Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 537/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-06-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na rok 2011 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

1. Skarżący w skardze z dnia 8 kwietnia 2015 r., zamieścił wniosek

o wstrzymanie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na rok 2011.

Skarżący uzasadniając wniosek wskazał, że wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji zobliguje organ do zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. do czasu rozpatrzenia skargi. Podniósł on, że kontynuowanie prowadzenia przez Organ postępowania podatkowego spowoduje określenie podatku w znacznie wyższej wysokości, zaś jego egzekucja może spowodować niepowetowaną szkodę podatnikowi i zagrozić funkcjonowaniu jego działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

2. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z normą zawartą w

art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada

w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie podejmowane w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma więc charakter tymczasowy - obowiązywanie ochrony tymczasowej ustaje z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

3. Stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez Skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do Skarżącego wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na Skarżącym (por. postanowienie NSA

z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 464/14, orzeczenie dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, nie dającym pewności a jedynie prawdopodobieństwo wystąpienia określonego faktu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się również, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, orzeczenie dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto przesłanka wyrządzenia znacznej szkody jest interpretowana

w orzecznictwie jako szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., II FZ 819/11; orzeczenia dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

4. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że zasadność wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Skarżący uzasadnił jedynie lakonicznym stwierdzeniem, iż "kontynuowanie prowadzenia przez Organ postępowania podatkowego spowoduje określenie podatku w znacznie wyższej wysokości, zaś jego egzekucja może spowodować niepowetowaną szkodę podatnikowi i zagrozić funkcjonowaniu jego działalności gospodarczej".

Stosownie do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy oraz przedstawionych przez Skarżącego lakonicznych i niepopartych żadnymi dokumentami argumentów, Sąd uznał, że wniosek Strony jest nieuzasadniony i nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienie przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności, Skarżący nie wykazał, że wyegzekwowanie należności podatkowych, będących konsekwencją wydania zaskarżonej decyzji, może skutkować powstaniem znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania decyzji, tym samym argumentacja Skarżącego nie może stanowić uzasadnionej podstawy do zastosowania przez Sąd tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.,

5. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.