Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 44/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4 art. 148 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla asesor WSA Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2022 r sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2021 r., nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu zażalenia S. M. na postanowienie Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent") z [...] września 2021 r., znak: [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że Prezydent decyzją z [...] kwietnia 2021 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu Budowlanemu [...] Sp. z o.o. w [...], pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o sześciu kondygnacjach nadziemnych z usługami, parkingiem i garażem w poziomie parteru oraz z garażem podziemnym i infrastruktury towarzyszącej nadziemnej i podziemnej, na działce o nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...].

S. M., pismem z 19 sierpnia 2021 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego omawianą decyzją Prezydenta, wskazując jednocześnie, że o decyzji dowiedział się 19 lipca 2021 r. Prezydent postanowieniem z [...] września 2021 r., znak: [...], odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. Na powyższe postanowienie, skarżący złożył zażalenie.

Wojewoda [...] opisał przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie podanie skarżącego o wznowienie oparte zostało na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W takim wypadku organ rozpatrujący wniosek o wznowienie w postępowaniu wstępnym ogranicza się jedynie do ustalenia, czy wniosek został złożony w terminie, określonym w art. 148 § 2 k.p.a. W przypadku wskazania przesłanki wznowienia, jako okoliczności wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a.

Stosownie do art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ zaznaczył, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Koniecznym jest również wskazanie, iż to wnoszący o wznowienie postępowania administracyjnego mają obowiązek wykazać, że podanie wnieśli przed upływem jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o powoływanych okolicznościach. Organ zobowiązany jest do weryfikacji twierdzeń wnioskodawców i wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, jakie przy tej okazji mogą się pojawić.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazał, iż wiedzę o wydanej decyzji powziął 19 lipca 2021 r., kiedy to otrzymał kopię ww. decyzji w ramach odpowiedzi na informację publiczną. Organ podkreślił, że w dokumentacji znajduje się pismo skarżącego z 26 maja 2021 r., w którym wskazał, że inwestor rozpoczął budowę na działkach nr ew. [...] i [...] obręb [...] w [...]. Z tablicy informacyjnej wynika, że decyzja Prezydenta nr [...] udzielająca pozwolenia na budowę wydana została [...] kwietnia 2021 r. Zatem z treści ww. pisma wynika, że skarżący już 26 maja 2021 r., miał wiedzę o wydanej decyzji. Takie informacje pozwalały skarżącemu na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Znajomość treści decyzji nie jest potrzebna do sformułowania wniosku o wznowienie postępowania. Żądanie wznowienia postępowania jest bowiem oparte na pozbawieniu możliwości uczestnictwa w postępowaniu, a nie na wadach samej decyzji. Ponadto skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazał, że dowiedział się o decyzji [...] lipca 2021 r., jednakże wniosek został złożony osobiście do Urzędu Miejskiego w [...] 23 sierpnia 2021 r., co poskutkowało jego wniesienie z naruszeniem terminu z art. 148 § 2 k.p.a.

Termin określony art.148 k.p.a. nie został zachowany, zatem Wojewoda zobowiązany był odmówić wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Na marginesie dodał, że zarzuty skarżącego podniesione w zażaleniu stanowią polemikę z ustaleniami, poczynionymi w tym zakresie przez organ wojewódzki, a zatem pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

Z powyższym postanowieniem nie zgodził się S. M., wnosząc pismem datowanym na 30 listopada 2021 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości. Ww. rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

"1. art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, pomimo wyraźnego żądania strony w tym zakresie sformułowanego w punkcie 1 pisma z dnia 14.09.2021 r.;

2. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy z pominięciem dokumentów potwierdzających doręczenie mi pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].07.2021 r., przy którym doręczono mi ksero decyzji nr [...] w drodze dostępu do informacji publicznej, a w konsekwencji błędne ustalenie doręczenia przedmiotowego pisma w dniu jego sporządzenia, podczas gdy pismo to otrzymałem w dniu 23.08.2021 r., i ten dzień należy uznać za początek biegu miesięcznego terminu do wniesienia podobania o wznowienie postępowania,

3. art. 80 kpa poprzez dokonanie niewłaściwej oceny materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że skarżący dowiedział się o decyzji wcześniej niż w dniu 23.07.2021 r, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy;

4. naruszenie art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnego uznania, iż podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem miesięcznego terminu, podczas gdy jako strona dowiedziałem się o decyzji w dniu 23.07.2021 r., tj. w dniu doręczenia przy piśmie z dnia 19.07.2021 r. kserokopii decyzji nr [...] znak [...], a nie w dniu 19.07.2021 r., czy tym bardziej w dniu 26.05.2021 r;

5. art. 138 § 1 pkt 1) w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie wadliwego postanowienia w mocy".

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że pismem z 19 sierpnia 2021 r., wniósł podanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta z [...] kwietnia 2021 r., wskazując, że bez własnej winy nie brał w nim udziału jako strona. O decyzji dowiedział się z chwilą doręczenia datowanego na 19 lipca 2021 r. pisma i załączonej do niego kserokopii decyzji kończącej postępowanie, którego wznowienia domaga się.

Organ I instancji uznał na podstawie posiadanych przez urząd dokumentów, że wiedzę o decyzji skarżący posiadał już 26 maja 2021 r., czego dowodem miałoby być pismo sformułowane w tej dacie, złożone w Urzędzie Miasta [...] w dniu następnym. Na potwierdzenie powyższego organ rozpoznający zażalenie z 14 września 2021 r. odwołał się do pisma skarżącego. Zrobił to jednak w sposób nieprecyzyjny (zapewne celowo pomijając istotny jego fragment, w którym wskazuję, na brak pozwolenia na budowę). Skarżący podał, że już pierwsze zdanie pisma z 26 maja 2021 r., daje powody do tego, aby twierdzić, że jego zawiadomienie spowodowane jest brakiem wiedzy o decyzji o pozwoleniu na budowę. Oczywistym dla niego było, że jako właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanej na działkach o numerach [...] i [...] inwestycji - powinien być uznany za stronę postępowania o pozwolenie na budowę. Z samego faktu braku zawiadomienia w tym przedmiocie wywiódł brak decyzji. Pierwsze zdanie powołanego przez skarżącego pisma adresowanego do Prezydenta brzmi następująco: "Informuję że inwestor [...] rozpoczął inwestycję przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] na działce obręb [...], działka nr [...],[...] bez wymaganego pozwolenia na budowę przez sfrezowanie asfaltu na terenie działki oraz prowadzenie wykopów od 30 marca 2021 r."

W ocenie skarżącego nie można interpretować ostatniego zdania jego ww. pisma w ten sposób, że skarżący posiadał wiedzę o decyzji, skoro odwołał się do danych ujawnionych na tablicy informacyjnej, której zdjęcie załączył. Był przekonany - w okolicznościach niezawiadomienia o toczącym się postępowaniu - że wpisana na tablicy decyzja nie została w rzeczywistości jeszcze wydana.

Za zasadny uznał też skarżący zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 136 § 1 k.p.a., w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, poprzez odebranie od skarżącego ustnych wyjaśnień w przedmiocie powzięcia rzeczywistej wiedzy o wydanej przez Prezydenta decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo wyraźnego żądania strony w tym zakresie sformułowanego w punkcie 1 pisma z 14 września 2021 r. Podkreślił, że jego wyjaśnienia nie powinny budzić wątpliwości, jako że wystąpił do Urzędu Miasta [...] o wydanie mu kopii decyzji w drodze dostępu do informacji publicznej. Działanie takie podjął celem weryfikacji ujawnionej przez inwestora informacji o decyzji.

O ostatecznej decyzji dowiedział się dopiero 23 lipca 2021 r., tj. w chwili doręczenia mu jej kserokopii, przy piśmie przewodnim datowanym na dzień 19 lipca 2021 r. Jego zdaniem dopiero od chwili doręczenia można liczyć miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. O szablonowym podejściu do sprawy, bez wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego przez organ odwoławczy świadczy także błędne ustalenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżący wskazał, że dowiedziałem się o decyzji 19 lipca 2021 r. Przeczy temu ostatnie zdanie pierwszego akapitu uzasadnienia podania z 19 lipca 2021 r., które brzmi: "O treści decyzji zostałem poinformowany poprzez jej doręczenie przy piśmie z dnia 19-07-2021 r., toteż niniejsze podanie wniesione jest w terminie wynikającym z art. 148 § 2 k.p.a. Nie można z niego wyczytać, by stwierdził, że właśnie w dniu 19.07.2021 r. powziąłem wiedze o decyzji, gdyż nastąpiło to kilka dni później, w chwili doręczenia pisma i kserokopii decyzji, tj. w dniu 23.07.2021 r.". Wiedzę o ostatecznej decyzji w przedmiocie pozwoleniu na budowę (stanowiącej zgodę organu na realizację oddziałującej na niego nieruchomość inwestycji) powziął z chwilą doręczenia mu kserokopii pozwolenia na budowę, przy piśmie z 19 lipca 2021 r., co ze względu na obieg korespondencji nie mogło nastąpić w dacie sporządzenia pisma przez organ. Zatem podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w ustawowym terminie. Wyklucza więc naruszenie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Ujawnienie treści tablicy informacyjnej jednoznacznie potwierdza, że zawarte tam dane nie mogą świadczyć o powzięciu informacji o decyzji w takim zakresie, jaki jest wymagany do wniesienia podania o wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Pismem procesowym, datowanym na 2 marca 2022 r., skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów, tj. 1. opinii z 23 grudnia 2019 r. Powiatowej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej Miasta [...] na okoliczność negatywnej oceny zmian m.in. w organizacji ruchu przewidzianych w związku z planowaną inwestycją przez Przedsiębiorstwo Budowlane [...], a obecnie [...] sp. z o.o.; 2. projekt stałej organizacji ruchu z datą jego ważności do dnia 4 sierpnia 2045 r., na okoliczność prawidłowego ustalenia organizacji ruchu w rejonie ul. [...]; 3. projekt tymczasowej organizacji ruchu w rejonie ul. [...] z datą obowiązywania do 22 marca 2022 r., na okoliczność jedynie czasowego wprowadzenia zmian w organizacji ruchu.

Jednocześnie wyjaśnił, że jako właściciel działki położonej naprzeciwko realizowanej przez [...] sp. z o.o. inwestycji (na którą z pewnością inwestycja realizowana aktualnie przez inwestora ma niekorzystny wpływ), w każdym postępowaniu odmawiano mu przymiotu strony. Przedłożona opinia wymieniona w punkcie 1. potwierdza, że z uwagi na negatywne oddziaływanie inwestycji, także na jego nieruchomość, powinien być stroną wszystkich postępowań z udziałem [...] sp. z o.o. (inwestora). Tymczasem przymiotu strony odmówiono mu w postępowaniu w przedmiocie podejmowania uchwały dot. inwestycji towarzyszących i przebudowy dróg publicznych, także w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej oraz następnie w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie przyznano mu przymiotu strony także w sprawie jego zawiadomienia o rozpoczęciu wykonywania przez [...] sp. z o.o. robót budowlanych przed wydaniem, ewentualnie uprawomocnieniem się decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 28 ust. 2 Pr. bud., stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę oprócz inwestora są także właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Nieruchomość skarżącego z pewnością znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji, czego zdają się nie dostrzegać poszczególne organy administracji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie (i postanowienie je poprzedzające) było prawidłowa, a skarga nie była zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że organ II instancji prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2021 r., znak: [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ww. Prezydenta z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], znak: [...], gdyż było ono zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (a taką przyczynę wskazywał skarżący w swoim podaniu), biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jak wynika z pisma skarżącego datowanego na 26 maja 2021 r., skierowanego do Prezydenta Miasta [...], do którego załączone zostało wykonane przez skarżącego zdjęcie tablicy informacyjnej budowy, skarżący informował organ o "rozpoczęciu inwestycji przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] na działce nr [...] (...) bez wymaganego pozwolenia na budowę". Jednocześnie w tym piśmie skarżący informuje, że "pozwolenie zostało wydane [...] kwietnia 2021 r. nr [...]".

Jak wynika z powyższego, skarżący o dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jej numerze oraz osobie inwestora dowiedział się nie później, niż w dacie opracowania ww. pisma, a więc 26 maja 2021 r. Dane, które były zamieszczone na ww. tablicy informacyjnej pozwalały więc skarżącemu na zidentyfikowanie zarówno treści decyzji, jak i jej urzędowego oznaczenia. Słusznie w tym zakresie wyjaśnił organ II instancji, że "takie informacje pozwalały skarżącemu na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Znajomość treści decyzji nie jest potrzebna do sformułowania wniosku o wznowienie postępowania".

Zarówno w doktrynie, jak i judykaturze – na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy - podkreśla się, że zwrot "strona dowiedziała się" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować nową okoliczność w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. Zaistnienie tej okoliczności nie jest uwarunkowane ewentualnymi obowiązkami jakie powinna podjąć strona aby uzyskać taką wiedzę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 740/21, CBOSA). Co więcej, ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie; musi ona udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Tym niemniej, nie zwalnia to organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, a następnie weryfikacji twierdzeń wnioskodawcy (por. wyrok NSA z 3 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 606/19, CBOSA).

W judykaturze przyjmuje się ponadto, że "organ rozstrzygający wniosek o wznowienie postępowania, oparty na podstawach określonych w art. 145 § 1 pkt 1-3 oraz pkt 5-8 k.p.a., ma obowiązek wyczerpująco zebrać materiał dowodowy w zakresie dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (art. 148 § 1 k.p.a.). Podobnie, organ rozpoznający podanie o wznowienie postępowania, oparte na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ma obowiązek wyczerpująco zebrać materiał dowodowy w zakresie dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Zebrany materiał dowodowy powinien być oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), a następnie, w razie wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, organ powinien wyartykułować swoje stanowisko w tej mierze w uzasadnieniu postanowienia (art. 149 § 3 w związku z art. 124 § 2 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne, o którym mowa w art. 124 § 2 k.p.a. powinno być rozumiane z uwzględnieniem rozwinięcia tego pojęcia wskazanego w art. 107 § 3 k.p.a. (tak np. NSA w wyroku z 3 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 687/19, CBOSA).

Organa obu instancji, dokonując ustaleń w zakresie dochowania przez skarżącego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, zweryfikowały jego twierdzenia i uczyniły to w oparciu o te dowody, które dostarczył sam skarżący – w tym m.in. zdjęcie tablicy informacyjnej budowy, umożliwiającej zidentyfikowanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd też stwierdzenie organów obu instancji, że skarżący wiedzę o decyzji mającej być przedmiotem wznowionego postępowania powziął przynajmniej 26 maja 2021 r. było uzasadnione posiadanymi przez organa dowodami.

Okoliczności tej w żadnej mierze nie zmienia fakt, że skarżący pełną wiedzę o treści rozstrzygnięcia organu administracji architektoniczno budowlanej i jego uzasadnienia uzyskał po otrzymaniu kopii tejże decyzji w trybie dostępu do informacji publicznej. Doręczona mu bowiem kopia decyzji nie zawierała bowiem żadnych dodatkowych danych, pozwalających na złożenie podania o wznowienie postępowania, gdyż te skarżący posiadał już w dacie zapoznania się z informacją na tablicy informacyjnej budowy.

Trafnie też zwrócił uwagę organ odwoławczy na dodatkową okoliczność, a mianowicie na to że skarżący w podaniu o wznowienie postępowania stwierdził, że dowiedział się o decyzji [...] lipca 2021 r., ale podanie złożył dopiero 23 sierpnia 2021 r., a więc z naruszeniem terminu z art. 148 § 2 k.p.a.

Z uwagi na powyższe, zarzuty skarżącego zawarte w pkt. 1 – 5 skargi były niezasadne, a organa obu instancji orzekły na podstawie prawidłowej oceny istniejących w sprawie dowodów, co wykazały w uzasadnieniach swych postanowień. Nie zaistniała też potrzeba prowadzenia nowych dowodów, gdyż istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody znajdują się już w aktach sprawy. Zgodnie zaś z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w tej sprawie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie wprost wynikały z dowodów przedstawionych przez samego skarżącego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.