Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3221/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant referent stażysta Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi G.S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję B. z [...] września 2010 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz G. S.A. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I E N I E.

Decyzją z [...] września 2010 r. Burmistrz T. ("Burmistrz") określił Skarżącej – G. S.A. w W., zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010r. w kwocie 597 zł.

Wyjaśnił, że Skarżąca była właścicielem przydomowych zbiorników na gaz płynny, wykorzystywanych do celów grzewczych, stanowiących budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pomimo takiego obowiązku, Skarżąca nie złożyła w terminie deklaracji na podatek od nieruchomości na 2010r. i nie dokonała jego wpłaty za 9 miesięcy tego roku w kwocie 441 zł, co skutkowało powstaniem zaległości podatkowej.

Burmistrz powołał się na definicję pojęcia "budowla" zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95 poz. 613) – dalej: "u.p.o.l.", w świetle której budowlą jest obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast przepis art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) zawiera jedynie przykładowy katalog obiektów będących budowlami w rozumieniu tej ustawy, w którym ustawodawca wprost wskazał zbiorniki. W dalszych przepisach, odnosząc się do poszczególnych typów (rodzajów) budowli, wymienił szczelne zbiorniki na gnojowicę lub gnojówkę (art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. c), naziemne silosy na materiały sypkie (art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. d) oraz instalacje zbiornikowe na gaz płynny (art. 29 ust. 1 pkt 19).

Zdaniem Burmistrza, gdyby ustawodawca nie traktował zbiorników na gaz płynny jako obiektów budowlanych, nie odnosiłby się do tej kwestii w Prawie budowlanym. Każdy zaś obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego, który nie jest budynkiem w rozumieniu u.p.o.l. ani też obiektem małej architektury, mieści się w definicji budowli zawartej w Prawie budowlanym. Jeżeli dany obiekt budowlany jest budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego, powinien być też klasyfikowany jako budowla na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Żadnego znaczenia nie ma przy tym okoliczność, że zbiorniki te noszą oznakowanie CE i zostały wytworzone zgodnie z procedurą i wymogami Dyrektywy 97/23/WE odnoszącej się do urządzeń ciśnieniowych.

Organ pierwszej instancji stwierdził, iż z zawartych umów wynika, że zbiorniki na gaz płynny (propan-butan) stanowią własność przedsiębiorstwa zajmującego się dystrybucją gazu, oddawane zaś są klientom w najem (dzierżawę). Grunt na którym są posadowione owe zbiorniki jest własnością klientów. Zbiorniki gazu wznosi się na określony czas i po ustaniu umów dzierżawy są one demontowane i zwracane właścicielowi. Nie stanowią więc części składowych gruntu, będąc z nim połączone tylko dla przemijającego użytku. W konsekwencji obowiązek podatkowy w zakresie zbiorników gazu posadowionych na gruncie stanowiącym własność dzierżawcy (najemcy) ciąży na właścicielu tych zbiorników, a więc na podmiocie zajmującym się dystrybucją gazu.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 oraz art. 210 § 1 w zw. § 4 Ordynacji podatkowej przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz niezebranie w sposób dokładny i wyczerpujący materiału dowodowego, co skutkowało ustaleniem błędnego stanu faktycznego sprawy, a także przez brak uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że zbiornik na gaz płynny (LPG) stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Skarżąca podniosła, że z uzasadnienia decyzji Burmistrza nie wynika, aby dokonano ustaleń faktycznych co do procesu powstawania zbiorników LPG, ich cech fizycznych oraz rodzaju i charakteru ich powiązania z innymi elementami, łącznie z którymi zbiorniki są eksploatowane.

Zdaniem Skarżącej, zbiornik na gaz płynny nie może być kwalifikowany do obiektów budowlanych w rozumieniu Prawa budowlanego poprzez jego proste przyporządkowanie do "zbiornika" jako jednego z rodzajów obiektów wymienionych w tej ustawie. Zbiorniki zostały nabyte od producenta urządzeń ciśnieniowych jako urządzenia techniczne gotowe i zdolne do eksploatacji, a następnie zamontowane poprzez połączenia śrubowe na wcześniej przygotowanych płytach fundamentowych. Zbiornik może być w każdej chwili wymontowany oraz przeniesiony w inne miejsce bez jego uszkodzenia i bez zmiany przedmiotu odłączanego.

Decyzją z [...] września 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ("SKO") decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy.

Organ odwoławczy podzielił pogląd Burmistrza, że instalowane przez Skarżącą zbiorniki na gaz płynny mieszczą się w pojęciu budowli w rozumieniu u.p.o.l. Są odrębnym od budynku obiektem budowlanym i służą prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej. Podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazane przez Skarżącą wyroki sądów administracyjnych, dotyczące pojęcia "budowla" wydane zostały na gruncie przepisów u.p.o.l. które nie zawierały odwołania do definicji tego pojęcia w Prawie budowlanym.

Odwołując się do przepisów u.p.o.l. tj. art. 2 ust. 1 (podstawa opodatkowania), art. 1a ust. 1 pkt 2 (definicja budowli), art. 3 (definicja obiektu budowlanego), a także do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (definicja budowli), SKO stwierdziło, że montowane przez Skarżącą zbiorniki na gaz płynny nie były budynkami i obiektami małej architektury, a zatem należy je zakwalifikować jako budowle. Definicja budowli zawarta w u.p.o.l. wprost wymienia zbiorniki nie uszczegóławiając tego pojęcia. Wymóg trwałego związania z gruntem dotyczy tylko urządzeń reklamowych. Wskazanie w tej definicji wolnostojących masztów antenowych świadczy, że nie zawsze budowla musi być trwale związana z gruntem. SKO zauważyło, że w definicji i w pozostałych przepisach Prawa budowlanego nie wskazano żadnej przesłanki takiej trwałości.

Montowane przez Skarżącą zbiorniki na gaz płynny były każdorazowo przytwierdzane do betonowej płyty fundamentowej, co przesądza o trwałym ich powiązaniu ich z gruntem. Nie zmienia tego fakt, że przytwierdzono je przy pomocy śrub i zaworów, pozwalających na ich zdemontowanie i przeniesienie. Na gruncie u.p.o.l. faktu trwałego powiązania z gruntem nie można odnosić wyłącznie do sytuacji, gdy demontaż skutkowałby zniszczeniem lub uszkodzeniem budowli. Przeczy temu wprowadzenie przez ustawodawcę pojęcia "tymczasowe obiekty budowlane", które to pojęcie, poza obiektami niepołączonymi trwale z gruntem, obejmuje także obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki (art. 3 pkt 5 u.p.o.l.). Tymczasowe obiekty budowlane mogą być zarówno budowlami, budynkami, jak i obiektami małej architektury.

SKO wskazało, że według definicji zawartej w art. 3 pkt 7 u.p.o.l. roboty budowlane mogą polegać m.in. na montażu obiektu budowlanego. Uznanie słuszności argumentów Skarżącej, że robotami takimi nie mógłby być montaż obiektu z gotowych elementów będących efektem działalności konstruktorskiej producenta, prowadziłoby zatem do wniosków sprzecznych z zasadami logiki. Wiele bowiem z obiektów budowlanych wprost uznawanych za budowle, czy budynki (np. maszty antenowe, tablice reklamowe) w praktyce montowanych jest z gotowych elementów, wyprodukowanych poza miejscem budowy.

Zdaniem SKO zbiorniki na gaz płynny stanowią budowle, a nie urządzenia techniczne. Tym samym bez znaczenia była argumentacja Skarżącej związana z brakiem możliwości uznania zbiorników – urządzeń technicznych, jednocześnie za urządzenia budowlane.

W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji Powtórzyła podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Ponadto zarzuciła naruszenie:

– art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego przez przyjęcie, że zbiornik na gaz płynny (propan-butan) stanowi obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego ergo budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo braku wykazania, że spełnia on cechy obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego oraz przez obciążenie podatkiem od nieruchomości zbiorników LPG, mimo iż nie stanowią one obiektów budowlanych (budowli) w rozumieniu u.p.o.l.;

– art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego przez brak jego zastosowania przy ustalaniu czy zbiornik LPG jest obiektem budowlanym oraz przez brak przyjęcia, że zgodnie z nim opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega obiekt budowlany rozumiany jako budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami;

– art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez niewłaściwą wykładnię tego przepisu, którego należyte znaczenie można odtworzyć dopiero przez zastosowanie wykładni systemowej polegającej na przyjęciu, iż budowlą są tylko takie obiekty wyliczone w tym przepisie, które są wynikiem procesu budowlanego.

Skarżąca podniosła, iż nie przeprowadzono postępowania dowodowego, które wykazałoby, że sporne zbiorniki są budowlą stanowiącą techniczno-użytkową całość. W istocie nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego. Jedynym dowodem w sprawie jest jej pismo z 21 maja 2010r. wskazujące nabycie przez nią 7 zbiorników oraz ich wartość na 1 stycznia 2010r. Nie przeprowadzono ustaleń faktycznych w zakresie procesu powstawania zbiorników LPG, ich cech fizycznych, rodzaju i charakteru powiązania z innymi elementami. Skutkiem tego jest wadliwie ustalony stan faktyczny. Materiał dowodowy jest niepełny i nie daje podstaw do prawidłowej subsumcji norm prawa materialnego.

Zdaniem Skarżącej, organy podatkowe dokonały wykładni art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l. w oderwaniu od treści art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego. W uzasadnieniach decyzji nie ma rozważań, czy zbiornik jest obiektem budowlanym wymienionym w tym przepisie. Łącznie z art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego, choć jedynie pomocniczo należy stosować art. 3 pkt 3 tej ustawy. Organy podatkowe skupiły się na prostym przyporządkowaniu zbiorników LPG do "zbiorników" wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

W opinii Skarżącej, zakwalifikowanie zbiorników LPG do budowli w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l. i opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości, uzależnione jest od ustalenia znaczenia tego pojęcia z uwzględnieniem art. 3 pkt 1 lit. b) w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast zarówno Burmistrz, jak i SKO zakwalifikowały zbiorniki LPG do obiektów budowlanych kierując się wyłącznie treścią art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Wprawdzie w przepisie tym wymieniono zbiorniki, ale bez jakiegokolwiek dookreślenia, o jakie zbiorniki chodzi. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "zbiornik" ani w u.p.o.l. ani w Prawie budowlanym lub w innym akcie prawnym. W języku potocznym pojęcie to ma natomiast szerokie znaczenie.

Skarżąca uważała, że dopiero ustalenie znaczenia pojęcia "zbiornik" w oparciu o przepisy Prawa budowlanego pozwala stwierdzić, czy zbiornik na gaz płynny jest obiektem budowlanym (budowlą) w rozumieniu tej ustawy, a tym samym budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jej zdaniem, budowlą są tylko takie zbiorniki wyliczone w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, które są wynikiem procesu budowlanego, ponieważ to właśnie taki sposób powstania obiektów wymienionych w tym przepisie jest wspólnym łączącym je mianownikiem. Zbiorniki na gaz LPG nie są budowlami, ponieważ nie podlegają regulacjom Prawa budowlanego. Są to urządzenia techniczne ciśnieniowe, które w toku ich projektowania, wytwarzania, w tym wytwarzania materiałów i elementów, naprawy oraz modernizacji, obrotu i eksploatacji podlegają regulacjom ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o dozorze technicznym (Dz.U. Nr 122 poz. 1321 z późn.zm.).

Ponadto, zdaniem Skarżącej, błędny jest wywiedziony przez SKO z treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wniosek o braku konieczności trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem dla uznania go za budowlę. Skarżąca powołała się na wyroki NSA z 22 grudnia 2011r. sygn. akt II FSK 1339/10 i oraz II FSK 1258/10. Udowodnienie bez żadnych wątpliwości, że mamy do czynienia z obiektem budowlanym jest warunkiem sine qua non sklasyfikowania obiektu jako budowli na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organy podatkowe nie udowodniły, że zbiorniki LPG stanowią obiekt budowlany, a zatem nie mogły uznać ich za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Za nieuzasadnione i nieznajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym Skarżąca uznała stwierdzenie SKO o przytwierdzeniu zbiorników do betonowej płyty fundamentowej za pomocą śrub i zaworów, co świadczyć miało o trwałości ich powiązania z gruntem. Nie istnieje wymóg, przytwierdzania zbiorników do płyty w taki sposób. Zbiorniki są stawiane na płycie, bez ich przytwierdzania. Ponadto, nawet przyjmując, zbiornik LPG, poprzez płytę betonową, był trwale związany z gruntem, za właściciela zbiornika należałoby uznać właściciela gruntu (klienta Skarżącej), nie zaś Skarżącą. Podatnikiem byłby zatem właściciel gruntu, a przedmiotem opodatkowania część budowlana instalacji zbiornikowej (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), skoro sam zbiornik, jako wyrób ślusarsko-spawalniczy, jest urządzeniem technicznym. Organy podatkowe pominęły również okoliczność, że zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego, przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i powtórzyło przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi uznało za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010r.

Zdaniem organów podatkowych, obowiązek podatkowy w tym podatku obciążał Skarżącą jako właściciela stanowiących budowle zbiorników na gaz płynny LPG.

Kwestionując powyższe stanowisko Skarżąca zarzuciła przede wszystkim wadliwość przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, a w zasadzie – jego brak. W ocenie Skarżącej, wadliwość ta skutkowała brakiem właściwych ustaleń faktycznych i w konsekwencji uzasadnieniem wydanych w sprawie decyzji w sposób nie spełniający wymogów określonych przez ustawodawcę.

Zarzuty Skarżącej w powyższym zakresie Sąd znał za zasadne.

W art. 122 Ordynacji podatkowej ustanowiona została zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Realizacji tej zasady służy przepis art. 187 § 1 nakładający na organy podatkowe obowiązek zgromadzenia i wyczerpującego rozważenia całokształtu materiału dowodowego sprawy. Zgodnie zaś z przyjętą w art. 191 Ordynacji podatkowej zasadą swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona biorąc pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Rację ma Skarżąca twierdząc, że postępowanie podatkowe przeprowadzone w rozpoznanej sprawie nie spełnia wymogów wynikających z powyższych przepisów. Organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Biorąc zaś pod uwagę dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, za uprawniony należy uznać wniosek, że postępowania dowodowego w istocie w ogóle nie prowadzono.

Jedynym znajdującym się w aktach sprawy dowodem zawierającym informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania – co zasadnie podniosła Skarżąca – jest jej pismo z 21 maja 2010r., w którym podała ona, że w marcu 2009r. nabyła od O. sp. z o.o. siedem zbiorników na gaz płynny zlokalizowanych na terenie gminy T., o łącznej wartości (zgodnie z księgami) na 1 stycznia 2010r. wynoszącej 29.857,81 zł. Pismo to stanowi odpowiedź na wezwanie Burmistrza o wskazanie wartości tychże zbiorników.

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji odwołuje się do oznakowania zbiorników literami CE, a także stwierdza, że "z zawartych umów wynika, że zbiorniki na gaz płynny (propan-butan) stanowią własność przedsiębiorstwa zajmującego się dystrybucją gazu, oddawane zaś są klientom w najem (dzierżawę). Natomiast grunt na którym są posadowione owe zbiorniki jest własnością klientów. Zbiorniki gazu wznoszone są na określony czas i po ustaniu umów dzierżawy są demontowane i zwracane właścicielowi. Nie stanowią więc one części składowych gruntu. Są połączone z gruntem tylko dla przemijającego użytku." Jednakże w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałyby powyższe okoliczności.

W konsekwencji wskazane wyżej pismo Skarżącej należało uznać za jedyny dokument stanowiący dla Burmistrza podstawę do przyjęcia, że przedmiotowe zbiorniki stanowią budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Wynikające ze wskazanych wyżej przepisów Ordynacji podatkowej obowiązki w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy obciążają zarówno organ podatkowy pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy.

Podtrzymując jako prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji co do klasyfikacji przedmiotowych zbiorników jako budowli, SKO nie zażądało nawet wskazania oraz przedłożenia przez ten organ dowodów, na których oparł swoje ustalenia dotyczące zbiorników, ani też samodzielnie nie przeprowadziło żadnych czynności dowodowych. Tymczasem w odwołaniu Skarżąca jednoznacznie wskazała braki właśnie w zakresie ustaleń faktycznych oraz materiału dowodowego, w którym ustalenia te znalazłyby odzwierciedlenie.

Żaden z organów podatkowych nie poczynił ustaleń faktycznych, które odnosiłyby do tych cech spornych zbiorników na gaz, które zostały przez nie uznane za podstawę zakwalifikowania ich jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z przepisami Prawa budowlanego.

Twierdzenia organów podatkowych dotyczące cech zbiorników oraz ich związania z gruntem są gołosłowne, jako że – co należy podkreślić raz jeszcze – nie znajdują żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Jakiekolwiek było źródło wiedzy organów podatkowych w tym zakresie, nie zostało ono wskazane w treści wydanych w sprawie decyzji.

Jeżeli nawet zbiorniki na gaz płynny (LPG) są powszechnie stosowane, nie ma podstaw, aby dane dotyczące ich cech fizycznych, funkcjonalności, sposobu powiązania z innymi obiektami, mogły być traktowane jako fakty powszechnie znane, albo fakty znane organowi podatkowemu z urzędu, które nie wymagają dowodu, a w każdym razie organ podatkowy nie zakomunikował ich stronie, jak tego wymaga art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej.

W rezultacie nie wiadomo, na czym opierały się organy podatkowe kwalifikując sporne zbiorniki jako budowle, ponieważ z całą pewnością nie mogły posłużyć się w tym zakresie dowodami zgromadzonymi w toku postępowania podatkowego, których to dowodów po prostu nie było.

Rację ma więc Skarżąca podnosząc konieczność przeprowadzenia pełnego i kompletnego postępowania dowodowego, które dostarczyłoby informacji umożliwiających dokonanie klasyfikacji przedmiotowych zbiorników na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Podkreślić przy tym należy, że w rozpoznanej sprawie przedmiotem opodatkowania były konkretne zbiorniki, zlokalizowane w określonych miejscach. Brak było zatem podstaw, aby bez przeprowadzenia postępowania dowodowego przyjmować, że wszystkie one są takie same oraz że zostały w taki sam sposób zamontowane.

Skarżąca w odwołaniu wskazała, że zbiornik LPG jest elementem instalacji zbiornikowej. Nie kwestionowała również, że część budowlana tej instalacji, jaką jest płyta betonowa, może stanowić budowlę podlegającą opodatkowaniu, ale nie są to okoliczności uzasadniające stanowisko organów podatkowych. Stwierdzenia Skarżącej zawarte w odwołaniu, a odnoszące się do ogólnych właściwości i cech zbiorników na gaz płynny, nie mogły służyć za podstawę rozstrzygnięcia podjętego przez SKO, a przede wszystkim nie mogły zastąpić ustaleń faktycznych ze strony organów podatkowych, tym bardziej, że w odwołaniu Skarżąca w pierwszej kolejności i konsekwentnie podnosiła braki postępowania dowodowego.

Sąd stwierdza zatem, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem art. 122 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji decyzje te pozbawione są uzasadnienia faktycznego, wymaganego zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Powyższe naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać przy tym należy, że w wyrokach z 24 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2459/10 i II FSK 2199/11 oraz z 5 października 2012r. sygn. akt II FSK 1355/11 i II FSK 342/11, Naczelny Sąd Administracyjny w bardzo zbliżonych sprawach Skarżącej zajął analogiczne stanowisko.

Z uwagi na opisaną wyżej wadliwość przeprowadzonego w rozpoznanej sprawie postępowania oraz wydanych decyzji, niemożliwe jest zweryfikowanie przez Sąd prawidłowości stanowiska organów podatkowych co do wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. Ocena taka wymaga bowiem istnienia punktu odniesienia w postaci prawidłowych ustaleń faktycznych, mających za przedmiot okoliczności istotne z punktu widzenia oceny zaistnienia przesłanek określonych w mających mieć zastosowanie przepisach prawa materialnego.

Tym samym Sąd nie mógł także odnieść się do zarzutów skargi kwestionujących prawidłowość merytorycznego stanowiska organów podatkowych.

Ponownie rozpatrując sprawę należy przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia stanu faktycznego sprawy niezbędnego do stwierdzenia, czy stanowiące własność Skarżącej zbiorniki gazu płynnego znajdujące się na terenie gminy T. podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2010r. Dopiero ustalenia tego postępowania mogą stanowić przesłankę do ewentualnej oceny, czy są to budowle, czy też urządzenia budowlane.

W tym stanie rzeczy Sądu uchylił obie wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.".

Zakres, w jakim uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w kwocie równiej uiszczonemu wpisowi od skargi.