskazano wyżej – jest zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych. Strona nie była również pozbawiona możliwości zapoznawania się z materiałem dowodowym, ustaleniami organów, czy też kwestionowania ich rozstrzygnięć. Zatem nie sposób znaleźć uzasadnienia dla twierdzenia strony skarżącej, że była pozbawiona uprawnień w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.