Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 459/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2019 r. sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. o ponowne naliczenie i wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego J. C. z dnia [...] grudnia 2018 r. o ponowne naliczenie i wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. J. C. (zwany dalej: "Skarżącym") we wniosku skierowanym do Komendanta Głównego Policji (zwany dalej: "KGP") z [...] grudnia 2018r. wystąpił o ponowne ustalenie i wypłacenie – przysługującego od 2003r. do 2006r., na podstawie art. 33 ust. 3 i art. 115a ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2019r., poz. 161 ze zm., zwana dalej: "u.P.") – ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018r. o sygn. akt K 7/15, który opublikowano 6 listopada 2018r. (Dz.U. z 2018r., poz. 2102).

2. KGP w piśmie z [...] marca 2019r. poinformował Skarżącego, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego spowodował zmianę treści art. 115a u.P. w ten sposób, że wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. W konsekwencji powstała luka w systemie prawnym, która wobec obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, uniemożliwia ustalenie wysokości należnego policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego. Mimo trwających prac legislacyjnych w ww. zakresie, nie jest obecnie możliwe określenie, kiedy projektowane regulacje i w jakim kształcie, staną się prawem obowiązującym. KGP w związku z tym poinformował, że aktualnie nie jest możliwe pozytywne rozpatrzenie żądania Skarżącego, a wniosek zostanie przekazany, zgodnie z właściwością, do komendy wojewódzkiej Policji, na której zaopatrzeniu finansowym Skarżący pozostawał. Niezwłocznie po wejściu w życie regulacji określających sposób ustalania wysokości omawianego ekwiwalentu zostaną podjęte niezbędne działania zmierzające do załatwienia sprawy.

3. Skarżący w ponagleniu z [...] marca 2019r. nie zgodził się ze sposobem rozpatrzenia sprawy, wskazując, że spełnione zostały przesłanki do uznania jego żądania zawartego we wniosku z [...] grudnia 2018r., więc należność powinna być wypłacona w drodze czynności materialno-technicznej. Występuje zatem bezczynność przewidziana w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."). Skarżący wystąpił też o wydanie decyzji odmownej na warunkach określonych w art. 104 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a., gdyby jego stanowisko, co do możliwości wypłaty należności nie zostało podzielone. Ww. wniosek doprowadził do wszczęcia postępowania, i jeżeli istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy, należy wydać decyzję. W tym zakresie Skarżący powołał się na poglądy wyrażane w doktrynie i w orzecznictwie. Skarżący nie zgodził się też ze stanowiskiem KGP, że istnieją przeszkody prawne do pozytywnego rozpatrzenia jego żądania.

4. Skarżący wniósł [...] maja 2019r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność KGP w rozpatrzeniu ww. wniosku o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego, powołując się na art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "P.p.s.a.") oraz na art. 37, art. 104 i art. 107 k.p.a.

Skarżący zwrócił się o zobowiązanie KGP do wydania aktu administracyjnego, gdyż nie zgodził się ze sposobem rozpatrzenia sprawy, wskazując, że jego żądanie zawarte we wniosku z [...] grudnia 2018r. powinno być załatwione albo przez wydanie decyzji odmownej, albo w drodze czynności materialno-technicznej i w tym zakresie podtrzymał stanowisko wyrażone w ponagleniu, z powołaniem się na poglądy orzecznictwa i doktryny. Skarżący wskazał też, że mimo złożenia ww. wniosku oraz ponaglenia nie doczekał się formalnego załatwienia sprawy przez KGP, co wskazuje na istnienie bezczynności, jak również narusza art. 45 Konstytucji RP. Skarżącego w związku z zaniechaniem organu administracji pozbawiono bowiem prawa do skontrolowania przez Sąd prawidłowości załatwienia sprawy przez organ. Zdaniem Skarżącego spełniono warunki formalne do uznania w sprawie znamion bezczynności i przewlekłości.

5. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane dotychczas stanowisko.

W uzasadnieniu wskazał, że problematyka wpływu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego na stosunki prawne ukształtowane pod rządami przepisów uznanych za niezgodne z Konstytucją RP należy do najtrudniejszych i budzących największe spory. Podniósł również, że wątpliwości nie budzi stanowisko, że wypłata świadczenia określonego w art. 115a u.P. jest czynnością materialno-techniczną. Wskazał, że zgodnie z przyjętym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, odmowa dokonania czynności materialno-technicznej powinna nastąpić w drodze decyzji, albowiem jest to negatywne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 maja 2012r. sygn. akt II SA/Wa 52/12). KGP wskazał też, że w sprawie nie wydano decyzji, więc w związku z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego nie zaszły podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, którego nie wszczęto i nie zakończono. Skarżącemu pismem z [...] maja 2019r., nadanym [...] maja 2019r., udzielono informacji w zakresie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz wskazano, że niezwłocznie po wejściu w życie regulacji określających sposób ustalania wysokości ekwiwalentu właściwy organ Policji będzie zobligowany do podjęcia niezbędnych działań zmierzających do załatwienia sprawy. KGP w związku z tym za bezpodstawne uznał zarzuty podniesione w skardze.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

2. Sąd uznał, że skarga dotyczyła bezczynności organu, jakkolwiek Skarżący wskazał, że możliwe jest stwierdzenie przewlekłości. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, iż w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, to sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA z: 26 lipca 2012r. sygn. akt II OSK 1360/12; 4 września 2015r. sygn. akt II OZ 753/15).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie dokonał czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zatem zwalczanie braku działania w załatwianiu sprawy administracyjnej i bez znaczenia pozostają tu okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Do uznania bezczynności konieczne jest zatem wyłącznie ustalenie, że organ był zobowiązany na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji, innego aktu lub podjęcia czynności i tego zaniechał.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący wystąpił do KGP wnioskiem z [...] grudnia 2018r. o ponowne ustalenie i wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, przysługującego od 2003r. do 2006r., na podstawie art. 33 ust. 3 i art. 115a u.P., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018r. sygn. akt K 7/15.

W związku z tym przypomnieć należy, że na tle przepisów u.P. ukształtował się w orzecznictwie pogląd, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop przyznawany jest w drodze czynności materialno-technicznej (przez wypłatę), zaś odmowa przyznania tego świadczenia powinna przybrać formę decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2014r. sygn. akt I OSK 542/13, dostępny na www.nsa.gov.pl). Tymczasem organ w odpowiedzi na zgłoszone przez Skarżącego żądanie poinformował go zwykłym pismem z [...] marca 2019r., wskazując, że na obecnym etapie brak jest normy prawnej umożliwiającej realizację wniosku. KGP, mimo ponaglenia Skarżącego zawartego w piśmie z [...] marca 2019r., również nie podjął w sprawie czynności do dnia wniesienia skargi.

3. Zdaniem Sądu, powyższego sposób załatwienia sprawy objętej wnioskiem nie można uznać za odpowiadającego prawu, gdyż organ w realiach sprawy nie mógł poprzestać tylko i wyłącznie na poinformowaniu Skarżącego, że jego wniosek nie może być zrealizowany, z uwagi na konieczność wykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego przez organy stanowiące prawo. Nawet gdyby przyjąć, że w obecnym stanie prawnym brak jest normy prawnej umożliwiającej merytoryczne rozpatrzenie wniosku Skarżącego – z którym to stanowiskiem Sąd w składzie orzekającym w sprawie nie zgadza się, z uwagi przedstawione w pkt 4 uzasadnienia rozważania – właściwy organ nie może poprzestać na skierowaniu do strony pisma informacyjnego, lecz powinien podjąć stosowne działania prawem przewidziane. Nie czyniąc zaś tego, organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności.

4. Zdaniem Sądu KGP mógł merytorycznie rozpatrzyć wniosek Skarżącego, ponieważ żądanie wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w wysokości uzupełniającej opierało się na ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 7/15. Trybunał w orzeczeniu tym stwierdził, że art. 115a u.P. w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdaniem drugim Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że metoda obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop zawarta w u.P. jest mniej korzystna niż metoda, w której czynnikiem jest 1/22 lub 1/21.

Art. 115a u.P. utracił moc 6 listopada 2018r., natomiast zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Określenie "moc powszechnie obowiązującą" przybliża walor wyroków Trybunału do źródeł prawa powszechnie obowiązującego z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie dotyczącym kręgu adresatów, którzy winni zapadłe judykaty respektować i dokonywać ich wdrożenia (implementacji). Nie ma wątpliwości, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wiążą sądy administracyjne i mają dla ich orzecznictwa nierzadko charakter prawotwórczy (por. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2008, s. 11). Powszechne związanie orzeczeniami Trybunału Konstytucyjnego powoduje, że sądy administracyjne zobowiązane są do ich respektowania jako elementów kształtujących stan prawny oceniany przez sąd. Oznacza to, że sąd administracyjny, dokonując kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, zobowiązany jest do uwzględniania tych orzeczeń na równi z aktami normatywnymi wymienionymi w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2009r. sygn. akt II OSK 1750/07, dostępny na www.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, orzeczenie Trybunału o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonym w przepisach o właściwości dla danego postępowania.

Pojęcie "wznowienia postępowania", o którym mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, ma szersze znaczenie niż pojęcie "wznowienia" w sensie technicznym, przewidziane w odpowiednich procedurach regulowanych w ustawach i obejmuje wszelkie instrumenty proceduralne stojące do dyspozycji stron i sądów, których wykorzystanie umożliwia przywrócenie stanu konstytucyjności orzeczeń wydanych na podstawie aktu normatywnego uznanego późniejszym orzeczeniem Trybunału za niezgodny z Konstytucją (por. postanowienie TK z 14 kwietnia 2004r. sygn. akt SK 32/01; publ. OTK-A 2004/4/35). Chodzi zatem o wszelkie środki prawne, dzięki którym można osiągnąć efekt w postaci ponownego rozstrzygnięcia sprawy, według stanu prawnego po wyeliminowaniu niekonstytucyjnych przepisów (por. wyrok TK z 11 czerwca 2002r. sygn. akt SK 5/02, publ. OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 41).

Również Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z 28 czerwca 2010r. sygn. II GPS 1/10, wyjaśniając znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w świetle art. 190 ust. 1-4 Konstytucji RP, podniósł, iż celem ustawowej procedury, realizującej normę art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, musi być realne zagwarantowanie skutku w postaci uprawnienia do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w nowym stanie prawnym, ustalonym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Konstytucja przesądza o samym fakcie sanacji indywidualnych stosunków prawnych, wyznaczając cel "wznowienia" w trybie procedur ukształtowanych w ustawach. Dlatego też jakiekolwiek ograniczenia art. 190 ust. 4 Konstytucji RP są dopuszczalne wówczas, gdy uzasadnia to dyspozycja konkretnego przepisu Konstytucji, który wyłączałby wznawianie postępowania, jako sprzeczne z konstytucyjną istotą danej instytucji prawnej. Niedopuszczalne jest natomiast ograniczanie zasady "wzruszalności" aktów stosowania prawa wynikającej z art. 190 ust. 4 Konstytucji przez regulacje wprowadzone w ustawach zwykłych, czy to wprost, czy też na skutek ich wykładni (por. także wyrok NSA z 9 sierpnia 2011r. sygn. I OSK 1958/10, dostępny na www.nsa.gov.pl). Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009r. sygn. akt I OPS 9/09, sąd powinien bezpośrednio zastosować art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji RP i uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego, w celu przywrócenia stanu zgodności z Konstytucją RP kontrolowanych rozstrzygnięć (por. także wyrok NSA z 12 października 2016r. sygn. akt II OSK 3334/14, dostępny na www.nsa.gov.pl).

Sąd, mając powyższe na względzie, wskazuje, że czynność przyznania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop kończyła sprawę administracyjną w oparciu o art. 115a u.P., który uznano za niekonstytucyjny w zakresie dotyczącym wysokości tego świadczenia. Czynność ta stanowi zatem inne rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Nie stanowiło to jednak przeszkody do podjęcia działań przez KGP, tak aby nie doszło do bezczynności. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela bowiem stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych w zakresie możliwości wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, bez konieczności podejmowania przez ustawodawcę działań o charakterze legislacyjnym, gdyż ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma charakter zakresowy, więc art. 115a u.P. obowiązuje w dalszym ciągu i może stanowić podstawę rozstrzygania o ekwiwalencie pieniężnym za niewykorzystany urlop, przy czym jego stosowanie musi uwzględniać przedstawione stanowisko Trybunału Konstytucyjnego (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 31 lipca 2019r. sygn. akt II SAB/Wa 268/19; wyroki WSA w Gdańsku z 23 maja 2019r. sygn. akt: III SA/Gd 189/19, III SA/Gd 204/19, III SA/Gd 218/19; WSA w Olsztynie z: 30 maja 2019r. sygn. akt II SA/Ol 314/19; 4 czerwca 2019r. sygn. akt II SA/Ol 313/19; 11 czerwca 2019r. sygn. akt II SA/Ol 364/19; WSA w Szczecinie z 27 czerwca 2019r. sygn. akt II SAB/Sz 37/19 i innych – dostępne na www.nsa.gov.pl).

Rozważając stanowisko KGP, który wskazuje na brak możliwości rozstrzygnięcia sprawy w zgodzie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, gdyż nie uchwalono jeszcze regulacji ustawowej, należy podkreślić, że Trybunał nie stwierdził niekonstytucyjności całego przepisu art. 115a u.P., a jedynie jego części określającej sposób obliczania ekwiwalentu. W systemie prawnym pozostała więc norma ustanawiająca uprawnienie policjanta do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w przypadku zwolnienia ze służby. Oznacza to, że organ administracji publicznej, orzekający na podstawie art. 115a u.P., powinien zrekonstruować treść ww. przepisu, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Świadczeniem ekwiwalentnym za dzień niewykorzystanego urlopu funkcjonariusza jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Ilość dni roboczych w każdym roku kalendarzowym jest okolicznością faktyczną możliwą do ustalenia, na podstawie kalendarza obowiązującego w danym roku i na mocy przepisów ustawy z 18 stycznia 1951r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. z 2015r., poz. 90). Pobierane przez funkcjonariusza wynagrodzenie w danym roku kalendarzowym należy do danych, które są w posiadaniu organu administracyjnego. Wątpliwości, co do sposobu, jaki współczynnik dni roboczych ustalić, nie uniemożliwiają realizacji zagwarantowanego art. 66 ust. 2 Konstytucji RP prawa funkcjonariuszy Policji do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu z tytułu jego niewykorzystania. Art. 190 ust. 4 Konstytucji RP stanowi konstytucyjną gwarancję uprawnienia funkcjonariusza Policji do uzyskania ponownego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w nowym stanie prawnym, ukształtowanym ww. orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Nie może unicestwić tej gwarancji brak szczególnej regulacji trybu postępowania w odniesieniu do spraw, których "rozstrzygnięcie" przybiera formę czynności materialno-technicznej. Skoro art. 115a u.P. nadal obowiązuje, choć w granicach określonych w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018r. sygn. akt K 7/15, należy go stosować i interpretować, zgodnie ze wskazówkami przedstawionymi przez Trybunał. Aczkolwiek w tym przypadku zalecana jest inicjatywa ustawodawcza, gdyż w myśl zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a.) organy zobowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa, jednakże Sąd jako kompetentny do bezpośredniego stosowania Konstytucji RP (art. 8 ust. 2 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), uznaje za zasadne odwołanie się wprost do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, skoro pozwala ono na zrekonstruowanie treści normatywnej art. 115a u.P. w zakresie sposobu obliczania wysokości przedmiotowego świadczenia.

Sąd, reasumując, przyjmuje więc, że w sprawie wszczętej ww. wnioskiem Skarżącego istniała podstawa prawna warunkująca rozpatrzenie ekwiwalentu z tytułu niewykorzystanego urlopu, w tym możliwość ponownego przeliczenia naliczonych dotąd i wypłaconych świadczeń. Podstawę tę stanowił art. 115a u.P., interpretowany odpowiednio do wytycznych Trybunału Konstytucyjnego. Powyższe dowodzi, że zaniechanie ustawodawcy nie niweczy uprawnienia organu do merytorycznego rozpoznania żądania Skarżącego, a skoro organ do dnia wniesienia skargi nie odniósł się do wniosku w jednej z dopuszczalnych form załatwienia sprawy (np. decyzji odmawiającej przyznania świadczenia czy czynności materialno-technicznej polegającej na przeliczeniu i wypłacie z tego tytułu stosownej kwoty), doszło do zarzucanej skargą bezczynności.

5. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

Przedstawione okoliczności faktyczne i przepisy prawne uzasadniają zobowiązanie organu do załatwienia wniosku Skarżącego w terminie jednego miesiąca (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Sąd stwierdził ponadto, że bezczynność KGP nie była rażąca. Do uznania bowiem rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. W orzecznictwie podkreśla się, że bezczynność organu musi być pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Sytuacja taka nie występuje w sprawie, bowiem organ udzielał odpowiedzi na wniosek Skarżącego, choć pozostawał w błędnym przekonaniu, że wystosowana do Skarżącego informacja pisemna – w stanie prawnym zaistniałym po ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego – była wystarczająca. Działanie takie nie świadczy zatem o złej woli organu ani nie przesądza o lekceważącym traktowaniu Skarżącego i ciążących na organie obowiązkach.

6. Sąd z tych względów, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a i art. 151 P.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a.