Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 325/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt. 2, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 540/09 o oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.B. i S.B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek M.B. o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżąca nie wykazała, by nie była w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania niezbędnego dla niej i jej rodziny. Sąd I instancji podkreślił, że strona nie wskazała we wniosku, że otrzymuje – jako osoba prowadząca rolniczą działalność gospodarczą – znaczne dopłaty z funduszy unijnych, a posiadane przez nią w chwili występowania ze skargą oraz w momencie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy środki finansowe pozwalały jej na pokrycie pełnych kosztów postępowania. Zdaniem Sądu wprawdzie świadczenie rentowe jakie uzyskuje skarżąca jest niewysoka, stanowi ona jednak stały dochód, a dodatkowe źródła, z jakich strona uzyskuje środki finansowe oraz ich wysokość nie przemawiają za przyznaniem jej prawa pomocy.

Zażalenie na to postanowienie wniosła M.B., reprezentowana przez swojego syna, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zwolnienia jej od kosztów sądowych, podnosząc między innymi, że jest jedynie współwłaścicielką w części ułamkowej gospodarstwa rolnego, co nie pozwala jej na zaciągnięcie zobowiązań, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania. Ponadto skarżąca podkreśliła, iż uzyskane dopłaty przeznaczone zostały w całości na utrzymanie i modernizację gospodarstwa. Strona wskazała też, że w roku 2009 poniosła znaczne straty spowodowane złymi warunkami atmosferycznymi, co nie pozostało bez wpływu na osiągnięty przez nią dochód. Ponadto skarżąca powołała się na postanowienie z dnia 18.09.2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1068/09, którym zwolniono ją od połowy wpisu sądowego od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, iż przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym może nastąpić jedynie wówczas, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny.

Podkreślenia wymaga fakt, iż instytucja prawa pomocy wprowadzona została do postępowania sądowoadministracyjnego celem umożliwienia osobom będącym w trudnej sytuacji materialnej, a więc uzyskującym niskie dochody lub w ogóle ich pozbawionym, dochodzenia swoich praw przed sądem. M.B. za osobę taką uznana być nie może. Uzyskuje ona bowiem stały miesięczny dochód z tytułu świadczenia rentowego, a ponadto osiąga dochody z prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego. Wprawdzie koszty utrzymania gospodarstwa są bez wątpienia znaczne, jednakże skarżąca uzyskuje na ten cel środki z dopłat unijnych, co sama podkreśliła. Ponadto zauważyć trzeba, że strona nie wykazała w żaden sposób wysokości kosztów ponoszonych przez nią na utrzymanie gospodarstwa, podając jedynie częściowe wyliczenie kosztów jakie ponosi na utrzymanie swojej osoby.

W świetle zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów oraz oświadczeń uznać należy, iż zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że Maria Bugno nie wykazała, aby zachodziły przesłanki przemawiające za przyznaniem jej prawa pomocy w żądanym zakresie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.