Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 667/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 ust. 1 litera  a  i  c, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 26a ust. 1a (1) ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1172
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Zarządcy masy sanacyjnej F. sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia ... stycznia 2020 r. nr ... w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz Zarządcy masy sanacyjnej F. sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w K. kwotę 2000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] nakazał stronie - [...] - zwrot środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze od listopada 2018 r. do marca 2019 r.

Zaskarżona przez Zarządcę Masy Sanacyjnej [...] decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W celu weryfikacji spełniania przez w/w płatnika przesłanek otrzymywania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za powyższe okresy rozliczeniowe PFRON pismem z dnia 10 maja 2019 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z prośbą o udzielenie informacji, czy Strona opłaciła (z uwzględnieniem rozliczeń konta płatnika) terminowo i w całości obowiązkowe składki na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FP i FGŚP za okresy: grudzień 2018 r., styczeń 2019 r., luty 2019 r., marzec 2019 r. oraz kwiecień 2019 r.

Pismem z dnia 3 czerwca 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. przekazał informacje na temat uregulowania składek na ubezpieczenia społeczne przez Skarżącą. ZUS wskazał, w jaki sposób płatnik dokonywał w okresach wskazanych we wniosku opłat składek.

W odpowiedzi na wezwanie do zapłaty z dnia 8 lipca 2019 r. o nr [...] Strona poinformowała, że składki ZUS za okres luty 2019 r. zostały opłacone w dniu 29 marca 2019 r., a za okres marzec 2019 r. zostały opłacone w dniu 29 kwietnia 2019 r. na potwierdzenie czego Skarżąca przedstawiła dowody wpłaty składek do ZUS. Wobec okresów listopad 2018, grudzień 2018 r. oraz marzec 2019 r. Strona poinformowała, że składała korekty deklaracji Wn-D zmniejszające wartość należnego dofinansowania w związku z częściowo nieterminowymi wpłatami składek ZUS dotyczącymi tych okresów. Ponadto, Skarżąca przedstawiła listy pracowników niepełnosprawnych, których zasiłki ZUS za miesiące grudzień 2018 r, styczeń 2019 r. oraz kwiecień 2019 r. zostały zapłacone terminowo. Wobec powyższego, jej zdaniem, żądanie zwrotu dofinansowania za okresy styczeń 2019 r., luty 2019 r. jest bezpodstawne natomiast w odniesieniu do pozostałych okresów Spółka dokonała stosownych korekt deklaracji, pomniejszając kwoty dofinansowań w związku z nieterminowymi płatnościami składek ZUS w odniesieniu do części pracowników niepełnosprawnych. Do pisma załączone zostały kopie przelewów składek do ZUS za okresy luty 2019 r. i marzec 2019 r., korekty deklaracji Wn-D za listopad 2018 r., grudzień 2018 r. i marzec 2019 r., listy pracowników wraz z potwierdzeniami wypłat zasiłków ZUS za grudzień 2018 r., styczeń 2019 r. oraz kwiecień 2019 r.

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] nakazał Skarżącej zwrot środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze od listopada 2018 r. do marca 2019 r.

Organ powyższą decyzję argumentował ustaleniem, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, iż Strona za okresy rozliczeniowe grudzień 2018 r. oraz od stycznia 2019 r. do kwietnia 2019 r. nieterminowo opłaciła składki na FUS, FUZ, FP i FGŚP. Wobec czego stwierdzono, że strona nienależnie pobrała dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze od listopada 2018 r. do marca 2019 r. w łącznej wysokości 147.572,40 zł. Z miesięcznej informacji o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych INF-D-P za okresy sprawozdawcze w PFRON listopad i grudzień 2018 r. oraz od styczeń do marca 2019 r. wynikało, iż wynagrodzenie płacone było przez pracodawcę w miesiącu następującym po miesiącu, za który pracownicy pobierają wynagrodzenie. Wobec powyższego wnioskom Wn-D za okresy listopad i grudzień 2018 r. oraz od stycznia do marca 2019 r. odpowiadały deklaracje ZUS za grudzień 2018 r. oraz od stycznia 2019 r. do kwietnia 2019 r. Podstawą stwierdzenia nieprawidłowości było w/w pismo z dnia 3 czerwca 2019 r. znak: [...] (wpływ do Funduszu w dniu 7 czerwca 2019 r.) Oddziału ZUS w [...], w którym przekazano informację o datach wpłat składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz FP i FGŚP. Zgodnie z jego treścią składki zostały uregulowane w sposób następujący:

- grudzień 2018 r. składki na FUS oraz FUZ zostały opłacone po terminie w dniu 20 lutego 2019 r., składki na FP i FGŚP zostały opłacone po terminie (ostatecznie w dniu 7 marca 2019 r.),

- styczeń 2019 r. składki na FUS oraz FUZ zostały opłacone po terminie w dniu 7 marca 2019 r., składki na FP i FGŚP zostały opłacone po terminie (ostatecznie w dniu 29 marca 2019 r.),

- luty 2019 r. składki na FP i FGŚP zostały opłacone po terminie (ostatecznie w dniu 29 kwietnia 2019 r.),

- marzec 2019 r. składki na FP i FGŚP zostały opłacone w niepełnej wysokości,

- kwiecień 2019 r. składki na FUS, FUZ oraz FP i FGŚP nie zostały opłacone.

W ocenie PFRON skoro na koncie płatnika za okresy rozliczeniowe objęte postępowaniem zaewidencjonowano wpłaty, które zostały dokonane z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczających 14 dni lub zostały opłacone w niepełnej wysokości bądź nie odnotowano w ogóle wpłaty kwoty składek, informację tę należy utożsamić ze stanem widniejącym na koncie każdego ubezpieczonego zgłoszonego w danym okresie, w tym również ze stanem widniejącym na koncie ubezpieczonych posiadających orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Z analizy danych wynika również, że wpłaty dokonane z uchybieniem terminu, przekroczyły wysokość 2% składek należnych za dany miesiąc. Zgodnie zatem z art. 26a ust 1 a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż informacje przekazane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych stanowią dowód w postaci dokumentu urzędowego, który korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności dokumentu) oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, wobec czego staje się najbardziej wiarogodnym środkiem dowodowym.

Od powyższej decyzji Strona złożyła skargę do WSA w Warszawie.

W skardze Strona zarzuciła naruszenie:

-przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj.:

a) art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 7 i 77 § 1 kpa i w związku z art. 45 a ust. 3a i art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dalej "ustawa o rehabilitacji" poprzez nieustalenie przez organ prawdy obiektywnej w oparciu o dowody w postaci imiennych dokumentów rozliczeniowych pracowników niepełnosprawnych złożonych przez spółkę do ZUS i odpowiadające im informacje INF-D-P złożone przez spółkę do systemu SODiR prowadzonego przez organ, dokumentów złożonych przy piśmie spółki z dnia 11 października 2019 r. i oparcie rozstrzygnięcia na błędnie ustalonym stanie faktycznym w zakresie nieterminowości opłacenia składek ZUS,

b) art. 80 kpa w związku z art. 11 i 77 § 1 kpa poprzez przekroczenie zasad oceny dowodów i oparcie orzeczenia na dowodach niemiarodajnych w sprawie tj. zaświadczeniach ZUS o stanie rozliczeń całego konta spółki - płatnika, obejmującego wszystkich pracowników, w tym również pełnosprawnych, co oznacza także, że organ nie poczynił żadnych samodzielnych ustaleń,

-przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 2 ust. 4a w związku z art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 i z art. 49e ust.1 i ust. 2 ustawy o rehabilitacji oraz w związku z art. 33 ust. 2 rozporządzenia Komisji UE nr 651/2014 poprzez przeprowadzenie nieprawidłowej wykładni tych przepisów, a także art. 26a ust. 11 pkt 1 tej ustawy;

b) art. 26 a ust. 1a (1) pkt 3 oraz art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędne zastosowanie polegające na nakazaniu zwrotu otrzymanych dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w związku z bezpodstawnym zastosowaniem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek , do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych,

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a zatem skarga okazała się zasadna.

Odnosząc się do ram prawnych niniejszej sprawy należy wskazać na treść art. 26a ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dalej jako "ustawa o rehabilitacji",- w brzmieniu obowiązującym w spornych okresach – zgodnie z którym pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych.

Z brzmienia art. 26a ust 1a (1) ustawy wynika jednakże, że miesięczne dofinansowanie nie przysługuje:

1) na pracowników zaliczonych do umiarkowanego lub lekkiego stopnia niepełnosprawności, którzy mają ustalone prawo do emerytury;

1a) do wynagrodzeń wypłaconych po dniu złożenia wniosku, o którym mowa w art. 26c ust. 1 pkt 2;

2) jeżeli wynagrodzenie pracownika niepełnosprawnego nie zostało przekazane na jego rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej albo na adres zamieszkania tego pracownika, za pośrednictwem osób prawnych prowadzących działalność w zakresie doręczania kwot pieniężnych;

3) jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni.

Zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, ilekroć w ustawie jest mowa o kosztach płacy - oznacza to wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Oznacza to, że pojęcie "kosztów płacy" użyte w art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji należy rozumieć zarówno koszt wynagrodzenia pracownika - obejmującego kwotę wynagrodzenia wypłaconego bezpośrednio pracownikowi, jak również kwoty zaliczek na podatek dochodowy od tego wynagrodzenia odprowadzonych do urzędu skarbowego przez pracodawcę jako płatnika, kwoty składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne potrąconych z wynagrodzenia pracownika, a także kwoty składek wypłacanych z własnych środków pracodawcy na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy czy Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (patrz: M. Włodarczyk (red.) Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, komentarz do art. 26a, Lex/el).

Dokonując oceny treści art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji i wskazanych tam "kosztów płacy" należy stwierdzić, iż oznaczają one wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Należy też zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń).

Sąd w tym miejscu pragnie wskazać, że przy wykładni przepisów krajowych należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Jest to szczególnie istotne przy odkodowaniu normy prawnej wskazanej w powołanym art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 41 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 kosztami kwalifikowalnymi są koszty płacy za cały okres zatrudniania pracownika niepełnosprawnego. Podobnie obecnie obowiązujący art. 33 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. U. UE L z dnia 26 czerwca 2014 r., nr 187, s. 1 ze zm., dalej: rozporządzenie 651/2014) wskazuje, że za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Tym samym przepisy dotyczące dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jednoznacznie wiążą koszty płacy z zatrudnieniem konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie wszystkich pracowników, w tym pracowników pełnosprawnych.

Należy zatem jednoznacznie stwierdzić, że nieterminowe pokrywanie przez pracodawców miesięcznych kosztów płacy, o którym mowa w art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji odnosi się wyłącznie do kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego, a nie pracowników ogółem, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r., wydany w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1511/18 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2019 r. wydany w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2062/18).

Sąd wyjaśnia, że rola Prezesa PFRON jest ograniczona do kontroli działalności pracodawcy w zakresie odnoszącym się tylko do osób niepełnosprawnych, a nie w całej rozciągłości, która nie ma wpływu na wynagrodzenie osób niepełnosprawnych. W wypadku, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że koszty płacy osoby niepełnosprawnej zostały pokryte w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, to niepokrywania kosztów płacy osób pełnosprawnych w wymaganych terminach organ nie może oceniać w kontekście art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji, a jedynie w takim wypadku jest zobowiązany do ustalenia, czy przedsiębiorca nie znajduje się w trudniej sytuacji ekonomicznej wg kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej (art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji) (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1511/18).

Dlatego też w ocenie Sądu Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy Strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. Organ takiego ustalenia w sprawie jednak nie dokonał i nie przedstawił w zaskarżonej decyzji, czym - w ocenie Sądu – naruszył art. 7 k.p.a. i art. 77 w zw. z art. 11 k.p.a. W wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I GSK 2217/19 wskazano, że "uwzględniając wszystkie konsekwencje wynikające z przedstawionego powyżej rozumienia pojęcia kosztów płacy, którym na gruncie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz dla potrzeb jej stosowania operuje ustawodawca w jej art. 2 pkt 4a i art. 26a ust. 1a (1) pkt 3, trzeba stwierdzić, że zakres postępowania wyjaśniającego w postępowaniu prowadzonym w sprawie zobowiązania do zwrotu środków Funduszu, który wyznaczał art. 49e ust. 1 przywołanej ustawy - w rozpatrywanej sprawie ta część zawartej w tym przepisie wypowiedzi normatywnej, która odnosi się do podlegającej zwrotowi kwoty ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości - aby mógł być uznany za prawidłowy, nie mógł abstrahować od tego, że koszty płacy, o których mowa powyżej, to koszty płacy pracownika niepełnosprawnego, nie zaś innego pracownika zatrudnianego przez pracodawcę, o którym mowa w art. 26a ust. 1, a mianowicie przez pracodawcę korzystającego z dofinansowania do wynagrodzenia z tytułu zatrudniania pracownika niepełnosprawnego.

Tym samym, tak wyznaczony przepisem prawa materialnego zakres postępowania w sprawie zobowiązania do zwrotu środków Funduszu, w sensie odnoszącym się do ustalenia prawnie relewantnych dla jego wyniku faktów, powinien przede wszystkim uwzględniać potrzebę (i zarazem obowiązek) wykazania przez organ administracji, że źródłem i przyczyną stwierdzonych nieprawidłowości uzasadniających żądanie zwrotu przyznanych środków jest uchybienie przez pracodawcę terminom ponoszenia kosztów płacy pracowników niepełnosprawnych, do wynagrodzenia których otrzymał dofinansowanie z Funduszu.

W rozpatrywanej sprawie - jak trafnie stwierdził Sąd I instancji - tak się nie stało, co uzasadnia twierdzenie o wadliwości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych.

W kontekście przedstawionych powyżej uwag odnoszących się do znaczenia regulacji materialnoprawnej dla oceny prawidłowości ustalenia koniecznego zakresu postępowania wyjaśniającego w konkretnej sprawie, ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji nie pozostają w żadnym związku z materialnoprawną podstawą jej wydania, przez co nie są związane z przedmiotem i istotą sprawy rozstrzyganej decyzją, o której mowa w art. 49e ust. 1 przywołanej ustawy. Wobec skali ich deficytów są więc one także dowolne.

Przy tym - a w kontekście odnoszącym się do sposobu skonstruowania oraz uzasadnienia tych zarzutów trzeba to podkreślić - za uzasadnione należy uznać stanowisko, że prawidłowemu ustaleniu koniecznego zakresu postępowania wyjaśniającego w rozpatrywanej sprawie - o czym mowa była powyżej - aby rezultat tego postępowania mógł być uznany za zgodny z prawem, musi również towarzyszyć, jako warunek niezbędny, respektowanie przez organ administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów oraz przepisów procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, co umożliwia kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw podejmowanego rozstrzygnięcia.

Rekonstrukcja wskazanych reguł procesowych powinna zaś w rozpatrywanej sprawie następować w oparciu o treść art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r., który w zakresie nieuregulowanym tą ustawą odsyła do ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Uwzględniając treść zasad ogólnych k.p.a. (np. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1 w związku z art. 81) oraz jego szczegółowych regulacji odnoszących się do postępowania wyjaśniającego i dowodowego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym (np. art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80), nie może budzić żadnych wątpliwości, że to one właśnie stanowią źródło szczegółowych obowiązków oraz kompetencji procesowych organu administracji w postępowaniu prowadzonym przez ten organ, określając również - w kontekście celu oraz przedmiotu prowadzonego postępowania - tryb oraz zasady ich realizacji.

Przestrzeganie przez organ w prowadzonym postępowaniu wymienionych zasad oraz przepisów szczegółowych k.p.a. nie jest pozbawione znaczenia dla oceny prawidłowości tego postępowania oraz - jeżeli nie zwłaszcza - prawidłowości przeprowadzonych w nim ustaleń faktycznych.

W korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów, w tym zwłaszcza tych, w których świetle trzeba było uznać, że w konsekwencji wadliwego podejścia organu administracji do rozumienia pojęcia kosztów płacy, zakres koniecznych do ustalenia w sprawie faktów nie został prawidłowo ustalony przez ten organ, co wobec skali związanych z tym deficytów, przeprowadzone w sprawie ustalenia faktyczne czyniło dowolnymi, trzeba podkreślić, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym, albowiem zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.) - por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., sygn. akt III ARN 55/94."

Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes obywateli. Postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w ocenie Sądu, stanowiło przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Dodatkowo trzeba wskazać, że istotnie z przepisów ustawy o rehabilitacji wynika, że funkcjonujący system wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych w formie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych uznaje koszty płacy jako całość i nie ma możliwości wnioskowania o dofinansowanie jedynie do części tych kosztów. Taka konstrukcja systemu wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych (a nie wszystkich pracowników) ma na celu ochronę tych pracowników. Poniesienie przez pracodawcę kosztów płacy związanych z wypłatą wynagrodzenia wiąże się ściśle również z poniesieniem pozostałych kosztów płacy, tj. m.in. kosztów ubezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego, składek na Fundusz Pracy i FGŚP. W związku z powyższym wystarczającym jest, aby pracodawca nie poniósł któregokolwiek z ww. kosztów płacy np. w zakresie składek na ubezpieczenia zdrowotne pracowników niepełnosprawnych, aby stwierdzić, że dofinansowanie nie przysługuje (patrz: cyt. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r.).

Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie organ zwracał się do Oddziału ZUS o udzielenie informacji, czy Skarżąca strona terminowo i w całości opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne za sporne miesiące. Sąd stwierdza, że istotnie dowód przedstawiony przez ZUS ma walor dokumentu urzędowego, jednakże jak każdy dowód podlega ocenie przez gospodarza postępowania, w tym wypadku przez Prezesa PFRON i w wypadku, gdy treść dowodu w sposób niepełny odzwierciedla stan faktyczny, albo też temu dowodowi przeczą inne dowody, także z dokumentów (np. przedstawione przez stronę postępowania), to organ winien dokonać ich oceny i ewentualnie wyjaśnić powody rozbieżności oraz je przedstawić w decyzji.

Strona poinformowała, że składki ZUS za okres luty 2019 r. zostały opłacone w dniu 29 marca 2019 r., a za okres marzec 2019 r. zostały opłacone w dniu 29 kwietnia 2019 r. na potwierdzenie czego Skarżąca przedstawiła dowody wpłaty składek do ZUS. Wobec okresów listopad 2018 r., grudzień 2018 r. oraz marzec 2019 r. Strona poinformowała, że składała korekty deklaracji Wn-D zmniejszające wartość należnego dofinansowania w związku z częściowo nieterminowymi wpłatami składek ZUS dotyczącymi tych okresów. Ponadto, Skarżąca przedstawiła listy pracowników niepełnosprawnych, których zasiłki ZUS za miesiące grudzień 2018 r, styczeń 2019 r. oraz kwiecień 2019 r. zostały zapłacone terminowo. Wobec powyższego, jej zdaniem, żądanie zwrotu dofinansowania za okresy styczeń 2019 r., luty 2019 r. jest bezpodstawne natomiast w odniesieniu do pozostałych okresów Spółka dokonała stosownych korekt deklaracji, pomniejszając kwoty dofinansowań w związku z nieterminowymi płatnościami składek ZUS w odniesieniu do części pracowników niepełnosprawnych. Do pisma załączone zostały kopie przelewów składek do ZUS za okresy luty 2019 r. i marzec 2019 r., korekty deklaracji Wn-D za listopad 2018 r., grudzień 2018 r. i marzec 2019 r., listy pracowników wraz z potwierdzeniami wypłat zasiłków ZUS za grudzień 2018 r., styczeń 2019 r. oraz kwiecień 2019 r.

Organ rozpoznając sprawę zupełnie pominął te dokumenty i oparł się jedynie na informacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do tego konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie globalnie do wszystkich pracowników. W zaskarżonej decyzji zabrakło konkretnych danych odnoszących się do konkretnych niepełnosprawnych pracowników, którym wg organu Skarżąca spółka (pracodawca) nie pokryła kosztów płacy (należności składkowych) we wskazanych w przepisach terminie. Innymi słowy organ winien uzyskać i przedstawić w decyzji dowód wskazujący, że koszty płacy za osoby niepełnosprawne zostały poniesione po wymaganym terminie. Dowodem takim powinna być informacja o niedopłacie za sporne miesiące na indywidualnym koncie ZUS każdej z niepełnosprawnych osób, do wynagrodzenia której zostało przez PFRON wypłacone dofinansowanie.

Nie można pominąć, że Skarżąca wskazuje i załącza dowody, które w jej ocenie, potwierdzają, że w pierwotnym terminie uregulowała należności składkowe wynikające ze złożonych deklaracji w stosunku do osób niepełnosprawnych, to rolą organu jest jednoznaczne ustalenie i przedstawienie stanowiska w decyzji, dlaczego w ocenie organu Skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia kwot wskazanych w zaskarżonej decyzji.

Dokonywana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji obejmuje oprócz zbadania, czy zastosowano prawidłowo przepisy prawa materialnego, także zbadanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Sąd wskazuje, że postępowanie dowodowe ograniczające się zasadniczo do uzyskania odpowiedzi z Oddziału ZUS z pominięciem zarzutów Strony i dokumentów przez nią przedstawionych jest przeprowadzone z naruszeniem prawa.

Mając powyższe na względzie w ocenie Sądu w sprawie organ naruszył przepisy materialne tj. art. 26a ust. 1a (1) ust. 3 ustawy o rehabilitacji, a także naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zastosuje się do wskazanej w wyroku wykładni prawa materialnego. W tym kontekście dokona ustaleń faktycznych w oparciu o całość zebranego w sposób prawidłowy materiału dowodowego. Organ weźmie również pod uwagę wskazaną ocenę związaną z interpretacją pojęcia "koszty płacy", odniesie się także do stawianych przez Stronę skarżącą zarzutów i złożonych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust. 1 litera a i c p.p.s.a, orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (punkt 2 wyroku). Wskazana w tym punkcie kwota stanowi kwotę wpisu od skargi w wysokości 2000 zł.