Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 524/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200 w zw. z art. 205
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 6, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi T. Ż. i W. Ż. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania lokalu oraz odmowie udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżących T. Ż. i W. Ż. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r.,

nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r.

poz. 1257), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania T. Ż.

i W. Ż. od decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] r, znak: [...], podjętej w wyniku wznowienia postępowania na wniosek M. K., orzekającej o:

1. uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta K. Nr [...]

z [...] r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. Ż. i W. Ż. pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] na lokal usługowy kancelarii prawnej wraz z wykonaniem schodów zewnętrznych do lokalu nr [...], położonego w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w K.;

2. udzieleniu pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w K. na lokal usługowy - kancelarię prawną;

3. odmowie udzielenia pozwolenia na wykonanie zewnętrznych schodów do lokalu określonego w pkt 2 -utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił, że Prezydent Miasta K. decyzją z [...] r. Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. Ż. i W. Ż. pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] na lokal usługowy kancelarii prawnej wraz z wykonaniem schodów zewnętrznych do lokalu nr [...], położonego w budynku wielorodzinnym przy ulicy [...] w K.. M. K. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją o pozwoleniu na budowę, z tej racji, że jest właścicielką lokalu użytkowego położonego przy ulicy [...] w K. i nie brała udziału w postępowaniu.

Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ I instancji decyzją

z [...] r., odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej oraz stwierdził jej wydanie z naruszeniem art. 10 K.p.a. Wojewoda [...] decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 170/17, uchylił decyzje organów obu instancji, wydane w wyniku wznowienia postępowania. Sąd w wyroku tym wskazał m.in. na brak analizy, przez organy obydwu instancji, wpływu projektowanej inwestycji na nieruchomość M. K.. Podjęte decyzje nie uwzględniały wszystkich okoliczności sprawy. Nie zostało w sprawie wyjaśnione potencjalne naruszenie art. 199 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. Organ wydający pozwolenie na budowę oparł się - oprócz oświadczenia inwestorów - na zgodzie na realizację ich projektu podpisanym jednoosobowo przez Prezesa Zarządu [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", podczas gdy - zgodnie ze statutem tej Spółdzielni - na oświadczeniu takim, jako odnoszącym się do kwestii przekraczającej zakres zwykłego zarządu, wymagany jest podpis dwóch członków zarządu lub członka zarządu i osoby przez zarząd upoważnionej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją

z [...] r., uchylającą pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę, orzekł

o odmowie wydania pozwolenia na budowę w części dotyczącej budowy schodów do lokalu nr [...] położonego przy ulicy [...] w K., udzielając jednocześnie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku wielorodzinnym przy ulicy [...] w K., na lokal usługowy - kancelarię prawną.

Od decyzji organu I instancji odwołanie w terminie ustawowym wnieśli T. Ż. i W. Ż.. Odwołujący się zarzucili, błędne przyjęcie przez organ I instancji stanowiska, że dobudowa schodów zewnętrznych do lokalu usługowego, nie stanowi czynności zwykłego zarządu spółdzielni mieszkaniowej, na którą wystarczająca jest zgoda zarządu spółdzielni. W ocenie skarżących, czynność wyrażenia zgody na dobudowę schodów do lokalu usługowego, stanowi czynność zwykłego zarządu nieruchomością, na którą to dobudowę wystarczająca jest zgoda wyrażona przez Zarząd [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]".

Na poparcie ww. twierdzeń w odwołaniu przywołano orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego. Odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wojewoda [...] wskazał, że w projekcie budowlanym złożonym do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę nie ujawniono okoliczności istnienia gabinetu kosmetycznego z otworem okiennym w ścianie budynku wielorodzinnego (należącego do M. K.), znajdującego się pod zaprojektowanymi schodami zewnętrznymi do pomieszczeń, które zgodnie z wnioskiem inwestora mają służyć kancelarii prawnej powstałej ze zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal niemieszkalny. Okoliczność ta ujawniła się w momencie złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Dodatkowo przy piśmie z 10 listopada 2017 r. inwestor uzupełnił projekt budowlany o rzut elewacji przedstawiający elewację zachodnią, na której zaznaczono schody wraz z otworem okiennym gabinetu kosmetycznego.

Zdaniem organu, zatwierdzony projekt budowlany przewiduje montaż ażurowych schodów zewnętrznych z poziomu terenu na poziom parteru oraz drzwi zewnętrznych z poziomu terenu na poziom parteru oraz drzwi zewnętrznych w miejscu okna balkonowego. Schody ażurowe składają się ze stopni systemowych, montowanych na belkach policzkowych stalowych mocowanych kotwami wklejanymi [...] do ściany budynku.

Analiza wskazanego przez M. K. wydanego na jej lokal pozwolenia na budowę Nr [...] z [...] r. wykazała, że zaprojektowane ażurowe schody znajdują się w świetle okna poczekalni o pow. [...] w lokalu usługowym, który łącznie ma [...]. Wymagania dotyczące zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1892 z późn. zm.). Przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dalej zwanego "rozporządzeniem", stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60 stopni, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających do 35m, 35m dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35m. Wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Wymagania dotyczące zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń, o których mowa w § 13 ust. 1 rozporządzenia dotyczą wyłącznie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi.

Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku.

Do pisma z 10 listopada 2017 r. inwestor - T. Ż. i W. Ż. załączyli do akt sprawy rzuty elewacji z wyjaśnieniami projektanta, z których wynika, że schody zewnętrzne do kancelarii nie przesłaniają okien gabinetu kosmetycznego, a tylko częściowo okno poczekalni. Pomieszczenia poczekalni nie wymagają naświetlenia światłem dziennym. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że przesłaniane pomieszczenie należy do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w rozumieniu § 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 13 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto zaprojektowane schody posiadają konstrukcje ażurową (nie pełną) oraz zasłaniają okno poczekalni w części. W sprawie nie ma zastosowania przepis

§ 60 rozporządzenia, gdyż dotyczy pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej

3 godziny w dniach równonocy oraz pomieszczeń w mieszkaniu wielopokojowym. Inwestycja nie narusza również pozostałych przepisów rozporządzenia.

Przedłożony przez inwestora projekt budowlany dotyczy wykonania schodów zewnętrznych, położonych na nieruchomości wspólnej, prowadzących do istniejącego przy ulicy chodnika.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca Prawo budowlane (Dz.U.

z 2017 r., poz. 1357 z późn. zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei przepis art. 3 pkt 11 wymienionej ustawy stanowi, że przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zarząd budynkiem wielorodzinnym przy ulicy [...], w K., sprawowany jest przez K. Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]".

W myśl art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1222 z późn. zm.), zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z wyjątkiem art. 22 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali, czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie. Do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Zgodnie z art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego, wymaga odpowiedniej uchwały. Przepis art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, obowiązuje w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo spółdzielcze (Dz.U. z 2017 r. poz. 1596). Przywołane w odwołaniu orzecznictwo SN i NSA dotyczy stanu prawnego przed nowelizacją przepisu art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r.

o spółdzielniach mieszkaniowych, który w obowiązującym brzmieniu wszedł w życie

9 września 2017 r. "Nowelizacja dokonana ZmSpMieszkU z 20.7.2017 r. sprawiła,

że wyżej prezentowany pogląd orzecznictwa nie może się ostać. Od 9.9.2017 r. obowiązuje bowiem nowe brzmienie art. 27 ust. 2 SpMieszkU, które nie odsyła już

(w drodze wyjątku od generalnego wyłączenia przepisów WłLokU) do stosowania

art. 18 ust. 1 WłLokU, lecz do stosowania art. 22 WłLokU. Tymczasem prezentowane wyżej stanowisko (oparte było na argumencie odesłania do stosowania art. 18 ust. 1 WłLokU, które nie jest już dłużej możliwe". - Spółdzielnie mieszkaniowe, red. Osajda, wyd. 1 Królikowska, w: Legalis. Cytowane ww. literaturze orzeczenia wskazane zostały również w złożonym odwołaniu.

Zdaniem Wojewody, we wznowionym postępowaniu podstawą do wydania orzeczenia są przepisy obowiązujące w dacie orzekania (wyrok z 28 czerwca 1984 r.,

I SA 86/84). Do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Dodatkowe wejście do lokalu zostanie wykonane w ścianie zewnętrznej w istniejącym otworze okiennym na balkonie. Zmiana elewacji budynku, poprzez wykonanie schodów oraz zastąpienie otworu okiennego otworem drzwiowym co do zasady, stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością (wyrok z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 14/14). Przedmiotowa inwestycja dotyczy interesu prawnego współwłaścicieli, a w sensie faktycznym, może zagrażać ich interesom, co stanowiło przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę.

W oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - inwestorzy - T. Ż. i W. Ż. powołali się na zgodę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na przeprowadzenie robót budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 170/17 wskazał, że organy rozpatrujące sprawę nie dokonały weryfikacji zgody zarządu [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na wykonanie robót budowlanych, pod względem zapisów Statutu Spółdzielni, co do jej reprezentacji. Inwestor w trakcie wznowionego postępowania dołączył zgodę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z [...] r., w którym zarząd Spółdzielni reprezentowany przez dwóch członków Spółdzielni poinformował, iż udzielono zgody inwestorom T. Ż. i W. Ż. na prowadzenie robót budowlanych. Spółdzielnia jako współwłaściciel części wspólnej wyraziła zgodę na zajęcie terenu pod zewnętrznymi schodami do remontowanego lokalu. Jednakże przedmiotowa dobudowa schodów pozostaje poza zakresem zwykłego zarządu Spółdzielni.

Brak odpowiedniej uchwały współwłaścicieli nieruchomości na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane doprowadził do naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którymi pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2) oraz, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2).

Jeżeli chodzi o zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr położonego przy ulicy [...] w K., na lokal usługowy kancelarii prawnej, to należy przyjąć, że powstanie takiej kancelarii, w lokalu mieszkalnym nie powoduje zmian w częściach wspólnych budynku, które wymagałyby odpowiedniej zgody współwłaścicieli nieruchomości, o której mowa w art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Dostęp do lokalu kancelarii może być zapewniony przez klatkę schodową. Działalność kancelarii może powodować, jedynie nieznaczne zwiększenie osób korzystających z części wspólnych budynku i to w godzinach pracy kancelarii. Sprawa zwiększonej bieżącej eksploatacji części wspólnej budynku jaką jest klatka schodowa należy i powinna być rozstrzygana w ramach działalności spółdzielni mieszkaniowej. Ponadto dodatkowo art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, do którego kieruje art. 27 ust. 2, zdanie drugie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu zalicza zmianę sposobu użytkowania części wspólnych nieruchomości, nie wymienia natomiast zmiany sposobu użytkowania lokalu odrębnego.

Inwestycja nie narusza pozostałych przepisów Prawa budowlanego, a także ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Koszalinie z 24 listopada 2005 r. Nr XXX/488/2005 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze zawartym między ulicami Zwycięstwa, Marszałka Józefa Piłsudskiego, Lasem i osiedlem Rokosowo Północ (Dz. Urz. Woj. Zacho, w 2005 r. Nr 100 poz. 2031).

Zgodnie art. 151 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydaje decyzję, w której:

- odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia,

- uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia.

W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w k.p.a., organ ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności,

z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Wojewoda [...] stwierdził, że organ I instancji nie uchybił przepisom z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.

Powyższa decyzja została przez T. Ż. i W. Ż. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący zarzucili naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego:

- art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, iż skarżący nie dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością dla celów budowlanych w zakresie schodów zewnętrznych;

- art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, poprzez przyjęcie,

iż spółdzielnia nie dysponuje samodzielnym prawem do zarządzania nieruchomością wspólną w zakresie prawa do udzielenia zgody na dysponowanie nieruchomością wspólną dla celów budowlanych w zakresie schodów zewnętrznych,

Wnieśli o:

1/ uchylenie w całości zaskarżonej decyzji;

2/ zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

Skarżący całkowicie nie zgodzili się z dokonaną przez organ II instancji interpretacją art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. W konsekwencji podtrzymali stanowisko o dysponowaniu prawem do dysponowania nieruchomością dla celów budowlanych w zakresie schodów zewnętrznych w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnili, że zarówno skarżący jak i organ uznają, iż przed zmianą przepisów Spółdzielni przysługiwało prawo do dysponowania nieruchomością wspólna na cele budowlane. Różnica natomiast wynika z interpretacji zmiany jaka od dnia 09.09.2017r. nastąpiła w art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.

Analizując powyższą sytuację skarżący zwrócili uwagę na fakt, iż zgoda na dysponowanie nieruchomością została udzielona przez spółdzielnie jeszcze przed zmianą art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Nie została ona także uchylona czy cofnięta. W konsekwencji należy oceniać jej moc nie w kontekście późniejszych zmian, lecz stanu prawnego obowiązującego w chwili złożenia oświadczenia. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, iż ważne oświadczenie miałoby utracić moc w wyniku późniejszych zmian przepisu.

W piśmie procesowym z dnia 2 sierpnia 2018 r. skarżący wnieśli

o przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów na okoliczność posiadania przez skarżących prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2018 r. sąd oddalił wniosek dowodowy uznając, że nie przyczynią się one do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności sąd uznał, iż skarga winna być uwzględniona.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na fakt, że zapadłe decyzje zostały wydane w wyniku wznowienia postępowania, a nadto, że w sprawie już orzekał sąd administracyjny i zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie bało przedmiotem zaskarżenia , a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W wydanym wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 170/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, między innymi,

że w przypadku kwestionowania przez innego współwłaściciela oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oświadczenie takie musi być zweryfikowane przez organ. Sąd uznał także, że organ winien ustalić, czy lokal należący do M. K. stanowi jej odrębną własność, z czego wynika "prawo współdecydowania o tej nieruchomości w sprawach przekraczających zwykły zarząd, czyli m.in. w zakresie wykonania robót budowlanych powodujących zmiany elewacji budynku i sposobie jego funkcjonowania (tworzenie innych wejść, budowa nowych elementów), czy też jest to spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,

w zakresie którego może wypowiadać się Zarząd Spółdzielni, jednakże

z uwzględnieniem statutowych zasad reprezentacji, zapisanych w rejestrze KRS.

W każdym z tych wypadków status skarżącej i jej prawo do współdecydowania

o prawie innych osób do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane przez inne osoby będzie inny."

Sąd stwierdza, że co do zasady organ wykonał zalecenia i zastosował się do oceny prawnej sądu zawartej w wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r.

Należy dodać, że istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygnięta. Wobec tego organ administracji publicznej, wydający nową decyzję, stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania (wyrok NSA sygn. akt II OSK 487/11), a przeprowadzenie nowych dowodów może wynikać z konieczności uzupełnienia materiału dowodowego lub z nowego stanu prawnego (wyrok NSA sygn. akt II OSK 1903/13).

W świetle powyższego sąd podziela stanowisko Wojewody Z. odnośnie zastosowania w niniejszej sprawie przepisów znowelizowanej ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych

(Dz. U. z 2018 r., poz. 845 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania decyzji. Równocześnie jednak sąd zauważa, że organ odwoławczy nie zastosował przepisów ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania do punktu 2 decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r.

Ponadto organ odwoławczy cytując w uzasadnieniu decyzji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 marca 2014 r. stwierdził, że zmiana elewacji budynku poprzez wykonanie schodów oraz zastąpienie otworu okiennego otworem drzwiowym, co do zasady, stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością. Z akt administracyjnych wynika, że wszystkie lokale w budynku stanowią odrębna własność ich właścicieli. Organ uznając więc prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji w punkcie 2 decyzji pierwszoinstancyjnej pominął kwestię sprawdzenia, czy w takim razie inwestorzy posiadali prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane również na przebudowę lokalu. Ponadto ta przebudowa sprowadzała się, jak wynika z projektu, do "wymiany stolarki drzwiowej wewnętrznej i okiennej w ścianie przy loggii", co, w ocenie sądu, oznacza zmianę stolarki okiennej na okienną z drzwiami – którymi można będzie wejść do lokalu ze schodów zewnętrznych. Skoro organ nie zezwolił na budowę schodów ww. przebudowa lokalu stała się zbędna.

W ocenie sądu, zaskarżona decyzja naruszyła art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., a także art. 6 i art. 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy winien mieć na uwadze przedstawioną przez sąd ocenę prawną oraz fakt, że według oświadczenia pełnomocnika skarżących przedmiotowy lokal został przebudowany a schody wybudowane.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art.200 w zw. z art.205 ww. ustawy.