Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 650/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. i W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenie zaległości podatkowej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, tj. I – III raty za 2015 r. w kwocie [...] zł.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 maja 2016 r. wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł,

w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpowiadając na wezwanie skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 15 września 2016 r. starszy referendarz sądowy zwolnił skarżących od kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczającą kwotę 200 zł i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie, a następnie Sąd rozpoznając sprzeciw, postanowieniem z dnia 3 listopada

2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 15 września 2016 r. W konsekwencji, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia

7 listopada 2016 r. wezwano skarżących do wykonania prawomocnego zarządzenia

z dnia 10 maja 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie

200 zł, w związku z postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia

15 września 2016 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłki polecone zawierające powyższe wezwanie – co wynika z adnotacji dokonanych przez listonosza na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek oraz z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 13 stycznia 2017 r. – zostały, wobec niemożności doręczenia ich adresatom, awizowane w dniu 21 listopada 2016 r. (na skutek nieobecności skarżących w miejscu ich zamieszkania), a następnie awizowane powtórnie w dniu 29 listopada 2016 r. Przesyłki te w dalszej kolejności wydane zostały skarżącej B. S. w dniu 6 grudnia 2016 r.

W dniu 13 grudnia 2016 r. został uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł (vide: kasowe potwierdzenie uiszczenia wpisu, karta nr 112).

Następnie w odpowiedzi na wezwanie Sądu do złożenia dokumentu, z którego wynika data zlecenia uiszczenia wpisu sądowego od skargi, skarżący nadesłali kserokopię polecenia przelewu złożonego w urzędzie pocztowym. Wynika z niej, że czynności tej dokonano w dniu 13 grudnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej w skrócie "ppsa", skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania,

od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu

przez sąd. Orzecznictwo sądowe zgodne jest przy tym co do tego, że uiszczenie

wpisu po terminie jest równoznaczne w skutkach z nieuiszczeniem wpisu (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt

II OSK 60/11; z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/11; orzeczenia

sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej,

a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma

w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane

z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek zawierających wezwanie do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi wynika, że zostały one doręczone w dniu 6 grudnia 2016 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłki te zostały awizowane po raz pierwszy w dniu 21 listopada 2016 r., a następnie po raz drugi w dniu 29 listopada 2016 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 ppsa nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 5 grudnia 2016 r., a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin na wykonanie tego wezwania upłynął z dniem 12 grudnia 2016 r. Skarżący natomiast uiścili wpis od skargi dopiero w dniu 13 grudnia 2016 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.

Nie ulega zatem wątpliwości, że termin został uchybiony, co musi za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje dla strony, które to konsekwencje znieść może jedynie ewentualne przywrócenie terminu orzeczone na wniosek, który strona może wnieść. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 220 § 3 ppsa, Sąd orzekł jak

w sentencji postanowienia.