Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1086/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 3, 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 1, art. 169 ust. 5, art. 196 ust. 2, 3, 4
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym

SENTENCJA

Dnia 29 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2016 roku sprawy ze skargi P. T. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] w przedmiocie przyjęcia na Interdyscyplinarne Humanistyczne Studia Doktoranckie w Uniwersytecie [...] na rok akademicki 2015/2016 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Rektor Uniwersytetu [...] utrzymał w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] o przyjęciu P. T. na Interdyscyplinarne Humanistyczne Studia Doktoranckie w Uniwersytecie [...] na rok akademicki 2015/16.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna ustaliła listę rankingową. Limit przyjęć na l rok studiów został ustalony na poziomie 14 miejsc. Limit ten został wyczerpany przy ilości 6 punktów. Ze względu na uzyskanie 19.830 punktów, P. T. zakwalifikował się do przyjęcia na studia doktoranckie. Na tę punktację składa się szczegółowa punktacja, obejmująca za: ocenę na dyplomie – 6.000, potwierdzoną znajomość języków obcych – 1.000, podwyższanie kwalifikacji – 1.000, publikacje w czasopismach naukowych – 0.000, ocenę rozmowy kwalifikacyjnej przeprowadzonej z kandydatem – 2.830, średnią ocen ze studiów – 6.000 i pracę w studenckim ruchu naukowym – 3.000.

Rozpoznając odwołanie P. T. od decyzji z dnia [...] Rektor Uniwersytetu [...] wskazał, że szczegółowe kryteria przyjęć kandydatów zostały określone uchwałą Senatu Uniwersytetu [...] nr [...], podjętą na 27 roboczym posiedzeniu w kadencji 2012-2016 w dniu 13 kwietnia 2015r. w sprawie przyjęcia zasad rekrutacji na studia doktoranckie w Uniwersytecie [...] w roku akad. 2015/16. Przepis § 10 załącznika do tego aktu określa zasady rekrutacji na studia doktoranckie na Wydziale Filozoficzno-Historycznym-Stacjonarne Interdyscyplinarne Humanistyczne Studia Doktoranckie. Zgodnie z tym przepisem rekrutujące się osoby są proszone jedynie o sformułowanie wstępnego tematu rozprawy doktorskiej. Konspekt pracy nie podlega ocenie i nie uzyskuje punktów. Wyraźnie też określono instytucje certyfikujące, których certyfikat gwarantuje uzyskanie 2 punktów. Certyfikat pozostałych instytucji gwarantuje 1 punkt i tak było w przypadku skarżącego. Organ odwoławczy nie stwierdził też żadnych uchybień w ilości punktów przyznanej za podwyższanie kwalifikacji. Zgodnie z uchwałą Senatu można za ten aspekt aktywności otrzymać 1 punkt i tak się stało w przypadku skarżącego. Do dokumentacji złożonej przez kandydata w trakcie procesu rekrutacji zostało dołączone oświadczenie podpisane przez skarżącego o tym, że jego dorobek naukowo-badawczy nie był uwzględniony w postępowaniu rekrutacyjnym na inne studia doktoranckie. Jednakże nie jest to prawdą, gdyż takie samo oświadczenie kandydat złożył rekrutując się na Studia Doktoranckie Nauk Humanistycznych, gdzie został przyjęty. Rozmowa kwalifikacyjna ze skarżącym była protokołowana, o czym kandydat został powiadomiony. W trakcie rozmowy kandydat został poinformowany, że jego dorobek nie zostanie uwzględniony i zaliczony do punktacji. Skarżący stwierdził, że zdaje sobie z tego sprawę tym bardziej, że oświadczenie podpisane przez zainteresowanego zawiera klauzulę, że "w przypadku niezgodności powyższego oświadczenia ze stanem faktycznym wskazany dorobek nie zostanie uwzględniony przy sporządzaniu oceny". Za nieuzasadniony Rektor uznał też zarzut niejasności oceny udziału w konferencjach czy wydawania książek, bowiem zasady kwalifikacji nie przewidują punktacji w tym zakresie. Wyjaśnił nadto, że zgodnie z art. 107 § 4 k.p.a. można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony, a skarżący uzyskał decyzję pozytywną w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie. Rektor zauważył, że § 5 ust. 7 załącznika do zasad rekrutacji stanowi, że decyzję w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie podejmuje komisja rekrutacyjna, a decyzje podpisuje przewodniczący komisji rekrutacyjnej. Zarzut o braku podpisów wszystkich członków komisji na decyzji rekrutacyjnej jest zatem bezzasadny. Praktyka ta mieści się w ramach odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a., o której stanowi art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym.

W skardze na powyższą decyzję P. T. stwierdził, że podtrzymuje argumentację zawartą w odwołaniu. Komisja podczas rozmowy kwalifikacyjnej była w niepełnym składzie. Wątpliwości natury prawnej budzi zdaniem skarżącego nieuwzględnienie dorobku naukowego przy przedstawianiu go w ramach innych rekrutacji. Zapis ten wykracza poza postanowienia Prawa o szkolnictwie wyższym. Nie jest jasne, czy wyboru dorobku na potrzeby jednej rekrutacji powinno się dokonywać już przy składaniu dokumentów, czy dopiero po przejściu całego procesu rekrutacyjnego na kilku kierunkach, co w drugim przypadku byłoby korzystniejsze dla kandydata, gdyż dawałoby mu możliwość wyboru w oparciu o dane z rekrutacji. Nie wiadomo przy tym, czy w rekrutacji na Studia Doktoranckie Nauk Humanistycznych wzięto pod uwagę wszystkie elementy dorobku. Nie wiadomo, czy nie zostały jakieś nieocenione elementy, które mogłyby być punktowane w ramach rekrutacji na Interdyscyplinarnych Humanstycznych Studiach Doktoranckich. Nie przyznano punktów za drugi język obcy, pomimo przedstawienia stosownej dokumentacji. W przypadku rekrutacji na Studia Doktoranckie Nauk Humanistycznych w tym samym roku otrzymał trzy punkty, natomiast w przypadku rekrutacji na Interdyscyplinarne Studia Doktoranckie – tylko jeden punkt. Wydaje się to niespójne wobec tych samych zasad punktowania za znajomość języków obcych na obu studiach. Na obu studiach powinna być wzięta pod uwagę wersja korzystniejsza dla kandydata. Ponadto wątpliwości budzi odmienne traktowanie przez komisję od innych kandydatów. Tylko rozmowa kwalifikacyjna skarżącego była protokołowana.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 9 listopada 2015r. skarżący wyjaśnił, że naruszenie prawa polega na przyjęciu kryteriów oceny kandydata niezgodnych z nadrzędnymi wobec regulacji uczelnianych źródłami prawa, w tym przypadku ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. W szczególności budzi wątpliwości ograniczenie punktowania dorobku naukowego kandydata tylko do jednego kierunku, dodatkowo bez możliwości określenia przez kandydata priorytetu kierunków, na które się ubiega o przyjęcie. Naruszenie interesu prawnego polega na zmniejszeniu szans na przyznanie stypendium doktoranckiego oraz zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej poprzez przyznanie mniejszej liczby punktów w toku postępowania rekrutacyjnego. Na l roku studiów doktoranckich stypendia przyznawane są na podstawie wyników postępowania rekrutacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365 ze zm.), zwanej dalej Prawem o szkolnictwie wyższym; załącznika do uchwały nr 474 Senatu U[...] z dnia 13 kwietnia 2015r. Zasady rekrutacji na studia doktoranckie w roku akademickim 2015/2016, zwanego dalej zasadami rekrutacji; jak i mogących mieć wpływ na ten wynik przepisów prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (teks jedn.: Dz.U. z 2013r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a.

W niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia organów jest sprawa przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie – Interdyscyplinarne Humanistyczne Studia Doktoranckie w [...] na rok 2015/2016. Skarżący kwestionuje te korzystne, bo orzekające o przyjęciu na studia, rozstrzygnięcia, gdyż uważa, że została zaniżona punktacja za poszczególne wymienione przez niego elementy oceny. Nie zgadza się zatem z oceną merytoryczną dokonaną przez komisję rekrutacyjną, a ponadto kwestionuje przyjęte przez organ uczelni kryteria oceny kandydatów i zarzuca niektórym z nich niejasność, co powinno jego zdaniem skutkować przyjęciem korzystnej dla kandydata oceny.

Materialnoprawną podstawę podejmowania decyzji w sprawie przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie Interdyscyplinarne Humanistyczne Studia Doktoranckie w [...] na rok 2015/2016 stanowi art. 196 w ust. 2, ust. 3 i ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym. Stosownie do tych przepisów rekrutacja na bezpłatne studia doktoranckie odbywa się w drodze konkursu. Warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie oraz ich formy określa w uczelni senat, a w jednostce naukowej - rada naukowa jednostki. Przepis art. 169 ust. 5 stosuje się odpowiednio. Uchwałę podaje się do publicznej wiadomości nie później niż do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego, w którym rozpoczyna się rok akademicki, którego uchwała dotyczy. Rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie. Od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, odpowiednio do rektora lub dyrektora jednostki naukowej. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie. Decyzja rektora lub dyrektora jednostki naukowej jest ostateczna.

Na gruncie przepisów Prawa o szkolnictwie wyższym orzecznictwo sądowe przyjmuje, że szkoły wyższe, do których zastosowanie mają przepisy Prawa o szkolnictwie wyższym są zakładami administracyjnymi (publicznymi). Działają one jako samodzielne i niezależne jednostki organizacyjne powoływane do wykonywania zadań publicznych w zakresie badań naukowych i szkolnictwa wyższego. Zakład administracyjny, nie będąc jednakże organem państwowym ani organem samorządu, sprawuje funkcję administracji publicznej, korzystając z tzw. władztwa zakładowego. Władztwo zakładowe wynika z upoważnień dla organów zakładu do abstrakcyjnych, jak i konkretnych działań na podstawie i w ramach ustaw. Jego istotę stanowi więc zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu lub osobami, które zabiegają o przyjęcie do grona takich użytkowników. Szkoły wyższe są autonomiczne we wszystkich obszarach swojego działania. Gwarantuje im to Konstytucja w art. 70 ust. 5 oraz zastrzega Prawo o szkolnictwie wyższym w art. 4 ust. 1. Wynika z nich, że uczelniom zapewnia się autonomię, ale "na zasadach określonych w ustawie", jednoznaczne sygnalizując w ten sposób dopuszczalność ustawowych ograniczeń oraz obowiązek działania szkół wyższych wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Na powyższe zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, podkreślając w wyroku z dnia 5 października 2005r., SK 39/05, że w demokratycznym państwie prawa wewnętrzny porządek prawny społeczności autonomicznej nie może wykraczać poza ramy określone w Konstytucji oraz w ustawie, a tym samym autonomia nigdy nie może mieć charakteru nieograniczonego. Jednym z autonomicznych uprawnień szkoły wyższej jest prawo do ustalania konkretnych zasad i kryteriów rekrutacji na studia. Uczelnia może kształtować warunki przyjęć na organizowane przez siebie studia, ale może to czynić z zachowaniem zasad i trybu określonego w Prawie o szkolnictwie wyższym. Powołując się na swą autonomię, uczelnia nie może w sposób zupełnie nieskrępowany kształtować praw i obowiązków osób ubiegających się o przyjęcie na uczelnię. Warunki i tryb rekrutacji, a zatem – jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, zwłaszcza sądów administracyjnych - wszystkie regulacje, które mogą mieć wpływ na dopuszczenie do odbywania studiów, muszą być uchwalone nie tylko przez odpowiedni organ uczelni, ale także w stosownym czasie i muszą mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawnych (wiążący w tej sprawie wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 grudnia 2011r., III SA/Łd 1042/11).

Wykonując dyspozycje analizowanego przepisu Senatu Uniwersytetu [...]przyjął w dniu 13 kwietnia 2015r. uchwałę nr [...], określającą zasady rekrutacji na studia doktoranckie w roku akademickim 2015/2016. Zgodnie z zasadami rekrutacji Rada podstawowej jednostki organizacyjnej uchwala kryteria oceny kandydatów, system punktacji oraz sposób konstruowania listy rankingowej, na podstawie której komisja rekrutacyjna przyjmuje kandydatów na studia doktorancie (§ 5 ust. 4). Nie ma zatem racji skarżący, kiedy podnosi naruszenie prawa poprzez przyjęcie kryteriów oceny kandydata niezgodnych z nadrzędnymi wobec regulacji uczelnianych źródłami prawa. Zasady oceniania kandydatów na Stacjonarne Interdyscyplinarne Humanistyczne Studia Doktorancie na Wydziale Filozoficzno-Historycznym określa § 10 ust. 4, zaś wymagania formalne ust. 2. Stosownie do tych przepisów jako kryterium oceny kandydatów przyjęto punktację za: ocenę na dyplomie ukończenia studiów, a w przypadku ukończenia studiów I i II stopnia średnią z ocen na poszczególnych dyplomach; średnią ocen ze studiów, a w przypadku ukończenia studiów I i II stopnia średnią z ocen z tych studiów; prace w studenckim ruchu naukowym; publikacje w czasopismach naukowych lub popularnonaukowych; ocenę rozmowy kwalifikacyjnej z kandydatem; udokumentowane podwyższenie kwalifikacji zawodowych (studia podyplomowe, kursy, szkolenia); znajomość języków obcych, potwierdzoną certyfikatem wymienionych instytutów lub zaświadczeniem innych niż wymienione instytuty. Tak określone kryteria w ocenie Sądu są jasne i klarowne. Przy każdym kryterium wskazano punktację, która czasami jest sztywnie określona, czasami widełkami od do, a czasami poprzez podanie maksymalnej możliwej do uzyskania za dane kryterium punktacji. Tak określone kryteria – z wyjątkiem oceny rozmowy kwalifikacyjnej, oceniającej predyspozycje kandydata, motywację, innowacyjność myślenia, jego umiejętności i wiedzę w danej dziedzinie i z tej racji wymagającej określonej specjalistycznej/eksperckiej wiedzy - obiektywnie oceniając, tj. wedle standardu rozumowania przeciętnego człowieka, a więc mającego ogólną wiedzę o stosowaniu języka polskiego i regułach gramatycznych tego języka, a także o otaczającej go rzeczywistości, pozwalają na poznanie stosowanych przez komisję rekrutacyjną reguł oceniania kandydatów, jak i punktowanych elementów. Wyraźnie wynika z nich za jakie kryteria przyznawane są punkty, a w przypadku znajomości języków wobec użycia rzeczownika język obcy w liczbie mnogiej oczywiste jest, iż wskazana punktacja jest przyznawana za znajomość języków a nie języka, co oznaczać musiałoby, że za każdy język dodawane są kolejne punkty. Z tego względu zgłaszane przez skarżącego zastrzeżenia co do niejasności kryteriów muszą być odebrane jako jedynie subiektywnie odczuwane przez skarżącego wątpliwościami co do przyjętych kryteriów oceniania kandydatów. Posiadający przeciętną wiedzę człowiek nie powinien jednakże mieć jakichkolwiek trudności z ustaleniem przyznawanych zasad punktowania za poszczególne kryteria. Niezrozumiały z kolei jest zarzut skarżącego w zakresie – jego zdaniem – niejasności wyboru dorobku, co jak sam stwierdza wyrażać ma się w tym, że nie jest jasne, czy wyboru tego dorobku na potrzeby jednej rekrutacji powinno się dokonywać już przy składaniu dokumentów, czy dopiero po przejściu całego procesu rekrutacyjnego na kilku kierunkach, co w drugim wypadku – jak podkreśla – byłoby korzystniejsze dla kandydata, gdyż dawałoby mu możliwość wyboru w oparciu o dane rekrutacji. Co do tak sformułowanych zarzutów podnieść trzeba, że skarżący złożył oświadczenie, że dorobku tego nie zgłaszał w innych postępowaniach rekrutacyjnych, potwierdzając własnym podpisem, że "w przypadku niezgodności powyższego oświadczenia ze stanem faktycznym wskazany dorobek nie zostanie uwzględniony przy sporządzaniu oceny". Z protokołu rozmowy kwalifikacyjnej wynika również, że został poinformowany, że w razie nieprawdziwości tegoż oświadczenia wskazany dorobek nie będzie uwzględniony przy obliczaniu punktacji. Podczas rozmowy wyjaśniono też, że złożony dorobek nie będzie uwzględniony z uwagi na zgłoszenie go w innej rekrutacji. Powyższe oznacza, że skarżącemu znane było to, iż ten sam dorobek naukowy nie może stanowić podstawy punktowania w kolejnych rekrutacjach. Sądowi z urzędu, tj. z postępowań sądowoadministracyjnych prowadzonych z udziałem skarżącego, jest wiadome, że ten sam dorobek skarżący przedstawił komisji rekrutacyjnej na Wydziale Geografii, jak i na Wydziale Filozoficzno-Historycznym w równolegle prowadzonej rekrutacji na Studia Doktoranckie Nauk Humanistycznych. Sam też skarżący w toku rozmowy kwalifikacyjnej przyznał, że ten sam dorobek naukowy złożył w Wydziale Geografii [...] , zaś w postępowaniu w sprawach o syg. akt III SA/Łd 1181/15 oraz III SA/Łd 51/15, zarzucił, że został on odmiennie oceniony przez inne komisje konkursowe, tj. w sposób bardziej korzystny. Niezależnie od tego podnieść należy, że przepis § 5 ust. 6 zasad rekrutacji jednoznacznie wskazuje, że kandydat przyporządkowuje swój dorobek naukowy do dyscypliny naukowej, której dotyczy działalność badawczo-publikacyjna kandydata związana z danymi studiami doktoranckimi. Oznacza to, że to kandydata obciąża wybór dorobku dla potrzeb udziału w postępowaniu rekrutacyjnym. Zważywszy na różnorodność zainteresowań skarżącego oraz jego decyzję o udziale w różnych postępowaniach rekrutacyjnych, w tym na innych uczelniach, co Sąd uwzględnia z urzędu, winien szczególnie rozważnie dokonywać wyboru dotychczasowego dorobku, który przedkłada komisji rekrutacyjnej. W trakcie rozmowy kwalifikacyjnej wskazano też, że "skoro Kandydat składa publikacje z myślą, że będą liczone punkty za Jego dorobek i że na początku rozmowy p. T. przyjął do wiadomości, że w tym procesie rekrutacji punkty za dorobek nie będą uwzględniane". Kuriozalne jest zatem stwierdzenie skarżącego, wedle którego "w szczególności budzi wątpliwość ograniczenie punktowania dorobku naukowego kandydata tylko do jednego kierunku, dodatkowo bez możliwości określenia przez kandydata priorytetu kierunków, na które się ubiega o przyjęcie". Pomimo więc, że ocena dorobku naukowego skarżącego wykracza poza zakres kompetencji Sądu, to jednakże nie sposób nie dostrzec, że studia doktoranckie, w przeciwieństwie do studiów licencjackich i magisterskich, nie są co jest notoryjnym faktem studiami zawodowymi, lecz studiami, w toku których prowadzona jest działalność naukowo-badawcza. Z uwagi na istotę i charakter studiów doktoranckich są one zarezerwowane dla osób o określonych predyspozycjach, mających określoną motywację, wyróżniających się innowacyjnym myśleniem, a nade wszystko dążącymi do odkrywania w danej dziedzinie nowych zjawisk czy weryfikowania już zbadanych i przez to wzbogacania dorobku polskiej, a szerzej i światowej nauki oraz poszerzania stanu wiedzy w danej dziedzinie. Prowadzenie badań naukowych, co stanowi istotę studiów doktoranckich, stanowi determinant działania i postawy doktoranta. Studiów doktoranckich nie można sprowadzać do uzyskania kolejnego dyplomu. Naganna jest więc sytuacja, w której jedynym lub dominującym czynnikiem motywującym do udziału w rekrutacji na studia doktoranckie jest chęć czynienia z tych studiów źródła utrzymania kandydata. Takie motywy udziału w rekrutacji ograniczają szansę innym kandydatom, których jedynym celem udziału w studiach doktoranckich jest prowadzenie badań naukowych i wzbogacanie dotychczasowej wiedzy. Kandydat, który tak jak skarżący przystępuje do wielu rekrutacji na studia doktorancie, a następnie wybiera te studia, na których wynik rekrutacji gwarantuje mu przyznanie stypendium doktoranckiego, jak i też jest uczestnikiem kilku studiów doktoranckich na różnych kierunkach (niewiele mających ze sobą wspólnego) i w różnych uczelniach w całej Polsce nie daje ani gwarancji właściwego podejścia do tych studiów, ani też rozwoju nauki. Tak wyrażona przez skarżącego intencja w piśmie z dnia 9 listopada 2015r. kwestionującego wszak pozytywną dla niego decyzję nie zasługuje w ocenie Sądu na aprobatę, tym bardziej, że sam skarżący wskazuje na swój udział w innych studiach doktoranckich. Skarżący w tym samym czasie pobierał jak wynika z akt administarcyjnych stypendium doktoranckie jako uczestnik studiów doktoranckich Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w K., [...] Uniwersytet Medyczny, Uniwersytet [...] w W., Uniwersytet [...] i Uniwersytet[...].

Chybiony jest również zarzut skargi odmiennego potraktowania skarżącego przez komisję egzaminacyjną w stosunku do innych kandydatów poprzez protokołowanie wyłącznie rozmowy kwalifikacyjnej skarżącego. W tym zakresie zauważyć jednak należy, że stosownie do art. 67 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. Co istotne również w § 7 zdanie I zasad rekrutacji na studia doktorancie, zatytułowanego dokumentacja rekrutacji, wynika, że z przebiegu postępowania kwalifikacyjnego każdego kandydata sporządza się protokół, w którym wpisuje się wynik punktowy uzyskany w procesie rekrutacji. Niewątpliwie czynność rozmowy kwalifikacyjnej stanowi istotną dla rozstrzygnięcia sprawy przyjęcia na studia okoliczność faktyczną. Udokumentowanie przebiegu tej rozmowy, jak i zaprezentowanego w jej toku stanowiska kandydata, udzielonych przez niego odpowiedzi na zadane pytania pozwoli w przypadku ewentualnego zakwestionowania przebiegu kwalifikacji czy oceny kandydata na precyzyjniejsze ustosunkowanie się do zgłaszanych przez kandydata zastrzeżeń co do tego postępowania i oceny. Protokół spełnia więc rolę środka dowodowego na okoliczności, które miały miejsce w toku rozmowy kwalifikacyjnej a które w inny sposób nie sposób udokumentować. Poza tym skarżący nie wskazał, w jaki to sposób powyższa okoliczność miałaby wpłynąć niekorzystnie na sposób rozstrzygnięcia jego wniosku o przyjęcie na studia doktoranckie. Jak natomiast wynika z protokołu rozmowy kwalifikacyjnej z dnia 17 lipca 2015r. przewodnicząca komisji rekrutacyjnej poinformowała skarżącego, że na wniosek członków komisji, rozmowa kwalifikacyjna będzie protokołowana z uwagi na "niefortunne doświadczenia rozmowy kwalifikacyjnej towarzyszącej procesowi rekrutacji na studia doktoranckie – Międzywydziałowe Interdyscyplinarne Humanistyczne Studia Doktoranckie, która odbyła się dnia 13 lipca 2011roku". Z protokołu tego nie wynika, aby skarżący miał jakiekolwiek zastrzeżenia co do przebiegu rozmowy rekrutacyjnej. Protokół ten został przesłany skarżącemu celem jego podpisania i odesłania do Uczelni. Z akt nie wynika, aby skarżący odesłał podpisany protokół czy kwestionował jego treść.

W zakresie zarzutu skarżącego dotyczącego oceny merytorycznej poszczególnych kryteriów przez komisję kwalifikacyjną podnieść z kolei trzeba, iż ocena ta wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Nie wiadomo, bo skarżący tego nie ujawnia, na jakiej podstawie, jaką wiedzę i jakie ku temu kompetencje posiada by "być zdolnym" do oceny prawidłowości czy też nieprawidłowości dokonanej przez komisję rekrutacyjną oceny rozmowy kwalifikacyjnej kandydata czy konspektu przyszłej rozprawy doktorskiej, jak i oceny własnych predyspozycji do pretendowania do miana naukowca. Ponadto skarżący poza ogólnikowym stwierdzeniem odmiennego potraktowania go przez komisję rekrutacyjną nie podniósł żadnych konkretnych zarzutów co do dokonanej oceny rozmowy kwalifikacyjnej i oceny dotychczasowego dorobku. Co do tego ostatniego jedynie wyraził swoje wątpliwości, czy komisja wzięła pod uwagę wszystkie elementy jego dorobku, nie wiadomo, czy jakiś elementów, które mogły być punktowane, nie pominięto w ocenie. Do tak lakonicznego stwierdzenia trudno się odnieść. Nie sposób bowiem snuć domysłów co do nieprawidłowego przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej skoro sam skarżący nie wskazuje okoliczności faktycznych i nie wskazuje na czym naruszenie trybu rekrutacji miałoby polegać. W interesie strony leżało ujawnienie tych okoliczności, jeśli rzeczywiście miały one miejsce i miały one stanowić podstawę korzystnej dla niej oceny. Ciążący na organach obowiązek wyjaśnienia sprawy i przeprowadzenia dowodów nie zwalnia wszak strony postępowania z aktywnego udziału w tym postępowaniu. Niemniej jednak zauważyć trzeba, że komisja rekrutacyjna, jak dowodzi protokół przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej z dnia 17 lipca 2015r., składała się, poza przedstawicielem samorządu studenckiego i jednym adiunktem, wyłącznie z samodzielnych pracowników naukowych, tj. ze stopniem naukowym profesora lub co najmniej doktora habilitowanego. Co oczywiste skład komisji obejmował specjalistów z wybranej przez skarżącego dyscypliny, a w jej ramach jej szczegółowego zagadnienia. W przypadku organów kolegialnych decyzje co jest powszechnie znane są podejmowane przy zaistnieniu określonego quorum większością głosów. W tej sprawie jak wynika z akt pozostali członkowie komisji zaakceptowali merytoryczną ocenę kandydata dokonaną przez członka komisji specjalizującego się w wybranym przez skarżącego zakresie tematycznym. Ta okoliczność nie pozwala postawić komisji zarzutu naruszenia warunków i trybu rekrutacji li tylko na podstawie subiektywnego przekonania skarżącego o istnieniu jakiejkolwiek wadliwości w tym zakresie. Co istotne z protokołu rozmowy wynika, iż skarżący przedłożył trzy plany prac nie uwzględniające jednak interdyscyplinarnego charakteru studiów, gdyż są to odrębne tematy z dziedziny filozofii, filologii i historii, i nie ustosunkował się do zastrzeżeń komisji w tym zakresie w toku rozmowy kwalifikacyjnej. W odpowiedni na pytanie, która z dziedzin filozofia czy filologia, go interesuje odpowiedział, że "jeszcze nie wie, bo regulamin dopuszcza składanie na dwa lub trzy kierunki studiów doktoranckich". W toku rozmowy kwalifikacyjnej zwrócono skarżącemu również uwagę na to, że studia te to nie dwa lub trzy kierunki, które prowadzą oddzielne studia doktoranckie, lecz studia interdyscyplinarne łączące wiedzę z obszaru dziedzin takich jak: filozofia, językoznawstwo, historia, etnologia, literaturoznawstwo, politologia, a na stronie internetowej był zamieszczony program studiów; każdy temat doktoratu musi zatem zawierać elementy interdyscyplinarne z uwagi na program studiów. W tym zakresie skarżący wyjaśnił, że interdyscyplinarność w jego przypadku wynika z wachlarza jego zainteresowań oraz zdobytych dyplomów – studia magisterskie z psychologii i doktorat z nauk medycznych. Jednakże jak zauważył jeden z członków komisji program IHSD nie obejmuje przedmiotów z pogranicza obszarów medycznych. Z protokołu wynika, że to komisja wobec stanowiska skarżącego co do interdyscyplinarnego charakteru tematu rozprawy zaczęła poszukiwać w zgłoszonym przez skarżącego temacie rozprawy "Nazistowskie badania medyczne prowadzone w obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau w latach 1943-45" interdyscyplinarnych elementów. Zwrócono też uwagę na kontrowersyjność tematu, polityczny i ideologiczny charakter tematu. Nie bez znaczenia dla oceny analizowanej w tym miejscu argumentacji skarżącego ma i to, że kwestia oceny merytorycznej kandydata, a więc najistotniejsza dla rozstrzygnięcia sprawy przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie kwestia, pozostaje poza oceną sądu administracyjnego, badającego jedynie zgodność z prawem decyzji administracyjnej, tj. zgodność z prawem postępowania decyzyjnego uprawnionych organów uczelni, nie uprawnionego natomiast do "zastępowania" organu w merytorycznej ocenie i wypowiadania się co do "merytorycznych" kryteriów oceny "odpowiedzi" rozmowy kwalifikacyjnej, konspektu rozprawy doktorskie czy wreszcie oceny dorobku naukowego. Jest to konsekwencją tak przyjętego modelu sądownictwa administracyjnego w Polsce (modelu kasacyjnego), jak i zasady trójpodziału władzy, zakazującej wkraczania w istotę sprawowania władzy wykonawczej (władzy administracyjnej), obejmującej w sprawach rekrutacji na studia ocenę predyspozycji kandydata na doktoranta studiów na określonym kierunku. Merytoryczna ocena zdolności, predyspozycji czy umiejętności kandydata pozostawiona jest zatem wyłącznie członkom komisji rekrutacyjnej. Wymaga ona posiadania wiedzy specjalistycznej z danej dziedziny, a wręcz jak stwierdza organ wiedzy eksperckiej w danej wąskiej dziedzinie, sama ocena wiedzy kandydata jest zaś trudna do uchwycenia dla przeciętnego człowieka. Wynik oceny merytorycznej rozmowy z kandydatem, zasadniczo dokonywany jest przez członka/członków komisji specjalizujących się w problematyce objętej konspektem rozprawy doktorskiej i stanowi wynik oceny ogólnej wiedzy kandydata, jego motywacji, determinacji i zaangażowania w pracę naukową. Ocena przebiegu postępowania rekrutacyjnego należy wyłącznie do osób w tym celu powołanych przez Uczelnię, a ilość uzyskanych punktów, będących wyrazem tej oceny, nie stanowi elementu decyzji administracyjnej (por. odnoszący się do oceny prac egzaminacyjnych wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2008r., I SA/Wa 133/08). Wynika to też wprost z art. 169 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym, wedle którego podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia. Pomimo tego zakresu kognicji Sądu można jednakże przyjąć, iż komisja ocenia nie tyle poszczególne elementy dorobku naukowego kandydata, co raczej całokształt dotychczasowej aktywności naukowej i badawczej kandydata, a wskazany już wymóg przyporządkowania dorobku naukowego do dyscypliny naukowej, której dotyczy działalność badawczo-publikacyjna kandydata związana z danymi studiami doktoranckimi wskazuje, że komisja – oceniając dorobek naukowy kandydata – ocenia jego związek z wybranym przez kandydata kierunkiem prowadzenia badań. W tym więc sensie komisja posiada w ocenie Sądu uprawnienie do dokonywania swoistej oceny selektywnej przedstawionego przez kandydata dorobku. Powyższe jako logiczne i nie wymagające szerszego uzasadnienia pozwala na ograniczenie się do jedynie do stwierdzenia, że komisja oceniając dorobek kandydata uwzględnia jego "istotność" dla projektowanych badań. Oceniając w tym zakresie zaskarżoną decyzję jedynie w zakresie formalnym podnieść trzeba, że za dorobek naukowy komisja zasadnie nie przyznała skarżącemu żadnego punktu, co było konsekwencją, iż ten sam dorobek – pomimo złożonego oświadczenia - skarżący przedstawił komisji egzaminacyjnej w postępowaniu rekrutacyjnym na inny kierunek studiów doktoranckich, w tym na Wydziale Filozoficzno-Historycznym. Komisja nie mogła przyznać skarżącemu punktów za konspekt pracy doktorskiej, gdyż okoliczność ta nie była przedmiotem punktowania zgodnie z zasadami rekrutacji. Zasady te nie wymagały bowiem od kandydatów przedstawienia konspektu. Przyznanie skarżącemu z tego tytułu punktów powodowałoby naruszenie przez komisję zasady równości kandydatów. W istocie prowadziłoby to do uprzywilejowania skarżącego w stosunku do pozostałych kandydatów, którzy kierując się ustanowionymi wymogami rekrutacji nie przedstawili niewymaganego konspektu. Sam skarżący przyznaje też w odwołaniu, że przedstawił dodatkowo szczegółowy pisemny konspekt planowanej rozprawy, którego nie składali inni kandydaci. Musiałoby to prowadzić do zaakceptowania niedopuszczalnej prawnie sytuacji formułowania kryteriów rekrutacji przez kandydata (celem zwiększenia punktacji w stosunku do pozostałych kandydatów), nie zaś właściwy organ uczelni. Tymczasem wszystkim kandydatom należało zapewnić równe szanse. Z kolei punktację za ocenę na dyplomie i średnią ocen przyznano stosownie do ocen wynikających z przedłożonych przez skarżącego dokumentów, za pracę w kole studenckim i podwyższenie kwalifikacji w maksymalnym wymiarze odpowiednio 3 i 1 punktów. Nie ma przy tym racji, że za to ostatnie kryterium powinno się zwielokrotnić skarżącemu punktację stosunkowo do ilości przedłożonych zaświadczeń o podwyższeniu kwalifikacji. W tym zakresie zapis zasad rekrutacji wskazuje na przyznanie 1 punktu niezależnie od ilości ukończonych studiów podyplomowych, kursów, odbytych szkoleń. Sposób zredagowania tego kryterium przez Senat uczelni wskazuje, że ów 1 punkt nie jest przyznawany z tytułu każdego udokumentowanego ukończenia studiów, kursów itp. podwyższających kwalifikacje, lecz w ogóle za zaistnienie takiego faktu. Tę samą ilość punktów należy zatem przyznać kandydatowi, który ukończy np. jedynie studium podyplomowe, jak i kandydatowi, który ukończy studium podyplomowe, kurs i szkolenie. Zresztą w odwołaniu sam skarżący przyjmuje założenie o przyznawaniu punktu za każdy element podwyższenia kwalifikacji. Stwierdza wszak, że "podwyższenie kwalifikacji (przy założeniu, że za każdy element podwyższenia kwalifikacji przyznaje się po jednym punkcie)". Jednakże jest to tylko przyjęte przez skarżącego założenie, nie mające oparcia w przyjętych kryteriach oceny kandydatów na ten kierunek studiów doktoranckich. Powyższe uwagi należy również odnieść do zastrzeżeń skarżącego co do ilości punktów przyznanych za znajomość języków obcych. Z tytułu znajomości języków potwierdzonej certyfikatem wystawionym przez jeden ze wskazanych w zasadach rekrutacji instytutów językowych skarżący nie mógł uzyskać 2 punktów, bowiem przedłożony certyfikat znajomości języka angielskiego został wystawiony przez The American Academy of England Sp. zoo – Centrum Direct English w K., zaś zaświadczenie o znajomości języka rosyjskiego przez Centrum Nauczania Języków Obcych UM w Ł., które nie są wymienione w enumeratywnym katalogu instytucji certyfikujących, punktowanych 2 punktami. Z tego względu przyznano skarżącemu za to kryterium 1 punkt, przyznawany za potwierdzoną przez inną niż wymienioną instytucję znajomość języków obcych, nie zaś za znajomość każdego języka odrębnie. Użycie w przepisie pojęcia "języków obcych", a więc w liczbie mnogiej, dowodzi, że punkty przyznawane są za znajomość języków obcych, a nie za ilość znanych języków. Natomiast wywodzenie przez skarżącego rzekomej niespójności przyznawania punktów przez komisje rekrutacyjne tego samego Wydziału z faktu przydzielania 3 punktów za znajomość języków obcych za to kryterium przez komisję rekrutacyjną na Studia Doktoranckie Nauk Humanistycznych w tym samym roku i domaganie się na tej podstawie przyznania tożsamej ilości punktów w niniejszej sprawie nie jest uprawnione. Może to dowodzić jedynie popełnionego przez komisję błędu na korzyść skarżącego. Błąd ten, popełniony w innej sprawie choć tego samego skarżącego, nie może jednakże uzasadniać jego powielania w innych postępowaniach. Jak bowiem przyjął NSA w sprawie podatkowej "zasada demokratycznego państwa prawnego, jak i zasada budzenia zaufania do organów podatkowych, nie oznaczają, że organ podatkowy nie może w podobnym stanie faktycznym wydać innego rozstrzygnięcia niż to, które wydał poprzednio. Nie można bowiem żądać od organów podatkowych, by po wydaniu wadliwego rozstrzygnięcia powtarzały dalej ten sam błąd. Praktyka taka byłaby sprzeczna z zasadą praworządności (...), która zobowiązuje organy administracji do czuwania nad tym, by prowadzone przez nie postępowania, jak i wydawane rozstrzygnięcia, były zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008r., I FSK 753/08). Choć pogląd ten został wyrażony na gruncie ordynacji podatkowej, to z uwagi na tożsamość regulacji k.p.a. w tym zakresie, ma on charakter uniwersalny i może dotyczyć również decyzji wydawanych w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Niezrozumiały jest natomiast zarzut odwołania (do którego odwołuje się skarżący w skardze) pojawiających się wątpliwości co do tego, czy były przyznawane punkty za udział w konferencjach, bowiem przyjęte kryteria rekrutacyjne nie obejmowały punktacji z tego tytułu. Kryterium to było punktowane w postępowaniu rekrutacyjnym na Studia Doktoranckie Nauk Humanistycznych. Nie jest jednakże dopuszczalne przenoszenie kryteriów oceniania kandydatów przyjmowanych w postępowaniu rekrutacyjnym na inny kierunek studiów. Zarzut w tym zakresie może być zatem uznany jedynie jako postulat pod adresem Senatu U[...], ujednolicenia kryteriów ocen kandydatów w postępowaniach rekrutacyjnych prowadzonych na tym samym Wydziale. Pamiętać jednak należy, iż kwestia kryteriów oceniania kandydatów na studia leży w autonomicznej gestii organu uczelni.

Podtrzymanie w skardze argumentacji zawartej w odwołaniu uzasadnia również odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia liczby przyznanych punktów i brak podpisu pod decyzją wszystkich członków komisji. W aspekcie zawartości uzasadnienia decyzji zarzut ten mógł być odnoszony wyłącznie do decyzji pierwszoinstancyjnej. Jednakże podnieść trzeba, że w sprawie przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie została podjęta decyzja uwzględniająca żądanie. Taka zaś decyzja na mocy art. 107 § 4 k.p.a. może nie zawierać uzasadnienia, chyba że rozstrzyga ona sporne interesy stron. W sprawie nie ma spornych interesów, więc organ pierwszej instancji mógł odstąpić od podania motywów przyznanych za poszczególne kryteria punktów. Z kolei zaskarżona decyzja zawiera już uzasadnienie w tym zakresie. Przedstawia argumentację organów, motywy podjętego rozstrzygnięcia. Argumentacja organów jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Wywody są jasne i zrozumiałe. Zasada informowania o motywach rozstrzygnięcia organu i przekonywania o zasadności tego rozstrzygnięcia, została więc w niniejszej sprawie zrealizowana. O uchybieniu tej zasady nie stanowi podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez skarżącego, w sytuacji, gdy organ – uwzględniając specyfikę postępowania w sprawie naboru na studia - prawidłowo wyjaśnił sprawę, nie przekroczył zasady swobodnej oceny okoliczności sprawy, oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Okoliczność, iż strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009r., I SA/Łd 1329/08). W zakresie braku na decyzji podpisów wszystkich członków komisji rekrutacyjnej podnieść natomiast należy, że decyzję w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie podejmuje komisja rekrutacyjna, zaś podpisuje ją wyłącznie przewodniczący komisji rekrutacyjnej (§ 5 ust. 7 zasad rekrutacji). Decyzje o przyjęciu (odmowie przyjęcia) na studia akademickie pomimo tego, że są w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie uznawane za indywidualne akty administracyjne, do których stosuje się zgodnie z treścią art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym przepisy ustawy k.p.a., to niemniej jednak przepisy tej ustawy stosuje się odpowiednio (por. też wyrok NSA z dnia 5 maja 1989r., I SA 251/89, OSP 1991, nr 4, poz. 96 oraz z dnia 16 grudnia 1999 r., I SA 1374/99). Niezależnie od tego dodać trzeba, że protokół z posiedzenia komisji rekrutacyjnej z dnia 16 lipca 2015r., zawierający zwrot "Decyzja Komisji: przyjęto", został podpisany przez członków komisji rekrutacyjnej.

Nie sposób też zarzucić organom zaniechania wszechstronnego zgromadzenia materiałów dowodowych sprawy. W tym zakresie pamiętać należy o autonomii uczelni i odpowiednim stosowaniu k.p.a. Owo odpowiednie zastosowanie ma zapewnić minimum procedury, niezbędne dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i jej autonomii (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000r., SK 19/99, OTK nr 7, poz. 258). Konstrukcja prawna odpowiedniego stosowania zezwala na odstępstwa od ścisłego stosowania zasad postępowania administracyjnego określonych w k.p.a. Nie pozbawia to jednak strony żądania, aby wymagania proceduralne zostały spełnione w pełnym zakresie, jeżeli jest to konieczne dla prawidłowej obrony (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2002r., I SA 106/02, niepubl.). Odpowiednie stosowanie do postępowania w sprawie naboru na studia przepisów k.p.a. oznacza ich stosowanie z uwzględnieniem autonomii Uczelni kształtowania warunków, trybu naboru i przyjmowania na studia, specyfiki Uczelni jako organu administracji publicznej (zakładu administracyjnego) oraz specyfiki postępowania rekrutacyjnego i naboru na studia. Uwzględnienie powyższego oznacza więc stosowanie zasad k.p.a. stanowiących gwarancję realizacji konstytucyjnych praw jednostki do wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, informowania o zasadach i trybie przeprowadzenia egzaminu oraz obiektywnego załatwienia sprawy. Stąd też w tym postępowaniu nie jest przeprowadzane postępowanie dowodowe w znaczeniu k.p.a., a rodzaj dowodów i zakres "postępowania wyjaśniającego" jest determinowany specyfiką postępowania rekrutacyjnego, dla którego istotne znaczenia ma protokół komisji rekrutacyjnej, odzwierciedlający przebieg postępowania rekrutacyjnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

d.j.