Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1281/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 2 i par. 2, art. 151, art. 182 par. 2, art. 183, art. 184, art. 189
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 106, art. 156 par. 1 i 2, art. 158, art. 162
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 13 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej X S.A. z/s w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 69/20 w sprawie ze skargi X S.A. z/s w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 12 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 69/20, oddalił skargę X S.A. z/s w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB), na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.) odmówił stwierdzenia – na wniosek X S.A. z siedzibą w [...] - nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) z [...] lutego 2019 r. nr [...], nakazującej rozbiórkę wiaty peronowej na stacji kolejowej Q.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie GINB wskazał, że 25 kwietnia 2018 r. przeprowadzono kontrolę ww. wiaty, w trakcie której ustalono, że wiata jest konstrukcji stalowo-żeliwnej, jednostronnie oparta na krawędzi budynku, a drugi koniec oparty jest na zabudowanej kratownicy podłużnie osadzonej na słupach żeliwnych. Obiekt ma długość 130,40 m i szerokość 10,10 m. Wiatę wybudowano w 1923 r. Stwierdzono, że całość pokrycia dachu jest uszkodzona, konstrukcja stalowa spękana i zardzewiała, a elementy drewniane z widoczną korozją biologiczną, z ubytkami deskowania. Wiatę wygrodzono i zabezpieczono przed dostępem osób postronnych oraz oznakowano o grożącym niebezpieczeństwie. Organ dodał, że z protokołu kontroli stanu technicznej sprawności obiektu (kontrola pięcioletnia) z 11 sierpnia 2016 r. wynika, że stan techniczny obiektu jest niedostateczny, dlatego nie może być dopuszczony do dalszej eksploatacji. Tożsame wnioski wynikają z protokołu kontroli rocznej z 31 lipca 2017 r. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2018 r. (zmienionym 18 października 2018r.) WINB nakazał X S.A. wykonanie ekspertyzy. Z dostarczonej ekspertyzy technicznej wynika, że "należy wykonać rozbiórkę obiektu ze względu na bardzo zły i ciągle pogarszający się stan techniczny wiaty. W szczególności nagłemu i niekontrolowanemu pogorszeniu się stanu technicznego mogą ulec słupy, które rozsadza penetrująca woda". Ponadto wskazano, że jest to "obiekt w stanie przedawaryjnym, o niskiej możliwości modernizacyjnej". W dniu 18 grudnia 2018 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną, podczas której pełnomocnik strony oświadczył, że wiata "jest niepotrzebna dla X S.A. Remont przedmiotowej wiaty jest ekonomicznie nieuzasadniony, a rozbiórka jest zasadna ze względu na jej zły stan techniczny". GINB wskazał, że jak ustalono wiata peronowa nie jest objęta ochroną konserwatorską na mocy planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Q i nie jest wpisana do rejestru zabytków, ale znajduje się w Gminnej Ewidencji Zabytków.

Dalej GINB zaznaczył, że przesłankami zastosowania art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest ustalenie, że obiekt jest nieużytkowany, zniszczony i nie nadaje się do remontu lub odbudowy. Jest w stanie uniemożliwiającym doprowadzenie go do właściwego stanu technicznego (np. stwarza bezpieczeństwo, którego nie można zlikwidować) lub nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem, albo właściciel lub zarządca nie ma zamiaru albo możliwości do przeprowadzenia działań, związanych z wykonaniem odbudowy lub remontu nieużytkowanego obiektu. Wówczas organ jest obowiązany wydać decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę obiektu i uporządkowanie teren określając termin rozpoczęcia i zakończenia robót. Organ dodał, że decyzję w omawianym trybie wydaje się po ustaleniu stanu technicznego obiektu w dniu orzekania oraz zamiarów i możliwości jego właściciela lub użytkownika w zakresie dalszych działań związanych z obiektem. Podczas kontroli ustalono, że sporna wiata jest w bardzo złym stanie technicznym, a w ekspertyzie technicznej wskazano, że nie jest możliwy jej remont, stopień zużycia obrazuje korozja, ubytki materiału, deformacje i degradacja nośności świadczy o nieprzydatności remontu. Na rozprawie administracyjnej pełnomocnik skarżącej oświadczył, że zamiarem Spółki nie jest remont wiaty, lecz jej rozbiórka. Zdaniem GINB nie było więc podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji WINB z [...] lutego 2019 r.

GINB ocenił, że badana decyzja nie narusza rażąco prawa. Podkreślił, że nie miały zastosowania art. 67 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, gdyż w dacie wydania kwestionowanej decyzji obiekt był ujęty jedynie w gminnej ewidencji zabytków. Przy czym organ zauważył, że już po wydaniu decyzji z [...] lutego 2019 r., bo w dniu 13 marca 2019 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wpisu do rejestru zabytków nieruchomych budynku dworca kolejowego z ww. wiatą, a decyzją z [...] maja 2019 r. wpisał ww. obiekt do rejestru zabytków województwa [...]. GINB zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 10a ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 ze zm., dalej: u.o.z.) od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru do dnia, w którym decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna, przy zabytku, którego dotyczy postępowanie, zabrania się prowadzenia robót budowlanych, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku. Zakaz dotyczy także robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę a także działań określonych w innej decyzji pozwalającej. Po dniu, w którym decyzja o wpisie stała się ostateczna, przestał mieć zatem zdaniem organu zastosowanie art. 10a u.o.z. a będzie miał zastosowanie art. 36 ust. 1 pkt 1 u.o.z., zgodnie z którym, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Zgodnie z art. 108 ust. 1 u.o.z. kto niszczy lub uszkadza zabytek, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Stosownie do art. 59 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, ze zm., dalej: u.p.e.a.) postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny. Odnosząc się do przesłanki z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. (nieważności decyzji, jeżeli jej realizacja wywołałaby czyn zagrożony karą) organ ponownie jednak wskazał, że w postępowaniu nieważnościowym uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Skoro organ ochrony zabytków wszczął postępowanie 13 marca 2019 r., a więc po wydaniu badanej decyzji, to nie jest ona obarczona ww. wadą, ani żadną z wad z art. 156 § 1 k.p.a.

Skargą X S.A. zaskarżyła powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając jej naruszenie: art. 108 u.o.z. poprzez jego błędne zastosowanie, tj. uznanie, że wykonanie decyzji z [...] lutego 2019 r. nie wypełni znamion czynu zabronionego - niszczenia zabytku, co miało wpływ na wynik sprawy; art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności, podczas gdy w rzeczywistości jej wykonanie polegałoby na zniszczeniu obiektu zabytkowego, co wywołałoby czyn zagrożony karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8; art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a., poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że prowadzone jest postępowanie egzekucyjne oraz winno się je umorzyć jeżeli obowiązek a obowiązek rozbiórki mógłby zostać wykonany dobrowolnie; art. 79a k.p.a., polegające na niewskazaniu przesłanek zależnych od skarżącej, które nie zostały spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z jej żądaniem, a w wyznaczonym terminie strona mogła wskazać dodatkowe dowody w celu wykazania spełnienia ww. przesłanek; art. 7 k.p.a., polegające na niewyeliminowaniu z obrotu prawnego niewykonalnej decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. wyłącznie z uwagi na fakt, że nie może ona zostać wykonana w drodze egzekucji administracyjnej, a w rzeczywistości jej wykonanie wywoływałoby czyn zagrożony karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku oddalającego ww. skargę, stwierdził, że ta nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd podkreślił – mając na względzie zarzuty wniosku, odwołania i skargi opierające się na okoliczności wydania [...] maja 2019 r. decyzji o wpisie przedmiotowej wiaty do rejestru zabytków, że weryfikacja wadliwości decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym następuje tylko z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. O nielegalności decyzji nie może zatem przesądzać stan faktyczny, czy prawny, który nastąpił już po wydaniu orzeczenia. Następnie Sąd wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwyczajnym wynika jednoznacznie, że przedmiotowa wiata nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia w rozumieniu art. 67 § 1 ustawy Prawo budowlane. Na powyższy stan rzeczy wskazują: oględziny przeprowadzone w dniu 25 kwietnia 2018 r.; protokół kontroli stanu technicznego z dnia 11 sierpnia 2016 r. (niedopuszczający obiektu do dalszej eksploatacji); podobny w konkluzji protokół kontroli rocznej z 31 lipca 2017 r.; ekspertyza techniczna wykonana na zlecenie organu (wskazująca na konieczność wykonania rozbiórki obiektu ze względu na bardzo zły i ciągle pogarszający się stan techniczny wiaty, a jej stan określa jako "przedawaryjny, o niskiej możliwości modernizacyjnej"). Wola rozbiórki obiektu została natomiast potwierdzona przez X S.A. podczas rozprawy administracyjnej w dniu 18 grudnia 2018 r. Przed wydaniem decyzji organ wojewódzki ustalił ponadto, że obiekt nie jest objęty ochroną konserwatorską w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Q i nie jest wpisany do rejestru zabytków. Powyższe w ocenie Sądu wskazuje, że WINB miał wszelkie podstawy do zastosowania w postępowaniu zwyczajnym art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, a w konsekwencji oznacza, że badana decyzja z [...] lutego 2019 r. nakazująca rozbiórkę ww. wiaty nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § pkt 1-7 k.p.a., a więc i wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.

Skargą kasacyjną X S.A. z/s w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

a) naruszenie art. 108 ustawy o ochronie zabytków poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że wykonanie decyzji z [...] lutego 2019 r. nie wypełni znamion czynu zabronionego - niszczenia zabytku, co miało istotny wpływ na przebieg sprawy

b) naruszenie art. 67 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 106 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez brak współdziałania organów, tj. WINB z [...]m Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w wydaniu decyzji wymagającej współdziałania organów administracji publicznej

II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:

a) naruszenie art. 145 §1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 158 §1 k.p.a. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji, podczas gdy w rzeczywistości wykonanie decyzji doprowadzi do wywołania czynu zagrożonego karą, którą to ukarana zostanie strona, które to uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z 145 § 1 pkt 2 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i w konsekwencji nie uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzji jej poprzedzającej, mimo iż istnieją podstawy do uznania, iż decyzje te zostały wydane pomimo, że ich wykonanie doprowadzi do wywołania czynu zagrożonego karą,

c) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 2 p.p.s.a., mimo że decyzja była i jest niewykonalna w stosunku do skarżącego, a nadto jej wykonanie wywoła czyn zagrożony karą, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono rozważania na poparcie wskazanych wyżej zarzutów.

W piśmie procesowym z dnia 27 maja 2021 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, skarżąca kasacyjnie Spółka zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wnosząca kasację Spółka zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zachodziła zatem podstawa z art. 182 § 2 p.p.s.a., do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania podniesionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów trzeba wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy podnieść, iż przedmiotem oceny legalności dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku była decyzja podjęta w ramach postępowania nadzwyczajnego. Decyzją z [...] listopada 2019 r. odmówiono bowiem stwierdzenia nieważności decyzji WINB z [...] lutego 2019 r. nr [...], którą nakazano skarżącej rozbiórkę nieużytkowanej wiaty peronowej na stacji kolejowej Q. Nie jest sporne w sprawie, iż przedmiotowa wiata peronowa z uwagi na stan techniczny nie nadawała się do remontu – (stan obiektu uniemożliwiał doprowadzenie obiektu do właściwego stanu technicznego). Organ nadzoru budowlanego, po wcześniejszym sprawdzeniu, że obiekt nie jest objęty ochroną konserwatorską w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Q jak i nie jest wpisany do rejestru zabytków, wydał na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakaz rozbiórki nieużytkowanej wiaty w terminie do 31 października 2019 r. Po wydaniu tej decyzji, co również nie jest kwestionowane, 13 marca 2019 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wpisu do rejestru zabytków nieruchomych budynku dworca kolejowego w Q z ww. wiatą, a decyzją z [...] maja 2019 r. wpisał ww. obiekt do rejestru zabytków województwa [...]. W następstwie wpisania wskazanego wyżej dworca kolejowego wraz z przedmiotową wiatą do rejestru zabytków nieruchomych, zobowiązana spółka wystąpiła z wnioskiem do GINB o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., nieważności powołanej wyżej decyzji WINB z [...] lutego 2019 r. podnosząc, że wykonanie tej decyzji spowoduje niszczenie zabytku, zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8, na podstawie art. 108 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Podjęta w sprawie decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lutego 2019 r. nr [...] jest konsekwencją przyjęcia stanowiska, iż w postępowaniu nadzwyczajnym uwzględnia się stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, zaś postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków przedmiotowej wiaty wszczęte zostało 13 marca 2019 r., tj. po wydaniu decyzji o nakazie rozbiórki, co oznacza, że decyzja rozbiórkowa nie jest obarczona wadami kwalifikowanymi z art. 156 § 1 k.p.a. Stanowisko to zaaprobował Sąd pierwszej instancji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaprezentowany przez Sąd pierwszej instancji pogląd o legalności zaskarżonej decyzji w opisanym wyżej stanie faktycznym tej sprawy należy w pełni podzielić. Wszczęcie postępowania w sprawie wpisania do rejestru zabytków przedmiotowej wiaty peronowej już po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie nakazu jej rozbiórki nie uzasadnia przyjęcia stanowiska, iż w sprawie tej mamy do czynienia z zaistnieniem przesłanki z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. tj. wykonanie decyzji rozbiórkowej wywołałoby czyn zagrożony karą.

Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Oznacza to, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy w tym trybie wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., który to przepis zawiera zamknięty katalog przesłanek. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Istotne jest to, że w toku postępowania wywołanego wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, organ nie prowadzi postępowania dowodowego mającego na celu ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Bada jedynie, czy przyjęty stan faktyczny rzeczywiście spełniał przesłanki pozwalające na zastosowanie przepisu przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Orzekając w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty wydania ocenianej decyzji a więc - co do zasady - opiera się na materiale dowodowym stanowiącym podstawę wydania inkryminowanej decyzji oraz na innych dowodach mających związek z tą decyzją, jeżeli mają one znaczenie w sprawie. Zmiana stanu faktycznego sprawy już po wydaniu ocenianej w tym postępowaniu decyzji, nie może wpłynąć na prawidłowość zastosowanych wcześniej przepisów prawa materialnego a w konsekwencji również na ocenę decyzji pod kątem wad kwalifikowanych z art. 156 § 1 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe uwarunkowania postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji, zdaniem Sądu odwoławczego, trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, iż w stanie prawnym i faktycznym tej sprawy, organ wojewódzki nadzoru budowlanego miał wszelkie podstawy do zastosowania art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w przedmiocie nakazu rozbiórki nieużytkowanej wiaty peronowej, zaś decyzja ta w dniu jej wydania nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. w tym i wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Dlatego też rozpoznając skargę Spółki na decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji WINB z [...] lutego 2019 r. zasadnie zastosował konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a. i oddalił wniesioną skargę. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie było w realiach tej sprawy uzasadnionych przesłanek do zastosowania przepisu z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. a więc stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji albowiem zaskarżona decyzja wydana w trybie postępowania nadzwyczajnego nie była obarczona wadami kwalifikowanymi. Zdaniem Sądu odwoławczego podjęta [...] lutego 2019 r. decyzja o nakazie rozbiórki w dniu jej wydania była wykonalna, albowiem wszczęcie postępowania w sprawie wpisania spornej wiaty peronowej do rejestru zabytków wraz z dworcem w Q nastąpiło po wydaniu ocenianej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. Poza tym nie budzi wątpliwości NSA, że wcześniejsza decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu, wydana na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nie stanowi przeszkody do wpisania tego obiektu do rejestru zabytków na podstawie art. 9 ust. 1 u.o.z. (porównaj wyrok NSA z dnia 31 października 2012 r. II OSK 1115/11) co w tej w sprawie nastąpił dopiero decyzją z [...] maja 2019 r.

Należy również podnieść, iż sformułowane w petitum wniesionego środka odwoławczego zarzuty oznaczone jako II. b i II. c dotyczące naruszenia prawa procesowego tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. nie mogły odnieść zamierzonego skutku skoro przywołano w nich przepisy, których nie ma w regulacjach p.p.s.a. bądź nie miały zastosowania w sprawie. Należy zaznaczyć, iż nie ma jednostki redakcyjnej art. 145 § 1 pkt 2 lit c p.p.s.a., bowiem pkt 2 art. 145 § 1 p.p.s.a. nie ma w swej treści jakiejkolwiek litery, a tym bardziej litery c, zaś przepis art. 145 § 2 p.p.s.a. nie miał zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w tej sprawie rozstrzyganej przed organem administracji na bazie przepisów k.p.a., gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana w innym postępowaniu niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego a to błędnej wykładni art.108 u.o.z. i

art. 67 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 106 k.p.a., nie są również usprawiedliwione, gdyż Sąd pierwszej instancji nie dokonywał w motywach zaskarżonego wyroku wykładni tych przepisów.

Natomiast w ramach dokonywanej oceny w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym, jak już wyżej zaznaczono, trafnie Sąd pierwszej instancji zaaprobował pogląd GINB, iż w stanie prawnym i faktycznym tej sprawy, po wcześniejszym sprawdzeniu, że obiekt nie jest objęty ochroną konserwatorską w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Q jak i nie jest wpisany do rejestru zabytków, organ wojewódzki nadzoru budowlanego miał wszelkie podstawy do zastosowania art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w przedmiocie nakazu rozbiórki nieużytkowanej wiaty peronowej z uwagi na bardzo zły i ciągle pogarszający się stan techniczny wiaty, nienadającej się do remontu. Nie było więc w tych okolicznościach, przy uwzględnieniu charakteru tego postępowania nadzwyczajnego, podstaw do przyjęcia jako uzasadnionego zarzutu skargi kasacyjnej niezastosowania w sprawie art. 67 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Podobnie należy ocenić zarzut niewłaściwego zastosowania art. 108 u.o.z., który to przepis karny tej ustawy nie miał zastosowania w sprawie, w której dokonywano oceny wad kwalifikowanych decyzji z [...] lutego 2019 r., a której przecież podstawę prawną stanowił przepis art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Jedynie informacyjnie zaznaczyć w tym miejscu należy, iż w rozważanym przypadku istnieje wyraźny konflikt między istniejącym i wymagalnym obowiązkiem rozbiórki nieużytkowanej wiaty peronowej na stacji kolejowej Q, którą to wraz z budynkiem dworca w miejscowości Q przy ul. [...] wpisano do rejestru zabytków, a obowiązkiem wynikającym z decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] maja 2019 r. Jednakże powstały w tej sprawie konflikt, w realiach tej sprawy nie może być rozstrzygnięty w ramach postępowania nadzwyczajnego stwierdzenia nieważności decyzji z uwzględnieniem normy art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Zatem słusznie żądanie skarżącej w tym zakresie nie zostało uwzględnione.

Zdaniem sądu odwoławczego w art. 46 u.o.z. należy upatrywać podstawy do stwierdzenia przez właściwe ograny nadzoru budowlanego wygaśnięcia pozwolenia na prowadzenie robót, a zatem podstawy do utraty mocy obowiązującej i skuteczności prawnej decyzji nakazującej rozbiórkę. Objęcie obiektu prawną ochroną konserwatorską sprawia, że zmieniły się stosunki faktyczne, które stanowiły podstawę decyzji nakazującej rozbiórkę. W sytuacji, gdy przestał istnieć stan faktyczny w odniesieniu do którego decyzja nakazująca rozbiórkę przewidywała nakaz określonego zachowania się, decyzja ta stała się bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a wyeliminowanie jej z obrotu prawnego leży w zakresie kompetencji właściwego organu nadzoru budowlanego - podobnie w wyroku NSA z 31 października 2012 r. II OSK 1115/11).

Tym samym podniesione w skardze kasacyjne zarzuty jako nieusprawiedliwione nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku zgodnie z wnioskami wniesionego środka odwoławczego.

Podsumowując, w ocenie Sądu odwoławczego, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 §2 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji, o oddaleniu wniesionej skargi kasacyjnej.