Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 792/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 4 i art. 70 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 26 poz 157
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Mierzejewska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Sławomir Fularski Sędzia WSA – Danuta Kania Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 9a § 2 i art. 22 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. nr 98, poz. 1270 ze zm.) i w zw. z art. 66 ust. 4 oraz art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. nr 26, poz. 157 ze zm. – dalej ustawą o KSSiP), uchylił decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w sprawie odmowy dopuszczenia G. Z. do egzaminu sędziowskiego przeprowadzanego we wrześniu 2010 r. przed Komisją Egzaminacyjną Sądu Apelacyjnego w W. oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Sprawiedliwości podniósł, iż pismem z dnia 29 marca 2010 r. asystent sędziego G. Z. zgłosiła Prezesowi Sądu Apelacyjnego w W. zamiar przystąpienia do egzaminu sędziowskiego, powołując się na okoliczność, że w dniu wejścia w życie ustawy o KSSiP, tj. 4 marca 2009 r. była asystentem sędziego i na dzień zgłoszenia zamiaru przystąpienia do egzaminu legitymuje się wymaganym przez art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP trzyletnim okresem zatrudnienia na stanowisku asystenta sędziego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Prezes Sądu Apelacyjnego w W. odmówił zgody na dopuszczenie G. Z. do egzaminu sędziowskiego we wrześniu 2010 r. stwierdzając, że skarżąca nie spełnia wymogu 3-letniego zatrudnienia na stanowisku asystenta sędziego w dacie wejścia w życie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

Od powyższej decyzji G. Z. złożyła w dniu [...] sierpnia 2010 r. odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, w którym wniosła o uchylenie decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie i dopuszczenie jej do egzaminu sędziowskiego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozpoznając powyższe odwołanie, Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] września 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości stwierdził, że decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2010 r. zawiera wadę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem została wydana bez podstawy prawnej, a zatem obarczona jest wadą nieważności. Organ odwoławczy przyjął, że w ustawie o KSSiP brak jest przepisu przewidującego możliwość odwołania się do Ministra Sprawiedliwości od stanowiska Prezesa Sądu Apelacyjnego w kwestii dopuszczenia asystenta sędziego z podległego sądu do egzaminu sędziowskiego. Podniósł ponadto, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, albowiem część pisemna egzaminu, o dopuszczenie do którego ubiega się G. Z., odbyła się 3 i 6 września 2010 r. i egzamin ten był ostatnim egzaminem odbywającym się na zasadach określonych w art. 70 ust. 1 ww. ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę G. Z. i wyrokiem z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 372/11 uchylił decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Prezes Sądu Apelacyjnego w W. w sposób prawidłowy nadał swojemu rozstrzygnięciu, odmawiającemu zgody na przystąpienie przez G. Z. do egzaminu sędziowskiego, formę decyzji administracyjnej. W konsekwencji powyższego Minister Sprawiedliwości powinien rozpatrzeć odwołanie, zgodnie z obowiązującą zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 i art. 127 § 1 i 2 k.p.a.

Rozpoznając ponownie odwołanie G. Z., Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] września 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., art. 9 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w zw. z art. 66 ust. 4 oraz art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, umorzył postępowanie odwoławcze.

Na powyższą decyzję G. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2334/11 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie postępowanie odwoławcze nie było bezprzedmiotowe z przyczyn zarówno podmiotowych, jak i przedmiotowych.

W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania G. Z. Minister Sprawiedliwości rozstrzygnięciem z dnia [...] marca 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy o KSSiP, aplikacja sądowa rozpoczęta przed dniem 1 stycznia 2008 r. oraz kończący ją egzamin sędziowski odbyły się na podstawie przepisów obowiązujących przed tym dniem. Z kolei, stosownie do treści art. 66 ust. 4 tej ustawy osoba zatrudniona w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy na stanowisku asystenta sędziego mogła przystąpić do egzaminu sędziowskiego określonego w art. 70 ust. 1, jeżeli zajmowała to stanowisko co najmniej przez okres 3 lat i zgłosiła prezesowi przełożonego sądu apelacyjnego zamiar przystąpienia do egzaminu na miesiąc przed jego przeprowadzeniem. W takim przypadku asystent sędziego był dopuszczany do egzaminu sędziowskiego, w najbliższym terminie przewidzianym dla aplikantów sądowych. Ponieważ G. Z. rozpoczęła pracę na stanowisku asystenta sędziego w dniu [...] stycznia 2007 r., Prezes Sądu Apelacyjnego w W., zasadnie odmówił zgody na przystąpienie przez nią do egzaminu sędziowskiego, który przeprowadzany był w Sądzie Apelacyjnym w W. we wrześniu 2010 r. Odwołująca się nie spełniała bowiem jednej z przesłanek wymienionych w przywołanym powyżej art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP, gdyż w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. 4 marca 2009 r., okres jej pracy na stanowisku asystenta sędziego nie wynosił co najmniej trzech lat.

Minister Sprawiedliwości nie podzielił zarzutu odwołującej się, iż zaskarżona decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. narusza art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP, poprzez błędną jego wykładnię i niezasadne przyjęcie, iż warunkiem dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego w oparciu o ten przepis było spełnienie wymogu trzech lat pracy na stanowisku asystenta sędziego do dnia [...] marca 2009 r.

Mając powyższe na uwadze Minister Sprawiedliwości stwierdził, iż Prezes Sądu Apelacyjnego w W. zasadnie odmówił G. Z. dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego przeprowadzanego w Sądzie Apelacyjnym w W. we wrześniu 2010 r. wobec nie spełnienia przez nią, w dniu wejścia w życie ustawy o KSSiP, kryterium 3-letniego okresu zatrudnienia na stanowisku asystenta sędziego. Jednak niezależnie od powyższego, postępowanie w sprawie dopuszczenia G. Z. do egzaminu sędziowskiego stało się obecnie bezprzedmiotowe. Egzamin sędziowski w sądach apelacyjnych, o którym mowa w art. 70 ust. 1 ustawy o KSSiP, odbywał się bowiem we wrześniu 2009 r. (dla aplikantów z rocznika 2006-2009 oraz we wrześniu 2010 r. (dla aplikantów z rocznika 2007-2010). Strona ubiegała się o dopuszczenie do egzaminu sędziowskiego odbywającego się w 2010 r. i egzamin ten był ostatnim egzaminem odbywającym się na zasadach określonych w art. 70 ust. 1 ustawy o KSSiP. Komisje egzaminacyjne w sądach apelacyjnych zostały powołane po raz ostatni do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego we wrześniu 2010 r. dla ostatniego rocznika aplikantów sądowych, odbywającego aplikację na podstawie przepisów obowiązujących przez dniem 1 stycznia 2008 r. oraz dla tych asystentów sędziego i referendarzy sądowych, którzy uzyskali zgodę właściwych prezesów sądów apelacyjnych na przystąpienie do egzaminu sędziowskiego.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., sprawa dopuszczenia asystenta sędziego G. Z. do egzaminu sędziowskiego stała się bezprzedmiotowa w całości, ze względu na zakończenie we wrześniu 2010 r. procedury przeprowadzania w sądach apelacyjnych egzaminów sędziowskich, o których mowa w art. 66 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Nie ma już bowiem egzaminu, o dopuszczenie do którego ubiega się G. Z. Brak jest więc materialnoprawnej podstawy do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w tej sprawie.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2012 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez G. Z. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Ministrowi Sprawiedliwości do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie z ostrożności procesowej uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. i przekazanie sprawy Prezesowi Sądu Apelacyjnego do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 22 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1028/12, uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku, Sąd wskazał, że organ odwoławczy bezprzedmiotowości w sprawie dopuszczenia asystenta sędziego G. Z. do egzaminu sędziowskiego upatruje w zakończeniu we wrześniu 2010 r. procedury przeprowadzania w sądach apelacyjnych egzaminów sędziowskich, o których mowa w art. 66 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Zatem, zdaniem organu, nie ma już egzaminu, o dopuszczenie do którego ubiega się G. Z., a to oznacza brak materialnoprawnej podstawy do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w tej sprawie. Następnie wywiódł że z tą oceną nie można się zgodzić, albowiem jak sam organ wskazał strona ubiegała się o dopuszczenie do egzaminu sędziowskiego odbywającego się w 2010 r. i egzamin ten był ostatnim egzaminem odbywającym się na zasadach określonych w art. 70 ust. 1 ustawy o KSSiP. Jednakże w dacie orzekania w niniejszej sprawie w Ministerstwie Sprawiedliwości przeprowadzane były egzaminy sędziowskie, które odbywały się na podstawie § 33 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 2002 r. w sprawie aplikacji sądowej i prokuratorskiej (Dz. U. nr 154, poz. 1283 ze zm.), albowiem zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. o zmianie ustawy o Krajowym Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 64, poz. 433), do osób będących w chwili wejścia w życie ustawy aplikantami sądowymi, aplikantami powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, aplikantami wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz aplikantami w sądzie wojskowym, stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ także podkreślił, iż przez analogię powołany przepis rozporządzenia ma również zastosowanie do asystentów sędziego i referendarzy sądowych.

W świetle postanowień § 33 ust. 1 powołanego rozporządzenia, Prezes Sądu Okręgowego może udzielić aplikantowi zezwolenia na zdawanie egzaminu w terminie późniejszym, jeżeli uzna, że choroba, wypadek losowy lub inna wskazana przez aplikanta okoliczność daje podstawę do udzielenia takiego zezwolenia. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, prezes sądu okręgowego udziela na pisemny wniosek aplikanta, złożony nie później niż miesiąc od ustania przyczyny uzasadniającej nieprzystąpienie do egzaminu (ust. 2). Aplikanci, którzy uzyskali zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, składają egzamin nie później niż przed upływem dwóch lat od dnia ukończenia aplikacji przed komisją egzaminacyjną powołaną w Ministerstwie Sprawiedliwości, w trybie określonym w § 25, z tym że przewodniczącym komisji jest przedstawiciel Ministra Sprawiedliwości, wytypowany z grona sędziów delegowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości. Uprawnienie do zdawania egzaminu wygasa po upływie 2 lat od ukończenia aplikacji (ust. 3).

Dalej Sąd podał, iż mając powyższe unormowania na uwadze, nie można zgodzić się z Ministrem Sprawiedliwości, iż w dacie rozstrzygania przez organ sprawy skarżącej nie istniały przepisy prawa materialnego, które mogłyby stanowić podstawę wydania decyzji. Pogląd ten jest błędny, albowiem przepis § 33 ust. 1 powołanego rozporządzenia wskazuje jednoznacznie, iż aplikant (tutaj odpowiednio asystent sędziego) może przystąpić do egzaminu sędziowskiego z 2-letnim opóźnieniem, jeżeli taką zgodę wyrazi prezes sądu okręgowego, a wnioskodawca wskaże okoliczności uzasadniające podjęcie takiej decyzji. Mając na względzie powołaną przez stronę w skardze uchwałę NSA z dnia 12 marca 2001 r. sygn. OPS 14/00 (publik. 2001/3/101), nie sposób nie podzielić stanowiska skarżącej, iż przedłużające się na skutek kontroli sądowej postępowanie odwoławcze stanowi taką właśnie okoliczność.

W tym stanie rzeczy sprawa skarżącej (w dacie orzekania przez organ odwoławczy) nie utraciła przymiotu sprawy administracyjnej, którą należy rozpatrzyć merytorycznie. Z uwagi na kontynuowanie wobec aplikantów sędziowskich (odpowiednio asystentów sędziego) postępowań egzaminacyjnych do sierpnia 2012 r., rozpatrzenie kwestii dopuszczenia skarżącej do egzaminu sędziowskiego, w najbliższym przewidzianym terminie dla aplikantów sądowych (art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP), nie stało się bezprzedmiotowe. Przyjmując założenie hipotetyczne, iż skarżąca uzyskałaby w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcie dla niej korzystne, na podstawie powołanych powyżej przepisów rozporządzenia wykonawczego, mogłaby za zgodą prezesa sądu okręgowego przystąpić do egzaminu przed komisją powołaną w Ministerstwie Sprawiedliwości.

W konkluzji uzasadnienia Sąd podkreślił, że Minister Sprawiedliwości w dacie rozstrzygania nie miał podstaw do umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę, że Sąd ocenia decyzję uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił argumentację świadczącą o niespełnieniu przez skarżącą przesłanek określonych w art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP (co powinno skutkować zastosowaniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), jednakże uzasadnienie w tym zakresie jest sprzeczne z rozstrzygnięciem zawartym w sentencji decyzji opartym na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

W związku z powyższym organ odwoławczy będzie obowiązany ponownie rozpoznać środek zaskarżenia wniesiony przez skarżącą od decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

Następnie Minister Sprawiedliwości decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r , na podstawie art. 138 par 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 9a § 2 i art. 22 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w zw. z art. 66 ust. 4 oraz art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania G. Z. od decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w sprawie odmowy dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego prowadzonego we wrześniu 2010 r. przed Komisją Egzaminacyjną Sądu Apelacyjnego w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że odwołanie G. Z. jest niezasadne.

Zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157. z późn. zm.) aplikacja sądowa rozpoczęta przed dniem 1 stycznia 2008 r. oraz kończący ją egzamin sędziowski odbyły się na podstawie przepisów obowiązujących przed tym dniem.

Z kolei, stosownie do treści art. 66 ust. 4 tej ustawy osoba zatrudniona w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy na stanowisku asystenta sędziego mogła przystąpić do egzaminu sędziowskiego określonego w art. 70 ust. 1, jeżeli zajmowała to stanowisko co najmniej przez okres 3 lat i zgłosiła prezesowi przełożonego sądu apelacyjnego zamiar przystąpienia do egzaminu na miesiąc przed jego przeprowadzeniem. W takim przypadku asystent sędziego był dopuszczany do egzaminu sędziowskiego, w najbliższym terminie przewidzianym dla aplikantów sądowych.

Ponieważ G. Z. rozpoczęła pracę na stanowisku asystenta sędziego w dniu [...] stycznia 2007 roku, Prezes Sądu Apelacyjnego w W. zasadnie odmówił zgody na przystąpienie przez nią do egzaminu sędziowskiego, który przeprowadzany był w Sądzie Apelacyjnym w W. we wrześniu 2010 r. Odwołująca się nie spełniała bowiem jednej z przesłanek wymienionych w ustawie, tj. 4 marca 2009 r., okres jej pracy na stanowisku asystenta sędziego nie wynosił co najmniej trzech lat.

Niezasadny jest zarzut odwołującej się, w którym podnosi ona, że zaskarżona decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. narusza art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP, poprzez błędną jego wykładnię i niezasadne przyjęcie, iż warunkiem dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego w oparciu o ten przepis było spełnienie wymogu trzech lat pracy na stanowisku asystenta sędziego do dnia [...] marca 2009 r.

Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji Prezes Sądu Apelacyjnego w W. prawidłowo zastosował powołany wyżej przepis, dokonując właściwej jego wykładni.

Ponadto, w uzasadnieniu tym Sąd stwierdził, że za takim rozumieniem przepisu art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP przemawia także wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. "Skoro bowiem ustawa o KSSiP zmieniła art. 157 § 7 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1270 z poźn. zm.) w ten sposób, że umożliwiła asystentom sędziego przystąpienie do egzaminu sędziowskiego po 4 latach pracy, to celowym było umożliwienie przystąpienia do egzaminu sędziowskiego tym asystentom, którzy w dacie wejścia w życie ustawy mieli trzyletni staż pracy.

Należy także dodać, że przepis art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP nie budzi w orzecznictwie sądów administracyjnych wątpliwości interpretacyjnych, na co wskazują między innymi wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1226/11 i I OSK 1269/11.

Zarzuty odwołującej się, prowadzące do uznania, że decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie jest sprzeczna z art. 1, art. 2, art. 60, art. 65 ust. 1 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, jak również art. 8 k.p.a., nie znajdują uzasadnienia. Nie ulega wątpliwości, że Rzeczpospolita Polska jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli i demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, a każdy ma zapewnioną wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy. Wydana w związku ze zgłoszeniem przez G. Z. zamiaru przystąpienia do egzaminu sędziowskiego decyzja, wskazanych wyżej zasad nie ogranicza i w pełni realizuje zasadę praworządności, gdyż wydana została zgodnie z obowiązującym prawem.

Podnieść należy, że Z., w oparciu o art. 155 § 7 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.), może przystępować do egzaminu sędziowskiego w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Zatem podniesiony przez nią zarzut ograniczenia prawa dostępu do wykonywania zawodu sędziego oraz takich zawodów, jak referendarz sądowy, adwokat lub radca prawny jest nieuzasadniony.

Zaskarżona przez G. Z. decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. nie narusza też art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

Wskazany przez odwołującą się przypadek pozytywnego rozpoznania wniosku o przystąpienie do egzaminu sędziowskiego, mimo braku wymaganego przepisem art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP okresu zatrudnienia na stanowisku asystenta sędziego, miał charakter incydentalny i wynikał z błędnego interpretowania tego przepisu w początkowej fazie jego obowiązywania. Incydentalne, błędne dopuszczenie do egzaminu sędziowskiego przeprowadzanego w innym terminie asystenta sędziego, który nie spełniał wymogów ustawowych, nie stanowi więc naruszenia konstytucyjnej zasady równego traktowania. Ponadto, błędne rozumienie tego przepisu było również powodem udzielenia G. Z. niewłaściwej informacji, zawartej w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. ([...]).

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi G. Z. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez odmowę dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego z powołaniem na brak spełnienia przesłanki trzech lat zatrudnienia na stanowisku asystenta sędziego w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.), tj. w dniu 4 marca 2009 r., w sytuacji, w której organ (I instancji) uprzednio pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. sygn. akt [...] oficjalnie udzielił skarżącej informacji o praktyce stosowania prawa w postaci uprawnienia do przystąpienia do egzaminu sędziowskiego osoby zatrudnionej "na stanowisku asystenta sędziego w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 4 marca 2009 r.), która do dnia zgłoszenia prezesowi przełożonego sądu apelacyjnego zamiaru przystąpienia do egzaminu - zajmowała to stanowisko co najmniej przez okres 3 lat" i tym samym wywołał uzasadnione zaufanie odnośnie zastosowania takiego stanowiska wobec skarżącej, która to odmowa dopuszczenia do egzaminu stoi w sprzeczności z zasadą zaufania i konstytucyjną zasadą państwa prawa co jednoznacznie rozstrzygnięte zostało w utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 1992 r., sygn. akt I PA 5/92, OSP 1993/7/142; wyroki NSA z dnia 5 kwietnia 2001 r., V SA 739/00 i z dnia 26 lutego 2001 r., V SA 2097/00, dotyczące fundamentalnej, uznawanej także w prawie administracyjnym i mającej swoje źródło w art. 7 i 8 k.p.a. zasadzie venire contra factum proprium nemini licet (według której nikomu nie wolno występować przeciwko temu, co wynika z własnych czynów)),

2. naruszenie art. 66 ust. 4 zd. 1 i 2 ustawy o KSSiP w zw. z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez odmienne rozstrzygnięcie wniosku skarżącej, przy jednoczesnym pozytywnym rozpatrzeniu przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. w 2009 r. wniosku asystenta sędziego, który podobnie jak skarżąca spełnił warunek 3-letniego stażu pracy na stanowisku asystenta sędziego po dniu wejścia w życie ustawy o KSSiP (t.j. po dniu 4 marca 2009 r.) i tym samym naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa oraz prawa do równego traktowania przez władze publiczne (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) w zakresie konstytucyjnej swobody wyboru zawodu (art. 65 ust. 1 Konstytucji RP), które to nierówne traktowanie analogicznych sytuacji uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 802/08, publ. www.nsa.gov.pl Baza orzeczeń),

3. naruszenie art. 2 i 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez przyjęcie przez Ministra Sprawiedliwości (s. 12 decyzji) jako uprawnionej podstawy rozstrzygnięcia organu I instancji opinii Departamentu Legislacyjno-Prawnego Ministerstwa Sprawiedliwości z 2010 r., który to Departament nie został powołany przez ustawodawcę do interpretowania prawa dla organu administracyjnego jakim jest w niniejszej indywidualnej sprawie administracyjnej prowadzonej w oparciu o przepisy k.p.a. (a nie jak wskazuje Minister Sprawiedliwości na s. 12 decyzji z [...] lutego 2013 r. w oparciu o ministerialny akt wewnątrzustrojowy w randze niepublikowanego zarządzenia) Prezes Sądu Apelacyjnego, który samodzielnie zgodnie z art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. (a nie np. w procedurze z art. 106 § 1 k.p.a.) podejmuje decyzję o dopuszczeniu asystenta sędziego do egzaminu sędziowskiego, w sytuacji, w której oparcie decyzji na piśmie departamentu Ministerstwa Sprawiedliwości narusza zamknięty katalog źródeł prawa mogących stanowić podstawę decyzji i zarazem, zgodnie ze stanowiskiem zajętym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 474/09, publ. www.nsa.gov.pl Baza orzeczeń) także Konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego,

4. naruszenie art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP poprzez błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, iż warunkiem dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego w oparciu o ten przepis jest spełnienie wymogu trzech lat pracy na stanowisku asystenta sędziego do dnia 4 marca 2009 r. skoro wymóg taki nie wynika z gramatycznej wykładni tego przepisu i takie też jest stanowisko orzecznictwa sądowego (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2011 r., III SA/Gd 573/10), a okoliczność, iż zdobywanie przez asystenta sędziego kwalifikacji do wykonywania zawodów prawniczych takich jak radca prawny (art. 25 ust. 4 lit. a ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65) lub adwokat (art. 66 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 146, poz. 1188 ze zm.) "podlega ochronie konstytucyjnej w ramach wolności wyboru wykonywania zawodu ujętej w art. 65 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt K 6/06) i że ustawodawca konstytucyjny poddał wykonywanie zawodu ochronie jako "wolność" oznacza, iż wszelkie ograniczenia ustawowe wynikające z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP muszą być interpretowane "ściśle" - (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 802/08, publ. www.nsa.gov.pl Baza orzeczeń),

5. naruszenie art. 60 Konstytucji RP i tym samym ograniczenie równego dostępu do służby publicznej, w postaci stanowisk, przy których wymagane jest zdanie egzaminu sędziowskiego (np. zawód referendarza - art. 149 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) poprzez odmowę dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego skarżącej, w sytuacji, w której w roku 2009 r. Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie dopuścił do egzaminu sędziowskiego asystenta sędziego, który znajdował się w analogicznej sytuacji jak skarżąca, a płatny egzamin w KSSiP do którego skarżąca "może przystępować" (strona 10 decyzji), a nie przystąpić co wyraźnie zawiera w sobie liczbę mnogą prób zdawania egzaminu zawodowego, nie jest porównywalny z bezpłatnym egzaminem sędziowskim, do którego dopuszcza Prezes Sądu Apelacyjnego,

6. naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 4 lit. a – Prawa o adwokaturze, wobec niedopuszczenia skarżącej do egzaminu sędziowskiego, który wraz z przesłanką trzech lat zatrudnienia na stanowisku asystenta sędziego jest warunkiem uzyskania wpisu na listę radców prawnych, w sytuacji w której w roku 2009 r. Prezes Sądu Apelacyjnego w W. dopuścił do egzaminu sędziowskiego asystenta sędziego, który znajdował się w analogicznej sytuacji jak skarżąca,

7. naruszenie art. 22 § 1 pkt 3 usp w zw. z art. 22 § 2 usp poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie przyjęcie, iż stanowisko określonego departamentu Ministerstwa Sprawiedliwości jest decydujące dla rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej, w sytuacji, w której wydanie decyzji o dopuszczeniu do egzaminu sędziowskiego należy zgodnie z jednoznaczną regulacją art. 66 ust. 4 zd. 1 ustawy o KSSiP do wyłącznej kompetencji Prezesa Sądu Apelacyjnego, a przygotowywanie wykładni prawa przez departament Ministerstwa Sprawiedliwości utrudnia Prezesowi Sądu Apelacyjnego, jako organowi I instancji realizację jego ustawowych uprawnień i bez podstawy prawnej, gdyż za taką w toku prowadzonego w indywidualnej sprawie, w oparciu o przepisy k.p.a. postępowania, nie może być przywołany w decyzji akt ustrojowy Ministerstwa Sprawiedliwości o charakterze wewnętrznym w randze zarządzenia ([...]) - Regulamin Organizacyjny MS, ogranicza jego swobodę decyzyjną, co czyni zarazem iluzoryczną zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – art. 15 k.p.a., skoro organ odwoławczy - Minister Sprawiedliwości, ma de facto decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez organ I instancji.

Decyzję Ministra Sprawiedliwości skarżąca zaskarżyła w całości i wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości (i przekazanie sprawy Ministrowi Sprawiedliwości do ponownego rozpatrzenia),

2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego,

ewentualnie z ostrożności procesowej wnoszę o:

3) uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości i poprzedzającej ją decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. (i przekazanie sprawy Prezesowi Sądu Apelacyjnego do ponownego rozpatrzenia).

Ponadto wniosła o rozważenie zwrócenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 193 Konstytucji RP, w przedmiocie zgodności:

a) art. 66 ust. 4 KSSiP z art. 2, 64 i 65 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie chronionego konstytucyjnie, jako interesów w toku, prawa do przystąpienia do bezpłatnego egzaminu sędziowskiego organizowanego w Sądzie Apelacyjnym w W., który to egzamin nie jest porównywalny z płatnym egzaminem sędziowskim w KSSiP do którego, jak wyraźnie wskazano na stronie 10 decyzji można "przystępować", co wobec użycia liczby mnogiej (a nie zwrotu "przystąpić") dodatkowo podkreśla brak porównywalności tego egzaminu z egzaminem odbywającym się w dotychczasowym modelu, który asystent sędziego mógł zdać przystępując do niego za pierwszym razem, czego dowodzi praktyka dotycząca większości asystentów sędziego zdających egzamin odbywający się w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie w 2010 r.

b) § 15 pkt 8 Regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Sprawiedliwości (zarządzenie Ministra Sprawiedliwości Nr [...] ze zm.) w zakresie, w jakim przepis ten pozwala na wydawanie opinii o treści obowiązujących przepisów prawnych dla prezesów sądów działających w danej sprawie jako organ administracyjny I instancji z art. 2 Konstytucji RP i art. 93 ust. 2 zd. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 6 i 15 k.p.a.,

c) art. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury z art. 29 Konstytucji RP, przewidującym, że stolicą Polski jest Warszawa poprzez pozostawienie swobody wyboru miejscowości, w której siedzibę ma jedyna instytucja przeprowadzająca egzaminy sędziowskie w Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja w ocenie Sądu nie narusza przepisów prawa.

Na wstępie wskazać należy że materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności stanowi przepis art. 66 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, a sformułowany w skardze zarzut dotyczy błędnej wykładni tego przepisu. Zgodnie zaś z treścią ww. przepisu, osoba zatrudniona w dniu wejścia w życie tej ustawy na stanowisku asystenta sędziego może przystąpić do egzaminu sędziowskiego określonego w art. 70 ust. 1, jeżeli zajmowała to stanowisko co najmniej przez okres 3 lat i zgłosiła prezesowi przełożonego sądu apelacyjnego zamiar przystąpienia do egzaminu na miesiąc przed jego przeprowadzeniem. W takim przypadku asystent sędziego jest dopuszczany do egzaminu sędziowskiego, w najbliższym terminie przewidzianym dla aplikantów sądowych. Ustawa ta weszła w życie z dniem 4 marca 2009 r. (art. 75 ustawy o KSSiP). Przepis art. 70 ust. 1, do którego odsyła art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP, stanowi, że aplikacja sądowa rozpoczęta przed dniem 1 stycznia 2008 r. oraz kończący ją egzamin sędziowski odbywają się na podstawie przepisów obowiązujących przed tym dniem. Oznacza to, że zarówno aplikacja sądowa rozpoczęta przed dniem 1 stycznia 2008 r., jak i kończący ją egzamin sędziowski odbywają się na podstawie przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, tj. przed dniem 4 marca 2009 r.

Termin egzaminu sędziowskiego, o którym mowa w art. 70 ust. 1 ustawy o KSSiP, został wyznaczony zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 lipca 2010 r., nr 141/10/DNAP w sprawie powołania Komisji Egzaminacyjnej Sądu Apelacyjnego w L. do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego dla aplikantów sądowych w dniach 6,8 oraz 14-16 września 2010 r.

W ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona. Prawidłowe jest natomiast stanowisko Prezesa Sądu Apelacyjnego w W., że skarżąca nie spełnia wymogów dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego na podstawie art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP. Przepis ten został, w ocenie Sądu, prawidłowo zinterpretowany i zastosowany przez organ.

Należy zwrócić uwagę, że zarówno przepisy art. 66 ust. 4 jak i art. 70 ust. 1 ustawy umieszczone zostały w rozdziale 8 ustawy "Przepisy przejściowe i końcowe". Zamiarem ustawodawcy było, umożliwienie pewnej grupie osób (w tym przypadku asystentom sędziów) skorzystanie w określonym czasie z możliwości złożenia egzaminu sędziowskiego na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2008 r.

Przepis art. 66 ust. 4 ustawy precyzyjnie określa warunki, jakie powinna spełniać osoba, która może przystąpić do egzaminu sędziowskiego określonego w art. 70 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem osoba taka w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 4 marca 2009 r.:

1. musi być zatrudniona na stanowisku asystenta sędziego i

2. musi zajmować to stanowisko co najmniej przez okres 3 lat, a ponadto:

3. powinna zgłosić prezesowi przełożonego sądu apelacyjnego zamiar przystąpienia do egzaminu na miesiąc przed jego przeprowadzeniem.

Należy podkreślić, iż wykładnia językowa tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że asystent sędziego musi być zatrudniony na tym stanowisku i zajmować je przez co najmniej 3 lata w dniu wejścia w życie ustawy, a nie później.

Z kolei, użycie przez ustawodawcę spójnika "jeżeli" wprowadziło zdanie podrzędne warunkowe (Wielki Słownik Poprawnej Polszczyzny, Wyd. Naukowe PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego, W-wa 2007, str. 367, podobnie Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Wyd. Naukowe PWN pod redakcją prof. Stanisława Dubisza, W-wa 2003, str.1296). Powyższa konstrukcja przepisu wskazuje zatem, że wymaganie określone po spójniku "jeżeli", dotyczące pozostawania na stanowisku asystenta sędziego przez okres co najmniej 3 lat, odnosi się do asystenta sędziego pozostającego w zatrudnieniu w dniu wejścia w życie ustawy.

Trzecia przesłanka z tego przepisu nie jest natomiast związana z dniem wejścia w życie ustawy, bowiem określa jedynie termin do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do egzaminu sędziowskiego.

Skoro zatem, wykładnia językowa przywołanego przepisu jest jednoznaczna, to nie zachodzi konieczność posiłkowania się innym rodzajem wykładni, a w szczególności wykładnią systemową.

W sprawie będącej przedmiotem skargi, poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżąca w dniu wejścia w życie ustawy o KSSiP była zatrudniona na stanowisku sędziego oraz że w ustawowym terminie zgłosiła zamiar przystąpienia do egzaminu sędziowskiego. Wobec zajmowania stanowiska asystenta sędziego od [...] stycznia 2007r., niesporna była również dla okoliczność, iż w dacie wejścia w życie ustawy o KSSiP (4 marca 2009 r.), nie zajmowała tego stanowiska przez okres 3 lat.

W konsekwencji uznać należy, że Prezes Sądu Apelacyjnego w W. dokonał prawidłowej interpretacji przepisu art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP i zasadnie odmówił dopuszczenia skarżącej do egzaminu sędziowskiego, wyznaczonego zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 lipca 2010 r. nr 141/10, w dniach 6, 8, 14-16 września 2010 r., a w tej sytuacji zarzut skargi dotyczący błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania ww. przepisu nie zasługiwała na uwzględnienie.

Prawidłowości takiej oceny nie może, podważyć okoliczność podnoszona w uzasadnieniu skargi, że w przeszłości dopuszczeni byli do egzaminu sędziowskiego asystenci sędziów, którzy zajmowali to stanowisko co najmniej przez 3 lata w dacie egzaminu sędziowskiego.

Taka bowiem wykładnia, prowadziłaby do obejścia prawa, ponieważ w jej wyniku doszłoby do sytuacji, w której asystenci sędziów zatrudnieniu przed dniem 4 marca (np. 3 marca 2009 r.) po upływie 3 lat zajmowania tego stanowiska mogliby zgłosić zamiar przystąpienia do egzaminu sędziowskiego odbywającego się już na nowych zasadach wynikających z przepisów ustawy.

W tym miejscu należy również powołać się na tezę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2012 r sygn IOSK 1269/11.

W tym kontekście zawartego w art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP sformułowania "osoba zatrudniona w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy na stanowisku asystenta sędziego (...), jeżeli zajmowała to stanowisko co najmniej przez okres 3 lat", będącego hipotezą normy prawnej stanowiącą logiczną całość, nie można rozumieć inaczej, niż jako sformułowanie przesłanki legitymowania się przez asystenta sędziego już w dniu 4 marca 2009 r. (tj. w dniu wejścia w życie ustawy o KSSiP) trzyletnim stażem pracy (tak: wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 717/11, CBOSA).

Oznacza to, że wykładnia art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP, dokonana przez niniejszy skład orzekający jest prawidłowa, co powoduje z kolei, że sformułowany skardze zarzut naruszenia przepisu materialnego nie jest zasadny.

Warto podkreślić, że choć wykładnia językowa wskazanego przepisu doprowadziła do usunięcia wątpliwości interpretacyjnych i zbędne jest w takiej sytuacji sięganie do pozostałych metod wykładni, to w niniejszej sprawie również one prowadzą do wniosków zgodnych z zaprezentowanymi przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Wykładnia celowościowa ma za zadanie doprowadzenia do takiego rozumienia przepisów ustawy, by były one najlepszym środkiem do osiągnięcia celu tej ustawy. Zgodnie zaś z regułami wykładni funkcjonalnej interpretując przepisy należy brać pod uwagę cel regulacji prawnej (ratio legis).

Zgodnie z nowymi zasadami wprowadzonymi ustawą o KSSiP aplikację sędziowską poprzedza 12-miesięczna aplikacja ogólna (art. 25 ust. 1). Po jej ukończeniu osoba, która spełnia ustawowe kryteria, może złożyć do Dyrektora Krajowej Szkoły wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej (art. 28 ust. 1). Do egzaminu sędziowskiego, zaś aplikanci aplikacji sędziowskiej przystępują w jej 30 miesiącu (art. 32 ust. 1).

Z uwagi zatem na fakt, że aplikacja sędziowska na nowych zasadach rozpoczęła się dopiero w marcu 2011 r., pierwszy egzamin sędziowski zdawany na podstawie przepisów ustawy o KSSiP odbędzie się pod koniec 2013 r. Zatem celem wprowadzenia unormowania z art. 66 ust. 4 ustawy było umożliwienie wskazanej w tym przepisie grupie osób (asystentom sędziego) przystąpienia do egzaminu sędziowskiego wcześniej, niż po ponad 7 latach pracy (przyjmując obowiązek legitymowania się 3-letnim stażem w dniu 4 marca 2009 r.). Skoro bowiem ustawa o KSSiP zmieniła art. 155 § 7 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1270 ze zm.) w ten sposób, że umożliwiła asystentom sędziego przystąpienie do egzaminu sędziowskiego po 4 latach pracy, to celowe było umożliwienie przystąpienia do egzaminu sędziowskiego tym asystentom, którzy w dacie wejścia w życie ustawy mieli już trzyletni staż pracy.

Rozumowanie takie zgodne jest również z wykładnią systemową, przyjmującą założenie, że przepis w danym akcie prawnym nie jest umiejscowiony przypadkowo, lecz wynika z racjonalnego działania prawodawcy. Skoro art. 66 ust. 4 ustawy o KSSiP umiejscowiony został w przepisach przejściowych i końcowych (Rozdział 8 ustawy), to ustawodawca jasno wskazał na jego ograniczony, incydentalny intertemporalny charakter.

W piśmiennictwie jak i w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że problemy intertemporalne mogą być rozwiązywane przez zastosowanie następujących reguł:

1. podstawowej – bezpośredniego działania nowego prawa – tzn. nowoustanowione prawo od momentu wejścia w życie reguluje wszelkie zdarzenia także te, które zaistniały przed jego ustanowieniem,

2. dalszego obowiązywania dawnego prawa – dotychczas obowiązujące prawo mimo wejścia w życie nowych regulacji ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości,

3. wyboru prawa – wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom,

4. do spraw z elementem dawnym należy stosować ustanowione przez prawodawcę specjalne przepisy przejściowe.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.