Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2263/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 13, art. 15, art. 97
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej I. M.; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części dotyczącej I. M. nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 2263/12

UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Rada do Spraw Uchodźców (dalej "Rada"), po rozpatrzeniu odwołania A.M. (A.M. dalej "skarżący") od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], orzekającej o:

1) odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy,

2) odmowie udzielania skarżącemu ochrony uzupełniającej,

3) wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie skarżącemu zgody na pobyt tolerowany.

II. Zaskarżona decyzja Rady zapadła w następującym stanie faktycznym:

1. W dniu [...] sierpnia 2009 r. skarżący, obywatel [...] narodowości [...], wystąpił do Szefa Urzędu z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej.

2. Rozpatrzywszy wniosek skarżącego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., Szef Urzędu orzekł o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. Decyzją tą objęta została również żona skarżącego L.G. oraz pięcioro małoletnich dzieci skarżącego: Z.M., I.M., M.M., A.M.(2) oraz K.M. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr RdU-1015-1/S/10, wydaną na skutek rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji Szefa Urzędu z dnia [...] lipca 2010 r., Rada utrzymała decyzję Szefa Urzędu w mocy.

3. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 612/11, zapadłym w wyniku rozpatrzenia wniesionej przez skarżącego skargi na decyzję Rady z dnia [...] stycznia 2011 r., Sąd uchylił tę decyzję, nakazując organowi odwoławczemu w szczególności ponowne przeprowadzenie dowodu z przedłożonej przez skarżącego płyty CD, na której zarejestrowano rozmowę żony skarżącego z przedstawicielem lokalnej administracji, mającą miejsce w dniu [...] lipca 2009 r., z zachowaniem rygorów wynikających z przepisów k.p.a.

III. Rozpatrzywszy zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. ponownie odwołanie skarżącego o decyzji Szefa Urzędu z dnia [...] lipca 2010 r., Rada utrzymała tę decyzję w mocy. Zaskarżoną decyzją Rady objęta została również żona skarżącego oraz czworo jego dzieci (z postępowania wyłączony został pełnoletni syn skarżącego Z.M.

Uzasadniając zaskarżone obecnie rozstrzygnięcie odwoławcze, Rada wskazała w szczególności, co następuje:

1. Po wnikliwym przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego Rada podziela ustalenia organu pierwszej instancji, że w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki, pozwalające na stwierdzenie istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej w rozumieniu art. 13 ust.1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695 ze zm.), dalej "ustawy".

2. Ocena wniosku skarżącego pod kątem ustalenia, czy skarżący spełnia przesłanki do przyznania mu statusu uchodźcy, wymaga w pierwszej kolejności odniesienia się do aktualnej sytuacji w [...]. Należy w związku z powyższym odnotować, że w samej [...] - w odróżnieniu od D. i I. - w ostatnich trzech latach wystąpiła poprawa sytuacji w zakresie przestrzegania praw człowieka, aczkolwiek generalnie pozostaje ona nadal wysoce zła. Na poprawę sytuacji w [...] zwrócił w 2009 r. uwagę, między innymi, Wysoki Komisarz ONZ ds. Uchodźców (UNHCR). Według opinii Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2011 ([...]) ogólna sytuacja bezpieczeństwa w [...] jest zła a według dostępnych źródeł "od stycznia do września 2011 r. zabito 53 domniemanych bojowników, a zatrzymano 121 osób oskarżanych o związki z podziemiem". Powyższe fakty, świadczące o złej sytuacji w [...], potwierdza również opracowanie eksperckie Ośrodka Studiów Wschodnich dotyczące [...] opublikowane w dniu [...] marca 2011 r. (W. Górecki, "[...], Komentarze OSW, Nr 50, [...].03.2011). Dane te zachowują swoją aktualność także w momencie wydawania niniejszej decyzji.

Reasumując należy stwierdzić, że powołane materiały wyraźnie wskazują, że sytuacja w kraju pochodzenia, tj. w [...] jest bardzo trudna, czego jednak nie zakwestionował organ pierwszej instancji i co również za udowodnione uznaje w toku postępowania odwoławczego Rada do Spraw Uchodźców. Nie sposób jednak zaprzeczyć, że w ostatnich trzech latach doszło w kraju pochodzenia do pewnej poprawy i stabilizacji. Należy też ponownie podkreślić, że sama zła sytuacja w kraju pochodzenia nie stanowi wystarczającej samoistnej przesłanki do przyznania statusu uchodźcy, ani innych form ochrony cudzoziemców w Rzeczpospolitej Polskiej - konieczne jest wykazanie zindywidualizowanego zagrożenie doznania prześladowania, poważnej krzywdy, lub innych naruszeń praw człowieka.

3. Oceniając zindywidualizowaną sytuację wnioskodawcy organ pierwszej instancji uznał, że wnioskodawca nie wykazał uzasadnionej obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. W złożonym w dniu [...] sierpnia 2009 r. wniosku wnioskodawca zadeklarował, że brał udział w działaniach zbrojnych w latach 1994-1996. Wnioskodawca zadeklarował także, że w latach 2000 - 2001 był zatrzymywany przez wojska [...] i miał być poddawany przemocy psychicznej i fizycznej. Podczas przesłuchania, które odbyło się w dniu [...] maja 2010 r., wnioskodawca dodał, że był także podmiotem zainteresowania władz kraju pochodzenia po powrocie do [...] w marcu 2009 r. Wcześniej wnioskodawca miał przebywać zagranicą - w tym w Rzeczpospolitej Polskiej i w A., gdzie, między innymi, ubiegał się o nadanie statusu uchodźcy. Wnioskodawca zeznał, między innymi, że po powrocie do [...] w 2009 r. ,,[0ficjalnie nie miałem problemów, ale bałem się, że mnie obserwują, miałem takie przeczucia". Wg oświadczeń wnioskodawcy miało też dojść do incydentu dotyczącego podjętych przez jego żonę działań mających na celu uzyskanie rekompensaty za zniszczony dom. Miało doprowadzić to do konfliktu z przedstawicielem lokalnej administracji, którego skutkiem miała być interwencja milicji w domu wnioskodawcy. W jej efekcie żona miała doznać urazu fizycznego (złamania ręki) a wnioskodawca miał być przez tydzień przetrzymywany.

Podstawą przyznania statusu uchodźcy jest zagrożenie prześladowaniem z co najmniej jednego z powodów konwencyjnych. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że wnioskodawca nie wykazał w wystarczająco uzasadniony sposób uzasadnionej - w sposób zobiektywizowany - obawy przed prześladowaniem. Nie zmieniają tej oceny powoływane przez niego okoliczności. Świadczą o tym następujące powody.

Po pierwsze, wnioskodawca w istotnym zakresie powołuje się na swoje zaangażowanie w konflikty zbrojne, mające miejsce podczas [...] i [...] wojny [...] a więc na wydarzenia bardzo odległe w czasie, które nie mogą być obecnie - w świetle aktualnej sytuacji w [...] - uwzględniane jako okoliczności świadczące o zagrożeniu wnioskodawcy prześladowaniem, doznaniem poważnej krzywdy, albo innych naruszeń praw człowieka.

Po drugie, wiarygodność wnioskodawcy istotnie obniża fakt, że składając wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej w dniu [...] sierpnia 2009 r. zataił informacje dotyczące jego wcześniejszych pobytów w Rzeczpospolitej Polskiej i w A., w tym zataił informacje o składanych uprzednio wnioskach o nadanie statusu uchodźcy. Tym samym wnioskodawca celowo wprowadził w błąd odpowiednia władze Rzeczpospolitej Polskiej. Pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej wnioskodawca złożył w dniu [...] grudnia 2002 r. W trakcie toczącego się postępowania wnioskodawca podjął próbę nielegalnego przedostania się na terytorium N., skąd został przekazany w drodze readmisji. W dniu [...] kwietnia 2003 r. wnioskodawca zadeklarował rezygnację z ubiegania się o statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej i w konsekwencji postępowanie zostało umorzone. Wg oświadczeń wnioskodawcy miał on następnie bez powodzenia ubiegać się o ochronę międzynarodowa na terytorium A., gdzie też przebywał nielegalnie.

Po trzecie, w toku postępowania skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, wskazujących na to, że po powrocie do [...] w marcu 2009 r. był prześladowany z któregokolwiek powodu konwencyjnego, lub że takie prześladowanie nadal mu grozi. Odnosząc się do swojej sytuacji w tym okresie sam przyznał, że zasadniczo nie miał żadnych problemów. Jako jedyną okoliczność mającą wskazywać zagrożenie prześladowaniem wnioskodawcy i jego rodziny wskazał on konflikt z przedstawicielem lokalnej administracji. Wnioskodawca uczynił to jednakże w sposób bardzo ogólnikowy.

4. W dniu [...] grudnia 2010 r. wnioskodawca złożył wniosek o dopuszczenie dowodu w postaci nagrania rozmowy, która miała potwierdzić prześladowanie wnioskodawcy. W decyzji nr [...] wydanej przez Radę do Spraw Uchodźców w dniu [...] stycznia 2011 r. Rada postanowiła nie dopuścić tego dowodu z uwagi na niską jakość nagrania, która uniemożliwiała wykorzystanie jego treści. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpatrując skargę wnioskodawcy na ww. decyzję Rady dopatrzył się w tym względzie naruszenia przepisów postępowania i wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Rada do Spraw Uchodźców, realizując wytyczne WSA zawarte w ww. wyroku, podjęła dodatkowe postępowanie wyjaśniające nakierowane na dokładne ustalenia stanu faktycznego sprawy, zgodnie z art. 79 i 81 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity OZ.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.).

5. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Rada do Spraw Uchodźców postanowiła o przeprowadzeniu dowodu z odsłuchu dwóch nagrań dźwiękowych na płycie CD z udziałem tłumacza języka [...]. Wnioskodawca został zawiadomiony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu, oraz o możliwości wzięcia udziału w przeprowadzaniu dowodu. W dniu [...] lipca 2012 r. doszło do przeprowadzenia dowodu w obecności wnioskodawcy (vide protokół z przeprowadzenia dowodu w aktach sprawy organu odwoławczego). Przeprowadzenie dowodu z odsłuchu nagrań CD w zakresie w jakim dało się odtworzyć nagraną treść, wraz z wyjaśnieniami złożonymi przez wnioskodawcę, udowadniają jedynie, że doszło do gwałtownej utarczki słownej pomiędzy osobami, które wnioskodawca identyfikuje jako swoją żonę i przedstawiciela dzielnicowej administracji. Utarczka dotyczyła spraw mieszkaniowych. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców nie ma żadnych podstaw do uznania ww. nagrania za dowód na prześladowanie wnioskodawcy i jego rodziny przez władze kraju pochodzenia.

Jednakże nawet jeśli uznać okoliczności mające być konsekwencją ww. incydentu (najście milicji; uraz żony wnioskodawcy; tygodniowe przetrzymywanie wnioskodawcy) za wiarygodne (co musi jednak budzić poważne wątpliwości w świetle wykazanej wyżej bardzo niskiej ogólnej wiarygodności wnioskodawcy), to należy uznać je - zwłaszcza w kontekście stabilizującej się sytuacji w [...] - za działania incydentalne i takie, które nie pociągnęły i nie pociągają nadal dotkliwych skutków dla wnioskodawcy. W konsekwencji, ze względu na niski stopień dolegliwości nie mogą być one uznane za spełniające znamiona prześladowania. Biorąc wszystko powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że odmowa nadania statusu uchodźcy jest w pełni uzasadniona.

6. Rada podziela również ustalenia organu pierwszej instancji, że w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art.15 ustawy, który stanowi, że cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w punktach od I do 3, tj. przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; 2) tortury, nie ludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie; 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, które to ryzyko powoduje, że nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Art. 15 U.U.C.o. wymaga więc oceny, po pierwsze, zindywidualizowanej sytuacji w której znajduje się cudzoziemiec, oraz po drugie, oceny sytuacji w kraju pochodzenia w konkretnym kontekście możliwości narażenia tego cudzoziemca w przypadku jego powrotu do tego kraju na ryzyko doznania rzeczywistej krzywdy przez spełnienie przesłanek wymienionych w punktach 1-3.

7. Należy podzielić ustalenie organu pierwszej instancji, że w stosunku do wnioskodawcy nie mają zastosowania przesłanki wymienione w punktach 1) i 3) art. 15 ustawy, gdyż wnioskodawca nie jest narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, ani też w [...] nie mamy już obecnie do czynienia z sytuacją wewnętrznego konfliktu zbrojnego.

8. Rozważenia wymaga natomiast przesłanka wymieniona w art.15 pkt 2, tj. rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Należy przyznać, że w [...] dochodzi do aktów, które noszą znamiona tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania. Niemniej jednak należy podkreślić, że samo występowanie tego typu zjawisk nie jest wystarczające dla przyznania ochrony. Dodatkowo konieczne jest wykazanie, ze wnioskodawca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na takie traktowanie. Odnosząc się do zindywidualizowanej sytuacji wnioskodawcy, która została przeanalizowana szczegółowo powyżej, należy stwierdzić, że nie ma wystarczających podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca byłby narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Rozstrzygające znaczenie w tym względzie mają ustalenia poczynione w kontekście rozpatrywania przesłanek do nadania statusu uchodźcy, jak również niska wiarygodność wnioskodawcy.

9. Powyższe ustalenie ma również w pełni zastosowanie do przesłanek udzielenia wnioskodawcy zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art 97 ust.1 ustawy , tj. gdy wydalenie cudzoziemca mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Europejskiej konwencji praw człowieka z 1950 r. (dalej: EKPC). Wnioskodawca nie uwiarygodnił w wystarczający sposób, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do [...] narażony na ww. naruszenia praw człowieka.

10. Szczegółowego rozpatrzenia wymaga natomiast kwestia, czy wydalenie skarżącego nie narusza jego prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 1 a ustawy. Skarżący podniósł, że jego niepełnoletnia córka, pani I.M., ur. [...] stycznia 1996 r. (dalej "córka skarżącego"), związała się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z panem K.A., ur. [...] lutego 1992 r. (dalej "partner", "partner córki skarżącego"), obywatelem [...] narodowości [...], który korzysta na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z ochrony uzupełniającej. Wyżej wymienione osoby zawarły w dniu [...] stycznia 2012 r. [...] związek religijny (akt małżeństwa w aktach sprawy organu odwoławczego). W dniu [...] marca 2012 r. z wyżej wymienionego związku urodziło się dziecko płci męskiej M.M.(2) (odpis zupełny aktu urodzenia w aktach sprawy organu odwoławczego) - dalej "dziecko córki skarżącego", "małoletni". Partner córki skarżącego złożył również pisemne oświadczenie datowane na dzień [...] kwietnia 2012 r., w którym oświadcza, że pozostaje w [...] związku małżeńskim z córką skarżącego i potwierdza swoje ojcostwo małoletniego.

W dniu [...] lipca 2012 r. wpłynęło do Rady pismo skarżącego, w którym informuje on, że w dniu [...] czerwca 2012 r . przed Sądem Rejonowym w L. zostało złożone oświadczenie o uznaniu ojcostwa małoletniego dziecka przez pana partnera skarżącej. Pismem tym skarżący poinformował również, że jego żona została ustanowiona w dniu [...] czerwca 2012 r. opiekunem małoletniego dziecka.

Zgodnie z oświadczeniem skarżącego w Sądzie Rodzinnym w L. prowadzone jest postępowania w przedmiocie zezwolenia na zawarcie związku małżeńskiego przez córkę skarżącego i zwolnienia jej z obowiązku złożenia dokumentów potrzebnych do zawarcia związku małżeńskiego. Skarżący podnosi, że wydalenie go wraz z rodziną z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej doprowadzi do naruszenia jego i członków jego rodziny prawa do poszanowania życia rodzinnego.

11. Prawo do poszanowania życia rodzinnego zagwarantowane jest w art.8 EKPC, stanowiącym że:

1) Każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji.

2) Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób.

Przywołane regulacje nie stoją na przeszkodzie do wydalenia skarżącego z kraju pochodzenia wraz z całą rodziną objętą niniejszym wnioskiem. Z tego powodu jedność rodziny i poszanowanie życia rodzinnego nie są zagrożone. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy powstanie życia rodzinnego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej można rozważać wyłącznie w kontekście relacji córki skarżącego ze swoim partnerem i relacji tych osób z ich małoletnim dzieckiem. Relacja ta nie prowadzi jednak do zagrożenia prawa do poszanowania życia rodzinnego wnioskodawcy i pozostałych członków jego rodziny. Dlatego ewentualne zalegalizowanie pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej ze względu na poszanowanie prawa do życia rodzinnego dotyczyć może jedynie córki skarżącego oraz jej małoletniego dziecka. Wymaga to jednak podjęcia przez nią odrębnych kroków prawnych. Ewentualne zawarcie związku małżeńskiego na gruncie prawa Rzeczpospolitej Polskiej przez córkę skarżącego będzie skutkowało nabyciem przez nią pełnoletniości. Co za tym idzie jej relacja z rodzicami, wnioskodawcą i jego żoną, nie będzie objęta zakresem znaczeniowym pojęcia życie rodzinne w rozumieniu art. 8 EKPC, gdyż co do zasady nie rozciąga się ono na relacje pomiędzy dorosłymi dziećmi a rodzicami biologicznymi. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje również fakt ustanowienia żony wnioskodawcy opiekunem małoletniego dziecka córki skarżącego.

Ponadto, uwzględnienia wymaga fakt, że córka skarżącego nawiązała życie rodzinne, gdy przebywała na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w ramach toczącej się wobec niej procedury o nadanie statusu uchodźcy. Musiała więc zdawać sobie sprawę z możliwych tego konsekwencji dla nawiązanego przez nią życia rodzinnego (vide decyzja ETrPC o niedopuszczalności skargi z 5.9.2000 r. w sprawie Salomon przeciwko Holandii, skarga nr 44328/98; wyrok ETrPC z 31.7.2008 r. w sprawie Darren Omoregie i inni przeciwko Norwegii, skarga nr 256/07). Interpretacja art. 8 EKPC nie może prowadzić do przyjęcia założenia, że nawiązanie relacji tworzących życie rodzinne przez cudzoziemców nielegalnie przebywających na terytorium państwa - strony, bądź cudzoziemców, których prawo pobytu nie jest ostatecznie rozstrzygnięte (tak zwłaszcza w cytowanej wyżej sprawie Salomon ... ), EKPC nakłada na to ostatnie obowiązek legalizacji pobytu takiego cudzoziemca. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem ETrPC (vide wyrok ETrPC z 31.1.2006 r. w sprawie Rodrigues da Silva i Hoogkamer przeciwko Holandii, skarga nr 50435/99; Darren Omoregie ... ), wykluczenie wydalenia cudzoziemca na podstawie art. 8 EKPC, gdy do powstania życia rodzinnego nie doszło podczas legalnego i trwale uregulowanego pobytu cudzoziemca, będzie miało charakter wyjątkowy i będzie uzasadnione jedynie w najbardziej wyjątkowych okolicznościach, które przeważają na rzecz interesu indywidualnego kosztem interesu publicznego. Muszą być one oceniane w szczegółowych okolicznościach faktycznych każdej sprawy. W rozpatrywanej sprawie Rada do Spraw Uchodźców nie znalazła takich szczególnych okoliczności. W związku z powyższym Rada stwierdza, że wydalenie skarżącego nie narusza jego prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu art. 97 ust.1 pkt 1a ustawy.

12. Rada nie dopatrzyła się też nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organ pierwszej instancji, a zgromadzony materiał dowodowy uznała za wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, Rada uznała, że wnioskodawca miał zapewnioną w toku całego postępowania możliwości pełnego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

13. Rozpatrując odwołanie od zaskarżonej decyzji, Rada do Spraw Uchodźców, realizując zasadę prawdy materialnej i uwzględniając w toku postępowania aktualny stan faktyczny, dokonała ustaleń faktycznych i prawnych wskazujących na brak istnienia - ze względu na indywidualną sytuację, w której znajduje się wnioskodawca - przesłanek do 1) nadania statusu uchodźcy; 2) udzielenia ochrony uzupełniającej; 3) udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Objęty zaskarżoną decyzją Z.M., Ur. [...].9.1992 r. uzyskał pełnoletniość i Rada postanowiła o wyłączeniu go do odrębnego postępowania. Postępowanie to zostało zakończone wydaniem przez Radę do Spraw Uchodźców decyzji [...] z dnia [...] maja 2011 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu z dnia [...] lipca 2010 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu wobec stwierdzenia braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Rady, podnosząc przeciwko zaskarżonemu orzeczeniu zarzuty naruszenia:

1) art.13 ust. 1, art.19 ust.1 pkt 1, art.48 ust.1 pkt 1, art.97 ust.1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, iż skarżący nie spełnia przesłanek do objęcia go którąkolwiek z przewidzianych tymi przepisami form ochrony międzynarodowej,

2) art.97 ust.1 pkt 1a ustawy poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że wydanie rodziny skarżącego z terytorium Polski będzie naruszało prawa dzieci skarżącego, określone w Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych z dnia 20 listopada 1989 r. w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu, a także naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r.,

3) art.97 ust.1 pkt 1 ustawy poprzez pominięcie okoliczności dotyczących sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego, tj. faktu że wydalenie skarżącego z Polski mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby prawo skarżącego do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu,

4) art.138 § 1 pkt 1 oraz art.7, 8, 9, 77, 86 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem słusznego interesu skarżącego, poczynienie ustaleń dotyczących sytuacji skarżącego z naruszeniem przepisów wymagających wszechstronnej oceny materiału dowodowego, niewyczerpujące zebranie dowodów umożliwiających podjęcie decyzji w sprawie,

5) art.80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.

Uzasadniając zarzuty skargi skarżący wskazał w szczególności, co następuje:

1. Wydalenie skarżącego wraz z rodziną z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiłoby naruszenie prawa do życia rodzinnego "w relacji rodziny mojej [tj. skarżącego] niepełnoletniej córki I.M.". Wydalenie córki zerwałoby nawiązane przez nią więzi rodzinne, a jej syn straciłby ojca, który jako beneficjent ochrony uzupełniającej nie ma możliwości powrotu do kraju pochodzenia.

2. Wydalenie pozostałych małoletnich dzieci skarżącego stanowiłoby naruszenie ich praw w stopniu zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. Małoletni uczęszczają bowiem do szkoły oraz w pełni zintegrowali się z polskim społeczeństwem - do skargi załączono kopie świadectw szkolnych dzieci.

V. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz. U. Nr 270 z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z przepisem art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało uwzględnić w części odnoszącej się do córki skarżącego I.M., objętej wnioskiem skarżącego o nadanie statusu uchodźcy, albowiem w zaskarżonej decyzji Rada wadliwie przyjęła brak podstaw do udzielenia córce skarżącego zgody na pobyt tolerowany na podstawie art.97 § 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Rady prowadzi do następujących wniosków:

Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną obecnie decyzją Rady było rozpatrzenie wniosku skarżącego o nadanie statusu uchodźcy. W ocenie Sądu w wyniku rozpatrzenia tego wniosku zasadnie orzeczono o: 1) odmowie nadania skarżącemu i jego rodzinie statusu uchodźcy, 2) odmowie udzielenia skarżącemu i jego rodzinie ochrony uzupełniającej, 3) wydaleniu skarżącego i jego rodzony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia skarżącej zgody na pobyt tolerowany za wyjątkiem córki skarżącego I.M.

Powyższe wynika z następujących przesłanek:

1. W odniesieniu do kwestii nadania skarżącemu statusu uchodźcy:

W myśl art. 13 ust.1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

Prześladowanie o którym mowa w art.13 ust.1 ustawy musi ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art.15 ust.2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności lub być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust 3 ustawy).

Stosownie do art.13 ust.4 ustawy prześladowanie może polegać w szczególności na:

1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej;

2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym;

3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący;

4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym;

5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3;

6) czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość.

Nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest zatem wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa ta musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa.

Co do zasady postępowania administracyjne, których przedmiotem jest nadanie statusu uchodźcy napotykają na istotne utrudnienia w kompletowaniu przez organy materiału dowodowego (brak realnych możliwości dokonywania przez organ bezpośrednich, samodzielnych ustaleń w odniesieniu do sytuacji cudzoziemca w kraju jego pochodzenia poprzez np.: przesłuchanie świadków, dokonanie oględzin, itd.). Zasadniczym elementem tego materiału są zeznania ubiegającego się o status uchodźcy cudzoziemca, które to zeznania muszą organy zweryfikować. Weryfikacja ta została dokonana w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy.

Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie przez organy są prawidłowe. Organy orzekające w sprawie należycie przeanalizowały materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem.

Z materiału dowodowego sprawy, w tym w szczególności z zeznań złożonych przez skarżącego przed organem I instancji w dniu [...] maja 2010 r. (k.66 akt Szefa Urzędu) wynikają następujące okoliczności faktyczne, które należało wziąć pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku skarżącego o nadanie statusu uchodźcy:

1) . Wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2009 r., z którego wszczęte zostało obecnie kontrolowane postępowanie administracyjne o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP jest drugim z kolei wnioskiem w tym przedmiocie. Poprzedni wniosek został złożony przez skarżącego w dniu [...] grudnia 2002 r. Pierwsze postępowanie w przedmiocie nadania skarżącemu statusu uchodźcy zakończyło się wydaniem w dniu [...] kwietnia 2003 r. decyzji o umorzeniu tego postępowania rezultacie złożenia przez skarżącego oświadczenia o rezygnacji z dalszego ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP.

2) . W latach 1994- 1996 skarżący brał udział w działaniach wojennych.

3) . W okresie czerwiec 2000 r. - [...] grudnia 2012 r. skarżący mieszkał w obozie dla uchodźców w I.

4) . W grudniu 2002 r. skarżący wraz z rodziną przyjechał do Polski.

5) . W 2003 r. skarżący wraz z rodziną wyjechał do A., gdzie przebywał aż do marca 2009 r. Procedura o uzyskanie w A. statusu uchodźcy zakończyła się negatywnym wynikiem dla skarżącego.

6) . W okresie [...] marca - [...] sierpnia 2009 r. skarżący przebywał wraz z rodziną w [...].

7) . Po przyjeździe rodziny skarżącego do [...] w marcu 2009 r. do ich domu zaczął przychodzić dzielnicowy, informując o tym, że skarżący winien się stawić na posterunku milicji. Skarżący nie zastosował się do tego wezwania.

8) . Pewnego dnia do domu, w którym zamieszkiwała rodzina skarżącego wraz z czterema innymi rodzinami, przyjechała milicja. Podczas tej wizyty funkcjonariusze sprawdzali mieszkańcom dokumenty, a skarżącego wypytywali o adres zameldowania umieszczony w jego paszporcie.

9) . Oceniając swoje relacje z organami milicji skarżący stwierdził: "Oficjalnie nie miałem problemów, ale bałem się, że mnie obserwują, miałem takie przeczucia".

10) . W dniu [...] lipca 2009 r., w trakcie ceremonii otwarcia meczetu w rejonie [...] żona skarżącego wdała się w kłótnię z przewodniczącym administracji rejonu. Żona skarżącego zażądała od wyżej wymienionego przedstawiciela władzy rekompensaty za zniszczony dom rodzinny skarżącego, ewentualnie nowego mieszkania. W reakcji na powyższe żądania przewodniczący administracji zaczął grubiańsko odnosić się do żony skarżącego oraz grozić jej. Wieczorem do domu skarżącego przyjechali funkcjonariusze milicji. Podczas najścia milicjanci silnie popchnęli żonę skarżącego, w następstwie czego upadła i złamała rękę. Następnego dnia skarżący został zabrany przez milicję do piwnicy, w której był przetrzymywany przez jedną dobę. Podczas zatrzymania skarżący nie był przesłuchiwany.

11) . W czasie, w którym skarżący został zabrany przez milicjantów, jego syn uciekł z domu, aby wraz z kolegą udać się w góry z zamiarem dołączenia do grupy bojowników. Po dwóch tygodniach syn powrócił do domu, albowiem jemu i jego koledze nie udało się dotrzeć do bojowników.

12) . Niedługo po zajściu wskazanych wyżej zdarzeń skarżący wraz z rodziną wyjechał z [...] do Polski. Z Polski skarżący zadzwonił do ośrodka dla cudzoziemców, w którym przebywał wraz z rodziną w A., gdzie uzyskał informację, że ma prawo powrotu do tego kraju w okresie sześciu miesięcy od dnia jego poprzedniego opuszczenia. W Polsce natomiast skarżący został poinformowany, że jeżeli ma zamiar wyjechać do A. musi złożyć stosowny wniosek i oczekiwać w Polsce na jego rozpatrzenie.

13) . Skarżący nie zastosował się do zaleceń udzielonych mu w Polsce i wraz z rodziną udał się do A. Po trzech miesiącach pobytu w A. skarżący wraz z rodziną zostali deportowani do Polski.

Podkreślenia wymaga, że w toku ponownego rozpatrywania przez Radę odwołania skarżącego od decyzji Szefa Urzędu, będącego następstwem uchylenia przez tut. Sąd, wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., poprzedniej decyzji Rady w tym przedmiocie, organ przeprowadził ponownie dowód z odtworzenia zapisanego na płycie CD nagrania odgłosów, wypowiedzi i rozmów z udziałem skarżącej, które według oświadczenia skarżącego miały miejsce w dniu [...] lipca 2009 r. w G. Przebieg tej czynności dowodowej, przeprowadzonej przez Radę z udziałem skarżącego i tłumacza z języka [...] w dniu [...] lipca 2012 r. stwierdza stosowny protokół, podpisany przez skarżącego. Z nagrania wynika, że w dniu [...] lipca 2009 r. w G. (rejon [...], osiedle [...]) miało miejsce wydarzenie publiczne (otwarcie meczetu), przy okazji którego mieszkańcy osiedla zaczęli zadawać pytania obecnemu tam przewodniczącemu administracji dzielnicowej. Wśród osób zwracających się z zapytaniami do przedstawiciela administracji była również żona skarżącego, która poruszyła kwestię problemów mieszkaniowych swojej rodziny. Wypowiedź żony skarżącego wywołała wrogą reakcję przedstawiciela władzy, który zaczął zachowywać się agresywnie w stosunku do żony skarżącego, w szczególności kierując wobec niej obraźliwe i poniżające komentarze.

Sąd podziela ocenę Rady, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym dowód z odtworzenia nagrania nie dają podstaw do uznania, że skarżący wraz z rodziną stoją w obliczu groźby prześladowań, o których mowa w art.13 ust.1 ustawy. W ocenie Sądu trafnie uznała Rada, że okoliczności, na które powołał się skarżący, nie uprawdopodobniają takiej groźby.

Z uwagi na fakt, że przez długi okres czasu skarżący wraz z rodziną nie przebywali w kraju pochodzenia a w A. (lata 2003 - 2009), istotny z punktu widzenia oceny tego, czy wyżej wymienionym grożą prześladowania w [...], jest okres kilku miesięcy (od końca marca do sierpnia 2009 r.), spędzony przez rodzinę skarżącego w [...] bezpośrednio przed powtórnym przyjazdem do Polski. Abstrahując w tym miejscu od wydarzeń mających miejsce w dniu [...] lipca 2009 r., stwierdzić należy, że - stosownie do oświadczeń skarżącego - w omawianym okresie skarżący był wprawdzie przedmiotem zainteresowania milicji (wezwanie do stawienia się w komisariacie, kontrola dokumentów w miejscu zamieszkania), niemniej, jak skarżący ostatecznie skonkludował, oficjalnie nie miał problemów, natomiast bał się, że jest obserwowany, miał takie przeczucia. Stwierdzić należy, że tego rodzaju okoliczności nie dają wystarczających podstaw do formułowania wniosku, że skarżący był przedmiotem prześladowań w kraju pochodzenia.

Podkreślenia wymaga, że o groźbie wystąpienia prześladowań, o których mowa w art.13 ust.1 ustawy, nie może automatycznie przesądzać sam fakt istnienia konfliktu pomiędzy cudzoziemcem a organami władzy kraju jego pochodzenia, czy nawet fakt podjęcia przez te organy nielegalnych działań przeciwko cudzoziemcowi. Dopiero odpowiednio wysokie natężenie częstotliwości i uciążliwości takich działań może prowadzić do wniosku, że cudzoziemiec stał się obiektem prześladowań, upoważniających go do poszukiwania ochrony za granicą.

W świetle powyższych uwarunkowań nie można uznać, że przejawem prześladowania skarżącego i jego rodziny jest incydent z udziałem żony skarżącego, w trakcie którego została ona znieważona przez przedstawiciela lokalnej władzy, a następnie (przebieg tych zdarzeń nie był już utrwalany urządzeniami nagrywającymi) doszło do wieczornego najścia milicji na dom skarżącego, w trakcie którego żona skarżącego została popchnięta, w następstwie czego upadła i złamała rękę, skarżący natomiast skarżący został następnego dnia zabrany przez milicję i przetrzymywany w piwnicy przez jedną dobę. Poza sporem jest, że zarejestrowane za pomocą urządzenia nagrywającego zachowanie urzędnika wobec żony skarżącego, które miało miejsce przy okazji otwarcia nowego meczetu (poniżanie, wyzwiska), było naganne. W oczywisty sposób jako dolegliwe należy traktować również takie późniejsze zdarzenia, jak wskazane przez skarżącego: wieczorne najście milicji na dom skarżącego, doznanie przez żonę skarżącego - w trakcie interwencji milicjantów - naruszenia czynności ciała w postaci złamania ręki, jednodniowe przetrzymywanie skarżącego przez milicję. Abstrahując jednakże nawet od takich okoliczności, jak brak dokładnej wiedzy na temat przebiegu zajścia w domu skarżącego (informacje na ten temat pochodzą wyłącznie z zeznań skarżącego, zajście to nie zostało zarejestrowane, tak jak miało to miejsce z przebiegiem incydentu na spotkaniu z przedstawicielem administracji dzielnicowej), stwierdzić należy, że jakkolwiek przedmiotowe zajście i towarzyszące mu dolegliwości mogło w uzasadniony sposób spowodować przejściowy psychiczny dyskomfort po stronie rodziny skarżącego, to jednakże nie pociągnęło za sobą następstw, które należałoby traktować jako prześladowania w rozumieniu art.13 ust.1 ustawy, tj. w szczególności aresztowania, uwięzienia, osądzenia, skazania któregoś z członków rodziny skarżącego. Nie można przy tym przyjąć, że materia, która stała się przyczynkiem do konfliktu z administracją (zgłoszenie potrzeb mieszkaniowych rodziny skarżącego) wiąże się w jakikolwiek sposób z dyskryminacją rodziny skarżącego. Z wyjaśnień skarżącego wciągniętych do wspomnianego protokołu odtworzenia nagrania wynika, że problemy mieszkaniowe rodziny skarżącego wiążą się nie np. z nielegalnym wywłaszczeniem rodziny skarżącego przez władze, a z konfliktem z członkiem rodziny skarżącego, tj. ciotką skarżącego, która w trakcie pobytu skarżącego wraz z rodziną w A. miała się dopuścić nielegalnego przejęcia ich mieszkania.

2. Trafnie przyjęły organy orzekające w sprawie, że w odniesieniu do skarżącego nie zachodzą przesłanki, uzasadniające przyznanie mu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art.15 ustawy.

Zgodnie z art.15 ustawy cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

W odniesieniu do przesłanki przewidzianej w art.15 pkt 1 ustawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarżący nie powoływał się na okoliczność, że w kraju pochodzenia mógłby spodziewać się orzeczenia kary śmierci lub wykonania na nim egzekucji. Materiał dowodowy sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że skarżący winien obawiać się tego rodzaju represji ze strony władz kraju pochodzenia. W ocenie Sądu brak również przesłanek do uznania, że skarżący winien obawiać się represji, o których mowa w art.15 pkt 2 ustawy (tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie). Analiza materiału dowodowego sprawy nie daje wystarczających przesłanek do przyjęcia, że skarżący był przedmiotem tego rodzaju represji w okresie poprzedzającym wyjazd z kraju pochodzenia. Z racji tego, że kraj pochodzenia skarżącego nie jest obecnie areną międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, nie zachodzą przesłanki do uznania, że skarżącej grożą prześladowania, o których mowa w art.15 pkt 3 ustawy.

M.M. i K.M.. Wadliwie przyjęto natomiast, że zgoda na pobyt tolerowany nie przysługuje I.M.

Zgodnie z art.97 ust.1 ustawy cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie:

1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.;

1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu;

2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca.

Trafne jest stanowisko organu, że żadna z osób objętych wnioskiem (w tym I.M.) nie spełnia przesłanek do uzyskania zgody na pobyt tolerowany, wskazanych w art.97 ust.1 pkt 1 ustawy. Brak jest bowiem przekonujących podstaw do uznania, że wydalenie którejkolwiek z tych osób do kraju pochodzenia sprowadziłoby na nią zagrożenie, o którym mowa w przepisie. Podobnie brak jest podstaw do uznania, że w odniesieniu do którejkolwiek z wyżej wskazanych osób zachodzi przesłanka do wydalenia, o której mowa w art.97 ust.1 pkt 2 ustawy.

Rada nie dokonała natomiast prawidłowej oceny, czy wydalenie z terytorium RP I.M., tj. córki skarżącego, pozostającej w związku z obywatelem [...], przebywającym w Polsce legalnie z racji objęcia go ochroną uzupełniającą, w sytuacji w której ze związku tego pochodzi małoletnie dziecko, naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Przyjąć bowiem należy, że do naruszenia wskazanego wyżej prawa by doszło (poprzez rozdzielenie matki i jej dziecka z ojcem dziecka legalnie przebywającym w Polsce).

Całkowicie trafnie uznała natomiast Rada, że kwestia ewentualnego naruszenia prawa do życia rodzinnego, wiążąca się z rozdzieleniem matki i jej dziecka z ojcem dziecka, winna być rozpatrywana wyłącznie w kontekście relacji wiążących córkę skarżącego i jej dziecko z ojcem dziecka, natomiast poza jej zakresem pozostawałby skarżący wraz z resztą rodziny. Oznacza to, że uzyskanie przez córkę zgody na pobyt tolerowany z przesłanki, o której mowa w art.97 ust.1 a ustawy, nie uprawniałoby do uzyskania takiej zgody również przez skarżącego i resztę rodziny.

Jednocześnie sam fakt rozpoczęcia przez małoletnie dzieci skarżącego integracji z Polską (uczęszczanie do szkoły) nie daje podstaw do przyjęcia, że ich wydalenie wraz z rodziną do kraju pochodzenia naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

4. Podkreślenia wymaga, że instrumenty przewidziane w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mają ściśle określony cel, jakim jest, w szerokim ujęciu, ochrona osób zagrożonych w swoich krajach pochodzenia różnego rodzaju nieuzasadnionymi i dolegliwymi represjami, godzącymi w ich podstawowe prawa. Chodzi zatem o zapewnienie ochrony wartości, z punktu widzenia aksjologii demokratycznego państwa prawa najcenniejszych, w szczególności ochrony życia, zdrowia ludzi, itd. Przesłanką do objęcia tego rodzaju ochroną nie jest natomiast sam zamiar cudzoziemca poprawienia własnej sytuacji życiowej, rodzinnej lub ekonomicznej, który to zamiar cudzoziemiec chciałby realizować w Polsce. O ile intencje tego rodzaju są bezsprzecznie zrozumiałe z życiowego punktu widzenia, o tyle winny być realizowane przez cudzoziemca w innych trybach, umożliwiających obywatelom państw obcych legalne przebywanie, czy też pracę na terenie Polski, nie zaś w trybie zarezerwowanym dla uchodźców. Ustawowe przesłanki, których wystąpienie jest konieczne do objęcia cudzoziemców ochroną, nie mogą być zatem interpretowane w sposób dowolny, nadmiernie zliberalizowany.

5. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Rada ponownie rozpatrzy odwołanie skarżącego od decyzji Szefa Urzędu w części odnoszącej się do

kwestii udzielenia zezwolenia na pobyt tolerowany córce skarżącego I.M.

W świetle powyższych okoliczności skargę należało oddalić.

Z tych względów, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a oraz art.152 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.