Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3450/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 1356
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7, art. 77, art. 75, art. 79
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 836/15 w sprawie ze skargi G. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 marca 2016r., sygn. akt IV SA/Po 836/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (zwany dalej także: Sąd lub Sąd I instancji) oddalił skargę G.N. (zwanego dalej także: Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] sierpnia 2015r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Prezydent Miasta Kalisza decyzją z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 ppkt a i art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012r. poz.1356 ze zm., zwanej dalej ustawą o wychowaniu w trzeźwości) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), postanowił cofnąć G.N. zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości oraz na piwo, nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) i nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % zawartości alkoholu w sklepie spożywczym "..." w K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w toku postępowania, na podstawie przesłuchania funkcjonariuszy Policji, protokołu przesłuchania nieletniej K.G., K.K. i D.P., a także paragonu z kasy fiskalnej ustalono, że w dniu 10 sierpnia 2014r. doszło do sprzedaży 1 butelki wódki [...] o poj. 0,5 l i trzech butelek piwa [...] o poj. 0,5 l osobie nieletniej w sklepie spożywczym "..." przy ul. A. w K. Organ I instancji wskazał również, że Sąd Rejonowy w [...] VII Wydział Karny warunkowo umorzył postępowanie karne wobec B.N. oskarżonej o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości na okres jednego roku i orzekł wobec niej świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r., nr [...], wydaną na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przy uwzględnieniu zgromadzonych materiałów dowodowych, w tym w szczególności zeznań świadków (małoletnich K.G., K.K., D.P.), kserokopii paragonu fiskalnego oraz zeznań funkcjonariuszy Policji, organ I instancji zobowiązany był wydać decyzję o cofnięciu przedmiotowych zezwoleń.

W skardze na powyższą decyzję G.N. zakwestionował fakt sprzedaży alkoholu osobie nieletniej oraz zakwestionował stanowisko organów, że nawet jednorazowe (nieprecyzyjnie zdaniem skarżącego wykazane) naruszenie dyspozycji przepisów ustawy, stanowi przesłankę wystarczającą do wydania zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 i art. 80 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że w zakresie interpretacji art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości, w orzecznictwie przyjmuje się, że ratio legis w/w przepisu jest dążenie do eliminowania z obrotu napojami alkoholowymi tych przedsiębiorców, którzy dopuszczają się naruszeń zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Przedsiębiorca, który sprzedał alkohol osobie nieletniej, chociażby jednokrotnie, nie daje rękojmi, że nie będzie tak postępował w przyszłości, a tym samym nie daje rękojmi należytej realizacji zadań wynikających z ustawy. Dlatego też w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad obrotu napojami alkoholowymi, można wyciągnąć dalej idące konsekwencje, sprowadzające się w efekcie do cofnięcia nie tylko zezwolenia, z którym związane jest naruszenie, ale także pozostałych zezwoleń udzielonych podmiotowi i dotyczących danego punktu handlowego. Sąd powołał się przy tym na uchwałę NSA z dnia 30 października 2007r., sygn. akt II GPS 2/07, oraz dodał, że w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w przypadku wątpliwości co do pełnoletniości nabywcy, sprzedający lub podający napoje alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy. Jeżeli sprzedający z tego uprawnienia nie korzysta, to niejako godzi się na ponoszenie konsekwencji naruszenia zakazu.

Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu VII Wydział [...] z dnia [...] kwietnia 2015r., sygn. akt [...], warunkowo umorzono postępowanie karne wobec B.N. oskarżonej o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, polegający na tym, że w dniu 10 sierpnia 2014r. w Kaliszu, działając wbrew przepisom ustawy, sprzedała 12 – letniej K.G. alkohol w postaci jednej butelki wódki [...] przy tym, że warunkowe umorzenie postępowania karnego przez sąd powszechny, nie jest równoznaczne ze skazaniem. W związku z tym okoliczność, iż w stosunku do B.N. toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa zakończone wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie, powinna być przez organ rozważana w toku postępowania o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jednak ustalenia zawarte w orzeczeniu o warunkowym umorzeniu powinny podlegać swobodnej ocenie organu na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Oznacza to, zdaniem Sądu, że w przedmiotowej sprawie organy były zobowiązane przeprowadzić postępowanie dowodowe, które umożliwiłoby dokonanie oceny istnienia, bądź nieistnienia podstawy cofnięcia przedmiotowego zezwolenia, o której mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1a ustawy o wychowaniu w trzeźwości, w szczególności zebrać i poddać wnikliwej ocenie wszystkie istotne w sprawie dowody.

W ocenie Sądu, organy administracyjne obu instancji dokonały szczegółowej analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji. W szczególności organy przytoczyły dowody, które uznały za wiarygodne i które wskazują, iż B.N. dokonała sprzedaży alkoholu osobom małoletnim. Dowody te zostały zgromadzone już na etapie postępowania przed organem I instancji. Zdaniem Sądu, rozpoznając przedmiotową sprawę organy zastosowały się do przepisów art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a., w szczególności dokonały oceny przeprowadzonych dowodów. Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji bezpośrednio wynika, na podstawie których dowodów ustalono stan faktyczny w sprawie.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną wniósł G.N., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie zarzucił:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie przepisów art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 6 k.p.a., 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 78 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, pomimo że decyzję tę cechowały:

– brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek odmowy przeprowadzenia zawnioskowanego przez G.N. dowodu z uzupełniającego przesłuchania B.N., a także nieprzeprowadzenia dowodu z akt sprawy karnej Sądu Rejonowego w K. o sygn. akt [...], w szczególności zeznań świadków i B.N.,

– brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło organ II instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych z pominięciem twierdzeń strony i jego matki B.N.,

– zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego cofnięcia G.N. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych;

2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że nieprzestrzeganie zasad obrotu napojami alkoholowymi zawartych w ustawie, a w szczególności sprzedaży alkoholu osobom nieletnim, może polegać na jednorazowym działaniu i to jeszcze niezawinionym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie powyższych zarzutów. Wskazano w szczególności, że odrębność postępowania administracyjnego od postępowania karnego, w którym wydano wyrok umarzający warunkowo postępowanie, przy uwzględnieniu braku podstawy normatywnej do przyjęcia związania w sprawie administracyjnej tym wyrokiem, oznacza, iż organy administracji publicznej nie były zwolnione, mimo wyroku w sprawie karnej, od przeprowadzania wszelkich dowodów mogących mieć znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności administracyjnej podmiotu innego niż obarczonego odpowiedzialnością karną. Wyczerpujące postępowanie dowodowe, w granicach wynikających z k.p.a., było mimo wyroku zapadłego w sprawie karnej nie tylko dopuszczalne, ale i konieczne.

Według skarżącego kasacyjnie tego obowiązku organ w niniejszej sprawie nie dopełnił, nie przeprowadzając dowodów, których przeprowadzenia domagał się skarżący. Organ administracyjny błędnie odstąpił od ponownego przesłuchania B.N. w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, nie przeprowadził także dowodu z akt sprawy karnej prowadzonej przeciwko B.N., co stanowi znaczącą wadę przeprowadzonego postępowania. Co więcej, wątpliwości dotyczące zaistnienia zdarzenia, a nasuwające się po prawidłowej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ winien, zgodnie z art. 8 k.p.a., rozstrzygnąć na korzyść Skarżącego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wszystkie w/w okoliczności wskazują jednoznacznie na wadliwość decyzji i powinny skutkować uchyleniem wydanych w sprawie decyzji.

Skarżący kasacyjnie na wszystkich etapach postępowania administracyjnego kwestionował wiarygodność zeznań nieletnich, które stanowiły podstawę zarówno wyroku kończącego postępowanie karne, jak i rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. B.N. w sposób konsekwentny, zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i karnego, nie przyznawała się do sprzedaży nieletnim alkoholu, przy czym nie zaprzeczała, że kojarzy te młode dziewczyny, bowiem niejednokrotnie przychodziły do sklepu, często z zamiarem zakupu alkoholu, jednakże zawsze spotykały się z odmową. Zeznania nieletnich cechują się wieloma nieścisłościami i brakiem spójności, w szczególności co do obecności innych osób w sklepie w trakcie rzekomej transakcji, zakupionych towarów, ich przeznaczenia, a także kojarzenia sprzedawczyni "...". Nieletnie nie są osobami godnymi zaufania, popadły w konflikt z prawem, w związku z czym miały ustanowiony dozór kuratora.

Ponadto skarżący kasacyjnie wskazał na niejednolitą linię orzecznictwa administracyjnego dotyczącego wykładni art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości co do tego czy jednorazowe złamanie zakazu sprzedaży alkoholu osobie nieletniej lub nietrzeźwej może stanowić przesłankę cofnięcia punktowi sprzedaży zezwolenia, zwłaszcza w sytuacji niejasności wystąpienia przypadku takiej sprzedaży i jej przebiegu. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, cofnięcie zezwolenia w konsekwencji jednorazowego naruszenia zasady byłoby karą niewspółmierną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W rozpoznawanej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony prawidłowo.

W zarzucie kasacyjnym oznaczonym jako punkt 1 tiret 1-3, skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie przepisów art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 6 k.p.a., 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 78 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji.

Zarzut ten jest nieuzasadniony. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, postępowanie dowodowe w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawie niesporne jest, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. VII Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2015r., sygn. akt [...], warunkowo umorzono postępowanie karne wobec B.N. oskarżonej o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, polegający na tym, że w dniu [...] sierpnia 2014r. w K. sprzedała 12 – letniej K.G. alkohol w postaci jednej butelki wódki [...] o pojemności 0,5 l i trzech butelek piwa Żubr o pojemności 0,5 l. Warunkowe umorzenie postępowania karnego przez sąd powszechny nie jest równoznaczne ze skazaniem. Organy były zatem zobowiązane przeprowadzić postępowanie dowodowe, które umożliwiłoby dokonanie oceny istnienia podstawy cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, o której mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1a ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Zgodnie z tym wymogiem w sprawie zebrano i poddano ocenie wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w sprawie dowody, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji. W rozpoznawanej sprawie organy nie powoływały się na związanie orzeczeniem sądu karnego, lecz na materiał dowodowy zebrany w postępowaniu karnym, na podstawie którego wydano wyrok, a także dowody przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym. W sprawie odniesiono się do ustaleń zawartych w wyroku, oceniono je i wskazano te ustalenia, które przyjęto za podstawę do wydania rozstrzygnięcia o cofnięciu zezwoleń G.N. W szczególności przytoczono dowody, na podstawie których ustalono stan faktyczny, tj. przesłuchanie funkcjonariuszy Policji, protokół przesłuchania nieletnich K.G., K.K. i D.P., a także paragon z kasy fiskalnej. Zasadnie w sprawie oceniono, że dowody te wiarygodnie wskazują, iż B.N. dokonała sprzedaży alkoholu osobom małoletnim. Dowody te zostały zgromadzone już na etapie postępowania przed organem I instancji. Dokumenty te, co do treści utrwalonych w nich zeznań, podlegały swobodnej ocenie dowodów w toku postępowania administracyjnego i z tego obowiązku organy wywiązały się prawidłowo.

Z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. wynika, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin i ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać świadkom, biegłym i stronom pytania oraz składać wyjaśnienia. Przepis ten nie odnosi się do treści dokumentu, a jedynie do dowodu z jego oględzin, zaś treść dokumentu podlega ocenie w ramach oceny dowodów. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że "Powtórzenie w postępowaniu (...) dowodu z przesłuchania osoby uprzednio przesłuchanej w postępowaniu karnym, dla zrealizowania zasady czynnego udziału strony w tym przesłuchaniu, jest uzasadnione tylko wówczas, gdy strona wskaże na konkretne, istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym." (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2012r., sygn. akt II FSK 384/11, LEX nr 1233832; por. też: wyrok NSA z dnia 4 listopada 2011r., sygn. akt I FSK 88/11, Lex 1110010 i z dnia 26 lipca 2011r., sygn. akt I FSK 1224/10, Lex 1082202). W sytuacji zatem, gdy dowody z zeznań świadków były przeprowadzane w innym postępowaniu (np. karnym), a do postępowania administracyjnego zostały włączone jedynie protokoły dokumentujące te czynności, zarzut braku ponownego prowadzenia dowodów z przesłuchania świadków może być zasadny tylko wtedy, kiedy strona wniesie o jego przeprowadzenie oraz wyraźnie wskaże, które okoliczności wynikające z protokołów są nadal niejasne i wymagają doprecyzowania w ponownym przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków.

W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie tych wymogów nie spełnił. Nie podważył bowiem skutecznie wiarygodności zgromadzonych w sprawie dowodów. Zarzucając, iż w postępowaniu administracyjnym nie doszło do przeprowadzenia dowodu z uzupełniającego przesłuchania B.N., a także, że nie przeprowadzono dowodu z akt sprawy karnej Sądu Rejonowego w K. o sygn. akt [...] (w szczególności zeznań świadków i B.N.t), nie uzasadnił w sposób wiarygodny, jakie wątpliwości mogłyby zostać przy ich pomocy wyjaśnione.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, uzyskane przez organ dowody z zeznań funkcjonariuszy Policji A.I. i P.W. interweniujących w dniu [...] sierpnia 2014r., protokoły przesłuchania małoletnich świadków, w tym K.G., która kupowała w tym dniu alkohol oraz z paragonu z kasy fiskalnej, są spójne i wzajemnie uzupełniają się. Natomiast zeznania B.N. wiarygodności tych zeznań nie podważają, bowiem w istocie wynika z nich tylko tyle, że nie kojarzy ona, żeby sprzedała alkohol, nie żądając dowodu osobistego oraz że nie pamięta komu sprzedała alkohol i że zapewne ktoś inny kupił dziewczynom alkohol. B.N. nie potwierdziła sprzedaży, ale też jej skutecznie nie zaprzeczyła.

W tym stanie rzeczy, mając do dyspozycji powyższy materiał dowodowy, organ nie naruszył prawa ustalając, że doszło do sprzedaży alkoholu nieletniej K.G.. Zatem nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez akceptację naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 75, art. 78 § 1 i 2 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznając przedmiotową sprawę organy nie naruszyły wskazanych przepisów. Postępowanie administracyjne w tej sprawie prowadzone było prawidłowo. Prawidłowo zgromadzono w sprawie dowody niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, dokonano ich prawidłowej oceny, a z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób jednoznaczny wynika, na podstawie których dowodów ustalono stan faktyczny w sprawie. Wbrew zatem zarzutom skargi kasacyjnej, dokonano wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, oceny dowodów w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do poczynienia w decyzji całkowicie uzasadnionych ustaleń faktycznych. Twierdzenia skarżącego i jego matki B.N. zostały przez organ ocenione w konfrontacji z innymi dowodami w sprawie, w granicach swobodnej oceny dowodów. Poczynione przez organy ustalenia co do stanu faktycznego sprawy nie budziły wątpliwości. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, nie doszło zatem do zinterpretowania wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe były nieusprawiedliwione. Trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że w prawidłowo prowadzonym postępowaniu poczyniono w oparciu o nie budzący wątpliwości materiał dowodowy ustalenia, iż w sklepie prowadzonym przez skarżącego kasacyjnie sprzedano alkohol małoletniej.

Nieusprawiedliwiony okazał się także podniesiony w punkcie 2 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. zarzut błędnej wykładni art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości, polegający na uznaniu, że do jego zastosowania wystarczy jednorazowe naruszenie zakazu.

W myśl art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości, "organ zezwalający" zobligowany został do cofnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim. Powołany przepis jest skorelowany z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy, który ustanawia zasadę, że zabrania się sprzedaży napojów alkoholowych osobom do 18 lat. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości jest jednoznaczna. Wynika z niego mianowicie zasada, że organ cofa zezwolenie w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, w szczególności sprzedaży osobom nieletnim. Chodzi tu o każdy taki przypadek, nawet jednostkowy. Użycie w powyższym przepisie liczby mnogiej ogranicza się wyłącznie do podkreślenia, że jest wiele zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla poglądu, że dopiero wielokrotne złamanie zakazu skutkuje cofnięciem zezwolenia. Gdyby ustawodawca miał na myśli działania wielokrotne, wskazałby to wyraźnie w ustawie, zaś z redakcji przepisu oraz kategorycznej formy zakazu (zabrania się) wynika, że każde naruszenie wskazanej zasady skutkuje cofnięciem zezwolenia. Pogląd ten jest od dawna ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 27 września 2005r., sygn. akt II GSK 148/05; wyrok NSA z dnia 10 października 2006r., sygn. akt II GSK 160/06; wyrok NSA z dnia 25 października 2006r., sygn. akt II GSK 175/06; wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2007r., sygn. akt II GSK 111/07; wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2011r., sygn. akt II GSK 90/10; wyrok NSA z dnia 22 maja 2014r., sygn. akt II GSK 388/13; wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015r., sygn. akt II GSK 470/14). Tego rodzaju sankcja jest niewątpliwie surowa, lecz taki cel przyświecał ustawodawcy w realizacji zasady wynikającej z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy, zmierzającej do bezwzględnego zakazu sprzedaży napojów alkoholowych nieletnim. Głównym celem ustawy o wychowaniu w trzeźwości jest uznanie życia obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra narodu (preambuła ustawy). Podniesiony zatem w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni prawa materialnego jest nietrafny. W konsekwencji - nie doszło więc do wadliwego cofnięcia G.N. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.