Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 59/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też jako skarżąca, spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], które utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2013 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – dalej też jako "k.p.a.", art. 19 ust. 5, art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej też jako "u.d.p.".

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

"G." Sp. z o.o. wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich w W.(działającego w imieniu Prezydenta [...]) z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia sezonowego ogródka gastronomicznego w pasie drogowym ul. [...] w terminie od dnia [...]grudnia 2012 r. do dnia [...] kwietnia 2013 r.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 roku nr [...] odmówił skarżącej wydania zezwolenia na wnioskowaną lokalizację w pasie drogowym. W uzasadnieniu podkreślił, że zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Tymczasem strona wprost nie wskazała, na czym w jej sytuacji polega szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na odstępstwo od zakazu określonego w art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przywołany wyżej przepis nie precyzuje, o jakie szczególnie uzasadnione przypadki chodzi. Nie ulega jednak zdaniem organu pierwszej instancji wątpliwości, że odstąpienie od wskazanej zasady musi być uzasadnione szczególnie wyjątkowymi okolicznościami. Organ podkreślił, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż lokalizacja całorocznego ogródka gastronomicznego została zaprojektowana na terenie objętym Uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w [...] w W.". W/w akt prawa miejscowego zakłada daleko idące przekształcenia w strukturze przestrzeni publicznych tego obszaru: placach, ciągach pieszych, ulicach, lokalnych i dojazdowych. Zakłada się, że niemal cała powierzchnia terenu ograniczona ulicami [...],[...],[...] i [...], poza budynkiem [...] oraz [...] ulegnie przekształceniu. Oceniając jednak ukształtowanie istniejącej zabudowy oraz charakter architektoniczny pierzei tego odcinka ul. [...] - nie należy spodziewać się zmian przebiegu linii zabudowy, stanowiącej jednocześnie wschodnią linię rozgraniczającą pasa drogowego ul. [...]. Zdaniem Prezydenta [...] usytuowanie całorocznego ogródka gastronomicznego, który jest obiektem budowlanym i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę oznaczałoby w konsekwencji zmianę przebiegu istniejącej linii zabudowy a tym samym zmianę granicy pasa drogowego. W takiej sytuacji możliwość rozbudowy parteru budynku, skutkująca trwałym wyłączeniem terenu wskazanego przez stronę pod całoroczny ogródek gastronomiczny o szerokości 4 m i długości 10,50 m z pasa drogowego ul. [...] nie znalazła akceptacji organu. Wyposażenie oraz wszelkie naniesienia związane z funkcjonowaniem ogródka sezonowego powinny być usuwane z pasa drogowego. Wprowadzenie przypadkowej kubatury we wskazanej lokalizacji mogłoby zakłócić poprawność relacji przestrzennych. Namiot z powłok plastikowych o charakterze tymczasowym kłóci się z monumentalnym i zdecydowanie reprezentacyjnym charakterem elewacji frontowej budynku przy ul. [...]. Organ wskazał nadto, że pas drogowy stanowi teren o szczególnym charakterze wynikającym z ważnej roli komunikacyjnej znajdujących się w nim dróg oraz obiektów i urządzeń związanych z funkcjonowaniem drogi. Z tego względu, możliwości wykorzystania pasa drogowego dla celów niezwiązanych z potrzebami drogi zostały ustawowo istotnie ograniczone. Całoroczny ogródek gastronomiczny nic jest natomiast urządzeniem związanym z gospodarką drogową i potrzebami ruchu drogowego. Pas drogowy ze swojej istoty nie służy do prowadzenia działalności usługowej czy handlowej. Rozpatrując wniosek G. Sp. z o. o. w sprawie zajęcie pasa drogowego [...] rej. nr [...] pod sezonowy ogródek gastronomiczny organ pierwszej instancji zaznaczył, że wziął pod uwagę fakty powszechnie znane, dotyczące utrzymywania się przyrostu natężenia ruchu drogowego na sieci ulic w W. na poziomie 6- 7% w skali rocznej oraz stałej tendencji wzrostu liczby wypadków drogowych na poziomie 10,4% pomiędzy 2004r. a 2006r. W W. zaczęła się więc zarysowywać tendencja pogarszania stanu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 - 2007 - 2013 GAMBIT 2005 stwierdza m.in., że obecny stan bezpieczeństwa ruchu drogowego w Polsce oraz członkostwo Polski w Unii Europejskiej wymagają podjęcia działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ uznał, że w świetle wytycznych ww. dokumentu uważa, że nie należy ograniczać funkcji drogi i właściwego jej funkcjonowania.

Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie zezwolenia lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nie zgodziła się z twierdzeniem, że lokalizacja ogródka w pasie drogowym spowoduje zagrożenie dla jego użytkowników, skoro szerokość dostępnego chodnika wynosić będzie 10 metrów. Skarżąca zauważyła, że organ pierwszej instancji przywołując uchwałę nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nie wskazał, w którym miejscu ustanowiła ona zakaz umieszczania przy ul. [...] ogródków gastronomicznych. Wskazała nadto, że ogródek gastronomiczny posiada wszelkie cechy obiektu sezonowego, do tego nie połączonego z gruntem w sposób trwały.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 roku. Zdaniem organu odwoławczego słusznie w niniejszej sprawie organ I instancji odwołał się do Krajowego Programu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007-2013 Gambit 2005. Nadto oparł się o dane dotyczące statystyki wypadków drogowych w 2011 r. Zaznaczył też, że na terenie objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...] w W.. W ocenie organu, usytuowanie całorocznego ogródka gastronomicznego, który jest obiektem budowlanym i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę oznaczałoby w konsekwencji zmianę przebiegu istniejącej linii zabudowy a tym samym zmianę granicy pasa drogowego. Całoroczny ogródek gastronomiczny nie jest urządzeniem związanym z gospodarką drogową i potrzebami ruchu drogowego. Pas drogowy ze swojej istoty nie służy do prowadzenia działalności usługowej czy handlowej. W takiej sytuacji możliwość rozbudowy parteru budynku, skutkująca trwałym wyłączeniem terenu wskazanego przez stronę pod całoroczny ogródek gastronomiczny o szerokości 4 m i długości 10,50 m z pasa drogowego ul. [...] nie znajduje akceptacji zarządu drogi. Tak więc, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zindywidualizował przesłanki z powodu których nie widzi podstaw do udzielenia zezwolenia na całoroczny ogródek gastronomiczny. SKO w [...] podkreśliło, że organ I instancji wykazał, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniający przypadek dający podstawę do udzielenia zezwolenia.

Skarżąca złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła organowi naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. poprzez uznanie, że usytuowanie sezonowego ogródka gastronomicznego spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, podczas, gdy z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie wynika, że pozostawienie chodnika do użytku dla pieszych nie spowoduje zagrożenia w ruchu, jeżeli jego szerokość pozostawiona do użytku pieszego, jest nie mniejsza niż 1,5 m,

2. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie całości zebranego materiału dowodowego oraz nie ustosunkowanie się do zarzutów stawianych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2013 roku,

b) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego przy wydaniu zaskarżonej decyzji, albowiem w interesie tym leży wzbogacenie przestrzeni publicznej w rejonie ścisłego Centrum [...].

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca podkreśliła, że organ drugiej instancji nie odniósł się we właściwy sposób do decyzji pierwszoinstancyjnej w świetle zarzutów oraz wniosków stawianych przez skarżącą w odwołaniu. Zaznaczyła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] obowiązane było do rozpatrzenia wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony oraz powinno ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji, czego nie uczyniło.

Organ drugiej instancji nie odniósł się do stawianych w odwołaniu zarzutów, a jedynie powielił stwierdzenia organu I instancji, powołując się na art. 39 ust 3 ustawy o drogach publicznych. Bez wskazania podstawy prawnej w uzasadnieniu swojej decyzji powieliło za organem pierwszej instancji, że wnioskowany sezonowy ogródek gastronomiczny jest obiektem budowlanym i wymaga pozwolenia na budowę. Taka interpretacja stoi natomiast w sprzeczności z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo Budowlane, który stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu.

Organ II Instancji w żaden sposób nie odniósł się do decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2011 roku, w której Wojewoda [...] podzielił zdanie strony, że ogródek gastronomiczny jest obiektem o charakterze tymczasowym i nie wymaga pozwolenia na budowę. Nie odniósł się do tak istotnych kwestii przy rozstrzyganiu odwołania jak zmienność decyzji Zarządu Dróg Miejskich przy wydawaniu decyzji na zezwolenie usytuowania sezonowego ogródka gastronomicznego w rejonie ul. [...] oraz do ostatecznej decyzji Wojewody [...], a które dotyczą tego samego stanu faktycznego. Nadto organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił również interesu społecznego. Skarżąca na każdym etapie postępowania podnosiła, że wydanie decyzji pozwalającej na usytuowanie w tym rejonie ogródka gastronomicznego spowoduje wzbogacenie przestrzeni publicznej. Skarżąca podkreślała, że rejon ul. [...] będący ścisłym Centrum W. pozbawiony tego typu obiektów jest mało przyjazny dla mieszkańców jak i osób przyjezdnych do [...] z terenu całego kraju.

Dodatkowo skarżąca podkreśliła, że składając wniosek załączyła wizualizację ogródka gastronomicznego, z którego wynika, że jest to obiekt wpisujący się w istniejącą zabudowę, zarówno kolorystyką jak i wysokim standardem wykończenia. Estetycznie wykonany obiekt jest przyjazny mieszkańcom W. i osobom przyjezdnym. Z załączonej do wniosku wizualizacji sezonowego ogródka gastronomicznego wynika, że obiekt ten posiada wszystkie cechy obiektu sezonowego, tzn. przeznaczony jest do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, a także nie będzie on trwale połączony z gruntem. Jednocześnie tego typu obiekt będący zorganizowaną przestrzenią publiczną powinien odpowiadać wymogom bezpieczeństwa jak i też użyteczności zarówno dla użytkowników ul. [...] jak również dla potencjalnych klientów skarżącej.

W ocenie skarżącej organ II instancji w żaden sposób nie uwzględnił słusznego interesu społecznego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, gdyż skarżąca jak i zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym wskazują jednoznacznie, że właściwym było wydanie decyzji zezwalającej na usytuowanie sezonowego ogródka gastronomicznego. Nadto organ II instancji powinien zauważyć, że organ pierwszej instancji wydaje odmienne decyzje na skutek składanych przez skarżącą wniosków: np. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 roku G. sp. z o.o. uzyskała zezwolenie na zajęcie pasa drogi w ww. rejonie na sezonowy ogródek gastronomiczny, o tych samych parametrach i tej samej strukturze. Z powyższego wynika, że powinien dojść do wniosku, że nastąpiło przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 8 k.p.a. Zgodnie bowiem z ugruntowanym orzecznictwem uznaje się za naruszenie zaufania obywateli do organów państwa zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a.").

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 a-c p.p.s.a. Dopiero jeżeli sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę.

Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie i zarzutom skargi nie sposób odmówić racji.

W świetle powyższych zasad skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wskazuje ona jako podstawę procesową art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., stosownie do którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie podkreślić należy, że badanie, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo zastosowało ten przepis, musi uwzględniać treść art. 15 k.p.a. statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zasada dwuinstancyjności tworzy obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu I instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Po raz drugi rozpatrując sprawę, organ odwoławczy zobowiązany jest oczywiście uwzględnić zasady wynikające z przepisów art. 7 i 8 k.p.a., oraz przepisów Rozdziału 4, regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, oraz oceny dowodów w sprawie zgromadzonych. Te bowiem przepisy gwarantują stronom postępowania wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli jej "załatwienia", o którym mowa w art. 104 k.p.a.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2720/11 LEX nr 1145626 "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a., czyli dokonać merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji".

Przenosząc powyższe na stan faktyczny niniejszej sprawy należy wskazać, że organ odwoławczy nie dopełnił powyższych czynności. De facto nie rozpoznał odwołania w granicach sprawy administracyjnej. Przedmiotem jej był bowiem wniosek w przedmiocie wydania zezwolenia na lokalizacje sezonowego ogródka gastronomicznego w terminie od [...] grudnia 2012 r. do [...] kwietnia 2013 r. SKO rozpatrywało sprawę na lokalizację całorocznego ogródka gastronomicznego pod kątem bezpieczeństwa drogowego.

Co istotne zaskarżona decyzja odwoławcza nie posiada ustalonego przez organ odwoławczy stanu faktycznego, jak i własnej jego oceny - oprócz powołania się na ustalenia i ocenę organu I instancji, że strona dołączyła do wniosku o ogródek sezonowy wizualizację ogródka całorocznego i z tego tytułu organ ten ocenił wniosek pod kątem lokalizacji obiektu całorocznego. Natomiast obowiązek organu w zakresie rozstrzygnięcia sprawy polegał na ustaleniu zakresu wniosku.

Skoro zarówno ustalenia faktyczne, jak i ich ocena zostały podważone przez stronę w odwołaniu, w którym sprecyzowała zarzuty i wnioski dowodowe. Wobec tego, że w skardze strona powiela zarzuty wniesione w odwołaniu, to brak ich rozpoznania powoduje, że decyzja odwoławcza nie poddaje się kontroli Sądu.

Należy wskazać, że strona m.in. złożyła kopie innych decyzji zarządcy drogi. Organ odwoławczy pominął argumenty obszernego odwołania do których nie odniósł się, jak i złożone decyzje organu I instancji zezwalające na zajecie przedmiotowego pasa drogi przy ul. [...] z dnia [...] stycznia 2011 na okres od [...] kwietnia – [...] kwietnia 2011 i decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. na okres od [...] kwietnia do [...] października 2013 r.

Oznacza to naruszenie obowiązku organu do wyjaśnienia stronie – z jakich przyczyn zmienił pogląd. Ma rację skarżąca, że w doktrynie i orzecznictwie uznaje się za naruszenie zaufania obywateli do organów państwa zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany. Zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) narusza bowiem różna interpretacja przepisu prawa dokonywana w takim samym stanie faktycznym przez ten sam organ. Także nie została zrealizowana zasada przekonywania, ponieważ organ odwoławczy pominął milczeniem niektóre twierdzenia odwołującego i nie odniósł się do faktów istotnych dla sprawy. Takie działanie organu pozostanie nadto w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Ponadto, organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 k.p.a.

Należy zauważyć, że zasadniczą część uzasadnienia zajął SKO temat polityki miasta wobec reklamy zewnętrznej (program GAMBIT 2005) i kwestia bezpieczeństwa – oderwany od stanu faktycznego niniejszej sprawy w świetle zarzutów odwołania i braku stanu faktycznego.

Powołanie w końcowej części uzasadnienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...] w W. (uchwała nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2012 r. bez wskazania konkretnej normy, która ma uzasadniać przyjęty stan faktyczny - o niczym jeszcze nie stanowi, tym bardziej, że w poprzednich decyzjach zarządca drogi – w oparciu o te same przepisy uznał brak przeszkód do wydania zezwolenia na sezonowy ogródek gastronomiczny. Obowiązek przestrzegania przez zarządcę drogi przepisów prawa miejscowego dotyczy także miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego mogą wynikać szczegółowe wskazówki co do lokalizacji tego rodzaju obiektów, jak letnie ogródki gastronomiczne. Na potrzebę uwzględniania takich przepisów zwrócono uwagę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 251/06, LEX nr 221949. Organ ustosunkuje się do zarzutu nieuwzględnienia interesu społecznego przy wydaniu zaskarżonej decyzji, albowiem w interesie tym, zdaniem strony leży wzbogacenie przestrzeni publicznej w rejonie ścisłego Centrum W..

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozpozna ponownie odwołanie strony uwzględniając powyższe wskazania, czyli ustalając stan faktyczny sprawy, dokona oceny materiału dowodowego wskazując podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia oraz zajmie stanowisko względem zarzutów zawartych w odwołaniu.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie c sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł, na którą złożyły się koszty wpisu od skargi (200 zł), koszty zastępstwa procesowego (240 zł) oraz koszty opłaty od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł). O wstrzymaniu zaskarżonej decyzji Sąd orzekł zaś na mocy art. 152 p.p.s.a.