Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 531/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. sprawy ze skarg Towarzystwa Ochrony Przyrody z siedzibą w W. i Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków z siedzibą w M. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargi


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 531/13

U Z A S A D N I E N I E

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej "Prezes Zarządu" albo "Prezes"), po rozpatrzeniu odwołania Towarzystwa [...] (dalej "[T]") od decyzji Marszałka Województwa [...] (dalej "Marszałka") z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielania firmie [...] (dalej "wnioskodawcy" albo "adresatowi pozwolenia") pozwolenia wodnoprawnego, utrzymał decyzję Marszałka w mocy.

II. Zaskarżona decyzja Prezesa Zarządu zapadła w następującym stanie faktycznym:

1. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Marszałek udzielił wnioskodawcy, na jego wniosek, pozwolenia wodnoprawnego na pobór kruszywa z koryta rz. [...] w km 261+000 - 263+000 oraz na składowanie i prowadzenie prac związanych z wydobyciem i wywozem pozyskanego materiału, w międzywalu rz. [...] w m. O. i w m. T. – Z. (dalej "przedsięwzięcie").

2. T. wniósł do Prezesa Zarządu odwołanie od decyzji Marszałka (za pośrednictwem Marszałka).

III. Rozpatrzywszy odwołanie od decyzji Marszałka zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Prezes Zarządu utrzymał tę decyzję w mocy.

Uzasadniając rozstrzygniecie odwoławcze, Prezes Zarządu wskazał w szczególności, co następuje:

1. Przedmiotowe przedsięwzięcie projektowane jest na obszarze Natura 2000 T. Dolina W., który obejmuje dolinę W. ograniczoną do międzywala z dużymi starorzeczami, na odcinku od ujścia W. do S.

2. Z uwagi na zdziczenie koryta na omawianym odcinku W., występujące tam wypiętrzenia sprzyjają powstawaniu zatorów w okresie zimowym, a także erozję powodującą uszkodzenia istniejącej zabudowy regulacyjnej. Powyższy stan pociąga za sobą potrzebę realizacji robót, które przy dostatecznej ilości środków budżetowych byłyby realizowane, w ramach utrzymania wód, przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. (dalej "RZGW").

3. RZGW odniósł się pozytywnie do planowanego poboru kruszywa w trasie regulacyjnej, umożliwiającego korzystanie ze szlaku żeglugowego.

4. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. RZGW zwolnił wnioskodawcę z zakazu wykonywania robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią.

5. Wnioskodawca uzyskał pozytywne stanowiska, w kwestii warunków przejazdu przez wały przeciwpowodziowe od, [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w R. i [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K.

6. Zakres prac, na jaki udzielono pozwolenia wodnoprawnego, odbiega nieco od zakresu wnioskowanego pierwotnie w operacie wodnoprawnym. Po analizie uwag wniesionych przez Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków w G. (dalej "OTOP"), w trakcie postępowania prowadzonego w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, dokonano zmian w operacie wodnoprawnym.

7. Nie można podzielić stanowiska TOP, że postanowienie uzgadniające realizację przedsięwzięcia na obszarze Natura 2000 zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 99 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227), dalej "ustawy ocenionej", w myśl którego to przepisu uzasadnienie postanowienia powinno zawierać m.in. informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione zgłoszone uwagi.

W trakcie pierwszego postępowania prowadzonego z udziałem społeczeństwa, pismem z dnia 12 maja 2011 r. do organu wpłynęły jedynie uwagi Pana W. N. występującego w imieniu OTOP. Stosując się do sugestii zawartych w tym piśmie, wprowadzone zostały zmiany do zakresu wykonywanych prac oraz został opracowany aneks do raportu oddziaływania na obszar Natura 2000. Stosownie do przepisów art. 39 w/w ustawy z dnia 3 października 2008 r. organ przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 zamierzonego przedsięwzięcia. W czasie tego postępowania, uwagi wniósł Pan W. N. występując w imieniu OTOP oraz w imieniu T. W uzasadnieniu postanowienia ustosunkowano się do tych uwag na stronach 7, 8, 9 i 10 uzasadnienia, zatem zarzut naruszenia przepisu art. 99 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. nie znajduje uzasadnienia.

8. Zakładana technologia robót przewiduje zdjęcie wypiętrzonego dna w trasie regulacyjnej rzeki mającej szerokość 105,00 m do poziomu 1,6 m poniżej rzędnej wody średniorocznej (SSQ). Grunt pozyskany z dna rzeki będzie składowany w czterech składowiskach, które będą realizowane sukcesywnie w miarę potrzeb. Po odsączeniu wody kruszywo będzie ładowane na samochody i wywożone poza teren międzywala. Nie podziela się stanowiska strony, że wykonanie przedmiotowych składowisk kruszywa wymagało uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, i brak przedmiotowej decyzji powinien stanowić podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Jak wynika z przedstawionej technologii robót, przedmiotowe składowiska (łącznie 8 kwater) rozmieszczone są wzdłuż trasy projektowanych robót i będą realizowane sukcesywnie w miarę potrzeb, zatem będą obiektami tymczasowymi, które w myśl przepisu art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wymagają uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

9. Brak analizy zgodności planowanych prac z planem gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, lub ustaleniami warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni nie może stanowić podstawy do uchylenia przedmiotowej decyzji, gdyż w obecnym cyklu planistycznym nie określono takich warunków, w świetle których planowane prace naruszałyby te warunki, co mogłoby stanowić podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

11. Jak wykazał, organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, wniesiona przez T. opinia prof. W. W. z Instytutu [...] nie mogła stanowić podstawy do nałożenia na uprawnionego warunków w zakresie podjęcia działań służących poprawie stanu zasobów ryb żyjących na [...] odcinku [...]. Opinia powyższa ma charakter ogólnych stwierdzeń i nie odnosi sie do konkretnych warunków występujących na omawianym odcinku rz. W. Dodatkowo wypada zwrócić uwagę, że przepis art. 128 ust. 2 pkt 6 Prawa wodnego umożliwia nałożenie na uprawnionego wnioskowanych obowiązków, w przypadku gdyby prowadzona działalność powodowała zmniejszenie populacji ryb lub utrudnienie ich migracji, przy czym obowiązek ten jest nakładany dodatkowo i w razie potrzeby, co należy rozumieć, że obowiązek taki może być nałożony na udokumentowany wniosek uprawnionego do rybactwa. W przedmiotowym przypadku, uczestniczący w prowadzonym postępowaniu Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w T. takiego wniosku nie zgłaszał.

10. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art.10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania końcowych wniosków wypada wyjaśnić, że może on odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Zawarte w odwołaniu wyjaśnienia nie są wystarczające do uznania przedmiotowego zarzutu tym bardziej, że strona uczestnicząc w postępowaniu "ocenowym" posiadała wiedzę o prowadzonym równocześnie postępowaniu wodnoprawnym.

11. Pozostałe zastrzeżenia Pana W. N. nie mogą stanowić podstawy do uchylenia przedmiotowej decyzji, jak również postanowienia wydanego przez współdziałający organ, gdyż nie dają one podstawy do uznania, że zakres projektowanych prac będzie negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 i przedmioty jego ochrony, jak już wykazano wcześniej, dążąc do ograniczenia negatywnego odziaływania na siedliska zmieniono lokalizację i ograniczono wielkość jednego ze składowisk. Zrezygnowano z realizacji robót w rejonie wyspy i realizacji dróg technologicznych przyjmując warunek poruszania się wyłącznie po drogach istniejących. Terminy realizacji robót dostosowano do okresów ochronnych. Mając na uwadze możliwość zrównoważonego korzystania z rzeki W. i ochrony terenów przybrzeżnych, przy równoczesnej ochronie wartości przyrodniczych omawianych terenów, dołożono wszelkich starań aby przyjęty zakres prac, ich technologia i terminy realizacji, godziły w miarę możliwości rozbieżne w niektórych fragmentach interesy.

W trakcie dwukrotnie prowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, a także postępowania wodnoprawnego z udziałem stron, żadna ze stron postępowania, poza Panem W. N., nie zgłosiła zastrzeżeń co do możliwości realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W tej sytuacji zasadnym jest przywołanie uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 252/12, zwrócił uwagę, że " (...) w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla s/ę, iż jeśli w sprawach pozostawionych przez przepisy uznaniu administracyjnemu interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie i leży to w możliwości organu administracjiorgan ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony. Tworzy to domniemanie pozytywnego rozstrzygnięcia, chyba że pozytywnemu rozstrzygnięciu stoi na przeszkodzie niebudzący wątpliwości interes ogólny.

IV. Stowarzyszenie T. wniosło do Sądu skargę na decyzję Prezesa Zarządu.

1. Formułując zarzuty skargi, T. wniósł o:

(1). Stwierdzenie nieważności zarówno zaskarżonej decyzji Prezesa Zarządu, jak i utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji Marszałka, z racji wydania tych decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.

(2). Uchylenie decyzji organów obu instancji (w wypadku niepodzielenia przez Sąd stanowiska odnośnie istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności tych orzeczeń).

2. Wyjaśniając istotę podniesionych zarzutów T. wskazał, że:

(1). Decyzje organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego, polegającym na błędnym zakwalifikowaniu przez oba organy przedsięwzięcia, na które udzielono pozwolenia wodnoprawnego, do grupy przedsięwzięć innych niż mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których jest mowa w art. 59 ust.1 pkt 2 ustawy ocenowej.

(2). W konsekwencji ewentualnego niepodzielenia przez Sąd stanowiska skargi co do zasadności tak sformułowanych zarzutów, należałoby uznać, że zaskarżona decyzja Prezesa Zarządu została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego o przepisów postępowania administracyjnego, tj.:

- z błędną wykładnią prawa materialnego - art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. 2012r., poz. 647) - co miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego w niniejszej skardze rozstrzygnięcia,

- z błędną oceną zaskarżonego w odwołaniu TOP w trybie art.142 k.p.a. postanowienia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2012 r., uzgadniającego realizację omawianego przedsięwzięcia wydobycia i składowania kruszywa na obszar Natura 2000, wydanego z rażącym naruszeniem art. 99 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy ocenowej, jak również sprzecznego z treścią art, 127 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jednolity - Dz. U. 2012r., poz. 145, z późn. zm.),

- po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, w którym zostały rażąco naruszone zapisy art. 7, art. 10 par. 1 a także art. 77 par. 1 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik decyzji Prezesa Zarządu,

- z błędnym uzasadnieniem iż wydanie zaskarżonej decyzji miało charakter "uznaniowy" - co jest sprzeczne z zapisami art. 126 ustawy Prawo Wodne.

- wadliwie utrzymując w mocy decyzję Marszałka, wydaną po przeprowadzeniu postępowania w którym rozpatrzony został pozytywnie nie kompletny wniosek wnioskodawcy, nie spełniający wymogu art. 131 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (brak decyzji o warunkach zabudowy dla realizacji kwater i innych urządzeń wodnych, np. mnichów służących odprowadzaniu wód ze składowisk).

Ponadto TOP podniósł, że obwieszczenie o wydaniu decyzji Prezesa Zarządu zostało dokonane niezgodnie z wymogami określonymi w art.3 ust.1 pkt. 11 lit. d ustawy ocenowej.

3. Uszczegóławiając zarzuty skargi, T. podniósł, co następuje:

(1). Rażąco wadliwie zakwalifikowano planowane przedsięwzięcie do przedsięwzięć z tak zwanej "III grupy ocenowej" (art. 59 ust. 2 ustawy ocenowej), czyli uznano, iż przedsięwzięcie dla którego udzielono pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód może znacząco oddziaływać wyłącznie na obszary sieci "Natura 2000".

W uzasadnieniu dołączonego do skargi postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej "GDOŚ") z dnia [...] grudnia 2012 r. (sygn. [...]), wydanego w pełni analogicznej sprawie (pobór kruszywa z dna W. w km 272+800 - 273+300 oraz 273+200 - 274+000 szlaku żeglugowego tej rzeki), stwierdzono jednoznacznie (strona czwarta uzasadnienia), że zgodnie z par. 3 ust. 1 pkt. 41 lit. b, obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego postanowienia Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 r., Nr 213, poz. 397), wydobywanie kopalin ze złoża śródlądowych wód powierzchniowych jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającym uyzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71 ust. 2 pkt. 2 ustawy OOS). Powyższe oznacza, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (przed wydaniem pozwolenia wodnoprawnego), niedopuszczalne jest zatem w omawianym przypadku przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, o której mowa w rozdziale V (art. 96-103) ustawy ocenowej.

(2). W świetle powyższych uwarunkowań stwierdzić należy, że procedura oceny oddziaływania omawianego przedsięwzięcia na obszary sieci Natura 2000, przeprowadzona została w niniejszej sprawie niezgodnie z przepisami ustawy ocenowej, a także sprzecznie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (z naruszeniem art. 71 ust. 2 pkt. 2 ustawy ocenowej, błędnym zastosowaniem przepisów i art. 96 - 103 tej ustawy, bez uwzględnienia treści par. 3 ust. 1 pkt. 41 lit b wymienionego Rozporządzenia Rady Ministrów).

Dlatego też decyzje organów obu instancji zasługują na stwierdzenie nieważności, jako wydane z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przedsięwzięcia polegające na poborze kruszywa z dna W., stanowiące, zdaniem T. i GDOŚ - "wydobywanie kopalin ze złoża ze śródlądowych wód powierzchniowych", zgodnie z przytoczonym już w niniejszej skardze treścią par. 3 ust, 1 pkt. 41 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, należą do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (tak zwana grupa II, o której jest mowa w art. 59 ust. 1 pkt. 2 ustawy ocenowej).

W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że w sprawie dotyczącej przedsięwzięcia, objętego wnioskiem wnioskodawcy winna być zawczasu wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, stanowiąca następnie podstawę do późniejszego udzielenia inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego (art. 72 ust. 1 ustawy "ocenowej").

(3). Wadliwie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes Zarządu, że utworzenie kwater przeznaczonych na składowanie wydobywanego z dna W. kruszywa, które mają być zlokalizowane na obu brzegach tej rzeki w miejscowości O. oraz K., nie wymaga wcześniejszego ustalenia warunków zabudowy (obiekty tymczasowe).

Stanowisko takie jest niezgodne z art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odnoszącego się do omawianej sytuacji realizacji kwater ziemnych na składowanie piasku, z którego jednoznacznie wynika iż zmiana zagospodarowania terenu, która nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, trwająca powyżej jednego roku, na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Stwierdzić należy bowiem, że:

- wykonanie kwater, wraz z urządzeniami wodnymi z nimi związanymi (np. mnichów) spowoduje zmianę zagospodarowania terenu, nie objętego obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

- kwatery i urządzenia wodne z nimi, jak wynika to z treści warunków udzielonego pozwolenia wodno-prawnego, będą funkcjonować przez okres dłuższy niż jeden rok - bo do dnia [...] kwietnia 2017 r.

W świetle powyższego przedstawione na wstępie skargi twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej przez T. decyzji Prezesa Zarządu jest rażąco błędne, co miało wpływ na wynik oceny prawidłowości decyzji Marszałka.

(4). W zaskarżonej decyzji odwoławczej dokonano wadliwej oceny uzgadniającego postanowienia RDOŚ, zaskarżonego przez T. w trybie art. 142 k.p.a. Ocena ta została dokonana rażąco niezgodnie z treścią art. 99 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy ocenowej.

Z treści wspomnianego postanowienia RDOŚ wynika, że:

- RDOŚ dwukrotnie przeprowadzał postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z uwagi na specjalny obszar ochrony siedlisk przyrodniczych sieci Natura 2000 o nazwie "T. Dolina W.",

- tylko odnośnie drugiej takiej oceny w uzasadnieniu postanowienia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2012r., została podana informacja w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, pomimo okoliczności iż wnioski pochodzące z udziału społeczeństwa zostały wniesione również w trakcie przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko po raz pierwszy.

W uzasadnieniu postanowienia RDOŚ nie zamieszczono informacji, w jakim stopniu zostały uwzględnione (wzięte pod uwagę) zalecenia i wnioski zamieszczone w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na obszary sieci Natura 2000 - co oznacza naruszenie w omawianym uzgodnieniu art. 99 ust. 2 pkt. 2 ustawy ocenowej.

Zaskarżone w odwołaniu T. od decyzji Marszałka postanowienie RDOŚ z dnia [...] stycznia 2012 r. jest obciążone wadą wynikającą z niedopełnienia przez ten organ obowiązków określonych w art. 99 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy ocenowej i jako takie nie powinno się ono ostać w obrocie prawnym, w szczególności być podstawą dla organu "głównego" (Marszałka) do wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Odniesienie się do uwag TOP, wniesionych w trakcie pierwszej oceny oddziaływania na środowisko, wyłącznie przez adresata pozwolenia wodnoprawnego i nawiązanie do tych uwag (zresztą - w zdecydowanej większości - bez ich uwzględnienia) w zmodyfikowanym (poprawionym) raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar sieci Natura 2000 o nazwie "T. Dolina W." w żadnej mierze nie może zastąpić wymogu, który ciążył na RDOŚ, a o którym jest mowa w art. 99 ust. 2 pkt. 1 ustawy ocenowej.

(5). Zawarcie w pkt 14 postanowienia RDOŚ postanowienia o dopuszczeniu wydobywania kruszywa z rzeki W. maksymalnie pięć lat od rozpoczęcia omawianego przedsięwzięcia - czyli jak podano - do końca 2019 r. – jest rażąco sprzeczne z treścią art.127 ust.4 ustawy Prawa wodnego, a tym samym z terminem ważności udzielonego pozwolenia.

(6). W postępowaniu odwoławczym nie odniesiono się do wielu zarzutów podniesionych w odwołaniu T., co stanowi o naruszeniu przez Prezesa Zarządu obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenia wszystkich istniejących w sprawie dowodów.

Stosownie do powyższego:

(-) Niczym nie zostało uprawdopodobnione twierdzenie Prezesa, iż "w obecnym cyklu planistycznym nie określono takich warunków, w świetle których prace te naruszałyby te warunki, co mogłoby stanowić podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia wodno-prawnego".

Organ nie wyjaśnił bowiem, na jakich konkretnie dokumentach planistycznych oparł on swoje zdanie w tej sprawie, tym bardziej iż dokumentów tych jest brak w aktach administracyjnych. Wobec powyższego postępowanie dowodowe (wyjaśniające zarzuty zawarte w odwołaniu T.) organ odwoławczy przeprowadził z bliżej nieokreślonych dokumentów (dowodów), które nie zostały skompletowane w aktach ani nawet zacytowane w zaskarżonej decyzji - tym samym w żadnej mierze nie mogą stanowić one materiału dowodowego,

(-) Problematyczne jest także stanowisko Prezesa, iż pobór kruszywa metodą ssąco - refulującą nie będzie wpływał na ichtiofaunę s. odcinka W. przede wszystkim, czy też nawet wyłącznie dlatego - iż przedsięwzięciu temu nie sprzeciwił się rybacki użytkownik istniejącego na tym odcinku rzeki obwodu rybackiego - Oddział w T. Polskiego Związku Wędkarskiego. Można bowiem twierdzić także, że podmiot ten, jako jeden ze współwykonawców znajdującego się w aktach sprawy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar sieci Natura 2000 - był bardziej materialnie zainteresowany pozytywnym dla zleceniodawcy tego raportu zakończeniem postępowania wodno-prawnego - niż dobrym stanem ichtiofauny omawianego odcinka rzeki, jako tylko jednym z wielu, na których gospodaruje on w zakresie rybactwa śródlądowego.

Przytoczone powyżej przykłady świadczą jednoznacznie o tym iż Prezes Zarządu nie dopełnił spoczywającego na nim obowiązku rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, co miało istotny wpływ na wynik podjętego przez niego rozstrzygnięcia.

(7). Prezes Zarządu, podobnie jaki Marszałek rażąco naruszyli art.10 § 1 k.p.a., zapewniający jednoznacznie prawa stronom postępowania administracyjnego do zapoznania się z całością zgromadzonych w sprawie dowodów i umożliwiający im złożenie - przed wydaniem decyzji - końcowych oświadczeń i uwag w sprawie postępowania.

T. nie zgadza się z pozaustawową wykładnią, stosownie do której zarzucenie organowi braku spełnienia tego obowiązku może odnieść skutek prawny wyłącznie w sytuacji, gdy uniemożliwiono w ten sposób stronom dokonania konkretnych czynności procesowych. Stanowisko T. w tej kwestii znajduje oparcie w obszernym orzecznictwie sądów administracyjnych.

(8). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezesa wadliwie zasugerowano, że pozwolenie wodno-prawne jest decyzją pozostawioną "uznaniu administracyjnemu", gdyż przepisy prawa materialnego (ustawy Prawo wodne) jednoznacznie wskazują okoliczności wyłączające uznaniowość organu i nakazujące wydanie decyzji odmownej - patrz art. 126 ustawy Prawo wodne.

(9). Obwieszczenie o wydaniu zaskarżonej decyzji Prezesa zostało dokonane niezgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt. 11 lit. d ustawy "ocenowej", gdyż jak wynika to jednoznacznie z akt sprawy informacja o wydaniu tej decyzji nie została podana w sołectwie O., czyli odnośnie terenu na lewym brzegu W. w gm. S. (woj. [...]), na którym ma być realizowana część przedsięwzięcia, dla którego decyzja związana z udziałem społeczeństwa została wydana (w obu instancjach) przez organy obu instancji właściwe w sprawie, których siedziby mieszczą się na terenie innych gmin niż gminy właściwe miejscowo ze względu na przedmiot postępowania.

(10). Decyzja Marszałka powinna, mając na uwadze art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zostać również uchylona, gdyż wydana została, pomimo iż wniosek o wydanie pozwolenia nie zawierał decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącej kwater na składowanie kruszywa i urządzeń wodnych z nimi związanych - o czym była już mowa skardze.

V. Odrębną skargę na decyzję Prezesa Zarządu wniosło do Sądu również Ogólnopolskie T. z siedzibą w M. ("OTOP"), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Marszałka, utrzymanej nią w mocy.

OTOP zarzucił zaskarżonej decyzji, że została ona wydana:

- z błędną wykładnią prawa materialnego, tj. art. 59 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia,

- z błędną oceną zaskarżonego w odwołaniu T. w trybie art.142 k.p.a. postanowienia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2012 r., wydanego z rażącym naruszeniem art. 99 ust. 2 pkt. 1 ustawy ocenowej, jak również sprzecznego z treścią art.127 ust.4 Prawa wodnego,

- po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, w którym zostały rażąco naruszone zapisy art. 7, art.10 § 1 a także art. 77 § 1 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik decyzji Prezesa Zarządu,

- z końcową, rażąco niezgodną ze stanem faktycznym, treścią uzasadnienia iż jedynym podmiotem, którym w trakcie przeprowadzonego w ramach udzielania pozwolenia wodno-prawnego postępowania wymagającego udziału społeczeństwa była osoba fizyczna - "Pan W.N.", jak również z powołaniem się na nie mający żadnego zastosowania w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2012 r. o sygn. akt IV SA/Wa 252/12, jak również to, że utrzymuje w mocy decyzję Marszałka, wydaną po przeprowadzeniu postępowania, w którym:

- z wadą polegającą na pozytywnym rozpatrzeniu niekompletnego wniosku o wydanie pozwolenia, nie spełniającego wymogu art.131 ust.2 pkt 2 Prawa wodnego (brak decyzji o warunkach zabudowy dla realizacji kwater i innych urządzeń wodnych, np. mnichów służących odprowadzaniu wód ze składowisk),

- w sytuacji, w której OT. – owi uniemożliwiono wzięcie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji, jak również nie doręczono OT. – owi decyzji Marszałka i postanowienia o uzupełnieniu tej decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., pomimo tego, iż Marszałek nie zastosował wobec pozostałych (ponad 20) stron omawianego postępowania wodno-prawnego procedury obwieszczenia opisanej w art.49 k.p.a. w związku z treścią art. 127 ust. 9 Prawa wodnego.

Ponadto OTOP zarzuca zaskarżonej decyzji Prezesa, iż obwieszczenie o jej wydaniu zostało dokonane niezgodnie z wymogami określonymi w art. 3 ust. 1 pkt 11 lit d ustawy ocenowej .

W uzasadnieniu skargi OTOP wskazał w szczególności (poza argumentacją zbieżną z argumentacją skargi TOP), co następuje:

(1). Nie można się zgodzić z końcową treścią uzasadnienia (str. 5) zaskarżonej decyzji Prezesa z dnia [...] grudnia 2012r., w którym stwierdzono iż: "żadna ze stron postępowania, poza Panem W. N., nie zgłosiła zastrzeżeń co do możliwości realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia". Z takiego bałamutnego stwierdzenia wynika iż "Pan N." - jako osoba fizyczna był jedyną stroną postępowania, która (w domyśle - po raz kolejny) protestuje przeciwko dopuszczeniu do prowadzenia działalności gospodarczej na terenach sieci Natura 2000. Tymczasem stan faktyczny "udziału Pana N." w omawianym postępowaniu wskazuje jednoznacznie na to iż nie reprezentował on w tym postępowaniu swojej osoby, lecz jedynie spełniał obowiązek pełnomocnika dwóch organizacji ekologicznych, w tym także – OT. W tym miejscu należy podkreślić iż OT. jest największą aktualnie organizacją ekologiczną pożytku publicznego (ponad 2 tys. członków opłacających składkę i dalsze tysiące sympatyków). Nie można więc negować faktu iż stanowisko ustanowionego przez Zarząd Towarzystwa pełnomocnika tej organizacji, zajęte nie w imieniu własnym jako osoby fizycznej, lecz w imieniu tej organizacji wyraża interes ogólny, w tym interes społeczny tej części społeczeństwa - niewątpliwie znacznie liczniejszej od środowiska przedsiębiorców żyjących z eksploatacji surowców mineralnych z gruntów pokrytych trwale wodami.

W omawianej sprawie interes ten polega na ochronie walorów przyrodniczych, reprezentowanych przez awifaunę (zespoły dziko występujących ptaków) i występujących na najcenniejszych w naszym kraju terenach pod względem bogactwa przyrody ożywionej, chronionych prawem międzynarodowym (unijnym).

(2). Decyzja Marszałka powinna, mając na uwadze art 135 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zostać również uchylona, gdyż:

- wydana została pomimo tego, że wniosek wszczynający postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, nie zawierał decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącej kwater na składowanie kruszywa i urządzeń wodnych z nimi związanych - o czym była już mowa skardze,

- odnośnie tej decyzji istnieją powody do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art.145 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym do jej uchylenia w wyniku kontroli sądowo - administracyjnej - na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

VI. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszenia, o których mowa powyżej nie wystąpiły w niniejszej sprawie.

VIII. Kontrola legalności decyzji Prezesa Zarządu prowadzi do następujących wniosków:

1. Udzielenie wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego dla planowanego przedsięwzięcia było zgodne z właściwymi przepisami prawa, w tym w szczególności z przepisami: art.122 ust.1 pkt 1, art.122 ust.2, art.127 ust.4, art.128, 140 ust.2 pkt 5 i 5a Prawa wodnego. W postępowaniu administracyjnym wyjaśniono w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy. Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 została w sposób prawidłowy przeprowadzona przez właściwy w tym zakresie RDOŚ.

Wartym odnotowania aspektem rozpatrywanej sprawy jest to, że skutków realizacji planowanego przedsięwzięcia nie można rozpatrywać wyłączenie w kontekście umożliwienia wnioskodawcy prowadzenia komercyjnej działalności w zakresie poboru kruszywa, albowiem realizacja tego przedsięwzięcia przyczyni się w istotnym stopniu również do realizacji ważnego interesu społecznego, jakim jest utrzymanie we właściwym stanie wód.

2. Zarzuty obu wniesionych do Sądu skarg nie zasługują na uwzględnienie.

3. Nietrafnie zarzucono w skardze TOP, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego, polegającym na błędnym zakwalifikowaniu przez oba organy przedsięwzięcia, na które udzielono pozwolenia wodnoprawnego, do grupy przedsięwzięć innych niż mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których jest mowa w art. 59 ust.1 pkt 2 ustawy ocenowej.

W przepisie art.59 ustawy ocenowej wskazano w sposób generalny rodzaje inwestycji, których realizacja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Stosownie do art.59 ust.1 ustawy ocenowej przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Stosownie do art.59 ust.2 ustawy ocenowej realizacja planowanego przedsięwzięcia, innego niż określone w ust.1, wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli:

1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony;

2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust.1.

Skarga podnosi, że planowane przedsięwzięcie zostało w niniejszej sprawie nieprawidłowo zakwalifikowane do przedsięwzięć, o których mowa w art.59 ust.2 ustawy ocenowej. W ocenie T. przedsięwzięcie to winno być kwalifikowane jako przedsięwzięcie, należące do kategorii, o której mowa w art.59 ust.1 pkt 2 ustawy ocenowej, tj. jako przedsięwzięcie, mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. T. wywodzi powyższy wniosek stąd, że w jego ocenie planowane przedsięwzięcie należy traktować jako wydobywanie kopalin ze śródlądowych wód powierzchniowych, a zatem jako przedsięwzięcie, o którym mowa w przepisie § 3 ust.1 pkt 41 lit. b obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego postanowienia Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 r., Nr 213, poz. 397), dalej "rozporządzenia z 2010 r.".

T. wywiódł z powyższego, że w świetle art.71 ust.2 pkt 2 ustawy ocenowej wnioskodawca zobowiązany był do uzyskania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia, a decyzja w tym przedmiocie winna była być przedłożona przez wnioskodawcę w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego.

W orzecznictwie sądowo – administracyjnym konsekwentnie podkreśla się, że istotną cechą rażącego naruszenia prawa jest – obok istotnej wagi tego naruszenia w świetle zasad praworządności, obowiązującym w państwie prawa – wymóg, aby naruszenie to miało charakter oczywisty, tj. aby proste zestawienie treści rozstrzygnięcia organu z treścią przepisu prawa, wykładanego zgodnie z jego literalnym zapisem (a nie przy pomocy złożonych zabiegów interpretacyjnych, abstrahujących od wykładni literalnej) prowadziło do jednoznacznego wniosku, że do naruszenia przepisu doszło (por. np wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt SA 2998/99, publ. LEX nr 51249).

W ocenie Sądu z powołanego przez T. przepisu §3 ust.1 pkt 41 lit. b rozporządzenia z 2010 r. nie wynika, aby obejmował on również pobór kruszywa z rzeki. Sposób sformułowania przywołanego przepisu prowadzi do wniosku, że odnosi się on do wydobywania kopalin ze złóż a zatem do działań, które należy oceniać w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2011 r. nr 163, poz. 981 z późn. zm.). Podkreślenia wymaga, że art.3 pkt 1 tej ustawy stanowi wprost, że jej przepisów nie stosuje się do korzystania z wód w zakresie uregulowanym odrębnymi przepisami (pobór kruszywa z wody jest, w świetle art.37 pkt 7 Prawa wodnego, szczególnym korzystaniem z wody).

Powyższe względy powodują w ocenie Sądu brak podstaw do podzielenia zarzutów skargi w rozważanym zakresie, niezależnie od faktu, że formułując wspomniane zarzuty, T. powołał się na korespondujące z nimi stanowisko GDOŚ.

4. Nietrafnie zarzucono w skardze, że orzeczenia Marszałka i Prezesa Zarządu wydano z błędną wykładnią prawa materialnego, tj. art. 59 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "ustawy o planowaniu"), co miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego w niniejszej skardze rozstrzygnięcia.

Stosownie do postanowień art.59 ust.1 ustawy o planowaniu zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Stosownie natomiast do postanowień art.59 ust.2 ustawy przepis ust.1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku.

W obu skargach podniesiono, że przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego wnioskodawca winien był uzyskać decyzje, ustalające warunki zabudowy dla kwater i urządzeń towarzyszących z uwagi na fakt, że powyższe działania będą stanowiły zmianę sposobu zagospodarowania terenu, trwającą dłużej niż rok.

Powyższy zarzut skarg nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika bowiem, że w ramach planowanego przedsięwzięcia przewidziane jest utworzenie czterech składowisk rozlokowanych wzdłuż trasy projektowanych robót wydobywczych. Składowiska te, wraz z obsługującymi je urządzeniami będą funkcjonowały wyłącznie czasowo. Każde składowisko będzie się składało z dwóch kwater, z czego wynika, że w okresie obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (5 lat), łącznie będzie użytkowanych 8 kwater. Wykorzystywanie wskazanych wyżej składowisk będzie zatem wyglądało w ten sposób, że w miarę przesuwania się pogłębiarki w górę rzeki wykorzystywane będą kolejno poszczególne składowiska, tj. po zakończeniu składowania kruszywa na jednym składowisku (w związku z zakończeniem poboru kruszywa na danym odcinku rzeki) będzie ono rekultywowane, a adresat pozwolenia przystąpi do wykorzystywania kolejnego składowiska, które będzie obsługiwało pobór kruszywa z kolejnego odcinka rzeki. Powyższe oznacza, że w związku z realizacją pozwolenia nie dojdzie do kilkuletniej zmiany zagospodarowania terenu na obszarze związanym z tą realizacją, będzie natomiast miał miejsce ciąg tymczasowych, jednorazowych zmian zagospodarowania terenu, wyłączonych z obowiązku uzyskania decyzji w przedmiocie ustalania warunków zabudowy na zasadzie art.59 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu.

5. Za nietrafne uznać należy zarzuty obu skarg, podnoszące wadliwość postanowienia RDOŚ, a w konsekwencji wadliwość zaskarżonej decyzji Prezesa Zarządu, w której to decyzji organ oparł się na ustaleniach RDOŚ.

W związku z zarzutami skargi podkreślenia wymagają następujące okoliczności:

(-) W wykonaniu postanowienia RDOŚ z dnia [...] października 2009 r. wnioskodawca przedłożył raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

(-) W trakcie przeprowadzania po raz pierwszy oceny oddziaływania inwestycji na środowisko (dalej "oceny środowiskowej") skarżący OT. wniósł uwagi.

(-) W związku z powyższym faktem opracowano aneks do raportu, co wywołało potrzebę ponownego przystąpienia do oceny środowiskowej.

(-) W toku ponownego przeprowadzania oceny środowiskowej uwagi wniosły OT. oraz T..

(-) RDOŚ, orzekający postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. o uzgodnieniu planowanego przedsięwzięcia, odniósł się w wyczerpujący sposób do wniesionych uwag obu skarżących stowarzyszeń.

6. Nietrafnie zarzucono w skargach sprzeczność postanowień pkt 14 orzeczenia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2012 r. z art.127 ust.4 Prawa wodnego (określenie terminu obowiązywania pozwolenia). Wskazanie w treści postanowienia, że termin zakończenia robót ma nastąpić nie później niż do końca 2019 r. nie oznacza bowiem, że RDOŚ wyznaczył adresatowi termin, wykraczający poza dopuszczone przepisem Prawa wodnego pięć lat, oznacza natomiast, że skonsumowanie przez adresata terminu, wynikającego z art.127 ust.4 Prawa wodnego nie może nastąpić po upływie 2019 r.

7. Wbrew zarzutom skarg nie ma przekonujących podstaw do przyjęcia, że w postępowaniu odwoławczym rażąco naruszono przepisy art. 7, art. 10 § 1 a także art. 77 § 1 k.p.a.

W szczególności podkreślenia wymaga, że:

(-) Skarżący nie powołali dowodów, a nawet nie poczynili w tym zakresie skonkretyzowanych twierdzeń, które mogłyby podważyć prawidłowość oceny sformułowanej przez organ odwoławczy, stosownie do której realizacja przedsięwzięcia byłaby sprzeczna z planem gospodarowania wodami na obszarze dorzecza.

(-) Jednocześnie organ odwoławczy odniósł się do przedłożonej przez T. opinii prof. W. W., wskazując przyczyny braku możliwości wykorzystania ustaleń tej opinii w niniejszej sprawie.

(-) Poza zakwestionowaniem bezstronności użytkownika obwodu rybackiego w kontekście wyrażonej przez ten podmiot opinii o braku negatywnego oddziaływania planowanego przedcięwzięcia na ichtiofaunę, skarżący nie podnieśli argumentacji podważającej ocenę organu (przy której uwzględniono również wskazaną wyżej opinię użytkownika obwodu rybackiego), nie stwierdzającej takiego negatywnego oddziaływania.

(-) Oba skarżące stowarzyszenia brały aktywny udział w postępowaniu administracyjnym, przedstawiając w sposób wyczerpujący własne stanowiska w sprawie. Skarżący nie wykazali, w kontekście zarzutu naruszenia przez organy §10 k.p.a., że w toku postępowania administracyjnego zostali pozbawieni możliwości korzystania z przysługujących im uprawnień procesowych, co miałoby spowodować w szczególności niemożność zajęcia stanowiska w jakiejkolwiek kwestii, istotnej z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, ewentualnie niemożność zgłoszenia inicjatywy dowodowej.

8. Niewątpliwie zasadnie podniesiono w skargach, że decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego nie ma charakteru uznaniowego, a charakter związany, co oznacza, że spełnienie przez podmiot wnioskujący określonych w ustawie przesłanek nakłada na właściwy organ obowiązek udzielenia takiego zezwolenia. W konsekwencji powyższego odwołanie się przez Prezesa Zarządu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do orzeczenia sądu administracyjnego, dotyczącego decyzji uznaniowej, nie było uzasadnione. Fakt ten nie miał jednakże wpływu na wynik sprawy. W toku postępowania administracyjnego wykazane zostało, że wnioskodawca spełnił ustawowe warunki, niezbędne do uzyskania zezwolenia.

9. W konsekwencji wykazanego wcześniej braku przesłanek do żądania od wnioskodawcy przedłożenia przy wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego decyzji ustalających warunki zabudowy nie można podzielić zarzutu skarg odnośnie przeprowadzenia przez organy postępowania administracyjnego w oparciu o niekompletny wniosek wnioskodawcy, nie spełniający wymogu art. 131 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego (tj. nie zawierający decyzji o warunkach zabudowy dla realizacji kwater i innych urządzeń wodnych, np. mnichów służących odprowadzaniu wód ze składowisk).

10. Co do zasady nie można podzielić T., że ewentualna niezgodność obwieszczenia Prezesa Zarządu o wydaniu zaskarżonej decyzji (a zatem czynności organu dokonanej już po wydaniu samej decyzji) z postanowieniami art.3 ust.1 pkt. 11 lit. d ustawy ocenowej, może mieć wpływu na legalność samej decyzji.

11. Trafnie zarzuca skarga T., że literalne brzmienie zaskarżonej decyzji w części odnoszącej się do czynności podejmowanych przez pełnomocnika OT. i T. mogłoby sugerować, że organ postrzega pełnomocnika za stronę postępowania. Taki sposób sformułowania decyzji należy uznać za wadliwy, aczkolwiek uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pomimo zamieszczenia w uzasadnieniu decyzji wskazanego wyżej nieścisłego sformułowania, organ zanalizował kwestię udziału w postępowaniu obu skarżących stowarzyszeń, wyciągając prawidłowe wnioski.

12. W związku z zastosowaniem przez orzekające w sprawie organy art.127 ust.7 w związku z art.49 k.p.a. niezasadny jest zarzut naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów postępowania poprzez niedoręczenie OT. wydanych decyzji.

W świetle powyższych okoliczności wniesione skargi nie mają usprawiedliwionych podstaw, w konsekwencji czego podlegają oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.