Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1097/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 15 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2012 roku sprawy ze skargi I. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 17 lutego 2011 roku w miejscowości S.-W. na drodze krajowej nr [...] przeprowadzona została kontrola drogowa pojazdu marki Daimler Chrysler o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Z. L. W., który wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu I. B. prowadzącej Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe A z siedzibą w B. Przebieg kontroli utrwalono w protokole z dnia [...] lutego 2011 roku, z którego wynika, że podczas kontroli kierowca nie przedstawił dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w okresie od dnia 20 stycznia do 30 stycznia 2011 roku, od dnia 2 lutego do dnia 10 lutego 2011 roku, od dnia 10 lutego 2011 roku do dnia 13 lutego 2011 roku oraz za dzień 16 lutego 2011 roku. Ponadto podczas kontroli kierowca nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego lub międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, a przedstawiony typ wykresówek nie został zatwierdzony i przeznaczony do danego typu urządzenia rejestrującego, które zostało zamontowane w kontrolowanym pojeździe.

W dniu 15 kwietnia 2011 roku do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. wpłynęła informacja Starostwa Powiatowego w B., z której wynika, że I. B. posiada licencję nr [...] nr druku [...] wydaną przez Starostę [...] w dniu [...] lipca 2005 roku do której nie został zgłoszony pojazd marki Daimler Chrysler o numerze rejestracyjnym [...] nr VIN [...]. Ponadto strona nie posiada zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Na podstawie informacji Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Biura ds. Transportu Międzynarodowego z dnia [...] kwietnia 2011 roku ustalono natomiast, że w elektronicznej bazie Biura ds. Transportu Międzynarodowego do dnia 28 kwietnia 2011 roku I. B. nie została zarejestrowana jako podmiot uprawniony do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.

W wyjaśnieniach z dnia 8 czerwca 2011 r. I. B. podniosła, iż zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w okresie od 20 stycznia 2011 r. do 30 stycznia 2011r., od 2 lutego 2011r. do 10 lutego 2011r., od 10 lutego 2011r. do 13 lutego 2011r. i 16 lutego 2011r. oraz wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy znajdowały się w pojeździe w czasie kontroli. Strona wyjaśniła, iż kierowca, który jest osobą w zaawansowanym wieku był tak zestresowany kontrolą drogową, że nie mógł znaleźć wymaganych dokumentów. Ponadto strona podniosła, iż do naruszenia określonego w Ip. 11.3 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym doszło bez jej winy, ponieważ kierowca Z. W. sam zaopatruje się w odpowiedni dla danego tachografu typ tarcz tachografu, na co dostaje od przedsiębiorcy środki pieniężne. Zdaniem strony organ nie miał podstaw do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej za powyższe naruszenie, gdyż kierowca został za nie ukarany mandatem karnym. W ocenie strony w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Pojazd o nr rej. [...], jak wskazała strona był pojazdem zastępczym, został wykorzystany w sytuacji awaryjnej do transportu towaru, jedynie w dniu 17 lutego 2011 r. W trakcie wykonywania zadania przewozowego pojazd zgłoszony do licencji uległ awarii mechanicznej, następnie pojazd o nr rej. [...] został użyty do dokończenia podjętego zadania przewozowego. Strona nie miała zatem wpływu na zdarzenie losowe w postaci awarii pojazdu, co powoduje, że postępowanie powinno zostać umorzone w oparciu o treść art. 105 § 1 k.p.a.

Decyzją z dnia [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w R., na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), nałożył na I. B. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą PHU A karę pieniężną w wysokości 9.200 zł.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez ustalenie stanu faktycznego niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej oraz naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu strona podniosła, iż w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ nie ustalił, czy kontrolowany pojazd użytkowany był w sytuacji awaryjnej, czyli jako pojazd zastępczy w miejsce awarii pojazdu o nr rej. [...] w celu przeładowania ładunku i kontynuacji zlecenia transportowego. Nie dokonano analizy dokumentu przewozowego i nie przesłuchano w charakterze świadka kierowcy pojazdu i tym samym nie odniesiono się do twierdzeń strony, iż do kontroli drogowej zatrzymano pojazd zastępczy, który nie mógł być zgłoszony do licencji przed rozpoczęciem zadania transportowego, ponieważ był samochodem zastępczym użyczonym w chwili awarii pojazdu. Strona podniosła, iż fakt okazania przez kierowcę pojazdu wykresówek za dni 1, 11, 14 i 15 lutego 2011 r. nie świadczy jednoznacznie, iż w tych dniach pojazdem wykonywany był transport drogowy. Na tę okoliczność kierowca pojazdu powinien być przesłuchany. Zdaniem strony organ I instancji w żaden sposób nie wykazał, że okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że strona miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Ponadto strona wskazuje, że kierowca zatrzymany do kontroli był odpowiednio przeszkolony i znał przepisy dotyczące dokumentacji jaką powinien posiadać w pojeździe, norm czasu pracy kierowcy oraz sposobu posługiwania się tarczami tachografu.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odnosząc się do naruszenia Ip.1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, czyli naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. wypis z licencji, w przypadku gdy wykonuje transport drogowy. Stosownie do treści art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy, do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. W myśl art. 11 ust. 3 ustawy, organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 1 w/w ustawy, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. W toku prowadzonego w oparciu o informację z dnia 11 kwietnia 2011 r. Starostwa Powiatowego w B. organ I instancji ustalił, że w dniu kontroli drogowej, pojazd marki Daimler Chrysler o nr rej. [...], nr VIN [...], którym przewoźnik realizował krajowy transport drogowy nie był zgłoszony do licencji nr [...]. Ponadto strona nie posiadała zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne i nie uzyskała również licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, czym wyczerpała dyspozycję Ip. 1.2 załącznika do ustawy. Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu organ podkreślił, iż w trakcie biegu 14-dniowego terminu na zgłoszenie zmian w licencji, określonego w art. 14 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej przy użyciu niezgłoszonego jeszcze do licencji pojazdu. W okresie tym strona nie może używać takiego pojazdu do wykonywania transportu drogowego rzeczy. Stanowi to bowiem bezsprzecznie naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Transport drogowy może być wykonywany zgodnie z prawem tylko w sytuacji, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do wydania licencji. Nie ma również znaczenia dla odpowiedzialności strony fakt, iż strona rozpoczęła wykonywać usługę transportową przy użyciu innego pojazdu, który to pojazd uległ następnie awarii, bowiem bezspornym jest, iż strona wykonywała faktycznie transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Nie ma bowiem znaczenia, czy pojazdem niezgłoszonym do licencji strona wykonywała przewóz na całej trasie, czy też tylko na części. Transport drogowy może być wykonywany zgodnie z prawem tylko w sytuacji, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do wydania licencji.

Odnosząc się natomiast do naruszenia określonego w Ip. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, czyli wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenia albo oświadczenia, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 7 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w związku z art. 26 ust.4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem 1, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych:

i)wykresówki obejmujące bieżący dzień i poprzednie 28 dni

ii) kartę kierowcy, jeśli ją posiada oraz

iii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Jednocześnie zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli (art. 31 ust. 2 ustawy). W przypadku zaś, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/23O/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje (art. 31 ust. 2a ustawy). W dniu kontroli drogowej stwierdzono, że kierowca nie okazał wykresówek lub zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu w za okres od 20 stycznia 2011r. do 30 stycznia 2011r., od 2 lutego 201 r. do 10 lutego 2011r., od 10 lutego 2011r. do 13 lutego 2011r. i 16 lutego 2011r. oraz wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Okoliczność natomiast dostarczenia zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego nie ma wpływu na stwierdzone naruszenie. Organ odwoławczy podkreślił, iż to pracodawca winien w ramach swoich obowiązków kierowniczych dbać o to, aby osoby zatrudnione jako kierowcy posiadały wszystkie wymagane dokumenty, które podlegają kontroli przez uprawniony organ. W sytuacji stwierdzenia, że kierowca nieodpowiednio dba o powierzone mu rzeczy, czy też dokumenty, pracodawca ma szereg środków dyscyplinujących, aby to wyegzekwować.

Odnosząc się do naruszenia określonego w Ip.11.3. ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, pracodawca wydaje kierowcom wystarczającą liczbę wykresówek, mając przy tym na uwadze, że wykresówki te mają charakter osobisty, uwzględniając długość okresu pracy, konieczności zastąpienia uszkodzonych wykresówek lub wykresówek zabranych przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Pracodawca wydaje wyłącznie wykresówki, których wzór został zatwierdzony i które są odpowiednie dla urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe. W niniejszej sprawie podczas przeprowadzonej kontroli drogowej w dniu 17 lutego 2011 r. przedsiębiorca okazał łącznie 7 wykresówek za dzień: 31 stycznia 2011 r., 1 lutego 2011 r., 11 lutego 2011 r., 14 lutego 2011 r., 15 lutego 2011 r. oraz 17 lutego 2011 r. Analiza ich treści wykazała, że nie są one przystosowane do tachografu marki VDO Kienzle GmbH, który posiadał znak zatwierdzenia typu "el". Do tego tachografu używane wykresówki powinny wskazywać znak zatwierdzenia "el 62". Okazane powyżej wykresówki nie zawierały tego znaku zatwierdzenia na odwrocie, co oznaczało, iż doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie, zastosowania typu wykresówek nie zatwierdzonego i nie przeznaczonego do danego typu urządzenia rejestrującego. Okoliczności wskazywane przez skarżącą w odwołaniu pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. To przedsiębiorca powinien wyposażyć kierowcę w odpowiednie wykresówki. Tachografy zainstalowane w pojeździe są produkowane przez kilku producentów, na każdym tachografie znajduje się informacja na temat tego jaki rodzaj wykresówki powinien być stosowany. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest zapewnienie kierowcom odpowiedniej ilości wykresówek, które zostały dopuszczone przez odpowiedni urząd i nadają się stosowania w zainstalowanym w danym pojeździe tachografie. Kwestie związane z doborem wykresówki danego typu do konkretnego tachografu obciąża jedynie przedsiębiorcę.

Nadto organ zważył również, iż w powyższym stanie faktycznym nie ma podstaw do zastosowania art. 92 a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, gdyż okoliczności sprawy i dowody zgromadzone w sprawie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz miał wpływ na powstanie naruszenia, a jednocześnie strona w postępowaniu administracyjnym nie przedstawiła dowodów wskazujących na okoliczności przeciwne. Co więcej, w ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zastosowania nie znajduje również art. 92 ust. 5 ww. ustawy, gdyż okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, iż naruszenie norm czasu pracy miało charakter wielokrotny i zagrażało bezpieczeństwu w ruchu drogowym.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 7 i 8 oraz art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego jak również zaniechanie zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji;;

2) art. 7 i 8 oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji pomimo nieprzeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę;

3) art. 77, 78 i 80 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz pkt. 1.2. załącznika do tej ustawy poprzez błędną ich wykładnię;

2) art. 93 ust. 7 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym poprzez jego

pominięcie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie zbadał istoty sprawy, w szczególności nie uwzględnił wniosków dowodowych strony powołanych na okoliczność wykonywania transportu drogowego przy użyciu pojazdu o nr rej. [...] w sytuacji awaryjnej i użycia tego pojazdu jako pojazdu zastępczego oraz przyczyn nie okazania przez kierowcę pojazdu wymaganych dokumentów. Odwołując się do treści art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym skarżąca podniosła, iż przepis ten dotyczy zmiany danych w zakresie pojazdów, którymi przedsiębiorca ma zamiar świadczyć działalność transportową, w tym zgłoszenia kolejnego pojazdu. Przepis nie stanowi jednak, że termin zgłoszenia zmiany danych upływa każdorazowo przed zaistnieniem zmiany. Jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5.11.2009 r. (VI SA/Wa 1350/09) czynność zgłoszenia, o której mowa w art. 14 ma charakter wyłącznie deklaratoryjny. Przeciwna interpretacja art. 14 prowadziłaby do kuriozalnych wniosków, że zmianę np. siedziby czy adresu przedsiębiorca również obowiązany jest zgłosić zanim dojdzie ona do skutku. Wykładnia art. 14 dokonana przez organ jest więc zdaniem skarżącej sprzeczna nie tylko z literalnym brzmieniem tego przepisu, ale również z jego celem i zasadami zdrowego rozsądku.

Za nie zgłoszony zatem do licencji należy bowiem uznać - w świetle art. 14 ustawy - pojazd, który nie został zgłoszony w terminie 14 dni od momentu jego wykorzystania w działalności transportowej lub przeznaczenia do takiej działalności. W świetle powyższych unormowań organy obydwu instancji winny były zbadać, czy prawdziwe są twierdzenia skarżącej w zakresie awarii pojazdu zgłoszonego do licencji, do jakiej doszło w dniu 17.02.2011 r. oraz czy pojazd poddany w tym dniu kontroli był wykorzystany wyłącznie jako pojazd zastępczy. Zarzucając organom całkowitą dowolność i arbitralność, skarżąca podniosła, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest wewnętrzną sprzecznością, gdyż z jednej strony zarzuca się stronie nieudowodnienie okoliczności ekskulpujących przedsiębiorcę, z drugiej zaś uznaje, że dowody wnioskowane przez stronę są zbędne dla rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W rozpoznawanej sprawie I. B. została ukarana za trzy następujące naruszenia przepisów w zakresie transportu drogowego:

-po pierwsze za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji

-po drugie za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty

-po trzecie za używanie przez kierowcę wykresówek niezatwierdzonych i nieprzeznaczonych do urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe.

Jeżeli chodzi o pierwsze naruszenie to podstawą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125 z 2007r. poz.874 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią art.5 ust.1 wymienionej ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Stosownie do art.8 ust.3 pkt.8 tej ustawy do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nim. W myśl art.11 ust.3 wymienionej ustawy organ udzielający licencji wydaje wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Według art.87 § 1 tej ustawy, podczas przejazdu, wykonywania w ramach transportu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z licencji. Stosownie do art.14 ust.1 wymienionej ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji wszelkie zmiany danych, o których mowa w art.8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Natomiast zgodnie z treścią art. 14 ust.2 tej ustawy jeżeli zmiany, o których mowa w ust.1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji.

W myśl art.92 ust.1 ustawy z 6 września 2001r. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub innych wymienionych przepisów podlega karze pieniężnej. Według art.92 ust.4 wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust.1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W załączniku do ustawy wymienione zostało w pozycji l.p. 1.2 naruszenie obowiązków, określone jako "wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji" za które została przewidziana kara 8000 zł.

Z wymienionych uregulowań ustawy z 6 września 2001r. wynika, iż wykonywanie uprawnień wynikających z licencji wiąże się z korzystaniem z konkretnego pojazdu samochodowego wymienionego we wniosku o udzielenie licencji. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może zatem używać jedynie tych pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Należy zaznaczyć, iż wypisy z licencji są wydawane w takiej samej liczbie jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy te powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli pojazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzeniu czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Prowadzi to do wniosku, iż transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Dopiero po otrzymaniu wypisu bądź wypisów w liczbie odpowiadającej ilości pojazdów samochodowych we wniosku o udzielenie licencji lub jej zmian, a co za tym idzie po uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia pojazdu do licencji, przedsiębiorca może wykonywać transport drogowy takim pojazdem. Obowiązek zgłoszenia pojazdu do licencji winien być zrealizowany przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pogląd taki wyraził NSA w wyrokach: w spr. II GSK 859/08 z 17 kwietnia 2009r., w spr. II GSK 113/08 z 15 maja 2008r., w spr. II GSK 156/08 z 15 maja 2008r., w spr. II GSK 780/09 z 16 września 2010r., w spr. II GSK 1035/11 z 13 października 2011r. i w spr. II GSK 1173/10 z 24 listopada 2011r. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych wyrokach.

Sąd nie podzielił poglądu strony skarżącej, iż w świetle art.14 ust.1 i 2 ustawy z 6 września 2001r. możliwe jest wykonywanie w sposób krótkotrwały, do 14 dni, transportu drogowego przy użyciu pojazdu niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Pogląd taki oznaczałby bowiem, iż przedsiębiorca mógłby wykonywać transport drogowy pojazdem, który nie był zgłoszony do licencji. Wykładnia taka prowadziłaby także do niespójności przepisów art.5 ust.3 pkt.5, art.11 ust.3 i art.87 ust.1 ustawy z 6 września 2001r. Wykładni takiej przeczy również wprowadzenie w załączniku do ustawy kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. Nadto oznaczałoby to także przyzwolenie i akceptację dla zjawiska "obchodzenia", wynikających z ustawy, obowiązków. Przedsiębiorcy, posiadający licencję na konkretnie określony pojazd, mogliby bowiem faktycznie wykonywać transport drogowy innym pojazdem, niż określony w licencji, co naruszałoby interesy innych przedsiębiorców wykonujących transport zgodnie z uzyskaną licencją. Powyższe, nie koresponduje z wolą ustawodawcy. Nie dość bowiem, że podważałoby to ratio legis regulacji, które legło u podstaw decyzji o poddaniu transportu drogowego reglamentacji prawnej, to również prowadziłoby do naruszenia zasad konkurencji na tym rynku (por. wyrok NSA z 24 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 257/10; wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 255/10; wyrok NSA z 314 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 859/08; wyrok NSA z 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 156/08).

Sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, iż 14-dniowy termin, o którym mowa w art.14 ust.1 ustawy odnosi się jedynie do tych zmian, których wystąpienie nie jest powiązane z obowiązkiem ich uprzedniego zgłoszenia, zagrożonego sankcją. Chodzi tu zatem o zmiany danych co do których nie ma groźby kary pieniężnej, w razie ich nie zgłoszenia. Termin ten dotyczy zmiany danych wymienionych w art.8, co do których nie występuje groźba kary w razie ich nie zgłoszenia (wyrok NSA z 15 czerwca 2011r. w spr. II GSK 630/10 i 24 listopada 2011r. w spr. II GSK 1173/10).

Sądowi w obecnym składzie znana jest treść uchwały składu 7 sędziów w sprawie II GPS 1/11 z dnia 13 października 2011r. Uchwała ta dotyczy kwestii czy wykonywanie transportu drogowego przy użyciu innego pojazdu, niż określony w licencji jest wykonywaniem transportu bez wymaganej licencji w rozumieniu punktu 1.3 załącznika do ustawy z 6 września 2001r. W rozpoznawanej sprawie natomiast kwestią sporną jest wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (punkt 1.2 załącznika do ustawy) a nie wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (punkt 1.3 załącznika do ustawy). Problematyka omówiona w wymienionej uchwały jest zatem odmienna od tej jaka występuje w niniejszej sprawie. Również po wydaniu uchwały w spr. II GPS 1/11 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż niedopuszczalne jest wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, w oparciu o treść art.14 ust.1 ustawy z 6 września 2001r. i uzasadnia to nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w punkcie 1.2 załącznika do ustawy (wyrok NSA z 24 listopada 2011r. w spr. II GSK 1173/10).

W niniejszej sprawie w dniu 17 lutego 2011r. I. B. wykonywała transport drogowy pojazdem marki Daimler Chrysler nr rej. [...]. Okolicznością niesporną jest, iż pojazd ten nie został zgłoszony do licencji. Miała zatem miejsce sytuacja wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w punkcie 1.2 załącznika do ustawy z 6 września 2001r.

W przekonaniu sądu nie ma znaczenia okoliczność, iż pojazd zgłoszony do licencji miał awarię i skarżąca była zmuszona dostarczyć przesyłkę w umówionym terminie pojazdem zastępczym niezgłoszonym do licencji. Należy zaznaczyć, iż przewoźnik ponosi ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego. W sytuacji gdy posiada on tylko jeden pojazd zgłoszony do licencji to zawsze musi się liczyć z tym, iż samochód ten może ulec awarii i nie będzie mógł wykonywać transportu drogowego. W związku z tym powinien on tak zorganizować pracę przedsiębiorstwa aby mógł wykonywać transport drogowy mimo awarii pojazdu (np. poprzez posiadanie drugiego pojazdu zgłoszonego do licencji). W ocenie sądu nie może być tak, iż w razie awarii pojazdu zgłoszonego do licencji przewoźnik byłby uprawniony do dalszego wykonywania transportu drogowego pojazdem zastępczym, niezgłoszonym do licencji. Stanowiłoby to bowiem akceptację zjawiska "obchodzenia" przez przedsiębiorcę obowiązków wynikających z ustawy z 6 września 2001r. Przedsiębiorca mógłby bowiem wykonywać transport drogowy pojazdem innym niż określony w licencji powołując się zawsze na to, że pojazd zgłoszony do licencji uległ awarii. Naruszałoby to także interesy innych przedsiębiorców wykonujących transport zgodnie z uzyskaną licencją i jednocześnie stanowiłoby to naruszenie zasad konkurencji na rynku usług w zakresie transportu drogowego. W związku z czym sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, iż okoliczność czy pojazd zgłoszony do licencji uległ awarii nie ma znaczenia dla stwierdzenia, iż w dniu 17 lutego 2011r. miała miejsce sytuacja wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

W ocenie sądu nie jest zasadny zarzut skarżącej, iż miała ona 14 dni na zgłoszenie zmiany danych, o których mowa w art.8 ustawy z 6 września 2001r. Pomijając fakt, iż I. B. nie wykazała aby dokonała zgłoszenia takiej zmiany w wymienionym terminie to, w przekonaniu sądu, termin ten dotyczy takich zmian danych określonych w art.8 ustawy, co do których nie występuje groźba kary w razie ich nie zgłoszenia. W przypadku wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji przewidziano karę pieniężną (punkt 1.2 załącznik do ustawy). W związku z czym, w ocenie sądu, nie ma tutaj zastosowania 14-dniowy termin, o którym mowa w art.14 ust.1 ustawy. Przedsiębiorca może wykonywać transport drogowy tylko pojazdem zgłoszonym do licencji. I. B. natomiast wykonywała taki transport pojazdem co do którego nie dokonano takiego zgłoszenia.

Organy administracji trafnie uznały, iż w dniu 17 lutego 2011r. skarżąca wykonywała transport drogowy z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

Zgodnie z treścią art.87 ust.1 ustawy z 6 września 2001r. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z późn. zm.),

W myśl art.15 ust.7a.) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. UE.L 85.370.8) jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem 1, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie

funkcjonariusza służb kontrolnych:

i) wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 15 dni;

ii) kartę kierowcy, jeśli ją posiada; oraz

iii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich 15 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Jednakże po dniu 1 stycznia 2008 r. okresy, o których mowa w ppkt. i) oraz iii), obejmują

bieżący dzień i poprzednie 28 dni.

Zgodnie z treścią art.31 ust.1 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy (Dz.U. nr 92 poz.879 z późn. zm.) kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz.

W myśl art.31 ust.2 wymienionej ustawy zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.

Zgodnie z treścią art.31 ust.2a cytowanej ustawy w przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje.

Z wymienionych przepisów wynika, iż kierowca obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie osoby uprawnionej do kontroli, wykresówki lub stosowne zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu przy czym kierowca musi udokumentować swój czas pracy na dzień bieżący oraz za poprzednie 28 dni.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu kontroli kierowca nie okazał wykresówek lub zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu za okresy: 20 stycznia - 30 stycznia 2011r., 2 lutego – 10 lutego 2011r., 10 lutego – 13 lutego 2011r. i za 16 lutego 2011r. Nie okazał również wypisu z licencji za wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Oznacza to, iż skarżąca wykonywała transport drogowy z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Uzasadniało to wymierzenie grzywny określonej w punkcie 1.7 załącznika do ustawy z 6 września 2001r.

Nie ma znaczenia okoliczność, iż I. B. złożyła brakujące dokumenty w toku toczącego się postępowania. Pracodawca jest zobowiązany wyposażyć kierowcę we wszystkie wymagane dokumenty przed kontrolą zaś kierowca takich dokumentów w dniu 17 lutego 2011r. nie posiadał. Nie znalazła potwierdzenia okoliczność podniesiona w piśmie skarżącej z 8 czerwca 2011r., iż kierowca otrzymał wszystkie dokumenty tylko kierowca był tak zestresowany, że nie mógł ich znaleźć. Z protokołu kontroli wynika, iż brak było wymaganych dokumentów. Protokół ten podpisał kierowca i nie zgłaszał do niego żadnych zastrzeżeń. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż kierowca posiadał wszystkie wymagane dokumenty lecz ich nie okazał w czasie kontroli.

Organy administracji trafnie również uznały, iż w dniu kontroli stwierdzono stosowanie wykresówek nie zatwierdzonych i nie przeznaczonych do danego typu urządzenia rejestrującego.

Zgodnie z treścią art.14 ust.1 rozporządzenia Rady nr 3821/85 z 20 grudnia 1985r. pracodawca wyda wystarczającą ilość wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem 1, mając na uwadze długość okresu pracy, osobisty charakter wykresówki i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany w przypadku, gdy są zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Pracodawca wydaje kierowcom tylko te wykresówki, które są zgodne z zatwierdzonym wzorem, właściwe dla użycia w urządzeniu rejestrującym zainstalowanym w pojeździe.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu kontroli stwierdzono zastosowanie 7 wykresówek, które nie były zatwierdzone i nie były odpowiednie dla urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe. W kontrolowanym pojeździe zainstalowany był tachograf VDO Kienzle GmbH, który posiadał znak zatwierdzenia typu "e1". Do tego tachografu używane wykresówki powinny wskazywać znak zatwierdzenia "e1 62". Wykresówki okazane podczas kontroli nie zawierały tego znaku zatwierdzenia. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest zapewnienie kierowcom odpowiedniej ilości wykresówek, które zostały dopuszczone przez odpowiedni urząd i nadają się do stosowania w zainstalowanym tachografie. Skarżąca nie wyposażyła kierowcę w odpowiednie wykresówki co uzasadniało wymierzenie grzywny określonej w punkcie 11.3 załącznika do ustawy z 6 września 2001r.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art.93 ust.7 ustawy z 6 września 2001r.

W myśl art.93 ust.7 wymienionej ustawy przepisów ust.1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Z wymienionego przepisu wynika, iż przedsiębiorca jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa przez kierowcę jeżeli nie mógł przewidzieć naruszenia przepisów. Sytuacja taka ma miejsce gdy powstanie naruszenia jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa. Domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone i ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w art.93 ust.7 ustawy z 6 września 2001r. spoczywa na przedsiębiorcy. Należy zaznaczyć, iż wymieniony przepis ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Na przewoźniku spoczywa zatem ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie mógł przewidzieć naruszenia prawa przez kierowcę. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 2 czerwca 2009r. w spr. II GSK 989/08, z 20 października 2010r. w spr. II GSK 936/09, z 27 sierpnia 2009r. w spr. II GSK 4/09, z 2 lutego 2011r. w spr. II GSK 140/10, z 13 października 2009r. w spr. II GSK 93/09, z 17 listopada 2010r. w spr. II GSK 976/09 i z 24 lutego 2011r. w spr. II GSK 258/10.

W rozpoznawanej sprawie nie miała miejsce sytuacja o której mowa w art.93 ust.7 ustawy z 6 września 2001r.

W ocenie sądu błędny jest pogląd strony skarżącej, iż awarii pojazdu zgłoszonego do licencji nie można było przewidzieć. I. B. ponosi ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego. Winna zatem liczyć się z tym, że jedyny pojazd zgłoszony przez nią do licencji może ulec awarii. Winna zatem tak zorganizować pracę przedsiębiorstwa aby transport mógł być wykonywany, mimo awarii pojazdu, samochodem zgłoszonym do licencji.

Za okoliczność, której skarżąca nie mogła przewidzieć, nie można również uznać faktu, iż przekazała ona kierowcy pieniądze na zakup właściwych wykresówek zaś kierowca omyłkowo zakupił nieodpowiednie wykresówki. I. B. była zobowiązana dopilnować aby w pojeździe zostały zainstalowane prawidłowe wykresówki i od odpowiedzialności nie zwalnia jej fakt przekazania pieniędzy kierowcy. Organy administracji trafnie uznały, iż wobec skarżącej nie zostały spełnione przesłanki określone w art.93 ust.7 ustawy z 6 września 2001r.

Reasumując sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż I. B. naruszyła przepisy w zakresie transportu drogowego co uzasadniało wymierzenie kar pieniężnych określonych w zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę I. B.

m.m.