Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 290/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: NSA Jan Zimmermann WSA (del.) Robert Sawuła Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącego A. K. kwotę 500 zł. (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2004 r. znak: [...] Burmistrz Miasta N. działając na wniosek M. i R. S. ustalił w oparciu o art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (określanego dalej: k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy terenu położonego w N., przy ulicy [...], a oznaczonego jako działki nr ewid. 9223, 9224/2, 9225 - dla inwestycji określonej jako budowa zabudowy zagrodowej - budynku mieszkalnego z garażem, budynków gospodarczo-składowych i urządzeń budowlanych.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał m. in., iż teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego postępowanie przeprowadzono na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeń wykonawczych do ustawy. Projekt decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został sporządzony przez mgr inż. arch. A. S. wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów.

Inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ponieważ nie jest wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. (Dz. U. z 2002r. Nr 179 poz. 1490).

Organ administracyjny wskazał, że dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego oraz przeprowadzonej w dniu [...] 2004 r. wizji w terenie.

Zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Miasta teren inwestycji przewidziany jest głównie dla zabudowy zagrodowej. Studium przewiduje wyposażenie docelowe terenu w kanalizację sanitarną prowadzoną w projektowanej do przedłużenia ulicy W., aż do ulicy K.

Teren inwestycji sąsiaduje bezpośrednio z terenem znajdującym się poniżej, na którym Studium przewiduje opracowanie planu miejscowego dla realizacji osiedla mieszkaniowego z przewidywanym obowiązkiem scalenia gruntów dla wydzielenia działek budowlanych wraz z niezbędną komunikacją, obowiązek wyłączenia z użytkowania rolniczego terenu oraz lokalizację drogi publicznej gminnej. Projektowana droga publiczna w Studium przewidywana jest na działce wnioskodawcy lecz poza terenem inwestycji - nie zachodzi więc przypadek konieczności zawieszenia postępowania na podstawie art. 60 ust. 2 w sprawie ustalenia przedmiotowych warunków zabudowy. Część działki poza granicami inwestycji pozostanie nadal w dotychczasowym użytkowaniu rolnym.

Organ administracyjny wskazał również, że w związku z położeniem inwestycji w m. N., gdzie obowiązuje ochrona gatunkowa mchu torfowca (Dz. Urzęd. Woj. Nr [...] poz. [...]) - nie ustalono żadnych warunków z uwagi na brak występowania.

Z uwagi na położenie inwestycji na terenie obszarze chronionego krajobrazu (Dz. Urzęd. Woj. z 1997 r. Nr [...]) ustalono warunki wynikające z ustawy o ochronie przyrody. Nie uzgodniono decyzji z Woj. Konserwatorem Przyrody ponieważ przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego.

Teren inwestycji nie jest położony w obszarach gdzie przewidywana jest ochrona dziedzictwa kulturowego i zabytków lub ochrona dóbr kultury współczesnej.

W rejonie projektowanej inwestycji nie występują tereny górnicze, ani też narażone na niebezpieczeństwo powodzi.

Inwestycja przewidywana jest poza wyznaczonymi w Studium terenami zagrożonymi osuwaniem się mas ziemnych.

W toku postępowania, projekt decyzji o warunkach zabudowy uzgodniono w trybie art. 106 k.p.a. i ustalono, że na wnioskowanym terenie nie są planowane inwestycje o charakterze ponadlokalnym.

Odwołanie od tej decyzji wniósł A. K. W odwołaniu zarzucił rażące naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 10 i art. 77 k.p.a. Wskazał, że organ I instancji wydał decyzję na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego, co jest sprzeczne z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej. Uzasadniając swoje stanowisko przedstawił zarzuty, iż:

1) w pkt I decyzji jest mowa o nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr 9223, 9224/2 i 9225, natomiast w załączniku Nr 1 (będącym integralną częścią decyzji) zaznaczono granice terenu objętego wnioskiem, na którym brak jest działki 9224/2, są natomiast działki 9226/1, 9226/2, 9227, 9228 i inne, których właściciele nie biorą udziału w postępowaniu.

2) w pkt II 1.1) c - wydający decyzję nie odniósł się do wymogu spełnienia przez Inwestora warunków określonych w art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie obowiązku posiadania gospodarstwa rolnego związanego z zabudową o takiej powierzchni, która przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w mieście. Urząd wydający decyzję nie przeprowadził w tym zakresie żadnej analizy nie uwzględniając tego, że ten przepis ma charakter wyjątku od zasady dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, tym samym rażąco naruszono dyspozycję przepisu art. 77 k.p.a.

3) w pkt II 2.2). decyzji I instancji wskazano, że "budynki gospodarcze winny nawiązywać architektonicznie do budynku gospodarczego projektowanego w II linii zabudowy na działce sąsiedniej" - tymczasem zdaniem skarżącego żadna działka sąsiednia do działek wymienionych w pkt I nie jest zabudowana i do żadnej działki sąsiedniej nie była wydana decyzja WZ.

4) w pkt II 3. - wg. zał. Nr l droga publiczna oznaczona jest jako działka 6664/11, a w decyzji podano nr działki 6899/3 i 6905/2 nie lokalizując ich.

5) w uzasadnieniu organ wydający decyzję bez podstaw powołuje się na ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, które to studium nie jest aktem prawa miejscowego. Ustalenia studium zgodnie z dyspozycją art. 9 ust. 4 w/w ustawy są wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych, a nie przy ustalaniu warunków zabudowy w trybie postępowania administracyjnego.

Odwołujący wskazał również, że naruszono także jedną z podstawowych zasad postępowania zawartą w art. 10 k.p.a. gwarantującą mu czynny udział w każdym stadium postępowania. Odwołujący podkreślił, że nie otrzymał wraz z treścią decyzji analizy sporządzonej na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. (brak załącznika Nr 2). Nie zapoznano go również z projektem decyzji.

Konstatując odwołujący wskazał, że powyższe naruszenia przepisów postępowania mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji i winny skutkować jej uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia [...] 2004 r. znak: [...] Burmistrz Miasta N. działając w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a. sprostował z urzędu błąd pisarski w decyzji z dnia [...] 2004 r. znak: [...] w ten sposób, że na stronie trzeciej decyzji w wierszu 14, który brzmiał "zjazd z drogi publicznej (dz. 6899/3, 6905/2) na drogę wewnętrzną prywatną należy" zastąpił stwierdzeniem "zjazd z drogi publicznej na drogę wewnętrzną prywatną należy". W uzasadnieniu organ wskazał, że powstała oczywista omyłka pisarska, która wynikła z przeklejenia zapisu komputerowego, a wymienione numery działek dotyczą zupełnie innej drogi publicznej.

Decyzją z dnia [...] 2004 r. (SKO[...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 127 § 2 k.p.a., w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., a także w związku z art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżona decyzję Burmistrza Miasta N. z dnia [...] 2004 r. znak: [...].

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że decyzja ustalająca warunki zabudowy, wydawana obecnie tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na obszarze, na którym znajduje się nieruchomość objęta wnioskiem - jest tylko rodzajem urzędowej "promesy" umożliwiającej podjęcie następnych działań przez inwestora (np. zlecenie projektu technicznego), ale nie upoważniającej do podjęcia realizacji budowy. Procedura oraz zasady jej przygotowania zostały określone w przepisach art. 59 do 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. Organ odwoławczy podkreślił, że szczegółowe badanie zarzutów, jakie stawia strona odwołująca się pozwala na konstatację, że są one nietrafne.

Następnie odnosząc się do poszczególnych zarzutów odwołującego się Kolegium wskazało, że załącznik graficzny do decyzji, sporządzony został prawidłowo na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, zawierającej oprócz 3 działek objętych wnioskiem (nr 9223, 9224/2 i 9225), a będących własnością inwestora, także szereg innych działek różnych właścicieli w promieniu kilkuset metrów. Stan faktyczny określony w treści decyzji, wbrew twierdzeniu strony pokrywa się ze stanem faktycznym, określonym w załączniku graficznym.

Kolegium wskazało również, że analiza dowodząca spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została sporządzona zgodnie z wymogiem Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i stanowi załącznik nr 2 do decyzji. Wynika z niej, że średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego na terenie gminy miejskiej N. wynosi 0,97 ha, natomiast wnioskodawca jest właścicielem oraz częściowo współwłaścicielem gospodarstwa rolnego położonego w tej gminie o powierzchni łącznej 1,6353 ha. W/w dane liczbowe zostały potwierdzone sygnowaną informacją z rejestru gruntów, sporządzoną [...] 2004 r. Tym samym zdaniem Kolegium uzasadnione było zastosowanie wyjątku od zasady dobrego sąsiedztwa mającego oparcie w ust. 4 art. 61 w/w ustawy. Fakt, że analiza ta została wymieniona w treści zaskarżonej decyzji jako załącznik nr 2 powinien zdaniem Kolegium skutkować dostarczeniem powyższego załącznika stronom, na równi z decyzją i załącznikiem nr 1 - czemu organ I instancji powinien zadośćuczynić obecnie po otrzymaniu decyzji II instancji.

Następnie odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołującego się Kolegium stwierdziło, że wskazanie w pkt II 2.2. badanej decyzji na konieczność architektonicznego nawiązania formy budynków gospodarczych przewidzianych do zaprojektowania na działkach wnioskodawców do budynku gospodarczego już zaprojektowanego w II linii zabudowy na działce sąsiedniej - ma swoje oparcie w treści decyzji o pozwoleniu na budowę, znak [...] z dnia [...] 2003 r. wydanej przez Starostę N. na rzecz innych inwestorów. Skoro zatem na działkach nr ew. 9228, 9229 i 9230 będzie prowadzona budowa zagrody siedliskowej - tym samym powstała konieczność dostosowania architektury przewidywanej do zaprojektowania na kolejnych działkach - do architektury wcześniej już zaprojektowanej w pobliżu. Natomiast określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy może nawiązywać do obiektu zatwierdzonego do realizacji, chociaż jeszcze nie zbudowanego. Należy także zdaniem Kolegium zauważyć, że w praktyce urbanistycznej pojęcie sąsiedztwa nie musi dotyczyć działek bezpośrednio do siebie przylegających (np. jeżeli przedmiotowe nieruchomości rozdzielają działki wąskie, samoistnie nie stanowiące nieruchomości możliwej do zagospodarowania jako odrębne siedlisko).

Kolegium wskazało ponadto, że słusznie wytknięty błąd w numeracji działek obejmujących drogę publiczną, zawarty w pkt II.3. w treści badanej decyzji - został już sprostowany z urzędu, jako błąd pisarski, postanowieniem Burmistrza N. znak [...] z dnia [...] 2004 r.

Następnie Kolegium wskazało, że powołanie się w uzasadnieniu indywidualnej decyzji o warunkach zabudowy (lub decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego) - na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego danej jednostki administracyjnej - jest nie tylko dopuszczalne, ale wręcz konieczne. W przypadku braku planu miejscowego studium takie stanowi główne kryterium, dające podstawę merytoryczną danego rozstrzygnięcia w zakresie lokalizacji każdej inwestycji. Kolegium podkreśliło, że studium istotnie nie jest aktem prawa miejscowego i nie mogłoby stanowić podstawy prawnej, przytaczanej we wstępie do sentencji, natomiast może, a nawet powinno być przytoczone w uzasadnieniu. Decyzja o warunkach zabudowy w formie, jaką nadała jej nowa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi bowiem namiastkę takiego planu i - podobnie jak w szerszym zakresie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - nie może być sprzeczna ze studium. Wskazanie na zgodność wydawanej decyzji o warunkach zabudowy ze studium - stanowi zatem jeden z istotnych elementów dowodzących prawidłowości jej rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołującego się Kolegium wskazało, że projekt decyzji o warunkach zabudowy, sporządzany przez uprawnionego urbanistę lub architekta zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - podlega zasadom postępowania określonym w art. 64 ust. 1 i odrębne zapoznawanie wszystkich stron z etapami takiego postępowania nie zostało przewidziane. Zainteresowane strony mają natomiast zawsze prawo wglądu w akta sprawy na miejscu, w siedzibie urzędu i powinny z tego prawa korzystać, w ramach dbałości o swoje własne interesy.

Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że lokalizacja i rodzaj projektowanego zamierzenia budowlanego odpowiadają ustaleniom studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta N., zaś procedura przygotowania decyzji oraz jej sformułowania, odpowiadają przepisom k.p.a., ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w wypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A. K. wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonalności tej decyzji. Zdaniem skarżącego z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. podtrzymującej decyzję Burmistrza Miasta N. wynika, że dokumentacja przesłana przez Urząd Miasta N. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. została uzupełniona i przerobiona. W związku z tym odwołujący przesłał w załączeniu skargi kserokopię otrzymanej w dniu [...] 2004 r. decyzji wraz z załącznikami. Wskazał, że podtrzymuje zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz nadto przedstawił zarzuty w stosunku do decyzji organu II instancji.

Skarżący zarzucił, że dostarczony mu - w wyniku decyzji SKO - załącznik do decyzji pierwszoinstancyjnej jest inny, aniżeli wcześniej przekazany do SKO. Szczegółowo skarżący wskazał, że wg Kolegium załącznik graficzny do decyzji został sporządzony prawidłowo tymczasem na dostarczonym skarżącemu załączniku w legendzie teren objęty wnioskiem (linia czarna przerywana) obejmuje działki ewid. nr 9226/1, 9226/2, 9227 i skrawki innych. A. K. zarzucił również, iż Kolegium w uzasadnieniu pkt 1 stwierdziło, że załącznik zawiera "szereg innych działek w promieniu kilkuset metrów" - tymczasem kilkaset to przynajmniej 200 m czyli zdaniem skarżącego w skali 1 : 1000 przy "0" szerokości działki przedmiotowej średnica winna wynosić 400 m czyli 40 cm w skali mapy. Następnie skarżący sformułował wniosek, iż skoro jego załącznik jest na karcie formatu A3 (297mm x 410 mm) to oznacza, iż do Kolegium został przesłany inny załącznik.

Jednocześnie skarżący wskazał, że brakujący załącznik nr 2 został obecnie dosłany po decyzji SKO, ale i z niego zdaniem skarżącego wynika, że został sporządzony po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. A. K. nadmienił również, że już w Szkole Podstawowej uczono go, że dokument bez daty i podpisy jest nieważny.

Następnie skarżący wytknął organom administracyjnym niespójność działania w sprawie objętej niniejszą skargą oraz w innej sprawie własnej. Wskazał, że w ramach dbałości o swoje własne interesy wystąpił wspólnie z właścicielem działki ewid. nr 9227 w dniu [...] 2004 r. do Urzędu Miasta N. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i do dnia dzisiejszego właśnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. przy milczącej aprobacie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uniemożliwia otrzymanie tejże decyzji (kserokopie korespondencji w przedstawił w załączeniu). Odwołał się przy tym do art. 32 Konstytucji RP.

Podsumowując własne stanowisko A. K. stwierdził, że decyzja wydana przez Burmistrza Miasta N., została sporządzona niestarannie i w różnych wersjach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. podtrzymało w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Ponadto odnosząc się szczegółowo do zarzutów skarżącego wskazało, że kwestionowanie rzetelności załącznika graficznego nr l do decyzji pierwszoinstancyjnej wynika z nieporozumienia. W skardze mowa jest o "terenie objętym wnioskiem, (linia czarna przerywana) obejmującym działki nr 9226/1 , 9226/2 i 9227". Tymczasem pierwotna decyzja z [...] 2004 r. stanowi odpowiedź na wniosek inwestorów, tj. M. i R. S. z dnia [...] 2003 r. i dotyczy działek nr 9223, 9224/2 i 9225, które w załączniku graficznym do tej decyzji obwiedzione są czarną linią ciągłą, a nie przerywaną.

Kolegium wskazało również, że rzekoma niespójność działania tut. SKO w sprawie objętej niniejszą skargą oraz w innej sprawie, dotyczącej strony skarżącej również polega na nieporozumieniu. Sprawa, którą WSA zarejestrował pod sygnaturą akt [...] dotyczyła innego wniosku, dla innych działek.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu zawartego w skardze Kolegium stwierdziło, że trudno odnieść się do zarzutu w sprawie załącznika nr 2 do pierwotnej decyzji organu I instancji, ponieważ jako dowód strona załączyła do skargi kserokopię załącznika nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy, tj. załącznika graficznego, chociaż w treści samej skargi pisze o załączniku nr 2 - tj. opisowym. Oryginał załącznika nr 2 do pierwotnej decyzji organu I instancji, który znajduje się w aktach sprawy przesłanych przez ten organ, zaopatrzony jest u góry w oryginalne odciski pieczątek: nagłówkowej Urzędu Miasta N., identyfikacyjnej dla tegoż załącznika, z wypełnioną odręcznie treścią informującą o dacie sporządzenia – [...] 2004 r. i znakiem sprawy –[...]. Natomiast na dole znajduje się odcisk pieczątki imiennej z odręczną adnotacją nad nią : "sporządziła" i podpisem. Zdaniem Kolegium wynika z tego, że załącznik ten, który powinien być dosłany stronie po decyzji SKO z [...] 2004, zaopatrzony jest zarówno w datę, jak też w podpis osoby sporządzającej. To samo zresztą można powiedzieć o załączniku nr 1 - graficznym, którego oryginał również znajduje się w aktach sprawy dostarczonych do tut. SKO przez Urząd Miasta w N. Kserokopia załącznika graficznego, przysłana wraz z pismem procesowym przez stronę, jak też oryginał - nie różnią się zatem co do zawartości. Dokumenty te zawierają zarówno odcisk pieczątki potwierdzającej przynależność do Izby Architektów osoby sporządzającej oraz jej podpis, poprzedzony odręczną adnotacją "sporządziła", jak też zaopatrzone są w odciski pieczątek urzędowych organu wydającego załącznik do decyzji, z datą i sygnaturą. Wprawdzie załącznik opisowy (tj. nr 2) nie został zaopatrzony w odcisk pieczątki członka Izby Architektów dla osoby sporządzającej, ale z odcisku pieczątki imiennej i odręcznej adnotacji wynika, że został sporządzony przez tę samą, uprawnioną osobę, która jednocześnie jest zatrudniona na stanowisku inspektora w Wydziale Gospodarki Nieruchomościami i Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta N. Uprawnienia zawodowe, wynikające z przynależności do izby samorządu zawodowego, o czy jest mowa w art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mogą choć nie muszą dotyczyć takiej osoby, będącej równocześnie pracownikiem organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Natomiast samą decyzję, zgodnie przepisem ustawowym, podpisuje Burmistrz (Wójt, Prezydent) lub osoba przez niego imiennie upoważniona, co w przedmiotowej sprawie zostało dotrzymane.

Sąd zważył , co następuje:

Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 ustawy).

Skarga jest zasadna.

Rozważania prawne należy rozpocząć od przytoczenia przepisów prawnych będących podstawą zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z przepisem art. 60 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

W myśl tego ostatniego przepisu decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu m.in. z wojewódzkim konserwatorem przyrody działającym w imieniu wojewody - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody oraz właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego lub obszarów przyległych do ujętej w planie projektowanej inwestycji drogowej.

Przedmiotowa inwestycja nie została uzgodniona z zarządcą drogi. W punkcie II.3 lit.a) decyzji z dnia [...] 2004r podano , ze zjazd na działkę z drogi publicznej gminnej powinien być urządzony na warunkach podanych przez zarządcę drogi. Warunków takich brak jest w aktach sprawy.

Nadto, w decyzji w w/w punkcie określono , że szerokość jezdni zjazdu powinna wynosić 3m, pobocza co najmniej 0,75m, a nadto należy uwzględnić poszerzenie jezdni istniejącej drogi publicznej do 6m z poboczem o szerokości 1m oraz odwodnienie.

W związku z powyższym treść decyzji pozostaje w sprzeczności z jej załącznikiem graficznym, w którym linia rozgraniczająca teren inwestycji nie przylega do drogi nr [...], co oznacza , że teren inwestycji nie obejmuje zjazdu na drogę publiczną.

Wbrew temu, co podano w uzasadnieniu decyzji, organ uzyskał uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody (k.47 akt administracyjnych).

W związku z oceną dokonaną przez organ przytoczyć pozostaje treść przepisu art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowi on, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z kolei , zgodnie z przepisem § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Stosownie do przepisu § 9 ust.2 rozporządzenia wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

W niniejszej sprawie nie została sporządzona część graficzna analizy, a część tekstowa nie odpowiada wymaganiom określonym w § 6,7 i 8 cytowanego rozporządzenia.

Nie jest prawidłowy pogląd organu , iż skoro "średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego na terenie gminy miejskiej N. wynosi 0,97 ha, natomiast wnioskodawca jest właścicielem oraz częściowo współwłaścicielem gospodarstwa rolnego położonego w tej gminie o powierzchni łącznej 1,6353 ha, tym samym uzasadnione było zastosowanie wyjątku od zasady dobrego sąsiedztwa mającego oparcie w ust. 4 art. 61 w/w ustawy)..

Przepis ten stanowi bowiem , że przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

Jak wynika z treści materiałów dołączonych do wniosku powierzchnia terenu inwestycji wynosi 0,7929 ha , a więc mniej niż ustalona przez organ średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie 0,97 ha. Nadto , na karcie 31 akt administracyjnych organ podał , że powierzchnia terenu w granicach inwestycji wynosi 56 arów.

Organ nie ocenił również czy został spełniony warunek wynikający z przepisu art.61 ust.1 pkt 3 ustawy. Jak wynika z ustępu 5 tego przepisu , warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

Tutaj nasuwają się dwie uwagi.

Po pierwsze inwestor podał we wniosku, że zaopatrzenie w energię elektryczną projektowane jest z własnego agregatu prądotwórczego, a w decyzji (strona 3) określono , że zaopatrzenie w energię elektryczną będzie się odbywało na warunkach podanych przez ZE – Rejon Dystrybucji N.

Po drugie , warunków tych brak jest w aktach sprawy.

Wreszcie, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Jeżeli, jak wyżej wskazano, analiza (w części opisowej i graficznej) stanowi załącznik decyzji, to zaniechanie jej doręczenia przy doręczeniu decyzji organu i instancji stanowi o naruszeniu przepisu art.10 kpa. Uchybienia tego nie mogło sanować doręczenie jej po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy.

Nadto rację należy przyznać skarżącemu, że organ wydający decyzję bezpodstawnie powołuje się na ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, które to studium nie jest aktem prawa miejscowego. Ustalenia studium zgodnie z dyspozycją art.9 ust.4 w/w ustawy są wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych, a nie przy ustalaniu warunków zabudowy w trybie postępowania administracyjnego.

Stosownie do treści art.145 § 1 pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyżej wskazane uchybienia organu wypełniają te przesłanki, tak co do naruszenia przepisów postępowania , jak i prawa materialnego.

Dlatego też , na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art.135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku .

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.