Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 1090/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148 par. 1 i par.2, art. 149 par.3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] odmawiające J. K., C. Z. i M. M., reprezentowanym przez G. M., wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją tego ostatniego organu z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] nakazującą G. M. rozbiórkę tarasu ze schodami i pomieszczeniem gospodarczym pod tarasem, samowolnie dobudowanego do budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce nr geod. [...] przy ul. [...] w S.

U podstaw powyższego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne

i prawne.

Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał G. M. rozbiórkę tarasu ze schodami

i pomieszczeniem gospodarczym pod tarasem, samowolnie dobudowanym do budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce nr geod. [...] przy

ul. [...] w S. Decyzja ta stała się ostateczna, a prowadzone później wieloetapowe postępowania w trybach nadzwyczajnych nie doprowadziły do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Następnie wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. J. K., C. Z. i M. M., reprezentowani przez G. M. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego wyżej wymienioną decyzją ostateczną. Wnioskodawcy wskazali, że bez własnej winy nie brali udziału

w postępowaniu zakończonym tą decyzją, a o jej istnieniu dowiedzieli się w dniu

[...] lipca 2014 r. Jednocześnie do wniosku dołączono oświadczenia J. K.

i C. Z., z których wynikało, że informację o decyzji ww. powzięły już

w dniu [...] lipca 2014 r.

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania wznowieniowego

w omawianej sprawie uznając, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dodatkowo zauważono, że w aktach sprawy znajdują się upoważnienia do reprezentowania przez G. M. we wszystkich postępowaniach prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego M. M. i J. K. – data wystawienia upoważnienia [...] sierpnia 2011 r. oraz C. Z. – data wystawienia upoważnienia [...] sierpnia 2011. Powyższe zdaniem organu wskazuje, że na podstawie art. 40 §1 i 2 k.p.a. organ nadzoru budowlanego miał obowiązek kierować pisma do osoby upoważnionej do reprezentowania strony, nie zaś bezpośrednio do niej. W tym stanie rzeczy zarzut strony o braku wiedzy odnośnie wydanej decyzji czy braku udziału w postępowaniu administracyjnym jest nieuprawniony. Nadto w związku z oświadczeniem osoby reprezentującej strony – G. M. zawartym we wniosku o wznowienie, że do lipca 2014 r. informowała strony, tj. swoje dzieci jedynie ogólnikowo o kłopotach związanych

z wybudowanymi schodami i tarasem przy budynku mieszkalny, bez podawania szczegółów nie może być sytuacją obciążającą winą za taki stan Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. ani podstawą do zastosowania art. 148 § 1 k.p.a.

Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych we wniosku organ I instancji podniósł, że pomieszczenie pod tarasem ze względu na wysokość 1,80 m nie spełnia wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz że należy uznać je za gospodarcze. Dodał również, że wniosek

o uchylenie decyzji ostatecznej jest nieuprawniony ze względu na upływ pięciu lat od doręczenia decyzji stronom.

Po rozpatrzeniu zażalenia M. M.reprezentowanego przez G. M.,P.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że organ administracji publicznej wznawia postępowanie administracyjne na wniosek, jeżeli łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki formalne: wniosek pochodzi od strony postępowania; we wniosku wskazano przynajmniej jedną z podstaw wznowienia wymienionych w przepisie art. 145 § 1 k.p.a.; wniosek został złożonym terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W przypadku, gdy wniosek oparty jest na przesłance w skazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ ogranicza się jedynie do zbadania, czy wniosek został złożony w ustawowym jednomiesięcznym terminie liczonym od dnia, w którym strona (albo osoba twierdząca, że jest stroną) dowiedziała się o podstawie wznowienia postępowania.

Następnie organ stwierdził, że w konkretnej sprawie prawidłowo odmówiono wznowienia postępowania z uwagi na niedochowanie przez wnioskodawców ustawowego terminu na złożenie wniosku. Zdaniem organu odwoławczego, o fakcie prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie tarasu ze schodami

i pomieszczeniem gospodarczym pod tarasem, samowolnie dobudowanego do budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce nr geod. [...] przy ul. [...] w S. wnioskodawcy dowiedzieli się już z pisma tutejszego organu z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]. Wniosek o wznowienie tego postępowania mogli złożyć w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania ww. pisma. J. K. i M. M. otrzymali ww. pismo w dniu [...] sierpnia 2011 r., zatem termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania upłynął im w dniu [...] września 2011 r., zaś C. Z. otrzymała ww. pismo w dniu [...] września 2011 r., zatem termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania upłynął jej w dniu [...] października 2011 r. Przedmiotowy zaś wniosek o wznowienie postępowania został wysłany do organu dopiero w dniu [...] sierpnia 2014 r.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. prowadzone było

z udziałem w charakterze strony ww. osób reprezentowanych przez G. M., stąd też nie mogą one podnosić, iż nie wiedziały o istnieniu przedmiotowego postępowania.

Końcowo podniesiono, że na etapie badania dopuszczalności wznowienia postepowania organ uprawniony jest jedynie do ustalenia formalnych przesłanek wznowienia, stąd też bezzasadne było przeprowadzanie przez organ I instancji

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia analizy kwestii merytorycznych takich jak: data uzyskania statusu stron przez wnioskodawców, charakter pomieszczenia pod tarasem, czy też upływ 5 lat od doręczenia decyzji stronom. Zbędne było też,

w ocenie organu II instancji wysyłanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania wszystkim stronom postepowania. Powinno ono zostać doręczone tylko wnioskodawcy.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem M. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę do tutejszego Sądu, wnosząc

o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie

art. 149 § 3 k.p.a. poprzez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego prowadzonego przez PINB w S. zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nakazującą rozbiórkę wykonanych robót. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia M. M.

z dnia [...] października 2014 r. na okoliczność ustalenia, kiedy strona dowiedziała się

o wydaniu decyzji.

W uzasadnieniu pełnomocnik opisał postępowania prowadzone w trybach nadzwyczajnych, które nie doprowadziły do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji PINB w S. z dnia [...] lutego 2005 r. Ponadto wskazał, że PINB w S. wykorzystując błąd maszynowy oświadczenia C. Z.i J. K. uznał, że wszyscy spadkobiercy, w tym M. M., pozyskali informację o wydaniu decyzji w dniu [...] lipca 2014 r. Organ pominął jednak fakt, że w tym zakresie nie posiada żadnej informacji od M. M., który zgodnie z oświadczeniem G. M. powziął wiedzę o jej wydaniu w dniu [...] lipca 2014 r.

Ponadto zdaniem pełnomocnika organ nie zwrócił uwagi, że wniosek

o wznowienie postępowania dotyczył postępowania zakończonego decyzją z dnia

[...] lutego 2005 r., a więc prowadzonego znacznie wcześniej niż G. M. stała się pełnomocnikiem swoich dzieci (pełnomocnictwo dla G. M.- M. M. udzielił w dniu[...] sierpnia 2011 r. zaś C. Z. i J. K. w dniu [...] sierpnia 2011 r.). Stąd też przywołany przez organ art. 40 § 1 i 2 k.p.a. nie miał zastosowania w niniejszej sprawie.

Pełnomocnik zaznaczył również, że z pisma PWINB w B. z dnia

[...] sierpnia 2011 r. M. M. dowiedział się o prowadzonym postępowaniu

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej tarasu ze schodami

i pomieszczeniem gospodarczym pod tarasem, a nie o wydaniu decyzji. Zatem powyższe pismo organu nie może być uznane za dowód, że skarżący posiadał wiedzę o wydanej decyzji.

Ponadto strona skarżąca podniosła, że M. M., C. Z.

i J. K. nie otrzymali decyzji PINB w S. z dnia [...] lutego 2005 r. ani też nie zostali zawiadomieni o prowadzonym postępowaniu. W związku z tym stosowanie instytucji przedawnienia, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a. jest

w przedmiotowej sprawie nieuzasadnione.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko wraz z argumentacją zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Pismem procesowym z dnia 15 stycznia 2015 r. strona skarżąca ustosunkowując się do odpowiedzi organu na skargę, podniosła że z pisma PWINB w B. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie wynika, że organ wydawał w sprawie jakąkolwiek decyzję. Ta okoliczność, zdaniem pełnomocnika, ma uwiarygodnić naruszenie prawa związane z odmową wszczęcia postępowania wznowieniowego, bowiem art. 148 § 2 k.p.a. wyraźnie stanowi, że w sprawach wznowieniowych z art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. termin do złożenia wniosku biegnie od dnia kiedy strona dowiedziała się o wydanej decyzji, a nie okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia - art. 148 § 1 k.p.a. Wskazała również, że nie jest prawdą fakt podnoszony przez organ, że G. M. jako pełnomocnik M. M. brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., skoro ww. udzielił matce pełnomocnictwa dopiero w dniu [...] sierpnia 2011 r. Pełnomocnik zaznaczył, że wobec braku podstaw do odmowy wznowienia postepowania zakończonego decyzją ostateczną PINB w S. z dnia [...] lutego 2005 r., organ wydając w trybie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienie odmawiające wznowienia postępowania dopuścił się istotnego naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem strony skarżącej to, że sprawa uległa przedawnieniu z art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania, bowiem organ bada tę kwestię bezpośrednio po wznowieniu postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Na wstępie podkreślić należy, iż postępowanie administracyjne będące przedmiotem kontroli sądowej zainicjowane zostało wnioskiem G. M. - pełnomocnika J. K., C. Z. oraz M. M. złożonym w dniu [...] sierpnia 2014 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie nakazu rozbiórki tarasu ze schodami i pomieszczeniem gospodarczym na działce położonej w S. przy ul. [...]. Jako podstawę wznowienia wskazano przepis w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, natomiast termin dowiedzenia się

o istnieniu ww. decyzji określono na dzień [...] lipca 2014 r.

Tak sformułowane żądanie zakreśliło przedmiot sprawy i granice jej rozpoznania w postępowaniu administracyjnym do kwestii wznowienia postępowania, pozostawiając poza zakresem kognicji organów okoliczności dotyczące postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Organ administracji publicznej związany jest żądaniem zawartym w podaniu i nie może zmienić z urzędu jego kwalifikacji (vide: wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1988 r., IV SA 35/88, PiŻ 1988, Nr 30, s.15). W konsekwencji i kognicja sądu ogranicza się tylko do zbadania legalności rozstrzygnięcia dotyczącego wznowienia, pomijając pozostałe zarzuty – skierowane do orzeczenia podjętego w dniu [...] lutego 2005 r.

Rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania organ administracyjny zobligowany jest kierować się zasadami wyrażonymi w przepisach art. 145 – 152 kpa. W szczególności wskazać należy, iż postępowanie wznowieniowe można podzielić na dwie fazy.

W pierwszej kolejności organ powinien zbadać tzw. przesłanki formalne, tj.:

1) czy wniosek pochodzi od strony postępowania, 2) czy powołano się w nim na jedną z podstaw wznowienia wyczerpująco wymienionych w przepisach art. 145 § 1 kpa i art.145a kpa oraz 3) czy dochowano terminu do zgłoszenia wniosku z art. 148 kpa. Jedynie łączne spełnienie wszystkich wyżej wymienionych przesłanek skutkuje zakończeniem tej fazy postępowania wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania i w konsekwencji możliwością przejścia do drugiej części postępowania, polegającej na merytorycznym rozpoznaniu podstaw wznowienia wskazanych w art. 145 § 1 kpa. W przypadku zaś nie spełnienia którejkolwiek

z przyczyn formalnych, o których mowa wyżej, organ na podstawie art. 149 § 3 kpa wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.

W ocenie Sądu z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w badanej sprawie. Analizując bowiem tok postępowania administracyjnego i dokonane ustalenia podzielić należy pogląd organów obu instancji, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia, co prawidłowo skutkowało wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Zgodnie z brzmieniem art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się

o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W sytuacji złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa (brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy) bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 kpa). Wykazanie okoliczności świadczących o dotrzymaniu terminu spoczywa na stronie ubiegającej się o wznowienie postępowania. Organ natomiast zobowiązany jest

z urzędu badać dochowanie terminu (tak: NSA w wyroku z dnia 8 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1164/95, niepubl.). Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólnej trwałości decyzji administracyjnych (art. 16

§ 1 kpa) i stanowi podstawę stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

W tym miejscy podkreślić należy, że w świetle art. 148 § 2 k.p.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a nie budzi wątpliwości, że za dzień dowiedzenia się przez stronę

o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Z kolei bez znaczenia z punktu widzenia zachowania terminu jest okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości (por. wyroki NSA:

z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, LEX nr 574438; z 14 października 1999 r., IV SA 1662/97, LEX nr 48730; z 19 sierpnia 2010 r., II OSK 1296/09, LEX nr 746450; z 9 września 2011 r., II OSK 2407/10 LEX nr 1069058 i powołane tam orzecznictwo).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że słuszne jest twierdzenie organów obu instancji, że skarżący posiadał wiedzę o ostatecznym orzeczeniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w S. z dnia [...] lutego 2005 r., co najmniej od [...] sierpnia 2011 r., kiedy to otrzymał pismo P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], informujące go, że "prowadzone jest ponowne postępowanie w trybie nieważnościowym, w sprawie samowolnie dobudowanego, na działce nr geod. [...] w S. przy ul. [...] do budynku mieszkalnego tarasu ze schodami i pomieszczenia gospodarczego pod tarasem, po wydanym wyroku z dnia 08.11.2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 261/11 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie". Jednocześnie w piśmie tym, mając na uwadze fakt, że skarżący przebywa za granicą i nie ustanowił pełnomocnika zamieszkałego w kraju do prowadzenia sprawy, zawarto pouczenie o obowiązku wskazania pełnomocnika do doręczeń w kraju pod rygorem pozostawiania pism w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia (k. 17 – 18 akt adm. organu I instancji). W odpowiedzi na powyższe pismo, w dniu [...] października 2011 r. G. M. poinformowała organ o udzielonym jej pełnomocnictwie do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wybudowania schodów

i tarasu do budynku mieszkalnego w S., przy ul. [...] między innymi przez M. M. Do pisma załączyła upoważnienia udzielone jej przez dzieci, w tym skarżącego z dnia [...] sierpnia 2011 r. (k. 19 – 22 akt adm. organu I instancji). Powyższe dowodzi zdaniem Sądu, że postępowanie w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. prowadzone było z udziałem w charakterze stron wnioskodawców, w tym skarżącego, którzy byli reprezentowani przez G. M. W tych uwarunkowaniach stwierdzić należy za organem, że strony, które w sposób skuteczny i prawidłowy ustanowiły w sprawie pełnomocnika, nie mogą obecnie podnosić, że nie wiedziały o istnieniu przedmiotu postępowania, tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...]. Zwrócić ponadto należy uwagę na oświadczenie osoby reprezentującej wnioskodawców – G. M. zawarte we wniosku o wznowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r., że do lipca 2014 r. informowała strony, tj. swoje dzieci, a zatem i skarżącego jedynie ogólnikowo o kłopotach związanych z wybudowanymi schodami i tarasem przy budynku mieszkalny, bez podawania szczegółów. Skarżący miał zatem wiedzę o toczącym się postępowaniu w sprawie nakazu rozbiórki tarasu za schodami i pomieszczeniem gospodarczym na wyżej opisanej działce, nie dołożył natomiast należytej staranności w uzyskaniu pełnych wiadomości w tym przedmiocie. Stan taki nie może być jednak sytuacją odczytywaną na korzyść stron, ani tym bardziej podstawą do zastosowania art. 148 § 2 k.p.a..

Przedstawione fakty w sposób bezsporny potwierdzają, iż skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2 kpa. Podanie skarżącego o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie zostało wniesione w dniu [...] sierpnia 2014 r., a zatem prawie po 3 latach od uzyskania wiedzy o decyzji ostatecznej.

Końcowo już niejako marginalnie zauważyć należy, iż powyższe stanowisko potwierdza analiza uzasadnienia wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt VII 261/11, tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na który organ odwoławczy powołał się w piśmie kierowanym miedzy innymi do skarżącego

w dniu [...] sierpnia 2011 r., a które skarżący jak to już wyżej wskazano otrzymał

[...] sierpnia 2011 r. (osobiste potwierdzenie odbioru k. 17 akt organu I instancji). Lektura tego uzasadnienia wskazuje szczegółowy przebieg postępowania administracyjnego związanego ze sprawą nakazu rozbiórki samowolnie dobudowanego do zlokalizowanego na działce położonej w S. przy ul. [...] budynku mieszkalnego tarasu ze schodami i pomieszczenia gospodarczego pod tarasem, odwołując się także do innych orzeczeń sądów administracyjnych oraz decyzji administracyjnych zapadłych w tej sprawie, w tym do decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lutego 2005 r. w przedmiocie opisanym na wstępie.

W tym stanie rzeczy wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania było zasadne.

Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.