Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 441/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 4, art. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 195
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
article: art. 156 par. 1pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 441/16 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 21 lutego 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , Sędziowie, Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.), , , Protokolant, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r., sprawy ze skargi S. O., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], w przedmiocie przyznana świadczenia wychowawczego, , , oddala skargę w całości., ,


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 2 pkt 4, art. 4, art. 5 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ( Dz.U. z 2016 r. poz. 195) po rozpatrzeniu wniosku S. O. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] wydanej przez działającego z upoważnienia Wójta Gminy D., Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej Gminy D. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie przyznania świadczenia wychowawczego na okres od 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. w wysokości 500 zł miesięcznie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją Nr z dnia [...] czerwca 2016 r. stwierdziło nieważność decyzji Nr [...] wydanej przez działającego z upoważnienia Wójta Gminy D., Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej Gminy D. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie przyznania S. O. świadczenia wychowawczego na okres od 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko A. O.

Strona wniosła o uchylenie decyzji Kolegium i wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] wydanej przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej Gminy K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie przyznania świadczenia wychowawczego na okres od 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. w wysokości 500 zł miesięcznie. Strona decyzji zarzuciła naruszenie;

- treści art. 107 § 1 1 i 3 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji w zakresie stwierdzenia, że organ I instancji wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa, niedostateczne uzasadnienie decyzji stwierdzające, że strona błędnie interpretuje przepisy art. 2 pkt 4 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, a w konsekwencji brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji,

- art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie przez Kolegium decyzji stwierdzającej nieważność decyzji I instancji,

- art. 7,8,9 w związku z art. 77 § 1 poprzez pominięcie wniosków dowodowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie skarżącej podało, że w dniu 11 kwietnia 2016 r. do organu I instancji wpłynął wniosek S. O. o przyznanie świadczenia wychowawczego na kolejne dziecko A. O.

Rodzina strony składa się z czterech osób: wnioskodawczyni S. O., jej męża M. O. ojca dzieci, oraz dzieci A. O. ur. [...] października 2005 r. oraz D.O. ur. [...] sierpnia 1997 r.

Kwestie zasad przyznawania świadczenia wychowawczego regulują przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 195). Organ przytoczył art. 4 i 5 wyżej wymienionej ustawy.

Dalej stwierdził, że z powyższych przepisów wynika, że świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu na dziecko do ukończenia przez niego 18 roku życia. Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko czyli zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy, na jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia; w przypadku dzieci urodzonych tego samego dnia, miesiąca i roku najstarszym dzieckiem w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia, będącymi najstarszymi dziećmi w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia, pierwsze dziecko oznacza jedno z tych dzieci wskazane przez osobę, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. Jeżeli w rodzinie jest dziecko niepełnosprawne świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko jeżeli dochód rodziny nie przekracza kwoty 1200 zł.

W rodzinie strony jedynym dzieckiem poniżej 18 roku życia jest córka A.O. urodzona 23 października 2005 r. i jest ona zarówno jedynym jak i najstarszym dzieckiem w rodzinie poniżej 18 roku życia.

Organ I instancji rozpatrując wniosek strony decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. przyznał S. O. świadczenie wychowawcze na okres od 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko A. O.. Uczynił to nieprawidłowo przyjmując błędnie, że A.O. jest drugim dzieckiem w rodzinie w rozumieniu ww. ustawy.

Organ I instancji wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 3 pkt 14 w związku z art. 5 ust. 3 ustawy. Córka strony, A. jest w myśl art. 3 pkt 14 ustawy najstarszym i jedynym dzieckiem w rodzinie poniżej 18 roku życia. A tylko takie osoby są pierwszym dzieckiem w rodzinie w rozumieniu ww. ustawy, a nie jak twierdzi strona, te które urodziły się jako pierwsze.

Organ I instancji również w sposób rażący naruszył treść art. 5 ust. 3 ustawy albowiem świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko w rodzinie, którym w rozpatrywanym przypadku jest córka A. tylko w sytuacji gdy dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 800 zł. W dniu 13 maja 2016 r. strona w rozmowie z pracownikiem organu I instancji nie zgodziła się na zbadanie sytuacji o dochodowej rodziny domagając się przyznania świadczenia na córkę A., która jej zdaniem nie jest jedynym dzieckiem w rodzinie. We wniosku z dnia 11 kwietnia 2016 r. strona zaznaczyła, że domaga się świadczenia na kolejne dziecko. Organ I instancji w sposób rażący naruszył ww. przepis przyznając świadczenie wychowawcze na córkę A. O. czyli na pierwsze dziecko rodzinie bez ustalenia, że dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 800 zł.

Podkreślić należy, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas gdy naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem niebudzący wątpliwości stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne (J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego..., s. 69 i n.). Można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (wyr. NSA z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997, nr 2, s. 26).

I taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanym przypadku albowiem powołane wyżej przepisy jasno stanowią, że świadczenie wychowawcze na córkę strony A., która jest jedynym dzieckiem w rodzinie w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy przysługuje wyłącznie w sytuacji gdy dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 800 zł. A taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie ma miejsca ponieważ strona nie zgodziła się na zbadanie sytuacji dochodowej rodziny.

Uwzględniając powyższe Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wydał decyzje z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 2 pkt 14 w związku z art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy pastwa w wychowywaniu dzieci.

Powyższe wypełnia przesłankę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Kolegium stwierdza, że strona w sposób swobodny w całkowitym oderwaniu od rzeczywistej treści zapisów ustawy interpretuje treść art. 2 pkt 14 ustawy przyjmując, że najstarszym dzieckiem w rodzinie jest córka D.. Strona całkowicie pomija fakt, że córka D. ukończyła już 18 lat i w rozumieniu ustawy nie jest pierwszym dzieckiem w rodzinie czyli jedynym lub najstarszym dzieckiem w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia. Ponadto uwzględnienie w składzie rodziny dziecka wspólnie zamieszkującego z rodzicami i pozostającego na ich utrzymaniu do ukończenia 25 roku życia, nie oznacza, że dziecko to z racji swego starszeństwa nad dzieckiem, które nie ukończyło 18 roku życia można uznać za pierwsze dziecko w rodzinie. Interpretacja taka jest dowolna i całkowicie oderwana od treści art. 2 pkt 14 ustawy.

Kolegium Odwoławcze dokładnie zbadało stan faktyczny i prawny sprawy, wyjaśniając przesłanki jakimi kierował się przy wydaniu decyzji jednocześnie odnosząc się w ten sposób do interpretacji przepisów zawartych w pismach strony z dnia 3 i 16 czerwca 2016 r.

Skargę na powyższą decyzję złożyła wnioskodawczyni; zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. Przepisów prawa materialnego tj. - art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez:

a) niedostateczne uzasadnienie decyzji w zakresie stwierdzenia, że organ I instancji tj. Wójt Gminy D. wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa

b) niedostateczne uzasadnienie decyzji stwierdzające, że strona błędnie interpretuje przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195 z późn. zmianami) a zwłaszcza art. 2 i 5

c) niedostateczne i nieczytelne sformułowanie "osnowy" decyzji oraz jej uzasadnienia a w konsekwencji powyższego poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;

- art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieprzestrzeganie zasad wynikających z tego przepisu pod względem tego. że wszyscy są wobec prawa równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne i że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny;

2. Przepisów prawa procesowego, a to:

- art. 7 k.p.a., gdzie przepis ten wyraźnie wskazuje, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a gdzie organ Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy po ponownym rozpatrzeniu mojego wniosku pozwala na wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi normami prawa administracyjnego winna prowadzić do uchylenia decyzji w całości i wydania decyzji o odmowie stwierdzenia nieważność decyzji Nr [...] wydanej przez działającego z upoważnienia Wójta Gminy D., Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej Gminy D.;

- art. 8 k.p.a., gdzie nakazuje się. aby organy administracji publicznej obowiązane były prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli - a w przypadku tego postępowania - organ Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. "faworyzuje" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., ponad interesy drugiego;

- art. 77 k.p.a. § 1, gdzie organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy - a czego w żaden sposób nie uczynił - bagatelizując wskazywane przez skarżącą wniosków dowodowych - wyjaśnień strony z dnia 16 maja 2016 r. oraz z dnia 3 czerwca 2016 r. jak również wniosku strony z dnia 22 czerwca 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, co w konsekwencji uniemożliwiło dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i dokładne wyjaśnienie podstawy prawnej zastosowanych przepisów prawa co stanowi naruszenie zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem a więc polega na weryfikacji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) oznacza to między innymi, że Sąd nie może w ocenie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem ograniczyć się do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnieść z urzędu.

Kontrola zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej zasad nie daje podstaw do uznania, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa.

Przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2016 r., [...] utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] wydanej przez Wójta Gminy D., Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej Gminy D. z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie przyznania S. O. świadczenia, wychowawczego na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. w wysokości 500 zł miesięcznie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowił art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego a także art. 2 pkt 4, art. 4, art. 5 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 195) – dalej ustawa.

Art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Organy wskazały, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa.

Doktryna i orzecznictwo wypracowały pogląd według którego rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą do stwierdzenia naruszenia prawa jest niewątpliwy stan prawny (wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94 (ONSA 1995, Nr 2, poz. 91) wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1983 r., I SA 355/83/ONSA 1983, Nr 1, poz. 40, wyrok z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92 436-466/92 (ONSA 1993, Nr 1, poz. 23).

W związku z powyższym należy rozważyć, czy obowiązujące przepisy, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie są na tyle jasne i jednoznaczne, że możemy mówić o rażącym naruszeniu prawa.

Tymi przepisami są art. 2 ust. 14, art. 5 ust. 3 ustawy. Art. 2 ustawy zawiera definicje ustawowe, czyli w jaki sposób należy rozumieć pewne terminy, określenia, pojęcia zawarte w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, co oznaczają użyte w powołanym akcie prawnym.

Punkt 14 wspomnianego art. 2 zawiera definicję pierwszego dziecka. Ustawa mówi, że "oznacza to jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia: w przypadku dzieci urodzonych tego samego dnia, miesiąca i roku, będących najstarszymi dziećmi w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia, pierwsze dziecko oznacza jedno z tych dzieci wskazane przez osobę, o której mowa w art. 4 ust. 2".

Z przepisu powyższego wynika, że ustawodawca odszedł od powszechnego rozumienia tego terminu i jako pierwsze dziecko uznał jedyne dziecko ale również dziecko najstarsze w rodzinie do ukończenia 18 roku życia. Dalsza część tego przepisu odnosi się do dzieci urodzonych w czasie jednego porodu. Z jego treści wynika, że jeżeli data urodzenia dzieci (rok, miesiąc, dzień) jest taka sama, które dziecko jest najstarsze wskazuje osoba uprawniona do podjęcia świadczenia wychowawczego. W ocenie Sądu rozumienie pojęcia pierwszego dziecka jest jednoznaczne, zwłaszcza w związku z brzmieniem przywołanego zdania drugiego, z którego wynika, że osoba uprawniona do pobierania zasiłku wychowawczego ma przy porodach wielorakich obowiązek wskazać, które dziecko jest dzieckiem pierwszym.

Art. 5 ust. 3 ustawy stanowi, że świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł.

Przepis powyższy jest również jasny. Wynika z jego treści, że na pierwsze dziecko – określone w art. 2 pkt 14 ustawy nie przysługuje świadczenie wychowawcze, a może być przyznane tylko wówczas, gdy kryterium dochodowe nie przekracza kwoty 800 zł.

Art. 4 ust. 2 powołanej ustawy stanowi, że świadczenie wychowawcze przysługuje ojcu, matce, opiekunowi faktycznego dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka: ust. 3 tegoż przepisu, że świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2 do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia.

Ten ostatni przepis określa wiek dziecka, do którego przysługuje świadczenie ale tylko tym dzieciom, które zgodnie z art. 2 pkt 14 i nie są pierwszymi dziećmi albo zgodnie z art. 5 ust. 3 spełniają kryterium dochodowe.

Stan faktyczny istotny dla rozpoznania skargi jest niesporny. Wnioskodawczyni posiada dwoje dzieci córkę D., która w dacie składania wniosku o świadczenie wychowawcze miała ukończone lat 18 oraz drugą córkę A. urodzoną w 2005 r. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy córka A. jest pierwszym dzieckiem, córka D. nie jest brana pod uwagę jako dziecko, któremu przysługuje świadczenie, gdyż jest osobą dorosłą (art. 4 ust. 3 ustawy). Jest ona bowiem najstarszym dzieckiem, które nie ukończyło 18 roku życia (a jednocześnie we wskazanej sytuacji jedynym, które jest brane pod uwagę).

Rozumienie art. 2 pkt 14 ustawy przedstawione przez skarżącą w toku postępowania, jest rozumieniem pierwszego i kolejnego dziecka w powszechnym tego znaczeniu, a nie ustawowym.

Skoro brzmienie art. 2 pkt 14 oraz art. 5 ust. 3 i art. 4 ust. 3 jest jasne i zrozumiałe i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i nie wymaga żadnych wykładni należy uznać, że decyzja Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...] kwietnia 2016 r. jest wadliwa, niezgodna z prawem, a naruszenie prawa ma charakter rażącego.

Według Sądu nie zostały też naruszone przepisy postępowania – wskazane w skardze; stan faktyczny sprawy został wyjaśniony – sprowadzał się on do ustalenia ile dzieci ma wnioskodawczyni i w jakim są one wieku. Organy nie badały sytuacji majątkowej wnioskodawczyni – albowiem nie wyraziła na to zgody. Zaskarżone decyzje odpowiadają treści art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Jak wyżej wskazano przedstawiono prawidłową interpretację istotnych dla rozpoznania sprawy przepisów w oparciu o niesporny stan faktyczny sprawy. Organ nie naruszył także art. 7 i 9 k.p.a. Nie zmienił wniosku strony. To, że wnioskodawczyni wpisała, że składa wniosek o przyznanie świadczenia na kolejne dziecko, nie pierwsze, jest interpretacją zainteresowanej. Organ stwierdzający nieważność decyzji z dnia 21 kwietnia 2016 r. dokonał właściwej oceny stanu faktycznego w oparciu o właściwe przepisy ustawy i wydał prawidłową decyzję.

W ocenie Sądu omawiana ustawa nie narusza zasad równości określonych w art. 2 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl bowiem wykładni Trybunału Konstytucyjnego równość oznacza, że osoby znajdujące się w takiej samej lub podobnej sytuacji należy traktować tak samo. Innymi słowy wszystkie podmioty – adresaci normy prawnej, charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu mają być traktowane równo, według jednakowej normy. Równość wobec prawa zakłada równocześnie zasadność wyboru takiego a nie innego kryterium zróżnicowania podmiotów prawa. Oznacza to uznanie tej, a nie innej cechy za istotną, a tym samym za uzasadnioną w regulowanej dziedzinie, (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lutego 1997 r., sygn. P 4/96).

Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci – będąca podstawą przyznawania świadczeń wyodrębnia i traktuje jednakowo dane grupy dzieci – dzieci z rodzin wielodzietnych, oraz drugą grupę dzieci (niezależnie od ilości dzieci w rodzinie), w rodzinie których kryterium dochodowe na osobę wynosi poniżej 800 zł.

W tych dwóch wymienionych grupach występują cechy relewantne, charakterystyczne dla każdej z nich.

Należy zwrócić uwagę na cel ustawy i wynikającą z niego nazwę tego aktu prawnego i zauważyć, że ma ona na celu pomoc Państwa w wychowaniu dzieci – a nie całkowite utrzymanie przez państwo dzieci.

Przedstawione wyżej rozumienie zasady równości – w kontekście omawianych zapisów ustawowych – daje podstawę do uznania, że wymienione przez skarżącą zasady konstytucyjne nie zostały naruszone.

W tych okolicznościach zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 jest uzasadnione. Z tych też względów skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.