Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 34/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 w zw. z  art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w Częstochowie, po rozpatrzeniu odwołania M.J. (dalej skarżąca, wnioskodawczyni) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (Starosta, organ) nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Jako podstawę prawną decyzji SKO wskazało art. 138 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429., ze zm. dalej kpa) w zw. z art.1 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1429 – dalej: "udip").

Rozstrzygniecie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z 5 sierpnia 2019 r. (8.08.2019 r. data wpływu do organu) skarżąca zwróciła się do Starosty o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1) udostępnienia liczby osób zatrudnionych w Starostwie Powiatowym w Z. na dzień 1.12.2006 r. oraz 1.12.2010 r. oraz 1.12. roku następnego i kolejnych lat do 1.12.2019 r. z podaniem ich imion i nazwisk, nazwy stanowiska służbowego, wykształcenia, kierunków ukończonych studiów, wynagrodzenia, liczby nagród oraz premii z podaniem ich wysokości, daty udzielenia oraz powodu udzielenia od momentu zatrudnienia do 1.08.2019 r., okresu zatrudnienia przed zatrudnieniem w Starostwie wraz z podaniem nazw firm;

2) liczbę podróży służbowych wszystkich Członków Zarządu od 1.12.2006 r. do 1.08.2019 r. ze wskazaniem miejsc podróży, kosztów podróży i powodu podróży;

3) liczbę zakończonych postępowań sądowych z udziałem Starostwa Powiatowego ze wskazaniem rezultatu oraz powodu tych postępowań od 1.12.2006 r. do 1.08.2019 r.;

4) liczbę skarg na działalność Starosty wraz ze skanami tych skarg.

W ocenie wnioskodawczyni żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 udip.

Pismem z 8 sierpnia 2019 r. organ udzielił skarżącej odpowiedzi na pytanie 3, a odnoście pytania 4 wystąpił o określenie czasokresu jakiego wniosek dotyczy. Natomiast co do punktu 1 i 2 wniosku uznał, że wnioskowane informacje mają charakter informacji przetworzonej i wezwał skarżącą do wykazania w terminie 14 dni szczególnej ich istotności dla interesu publicznego. Wskazał też termin załatwienia wniosku na dzień 5 października 2019 r.

22 sierpnia 2019 r. skarżąca odpowiedziała na wezwanie organu zakreślając czasokres dla objętych pytaniem skarg. Odnośnie pytania 1 i 2 wskazała, że organ ma obowiązek udostępnienia wnioskowanych informacji, gdyż są one nacechowane bardzo dużym interesem publicznym i nie wymagają uzasadnienia ze strony wnioskodawcy. Kolejnym pismem z 22 sierpnia 2019 r. organ poinformował wnioskodawczynię, że wskazane wyżej argumenty nie uzasadniają istotności dla interesu publicznego i przedłużył termin na jego wykazanie o 7 dni. Na drugie wezwanie skarżąca nie udzieliła odpowiedzi.

Dokonując analizy pytań organ zauważył, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej a dla jej udzielenia niezbędne jest wykazanie przez wnioskodawcę szczególnej istotności dla interesu publicznego, czego skarżąca nie uczyniła. Nie wykazała, co wynika z wykładni tego pojęcia dokonanej przez NSA, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla poprawy funkcjonowania organów.

Następnie decyzją z [...] r. Starosta, działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 udip oraz art. 104 kpa, odmówił skarżącej udzielenia informacji wskazanej w pkt 1 i 2 wezwania, gdyż stanowi ona informację przetworzoną a skarżąca mimo wezwania nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego, który przemawiałby za przygotowaniem i udzieleniem żądanej informacji.

Nie zgadzając się z decyzją skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła odwołanie. Zarzuciła organowi naruszenie art. 7 Konstytucji w zw. z art. 6, art. 19, art. 65 § 1, art. 105 § 1 kpa oraz art. 27 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz.511, dalej usp) poprzez podjęcie władczego działania przez podmiot, którego wybór został dokonany z rażącym naruszeniem prawa, polegające w istocie na wydaniu decyzji przez podmiot nie będący organem administracji, a tym samym wydanie decyzji bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa; z naruszeniem przepisów o właściwości, albowiem doszło do naruszenia trybu wyboru zarządu powiatu (starosty), czego rezultatem jest decyzja wydana przez podmiot nieumocowany do dokonania takiej czynności w sferze prawa administracyjnego. W konsekwencji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 udip zobowiązane do udzielenia informacji publicznej są władze publiczne (...), organy władzy publicznej. Nie budzi wątpliwości, że starosta jest takim organem i ciąży na nim obowiązek rozpatrzenia wniosku. W ocenie organu odwoławczego, nie budzi wątpliwości, że żądana informacja stanowi informację publiczną związaną z majątkiem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c udip), a także mieści się w pojęciu informacji publicznej o zasadach funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 udip), ale przetworzoną. Organ podkreślił, że chociaż pojęcie to nie zostało zdefiniowane w ustawie, to dotychczasowe orzecznictwo w sposób jednoznaczny wskazuje, że informacja przetworzona, to taka, która w chwili złożenia wniosku, w kształcie nim objętym nie istniała, a niezbędnym warunkiem jej wytworzenia byłoby przeprowadzenie przez organ dodatkowych czynności organizacyjnych, analitycznych, intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającego użycia dodatkowych sił i środków, zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez organ danych i wyodrębniania w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Jest to zatem informacja specjalnie przetworzona dla wnioskodawcy. Jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu i nie może odrywać podmiotu zobowiązanego do wykonywania przypisanych mu kompetencji i zadań. Nadto informacja przetworzona może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu organu, ale nie musi być wyłącznie nowo wytworzoną rodzajowo informacją. Może obejmować dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień, ich odpowiedniego przetworzenia. Może być sumą informacji prostych, ale wymagających pozyskania z posiadanych dokumentów, co wymaga dodatkowych sił i środków. Powyższe wywody organ poparł licznymi wyrokami sądów administracyjnych.

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że informacje opisane w pkt 1 i 2 wniosku stanowią informację przetworzoną chociaż organ I instancji nie wskazał okoliczności, które wskazywałyby na taki ich charakter. Jednakże mimo wadliwego uzasadnienia, już z samej treści pytań wynika, że udostepnienie takiej informacji wiąże się z koniecznością przetworzenia. Wielość i różnorodność objętych wnioskiem informacji należałoby ustalić i przygotować do udostępnienia. Żądane informacje znajdują się w dokumentach organu ale nie stanowią gotowego zestawienia odpowiadającego żądaniu skarżącej. Biorąc pod uwagę aktualny stan zatrudnienia w starostwie (ok. 180 osób) oraz czasokres żądanej informacji, będzie wymagał dodatkowego nakładu pracy, dodatkowych sił i środków do ich odszukania, co może wpłynąć negatywnie na wypełnianie przez organ jego podstawowych zadań. Wnioskowana informacja jest bardzo obszerny, co widać z samego sformułowania pytań.

Zdaniem SKO zasadnie organ wezwał wnioskodawczynię do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego do jej uzyskania. Jednocześnie podkreślił, że jest to pojęcie węższe od interesu publicznego i wymaga wykazania indywidualnych, realnych i konkretnych możliwości wykorzystania informacji dla dobra ogółu, w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Słusznie organ I instancji ocenił, że wnioskodawczyni takich możliwości nie wykazała. Również art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy ma na celu przeciwdziałanie zalewowi wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla celów osobistych lub komercyjnych i ma zapobiegać paraliżowaniu pracy organu. Skarżąca mimo wezwania nie wykazała żadnego konkretnego uzasadnienia dla udostepnienia jej wnioskowanej informacji.

Na koniec SKO wskazało, że to wojewoda jest organem właściwym do kontroli prawidłowości powołania zarządu powiatu (art. 29 usp). Z informacji ogólnych wynika, że Wojewoda Śląski nie dostrzegł wadliwości wyborów Zarządu a SKO nie ma kompetencji do stwierdzania we własnych zakresie prawidłowości wyboru innego organu. Jej zakres określa art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 570). Nie było też podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, gdyż nie było ono bezprzedmiotowe.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, żądając stwierdzenia jej nieważności oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę art. 138 § 1pkt 1 kpa, art. 7 Konstytucji w zw. z art. 6, art. 19, art. 65 § 1, art. 105 § 1 kpa oraz art. 27 ust. 1 i art. 29 usp poprzez ich błędne zastosowanie i nieprawidłową wykładnię, co przejawiło się w utrzymaniu w mocy decyzji Starosty dotkniętej nieważnością określoną w art. 156 § 1 pkt i pkt 2 kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy: poprzez aprobatę decyzji wydanej przez podmiot wybrany z rażącym naruszeniem prawa, a wobec tego przez podmiot niebędący organem; wydanie decyzji bez podstawy prawnej i rażącym naruszeniem prawa, z naruszeniem przepisów o właściwości, albowiem doszło do naruszenia trybu wyboru zarządu powiatu (w tym wyboru starosty), czego wynikiem jest decyzja wydana przez podmiot nieumocowany do podejmowania takich czynności; błędne uznanie, że SKO nie jest uprawnione do stwierdzenia we własnym zakresie kwestii powołania danego podmiotu, czy też umocowania do wydania decyzji, podczas gdy organy administracji zobowiązane są do przestrzegania z urzędu właściwości, zaś naruszenie tego przepisu stanowi przesłankę nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 1 kpa, zwłaszcza, że to nie wojewoda rozwiązuje radę powiatu ale rada powiatu podlega rozwiązaniu z mocy prawa (art. 29 usp). Wojewoda wydaje tylko obwieszczenie stwierdzające ten fakt; obowiązek badania właściwości organu, powoduje, że organ odwoławczy był zobowiązany do zbadania czy starosta był organem właściwym do udzielenia informacji publicznej a w konsekwencji wydania decyzji. Naruszenie każdego rodzaju właściwości powoduje nieważność decyzji. Organ odwoławczy obowiązku tego nie dopełnił i niezależnie od trafności decyzji podlega ona unieważnieniu.

Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie powyższych zarzutów i koncentruje się na braku dokonania przez organ odwoławczy prawidłowej kontroli formalnej decyzji. W szczególności braku kontroli umocowania starosty do udzielenia informacji a koncentracji na weryfikacji merytorycznych podstaw wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że zarzuty skargi nie odnoszą się do treści wydanej decyzji a dotyczą wyłącznie prawidłowości powołania zarządu powiatu i umocowania Starosty do wydania decyzji administracyjnej. Ocena prawidłowości powołania innego organu nie leży w gestii SKO., co wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 570).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – w dalszej zwana w skrócie jako: "ppsa"), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną; orzeka po przeprowadzeniu rozprawy na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ppsa). Granicach wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część danego aktu/decyzji (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10; dostępne w CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie w istocie nie jest zasadność odmowy skarżącej dostępu do informacji publicznej w zakresie pkt 1 i 2 wniosku, gdyż skarżąca w tej kwestii nie stawia żadnych zarzutów. Całość odwołania i skargi koncentruje się na wątpliwościach co do prawidłowości przeprowadzenia wyborów Zarządu Powiatu a w konsekwencji wyboru organu, do którego skarżąca skierowała wniosek a który go rozpatrzył z zachowaniem terminu i formy wymaganej ustawą w przypadku żądania informacji przetworzonej oraz braku wykazania, że jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Braku wykazania tej przesłanki skarżąca również nie neguje ani nie podważa oceny organu.

Zauważyć trzeba, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca była zgodnie z art. 2 ust. 1 udip podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej a Starosta, był obowiązany do udostępniania informacji publicznej jako organ władzy publicznej i podmiot wykonujący zadania publiczne, gospodarujący mieniem publicznym. Zdaniem Sądu poza sporem pozostaje również, że informacje, o których udostępnienie wystąpiła skarżąca generalnie stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępnie do informacji publicznej, chociaż imiona i nazwiska pracowników, jeżeli nie pełnią funkcji publicznej podlegają ochronie RODO. Kwestia ta nie była jednak przedmiotem odmowy udzielenia informacji, gdyż jej zakres i czasokres, w sposób jednoznaczny wskazuje, że wniosek dotyczył informacji przetworzonej odnoszącej się do około 180 pracowników, która to liczba na przestrzeni lat może okazać się znacznie wyższa z racji choćby naturalnych ruchów kadrowych (emerytury, renty, zgony). Liczba podróży wszystkich członków zarządu na przestrzeni lat 2006-2019, przy zmianach jego składu z uwzględnieniem celu, miejsca i kosztów podróży też jest informacją przetworzoną, które to stanowiska Sąd w pełni aprobuje.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 udip prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast stosownie do art. 2 ust. 2 udip, od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Z powyższego wynika, że o ile dostęp do informacji "prostej" ma właściwie nieograniczony charakter, to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego".

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że Starosta jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, a także, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną, w rozumieniu ustawy. Istota sporu sprowadza się do osoby samego starosty, osoby pełniącej ten urząd a nie organu jako takiego. Wskazać należy, że sąd orzeka w granicach danej sprawy a tą stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zatem sąd, jak i SKO nie posiadają uprawnień do weryfikacja prawidłowości wyboru konkretnej osoby na konkretny urząd, w tym przypadku Starosty. Wybory czy odwołanie starosty podlegają ścisłej regulacji ustawy o samorządzie powiatowym i nadzorowi wojewody. Starosta [...], który wydał decyzję w chwili jej wydania był władzą publiczną i to urzędującą. Nie był zatem podstaw do kwestionowania jego kompetencji do wydania decyzji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Informacja przetworzona to informacja, której organ wprost nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych już informacjach. W wyniku tych działań powstaje nowa jakościowo informacja. Nie jest ona jedynie innym technicznie zestawieniem danych, innym sposobem ich uszeregowania, ale stanowi jakościowo nową informację prowadzącą zazwyczaj do określonej oceny, czy interpretacji danego zjawiska (wyrok WSA w Warszawie z 23.09.2009 r., sygn. akt II SA/Wa 978/09; podobnie wyroki NSA: z 30.10.2008 r., sygn. akt I OSK 951/08, z 27.06.2013 r. sygn. akt I OSK 529/13, pub. CBOSA), a więc przetworzenie informacji wymaga dokonania stosownych działań analitycznych, odszukania zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku (wyrok NSA z 5.03.2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12, publ. CBOSA). Informacją przetworzoną jest taka informacja, która nie była w posiadaniu zobowiązanego, ale została przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Podnosi się jednak, że często przygotowanie takiej informacji wiąże się z poniesieniem określonych środków finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa (wyrok NSA z 5.09.2013 r. sygn. akt I OSK 865/13). Powstanie tego rodzaju informacji powoduje, że dla jej wytworzenia koniecznym jest zaangażowanie ponadprzeciętnych zasobów zobowiązanego, niezwiązanych z jego zwykłą, codzienną działalnością.

Z akt sprawy wynika, że realizacja wniosku skarżącej z racji treści żądania wymagałaby przeprowadzenia analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Prawidłowo zatem organy ustaliły, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną a Starosta wezwał skarżącą do wykazania, że uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżąca udzielając odpowiedzi na to wezwanie wskazała, że "są one nacechowane dużym interesem publicznym i nie wymagają uzasadnienia ze strony wnioskodawcy". Nie uzupełniła tego uzasadnienia mimo wskazania przez organ w kolejnym wezwaniu, że argumentacja ta jest niewystarczająca dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku w pkt 1 i 2.

Podkreślić trzeba, że konieczność wykazania szczególnego interesu publicznego w dostępie do informacji przetworzonej była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyroku z 18.06.2020 r. sygn. I OSK 2306/19), który wyjaśnił, że celem konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej nie jest pomoc w rozstrzyganiu indywidualnych (prywatnych) spraw podmiotów wnioskujących o informacje publiczne, weryfikacji wyborów organów władzy, oceny prawidłowości organizacji władzy czy instytucji. Prawodawca w ustawie o dostępie do informacji publicznej, uchwalonej zgodnie z art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, zdecydował się na ustanowienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 grudnia 2018 r. sygn. akt SK 27/14 (OTK-A 2019/5) uznał, art. 3 ust. 1 pkt 1 udip - w zakresie, w jakim uzależnia uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej od wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego - za zgodny z art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Wobec tego "zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej powinien mieć jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienie z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Nie chodzi przy tym o jakieś indywidualne cechy określonego podmiotu, zwłaszcza takie, na które nie ma on żadnego wpływu, lecz chodzi o możliwość efektywnego zaangażowania się przez ten podmiot w wykorzystanie dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga".

Realizacja prawa dostępu do informacji publicznej nie może bowiem prowadzić do dezorganizacji organów władzy publicznej czy do istotnych zakłóceń w prawidłowym funkcjonowaniu tych organów. Taki skutek może wywołać w konkretnych okolicznościach, konieczność analizowania, selekcjonowania oraz anonimizacji dokumentów urzędowych znajdujących się w posiadaniu danej instytucji publicznej, jeśli wniosek o udostępnienie informacji nie ogranicza się do jednego czy kilku konkretnie wskazanych przez wnioskodawcę dokumentów (por. wyrok NSA z 18.06.2020 r. sygn. I OSK 2306/19, z 10.04.2019 r., I OSK 1920/18). Materiał przygotowany z nakładem dodatkowych sił i środków specjalnie dla wnioskodawcy, nie powinien służyć jedynie jego indywidualnym interesom, ale musi być elementem pewnego szerszego działania służącemu większej społeczności (por. wyrok NSA z 10.11.2016 r., sygn. akt I OSK 1261/15, z 25.11.2016 r., I OSK 1513/15, z 4.08. 2015 r., I OSK 1645/14; z 5.03.2015 r., I OSK 863/14 oraz z 9.08.2011 r., I OSK 792/11).

Należy stwierdzić, że prawidłowo organy uznały, że w niniejszej sprawie nie sposób stwierdzić, że uzyskanie wnioskowanej przez skarżącą informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ciężar oceny tego, czy wnioskodawca w sposób właściwy wykazał we wniosku istnienie interesu publicznego, spoczywa na podmiocie zobowiązanym, który powinien dokonać oceny zarówno wniosku, jak i zakresu, w jakim wnioskodawca chce uzyskać informację publiczną. W art. 3 ust. 1 pkt 1 udip chodzi bowiem o to, czy uzyskanie - udostępnienie określonej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. W sytuacji zatem braku istotnego interesu publicznego, organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przetworzonej powinien wydać decyzję odmawiającą udzielenia żądanej informacji – co prawidłowo uczyniono w badanej sprawie na podstawie art. 16 ust. 1 udip.

Analiza akt sprawy wskazuje, że organy w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny, dokonały prawidłowej wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów, a w następnie prawidłowo zastosowały przepisy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić, co Sąd orzekł na podstawie art. 151 ppsa.