Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 96/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Powołane przepisy: article: art. 52 par.1 art. 60 art.161 par. 1 pkt 1  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 roku sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie postępowań dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2. zwrócić na rzecz skarżącej B. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 10 stycznia 2012 r. pod poz. [...].


UZASADNIENIE

II SAB/Łd 96/11

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2010r. H. i S. K. wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowo-gospodarczego na wschodniej części działki położonej w Ł. przy ulicy S.

Wnioskiem z dnia 24 stycznia 2011 r. wnioskodawcy wystąpili o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia toczącego się przed sądem powszechnym postępowania o zniesienie współwłasności. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Na skutek zażalenia złożonego przez B. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., postanowieniem z dnia [...], uchyliło postanowienie organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 31 maja 2011 r. B. K. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. zażalenie na niewydanie w terminie przez Prezydenta Miasta Ł. rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku H. i S. K. o ustalenie warunków zabudowy.

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił zawieszenia postępowania na wniosek Inwestorów.

Na skutek złożonego przez H. i S. K. zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., postanowieniem z dnia [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Prawomocnym wyrokiem z dnia 25 listopada 2011 r., II SA/Łd 1054/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalił skargę na postanowienie z dnia [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.

Ponadto w tym samym dniu ([...].) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydało postanowienie, w którym uznało za niezasadne zażalenie B. K. na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta Ł. sprawy dotyczącej postępowania o wydanie warunków zabudowy z wniosku H. i S. K.

W międzyczasie, w dniu [...], B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł., wnosząc o zobowiązanie tego organu do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce przy ul. S. w Ł.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w dniu 31 maja 2011 r. wniosła, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. zażalenie na niezałatwienie przez organ I instancji sprawy w terminie określonym przepisami k.p.a., jednakże do dnia wniesienia skargi organ wyższej instancji zażalenia nie rozpoznał. Dlatego zmuszona była wnieść skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł., którego działanie, w jej ocenie, nosi znamiona opieszałości i bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie.

Z kolei pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. Prezydent Miasta Ł. poinformował, że w dniu [...] wydał decyzję o umorzeniu postępowania z wniosku S. i H. K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowo-gospodarczego na wschodniej części działki położonej w Ł. przy ulicy S.

Od dnia 31 grudnia 2011 r. przedmiotowa działka znajduje się bowiem na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. obejmującej wschodnią część osiedla S., zatwierdzony przez Radę Miejską w Łodzi Uchwałą Nr XXV/402/11 z dnia 26 października 2011 r. Plan ten został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Woj. Łódzkiego w dniu 30 listopada 2011 r., Nr 349, poz. 3502 i wszedł w życie 30 dni od daty publikacji. W związku z tym planowana inwestycja nie wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na obowiązujący w/w. plan zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 1 lutego 2012 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącej, że z uwagi na wydanie przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji z dnia [...] wycofuje swoją skargę i wnosi o zwrot wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku złożonego w odpowiedzi na skargę przez Prezydenta Miasta Ł., który stanął na stanowisku, że złożenie do Sądu skargi na bezczynność przed rozpoznaniem przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Ł. zażalenia B. K. na niezałatwienie przez organ I instancji sprawy z wniosku o ustalenie warunków zabudowy było przedwczesne i skarga powinna zostać odrzucona.

Stanowisko takie nie zasługuje na aprobatę. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§2).

W przypadku skarg na bezczynność organów administracji strona jest zobowiązana zatem wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., natomiast nie jest związana żadnymi terminami do wniesienia skargi (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 marca 2011 r., II SAB/GL 80/10, Lex nr 786817).

Skarżąca wyczerpała tryb z art. 37 § 1 k.p.a., wnosząc w dniu 31 maja 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. stosowne zażalenie. Z kolei fakt złożenia skargi na bezczynność przed rozpatrzeniem tego zażalenia, nie oznacza w niniejszej sprawie negatywnej oceny dopuszczalności skargi.

Należy bowiem zwrócić uwagę na okoliczność, że skarżąca złożyła zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. w dniu 31 maja 2011 r., a skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. - w dniu 25 lipca 2011 r., a więc po prawie dwóch miesiącach od złożenia zażalenia, czyli po upływie miesięcznego ustawowego terminu załatwienia zażalenia, wynikającego z art. 35 § 3 k.p.a. Zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. można zaś uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a.; okres ten z mocy art. 35 § 3 k.p.a. wynosi jeden miesiąc (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 28 października 2004 r., II SAB/Bk 16/04, ONSAiWSA 2005/6/114)

Warto przy tym podkreślić, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Nie można również skarżyć bezczynności organu w przedmiocie niewydania takiego postanowienia.

Zażalenie wnoszone w trybie art. 37 k.p.a. nie ma w ogóle charakteru środka zaskarżenia, lecz służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa pogląd, że rozpoznanie omawianego zażalenia następuje w formie postanowienia, o którym mowa w art.123 k.p.a. Jednakże jest to postanowienie incydentalne, które nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a. Strona nie ma zatem uprawnień podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej.

Ponadto w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność może dotyczyć jedynie bezczynności w wydaniu aktów bądź dokonaniu czynności, o których mowa w pkt 1-4a powołanego przepisu. Należy zatem wskazać, że na niewydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowienia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność tego organu w zakresie objętym art. 37 § 1 k.p.a. Postanowienie takie nie kończy bowiem postępowania administracyjnego, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani nie służy na nie zażalenie, tak jak wymaga przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zatem skarga na bezczynność organu polegającą na niewydaniu postanowienia w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje, zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Na marginesie należy poza tym wskazać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydała w dniu [...] (a wiec 4 dni po wniesieniu niniejszej skargi), na podstawie art. 37 § 2 k.p.a., postanowienie uznające zażalenie za nieuzasadnione.

Skoro zatem niniejsza skarga na bezczynność wniesiona została po złożeniu zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., które nie zostało rozpatrzone w terminie przewidzianym przez art. 35 § 3 k.p.a., a nie ma środków prawnych do przymuszenia organu wyższej instancji do rozpoznania zażalenia w ustawowym terminie, nie można było, w ocenie Sądu w składzie niniejszym, uznać jej za złożoną przedwcześnie i niedopuszczalną.

Ta konstatacja oznacza z kolei, że Sąd może rozpoznać wniosek skarżącej cofający skargę.

Stosownie zaś do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W ocenie Sądu B. K. skutecznie cofnęła skargę. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania, że cofnięcie było niedopuszczalne.

Zgodnie zaś z 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Wobec powyższego nakazano zwrócić skarżącej 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

m.o.