Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 683/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 4, art. 93 ust. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako skarżąca, strona, spółka) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł.

Podstawę prawną stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej zwanej k.p.a. oraz art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt. 8 i 11, ust. 3, 14 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – zwanej dalej u.t.d. oraz lp. 1.2 załącznika do ww. ustawy, art. 31 ust. 1, 2 i 2a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.).

Podstawą faktyczną zaskarżonej decyzji były ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego wszczętego w związku z kontrolą drogową z dnia [...] września 2009 r. pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował G. K.. Pojazdem wykonywany był przewóz okazjonalny 2 osób na trasie z miejscowości P. do K. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W dniu [...] września 2009 r. inspektor transportu drogowego ustalił, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...]. Ponadto pismem z [...] września 2009 r. zwrócono się do Urzędu Miasta [...] z zapytaniem, czy strona zgłosiła przedmiotowy pojazd do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób uzyskując odpowiedź, że przedmiotowy pojazd nie został zgłoszony do ww. licencji do dnia [...] września 2009 r. Z uwagi na zmianę siedziby strony, w dniu [...] października 2009 r. zwrócono się do Starostwa Powiatowego [...] z pisemnym zapytaniem, czy przedsiębiorca zgłosił przedmiotowy pojazd do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób i w odpowiedzi z [...] października 2009 r. wpłynęła informacja, że [...] października 2009 r. strona złożyła w siedzibie tamtejszego organu wniosek o zmianę licencji nr [...] w związku ze zmianą siedziby przedsiębiorstwa. Na dzień [...] października 2009 r. sprawa była jeszcze rozpatrywana, przy czym jednocześnie strona zgłosiła przedmiotowy pojazd marki [...] do wniosku o zmianę licencji. W dniu [...] listopada 2009 r. organ zwrócił się do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w Warszawie z zapytaniem, czy [...] C. Sp. z o.o. uzyskał licencję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób, a jeśli tak, to czy zgłosił do niej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. W odpowiedzi pismem z dnia [...] listopada 2009 r. poinformowano, że [...] C. Sp. z o.o. nie została udzielona licencja na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób. W konsekwencji na podstawie zebranego materiału dowodowego organ pierwszej instancji ustalił, iż kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani do licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego.

W złożonym odwołaniu strona podnosiła, że wydając decyzję organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 92 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich błędną wykładnię, błąd w poczynionych ustaleniach faktycznych mających istotny na wydane rozstrzygnięcie.

W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz o umorzenie przedmiotowego postępowania, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Zarzuciła, że nieprawdziwa jest informacja udzielona przez Starostwo Powiatowe [...], iż przedsiębiorca w dniu [...] października 2009 r. złożył dopiero wniosek o zmianę licencji nr [...] w związku ze zmianą siedziby przedsiębiorstwa, ponieważ zwróciła się do Starostwa Powiatowego [...] o dokonanie zmiany w już posiadanej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, w przewidzianym prawem 14 - dniowym terminie do zgłaszania wszelkich zaistniałych zmian, a w tym konkretnym przypadku od dnia wycofania samochodu z wypożyczalni i wprowadzeniu go do ruchu. Jako dowód przedstawiła kopię umowy zlecenia zawartą w dniu [...] września 2009 r. z G. K. na wykonywanie transportu osób wycofanym pojazdem z wypożyczalni oraz kopię wniosku z [...] września 2009 r. o dokonanie zmiany wpisu licencji, na którym widnieje data wpływu do Starostwa Powiatowego [...] z [...] września 2009 r. Przedmiotowym wnioskiem zgłosiła również do licencji pojazd marki [...] o nr rej. [...].

Strona podkreśla też, że poddany kontroli pojazd nie znajdował się w ruchu a w związku z tym, nie był wykonywany transport osób. Pojazd znajdował się na prywatnym oznakowanym stałym miejscu parkingowym przedsiębiorcy przy lotnisku [...] , a zatem nie był w ruchu, więc nie ma dowodów na to, że był nim wykonywany transport osób. Fakt przebywania w pojeździe 2 osób również nie jest dowodem na to, że poddanym kontroli pojazdem miał być wykonywany transport osób. Paragony fiskalne zabezpieczone przez kontrolujących jako materiał dowodowy zdaniem skarżącego także nie stanowią dowodu na to, że kontrolowanym pojazdem "od dłuższego czasu" był wykonywany transport drogowy osób.

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie wskazał na obowiązujący przedsiębiorcę art. 5 ust. 1 u.t.d. stanowiący, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d., do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Stosownie do art. 11 ust. 3 ww. ustawy, organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Według art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Obowiązek kierowcy w zakresie posiadania przy sobie wypisu z licencji podczas wykonywania przewozu drogowego i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli wynika z art. 87 ust. 1 pkt 1 , a konsekwencja naruszenia tego obowiązku skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, stosownie do art. 92 ust. 1 i ust. 2 u.t.d. - od 50 do 15000 złotych. Organ stwierdził, ze na gruncie niniejszej sprawy podstawą jej nałożenia była treść lp. 1.2. załącznika do w/w ustawy, który karą pieniężną w wysokości 8000 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Organ odwoławczy odniósł do ww. stanu prawnego stan faktyczny, oceniając, że w szczególności zeznania kierowcy jako świadka - przesłuchanego w obecności Prezesa Zarządu oraz na podstawie okazanych paragonów fiskalnych z [...] września 2009 r. potwierdzających wykonanie usług transportowych w zakresie przewozów okazjonalnych osób ustalono, iż przedsiębiorca od dłuższego czasu, tj. co najmniej od maja 2009 r. wykonuje przedmiotowe przewozy drogowe. Są to krajowe okazjonalne przewozy osób pojazdem marki [...] o nr rej. [...], który nie został zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, z której wypis okazano podczas kontroli.

Organ II instancji uznał zatem, że w sprawie zachodzą przesłanki naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, bowiem posiadane przez przedsiębiorcę pojazdy muszą być zgłoszone do licencji, jak również musi on posiadać odpowiednią ilość wypisów z licencji.

Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a i zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła:

naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 14 ust. 1 i 2, art. 92 ust. 1 w zw. z art. 92 ust 4 oraz art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2006 r. o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej mimo braku ku temu podstaw;

naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nierozważenie należyte materiału dowodowego sprawy, w szczególności:

pominięcie okoliczności, iż skarżący dokonał zawiadomienia o zmianach w licencji w Starostwie Powiatowym [...] , co zostało udokumentowane złożonym do akt sprawy dokumentem w postaci kopii wniosku o dokonanie zmiany wpisu w licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr [...] z dnia [...] września 2009 r.;

bezzasadne uznanie, iż poddany kontroli pojazd znajdował się w ruchu i był nim w trakcie przeprowadzanej kontroli wykonywany transport osób, podczas gdy brak jest dostatecznych dowodów potwierdzających powyższą okoliczność;

nie odniesienie się do wskazanego przez stronę skarżącą zarzutu ewentualnego naruszenia przepisów dotyczących zakresu kompetencji kontrolnych Inspekcji Transportu Drogowego.

Skarżąca spółka zarzuciła ponadto, że organy prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie nie wzięły pod uwagę treści art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 u.t.d. Wskazywała, że nie może być już mowy o konstruowaniu odpowiedzialności podmiotów wykonujących przewozy, niejako za sam skutek, w każdym przypadku ujawnienia naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W ocenie organu ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny i prawny nie budzi wątpliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej też jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia oraz przytoczona odpowiednia argumentacja.

Przechodząc do oceny zawartych w skardze zarzutów podkreślić należy, że skarżąca spółka z jednej strony, nie kwestionując faktu wykonywania transportu drogowego osób w oparciu o licencję nr [...], z której wypis okazano w trakcie kontroli, zarzuca organowi, iż dopuścił się naruszenia prawa materialnego tj. art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Skarżąca wywodzi, iż samochód poddany w dniu [...] września 2009 r. kontroli tj. [...] o nr rej [...] został przeznaczony do wykonywania transportu w dniu [...] września 2009 r. a w dniu [...] września 2009 r. złożyła odpowiedni wniosek o dokonanie zmiany wpisu w licencji w zakresie ujęcia przedmiotowego samochodu w wykazie pojazdów objętych licencją. Tym samym brak było podstawy do nałożenia na nią kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

W ocenie Sądu argumentacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Według art. 5 ust. 1 utd podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 8 ww. ustawy do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Na podstawie art. 11 ust. 3 cytowanej ustawy organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Stosownie do art. 14 ust. 1 tejże ustawy, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub innych, wymienionych przepisów podlega karze pieniężnej. Według art. 92 ust. 4 cyt. ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W załączniku do ustawy wymienione zostało w pozycji l.p. 1.2. naruszenie obowiązków, określone jako "wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji", za które została przewidziana kara 8000 zł.

Z przytoczonych wyżej przepisów ustawowych wynika, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzaniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę.

Nieprawidłowa jest taka wykładnia art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, stosownie do której przedsiębiorca mógłby wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji, a następnie dokonać zgłoszenia w ciągu 14 dni. Prowadziłaby ona bowiem do niespójności z treścią przytoczonych wyżej przepisów art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wykładni takiej przeczy również wprowadzenie, w załączniku do ustawy, kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. Wprowadzona w art. 14 ust. 1 (jak również ust. 2) ustawy o transporcie drogowym możliwość pisemnego zgłaszania organowi, który udzielił licencji, zmian danych nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, dotyczy innych danych wymienionych w art. 8 ustawy, co do których nie jest przewidziany pod groźbą kary pieniężnej obowiązek ich uprzedniego zgłaszania. Taki pogląd wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 156/08.

Przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami do licencji zgłoszonymi. Innymi słowy, przedsiębiorca nie może wykonywać działalności w oparciu o uprawnienia wynikające z licencji pojazdem, na który nie uzyskał stosownego wypisu. Licencja jest niezbędna w przypadku każdego transportu drogowego (z wyjątkiem przewozu na potrzeby własne) i niezależnie od charakteru drogi.

W ocenie Sądu, niezasadny jest także drugi zarzut podnoszony w skardze, dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie wykonywania w chwili kontroli transportu drogowego. Zdaniem strony poddany kontroli pojazd nie znajdował się w ruchu, zatem nie był nim w trakcie przeprowadzanej kontroli wykonywany transport. Tym samym nie ma dowodów na to, że kontrolowanym pojazdem był wykonywany transport. Natomiast osoby, które znajdowały się w pojeździe oczekiwały na transport innym pojazdem. Ponadto karta zleceń mająca charakter dokumentu prywatnego, na dzień kontroli nie była wypełniona, także paragony nie dokumentowały przewozu w dniu kontroli i nie wskazywały pojazdu, którym przewóz był wykonywany.

Zdaniem Sądu, nie można postawić organom inspekcji transportu drogowego zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego w oparciu o przedstawione przez skarżącą okoliczności. Organ prawidłowo ustalił i ocenił, iż wykonywanie w dniu kontroli transportu drogowego osób potwierdza głównie karta zleceń nr [...] z dnia [...] września 2009 r. oraz zeznania kierowcy, który w obecności prezesa zarządu spółki zeznał, że od kilku dni wykonuje transport drogowy osób - przewozy okazjonalne na trasie [...]. Również karta zleceń nr [...] z dnia [...] września 2009 r. także zawiera wyszczególnione zlecenia przewozowe na ten dzień. Z zeznań kierowcy wynika nadto, że powyższe przewozy wykonuje zawsze przedmiotowym samochodem marki [...] o nr rej. [...].

Zdaniem Sądu, ocena materiału dowodowego dokonana przez organy w oparciu o zasadę wynikającą z art. 80 k.p.a. jest dostatecznie przekonywująca. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje przy tym zasadę równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń, co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustalaniu faktu. W przepisach k.p.a. nie ma zatem podstaw do wprowadzenia zróżnicowania środków dowodowych (p. Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, str. 393, Wyd. C.H.Beck, 2005 r.). Tak też wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 1992 r. sygn. akt III SA 1838/91 stwierdzając, iż ustalenie bez wyraźnej podstawy ustawowej, że pewne fakty mogą być udowodnione jedynie za pomocą ściśle określonych dowodów, jest sprzeczne z art. 75 k.p.a.

W ocenie Sądu nie ma podstaw, aby dezawuować protokół kontroli, zeznania świadka i kartę zleceń, jako niewystarczające środki dowodowe w zakresie potwierdzenia faktu wykonywania w dniu kontroli transportu drogowego. W szczególności należy zwrócić uwagę na zapisy zarówno protokołu kontroli, jak i zeznania świadka wraz z zeznaniem prezesa skarżącej spółki, z których ewidentnie wynika fakt wykonywania pojazdem marki [...] o nr rej. [...] przewozu osób. W świetle przedstawionych przez organ dowodów dla stwierdzenia faktu wykonywania transportu drogowego wystarczającym jest, iż zatrzymany w trakcie kontroli pojazd, znajdował się na wyznaczonym dla przewoźnika C. Sp. z o.o. miejscu przy terminalu [...] Portu Lotniczego [...].

Ubocznie wskazać można na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, gdzie w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 551/08 stwierdzono, że "nie ma przy tym znaczenia, że w momencie rozpoczęcia kontroli pojazd nie znajdował się w ruchu ani, że nie było w nim pasażerów". Podobnie w wyroku z dnia 4 listopada 2004 r. sygn. akt II SA 3719/03 WSA w Warszawie przyjął, iż "nie ma także istotnego znaczenia okoliczność, iż kontroli pojazdu dokonano na postoju w trakcie oczekiwania na rozpoczęcie kursu, skoro okoliczność wykonywania przez skarżącego przewozów regularnych została w sprawie udowodniona".

Odnosząc się do kolejnych zarzutów strony wskazać należy, iż nie jest trafny zarzut niezastosowania do skarżącej art. 92a ust. 4 u.t.d. Przepis ten ma za zadanie uwolnić od odpowiedzialności przedsiębiorcę za wadliwe działanie kierowcy w czasie wykonywania transportu, na które to działanie przedsiębiorca nie miał wpływu, gdyż o nim jeszcze nie wiedział, bowiem miało miejsce po wyjeździe kierowcy. Omawiany przepis nie mógł więc mieć zastosowania w sprawie niniejszej, dotyczy ona bowiem stwierdzenia wykonywania transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji, które to naruszenie w żaden sposób nie może obciążać wyłącznie kierowcy. To nie na kierowcy spoczywa obowiązek dokonania stosownego zgłoszenia. Z tej samej przyczyny nie znajdzie w niniejszej sprawie zastosowania art. 93 ust. 7 u.t.d. Powołany przepis stanowi, że nakładania kar nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Chodzi zatem o zdarzenia wyjątkowe, które usprawiedliwiają naruszenia i powodują, że nałożenie kary pieniężnej byłoby nieuzasadnione. I ten przepis ma charakter wyjątkowy i nie jest jego celem rezygnacja z obowiązku przestrzegania przepisów u.t.d. ani generalne uwalnianie przedsiębiorców od odpowiedzialności za naruszenia obowiązków i warunków, w tym obowiązku wykonywania przewozów objętych ustawą pojazdem zgłoszonym do licencji.

Nie ma tu znaczenia podnoszona w skardze kwestia braku zawinienia przedsiębiorcy. Odpowiedzialność administracyjna za naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z samej ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym lub przepisów wymienionych enumeratywnie w art. 92 ust. 1 pkt 1-8 tej ustawy, jest co do zasady oderwana od kwestii winy.

Organ orzekający ma zatem obowiązek ustalenia, czy nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym lub przepisów:

1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,

2) o czasie pracy kierowców,

3) o odpadach,

4) o ochronie zwierząt,

5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,

6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia,

7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,

8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych

- bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym, w tego rodzaju sprawach, istotne jest przede wszystkim stwierdzenie faktu, czy nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z cytowanych norm i ustalenia odpowiedzialności za ten czyn - przy założonej przez ustawodawcę odpowiedzialności przedsiębiorcy, a zatem niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy żądania miarkowania wysokości kary. Innymi słowy, organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego, bowiem stwierdzenie określonego ustawą naruszenia prawa powoduje jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie dopuścił się zarzucanych w skardze naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz kodeksu postępowania administracyjnego.

Tym samym należy uznać, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają obowiązującego prawa, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.