Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 122/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6o,6m,6i
journal: Dz.U. 2013 poz 1399
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zarząd Spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania spółka z o.o. w K. działając jako organ I instancji decyzją z dnia 21 lipca 2016 r. nr [...] określił S. G. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w K. przy ulicy [...] za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w kwocie [...]zł miesięcznie tj. w łącznej kwocie [...]zł.; od 1 lipca 2014 r. - nadal w wysokości [...] zł miesięcznie.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, iż S. G. jest właścicielem nieruchomości położonej w K., przy ulicy [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym w zabudowie jednorodzinnej. Dalej wskazano, że S. G. nie złożył w odniesieniu do tej nieruchomości deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z datą powstania obowiązku - 1 lipca 2013 roku, do czego był zobowiązany.

Organ wskazał na treść art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. Dz.U. z 2016r., poz. 250), która uzasadnia wydanie przedmiotowej decyzji. Wskazano na wezwanie wystosowane do S. G. do złożenia deklaracji i stwierdzenie braku jej złożenia mimo wezwania. Wskazano na ustalenia organu w tym wyjaśniania strony.

W ustawowym terminie odwołanie od w/w decyzji złożył S. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. .

Rozstrzygnięciu organu I instancji zarzucono naruszenie (1) przepisów postępowania tj. art. 120 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie i nieustalenie całokształtu okoliczności faktycznych, (2) naruszenie art. 123 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 200 tej ustawy poprzez ich niezastosowanie i uniemożliwienie skarżącemu jako stronie postępowania odniesienie się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, (3) naruszenie art. 6o i 6q ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i określenie obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w okresie niewymagalnym.

Wniesiono o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, przeprowadzenie rozprawy w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych poprzez przesłuchanie stron oraz świadka I. B. na okoliczność sposobu gospodarowania odpadami przez skarżącego oraz inne okoliczności wskazane w treści uzasadnienia pisma, dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do pisma, zeznań świadka I. B. , przesłuchania stron.

W treści odwołania wskazano iż S. G. jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w K. i przyznano, iż nie dopełnił obowiązku złożenia deklaracji, bowiem nie generuje on odpadów komunalnych, których wywóz byłby opłacany na podstawie tej deklaracji. Autor odwołania podkreślił, że S. G. od wielu lat prowadzi proekologiczną gospodarkę wytworzonymi odpadami (segregacja, wywóz do punktów skupu, wyrzucanie do przeznaczonych na to pojemników, kompostowanie) tj. w inny sposób skutecznie i efektywnie dokonuje odprowadzania odpadów komunalnych. W odwołaniu wskazano na cel i funkcję przepisów ustawy. Podniesiono także ograniczenie prawa skarżącego do obrony swego stanowiska ( wyjazd do T.). Wskazano na jego zamieszkiwanie przez część roku na przedmiotowej nieruchomości. Nadto wskazano, iż decyzja określająca powinna wskazywać wprost okres którego dotyczy i nie powinna działać na przyszłość. Przywołano w tym zakresie wyrok WSA w Ł. z 28 maja 2014r.sygn. akt I SA/Łd 304/14.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz zarzutami odwołania, decyzją z dnia 26 października 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu, w pierwszej kolejności organ odwoławczy przytoczył stosowne w tym przedmiocie przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r., poz. 250). Kolejno organ II instancji odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że z powołanych przepisów ww. ustawy wynika, że wysokość opłaty określana jest w uchwale rady gminy, a obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, na której zamieszkuje mieszkaniec powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania na nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych (w przeciwieństwie do nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, odnośnie których obowiązek uiszczenia opłaty powstaje dopiero w sytuacji powstania na nieruchomości takich odpadów). W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zachodziła zatem, jak wskazano, konieczność dokonywania przez organ ustaleń dotyczących ilości wytwarzanych przez gospodarstwo domowe skarżącego odpadów, czy też okoliczności czy są one wytwarzane. Jak podkreślono, wbrew stanowisku odwołującego, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest zatem ceną za wykonaną usługę wywozu śmieci. Uprawnienie do pobierania opłat nie wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy gminą i właścicielem nieruchomości, lecz z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz unormowań zawartych w uchwałach rady gminy. Kolegium podkreśliło, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów, ustawodawca, w art. 6i ust. 1 pkt 1 ustawy ustanowił bowiem domniemanie, że na zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, co jest zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia sygn. I SA/Rz 968/12, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. l SA/Ke 377/16).

Powyższe wywody, zdaniem Kolegium, stanowiły uzasadnienie dla nieuwzględnienia wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu.

W wyniku złożonej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017r. sygn. akt I SA/Kr 64/17 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i przekazał organowi odwoławczemu przedmiotową sprawę do ponownego rozpatrzenia .

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia WSA w Krakowie wskazał m.in., iż decyzja organu odwoławczego w swojej konstrukcji ma charakter bardzo ogólny i schematyczny i pozbawiona jest niezbędnej konkretyzacji w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego. Przede wszystkim nie wiadomo jednoznacznie, jaki stan faktyczny organ odwoławczy przyjął za podstawę swoich rozważań. Decyzja została w ten sposób skonstruowana, że w zasadzie w całości powiela stanowisko organu I instancji i przytacza obowiązujące w sprawie przepisy prawna, by w jednym zdaniu podsumować, że "Powyższe wywody Kolegium stanowią także uzasadnienie nie uwzględnienia wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu".

Sąd zauważył, iż w sprawie niespornym jest, iż skarżący jest właścicielem nieruchomości położnej w K. przy ulicy [...] oraz, że w związku z niewykonaniem przez skarżącego obowiązku złożenia nowej, kolejnej deklaracji dotyczącej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, organ I instancji był uprawniony, a zarazem zobowiązany, na podstawie art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości, do określenia wysokości tej opłaty.

Jednakże, w ocenie Sądu, organ odwoławczy z uwagi na wynikający z zasady dwuinstancyjności postępowania, obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy i podniesione w odwołaniu zarzuty oraz wnioski dowodowe, zobligowany był przeprowadzić postępowanie odwoławcze z uwzględnieniem reguł określonych w art. 122, art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.

Sąd uznał w omawianym wyroku za zasadny zarzut skarżącego, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonej przez niego argumentacji w toku postępowania związanej z zamieszkiwaniem w przedmiotowej nieruchomości przez część roku. Argumentacja ta mimo, iż stanowiła istotę odwołania została zupełnie pominięta przez organ odwoławczy.

Sąd podkreślił także, iż organ II instancji w żaden sposób nie ustosunkował się również do kwestii prowadzonej przez skarżącego proekologicznej gospodarki polegającej na segregacji odpadów i ich wywozie do poszczególnych punktów skupu oraz do przedstawionych na tą okoliczność stosownych dowodów, a to m.in.: formularzy przyjęcia odpadów, pisma skarżącego z dnia 28 grudnia 2015 r. oraz z dnia 5 lutego 2016 r. do M. sp. z o.o. w K.. W ocenie Sądu, powinnością organu II instancji było odniesienie się do tych okoliczności w treści zaskarżonej decyzji i wskazanie, dlaczego mają (lub nie mają) znaczenia dla sposobu rozpoznania odwołania wniesionego przez stronę.

Powyższe kwestie, mimo podnoszenia ich przez skarżącego, pozostały w ogóle poza rozważaniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Tym samym rozstrzygnięciu organu II instancji Sąd zarzucił brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności poprzez brak ustosunkowania się do twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu oraz brak wskazania przyczyn nieuwzględnienia jego twierdzeń, zarzutów i przedstawionych dowodów. Stanowi to niewątpliwie o naruszeniu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W omawianym wyroku Sąd pokreślił ponadto, iż w przedmiotowej sprawie uzasadnienie w części, w której powinno zawierać ustalenia faktyczne i prawne organu odwoławczego stanowi, jedynie przytoczenie tego co zrobił i ustalił organ I instancji. W konsekwencji całe stanowisko organu II instancji sprowadza się do stwierdzenia, że "Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie".

Tak sporządzone uzasadnienie decyzji zdaniem orzekającego wówczas WSA w Krakowie naruszyło nie tylko powołany wyżej art. 210 § 4, ale także art. 127 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za odpady komunalne jest dwuinstancyjne.

Ponadto w ocenie Sądu organ II instancji nie odniósł się do zarzutów samego odwołania, czym także naruszył przepisy art. 124, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

W związku z powyższym, Sąd wskazał, aby rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło wyrażoną przez Sąd ocenę prawną i poczynione uwagi, a w szczególności te dotyczące przestrzegania ogólnych zasad postępowania regulowanego przepisami Ordynacji podatkowej.

Rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 grudnia 2018r. znak SKO.OŚ /4170/272/2017 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Na wstępie uzasadnienia wskazanej decyzji Kolegium wskazało, iż z uwagi na dyspozycję art. 153 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 poz.1369) związane jest ustaleniami, wyroku WSA w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2017r. sygn. akt I SA/Kr 64/17.

W ocenie SKO w K. zaskarżone rozstrzygniecie organu I instancji jest prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 123 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 200 tej ustawy poprzez ich niezastosowanie i uniemożliwienie skarżącemu jako stronie postępowania odniesienie się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Kolegium zauważyło, iż organ I instancji wyznaczył stosowny termin (k99), jednakże strona nie podjęła przesyłki (dwukrotne awizo w aktach sprawy). Jak wynika z odwołania strona przebywała w tym czasie poza K., o czym jak podaje zawiadamiała organ. Kolegium podkreśliło jednak, iż odwołujący w postanowieniu o wszczęciu postępowania był powiadomiony o obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o zmianie adresu pod którym dokonuje się doręczeń lub adresu elektronicznego (art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej) i takiego obowiązku nie dopełnił. W takiej sytuacji doręczenia uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem (art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej).

Niezależnie od tego organ odwoławczy zauważył, iż przed wydaniem decyzji drugoinstancyjnej zawiadomił stronę (działającą przez pełnomocnika) o wyznaczeniu terminu do zapoznania się z aktami sprawy i strona nie skorzystała z tego prawa. Powyższe powoduje ten skutek, iż wyznaczenie siedmiodniowego terminu do realizacji prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w pełni realizuje funkcję ochronną interesu strony, przez stworzenie możliwości poznania i oceny całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Tym samym zagwarantowanie w pełni czynnego udziału w postępowaniu nie stwarza aktualnie podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, albowiem organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, a takie okoliczności zdaniem Kolegium nie występują w sprawie.

W dalszej kolejności Kolegium odnosząc się do prowadzonej przez skarżącego proekologicznej gospodarki wytworzonymi odpadami podniosło, iż ustawodawca na gruncie ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. Dz.U. z 2017r., poz. 1289), dalej zwanej "ustawą" przyjmuje regułę, że z zamieszkiwaniem ludzi związane jest wytwarzanie śmieci i nie przewiduje możliwości obalenia tego założenia. Tym samym twierdzenia, jakoby w gospodarstwie bądź śmieci w ogóle nie były wytwarzane, czy też w inny sposób zagospodarowywane w ogóle nie podlega weryfikacji w procesie ustalania opłaty. Powyższe powoduje również brak podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu, bowiem miały by być przeprowadzone w stosunku do okoliczności nie mających znaczenia dla sprawy. Wynika to również wprost z art. 6h ustawy stanowiącego, iż właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Organ odwoławczy wskazał m.in., iż w realiach aktualnego stanu prawnego właściciel nieruchomości może np. pozostawić dotychczasową umowę na odbieranie odpadów komunalnych bez rozwiązywania czy też nie oddawać odpadów, jednakże nie zwalnia go to z obowiązku uiszczania na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i obowiązek ten powstał od 1 lipca 2013r.

Opierając się na uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. K 17/12 organ II instancji wskazał, iż wbrew stanowisku odwołującego, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest ceną za wykonaną usługę wywozu śmieci. Uprawnienie do pobierania opłat nie wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy gminą i właścicielem nieruchomości, lecz z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz unormowań zawartych w uchwałach rady gminy.

Odnosząc się następnie do zarzutu odwołania, błędnego przyjęcia przez organ I instancji, iż decyzja w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter "otwarty" polegający na wyznaczeniu okresu ponoszenia przez skarżącego opłaty od 1 stycznia 2014r. bez ograniczenia czasowego tj. jeszcze przed powstaniem obowiązku czyli na przyszłość stanowi naruszenie art. 6o i 6q ustawy, Kolegium wyjaśniło, iż istotnie kwestia ta budziła wątpliwości w orzecznictwie i przykładem może być przywołany w odwołaniu m.in. wyrok WSA w Łodzi, I SA/Łd 304/14. Kolegium zauważyło jednak, iż wyrok ten zapadł 28 maja 2014r. tj. jeszcze na gruncie art. 6o ustawy w brzmieniu starym obowiązującym do 1 lutego 2015r. 1 lutego 2015r. nastąpiła natomiast zmiana tego przepisu polegająca m.in. na dodaniu przepisu przewidującego, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty.

Organ II instancji odwołał się równocześnie do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w którym przyjmuje się , iż już literalna wykładnia unormowań zawartych w ust. 2 i 3 art. 6o ustawy jest wystarczająca, by uznać, iż decyzja określająca opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter "otwarty" w tym sensie, że jeżeli nie będzie zmian danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, aktualna pozostawać będzie wysokość opłaty określona w decyzji. Innymi słowy, ostateczna decyzja o wysokości opłaty obowiązuje "na przyszłość", tj. do czasu zmiany okoliczności, które mają wpływ na jej wymiar. (por, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt ISA/Rz 102/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1561/15, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 496/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2016 r., I SA/Gd 1133/16, publ. CBOSA).

W dalszej kolejności Kolegium wskazało, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy przywołanej już ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W świetle tej ustawy właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie i przepisach wydanych na podstawie art. 4a; (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy) oraz pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi (art. 5 ust. 1 pkt 3b ustawy).

Na gminie ciąży obowiązek zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 ustawy.), a na właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, obowiązek ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ( art. 6h ustawy).

Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i ust. 1 pkt 1 ustawy ).

W tym zakresie organ II instancji zauważył, iż z protokołu przesłuchania w dniu 13 czerwca 2016r. S. G. uprzedzonego o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań wynika, iż nieruchomość przy ul. [...] była zamieszkana w okresie od 1 lipca 2013r. średnio przez 1 osobę, a właściciel nie złożył deklaracji, gdyż odpady generowane na nieruchomości oddawane są do punktów skupu, (k 93 do 95). Zamieszkiwanie na nieruchomości potwierdza również informacja MPWiK S.A. (k51) wskazująca na zużycie wody na nieruchomości w okresie od 10 maja 2013r. do 23 listopada 2015r. tj. przez ok. 34 miesiące w ilości 88 m3 przy przeciętnej normie 3 m3 na mieszkańca na miesiąc, co zgodne jest ze zużyciem na nieruchomości (ok.2,59 na miesiąc -88m3: 34 miesiące). Nadto w całej dokumentacji sprawy odwołujący jako swoje miejsce zamieszkania podaje ul. [...], w tym w swoim odwołaniu. Podejmowano również czynności sprawdzające, które potwierdziły, ze nieruchomość jest zamieszkana. Tym samym zdaniem Kolegium niewątpliwie nieruchomość przy ul. [...] (winno być Jezuitów 19) wobec oświadczeń strony jest nieruchomością, na której zamieszkują mieszkańcy (1 osoba według oświadczenia), choćby nie przebywała w tym miejscu przez cały rok ( według twierdzeń odwołujący spędza część roku w T.). W ocenie Kolegium powyższe nie zmienia faktu, iż według reguł ustawowych S. G. zobowiązany jest do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w stosunku do nieruchomości zamieszkałej.

Kolegium podkreśliło także, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2017r., II OSK 1418/15 (publ. CBOSA) wskazał, iż: pojęcie "nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy", w kontekście konieczności zorganizowania odbioru odpadów komunalnych, należy wiązać z faktycznym jej zamieszkiwaniem, a nie odwoływać się do wąskiego rozumienia terminu "zamieszkiwania", jakie przypisuje się mu na gruncie Kodeksu cywilnego. Chodzi o to, aby wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, choćby robili to nieregularnie, wchodziły w zakres abstrakcyjnego pojęcia "nieruchomości zamieszkanych", w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (np. urzędy, zakłady pracy itp.-przyp. Kolegium). W konsekwencji należy przyjąć, iż uznanie nieruchomości za zamieszkała powoduje obowiązek złożenia deklaracji i opłat.

W związku z powyższym zdaniem Kolegium właściciel nieruchomości S. G. był obowiązany złożyć do prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 ustawy).

Jak wynika z oświadczenia strony nieruchomość była zamieszkana od momentu w którym taki obowiązek złożenia deklaracji powstał czyli od 1 lipca 2013r . Niekwestionowany brak złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spowodował po stronie prezydent miasta (MPO działającego z up. wynikającego z uchwały RMK [...]) )określenie, w drodze decyzji, wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ust. ustawy ). Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty (art. 60 ust. 2 ustawy) . Po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. [...] złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty (art. 60 ust. 3 ustawy .).

Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ wskazał, iż ostateczna decyzja o wysokości opłaty (wydana na podstawie art. 60 ust. 1 ww. ustawy) obowiązuje zatem "na przyszłość", tj. do czasu zmiany okoliczności, które mają wpływ na jej wymiar. Z wskazanego unormowania wynika wprost, że organ jest uprawniony w decyzji do określenia stawki opłaty miesięcznej (art. 6i ustawy) oraz daty początkowej jej obowiązywania.

Ponadto Kolegium po zweryfikowaniu stwierdziło, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w K. przy ulicy [...] za okres od 1 lipca 2013 roku - nadal dla S. G. została określona w sposób prawidłowy i w prawidłowej wysokość .

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. G. zarzucił opisanej wyżej decyzji organu II instancji:

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 153 p.p.s.a. polegające na niezastosowaniu się Samorządowego Kolegium Odwoławczego do zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr [...], wskazań co do czynności, które winny być podjęte przez organ II instancji przed ponownym wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie;

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.) polegający na nierozpoznaniu wszystkich wskazanych w odwołaniu od decyzji Zarządu Spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania! sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia 21 lipca 2016 r., znak sprawy [...], i zarzutów skarżącego;

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.) poprzez nieustalenie całokształtu okoliczności faktycznych mających wpływ na rozstrzygnięcie organu II instancji;

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.) poprzez brak wypowiedzenia się organu II instancji co do dowodów wskazanych w odwołaniu od decyzji Zarządu Spółki Miejskie przedsiębiorstwo Oczyszczania sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia 26 października 2016 r., mimo wyraźnego żądania skarżącego przeprowadzenia określonych w odwołaniu dowodów mających istotny wpływ na wynik sprawy;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 200a § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.) poprzez nierozpoznanie wniosku o przeprowadzenie rozprawy przed organem odwoławczym i niewydanie postanowienia w rym zakresie;

-. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6o ust. 1 w zw. z art. 6m ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r., o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1289) polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i wydaniu decyzji administracyjnej za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres, w którym skarżący nie zamieszkiwał w nieruchomości, jak również nie generował w tym czasie odpadów komunalnych;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6o § I ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1289) polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i wydaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania, które jeszcze nie powstało.

Podnosząc przedmiotowe zarzuty skarżący wniósł o : uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wydanej przez Zarząd Spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania sp. z o.o. z dnia 21 lipca 20l6r., znak sprawy [...] w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., iż wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze K. działało w sprzeczności z treścią art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ nie odniósł się bowiem do wskazówek Sądu, co w istocie doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, jak również przepisów określających podstawowe elementy decyzji administracyjnej wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Ponadto skarżący podniósł, iż organ II instancji, wydając decyzję o określeniu wysokości opłaty za odpady komunalne w sposób naruszający prawo, stwierdził, iż opłata za gospodarowanie odpadami należna jest za cały rok kalendarzowy, podczas gdy skarżący podnosił w swoim odwołaniu, iż część roku zamieszkuje w K., a część w T..

Skarżący zarzucił, iż organy administracji publicznej, w tym organy podatkowe dopuściły się naruszenia przepisów postępowania podatkowego polegającego na niepodjęciu czynności i działań mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrania materiału dowodowego niezbędnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący zaznaczył, iż w niniejszej sprawie rozpatrzenie sprawy miało charakter powierzchowny i tendencyjny, a organ II instancji nie przeprowadził w sposób dogłębny i kompleksowy postępowania dowodowego w sprawie w celu ustalenia zaistniałego stanu faktycznego. Jednocześnie wskazał, iż organ II instancji nie odniósł się do wnioskowanych przez skarżącego dowodów, co pozwoliłoby organowi wyjaśnić sprawę, a w konsekwencji podjąć adekwatne działania.

Autor skargi zauważył także, iż powinnością, jak również obowiązkiem organu II instancji, jest ponowne przeprowadzenie całego postępowania wyjaśniającego, w tym postępowania dowodowego w sposób kompleksowy, w oderwaniu od ustaleń organu I instancji. Zdaniem skarżącego organ II instancji ponownie oparł się jedynie na ustaleniach poczynionych przez Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania sp. z o.o. z siedzibą w K., a uzasadnienie swojej decyzji dopełnił przywołaniem przepisów prawa, które zdaniem organu mają zastosowanie w sprawie. Skarżący zaznaczył, iż prawo strony do dwuinstancyjnego postępowania podatkowego nie powinno mieć charakteru iluzorycznego, polegającego wyłącznie na możliwości wniesienia środka odwołania do organu nadrzędnego. Strona winna mieć prawo do ponownego rozpoznania sprawy w sposób merytoryczny, czego w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaniechało.

Skarżący podniósł nadto, iż ustawodawca przewiduje dwa przypadki powstania obowiązku złożenia deklaracji: po pierwsze jest to chwila zamieszkania w nieruchomości pierwszego mieszkańca, a po drugie jest to chwila powstania na nieruchomości odpadów komunalnych. Jednocześnie wskazał na posłużenie się przez ustawodawcę alternatywą zwykłą przy określaniu przesłanek powstania obowiązku złożenia deklaracji, co oznacza, że każda z nich może zaistnieć samoistnie albo mogą zostać spełnia łącznie. A contrario, w przypadku braku spełnienia którejkolwiek z przesianej, obowiązek złożenia deklaracji nie powstaje, w związku z czym właściciel nieruchomości nie jest zobowiązany do złożenia deklaracji, a brak jej złożenia nie może prowadzić do obowiązku wydania decyzji określonej w art. 60 ust. 1 ustawy o utrzymywaniu czystości i porządku w gminach. Mając na względzie powyższe skarżący stwierdził, iż organ II instancji wydając decyzję w przedmiotowej sprawie dopuścił się naruszenia art. 60 ust. 1 ustawy o utrzymywaniu czystości i porządku w gminach.

Końcowo skarżący podniósł m.in., iż decyzja wymieniona w art. 60 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie jest odpowiednikiem deklaracji składanych w trybie art. 6m ust. I i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i nie może określać zobowiązania, które jeszcze nie zaistniało. W przypadku dokonania deklaracji mamy do czynienia z wykonywaniem obowiązku i zobowiązania z góry, jeszcze przed ich powstaniem. Deklaracja ma charakter bezterminowy, bowiem wskazuje się w niej miesięczną wysokość opłaty, która obowiązuje, aż do wystąpienia okoliczności powodujących zmianę wysokości opłaty, z czym powinno się wiązać złożenie nowej deklaracji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 lutego 2014 r., I SA/Bk 630/13). Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 listopada 2014 r" sygn. akt SA/Gl 338/14, decyzja określająca wysokość opłaty nie ma takiego charakteru, gdyż nie może określać zobowiązania innego, niż o cechach przewidzianych w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi winna wskazywać okres, którego dotyczy, jednocześnie nie powinna działać do przodu. Zdaniem skarżącego organ wydający decyzję w sprawie winien ograniczyć ją jedynie do tych miesięcy, za które zobowiązanie do uiszczenia opłaty już powstało.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że jest ona prawidłowa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew zarzutom skargi Kolegium uwzględniło wskazania wynikające z wyroku WSA w Krakowie, i ponownie rozpoznało sprawę, dokonując przy tym własnych ustaleń faktycznych i ich prawidłowej oceny prawnej. Równocześnie organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę w zaskarżonej decyzji odniósł się w wystarczający sposób do zarzutów odwołania. Kontrolowane rozstrzygnięcie spełnia nadto wymogi z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja dotycząca określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości skarżącego została wydana na podstawie ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399, z późn. zm.)- zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Art. 6h ustawy stanowi, że właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W myśl art. 6m ust. 1 ustawy właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych.

Norma art. 6i ustawy określa, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Wybór metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenie stawki opłaty następuje w drodze uchwały rady gminy (art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g).

Wskazać należy, że sposób ustalania wysokości opłaty przyjęty w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach opiera się na obowiązkowym systemie składania deklaracji, w której zobowiązany do złożenia tej deklaracji samodzielnie dokonuje obliczenia wysokości opłaty. System ten powoduje, że złożenie poprawnej deklaracji nie wymaga wydawania decyzji administracyjnych o wysokości tej opłaty. Natomiast w przypadku niezłożenia deklaracji, bądź uzasadnionych wątpliwości co do danych w niej zawartych wójt ma obowiązek w drodze decyzji określić wysokość opłaty.

Zgodnie bowiem z treścią art.6o ust.1 ustawy w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Okolicznością bezsporną w przedmiotowej sprawie jest zarówno fakt, iż skarżący jest właścicielem nieruchomości zamieszkałej przy ul. [...] w K., jak i okoliczność, iż nie dopełnił on obowiązku złożenia deklaracji, o którym mowa w art. 6m ust.1 ustawy. Jak wynika z zeznań skarżącego zawartych w protokole przesłuchania z dnia 13 czerwca 2016r. przedmiotowa nieruchomość była zamieszkiwana od 1 lipca 2017r, średnio przez jedną osobę. Fakt, iż przedmiotowa nieruchomość była zamieszkiwana potwierdzają także dołączone do akt protokoły z czynności kontrolnych, sporządzone przez pracowników MPO sp. z o.o. oraz informacja pozyskana przez organ I instancji od M. S.A. w K., zgodnie z którą zużycie wody na nieruchomości przy ul. [...] w K. w okresie od 10 maja 2013r. do 23 listopada 2015r. tj. przez ok. 34 miesiące wyniosło 88 m3, co stanowi ok. 2,59 m3 na miesiąc przy przeciętnej normie 3 m3 na mieszkańca na miesiąc. Nadto w całej dokumentacji sprawy odwołujący jako swoje miejsce zamieszkania podaje ul. [...], w tym w swoim odwołaniu.

W odniesieniu do prezentowanego przez skarżącego w skardze jak i w odwołaniu stanowiska, iż nie zamieszkuje on na przedmiotowej nieruchomości przez cały czas, gdyż średnio co drugi miesiąc przebywa w T., należy zauważyć, iż okoliczności tej nie potwierdzają dane zużycia wody, które są zbliżone do średniego zużycia wody na mieszkańca, a nie oscylują w połowie tej wartości . Skarżący w toku postępowania zarówno w kierowanych do organu pismach jak i środkach odwoławczych nie potrafił precyzyjnie wskazać nie mówiąc już o wykazaniu, w jakich dokładnie okresach nieruchomość przy ul. [...] była niezamieszkana.

Niezależnie od tego WSA w Krakowie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela przytoczone przez Kolegium stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 14 lutego 2017r., II OSK 1418/15 (publ. CBOSA), zgodnie z którym pojęcie: "nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy", w kontekście konieczności zorganizowania odbioru odpadów komunalnych, należy wiązać z faktycznym jej zamieszkiwaniem, a nie odwoływać się do wąskiego rozumienia terminu "zamieszkiwania", jakie przypisuje się mu na gruncie Kodeksu cywilnego. Chodzi o to, aby wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, choćby robili to nieregularnie, wchodziły w zakres abstrakcyjnego pojęcia "nieruchomości zamieszkanych", w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (np. urzędy, zakłady pracy itp.-przyp. Kolegium). W konsekwencji należy przyjąć, iż uznanie nieruchomości za zamieszkała powoduje obowiązek złożenia deklaracji i opłat.

W realiach niniejszej sprawy skarżący kwestionował obowiązek ponoszenia opłaty, wskazując, iż prowadzi we własnym zakresie proekologiczną gospodarkę wytworzonymi przez siebie odpadami. W tym miejscu należy podkreślić, iż z powołanych przepisów wynika, że wysokość opłaty określana jest w uchwale rady gminy, a obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, na której zamieszkuje mieszkaniec powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania na nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych (w przeciwieństwie do nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, odnośnie których obowiązek uiszczenia opłaty powstaje dopiero w sytuacji powstania na nieruchomości takich odpadów). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów, ustawodawca, w art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g ustanowił bowiem domniemanie, że na zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, co jest zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt.I SA/Gd 542/16, , wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. I SA/Ke 377/16, a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gliwicach z 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1471/14; z 25 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 827/14; z 24 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1120/14; w Kielcach z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 174/15; w Poznaniu z 29 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1505/13; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają więc swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie.

W tym zakresie zbędnym było więc przeprowadzanie dodatkowego postepowania dowodowego przez organ odwoławczy, albowiem zawnioskowane w odwołaniu dowody z przesłuchania świadka oraz strony miały na celu wykazanie prowadzenia przez skarżącego proekologicznej gospodarki wytworzonymi na nieruchomości odpadami. Okoliczność ta po pierwsze nie jest kwestionowana przez organ, a po drugie jak to zostało powyżej wykazane jest ona irrelewantna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Brak formalnego wydania przez organ postanowienia w przedmiocie nieuwzględnienia wniosków dowodowych w sytuacji gdy w uzasadnieniu decyzji kończącej dany tok instancji organ zasadnie wyjaśnia przyczyny, dla których ich nie uwzględnił nie stanowi istotnego naruszenia przepisów postepowania mającego wpływ na końcowy wynik sprawy.

Równocześnie słusznie zauważył organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji - w ślad za wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 11 kwietnia 2017r. sygn. akt I SA/Rz 1053/16 -, że z treści art. 6m ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca nakładając na właściciela nieruchomości obowiązek złożenia deklaracji wskazał dwa momenty początkowe biegu terminu złożenia deklaracji o wysokości opłaty. Pierwszy to dzień zamieszkania na danej nieruchomości, drugi to powstanie odpadów na danej nieruchomości - w terminie 14 od dni od tych zdarzeń Jednocześnie w art. 6m ust. 2 ustawy ustawodawca wskazał, kiedy należy złożyć nową deklarację, a mianowicie w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty. Z unormowania tego wynika więc, że ustawodawca nie przewidział, by deklaracje miały być składane za określone okresy rozliczeniowe, przykładowo roczne. Opłata nie jest bowiem podatkiem i nie można przypisywać jej cech zobowiązania podatkowego/podatku, którego wielkość w poszczególnych okresach rozliczeniowych może być zmienna i kształtować się w okresie rozliczeniowym w oparciu o odmienne dane. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest wyliczana z uwzględnieniem kilku parametrów, które nie ulegają tak częstym zmianom. Deklaracja składana przez stronę jest bezterminowa, co potwierdza zapis art. 6m ust. 2 ustawy wskazujący, kiedy strona ma obowiązek złożyć nową deklarację. Przy braku zmiany danych strona składa jedną deklarację, w której deklaruje określoną wysokość opłaty i następnie uiszcza opłatę w terminach określonych przez gminę w uchwale. Z kolei wydanie decyzji przez gminę stosownie do art. 60 ustawy zastępuje deklarację (niezłożoną bądź wadliwą), która to decyzja winna pełnić taką samą funkcję jak deklaracja. Stanowisko to znalazło wprost potwierdzenie w brzmieniu ustawy obowiązującym od 1 lutego 2015 r. (z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2015 r. poz. 87). Tym samym ostateczna decyzja o wysokości opłaty (wydana na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy) obowiązuje zatem "na przyszłość", tj. do czasu zmiany okoliczności, które mają wpływ na jej wymiar. Z wskazanego unormowania wynika wprost, że organ jest uprawniony w decyzji do określenia stawki opłaty miesięcznej (art. 6i ustawy) oraz daty początkowej jej obowiązywania. Organ nie ma natomiast uprawnień do określenia czasu w jakim określona stawka ma obowiązywać, okres ten został bowiem określony w ustawie. Podobne stanowisko zajął także WSA w Kielcach w wyroku z 8 grudnia 2016r. sygn. I SA/Ke 584/16.

Lektura akt sprawy wskazuje, iż skarżący został także prawidłowo zawiadomiony na etapie postepowania przed organem I instancji o wyznaczeniu 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału w przedmiotowej sprawie. Postanowienie z 22 czerwca 2016r. w tym przedmiocie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego na adres 31- 409 K. ul.Jezuitów 19 (k.101). Jak słusznie zauważył organ II instancji S. G. w postanowieniu o wszczęciu postępowania był powiadomiony o obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń lub adresu elektronicznego (art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej) i takiego obowiązku w toku postepowania nie dopełnił. W takiej sytuacji doręczenie wskazanego postanowienia pod dotychczasowy adres było prawidłowe (art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej) .

Końcowo należy zauważyć, iż Sąd nie dopatrzył się błędu przy ustaleniu skarżącemu przez organy wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w K. przy ulicy [...] za okres od 1 lipca 2013 roku do nadal, zarówno w zakresie sposobu jej określenia jak i samej jej wysokości .

Całokształt przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych spowodował, że Sąd nie podzielając zasadności twierdzeń skargi, działając w oparciu o przepis art. 151p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.