Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 268/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21 ust 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 268/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 maja 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2014 r., sprawy ze skarg B., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 21 kwietnia 2011 r. Nr [...],, [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2004, 2005, I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku.


UZASADNIENIE

B – nazywanej dalej "Spółką", wnioskiem z dnia 15 grudnia 2009 r. wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy W. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2006 i złożyła jednocześnie korektę deklaracji podatkowej . Spółka wyjaśniła, że nadpłata w podatku od nieruchomości wynikała z błędnego zadeklarowania dróg wewnętrznych, służących poruszaniu się i postojowi pojazdów na stacjach benzynowych należących do Spółki, jako przedmiotu opodatkowania. Tymczasem, zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", nieruchomości te z początkiem 2004 r. przestały być przedmiotem opodatkowania.

W związku ze złożeniem korekt deklaracji Burmistrz Miasta wszczął postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za poszczególne lata. Decyzjami z dnia 25 czerwca 2010 r. Burmistrz Miasta określił Spółce wysokość zobowiązań podatkowych za lata 2004-2006 w wysokościach odpowiadających pierwotnym deklaracjom. Organ wyjaśnił, że wskazane przez Spółkę obiekty nie są drogami, ponieważ nie zostały oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem drogi – co było jednym z warunków uznania ich za drogę w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 z późń. zm.) dane zawarte w ewidencji stanowią bowiem podstawę wymiaru podatku od nieruchomości.

Decyzjami z dnia 21 kwietnia 2011r. o numerach od [...] do [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Odwołując się do art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838 z późn. zm.), organ doszedł do wniosku, że elementem konstytutywnym drogi jest zlokalizowanie jej w pasie drogowym. Mając na uwadze treść art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, o tym, czy dany grunt jest pasem drogowym decyduje natomiast oznaczenie go odpowiednim symbolem w ewidencji gruntów i budynków. Z danych zawartych w ewidencji wynika natomiast, że wskazane w korekcie deklaracji podatkowej grunty nie były oznaczone symbolem "dr". W tym stanie rzeczy, obiekty określane przez Spółkę jako drogi wewnętrzne, nie odpowiadały definicji zawartej w art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych – nie były bowiem zlokalizowane w pasie drogowym.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 6, poz. 80). Zdaniem Spółki, przesłanką determinującą zastosowanie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. było faktyczne istnienie na danym gruncie drogi, a nie dane zawarte w ewidencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2011r. sygn. akt I SA/Kr 1212/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzje organu pierwszej instancji za 2006 r. , stwierdził również nieważność zaskarżonych decyzji za 2004 i 2005 r. Jednocześnie orzekł od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 9.818,00 zł.

W motywach wyroku sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że decyzje podatkowe obejmujące lata 2004-2005 wydane zostały po upływie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Upływ terminu przedawnienia skutkuje wygaśnięciem zobowiązania podatkowego – a co za tym idzie, skoro nie ma przedmiotu postępowania, organ nie może orzekać o wysokości tego zobowiązania podatkowego. Sąd pierwszej instancji doszedł na tej podstawie do wniosku, że decyzje podatkowe za lata 2004-2005 zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji tego stwierdził ich nieważność. Na poparcie swojego stanowiska sąd odwołał się do tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r. (sygn. akt I FPS 5/09).

Rozpoznając sprawę w zakresie decyzji podatkowej obejmującej 2006 r., sąd w pełni podzielił podniesiony przez Spółkę zarzuty naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Zdaniem sądu , dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają znaczenie drugorzędne i nie mogą przesądzać o tym, czy dany obiekt jest drogą wewnętrzną i podlega wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Sąd zgodził się ze Spółką, że nie każdy grunt pod drogami oznaczany jest w ewidencji symbolem "dr". Zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 z późn. zm.), co do zasady, grunt w obrębie pasa drogi oznacza się symbolem "dr". Niemniej jednak grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie zalicza się do dróg na potrzeby ewidencji – grunty te wlicza się do przyległych do nich użytków gruntowych. Dlatego też w rozpoznawanej sprawie sieci dróg wewnętrznych, znajdujące się w obrębie stacji benzynowych, zostały oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolami "Bi", a nie "dr". Klasyfikacja gruntów nie obejmuje zatem wszystkich przedmiotów wymienionych w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Mając na uwadze definicję pasa drogowego i drogi zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, sąd doszedł do wniosku, że dane zawarte w ewidencji nie są wystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajduje się pas drogowy bądź budowla w postaci drogi. Stąd też art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Mając na uwadze wątpliwości jakie budzą reguły klasyfikacji gruntów, w ocenie sądu pierwszej instancji, organ powinien był podjąć działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej) i wyjaśnić, czy wskazane przez Spółkę nieruchomości stanowiły drogi wewnętrzne w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.

W skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pełnomocnik organu podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w zw. z art. 247 § 1 pkt 3, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 70 § 1, art. 59 § 1 pkt 1, art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sytuacji, gdy nie zachodziła przesłanka rażącego naruszenia prawa;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, chociaż skarga była niezasadna;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie, że organy nie przeprowadziły w należyty sposób postępowania dowodowego, chociaż zebrano kompletny materiał dowodowy.

- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego stawy i sformułowanie wskazań co do dalszego postępowania nie uwzględniających całokształtu sprawy.

Autor skargi kasacyjnej podniósł także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że drogi wewnętrzne, które nie posiadają oznaczenia gruntu w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr" nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt nr II FSK 449/12 uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji za 2004 r. i 2005 r. i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W pozostałym zakresie oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie zasądził od B. z siedzibą w K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd kasacyjny wskazał , że sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność decyzji podatkowych określających wysokość zobowiązania podatkowego za lata 2004-2005 z uwagi na wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Po upływie terminu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej organ nie może bowiem wydać decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Zaprezentowana w tym przedmiocie argumentacja i stanowisko sądu pierwszej instancji pozostaje w sprzeczności z przyjętym zarówno orzecznictwie, jak i doktrynie prawnej poglądem co do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, w związku z upływem terminu przedawnienia (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2010, s. 408-411). Upływ terminu przedawnienia nie wyklucza zatem możliwości wydania decyzji podatkowej, organ nie może jedynie określić podatku w kwocie wyższej – w tej części bowiem zobowiązanie wygasło na skutek przedawnienia.

Warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jest jednoznaczna i oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a przepisami prawnymi. Tymczasem sąd pierwszej instancji wywiódł swoje stanowisko z tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r. (sygn. akt I FPS 5/09), zgodnie z którym "w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług wygasło w skutek zapłaty (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.), nie można po upływie terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 O.p., wbrew interesowi prawnemu podatnika, orzekać o wysokości tego zobowiązania podatkowego." Skoro zatem sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego 28 czerwca 2010 r. (sygn. akt I FPS 5/09) pozostaje w sprzeczności z dotychczasowym kierunkiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, nie można przyjąć, że stan prawny jest jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Odnosząc tezę przywołanego wyroku do niniejszej sprawy, sąd pierwszej instancji nie wziął także pod uwagę, że decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego wydane zostały w ramach postępowania związanego z wnioskiem Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości. Działanie organu miało wobec tego na celu ustalenie prawidłowości danych zawartych w deklaracji podatkowej i zweryfikowanie, czy Spółka prawidłowo obliczyła wysokość podatku. Trudno w tym stanie rzeczy wywodzić, że organ – działając na wniosek podatnika – orzekł wbrew interesowi Spółki. W świetle powyższego, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. należy uznać za zasadny.

Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do decyzji podatkowej za 2006r. uznał , że skarga kasacyjna jest niezasadna. Powołane w niej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego sprowadzają się w istocie do problemu zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i opodatkowania podatkiem od nieruchomości dróg wewnętrznych w sytuacji, gdy w ewidencji gruntów i budynków nie oznaczono ich symbolem drogi. Ponieważ stosowanie wspomnianego przepisu budziło wątpliwości, a w konsekwencji doprowadziło do rozbieżności w orzecznictwie, Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 18 listopada 2013 r. podjął uchwałę (sygn. akt II FPS 2/13), w której rozstrzygnął wyłaniające się na tym tle kontrowersje. Stwierdzono w niej, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, uregulowana w art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia dróg wewnętrznych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.). Sąd w niniejszym składzie respektuje przedstawiony powyżej pogląd. Trafnie zatem sąd pierwszej instancji zobowiązał organ podatkowy do ustalenia, czy nieruchomości wskazane przez Spółkę w deklaracjach podatkowych spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. O zastosowaniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. decydować powinien bowiem stan faktyczny nieruchomości, do którego ustalenia zobligowany jest organ podatkowy (art. 122 Ordynacji podatkowej) przy zastosowaniu istniejących środków (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpoznając sprawę zważył co następuje

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W rozpoznawanej sprawie zakres sądowej kontroli zaskarżonej decyzji determinowany jest ponadto przez fakt, że w sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, który – cytowanym wyżej wyrokiem – uchylił wyrok Sądu I instancji. Zgodnie z art.190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana , związany jest bowiem wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy przy tym wskazać, że pojęcie wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe.

Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku sądu wyższej instancji.

Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak – Molczyk [w:] H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005).

Odnosząc przedstawione rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w przywołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu będą prowadzone w oparciu ocenę prawna wyrażoną w opisanym wyroku tego sądu.

Sąd kasacyjny uznał zatem , że brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji określających podatek od nieruchomości za lata 2004 i 2005 albowiem upływ terminu przedawnienia nie wyklucza możliwości wydania decyzji podatkowej, organ nie może jedynie określić podatku w kwocie wyższej – w tej części bowiem zobowiązanie wygasło na skutek przedawnienia.

Jednocześnie podkreślić należy również to , na co również zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny , że zaskarżone decyzje zostały wydane w ramach postępowania związanego z wnioskiem Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości. Ma to kluczowe znaczenie albowiem jest to postępowanie podatkowe wszczynane na wniosek podatnika mające na celu weryfikacje jego rozliczenia podatkowego in plus . Oznacza to , że jest postępowaniem prowadzonym od początku w interesie podatnika .

Realizacja uprawnienia do stwierdzenia nadpłaty podatku dokonuje się bowiem wyłącznie na wniosek podmiotu (prawa podatkowego), który ma w tym interes prawny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 XI 2008 r., II FSK 1205/07, z dnia 20 XI 2009 r., II FSK 1000/08, z dnia 2 II 2010 r., II FSK 1401/08, z dnia 29 XI 2011r., II FSK 1102/10, z dnia 14 IX 2012r., II FSK 296/11 – https://cbois.nsa.gov.pl). Wskazuje na to wprost i jednoznacznie dosłowna treść art. 75 § 1 O.p., zgodnie z którym wskazany w nim podmiot może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest więc prawem uprawnionego, którego nie mogą zastąpić działania organów podatkowych.

Stanowisko, zgodnie z którym złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty powoduje wszczęcie postępowania, w którym organ podatkowy może (a w zasadzie musi) określić kwotę tego zobowiązania znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt. I FPS 1/12. W uzasadnieniu tej uchwały Sąd wskazał, że "upływ terminu przedawnienia stanowi ujemną przesłankę procesową do orzekania przez organ podatkowy, co do przedawnionego zobowiązania podatkowego, gdyż skutkuje bezprzedmiotowością postępowania. Wyjątek w tym zakresie musi być wskazany jednoznacznie w ustawie, jak to ma miejsce np. w przypadku instytucji zwrotu nadpłaty, określonej w art. 79 O.p., gdzie w § 2 stwierdzono, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. A contrario wynika z tego, że w przypadku wniosku o nadpłatę złożonego przed upływem terminu przedawnienia, należy orzec również po jego upływie, gdyż postępowanie w takim przypadku nie staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 § 1 O.p. Oznacza to jednak, że nieuzasadnione jest stanowisko organów podatkowych, że po upływie okresu przedawnienia, organ - wbrew interesowi prawnemu podatnika - może kształtować wielkość przedawnionego zobowiązania podatkowego "na jego korzyść", określając go w niższej wysokości, niż kwota przez niego zapłacona. Sytuacja taka, w świetle ujemnej przesłanki procesowej określonej w art. 208 § 1 O.p., jest niedopuszczalna, chyba że postępowanie podatkowe mimo upływu terminu przedawnienia nie staje się bezprzedmiotowe, co może wynikać tylko z jednoznacznego przepisu ustawowego, wymagającego kontynuacji postępowania wszczętego z inicjatywy podatnika przed upływem tego terminu. We wskazanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny w sposób pośredni potwierdził uprawnienie do weryfikacji korekty deklaracji podatkowej i orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego w postępowaniu podatkowym wszczętym na wniosek podatnika w przedmiocie stwierdzenia wysokości nadpłaty.

Sąd Kasacyjny orzekający w niniejszej sprawie przesądził również prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. co miało miejsce odnośnie decyzji w zakresie podatku od nieruchomości za 2006 r. W pełni zatem zasadne pozostają wywody tut. Sądu zawarte w wyroku z dnia 13 października 2011 r. sygn akt I SA/Kr 1212/11, które dodatkowo znalazły swoje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FSP 2/13 , a które należy również odniśc do decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 i 2005 r.

Mając powyższe na uwadze w ramach ponownego rozpoznania sprawy organ powinien ustalić, czy sporne nieruchomości są objęte zwolnieniem podatkowym, mając jednak na względzie, że zakres przedmiotowy tego zwolnienia niekoniecznie musi pokrywać się z nieruchomościami, którym nadano symbol "dr" w ewidencji gruntów i budynków. Uwagi powyższe – co oczywiste – są także determinujące dla rozpoznania złożonego przez stronę wniosku o stwierdzenie nadpłaty także za lata 2004 i 2005.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit.c w/w ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o uchyleniu zaskarżonych nr [...] i [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2004 i 2005.

Działając zaś na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji organu I instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga.

Na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonywaniu decyzji w uchylonej części do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Sąd nie zasądził kosztów postępowania na rzecz Skarżącej pomimo uwzględnienia skargi, z uwagi na fakt , że koszty te zostały w całości zasądzone wyrokiem tut. Sądu z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 1212/11, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uchylił jedynie pkt I ww. wyroku , co czyni wyrzeczenie w zakresie kosztów wiążące i prawomocne.