Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 217/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 par 3, 121 par 1, art. 122, art. 180 par 1, art. 187 par 1 i art. 188
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Kosicka-Chilczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2009r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 217/11

Uzasadnienie

Skarżący - P.K. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...]. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2010r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2009r.

Została wydana w następującym stanie faktycznym:

Na podstawie upoważnienia do kontroli z dnia [...] lutego 2010r., pracownicy Urzędu Skarbowego przeprowadzili u P.K. kontrolę podatkową w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od [...].05.2006r. do [...].04.2009r. i od [...].06.2009r. do [...].12.2009r.

W związku z ustaleniami postępowania kontrolnego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu wobec P.K. postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług m.in. za czerwiec 2009r. P.K. w kontrolowanym okresie prowadził działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo "K". W ramach prowadzonej działalności gospodarczej ww. świadczył usługi transportowe przewozu drewna oraz prowadził sprzedaż drewna.

W wyniku przeprowadzonej kontroli przedłożonych faktur VAT oraz rejestru sprzedaży za czerwiec 2009r. organ I instancji nie stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT należnego za ten okres. Natomiast w zakresie podatku naliczonego postępowanie wykazało, że w deklaracji VAT-7 czerwiec 2009r. podatnik dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT: nr [...] z dnia [...].06.11.2009r., nr [...] z dnia [...].06.2009r., nr [...] z dnia [...].06.2009r., nr [...] z dnia [...].06.2009r., nr [...] z dnia [...].06. 2009r., wystawionych przez Przedsiębiorstwo "D" s.c., tytułem sprzedaży towaru w postaci kantówki, elementów skrzyń, deski na łączną wartość netto 135.168,20 zł, VAT 29.737,00 zł.

Organ I instancji stwierdził, że wystawione przez PPUH "D" s.c. na rzecz PUH "K" P.K. ww. faktury VAT stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, a dostawa towarów nie miała miejsca. Według organu I instancji podatnik dysponował wprawdzie towarem, który został następnie odsprzedany, jednakże towar ten nie pochodził od "D" s.c. Pomiędzy stronami wskazanymi na ww. fakturach VAT nie doszło do rzeczywistego obrotu drewnem, a towar, którym dysponował P.K., był towarem niewiadomego pochodzenia. Mając na uwadze ww. ustalenia oraz treść art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), organ I instancji stwierdził, że ww. faktury VAT nie mogą stanowić podstawy do odliczenia wynikającego z nich podatku naliczonego, w związku z czym w rozliczeniu podatku VAT naliczonego za czerwiec 2009r. zawyżony podatek VAT naliczony stanowi kwotę 29.737 zł.

Z uwagi na powyższe ustalenia Naczelnik Urzędu Skarbowego dnia [...] września 2010r., wydał decyzję w której określił zobowiązanie podatkowe za czerwiec 2009r. w wysokości 20.825 zł.

Od ww. decyzji organu I instancji Strona wniosła odwołanie.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i określił zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2009r. w wysokości 20.017 zł. Powodem uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia co do istoty sprawy było stwierdzenie w toku postępowania odwoławczego, iż organ I instancji nieprawidłowo w rozliczeniu podatku od towarów i usług za czerwiec 2009r. zaniżył kwotę podatku naliczonego do odliczenia o kwotę 808 zł w wyniku nieuwzględnienia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych, w stosunku do której nie stwierdzono nieprawidłowości

Na powyższą decyzję organu II instancji Pan P.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, w której zarzucił:

1) naruszenie przepisów art. 122 oraz art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie całego materiału dowodowego, co doprowadziło do arbitralnego przyjęcia, iż z całego zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że faktury dokumentujące zakup drewna przez P.U.H. "K" P.K. od P.P.U.H "D" s.c. stwierdzają czynności niedokonane oraz do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanych faktur dokumentujących zakup drewna;

2) naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów oraz naruszenie wyrażonej w art. 121 § 1 cyt. ustawy zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez przyjętą przez organ odwoławczy argumentację uzasadniającą oddalenie zarzutu o nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów;

3) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i tym samym uchybienie przepisowi art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, m.in. poprzez sugestie i supozycje organu odwoławczego, wyszukiwanie na siłę sprzeczności, tam, gdzie ich nie ma, pomijanie przez organ okoliczności niewygodnych dla lansowanych przez siebie tez, wyrywanie niektórych wypowiedzi z kontekstu całości ustaleń i ocenianie ich w oderwaniu od innych, powtarzanie w wielu miejscach skarżonej decyzji tej samej tezy o rzekomym składaniu fałszywych zeznań i wyjaśnień, mające stworzyć wrażenie, że składając zeznania i wyjaśnienia strona skarżąca mija się z prawdą, zmienia zeznania, co ma potwierdzić tezę o nierzetelności strony skarżącej;

4) naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez to, iż w skarżonej decyzji i w toku poprzedzających ją postępowań organy podatkowe obu instancji, przy ocenie okoliczności, czy strona skarżąca przewidywała bądź mogła przewidywać, że dokonywane przez nią transakcje zakupów drewna stanowią oszustwo podatkowe, a strona skarżąca uczestniczy w nielegalnym procederze, nie wzięły pod uwagę przywołanych przez stronę skarżącą okoliczności, dotyczących stanu zdrowia, wieku, zażywanych leków, indywidualnych cech charakteru;

5) naruszenie zasady wyrażonej w przepisie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmawianie stronie skarżącej prawa do uznania, że miała ona prawo ufać w rzetelność wcześniejszych ustaleń organu podatkowego, dokonanych po przeprowadzeniu u niej dwóch kontroli obejmujących swym zakresem 4 miesiące 2008r. oraz maj 2009r., w rezultacie których nie stwierdzono jakichkolwiek nieprawidłowości;

6) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem, przepisów: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług i co za tym idzie przepisu art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wynikającym z ich bezzasadnego zastosowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą z zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie rozstrzygnąć należy czy organy zasadnie uznały, że faktury dokumentujące nabycie drewna przez skarżącego nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji oraz to czy skarżący wiedział lub powinien wiedzieć, przy zachowaniu należytej staranności, że uczestniczy w transakcji wykorzystywanej do popełnienia oszustwa.

W ocenie Sądu, organy w prawidłowy sposób przeprowadziły postępowanie. Z zachowaniem obowiązujących zasad ustaliły stan faktyczny oraz do ustalonego stanu faktycznego zastosowały przepisy prawa materialnego.

Strona podniosła zarzutu naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. 122, art. 125 § 1 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, przez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niedziałanie w sposób wnikliwy oraz niezebranie całego materiału dowodowego, co według strony doprowadziło do arbitralnego przyjęcia, iż z całego zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że faktury dokumentujące zakup drewna przez P.U.H. "K" P.K. od P.P.U.H "D" s.c. stwierdzają czynności niedokonane oraz do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanych faktur dokumentujących zakup drewna. Według Sądu zarzut jest niezasadny.

Zgromadzony w sprawie obszerny materiał dowodowy pozwala bowiem stwierdzić, że ww. faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wskazać należy, że tylko faktura, która jest poprawna formalnie i merytorycznie daje prawo do odliczenia podatku naliczonego w niej wykazanego. Poprawną merytorycznie faktura jest wtedy, gdy dokumentuje rzeczywisty obrót. Warunek taki zachodzi zaś wtedy i tylko wtedy, gdy dana faktura odzwierciedla zdarzenie gospodarcze dokonane między podmiotami wymienionymi na fakturze, której przedmiotem jest towar bądź usługa opisana w tym dokumencie pod względem ilościowym, jakościowym, wartościowym itp. Innymi słowy między rzeczywistą sprzedażą, a jej opisem w fakturze istnieć musi pełna zgodność pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym.

Organy dokonały ustaleń na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, zawierającego dowody zgromadzone w niniejszym postępowaniu oraz dowody zgromadzone w toku prowadzonego odrębnie postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2009r., włączonych do akt niniejszej sprawy stosownymi postanowieniami. Materiał ten został przez organy podatkowe oceniony i dawał podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, pozwalającego na zastosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego.

Zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa podatkowego strona argumentuje tym, że w toku przeprowadzonego postępowania nie zakwestionowano żadnej transakcji sprzedaży drewna przeprowadzonej przez PUH "K", uznając je tym samym za faktycznie dokonane, co według strony skutkuje koniecznością uznania za faktycznie dokonane uprzednich zakupów sprzedanego następnie drewna. Należy podkreślić, że okoliczność, iż strona dysponowała drewnem nie jest sporna. Organ powyższego nie kwestionował. Jednak w sprawie istotnym jest, że aby fakturę uznać za dokument uprawniający do skorzystania z prawa obniżenia podatku należnego o podatek w niej naliczony – faktura ta musi dokumentować rzeczywistą transakcję.

Strona skarżąca wyjaśniła, że drewno nabywane od osoby podającej się za P.K., po przeładowaniu na samochód strony zawożone było od razu do odbiorców tj. P.U.H "J" J.J. i P.P.H.U. "K" J.Ł.. Zostawiano tam całą partię zakupionego drewna, dlatego też ilość i rodzaj towaru zakupionego przez stronę skarżącą u P.K. pokrywa się z ilością i rodzajem towaru wyszczególnionego na fakturach wystawionych dla P.U.H "J" i P.P.H.U "K". Zdaniem strony skarżącej uznanie za zgodne z rzeczywistością dokonanych przez P.U.H. "K" transakcji sprzedaży udokumentowanych wystawionymi przez ten podmiot fakturami, musi skutkować uznaniem, iż uprzednie zakupy towaru wyszczególnionego na tych fakturach pokrywały się w zakresie daty ich dokonania, a także ilości i rodzaju zakupionego drewna z datą oraz ilością i rodzajem drewna, wyszczególnionego na dokumentach sprzedaży.

Okoliczność dokonywania przez Stronę Skarżącą zakupów drewna od osoby podającej się P.K. oraz dalszej odsprzedaży zakupionego drewna kontrahentom strony skarżącej, w tym m.in. P.U.H "J" J.J. i P.P.H.U. "K" J.Ł. potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że w kontrolowanych okresach skarżący dokonywał zakupu i sprzedaży drewna w postaci: tarcicy, desek, krawędziaka, kantówki, elementów skrzyń. Potwierdza to przedłożona przez stronę skarżącą w toku postępowania dokumentacja w postaci ewidencji zakupów i sprzedaży, dokumentów źródłowych, zawierających faktury VAT zakupu i sprzedaży wyrobów typu: kantówka, deska, tarcica, krawędziak, elementy skrzyń. Odbiorcami ww. towarów od P.U.H. "K" P.K.i byli: H GmbH, PPHU "K" J.Ł. oraz PUH "J" J.J.. Organ I instancji wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego o przeprowadzenie czynności sprawdzających dotyczących kontrahenta P.K.: PUH "J" J.J. oraz do Naczelnika Urzędu Skarbowego o przeprowadzenie czynności sprawdzających dotyczących kontrahenta P.K.: PPHU "K" J.Ł., a także zwrócił się do ww. organów o przesłuchanie J.J. i J.Ł.. Z protokołów z czynności sprawdzających u ww. kontrahentów oraz z protokołów przesłuchań J.Ł. i J.J. wynika, iż PUH "K" P.K. było kontrahentem J.J. i J.Ł.. Pierwsza faktura VAT od PUH "K" P.K. dla PUH "J" J.J. w kontrolowanym okresie wystawiona została [...] maja 2006r., a ostatnia faktura wystawiona została [...] czerwca 2009r., natomiast PPHU "K" J.Ł. dokonywał transakcji z PUH "K" P.K. w okresie od [...] maja 2006r. do [...] grudnia 2009r.

Nie ulega wątpliwości, iż w okresie objętym postępowaniem strona skarżąca dokonywała sprzedaży wyrobów z drewna m.in. na rzecz PPHU "K" J.Ł. oraz PUH "J" J.J..

Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika także, że jedynym dostawcą drewna do P.U.H. "K" P.K. była osoba podająca się za P.K., wystawiająca faktury VAT z nazwą wystawcy: "D" s.c..

Materiał dowodowy dawał podstawę do stwierdzenia, że ww. faktury VAT, otrzymane od osoby podającej się za P.K., nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, ponieważ podmiot widniejący na posiadanych przez stronę skarżącą, zaewidencjonowanych oraz rozliczonych w deklaracji VAT-7 fakturach VAT, tj. P.P.U.H. "D" s.c., nie przeprowadził transakcji wyszczególnionych w ww. fakturach VAT.

Powyższe potwierdziły przeprowadzone na zlecenie organu I instancji, przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, czynności sprawdzające w P.P.U.H "D" s.c. oraz przesłuchania wspólników "D" s.c. Jak wynika z protokołu z dnia [...] maja 2010r. ze sprawdzenia prawidłowości i rzetelności badanych dokumentów w "D" s.c., w toku sprawdzenia dokumentacji księgowej, dotyczącej transakcji zawartych w okresie od [...] maja 2006r. do [...] kwietnia 2009r. i od [...] czerwca 2009r. do [...] grudnia 2009r. nie stwierdzono, by w ww. okresach P.P.U.H "D" s.c. zawierała jakiekolwiek transakcje ze skarżącym. W ramach przeprowadzonego odrębnie postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2009r., w P.P.U.H "D" s.c. również nie stwierdzono faktur VAT wystawionych dla skarżącego - PUH "K".

Przesłuchani w dniu [...] kwietnia 2010r. (a także wcześniej w dniu [...] listopada 2009r., w ramach odrębnie prowadzonego wobec P.K. postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2009r.), na okoliczność zakupów dokonanych przez P.U.H. "K" P.K., wspólnicy spółki cywilnej "D", R.K., T.K. i M.J. zeznali, że: osoba P.K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.U.H. "K" nie jest im znana, nigdy nie zawierali z ww. podmiotem transakcji handlowych, a s.c. "D" nie zajmuje się produkcją drewna lecz dzierżawą środków trwałych na rzecz "D" Sp. z o.o.. Po okazaniu wspólnikom s.c. "D" przykładowych faktur VAT, będących w posiadaniu P.K., ww. świadkowie zeznali, że nie były one wystawione przez s.c. "D", a podpisy widniejące na okazanych fakturach nie są podpisami R.K., T.K. i M.J. i wspólnicy s.c. "D" nigdy nie pobierali pieniędzy od P.K. w kwotach wymienionych na okazanych fakturach VAT. P.K., którego podpisy widnieją na fakturach VAT, nie był wspólnikom s.c. "D" znany i nigdy nie był wspólnikiem s.c. "D", pieczątki widniejące na przedstawionych fakturach VAT nie są pieczątkami s.c. "D", faktury wystawiane przez s.c. "D" mają inny wzór i inną numerację, co potwierdziły także przedłożone przez R.K. wzory pieczątki firmowej s.c. "D" oraz faktur VAT wystawianych przez s.c. "D" .

Ponadto organ podejmował próby wyjaśnienia przez stronę stwierdzonych rozbieżności pomiędzy jej dokumentacją - zawierającą faktury VAT, na których jako wystawca widnieje "D" s.c. - a dokumentacją spółki cywilnej "D", w której nie stwierdzono kopii faktur VAT posiadanych przez Stronę Skarżącą. W tym celu organ I instancji trzykrotnie wzywał stronę skarżącą do osobistego zgłoszenia się w celu złożenia zeznań (wezwania z: [...] kwietnia 2010r., [...] kwietnia 2010r., [...] czerwca 2010r.). Na żaden z wyznaczonych terminów przesłuchań strona skarżąca nie stawiła się.

W związku z tym pismem z dnia [...] maja 2010r. organ I instancji zwrócił się do strony skarżącej o złożenie pisemnych wyjaśnień, dotyczących stwierdzonych rozbieżności pomiędzy dokumentacją strony skarżącej a dokumentacje "D" s.c. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] maja 2010r. pełnomocnik Strony Skarżącej poinformował, iż od [...] maja 2010r. nie ma żadnego kontaktu ze swoim klientem, udzielając wyjaśnień, na podstawie posiadanej wiedzy nabytej w kontaktach ze stroną .

Organ I instancji włączył także do akt postępowania protokół z dnia [...] lutego 2010r. z przesłuchania w charakterze strony P.K., które odbyło się w prowadzonym odrębnie wobec P.K. postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2009r.

Strona zeznała wówczas, iż pierwszym kontaktem z PPUH "D" s.c. był telefon wykonany przez P.K.. Numer telefonu miał pochodzić z reklam zamieszczanych przez stronę skarżącą na samochodzie. Z zeznań strony wynika też, iż P.K. powiedział, że może być dostawcą wszelkiego rodzaju wyrobów z drewna, pod warunkiem płatności gotówką. Jak zeznał skarżący pierwszy kontakt z P.K. nastąpił około 3 lata temu. Podał ponadto, że jego numer telefonu nie wyświetlał się, był zastrzeżony. P.K. zadzwonił do P.K. pod koniec 2008r., umawiając się na spotkanie na parkingu koło Centrum Handlowego. Z ww. zeznań wynika także, że osoba kontaktująca się z P.K. przedstawiła się jako P.K. i powiedziała, że może dostarczyć wyroby z drewna, ale nie poda swojego konta, a płatności muszą być dokonywane gotówką po dostarczeniu towaru. Osoba ta mówiła, że mieszka w [...] i reprezentuje "D" s.c. P.K. nie sprawdził tożsamości, nie widział jej dowodu osobistego. Do protokołu z dnia [...] lutego 2010r. strona zeznała także, że pierwszy kontakt z Panem K. nastąpił pod koniec w 2008r. i że w tym momencie strona skarżąca nie miała odbiorców. Znalazła odbiorców dopiero w 2009r.

W świetle powyższego zaznaczyć należy, że co innego wynika z dokumentacji skarżącego jak i jego kontrahentów - odbiorców drewna. Według tej dokumentacji sprzedaż drewna przez skarżącego rozpoczęła się od 2006r., a jedynym dostawcą była osoba podająca się za P.K..

W toku postępowania przesłuchani zostali pracownicy P.K.: K.S., Z.R., K.B., J.B., którzy zeznali, że nie znają P.K. oraz Przedsiębiorstwa "D" s.c..

Wszystkie te okoliczności bez wątpienia dowodzą, że transakcje sprzedaży drewna na rzecz P.K. nie zostały przeprowadzone przez "D" s.c., tj. podmiot widniejący na fakturach wystawionych tytułem sprzedaży drewna. Zatem ustalenia, że faktury dotyczące zakupu drewna, będące w posiadaniu strony skarżącej nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w pełni znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W tych okolicznościach dla prawidłowego określenia podatku od towarów i usług nie ma znaczenia kto rzeczywiście dostarczał drewno i jakie było jego pochodzenie. Okoliczność, że towar nie pochodził od podmiotu wykazanego w fakturze skutkowało przyjęciem, że faktura nie odzwierciedla rzeczywistej transakcji.

Odnosząc się do ustaleń organów co do okoliczności czy strona miała świadomość co do nieprawidłowości transakcji, wskazać należy na całokształt okoliczności towarzyszących zawartym przez skarżącego transakcjom zakupu drewna. W niniejszej sprawie istotne jest, że strona nie sprawdziła danych osoby podającej się za P.K. oraz nie sprawdziła tożsamości tej osoby na podstawie dowodu osobistego. Nie jest to sporne w sprawie, gdyż w skardze strona sama przyznała, iż nie widziała danych tej osoby z dowodu osobistego. Powyższe ocenić należy, jako niedołożenie należytej staranności, jakiej należałoby wymagać od osoby prowadzącej działalność gospodarczą, by zabezpieczyć się przed negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z faktu prowadzenia transakcji gospodarczych z nierzetelnym kontrahentem.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie można przyjąć, że będąc doświadczonym i długoletnim przedsiębiorcą, prowadzącym działalność gospodarczą od 2001 roku, strona nie mogła mieć świadomości co do uczestniczenia w nielegalnym procederze obrotu drewnem.

Z akt sprawy wynika, iż oprócz zakwestionowanych faktur VAT i drukowanych przez stronę potwierdzeń odbioru gotówki, nie występowała żadna inna dokumentacja handlowa, która odzwierciedlałaby obrót między Stroną Skarżącą a "D" s.c.. Transakcje ujęte w przedmiotowych fakturach nie zostały poprzedzone zawarciem pisemnej umowy między kontrahentami. Przeprowadzona kontrola wykazała także brak jakichkolwiek dokumentów związanych z dokonywaniem zamówień i ich realizacją. Z zeznań strony z dnia [...] lutego 2010r. wynika bowiem, iż nie została sporządzona żadna pisemna umowa, tylko dokonywało się to w ten sposób, że strona prosiła P.K. o telefon co miesiąc i wtedy przekazywane było zamówienie. Strona skarżąca sama nie kontaktowała się z P.K., tylko za każdym razem on kontaktował się z nią.

Ze znajdujących się w aktach sprawy spornych faktur VAT, wystawianych w okresie od maja 2006r. do października 2009r. wynika, iż ww. faktury opiewały na kwoty brutto sięgające kilkudziesięciu tysięcy złotych. Zwrócić należy uwagę, że według twierdzeń strony dotyczących dokonywana przez nią gotówkowa zapłata za dostarczony towar, odbywała się na parkingu, w samochodzie osoby, której tożsamości skarżący nie sprawdził. Już samo to powinno wzbudzić nieufność i skłonić skarżącego do dokładnego sprawdzenia wiarygodności kontrahenta.

Wskazać także należy na treść art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 155, poz. 1095 ze zm.), z którego wynika, że przedsiębiorca ma obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem banku, jeżeli drugą stroną transakcji jest inny przedsiębiorca, a wartość transakcji przekracza 15.000 euro. W przypadku płatności za niektóre faktury strona skarżąca miała więc obowiązek dokonania płatności za pośrednictwem konta bankowego, czego nie uczyniła, mimo widniejącego na otrzymanych fakturach numeru rachunku bankowego sprzedawcy. Skoro Strona Skarżąca godziła się na obarczoną dużym ryzykiem gotówkową formę płatności i jednocześnie nie podjęła kroków w celu zabezpieczenia się przed negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z prowadzenia operacji gospodarczych z "ryzykownym" kontrahentem, brak jest podstaw, by zgodzić się ze stroną, iż w niniejszej sprawie stała się nieświadomą ofiarą oszustwa podatkowego.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazał, że przebieg kontaktów strony z osobą podającą się za P.K. zasadniczo odbiegał od przebiegu stosunków handlowych pomiędzy uczestnikami legalnego obrotu gospodarczego. Z akt sprawy wynika, że w przypadku innych kontaktów handlowych strony, w tym m.in. z odbiorcami drewna, współpraca potwierdzona została pisemną umową, w której jako formę płatności przewidziano płatność przelewem. Ze znajdujących się w aktach sprawy wyciągów bankowych z rachunku skarżącego oraz jego kontrahentów - nabywców drewna - wynika, iż płatności przelewem faktycznie w wielu przypadkach miały miejsce. Tymczasem w przypadku współpracy z osobą podającą się za P.K., który był jedynym dostawcą drewna, strona godziła się na formę współpracy odbiegającą znacznie od występującej w praktyce gospodarczej. Z protokołu przesłuchania P.K. z dnia [...] lutego 2010r. wynika przy tym, że przypuszczał, że "coś jest nie w porządku". W takim przypadku powinien celem z zabezpieczenia swoich interesów skorzystać chociażby z przewidzianej w art. 96 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług możliwości "sprawdzenia" swojego kontrahenta, czego, jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2010r. nie uczynił.

Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze strona skarżąca twierdzi natomiast, iż nie widziała żadnych możliwości popełnienia oszustwa, powołując się przy tym na okoliczność, iż osoba podająca się za P.K. przy pierwszym spotkaniu "machnęła dowodem osobistym", w związku z czym skarżący uznał, że nie ma potrzeby dokładnie jej sprawdzać. Jak wynika z przedstawionej przez stronę argumentacji, za wystarczające uznała ona sprawdzenie podmiotu o nazwie "D" w internecie, a najbardziej liczył się fakt otrzymywania umówionego towaru, a wraz z nim odpowiedniej do ilości i wartości podpisanej faktury oraz posiadania potwierdzeń przekazania gotówki za zakupiony towar (co odbywało się na stacji benzynowej, w samochodzie). Według skarżącego uwiarygodnieniem prowadzonego obrotu był też długi okres utrzymywania regularnych kontaktów gospodarczych z osobą podającą się za P.K..

Sprawdzenie w internecie podmiotu widniejącego na posiadanych przez Stronę fakturach VAT i uzyskanie informacji, jakie wynikają z przedłożonych w toku postępowania wydruków, powinno natomiast skłonić stronę skarżącą do dalszej weryfikacji, czy podmiot widniejący na posiadanych przez stronę fakturach VAT faktycznie dokonał sprzedaży drewna, czego strona nie uczyniła. Przede wszystkim jednak w ustalonych w niniejszej sprawie okolicznościach towarzyszących przeprowadzonym przez stronę transakcjom zakupu drewna, istniały podstawy do powzięcia przez nią wątpliwości co do legalności realizowanych w ten sposób transakcji.

Podnoszone w skardze, że okoliczności towarzyszące dostawom nie wzbudziły jej podejrzenia co do ich legalności, strona skarżąca podała m.in., że: " Po pierwszym telefonie osoby podającej się za P.K., kiedy osoba ta telefonicznie przedstawiła mi warunki dostaw, w tym wymóg abym rozliczał się z nią gotówkowo, rzeczywiście przyszło mi do głowy, że może z tymi dostawami jest coś nie w porządku. Ale nie byłem w stanie wymyślić czego to niebezpieczeństwo mogłoby dotyczyć. Zastanawiałem się, czy drewno będzie złej jakości lub chore. (...) Zastanawiałem się, czy będę miał możliwość dokładnego obejrzenia drewna. (...) Tego mniej więcej dotyczyły moje obawy związane z transakcją". Argumentacja strony skarżącej, mająca na celu doprecyzowanie, czego dotyczyły obawy strony, wyrażone w trakcie przesłuchania z dnia [...] lutego 2010r., na które powoływał się organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie może przyczynić się do zmiany oceny zaprezentowanej przez organ odwoławczy w uzasadnieniu tej decyzji. Należy całkowicie zgodzić się z tą oceną, bowiem istniały podstawy do powzięcia przez stronę skarżącą wątpliwości co do legalności realizowanych przez nią transakcji zakupu drewna, co wynikało bezpośrednio z szeroko opisanych w uzasadnieniu decyzji okoliczności towarzyszących przeprowadzonym przez stronę transakcjom zakupu drewna, znacznie odbiegającym od formy współpracy typowej dla legalnego obrotu gospodarczego.

Strona wskazała, iż w ciągu całego okresu prowadzenia działalności gospodarczej miała bardzo wielu kontrahentów i również z częścią z nich rozliczała się wyłącznie gotówkowo i nie zawierała pisemnych umów. Argumentowała też, iż przy płatnościach gotówkowych, z przyczyn związanych z bezpieczeństwem, zawsze odbywa się to dyskretnie, bez udziału świadków, stąd też według niej nie ma nic dziwnego w tym, że płatności za dostawy osoby podającej się za P.K., odbywały się w samochodzie na parkingu.

Powyższe oznacza tylko tyle, iż strona w toku prowadzonej działalności gospodarczej godziła się na obarczoną dużym ryzykiem gotówkową formę płatności oraz brak pisemnych umów, zabezpieczających interesy stron transakcji. Nie dowodzi to jednak braku świadomości co do tego, że skarżący brał udział w oszustwie podatkowym. Z akt sprawy wynika, że w przypadku transakcji zawieranych z osobą podającą się za P.K. z "D" s.c., strona podejmując takie ryzyko, nie zabezpieczała się jednocześnie przed grożącymi jej negatywnymi konsekwencjami w postaci utraty prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych od nierzetelnego kontrahenta, tj. nie dokonała należytego sprawdzenia tego kontrahenta. Mając na uwadze powyższe, należy przyznać rację organowi, że powoływanie się na okoliczność rozliczeń gotówkowych i braku umów w przypadku innych kontaktów handlowych pozostaje bez wpływu na ocenę świadomości co do zakwestionowanych transakcji.

W skardze skarżący podniósł też, że takie pojęcia, jak: doświadczenie życiowe, zachowanie wymaganej w danych okolicznościach ostrożności czy też możliwość przewidzenia, że działania kontrahenta mają bezprawny charakter, nie mają charakteru obiektywnego, stałego i niezmiennego, lecz mają charakter subiektywny, który każdorazowo winien być odnoszony i rozpatrywany w kontekście indywidualnych cech, właściwości i doświadczenia życiowego każdego człowieka. Zgodzić się należy ze stroną, że niedopuszczalne jest stosowanie takich samych kryteriów ocen wobec każdego, bowiem każdy człowiek jest w różnym stopniu ufny, przezorny, zapobiegliwy czy ostrożny. Skarżący w skardze wyraził opinię, że z uwagi na schorzenia, podeszły wiek, zażywane leki oraz indywidualne cechy charakteru jak też uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, zachował wobec osoby podającej się za P.K., ostrożność adekwatną do jej możliwości umysłowych i nie był w stanie przewidzieć, że uczestniczy w oszustwie podatkowym.

Przedstawiona przez stronę argumentacja w powyższym zakresie, podniesiona dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W niniejszej sprawie wykazane zostało bowiem, iż posiadane przez skarżącego faktury VAT nie dokumentują transakcji rzeczywiście przeprowadzonych, ponieważ s.c. "D" s.c., tj. podmiot wymieniony w treści przedmiotowych faktur VAT jako ich wystawca, w rzeczywistości nie przeprowadził ze stroną skarżącą transakcji sprzedaży drewna wymienionych w tytule tych faktur. Strona, mimo prowadzenia przez tak długi okres (od maja 2006r. do października 2009r.) transakcji gospodarczych polegających na zakupie drewna od osoby podającej się za P.K., w żaden sposób nie zabezpieczyła swoich interesów jako podatnik podatku od towarów i usług korzystający z prawa do odliczenia podatku naliczonego i to w sytuacji, w której był to jedyny dostawca drewna. Braku podjęcia przewidzianych przepisami prawa czynności zmierzających do weryfikacji tak znaczącego dla strony kontrahenta, jakim była osoba podająca się za P.K., w sytuacji "nietypowego" sposobu kontaktowania się i rozliczania, nie usprawiedliwiają okoliczności powołane przez stronę w uzasadnieniu skargi, tj. podeszły wiek, przewlekłe choroby, przebyte urazy czy zażywane leki.

W skardze strona skarżąca powołała się na podnoszone w odwołaniu okoliczności, dotyczące przeprowadzonych u niej przez Urząd Skarbowy dwóch kontroli, obejmujących swym zakresem 4 miesiące 2008r. oraz maj 2009r. Skarżący argumentował, że skoro w rezultacie przeprowadzonych postępowań kontrolnych nie stwierdzono nieprawidłowości, uważał i nadal uważa, że był to najlepszy dowód, że wszystkie dokonywane i wykazywane przez niego operacje gospodarcze były zgodne z obowiązującym prawem i że osoba podająca się za P.K. jest — przynajmniej w zakresie zawieranych ze skarżącym transakcji - rzetelnym przedsiębiorcą. Zdaniem skarżącego późniejsza weryfikacja skutkująca zmianą pierwotnych, korzystnych dla niego ustaleń, godzi w zasadę zaufania do organów administracji państwowej, tj. jedną z zasad ogólnych Ordynacji podatkowej, wyrażoną w art. 121 § 1 cyt. ustawy, w myśl której postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W tym miejscu wskazać należy, że żaden przepis prawa nie zabrania organowi podatkowemu dokonywać nowych, prawidłowych ustaleń w konkretnej sprawie. W sytuacji, gdy wyjdą na jaw nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, organ podatkowy ma nie tylko prawo, ale obowiązek, ponownie przeprowadzić postępowanie w celu zweryfikowania poczynionych wcześniej ustaleń w kontekście nowych okoliczności, nieznanych wcześniej organowi. Takie postępowanie nie narusza zasady wyrażonej wart. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Skarżący podniósł, iż fakt przeprowadzenia wcześniejszego bezwynikowego postępowania, w toku którego weryfikowane były transakcje zakupu, które następnie w skarżonych decyzjach uznane zostały za niedające stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego, ma fundamentalne znaczenie przy ocenie okoliczności, czy wiedział on lub co najmniej mógł wiedzieć, że uczestniczy w oszustwie podatkowym. Powołał się także na okoliczność, iż obie wcześniej przeprowadzone u niego kontrole nie wykazały jakichkolwiek nieprawidłowości.

Jak wynika z dokumentów włączonych do akt niniejszej sprawy, zgromadzonych w toku postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2009r., postępowanie kontrolne za ww. okres rozliczeniowy prowadzone było w 2009r., a kontrola za okres od stycznia do kwietnia 2008r. zakończyła się protokołem kontroli z dnia [...] grudnia 2008r. Natomiast faktury VAT od osoby podającej się za P.K. były ujmowane przez skarżącego w prowadzonych ewidencjach i deklaracjach VAT-7 począwszy od maja 2006r., kiedy nie były jeszcze prowadzone powołane kontrole, a tym bardziej nie był znany ich wynik. Bezzasadne jest zatem powoływanie się przez stronę skarżącą na wynik ww. kontroli jako dowód tego, że dokonywane i wykazywane operacje gospodarcze były zgodne z obowiązującym prawem a P.K. w zakresie zawieranych ze skarżącym transakcji był rzetelnym przedsiębiorcą. Zgodność z prawem ww. transakcji oraz rzetelność kontrahenta powinny być przez zweryfikowane przez skarżącego już w momencie deklarowania kwot podatku naliczonego z faktur VAT otrzymanych od P.K. w składanych deklaracjach VAT-7.

To, że u strony skarżącej w przeprowadzonych wcześniej kontrolach podatkowych nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie odliczenia podatku naliczonego z posiadanych faktur, na których widnieje podpis P.K. oznacza tylko, iż wówczas nieprawidłowości te nie zostały ujawnione. Powyższe zostało natomiast zweryfikowane w okresie późniejszym, kiedy to przeprowadzono czynności sprawdzające w "D" s.c., w wyniku których stwierdzono nieprawidłowości, skutkujące m.in. wydaniem zaskarżonej decyzji. Postępowania przeprowadzone przez organ mogły w pewnym stopniu "uspokoić" skarżącego jednakże w żadnej mierze nie zmienia to faktu, że od początku współpracy z osobą podającą się za P.K. czyli od maja 2006r. skarżący mógł co najmniej przypuszczać, że transakcje dokonywane przez ww. są nierzetelne.

Za bezpodstawne i pozbawione logiki skarżący uznał stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż wszczęcie śledztwa w sprawie doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi przez P.K. nie ma wpływu na ustalenia dokonane w niniejszej sprawie. Dodatkowo w skardze podał, iż w związku z prowadzeniem przez Prokuraturę Rejonową śledztwa w sprawie popełnionego przeciwko niemu przestępstwa z art. 286 § 1 kodeksu karnego, w dniu [...] listopada 2010r. Sąd Rejonowy z uwagi na wartość wyrządzonej szkody przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Skarżący twierdził, że jeżeli niezależne organy wymiaru sprawiedliwości uznają istnienie podstaw do wszczęcia śledztwa w ww. sprawie, pozbawione logiki jest stwierdzenie organu odwoławczego, iż wszczęcie tego śledztwa w żaden sposób nie potwierdza, że strona nie miała świadomości uczestniczenia w nielegalnym procederze obrotu drewnem.

W związku z powyższym wyjaśnić trzeba, że organy skarbowe prowadzące postępowanie podatkowe wobec określonego podatnika, nie są zobowiązane oczekiwać na rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej osoby, która wystawiała podatnikowi fikcyjne faktury VAT. Kwestia winy lub jej braku, w ujęciu przepisów prawa karnego, w przypadku takiej osoby, nie ma znaczenia dla oceny uprawnień podatnika do odliczenia podatku naliczonego z fikcyjnych faktur przez nią wystawianych. W postępowaniu podatkowym istotnym jest wykazanie faktu wystawiania przez tę osobę takich faktur podatnikowi oraz okoliczność odliczania przez niego podatku naliczonego, wykazanego w tych fakturach. Stwierdzić należy, iż okoliczność prowadzenia postępowania karnego przez organ wymiaru sprawiedliwości, pozostaje bez wpływu na niniejszą sprawę podatkową, w której ponad wszelką wątpliwość wykazano, iż podmiot widniejący na posiadanych i rozliczonych przez skarżącego fakturach VAT, tj. "D" s.c., nie wystawił przedmiotowych faktur VAT i nie przeprowadził ze stroną transakcji sprzedaży drewna wyszczególnionego na tych fakturach, a okoliczności w jakich odbywały się transakcje powinny wzbudzić wątpliwości strony co do tego czy nie uczestniczy w nielegalnym procederze.

W uzasadnieniu skargi strona powołała się na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 lipca 2006r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04, Axell Kitel (C-439/04) przeciwko Belgii oraz Belgia (C-440/04) przeciwko Recolta Recykling SPRL. W orzeczeniach rozpoznanych pod jedną sygnaturą C-439/04, Europejski Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że gdy na podstawie obiektywnych okoliczności zostanie ustalone, że dostawa została zrealizowana na rzecz podatnika, który wiedział lub powinien wiedzieć, że nabywając towar uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, stwierdzenie niemożności skorzystania z prawa do odliczenia należy do sądu krajowego.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, strona na podstawie okoliczności towarzyszących przedmiotowym dostawom powinna wiedzieć, że uczestniczy w transakcji wykorzystanej do oszustwa. Uprawnione jest więc stwierdzenie, że posiadane przez skarżącego faktury VAT, dokumentujące transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca, nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego, w myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, również uznać je należy za niezasadne. W skardze strona podnosi, iż wskazane przez nią osoby jak najbardziej mogą być świadkami na okoliczność powoływanego przez nią faktu, iż w okresie dokonywania zakupów od osoby podającej się za P.K., skarżący wielokrotnie rozmawiał z nimi o okolicznościach tych zakupów i o osobie, od której nabywał drewno. Zdaniem skarżącego byłoby to pośrednim dowodem dokonania przez niego transakcji nabycia drewna.

Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, iż okoliczności towarzyszące zakupom drewna, tj. nabywanie drewna od osoby podającej się za P.K. z s.c. "D", o których skarżący miał rozmawiać ze swoimi odbiorcami, są w sprawie znane i nie stanowiły kwestii spornej. Organy nie kwestionowały tego, iż strona nabywała drewno od osoby podającej się za P.K., więc uzasadnione było stanowisko organu o bezzasadności ponownego przesłuchania wskazanych osób.

W skardze strona skarżąca zarzuca, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony stwierdził, iż okoliczność, że od okresu rozliczeniowego, w którym strona powzięła informację o prowadzonych czynnościach sprawdzających w PPUH "D" s.c., tj. od listopada 2009r., dokumentacja strony nie zawiera faktur VAT z danymi wystawcy: "D" s.c., dowodzi, iż osobę podającą się za P.K. nie należy wiązać z PPUH "D" s.c., lecz z P.K.. Strona skarżąca wskazuje, iż gdyby tak było, już w roku 2008 i 2009, powziąwszy informację o prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego kontrolach, strona skarżąca powinna, choćby z ostrożności, zawiesić bądź przerwać ten proceder. Ponadto strona wskazała, że otrzymując informacje o przesłuchaniu świadków, wiedziała, że przesłuchiwani mają być M.J., R.K. i T.K., a nie P.K.. Skarżący nie przesądza, czy osobą wystawiającą faktury jest któryś ze wspólników s.c. "D". W ocenie strony bardziej prawdopodobne wydaje się to, że jest to osoba w jakiś sposób powiązana z "D" s.c. lub "D" sp. z o.o., być może jakiś pracownik lub ktoś z rodziny. Skarżący w skardze podkreślał, że jego kontakty z osobą podającą się za P.K. urwały się przed datą poinformowania go o przesłuchaniu w charakterze świadka M.J., tj. już w październiku 2009r., co czyni tezę organu odwoławczego bezzasadną.

Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że argumentacja przedstawiona uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w której organ odwoławczy wskazał, że osobę podającą się za P.K. nie należy wiązać z PPUH "D" s.c., lecz z P.K., była konsekwencją zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu.

Powtarzając argumentację przedstawioną w odwołaniu, skarżący podniósł także, iż w zastrzeżeniach do protokołu kontroli złożony został wniosek przeprowadzenie czynności mogących umożliwić ustalenie faktycznego wystawcy posiadanych przez stronę skarżącą faktur dokumentujących zakupy drewna, jednak organ w zawiadomieniu o sposobie ich załatwienia faktycznie odmówił przeprowadzenia wnioskowanych czynności wskazując jedynie, iż w charakterze świadków przesłuchani byli wspólnicy PPUH "D" s.c. oraz że przeprowadzone zostały w tym podmiocie czynności sprawdzające. Strona skarżąca zarzuca, że organ podatkowy w żaden sposób nie odniósł się do innych czynności, o których przeprowadzenie wnioskowała Strona Skarżąca.

Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Słusznie organ wskazał, że z analizy treści pisma strony z dnia [...] maja 2010r., stanowiącego zastrzeżenia do protokołu kontroli, wynika, iż w piśmie tym strona wyraziła swoje spostrzeżenia co do postępowania dowodowego, które nie stanowiły żądania przeprowadzenia dowodu.

W skardze strona podniosła, że w odwołaniach od decyzji organu I instancji zarzucała nieprzeprowadzenie czynności dowodowych u operatorów telefonicznych połączeń komórkowych, które umożliwiłyby ustalenie osoby podającej się za P.K.. Wskazać należy, że na żadnym etapie prowadzonego postępowania skarżący nie żądał przeprowadzenia ww. dowodu.

Ponadto dowód w postaci czynności dowodowych u operatorów telefonicznych połączeń komórkowych na okoliczność ustalenia właściciela takiego numeru, miejsca jego zamieszkania, pobytu i ewentualnych związków z PPUH "D", jest nieistotny dla sprawy, gdyż nie może podważyć ustaleń poczynionych przez organ I instancji, że transakcji wyszczególnionych na spornych fakturach VAT nie dokonała "D"s.c..

Za bezzasadny uznać należy również podniesiony w skardze zarzut odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów przez organ odwoławczy. W związku z nieprecyzyjnym sformułowaniem treści odwołania, organ odwoławczy wezwaniem z dnia [...] listopada 2010r. wezwał stronę o sprecyzowanie, czy w złożonym odwołaniu strona wniosła o przeprowadzenie przez organ odwoławczy czynności dowodowych. W ww. wezwaniu organ odwoławczy poinformował, iż żądanie dotyczące przeprowadzenia dowodu powinno zawierać uzasadnienie, tj. wskazanie tezy dowodowej, czyli okoliczności, którą wnioskowanym dowodem strona zamierza wykazać oraz wspierającej ją argumentacji, tak by zgodnie z art.188 Ordynacji podatkowej można było ocenić, czy przedmiotem dowodu są okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy oraz czy okoliczności te nie zostały już stwierdzone wystarczająco innym dowodem. W ww. piśmie organ odwoławczy wskazał także, że jeśli strona wnosi o przeprowadzenie przez organ odwoławczy czynności dowodowych, powinna sprecyzować, o przeprowadzenie jakich konkretnie dowodów strona wnosi, wraz ze wskazaniem okoliczności, które poszczególnymi dowodami strona zamierza wykazać. Organ poinformował też, że w przypadku ewentualnego wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków lub konfrontacji wskazać należy, które konkretnie osoby należy przesłuchać (z podaniem imienia, nazwiska i adresu świadków) i na jaką okoliczność. Odpowiedź skarżącego na powyższe wezwanie, udzielona pismem z dnia [...] listopada 2010r., jednoznacznie wskazuje, iż okoliczności podniesione w odwołaniu stanowią uzasadnienie zarzutów przeciwko zaskarżonym decyzjom. W ww. piśmie nie ma natomiast mowy o jakichkolwiek żądaniach przeprowadzenia dowodów, skierowanych do organu odwoławczego, zatem zarzut nieprzeprowadzenia wnioskowanych dowodów przez organ odwoławczy, wobec niezłożenia przez Stronę Skarżącą takiego wniosku, uznać należy za niezasadny.

W skardze strona podniosła, że uwzględniając fakt niereprezentowania strony przez profesjonalnego pełnomocnika, pismo organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2010r. i późniejszy sposób wykorzystania przez organ odwoławczy odpowiedzi strony wskazuje, że skarżący "został wciągnięty w pułapkę", a postępowanie organu odwoławczego w sposób oczywisty narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, uchybiając przepisowi art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do powyższego, w ocenie Sądu, ww. zarzut uznać należy za bezpodstawny. Organ odwoławczy dążył do wyjaśnienia istniejących wątpliwości co do treści odwołania oraz ewentualnych wniosków w nim zawartych, czego dowodem było wezwanie z [...] listopada 2010r. Zgodnie z zasadą informowania wyrażoną w art. 124 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy poinformował stronę, w jaki sposób powinien być sformułowany wniosek dowodowy.

W każdym wniosku dowodowym strona wnioskująca powinna dokładnie określić rodzaj dowodu, jaki ma zostać przeprowadzony (np. dowód z zeznań konkretnych świadków, dowód z konkretnych dokumentów), jak i okoliczności, które tymże dowodem wnioskujący zamierza wykazać (tezę dowodową). Wniosek winien zawierać uzasadnienie, czyli wskazywać, że jego przeprowadzenie ma znaczenie dla sprawy. Przede wszystkim natomiast wniosek powinien być tak sformułowany, aby organ prowadzący postępowanie dowiedział się o tym, że strona żąda od tego właśnie organu przeprowadzenia konkretnych czynności dowodowych. Wyjaśnieniu tej kwestii służyło niewątpliwie wezwanie z dnia [...] listopada 2010r., od nr [...] do nr [...], wystosowane przez organ odwoławczy, którym organ ten, chciał jednoznacznie wyjaśnić z udziałem strony, czy wnosi ona o przeprowadzenie przez organ odwoławczy czynności dowodowych, a jeśli tak, to jakie konkretnie czynności mają być przeprowadzone przez organ odwoławczy. Odpowiedź strony nie pozostawiała natomiast żadnych wątpliwości, że żądania takiego strona nie sformułowała. Zatem niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej.

Dodać należy, że skarżący miał zapewnione prawo uczestniczenia w przesłuchaniach wspólników s.c. "D" i zadawania im pytań w celu wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości, jednakże z przysługującego prawa nie skorzystał, pozbawiając się możliwości konfrontacji i wyjaśnienia okoliczności podnoszonych zarówno w odwołaniu, jak i skardze.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących sposobu oceny przez organ odwoławczy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która zdaniem strony wskazuje na złą wolę organu albo nieumiejętność wysuwania logicznych wniosków, uznać należy, że są one niezasadne. Działając w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania, w niniejszej sprawie organ odwoławczy przeprowadził wnikliwą analizę i ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu, dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy nie przekroczył zasady określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej - zasady swobodnej oceny dowodów. W myśl tej zasady organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z powyższej zasady wynika, iż przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów, organ nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, opartego na zebranym materiale dowodowym. Dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Zgromadzone w sprawie dowody zostały poddane gruntownej ocenie oraz zostały szeroko opisane w uzasadnieniu decyzji. Organ wykazał, że dowody te wskazują na logiczny ciąg zdarzeń.

Naruszenie przez organ odwoławczy zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie skarżący argumentuje tym, że organ "wyszukiwał na siłę sprzeczności, pomijał okoliczności niewygodne dla lansowanych tez, wyrywał niektóre wypowiedzi z kontekstu całości ustaleń i oceniał je w oderwaniu od innych", co według niego miało stworzyć wrażenie, że mijał się on z prawdą, zmieniał zeznania, co z kolei miało potwierdzić tezę o nierzetelności skarżącego.

Fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został oceniony odmiennie od oczekiwań skarżącego, nie może świadczyć o złej woli organu, nieumiejętności wysuwania logicznych wniosków i tym samym o naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych. Organ odwoławczy, w myśl art. 191 Ordynacji podatkowej, zobowiązany był przeanalizować wszystkie wynikające z materiału dowodowego okoliczności, wskazać na wynikające rozbieżności pomiędzy poszczególnymi dowodami oraz ocenić je w kontekście całego zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu organ tego dokonał należycie.

Podkreślić należy, że prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wymaga udowodnienia, iż wystąpiły określone w art. 86 ust. 1 cyt. ustawy przesłanki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Przepis ten nie daje bowiem podstaw do konstruowania domniemania faktycznego zaistnienia zdarzeń wyszczególnionych w fakturach.

Podnoszone na etapie skargi do sądu okoliczności dotyczące stanu zdrowia związane z tym trudności z pamięcią, możliwości pomylenia faktów są i w tym kontekście bezzasadne i nie mogą przyczynić się do zmiany sposobu oceny materiału dowodowego, z którego wynika, iż posiadane przez stronę skarżącą faktury VAT nie dokumentują rzeczywiście przeprowadzonych transakcji gospodarczych.

W świetle powyższych rozważań, za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług, według którego nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane — w części dotyczącej tych czynności. Skoro w sprawie ustalone zostało, iż transakcje udokumentowane fakturami VAT, na których jako wystawca widnieje "D" s.c., stanowiącymi u strony skarżącej podstawę zmniejszenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający, w rzeczywistości nie miały miejsca, zasadnym stało się zastosowanie do tak ustalonego stanu faktycznego ww. przepisu prawa materialnego. Jak wskazano na początku rozważań, faktura, stanowiąca podstawę do odliczenia podatku naliczonego, musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale także musi odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych. Prawo podatnika do odliczania podatku naliczonego nie wynika bowiem z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi od wystawcy faktury. W przypadku wystawienia faktury stwierdzającej czynności, które nie zostały dokonane przez wystawcę faktury, faktura ta nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Nie ma podstaw, by zgodzić się z zarzutem strony, iż w niniejszej sprawie nastąpiło pogwałcenie jednej z fundamentalnych cech konstrukcyjnych podatku od towarów i usług, jaką jest zasada neutralności. Wskazać należy za organem, że prawem podatnika wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług, jako podatku od wartości dodanej, jest prawo obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Zasada ta obowiązuje na każdym etapie obrotu, lecz dotyczy tylko tych dostaw towarów lub świadczenia usług, które wykonuje podmiot uwidoczniony na fakturze jako wystawca (świadczący usługi lub wykonujący dostawę towarów). Tylko takie czynności mają status czynności opodatkowanych w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i tylko w tym kontekście rozumieć należy uzależnienie prawa do odliczenia podatku naliczonego od dokonywania transakcji podlegających opodatkowaniu. Prawa do odliczenia podatku naliczonego nie tworzy sama faktura dokumentująca dostawę lub świadczenie usług, na której jako wystawca widnieje inny podmiot niż ten, który rzeczywiście dokonał sprzedaży towaru lub usługi.

Na gruncie rozpatrywanej sprawy podstawę rozstrzygnięcia stanowi stwierdzenie, że czynności sprzedaży nie zostały dokonane między stronami transakcji określonymi w fakturach VAT, co nie oznacza, że skarżący nie nabył towaru z innych źródeł. Podkreślić jednak należy, że nie wystarczy wykazanie, że doszło do wykonania czynności, należy także wykazać, że czynność miała miejsce między podmiotami określonymi na fakturze, z której podatnik wywodzi swe prawo do odliczenia podatku naliczonego.

W sprawie zostało ustalone, że "D" s.c. nie dokonała na rzecz skarżącego sprzedaży towarów wyszczególnionych w posiadanych przez niego fakturach VAT. O powyższym skarżący wiedział lub powinien był wiedzieć, przy zachowaniu należytej staranności, jakiej należy wymagać od podmiotu należycie dbającego o własne interesy. W ustalonym stanie faktycznym dotyczącym przebiegu tych dostaw, nie można podzielić stanowiska strony co do naruszenia zasady neutralności przez pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku wykazanego w zakwestionowanych fakturach VAT.

Za bezzasadny uznać należy również zarzut naruszenia art.21 § 3 Ordynacji podatkowej, ponieważ w niniejszej sprawie organy podatkowe do ustalonego stanu faktycznego sprawy prawidłowo zastosowały ww. przepis prawa, zobowiązujący, w świetle ustalonego stanu faktycznego i stwierdzonych nieprawidłowości, do wydania decyzji określającej prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego.

Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).