Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 746/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 71
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 71 ust. 1, art. 82, art. 85, art/ 86
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz T B kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [..] Wojewoda, działając na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. B. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], obejmującą sprzeciw wobec zgłoszonej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na dwustanowiskowy warsztat samochodowy.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że T. B. w dniu 19 kwietnia 2012 r. wystąpił z wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na działce nr 41/7 położonej w miejscowości E., gmina N. na dwustanowiskowy warsztat samochodowy. Starosta decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw w sprawie powyższego zamierzenia budowlanego stwierdzając, że narusza ono ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce, który w § 3 ust. 1.2. MN pkt 10 dopuszcza na tym terenie lokalizowanie parterowych obiektów usługowych o powierzchni do 50 m2, a także użytkowanie budynków mieszkalnych i gospodarczych dla funkcji usługowych, natomiast wyklucza lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja w postaci warsztatu samochodowego zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Po rozpatrzeniu odwołania organ drugiej instancji utrzymał powyższą decyzję w mocy. Wojewoda podniósł, że przedmiotem inwestycji jest zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego położonego na działce nr 41/7 w E. na dwustanowiskowy warsztat samochodowy z zapleczem socjalnym o wymiarach 11,61 x 19,06 m. Obiekt usytuowany jest przy prywatnej drodze dojazdowej bezpośrednio łączącej się z drogą gminną nr 106056L. Działki położone od strony południowej, zachodniej i północnej są niezabudowane. Natomiast od wschodu działka nr 41/7 graniczy z działką zabudowaną budynkiem mieszkalnym usytuowanym w odległości 34 m od planowanego przedsięwzięcia. Na terenie obejmującym położoną w E. działkę nr 41/7 obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Niemce zatwierdzony Uchwałą Nr XVII/299/04 z dnia 12 stycznia 2004 r., (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 50, poz. 1007). Wskazana działka znajduje się na terenach oznaczonych symbolem MN – terenach zabudowy jednorodzinnej. Plan zagospodarowania przestrzennego w § 3 ust. 1.2. MN pkt 10 dopuszcza lokalizowanie parterowych obiektów usługowych o powierzchni do 50 m2, a także użytkowanie budynków mieszkalnych i gospodarczych dla funkcji usługowych, jednocześnie wyklucza lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto dopuszcza się lokalizację obiektów usług publicznych, obiektów usług komercyjnych, urządzeń infrastruktury technicznej oraz urządzeń komunikacyjnych, za wyjątkiem obiektów usług technicznych i stacji paliw (§ 3 ust. 1.2. MN pkt 13 planu). Teren znajduje się w 10 strefie przyrodniczo – krajobrazowej Wierzchowina Czechowa i Elizówki.

Wojewoda zauważył, że zgodnie z dołączonym do wniosku projektem budowlanym w budynku gospodarczym przewiduje się naprawę sześciu samochodów osobowych dziennie. Inwestor wraz z wnioskiem złożył także decyzję Wójta Gminy N. z dnia 23 kwietnia 2012 r. nr [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla zamierzonego przedsięwzięcia, w której to decyzji stwierdzono, że uciążliwość przedsięwzięcia po spełnieniu warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji nie wywrze istotnego oddziaływania na środowisko. Jednakże w ocenie organu odwoławczego przeprowadzenie postępowania w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko i stwierdzenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie ma dla sprawy znaczenia, ponieważ plan zagospodarowania przestrzennego w sposób jednoznaczny wyklucza lokalizowanie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko inwestycja w postaci warsztatu samochodowego zaliczona jest do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zamieszczenie planowanego przedsięwzięcia w przepisach wymienionego rozporządzenia czy to w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze, czy też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oznacza, że mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko.

Kierując się powyższymi względami oraz wskazując na treść przepisów art. 71 ust. 2, ust. 4 i ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane Wojewoda L. nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji podkreślając, że zmiana sposobu użytkowania usytuowanego w E. na działce nr 41/7 budynku gospodarczego na dwustanowiskowy warsztat samochodowy naruszałaby w sposób rażący przepisy prawa miejscowego, co wynika zarówno z samego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i kwalifikacji przedsięwzięcia przez Wójta Gminy N., który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia.

T. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2012 r., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji Starosty z dnia [..] maja 2012 r. Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w związku z § 3 ust 1.2 pkt 10 uchwały Rady Gminy Niemce z dnia 12 stycznia 2004 roku Nr XVII/299/04 w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce, poprzez błędną interpretację wymienionego przepisu prawa miejscowego i w konsekwencji bezpodstawne i nie mające prawnego uzasadnienia, a nadto wykraczające poza jego kompetencje w rozpatrywanej sprawie złożenie przez Starostę L. sprzeciwu do zgłoszonej przez skarżącego zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na dwustanowiskowy warsztat samochodowy na działce nr 41/7 położonej w miejscowości Elizówka, gmina Niemce;

- art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 80 ust. 2 w zw. z art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397) poprzez bezpodstawne i niemające oparcia w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy zakwestionowanie zgodności zgłoszonej przez skarżącego zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na dwustanowiskowy warsztat samochodowy z miejscowym planem zagospodarowania gminy Niemce pomimo, iż w sprawie tej Wójt Gminy Niemce decyzją z dnia 23 kwietnia 2012 r. ustalając środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wyżej wymienionego przedsięwzięcia stwierdził zgodność jej lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania gminy Niemce zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Niemce z dnia 12 stycznia 2004 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji oraz wskazując, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakłada na organ obowiązek dokonania samodzielnej oceny zgodności inwestycji z ustaleniami planu, a brak jest przepisu stanowiącego, że decyzja środowiskowa wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wobec tego powoływanie się skarżącego na decyzję środowiskową wydaną przez inny organ, w toku odrębnego postępowania, jest niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę decyzji wydanych w poddanym kontroli Sądu postępowaniu administracyjnym stanowił art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Stosownie do treści ustępu 2 tego artykułu zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć:

1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania;

2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi;

3) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2;

4) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

5) w przypadku zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - ekspertyzę techniczną, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności;

6) w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami.

W myśl ustępu 4 art. 71 zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia.

W ustępie 5 art. 71 wymienione są zaś sytuacje, w których właściwy organ wnosi sprzeciw. W myśl art. 71 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego wniesienie sprzeciwu następuje w szczególności, gdy zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W oparciu o ostatnio przywołany przepis art. 71 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego wydana została decyzja Starosty L. z dnia [...] maja 2012 r., utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody z dnia [...] lipca 2012 r. Organy obu instancji stwierdziły bowiem, że zapis § 3 ust. 1.2. MN pkt 10 obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Niemce zatwierdzonego Uchwałą Nr XVII/299/04 z dnia 12 stycznia 2004 r., (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 50, poz. 1007) dopuszcza lokalizowanie na terenie, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość, parterowych obiektów usługowych o powierzchni do 50 m2, a także użytkowanie budynków mieszkalnych i gospodarczych dla funkcji usługowych, ale jednocześnie wyklucza lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przez co należy rozumieć zarówno przedsięwzięcia mogące zawsze, jak i przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) przedmiotowa inwestycja w postaci warsztatu samochodowego jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zarazem organy uznały, że wobec jednoznacznych zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i sprzeczności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami tego planu, nie ma w sprawie znaczenia okoliczność przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko i wydania przez Wójta Gminy Niemce decyzji z dnia 23 kwietnia 2012 r. nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla zamierzonego przedsięwzięcia, w której to decyzji stwierdzono, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W związku z tym wskazać należy, że wymieniona decyzja Wójta Gminy Niemce, od której nie było wnoszone odwołanie, została wydana na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2, art. 72 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 80 ust. 2, art. 84, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) (kopia decyzji k. 1-10 akt organu drugiej instancji, notatka urzędowa k. 34 akt sądowych).

W myśl art. 71 ust. 1 tej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a zgodnie z ust. 2 art. 71 uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2).

Art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) w ust. 1 wymienia rodzaje decyzji, które poprzedzone są wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustawą z dnia 21 maja 2010 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 119, poz. 804) w art. 72 po ust. 1 dodany został ust. 1a, wedle którego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Przepisy art. 82 – 85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) określają niezbędne elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jak wynika zaś z powołanego w ramach podstawy prawnej decyzji Wójta Gminy Niemce z dnia 23 kwietnia 2012 r. nr [...] przepisu art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), przy wydawaniu wszystkich decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (poza jedynie wyjątkami wskazanymi w tym przepisie) uwzględnia się postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mają charakter wiążący. Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z przepisu art. 80 ust. 2 ustawy wynika zatem, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w sytuacji, gdy został on uchwalony) jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie (tak Krzysztof Gruszecki Komentarz do art.80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, SIP LEX). Zatem, jak to zostało też przyznane w odpowiedzi na skargę, warunkiem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest uprzednie stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W wydanej na podstawie między innymi art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) decyzji Wójta Gminy N. z dnia 23 kwietnia 2012 r. nr [...] zawarto w pierwszym rzędzie stwierdzenie o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lokalizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania usytuowanego na działce nr 41/7 w miejscowości E. budynku gospodarczego na dwustanowiskowy warsztat samochodowy.

Stwierdzenie to pozostaje zatem w sprzeczności z treścią zaskarżonej decyzji Wojewody, utrzymującej w mocy decyzję Starosty obejmującą sprzeciw wobec zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, gdyż podstawę sprzeciwu stanowiło właśnie ustalenie, że objęta zgłoszeniem zmiana sposobu użytkowania naruszałaby w sposób rażący przepisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Według stanowiska Wojewody, dodatkowo uzasadnionego w odpowiedzi na skargę, organ ten odwołuje się do przewidzianego między innymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane obowiązku dokonania samodzielnej oceny zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, w związku z czym organ ten uznał, że wydanie decyzji Wójta Gminy N. z dnia 23 kwietnia 2012 r., wyrażającej przeciwstawną do zaskarżonej decyzji ocenę zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Jednakże w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie nie do pogodzenia z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą demokratycznego państwa prawnego jest funkcjonowanie w obrocie prawnym dwóch decyzji, wprawdzie wydanych przez inne organy w prowadzonych na podstawie przepisów innych ustaw postępowaniach, ale rozstrzygających wzajemnie sprzecznie, w odniesieniu przy tym do tego samego stanu faktycznego, w kwestii zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem z przepisami prawa miejscowego. Taka sytuacja pozostaje nadto w sprzeczności z unormowaną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Należy przy tym zauważyć, że postępowania, w których zostały wydane wymienione sprzeczne decyzje, pozostają ze sobą w ścisłym związku. Jak wynika bowiem z przytoczonego wyżej przepisu art. 72 ust. 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), dodanego do tej ustawy z dniem 20 lipca 2010 r., wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed dokonaniem zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Zarazem trzeba też wskazać, że zgodnie z treścią art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1. Jak wskazuje się w doktrynie prawa, następstwem prawnym przyjęcia takiego rozwiązania jest pełne związanie organu wydającego jedną z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy postanowieniami wynikającymi z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oznacza to, że nie mogą one pominąć żadnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowych. Jeżeli w ich przekonaniu, któryś z elementów tego rozstrzygnięcia narusza prawo, nie mogą one przejść nad nimi do porządku dziennego, ale w celu doprowadzenia istniejącego stanu do zgodnego z prawem muszą zawiadomić organ właściwy do wszczęcia postępowania weryfikującego (wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. lub stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.) i w przypadku jego wszczęcia, w oparciu o art. 97 § 1 k.p.a. zawiesić postępowanie do czasu zakończenia postępowania, w którym oceniana jest prawidłowość decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (tak Krzysztof Gruszecki Komentarz do art.86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, SIP LEX).

Powyższe prowadzi do wniosku, że jeżeli w sytuacji przewidzianego w art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) związania innego organu decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach ten inny organ uznaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach za wydaną w całości z naruszeniem prawa, tym bardziej winien podjąć ostatnio opisane działania w celu doprowadzenia istniejącego stanu do zgodnego z prawem.

Mając zatem na względzie przedstawione powiązanie uregulowań Prawa budowlanego i ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) oraz przywołane wcześniej zasady wynikające z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 8 k.p.a. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody i poprzedzająca ją decyzja Starosty podlegają uchyleniu, gdyż ich funkcjonowanie w obrocie prawnym pozostaje w sprzeczności z istniejącą w tym obrocie ostateczną decyzją stwierdzającą zgodność objętej zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z akt administracyjnych nie wynika bowiem, by ostatnio wymieniona decyzja została wyeliminowana z obrotu w drodze stosownego odrębnego postępowania.

Dodatkowo, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczność dokonania z dniem 20 lipca 2010 r., na podstawie ustawy z dnia 21 maja 2010 r. (Dz. U. Nr 119, poz. 804) zmiany ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) polegającej na rozszerzeniu normy art. 72 ust. 1 o regulację dodanego w art. 72 ustępu 1 a, zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed dokonaniem, między innymi, zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, pozwala na przyjęcie, że wynikające z art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) związanie innego organu decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach odnosi się również do w sytuacji przewidzianej w art. 72 ust. 1a ustawy.

Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) rozstrzygnięto jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania w pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)