Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 201/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Oleś, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi B.G. i W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia 9 września 2008 r. ustalił łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2008 przypadające od gruntów położonych w G. przy ul. [...], których posiadaczami są B. G., W. G., K. M. w wysokości [...] zł w tym [...],- zł z tytułu podatku rolnego oraz [...] zł z tytułu podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w toku postępowania podatkowego zebrał następujący materiał dowodowy: postanowienie Sądu Rejonowego w o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 6 stycznia 1987 r,, postanowienie tegoż Sądu z dnia 7 września 2007 r. o stwierdzeniu nabycia spadku oraz aktualny wypis z rejestru gruntów: KW [...] oraz KW [...]. Następnie przedstawiono sposób ustalania zobowiązania podatkowego na 2008 r. Jako podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto użytki rolne o powierzchni 0.5801 ha, co przy zastosowaniu obowiązującej stawki 145,73 zł/ha dało kwotę podatku 63,40 zł. Jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto 72.00 m2 jako powierzchnię użytkową budynków oraz 5.748,00 m2 jako pozostałą powierzchnię gruntów, co przy zastosowaniu stawek podatku odpowiednio 0,59 zł za m2 od powierzchni użytkowej budynków oraz 0,33 zł za m2 od powierzchni gruntów pozostałych dało łącznie kwotę podatku [...] zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji podniesiono, iż do podstawy wyliczenia podatku przyjęto nieruchomość położoną przy ul. [...], która nie stanowi własności, ani nie jest w posiadaniu B. G., W. G. i K. M. Odwołujący wyjaśnili także, że są w posiadaniu, jako współwłaściciele, gruntu o obszarze 6,45 ha stanowiącego całość gospodarczą wykorzystywaną rolniczo. Natomiast powierzchnia gruntów wynosząca 6,416 m2 oderwana od całości pozostaje w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego. Zdaniem odwołujących nie wyjaśniono skąd wzięła się różnica w danych dotyczących tego gruntu; wypis z ewidencji gruntu sporządzono dość dawno i nie wiadomo czy uwzględnia stan rzeczywisty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania W. i B. G. , decyzją z dnia 23 grudnia 2008 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty i budynki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ podkreślił, że podstawę dla wymiaru podatków stanowią, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy stwierdził, iż w decyzji pierwszej instancji prawidłowo ustalono, że skarżącym przysługuje również tytuł prawny do działki nr [...] przy ul. [...], ponieważ z wypisu z rejestru gruntów wynika, że jej właścicielem był K. G. Dalej organ wyjaśnił, że część tej działki o powierzchni [...] m2 oznaczona symbolem "B" jest gruntem o przeznaczeniu budowlanym, stąd podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ wyjaśnił, że w przypadku, gdy skarżący kwestionują zapisy ewidencji gruntów i budynków, winni podjąć starania o dokonanie w niej stosownych zmian.

W. G. i B. G. w skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy mianowicie: art. 7 w zw. z art. 104 § 2 kpa, poprzez zaniechanie zastosowania przez organ wyrażonej w ww. normie dyrektywy, art. 8 kpa poprzez niezastosowanie się do jego dyspozycji, co spowodowało wprowadzenie skarżących w stan niepewności i dezinformacji, co do ciążących obowiązków podatkowych, art. 9 kpa poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niepoinformowanie skarżących o potencjalnych możliwościach dochodzenia przysługujących im praw na drodze odrębnego postępowania. Skarżący wskazali nadto na naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegające na przyjęciu za podstawę naliczenia podatku od nieruchomości nieprawidłowej powierzchni gruntów. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istotą sporu w niniejszym postępowaniu jest rozstrzygnięcie, czy organ podatkowy dokonał prawidłowego określenia podstawy wymiaru podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Należy więc wskazać na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z póź. zm.), z którego wynika m. in., że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Powołany przepis nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku. Przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jaki i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania. Ponadto należy zwrócić uwagę, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. (wyrok NSA z 15.04.2008 r. Sygn. akt II FSK 372/07, LEX nr 490966). Podkreślić należy też, że bez znaczenia sią wyjaśnienia odnośnie faktycznego wykorzystywania spornych gruntów. Jak wskazano wyżej, podstawę wymiaru podatków stanowią zapisy w ewidencji gruntów i budynków.

Stąd też, w ocenie Sądu, organ podatkowy słusznie przyjął, że niezbędne dane dla dokonania ustaleń co do podstawy opodatkowania podatkiem rolnym i podatkiem od nieruchomości wynikają wyłącznie z ewidencja gruntów i budynków, i w oparciu o dane z niej wynikające zastosował w odniesieniu do nieruchomości skarżących odpowiednią stawkę podatku.

Sąd analizując dane wynikające z wypisów z ewidencji gruntów i budynków

w zestawieniu z przyjętymi przez organ danymi co do podstawy opodatkowania nie stwierdził sprzeczności, czy niezgodności.

W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy upoważniał do stwierdzenia, że skarżący nabyli prawo własności nieruchomości objętych księgami wieczystymi KW nr [...] ( łączna powierzchnia gruntów 0,8194 ha) oraz KW nr [...] (łączna powierzchnia gruntów 5.6296 ha) w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 6 stycznia 1987 r. w sprawie I Ns [...] o stwierdzenie nabycia spadku po K. G. oraz postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 7 września 2007 r. w sprawie VII Ns [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po M. G. Powyższe dane korelują z zapisami w ewidencji gruntów i budynków w zakresie wielkości poszczególnych działek oraz prawa własności tych nieruchomości. W ocenie Sądu nie stanowi przeszkody dla ustalenia obowiązku podatkowego okoliczność, że w ewidencji gruntów i budynków nadal, jako właściciel, figuruje K. G., ojciec skarżących, ponieważ z opisanych powyżej rozstrzygnięć jednoznacznie wynika tytuł prawny skarżących do spornych nieruchomości. Dlatego też, w przekonaniu Sądu, organ podatkowy winien jako podstawę prawną ustalenia podatników podatku od nieruchomości wskazać art. 3 ust. 1 pkt 1, a nie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ skarżącym niewątpliwie przysługuje prawo własności spornych nieruchomości, okoliczności zaś pozwalających określić skarżących jako samoistnych posiadaczy organ nie badał. Powyższe uchybienie, zdaniem Sądu, nie ma jednak znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia w sprawie.

Analizując zaś elementy zaskarżonej decyzji co do przedmiotu opodatkowania Sąd nie znalazł podstaw, by zakwestionować dokonane przez organy ustalenia. Zdaniem Sądu organ prawidłowo, uwzględniając oznaczenia ewidencyjne określone w § 68 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001, Nr 38, poz. 454 z późn. zm.) ustalił, że grunty zabudowane lub zurbanizowane stanowiące tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B to łącznie 5.748 m 2 (tj. grunty w obrębie działek [...] oraz [...]).

Podobnie, stosownie do art. 1 ustawy o podatku rolnym, który przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne (...) oraz w oparciu o przywołany wyżej §68 Rozporządzenia, wyliczono, że podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowią pastwiska trwałe oznaczone w ewidencji symbolem Ps (położone na działce [...]) oraz łąki trwałe kategorii czwartej oznaczone symbolem Ł (położone w obrębie działki [...]) oraz rowy oznaczone w ewidencji symbolem W (położone w obrębie działek [...] i [...]).

Słusznie też, zdaniem Sądu wyłączono spod opodatkowania jako nieużytki grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi oznaczone w ewidencji symbolem Wp (położone w obrębie działek [...] oraz [...]) oraz łąki trwałe V kategorii (położone w obrębie działek [...] i [...]), tj. użytki rolne, które w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegają zwolnieniu od opodatkowania.

W przekonaniu Sądu brak jest podstaw, by zakwestionować dokonane przez organy podatkowe ustalenia co do przedmiotu opodatkowania, które rzetelnie odzwierciedlają dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z tego względu Sąd uznał, że zarzuty skarżących, iż organ ujął w decyzji nieruchomości nie stanowiące ich własności oraz że błędnie wyliczono powierzchnię gruntów stanowiących przedmiot opodatkowania, nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszym postępowaniu.

Odnosząc się do zarzutu obciążenia skarżących podatkiem od nieruchomości położonej przy ul. [...], która nie stanowi ich własności jak i nie znajduje się w ich posiadaniu należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Z akt sprawy wynika, że niezależnie od rozbieżności co do adresu nieruchomości opodatkowanie dotyczy tej samej nieruchomości. Zgodnie z KW [...] i KW [...]– W. nieruchomość znajduje się przy ul. [...] oraz przy ul. [...]. Wytknąć należy jedynie organom podatkowym, iż wyjaśnienie tej rozbieżności powinno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Niemniej jednak, ponieważ zdaniem Sądu uchybienie to pozostaje bez wpływu na treść decyzji, nie może stanowić podstawy jej uchylenia.

Jako niezasadny należy również uznać zarzut barku informacji co do innego trybu dochodzenia nadpłaty za wcześniejsze lata podatkowe. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wymiar podatku rolnego i od nieruchomości na 2008 r. i tylko w tych granicach organ podatkowy był zobowiązany udzielać stronom niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego.

Ostatecznie Sąd uznał, że organy podatkowe nie naruszyły zasad prowadzenia postępowania podatkowego, w postępowaniu zgromadzono niezbędny materiał dowodowy, dokonano jego analizy, a poczynione ustalenia nie budzą zastrzeżeń. Stronie zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu podatkowym, a do składanych przez nią w toku postępowania wniosków i zastrzeżeń organy podatkowe w sposób wyczerpujący ustosunkowały się. Wyjaśnić należy także stronie, iż postępowanie podatkowe toczy się na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej a nie kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją na mocy art. 151 p.p.s.a.