Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1032/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Katarzyna Radom - sprawozdawca, Protokolant Agnieszka Wróblewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A S.A. z/s w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. utrzymujące w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2012 r. odmawiające spółce A S.A. wszczęcia postępowania w sprawie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 54.988 zł, uiszczonym w związku z podwyższeniem w dniu [...] lutego 2006 r. kapitału zakładowego spółki B sp. z o.o. przez wniesienie aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Czynność ta nastąpiła na mocy uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników wskazanej spółki z o.o., której następcą prawnym jest skarżąca. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że przepisy ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawych (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 41, poz. 399 ze zm. – dalej powoływana jako pcc), będące podstawą opodatkowania ww. czynności były niezgodne z obowiązującymi do końca 2008 r. przepisami wspólnotowymi, to jest art. 7 ust 1 Dyrektywy Rady z dnia 17 lipca 1969 r., nr 69/335/EWG, dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. UE. Z 1969 r. L 249, poz. 25 ze zm. - dalej powoływana jako Dyrektywa 69/335/EWG). W opinii strony odwołanie się w tym przepisie do daty 1 lipca 1984 r. miało na celu jedynie zobowiązanie państw członkowskich do zwolnienia od opodatkowania wszystkich czynności, które zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego były zwolnione od podatku lub opodatkowane stawką 0,5% lub niższą. Na gruncie art. 7 ust.1, czynności polegające m.in. na podwyższeniu kapitału zakładowego przez wniesienie aportu w postaci przedsiębiorstwa są zatem zwolnione od podatku od podatku kapitałowego, którego odpowiednikiem w Polsce jest podatek od czynności cywilnoprawnych. Spółka, powołując się na zasadę pierwszeństwa przepisów wspólnotowych przed krajowymi w przypadku zaistnienia kolizji, podkreśliła, że reguła bezpośredniej skuteczności dyrektywy i obowiązek stosowania prawa wspólnotowego przez organy administracji publicznej i sądy krajowe została ugruntowana w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS).

Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., powołując się na przepis art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8. Poz. 60 ze zm.- dalej powoływana jako O.p.), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ww. wniosku spółki. W uzasadnieniu wskazał, iż sprawa będąca przedmiotem wniosku została już ostatecznie rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Opisane orzeczenie zostało wydane w następstwie wniosku z dnia [...] lutego 2007 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 54.988 zł., złożonego przez spółkę B sp. z o.o., której następcą prawnym jest skarżąca. W treści ww. pisma wnioskodawca wskazał na uchwałę Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z o.o. B z dnia [...] lutego 2006 r. o podwyższeniu kapitału zakładowego poprzez utworzenie nowych udziałów objętych w zamian za aport w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W opinii wnioskodawcy opisana czynność nie podlegała opodatkowaniu, co wynika z art. 2 Traktatu Akcesyjnego, art. 120 O.p. oraz art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady z dnia 17 lipca 1969 r., nr 69/335/EWG, dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału. Decyzją z dnia z dnia [...] kwietnia 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił stwierdzenia nadpłaty. Pogląd ten podzielił Dyrektor Izby Skarbowej we W. w decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. Skarga na ww. orzeczenie została oddalona wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1448/07 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu zażaleniowym Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Powołując się na art. 165a § 1 O.p. wskazał, że ustanawia on dwie podstawy odmowy wszczęcia postępowania: gdy wnioskodawca nie jest stroną postępowania i gdy z jakichkolwiek innych przyczyn niemożliwe jest wszczęcie postępowania. Niewątpliwie skarżąca ma legitymację procesową do złożenia ww. wniosku, który nie może być jednak rozpoznany z uwagi na wystąpienie drugiej z ww. przesłanek. Zainicjowane wnioskiem strony postępowanie nie mogło się toczyć z uwagi na powagę rzeczy osądzonej, na dzień jego złożenia istniała bowiem w obrocie prawnym ostateczna i prawomocna decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2007 r., którą odmówiono stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego. Obecny wniosek strony mimo rozszerzonej argumentacji jest tożsamy z żądaniem stwierdzenia nadpłaty złożonym w dniu [...] lutego 2007 r. – zarówno w zakresie podmiotu, jak i przedmiotu sprawy. Ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, w którym zachodzi tożsamość podmiotu i przedmiotu, byłoby dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Istotą tej sankcji jest ochrona obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady trwałości decyzji ostatecznych, unormowanej w art. 128 O.p.

W skardze strona domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 165a §1 O.p., przez wydanie orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy nie istniały ku temu przesłanki; art. 121 § 1 O.p., przez brak odniesienia się do argumentacji i wyjaśnień skarżącej składanych w toku postępowania podatkowego oraz art. 210 § 4 w związku z art. 124 i art. 219 O.p., i uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w sposób sprzeczny z ustawowym wzorcem.

Dowodząc swych racji strona podniosła, że wydając zaskarżony akt organy podatkowe całkowicie pominęły utrwalone orzecznictwem sądowym stanowisko, stwierdzające, że powaga rzeczy osadzonej może dotyczyć jedynie sytuacji gdy w sprawie wydano już decyzję określającą i ustalającą zobowiązanie podatkowe, stwierdzającą nadpłatę lub określającą jej wysokość, a także decyzję o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Wnioski te wsparła na wyrokach sądów administracyjnych o sygn. akt III SA/3279/03 i II FSK 76/09. W rozpoznawanej sprawie nie została wydana żadna z wymienionych wyżej decyzji.

Niezależnie od tego organy podatkowe nie wskazały na przepisy prawa uzasadniające podjęte rozstrzygnięcie, w opinii spółki taką normą jest art. 79 § 1 O.p., stanowiący, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania — w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. Tymczasem żaden z przypadków przewidzianych w tym przepisie nie zaistniał.

Nie zgodziła się także strona z twierdzeniem, że nowa argumentacja wniosku nie ma znaczenia. W przedmiotowym wniosku spółka wskazała argumenty rzucające nowe światło na sprawę opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych podwyższenia kapitału zakładowego przez wniesienie aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Zwróciła przede wszystkim uwagę na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 9 lipca 2009 r. w sprawie C-397/07 oraz opinię Rzecznika Generalnego J. K., potwierdzającą stanowisko Spółki. Powołała też liczne wyroki sądów administracyjnych.

Uzasadniając pozostałe zarzuty skarżąca wskazała, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie odnosi się do całości argumentacji wniosku i nie zawiera analizy orzecznictwa sądowego dotyczącego wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie. Jest wybiórcze, co skutkuje naruszeniem zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz zasady przekonywania strony o bezzasadności jej stanowiska.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, nr 270 – dalej p.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie norma zawarta w 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w tak nakreślonych granicach, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa tak procesowego jak i materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co nakazywało, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a., oddalenie skargi.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności odmowy wszczęcia postępowania podatkowego, zainicjowanego wnioskiem skarżącej złożonym w dniu [...] grudnia 2011 r. Oceniając podjęte przez organy podatkowe rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 165a § 1 O.p., pomimo pewnych nieistotnych błędów, stwierdzić trzeba, że w zaistniałym stanie faktycznym znajduje ono umocowanie prawne.

Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Rację ma organ podatkowy II instancji wywodząc wprost z ww. regulacji, że wydanie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania podatkowego ma miejsce z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezspornie pierwsza z ww. przesłanek sprawie nie wystąpiła, skarżąca będąc następcą prawnym spółki z o.o., jak poprawnie oceniły organy podatkowe, była legitymowana do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, należnego i zapłaconego przez spółkę, w której prawa i obowiązki wstąpiła skarżąca. Podzielić również trzeba pogląd wynikający z treści zaskarżonego postanowienia, że prowadzenie postępowania w przedmiocie nadpłaty wykluczał fakt uprzedniego ostatecznego rozpoznania wniosku w tym samym zakresie. Wbrew zarzutom skargi ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny, znajdujący odzwierciedlenie w aktach sprawy oraz opisie zawartym w zaskarżonych postanowieniach, nie dawał podstaw do przyjęcia innego kierunku rozstrzygnięcia.

Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa w art. 128 ustanawiają kardynalną dla postępowania podatkowego zasadę trwałości decyzji ostatecznych stanowiąc, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.

Norma ta oznacza, że wydanie przez organ podatkowy decyzji ostatecznej uniemożliwia dalsze procedowanie w tej sprawie w tzw. trybach podstawowych. Możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, jak wprost wynika z przywołanego przepisu, ograniczona jest do tzw. trybów nadzwyczajnych, których uruchomienie wymaga zaistnienia szczególnych przesłanek wynikających z przepisów prawa. Zakaz ponownego procedowania w tej samej sprawie można wyprowadzić także z treści przepisu art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Norma ta stanowi, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Jak wynika z treści ww. przepisu sankcją za wydanie rozstrzygnięcia, w sprawie która była już przedmiotem procedowania zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem jest stwierdzenie nieważności takiego orzeczenia.

Niewątpliwie zatem powołane przepisy procedury podatkowej wykluczają możliwość wydania dwóch tożsamych orzeczeń w tej samej sprawie (przy czym, co oczywiste teza ta nie odnosi się do kontroli instancyjnej). Warto także skazać, że decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Słowem tożsamość musi dotyczyć podmiotów oraz przedmiotu orzekania tj. podstawy prawej, podstawy faktycznej i treści żądania strony.

Opisana wyżej zasada trwałości decyzji ostatecznej odnosi się do każdego rozstrzygnięcia o tym charakterze, w tym także do decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty. Wbrew argumentom podnoszonym w skardze, na gruncie przepisów obowiązujących w dacie rozpoznawania wniosku strony nie istniały żadne normy wyłączające działanie zasady trwałości decyzji ostatecznych, przewidzianej w art. 128 O.p., w odniesieniu do decyzji odmawiających stwierdzenia nadpłaty.

Przenosząc zatem ww. uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy nie sposób podzielić poglądu skarżącej, że objęte skargą postanowienie narusza podnoszone w skardze (i nie tylko) przepisy prawa.

Niewątpliwie, jak wskazano przesłanką wydania orzeczenia w trybie art. 165a § 1 O.p. jest niedopuszczalność wszczęcia postępowania z przyczyn przedmiotowych, pośród których mieści się też sytuacja wydania prawomocnego orzeczenia rozstrzygającego tożsamą sprawę. Również niewątpliwie, w ocenie Sądu taki właśnie przypadek zaistniał w rozpoznawanej sprawie.

Jak dowodzi analiza akt i lektura zaskarżonego postanowienia sprawa będąca przedmiotem wniosku skarżącej z dnia [...] grudnia 2011 r. była już przedmiotem oceny i co istotne prawomocnego orzeczenia, co miało miejsce w decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. rozpoznającego odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. Powołanym orzeczeniem Dyrektora Izby Skarbowej we W. (z dnia [...] lipca 2007 r.) - które zgodnie z treścią art. 128 O.p. ma przymiot ostatecznego - negatywnie został rozpoznany wniosek spółki B sp. z o.o. dotyczący stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 54.988 zł. Jak wynika z akt sprawy ww. wniosek spółka wsparła na treści art. 2 Traktatu Akcesyjnego, art. 120 O.p. oraz art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG, zarzucając sprzeczność regulacji krajowych z normami prawa wspólnotowego, co skutkować powinno pominięciem przepisów krajowych i wyłączeniem opodatkowania podatkiem kapitałowym czynności podwyższenia kapitału zakładowego poprzez wniesienie aportu w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W opisywanym wniosku spółka B wskazała na uchwałę Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia [...] lutego 2006 r.

Jak już powiedziono wniosek ten został przez organy podatkowe rozpoznany negatywnie, dla porządku jedynie wskazać trzeba, że ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2007 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/WR 1448/07 oddalił skargę spółki. Nieskuteczna okazała się także skarga kasacyjna wywiedziona od powołanego wyroku sąd I instancji, co znalazło wyraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1266/08. Sądy obu instancji wyraziły aprobatę dla wykładni przepisów prawa dokonanej przez organy podatkowe. Zasadnie przyjęły one, że przypadku Polski, która przystąpiła do Unii Europejskiej (UE) ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 r., wobec braku postanowień wprowadzających odstępstwa w akcie przystąpienia do UE lub w innym akcie prawa wspólnotowego, art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG musi być interpretowany w ten sposób, że przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wszystkich czynności objętych zakresem zastosowania tej Dyrektywy, które w dniu 1 lipca 1984 r. były w Polsce – na podstawie obowiązującego na ten dzień prawa krajowego – zwolnione od podatku kapitałowego lub które opodatkowane były stawką obniżoną, wynoszącą 0,5% lub niższą. Zatem skoro na podstawie przepisów ustawy z 19 grudnia 1975 r. o opłacie skarbowej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 16 maja 1983 r. zmiana umowy spółki, polegająca na podwyższeniu kapitału zakładowego, podlegała opodatkowaniu stawką 5% i 10%, czynność ta mogła być opodatkowana na gruncie przepisów obowiązujących po przystąpieniu Polski do UE. Podstawą prawną opodatkowania według stawki 0,5% był art. 7 ust 1 pkt 9 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Obecnie składany przez skarżącą wniosek (z dnia [...] grudnia 2011 r.) zasadnie został oceniony przez organy podatkowe jako tożsamy z wnioskiem złożonym w dniu [...] lutego 2007 r., rozpoznanym ostatecznie decyzja z dnia [...] lipca 2007 r. Pomijając aspekt podmiotowy, o którym już powiedziano i który nie jest między stronami sporny, podzielić trzeba tezy wypowiedziane przez organy podatkowe, że zarówno stan faktyczny jak i prawny obu spraw jest taki sam. W będącym obecnie przedmiotem oceny przez organy podatkowe wniosku skarżąca, podobnie jak spółka z o.o. w piśmie z dnia [...] lutego 2007 r. domaga się (ponownie) stwierdzenia nadpłaty wspierając się na treści art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG, wywodząc sprzeczność regulacji krajowych z treścią ww. normy prawa wspólnotowego. Tożsame są zatem zakresy żądania i podstawa prawna obu pism (wniosków). Bezsprzecznie także stan faktyczny będący podstawą zgłaszania ww. wniosku odpowiada temu, o którym stanowił wniosek z dnia [...] lutego 2007 r. W obu sprawach (wnioskach) chodzi o tę samą czynność – podwyższenia kapitału zakładowego w związku z uchwałą właściwych organów spółki, pokrytego aportem w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Wbrew zarzutom skargi fakt rozszerzenia uzasadnienia późniejszego wniosku (z dnia [...] grudnia 2011 r.) o nową argumentację wspartą na orzecznictwie sądów krajowych, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz opinii Rzecznika Generalnego nie może wpłynąć na przyjętą ocenę, w której jak wskazano elementami wyznaczającymi granice danej sprawy jest zakres żądania, podstawa faktyczna i prawna. W tym zaś zakresie skarżąca w kolejnym wniosku – obecnie rozpoznawanym przez organy podatkowe, nie wskazała na nowe okoliczności mogące uzasadniać merytoryczne rozpoznanie jej żądania.

Wobec tego nie może zatem budzić zastrzeżeń słuszność podjętych przez organy podatkowe rozstrzygnięć wspartych na treści art. 165a § 1 O.p. I jakkolwiek w treści postanowień organów obu instancji nie ustrzeżono się błędów, to nie mogły one wpłynąć na wynik sprawy. Chodzi mianowicie o powołanie się w treści postanowienia organu I instancji na prawomocność wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2008 r. jako okoliczności przesądzającej o istnieniu powagi rzeczy osądzonej. Uchybienie to jak wskazano nie ma wpływu na wynik sprawy, bowiem z treści orzeczenia oraz z akt sprawy wynika, że postępowanie podatkowe zakończyło orzeczenie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2007 r.

Podobnej wagi wadliwość była udziałem organu II instancji, który powołując ostateczne orzeczenie wskazał na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2007 r.

Uchybienia te świadczą niewątpliwie o niedbałości w sporządzaniu uzasadnienia jednakże nie mogą wpłynąć na wynik sprawy, co uzasadnia treść art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit c) p.p.s.a.

W świetle przedstawionych racji jako niezasadny ocenić trzeba zarzut naruszenia art. 165a § 1 O.p., w tym także w zakresie braku wskazania przez organy podatkowe przepisów prawa uzasadniających jego zastosowanie w sprawie. Wbrew formułowanym w skardze tezom organy podatkowe w treści zaskarżonego orzeczenia powołały bowiem przepisy stanowiące jego prawne uzasadnienie – tj. art. 128 O.o., oraz posiłkowo także przepis art. 247 § 1 pkt 4 O.p. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy stanowią one zupełne uzasadnienie prawne odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, a to z uwagi na wydanie już w tej sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej.

Nie ma uzasadnienia także kolejny zarzut skargi podnoszący naruszenie art. 121 O.p. poprzez brak odniesienia się do argumentacji spółki. Organ podatkowy wyjaśnił bowiem w treści zaskarżonego aktu jego podstawę prawną i faktyczną. Fakt, że strona nie podziela tych racji nie może stanowić o naruszeniu powołanego przepisu, podobnie jak wskazywanej w skardze normy art. 210 § 4 w związku z art. 124 i art. 219 O.p. Warto także odnotować, że objęte skargą rozstrzygniecie z uwagi na jego formalny charakter nie może odnosić się do argumentacji strony podnoszącej zasadność żądania stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Postanowienie wydane w trybie art. 165a O.p. odmawiając wszczęcia postępowania uniemożliwia jakąkolwiek polemikę odnoszącą się do istoty wniosku strony, który zainicjował działanie organów podatkowych. Wszelka zatem dyskusja organu podatkowego ze stroną przenosi się na kwestie przesłanek zawartych w treści powołanej normy art. 165a O.p., uprawniających organ podatkowy do wydania orzeczenia w tym trybie.

Końcowo stwierdzić trzeba, że powoływane przez stronę orzeczenia sądów administracyjnych zapadły na gruncie odmiennych stanów faktycznych nie mogą być zatem przedmiotem rozważań czy polemiki w rozpoznawanej sprawie.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów tak prawa procesowego jak i materialnego skargę spółki należało oddalić, co znajduje umocowanie w treści art.151 p.p.s.a.