Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 64/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
Treść wyniku: Odmówiono wyznaczenia innego sądu do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 19, art. 22 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Jacek Chlebny, Sędziowie NSA: Zofia Flasińska, Marek Stojanowski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej pisma A. Z. z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie ze skargi A. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Powiatu [...], w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej sygn. akt II SAB/Ol 19/14 postanawia: odmówić wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma A. Z. z dnia 2 marca 2015 r.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przedstawił sprawę o wyznaczenie innego sądu do rozpoznania pisma A. Z. z dnia 2 marca 2015 r. dotyczącego wyłączenia sędziów i referendarzy sądowych orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie od orzekania w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 19/14 ze skargi A. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Powiatu [...], w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Pismo A. Z. z dnia 2 marca 2015 r., w którym wnosi o wyłączenie wszystkich sędziów i referendarzy orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, nie jest wnioskiem o wyłączenie, o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", a więc nie wymaga rozpoznania. Z uwagi na brak wniosku o wyłączenie sędziów i referendarzy, nie ma podstaw do wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania takiego żądania, na podstawie art. 22 § 3 P.p.s.a.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt I OW 92/14 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 4 kwietnia 2014 r. o wyłączenie sędziów i referendarzy sądowych orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 25/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił ten wniosek.

Następnie w piśmie z dnia 9 grudnia 2014 r. skarżący ponownie wystąpił z żądaniem wyłączenia wszystkich sędziów i referendarzy sądowych orzekających obecnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt I OW 3/15 Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma skarżącego z dnia 9 grudnia 2014 r., uznając, że jest ono w istocie polemiką z wcześniejszym, prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 czerwca 2014 r. o odmowie wyłączenia sędziów i referendarzy sądowych, a żądanie skarżącego zmierza w istocie rzeczy do uniemożliwienia zakończenia postępowania w tej sprawie.

A. Z. pismem z dnia 2 marca 2015 r. ponownie wystąpił o wyłączenie wszystkich sędziów i referendarzy orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, ponownie nie przytaczając żadnych okoliczności, które nie zostały już wcześniej podniesione i ocenione, a mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności wskazanych sędziów i referendarzy. Skarżący jedynie polemizuje z orzeczeniami: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 25/14 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt I OW 3/15. Stąd należało przyjąć, że ww. pismo nie jest wnioskiem o wyłączenie sędziów, o którym mowa w art. 19 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.