Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1249/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-01-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. K. na decyzję [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] września 2016 r., skarżący K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Pismem procesowym z dnia [...] listopada 2016 r., skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na obawę wszczęcia przez organ egzekucji.

Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący podkreślił, że organ administracyjny wszczął postępowanie o ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach wsparcia bezpośredniego a tym samym, w ocenie skarżącego, będzie prowadził postępowanie egzekucyjne, które może wyrządzić w gospodarstwie skarżącego niepowetowaną szkodę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna, stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie kwalifikują się więc z reguły do wykonania wszelkie akty administracyjne mające charakter odmowny, z tym zastrzeżeniem, że odmowny charakter decyzji, nie pozbawia jednak strony skarżącej prawa do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji, której przedmiotem jest odmowa przyznania płatności z ww. tytułu. Decyzja ta zaś nie podlega wykonaniu. Podkreślić, bowiem należy, iż przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.

Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy, zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy, gdyż nie kreuje zobowiązania do zwrotu kwoty otrzymanej pomocy. W związku z tym decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania.

Na marginesie należy również wskazać, iż we wniosku zawartym w skardze brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Skarżący we wniosku tym zawarł jedynie ogólne twierdzenia dotyczące wpływu wykonania decyzji na kondycję finansową działalności rolniczej, którą prowadzi, nie powołując się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. Nie przedstawił również żadnych dokumentów na potwierdzenie swojego stanu majątkowego. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., stąd też nawet w przypadku gdyby zaskarżona decyzja podlegała wykonaniu, złożony wniosek nie zasługiwałby na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.