Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1012/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  83 art. 84 art. 64 par. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
article: art. 120 art. 121 art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Protokolant Staż. ref Anna Tymowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych co do klasyfikacji taryfowej, wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez "A" S.A. w B. w dniu [...] r. nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu wino zakupione we włoskiej firmie "B" S.p.A z siedzibą w C. W pozycji 2 i 4 dokumentu SAD zgłoszono wino o nazwie handlowej – [...],[...],[...] w ilości [...] butelek o pojemności [...] litra i zawartości alkoholu do 13%. Dla towaru strona zadeklarowała kod PCN 220421800, stawkę celną 0%, podatek akcyzowy w łącznej kwocie [...] PLN oraz podatek od towarów i usług według stawki 22% w kwocie [...] PLN.

Nadto importer zgłosił do odprawy wino białe, musujące o handlowej nazwie [...] w ilości [...] butelek o pojemności [...]., deklarując zawartość alkoholu do13 % i klasyfikując towar do pozycji PCN 220410191 jako pozostałe wino o zawartości alkoholu nie mniejszej niż 8,5% i nie większej niż 22%, 0 stawkę celną oraz podatek akcyzowy w kwocie [...] PLN i podatek od towarów i usług w kwocie [...] PLN z 22% stawką VAT.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej zapisu w polu 31 ( opakowania i opis towaru), 38 (masa netto), 41 (uzupełniająca j.m.), 44(wartość pozycji), 46(wartość statystyczna) i 47(obliczenie opłat) w pozycji 1 formularza SAD oraz w polu 31, 38, 41 i 42, 44 i 46, 47 i 47 pozycji 2 i 4 formularza 2/3SAD – BIS i określił je inaczej niż zadeklarował importer. Ponadto wyliczył odsetki wyrównawcze w wysokości [...] PLN.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnych zakwestionowano klasyfikację wina gronowego czerwonego o nazwie [...] oraz wina musującego [...]. Nadto ujawniono u importera certyfikaty analizy win: wina o nazwie handlowej [...] nr [...] z dnia [...] r. zawierający informację, iż rzeczywista objętościowa moc alkoholu wynosi 13,01%, a ogólna 13,30% oraz wina o nazwie handlowej [...] nr [...] z [...] r. zawierający informację o ogólnej zawartości alkoholu 10,47% i rzeczywistej zawartości alkoholu 7,15% alkoholu.. Powołując się zatem na art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 623), art. 13 § 1 i 5, art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt. 2 lit. b i c, art. 83 § 1 i 3, art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. nr 226,poz. 1885 ze zm.), część pierwszą A ust. 1b załącznika do wymienionego rozporządzenia, § 5ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 17 grudnia 2002r. w sprawie pozwoleń na przywóz towarów udzielonych w ramach kontyngentu taryfowego (Dz.U. nr 226, poz. 1886) w związku z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych towarów rolnych pochodzących z państw członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. nr 227, poz, 1887 ze zm.) art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 3, art. 11c ust. 1 i ust. 2, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 36 ust. 2 i ust. 2c, art. 37 ust. 1 pkt 5, art. 54 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm.) oraz przepisy wykonawcze Naczelnik Urzędu Celnego zaklasyfikował importowany towar w dodanej do dokumentu SAD pozycji 5 wino czerwone gronowe o nazwie [...],[...] butelek do kodu PCN 220421840 – wina o rzeczywistej mocy alkoholu przekraczającej 13% objętości, ale nie przekraczającej 15% objętości oraz zaklasyfikował ujęte w pozycji 4 wino [...] do kodu PCN 220410990 o rzeczywistej zawartości alkoholu poniżej 8,5%, określił kwotę cła wynikającą z długu celnego, kwotę podatku akcyzowego oraz kwotę podatku od towarów i usług, a także odsetek wyrównawczych. Jednocześnie zmienił pozycje 2 zgłoszenia poprzez wyłączenie z niej wina ujętego w dodanej pozycji 5.

W odwołaniu od tej decyzji spółka wniosła o jej zmianę i umorzenie postępowania w sprawie zarzucając organowi celnemu:

- naruszenie przepisów postępowania poprzez zmianę zapisów w pozycji 2 zgłoszenia, dodane pozycji 5 formularza SAD-BIS, sprzeczność opisania pozycji 5, brak uzasadnienia dla wprowadzonych zmian, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy;

- oparcie decyzji na domniemaniach związanych z certyfikatami z [...] r. nr [...] i [...],

- naruszenie art. 220 Kodeksu celnego poprzez przekroczenie terminu zaksięgowania należności celnych.

Zarzuty te spółka uzasadniła w następujący sposób:

- importer dołączył do zgłoszenia celnego wszystkie wymagane dokumenty, a wskazany kod PCN był prawidłowy;

- certyfikaty dla wina [...] został wystawiony w odniesieniu do wina bazowego, zaś dla wina [...] został wystawiony w celu stwierdzenia zgodności wina z normą; w dacie dokonania zgłoszenia wino miało zawartość alkoholu taką, jak zadeklarowana w zgłoszeniu celnym odpowiednio sześć i cztery miesięcy przed zgłoszeniem celnym i nie miały związku z tym zgłoszeniem;

- zmiana kodu PCN nastąpiła jedynie na podstawie domniemania organu celnego, iż towar importowany był tożsamy z towarem badanym przez producenta włoskiego, certyfikat nr [...] został omyłkowo dołączony do zgłoszenia celnego i dotyczył tylko wina bazowego, a nie wina objętego zgłoszeniem celnym z [...] r. jednocześnie producent przedstawił certyfikat nr [...] z [...] r. wraz z oświadczeniem, iż dotyczy on partii wina ujętej w fakturze z nr [...] z [...]r. , dołączonej do zgłoszenia celnego;

- w odniesieniu do wina [...] złożono reklamację, w związku z którą uzyskano od producenta oświadczenie potwierdzające zawartość alkoholu w winie w dacie odprawy w ilości 10,47 %, a więc w takiej wysokości jak wskazana w poz. 3 certyfikatu z [...] r., data certyfikatu nie była tożsama z data przeprowadzenia badania, które miało miejsce kilka miesięcy wcześniej,

- organ celny wszczął postępowanie dopiero po ponad trzech miesiącach od ujawnienia certyfikatów, co oznacza, że przekroczono terminy wynikające z art. 219 i art. 220 Kodeksu celnego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. powołując się na art. 233 § 1 pkt 2a, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a, art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 13 § 3, art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) , art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 2, art. 54 § 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. Nr 11, poz. 50 ze zm.), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257 ze zm.), art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), uchylił decyzje organu I instancji w części dotyczącej określenia stawki celnej, kwoty wynikającej z długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług dla towaru ujętego w pozycji 5 przedmiotowej decyzji, tj. pozycji 5 zgłoszenia celnego z [...] r. nr [...] i w tym zakresie orzekł określając na nowo stawkę celną w wysokości 20% 9 w miejsce 30%), kwotę długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług; uchylił decyzje w części dotyczącej odsetek wyrównawczych i w tym zakresie wyliczył te odsetki w kwocie [...] PLN, a w pozostałej części utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, iż skoro podczas kontroli ujawniono nowe dane w rozumieniu art. 83 § 3 ustawy Kodeks celny, to obowiązkiem organu celnego było podjęcie niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego. Tymi nowymi danymi były; certyfikat nr [...] z dnia [...]r. dla wina [...] zawierający informację, iż rzeczywista objętościowa moc alkoholu w winie o nazwie handlowej [...] wynosi 13,01%, a potencjalna 13,30% oraz certyfikat nr [...] z dnia [...]r. zawierający informację, iż rzeczywista objętościowa moc alkoholu wynosi dla wina [...] 7,15%, a potencjalna objętościowa moc alkoholu 10,47% . Nadto stwierdził, iż dokumenty te towarzyszyły dostawie do chwili objęcia towaru procedurą składu celnego na podstawie zgłoszenia celnego z [...] r. Podkreślił, iż w dniu dokonania zgłoszenia celnego organy celne nie badały i nie miały obowiązku badać rzeczywistą zawartość alkoholu w odprawianej partii towaru, bowiem nie miały obowiązku automatycznego weryfikowania składanego zgłoszenia celnego.

Wskazał też, iż oczywistym jest, że certyfikaty są wystawiane przez producenta stale w odniesieniu do kolejnych partii produkowanego przez niego wina. Natomiast w piśmie z [...] r.. Podkreślił, iż certyfikaty z [...] r. były przedstawiane zarówno w toku kontroli zdrowotnej, jak kontroli jakości. Odnośnie nowo przedstawionego pisma producenta z dnia [...] r. (przesłany przy piśmie z dnia [...] r.) stwierdził, iż pismo jest bardzo ogólnikowe i nie można przypisać przekazanego certyfikatu do konkretnej partii towaru, nie wskazano, jakie wcześniejsze certyfikaty miały być anulowane. Przedstawiony przez stronę certyfikat nr [...] z [...] r. nie wskazuje konkretnej daty jego wydania i jakiej partii wina dotyczy.

Odnosząc się do zarzutu oparcia decyzji organu I instancji na domniemaniach związanych z dokumentem nie opisującym stanu wina [...] wskazał, iż strona w piśmie z [...]r. przedstawiła sposób interpretowania poszczególnych parametrów zawartych w certyfikacie. Zgodnie z wyjaśnieniami produkt był badany w trakcie procesu fermentacji. Zawartość alkoholu wynosiła wówczas 7,15%. W dalszym procesie produkcji cukier, który znajdował się w produkcie w procesie dalszej fermentacji zmieniał się w alkohol, co spowodowało, iż finalny produkt posiadał już 10,47% alkoholu. Zatem certyfikat nie stwierdziła faktycznej zawartości alkoholu rozlanego już do butelek. Jednak w ocenie organu celnego z wyjaśnień strony wynikało, że potencjalna zawartość alkoholu wynosiła 10,26 % a rzeczywista 7,06%. Ponieważ dla klasyfikacji taryfowej istotna była rzeczywista zawartość alkoholu, tę drugą wartość przyjęto za podstawę klasyfikacji.

Następnie uznał za bezzasadne powoływanie się na normy zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r., bowiem dotyczy ono jedynie strony włoskiej, a Polska w dacie zgłoszenia celnego (2003 r.) nie była członkiem Unii Europejskiej. Analogicznie wskazał, iż art. 220 Kodeksu celnego nie miał w sprawie zastosowania. Także nie podzielił zarzutu strony nienależytego wyjaśnienia sprawy. Zgodnie z art. 197 Ordynacji podatkowej w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne można powołać biegłego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła potrzeba skorzystania z pomocy biegłego, ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwała na rozstrzygniecie sprawy.

W końcowej części uzasadnienia stwierdził, iż organ pierwszej instancji zastosował w odniesieniu do towaru ujętego w nowo utworzonej pozycji 5 zgłoszenia celnego nieprawidłową stawkę celną autonomiczną 30% zamiast obniżonej w związku z udokumentowanym pochodzeniem towaru z Unii Europejskiej. Dlatego w tej części zmieniono decyzję organu I instancji. Zwrócił także uwagę za błąd zawarty w uzasadnieniu stawki celnej wskazanej dla pozycji 4 zgłoszenia. Wreszcie stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo określił zobowiązania podatkowe z tytułu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej i decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając:

- naruszenie przepisów proceduralnych: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1-3 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez oparcie się na domniemaniach związanymi z dokumentami, w szczególności certyfikatami;

- pominięcie oświadczenia dostawcy włoskiego o zmianie zawartości alkoholu w winie;

- naruszenie art. 187 § 1-3 w związku art. 197 § 1–3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w sprawie rzeczywistej zawartości alkoholu w importowanym winie;

- obrazę art. 83 § 1 i 2 oraz art., 65 § 4 Kodeksu celnego poprzez dokonanie weryfikacji zgłoszenia celnego w sytuacji, gdy brak było nowych faktów i dowodów, nieznanych organowi w dniu dokonania zgłoszenia celnego.

Uzasadniając zarzuty spółka "A" podtrzymała co do zasady swe stanowisko wyrażone w tym zakresie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie skarżącej:

- zgłoszenie celne z było prawidłowe, a dokumenty do niego dołączone kompletne, co potwierdziła rewizja celna towaru, a sporne certyfikaty z dnia [...] r. nie miały bezpośredniego związku z przedmiotową dostawą,

- sporne wino jest produkowane przez włoskiego dostawcę w dużych ilościach, badania są przeprowadzane w różnych okresach produkcji i w momencie wystawienia certyfikatów było już u przewoźnika, zatem nie mogło być w tej dacie badane,

- wskutek reklamacji dostawca wyjaśnił, iż certyfikat z dnia [...] r. dotyczył innej partii wina, a nadesłany nowy certyfikat określał zawartość rzeczywistą alkoholu; organ celny bezpodstawnie uznał te dokumenty za niewiarygodne,

- tylko biegły mógłby stwierdzić, czy procesy jakim poddawane jest wino mogły podważać oświadczenia producenta,

- ujawniony przez organ celny certyfikat tylko pozornie stanowił przesłankę do wszczęcia postępowania weryfikacyjnego, a w sprawie nie wystąpiły nowe fakty i dowody uzasadniające wszczęcie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji.

W całości powtórzyła argumenty przytoczone już w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, akcentując zasady klasyfikacji towarów zawarte w Nomenklaturze Scalonej oraz potwierdzenie związku ujawnionych certyfikatów z przedmiotowym zgłoszeniem celnym i to także przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. Zaakcentował też, iż w toku postępowania strona nie występowała z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, a zebrane dowody potwierdzają słuszność ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem należy stwierdzić, że zarzuty strony skarżącej nie są zasadne.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne – (Dz. U. Nr 68, poz.623 ze zm.) w rozpatrywanej sprawie należało zastosować, tak jak to uczyniły organy celne, materialne przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. nr 75, poz. 802 ze zm.).

Jedną z podstawowych zasad wynikających z przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.) jest zasada powszechności cła. Art. 2 § 2 tej ustawy stanowi, że "Wprowadzenie towaru na polski obszar celny (...) powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego (...). Zgodnie z art. 3 § 1 pkt. 2 i 8 dług celny stanowi powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych, którymi są cła i inne opłaty związane z przywozem towarów. Według art. 209 § 1 pkt. 1 i § 2 dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Wartość celna towarów określana jest w celu ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny (art. 21). Zgodnie z przepisem art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

Równocześnie Kodeks celny wprowadził do prawa celnego konstrukcję prawną samoobliczania należności celnych ze wskazaniem w art. 65 przypadków, w których następuje to w drodze wydania decyzji przez organy celne. Podobnie taką konstrukcję w odniesieniu do podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług pobieranych w imporcie zawierała ustawa z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 1 1poz. 50 ze zm.).

Z konstrukcji prawnej szeroko rozumianego postępowania celnego wynika, że strona kwestionująca prawidłowość zgłoszenia celnego dokonanego w formie samoobliczenia, swój wniosek wszczynający postępowanie administracyjne winna oprzeć na ustaleniach, których dokonała po dniu zgłoszenia celnego, a przed upływem trzech lat od jego przyjęcia. Z kolei organy celne we wskazanym okresie są uprawnione do kontroli zgłoszenia celnego (art. 83 § 1 ustawy Kodeks celny), a w razie ustalenia naruszenia przepisów procedury celnej mają obowiązek właściwego zastosowania przepisów prawa celnego z uwzględnieniem nowych danych. Należy podkreślić, że pojęcie nowych danych dotyczy również zgłaszającego. Chodzi w tym wypadku bowiem o ustalenie (po dniu przyjęcia zgłoszenia celnego) przez stronę lub przez organ celny, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty. Mając na uwadze tę konstrukcję należy zatem stwierdzić, że organy celne w pełni wykazały, iż przepisy regulujące procedurę celną wszczętą zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty.

Jak to już wskazano, zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów (art. 64 ustawy Kodeks celny).

Mając na uwadze prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, Sąd nie może zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej, w myśl których klasyfikacja taryfowa importowanego towaru została przez nią zadeklarowana prawidłowo w SAD, że odpowiadała ona faktycznym cechom towaru (rzeczywista zawartość alkoholu w objętości, potencjalna zawartość alkoholu w objętości importowanego wina). Bezspornym bowiem w tej sprawie jest, że strona skarżąca tak w dniu kontroli, jak również od dnia wprowadzenia importowanego towaru na polski obszar celny, jako odbiorca towaru była w posiadaniu certyfikatów analizy wina nr [...] i nr [...] z dnia [...] r nie przedstawiła tych dokumentów organom celnym dokonując zgłoszenia towaru w procedurze dopuszczenia go na polski obszar celny.

Z dokumentów zaś wynika, że strona skarżąca sprowadziła na polski obszar celny wino, w ilościach oraz o cechach w nim określonych, a zatem bez znaczenia dla klasyfikacji taryfowej importowanego towaru są okoliczności, które podnosi strona skarżąca, a dotyczące odstępu czasowego pomiędzy wystawieniem certyfikatów, a dokonaniem importu wina do Polski oraz datą wystawienia certyfikatu i przekazania wina przewoźnikowi. Tym bardziej że data przekazania wina przewoźnikowi nie została wskazana i udowodniona.. Należy przy tym podkreślić, iż sporne certyfikaty towarzyszyły importowanym towarom i były przedstawiane przez skarżącą zarówno w toku kontroli zdrowotnej, jak kontroli jakości. Natomiast argument o tym, ze rzeczywista zawartość alkoholu w towarze była taka jak zadeklarowana przez stronę nie został poparty żadnymi dowodami. Takim dowodem na pewno nie był nowy certyfikat prawdopodobnie faktycznie, na co wskazywałby jego numer [...], wystawiony dopiero [...]r., a nie jak twierdzi strona [...]r. ( np. w numerze certyfikatu z [...]r. także zawarta jest data wystawienia tego dokumentu) W żaden sposób tego dokumentu nie można wiarygodnie powiązać z partią wina objętą zgłoszeniem celnym z [...]r.

Tak więc mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie należy stwierdzić, że importowany towar winien być klasyfikowany według kodu PCN wskazanego przez organy celne, a nie według kodu, który w zgłoszeniu celnym zadeklarowała strona skarżąca. Ewentualne zmniejszenie zawartości alkoholu w wyniku np. leżakowania wina musujacego, winno być znane polskiemu kontrahentowi z rozmów handlowych, co z kolei powodowałoby, że w celu prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru polski importer już w dniu dokonywania zgłoszenia celnego powinien był wystąpić o jego weryfikację ze względu na sprzeczność -co do faktycznej zawartości alkoholu w importowanym winie - między innymi poprzez zastosowanie badania towaru przez biegłego, a to po uprzednim wszczęciu administracyjnego postępowania celnego, które co do zasady nie jest postępowaniem administracyjnym od chwili dokonania zgłoszenia celnego. Przeradza się ono bowiem w postępowanie administracyjnego dopiero z chwilą złożenia wniosku o uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe lub nieprawidłowe przez osobę, która dokonała zgłoszenia celnego, lub też z inicjatywy organu celnego, który zgłoszenie celne wcześniej przyjął i posiada wątpliwości, co do jego prawidłowości na skutek uzyskania nowych danych. Natomiast w odniesieniu do wina [...] o "wyparowaniu" alkoholu w ogóle nie mogło być mowy, gdyż rzeczywista zawartość alkoholu była w nim większa od zadeklarowanej przez skarżącą. Nie sposób podzielić także argumentacji strony o błędzie producenta. Nie wiadomo bowiem gdzie miałby pomylić się producent, w wynikach badań, połączeniu wyników badań² z konkretna partią wina, błędnym wpisaniu wyników do certyfikatu. Zresztą strona takiego błędu nie wykazała.

Obowiązująca w prawie celnym zasada samoobliczania należności celnych oraz analiza zasad wypełniania Deklaracji wartości celnej (DWC) zawartych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.) prowadzą do wniosku, że importer ponosi nie tylko ryzyko handlowe związane z importowanym towarem, lecz również odpowiada za prawdziwość danych dotyczących towaru. Zasady zawarte w tym rozporządzeniu wyraźnie zobowiązują do podania w odpowiednich polach informacji i dołączenia dokumentacji niezbędnych do ustalenia wartości celnej towarów.

Przepis § 233 ust. 1 tego rozporządzenia określa jedynie przykładowo dokumenty, jakie należy dołączyć do zgłoszenia celnego (dokumentu SAD), a w § 218 ust. 2 i 3 również przykładowo określono elementy treści, jakie powinna zawierać faktura lub inny dokument służący ustaleniu wartości celnej towaru. Oznacza to, że nie ma (co wydaje się oczywiste) jednego, jednolitego "wzoru" wymagań dotyczących zgłoszenia celnego. Stosownie do okoliczności każdego indywidualnego przypadku zgłaszający powinien przedstawić i ujawnić wszystkie dokumenty i informacje odnoszące się do importowanego towaru, niezbędne do przeprowadzenia procedury celnej, w tym do prawidłowego ustalenia jego wartości celnej. W tym więc przypadku należy zgodzić się z organem, że skarżąca była zobowiązana zarówno do ujawnienia nie tylko faktur, ale również będących w jej posiadaniu certyfikatów z [...] r.

Dowody zgromadzone w toku tego postępowania zostały poddane ocenie przez organ odwoławczy, który uznał ostatecznie, że nie było podstaw do przyjęcia prawidłowości klasyfikacji taryfowej oraz deklarowanej kwoty długu celnego, a tym samym wymiaru podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Ustaleń tych organ odwoławczy dokonał w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego. Zgodnie z tym przepisem "Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też było w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego dowody i okoliczności podnoszone przez skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia, że wartością celną towaru jest ta, wskazana w JDA SAD. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń. Tak, więc Dyrektor Izby Celnej trafnie podkreślił, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, sporne certyfikaty z dnia [...]r. dotyczyły towaru importowanego na polski obszar celny w dniu [...] r.

Skoro zatem organy celne ustaliły inną wartość długu celnego, niż deklarowała to strona skarżąca, który z kolei podwyższa podstawę opodatkowania, to zostały spełnione przesłanki do określenia kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.

Ponadto, Sąd nie podzielił zarzutów strony skarżącej o naruszeniu przepisów postępowania – art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187,Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja organu odwoławczego, a wcześniej organu pierwszej instancji oparte są na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. W istocie strona skarżąca nie wskazuje dowodów, których nie przeprowadzono, a które były konieczne do wyjaśnienia istotnych dla wyniku sprawy faktów. Organ pierwszej instancji ustosunkował się do złożonych przez stronę wyjaśnień, co świadczy o podjęciu niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebraniu i rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego. Wyjaśnień strony które, zawierają ocenę dowodów i wykładnię znajdujących zastosowanie przepisów prawa, organ administracyjny nie ma obowiązku podzielić. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji rozpatrzył ją ponownie merytorycznie. Rozpatrzył zatem wszystkie żądania strony i ustosunkował się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Zaakcentować przy tym trzeba, iż w toku postępowania strona nie występowała z wnioskiem o powołanie biegłego w sprawie, a zatem zarzut skargi w tym zakresie jest bezzasadny. Zmieniając w części decyzję nie naruszył zakazu orzekania na niekorzyść odwołującej się strony.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę oddalił.