Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 934/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 934/21

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S.L. jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] wydana w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń cięciwową w postaci kuszy do celów kolekcjonerskich, dydaktycznych i łowieckich.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 ust. 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 - zwana dalej k.p.a.), w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U z 2020 r. poz. 955 – zwana dalej "ustawą").

Jak wynika z uzasadnienia i akt sprawy w dniu [...] października 2020 r. S.L., zamieszkały w Wielkiej Brytanii, zameldowany w [...], zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na 3 sztuki broni cięciwowej w postaci kusz, do celów kolekcjonerskich, dydaktycznych i łowieckich.

Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] odmówił wnioskodawcy wydania pozwolenia na broń cięciwową w postaci kuszy.

W uzasadnieniu wskazał, że art. 10 ust. 4 ustawy zawiera katalog broni, które można posiadać do każdego z poszczególnych celów. Art. 10 ust. 4 pkt 3 stanowi natomiast, że pozwolenie do celów łowieckich, można uzyskać na broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, do wykonywania polowań oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu, można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów. Organ stwierdził zatem, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości posiadania broni cięciwowej w postaci kuszy do celów łowieckich.

Jeśli chodzi o pozwolenie na broń do celów kolekcjonerskich, organ wyjaśnił, że ustawa o broni i amunicji określa precyzyjnie jaki rodzaj broni do jakiego celu może być posiadany. Kusza w tym wykazie nie widnieje.

Natomiast w odniesieniu do trzeciego ze wskazywanych celów – dydaktycznego, organ podał, że wnioskodawca nie przedstawił żadnych dokumentów mogących świadczyć o posiadanych kwalifikacjach instruktorskich, szkoleniowych lub dydaktycznych, a w odpowiedzi na wezwanie do ich przedstawienia jako ważną przyczynę, dla której chciał uzyskać pozwolenie na posiadanie kuszy, wskazał zamiar organizacji i udziału w rekonstrukcjach historycznych oraz prowadzenie zajęć dydaktycznych na temat kusznictwa i rozwoju broni cięciwowej. Nie udokumentował natomiast w żaden sposób prowadzenia działalności w postaci usług dydaktycznych, które uzasadniałyby wydanie pozwolenia na posiadanie broni cięciwowej na żądaną ilość egzemplarzy. Wnioskodawca przedłożył zaświadczenie i statut A, z którego wynika, że celem organizacji jest promowanie DARTA. Organizacja ta nie jest związana ze sportem strzeleckim.

W ocenie organu strona nie przedstawiła ważnego interesu do posiadania broni, a tym samym nie wypełniła podstawowej przesłanki określonej w art. 10 ust. 1 ustawy. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało, aby strona stanowiła zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co potwierdzają przedłożone orzeczenia lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...], brak karalności i pozytywna opinia z miejsca zamieszkania. Jednakże jak podkreślił organ okoliczność ta, nie może sama w sobie stanowić o wydaniu pozwolenia na żądany rodzaj broni, w określonym celu. Konieczne jest, wymagane z mocy prawa, potwierdzenie istnienia ważnej przyczyny posiadania broni palnej w celu szkoleniowym. Strona nie udokumentowała zarejestrowania działalności gospodarczej w zakresie szkoleń lub edukacji. Sama potencjalna możliwość prowadzenia takiej działalności z uwagi na charakter prawa do posiadania broni nie może stanowić podstawy do uznania, że zachodzi ważna okoliczność uzasadniająca posiadanie broni. Ponadto, wnioskodawca nie sprecyzował na czym miałaby polegać prowadzona działalność dydaktyczna, nie określił w jaki sposób i na jakiej podstawie ta broń byłaby udostępniania innym osobom, gdzie zajęcia byłyby prowadzone, jaki by miały charakter i przebieg, a ponadto w jakiej formie i w jaki sposób działalność dydaktyczna byłaby prowadzona.

Dodatkowo organ wskazał, że wnioskodawca posiada miejsce stałego zameldowania na terytorium RP, co potwierdził w złożonym oświadczeniu w dniu [...] grudnia 2020 r. Jednakże z ustaleń poczynionych przez dzielnicowego z Posterunku Policji w [...] wynika, że w miejscu zameldowania przebywa sporadycznie, prowadząc własną działalności gospodarczą na terenie Wielkiej Brytanii. We wniosku z [...] października 2020 r. wnioskodawca również wskazał pobyt na terenie Wielkiej Brytanii pod podanym adresem. W ocenie organu powyższe, zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt. 5 ustawy jest przeciwwskazaniem do wydania pozwolenia na broń. Pozwolenia nie wydaje się bowiem osobom nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca na stałe przebywa na terytorium Wielkiej Brytanii, zaś w Polsce sporadycznie.

S.L. wniósł odwołanie od tej zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 88, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 10 ust 1 i 3 i art. 12 ust. 1, art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zarzucił, że decyzja nie zawiera podpisu w rozumieniu art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., co powoduje, że dotknięta jest kwalifikowaną wada prawną. Odnośnie meritum decyzji wskazał, że organ nieprawidłowo przyjął, że nie potwierdził istnienia ważnej przyczyny posiadania broni w celu szkoleniowym. Podkreślił, że nie występował o pozwolenie na broń cięciwową w postaci kusz do celów szkoleniowych, lecz ubiegał się o wydanie przedmiotowego pozwolenia do celów dydaktycznych. Ważną przyczyną dla której chce uzyskać pozwolenie na posiadanie kuszy jest zamiar organizacji i udziału w rekonstrukcjach historycznych oraz prowadzenie zajęć dydaktycznych na temat kusznictwa i rozwoju broni cięciwowej.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podzielił rozważania organu I instancji, że z uwagi na literalne brzmienie art. 10 ust. 4 pkt 3 oraz pkt 4 ustawy oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. zmienionego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 10 września 2019 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz do wykonywania polowań oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka, posiadanie broni cięciwowej w postaci kuszy, nie jest możliwe do celu kolekcjonerskiego i łowieckiego, bowiem przepisy te zawierają zamknięty katalog broni, na którą można posiadać pozwolenie do wskazanych celów.

Natomiast w zakresie celu dydaktycznego, na który wskazał wnioskodawca, organ wyjaśnił, że jest to cel pozaustawowy, prawnie dopuszczalny pod warunkiem powołania się na ważną przyczynę posiadania wnioskowanej broni. S.L. jako ważną przyczynę podał chęć organizacji i udziału w rekonstrukcjach historycznych oraz prowadzenie zajęć dydaktycznych na temat łucznictwa i rozwoju broni cięciwowej. Art. 10 ust. 3 ustawy za ważne przyczyny posiadania broni, wymienia w szczególności, posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich, dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. Tym "odrębnym przepisem" jest art. 41 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o sporcie (Dz. U. z 2020 r., poz. 1133). Jest to jedyny przepis prawa regulujący nadawanie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich. Posługiwanie się bronią, w celach szkoleniowych/dydaktycznych, z uwagi na specyfikę tego zajęcia i związane z nim zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego, również wymaga posiadania przygotowania w tym zakresie, formalnie potwierdzonego odpowiednimi uprawnieniami. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że nie można wywodzić uprawnień do prowadzenia zajęć dydaktycznych z posługiwania się bronią cięciwową przez stronę na podstawie sześciu przeczytanych podręczników z tej tematyki, wskazanych w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. Pomimo kilkukrotnych wezwań do przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadanie wiedzy z zakresu kusznictwa, zasad działania i budowy broni cięciwowej, w szczególności posiadania uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności w zakresie szkoleń strzeleckich, strona nie przedstawiła żądanej dokumentacji. W odpowiedzi przesłała zaświadczanie o przynależności do A, którego cele statutowe nie są one związane z kusznictwem.

Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu I instancji o braku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. posiadania miejsca stałego pobytu na terytorium RP. W oświadczeniu z [...] stycznia 2021 r. odwołujący wskazał, że stałym miejscem zamieszkania jest [...]. Z informacji dzielnicowego z dnia [...] listopada 2020 r. wynika, że S.L. prowadzi własną działalność gospodarczą w Anglii a w miejscu zameldowania tj. [...], przebywa sporadycznie. Taka informacja zawarta jest także we wniosku z [...] października 2020 r. Ustalono także, że S.L. był dwukrotnie poszukiwany w celu ustalenia miejsca pobytu na podstawie zarządzeń wydanych przez Prokuraturę Rejonową w [....], sygn. akt [...], oraz [...]. W obu przypadkach w trakcie ustalenia miejsca pobytu strony w swoich oświadczeniach S.L. podał, że na stałe mieszka w Wielkiej Brytanii, tj. pod adresem [...] i że jest to jego adres do korespondencji, natomiast w 2018 r. podał, że na stałe mieszka w Wielkiej Brytanii pod adresem [...]. Jednocześnie oświadczył, że pod adresem [...] w domu rodzinnym przebywa tylko urlopowo (pismo z dnia [...] marca 2021r. Ldz. [...]). W uzasadnieniu wniosku inicjującego postępowanie strona potwierdziła pobyt w Wielkiej Brytanii.

W odniesieniu do zarzutu nieczytelnego podpisu organ wyjaśnił, że podpis pod decyzją może być nieczytelny jeżeli jest uzupełniony imienną pieczątką z podaniem imienia, nazwiska, stanowiska służbowego, co miało miejsce w niniejszej sprawie, a decyzja organu i instancji została podpisana przez upoważnioną osobę.

Natomiast odnosząc się do przedłożonej przez stronę kserokopii legitymacji członkowskiej Klubu [...], Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] oraz zaświadczenia, że S.L. jest członkiem sekcji kuszniczej i ukończył szkolenie w zakresie posługiwania się wszystkimi rodzajami kusz zgodnie z obowiązującymi przepisami, Komendant wskazał, że z zaświadczenia nie wynika kiedy odbyło się szkolenie, czy zakończyło się egzaminem i na podstawie jakich przepisów prawnych zostało przeprowadzone. W ocenie organu w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności braku udokumentowanej działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich, nie posiadania stałego miejsca pobytu na terytorium RP, braku sprecyzowania celu jak również ważnej przyczyny posiadania broni, przesłany dokument nie ma wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

S.L. – reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną wyżej decyzję, zarzucając jej naruszenie:

- art. 15 k.p.a. poprzez uchylenie się przez organ II instancji od merytorycznego rozpoznania sprawy;

- art. 6, art. 7, art., 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaakceptowanie powstałych uchybień proceduralnych organu I instancji, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego przyjęcia, iż strona nie ma stałego pobytu na terenie RP, że nie sprecyzowała celu jak również ważnej przyczyny posiadania broni a nadto, że strona winna udokumentować działalność gospodarczą w zakresie szkoleń strzeleckich;

- art. 8 § 2 k.p.a. poprzez niezasadne odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;

- art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku informacyjnego w trakcie postępowania odwoławczego;

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie prawa strony do udziału w postępowaniu odwoławczym, co nastąpiło poprzez uniemożliwienie stronie i pełnomocnikowi strony zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem ostatecznej decyzji;

- art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż decyzja organu I instancji została podpisana, podczas gdy decyzja ta została opatrzona jedynie nieczytelnym znakiem bez żadnych indywidualnych cech, który nie sposób uznać za podpis identyfikujący jego wystawcę,

- art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez powielenie uchybienia organu I instancji i zaniechanie podpisania decyzji organu II instancji,

- art. 138 § 1 pkt 1 w z w. z art. 15 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

Skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 ust. 1 i 3 i art. 12 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji przez ich niewłaściwe zastosowanie i odmówienie wydania pozwolenia na broń cięciwową w postaci kuszy do celów dydaktycznych.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej. Dodatkowo zwrócił się o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów: decyzji w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości (2021 rok), umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, decyzji o wydaniu pozwolenia na broń palną - dla potwierdzenia, że stałe miejsce zamieszkania strony znajduje się w Polsce w miejscowości [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zss4 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374), wobec uznania, ze względu na jej przedmiot, że jej rozpoznanie jest konieczne, a przeprowadzenie rozprawy mogłoby w obecnym stanie epidemii wywołać nadmierne zagrożenie dla osób w niej uczestniczących i uwzględniając jednocześnie potrzebę rozstrzygnięcia sprawy w możliwie najkrótszym terminie.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz.137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wskazanych wyżej wad i uchybień nie zawiera.

Decyzja ta została wydana na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (dalej ustawa), stwierdzającego, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Na gruncie polskiego systemu prawnego posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. wyrok NSA z dnia 13.10.2005 r., II OSK 97/05).

Pozostaje to zresztą zgodne z regulacjami unijnymi, w szczególności ze wdrożoną ustawą o broni i amunicji dyrektywą Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 13 września 1991 r.), zmienioną dyrektywą parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz.U.UE.L 179.5 z 8 lipca 2008 r.), która przewiduje, że bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego.

Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 22.12.2011 r., II OSK 1971/10, prawo do posiadania broni nie jest wolnością konstytucyjną, lecz określonym przez ustawodawcę atrybutem władztwa państwowego związanym z przywilejem posiadania broni jako odstępstwem od generalnego zakazu jego posiadania. Podobny pogląd NSA wyraził w wyroku z dnia 28.10.2011 r., II OSK 1562/10 - "posiadanie broni oraz posługiwanie się nią jest reglamentowane i jest raczej rodzajem przywileju niż prawa podmiotowego, w związku z czym od osoby takie pozwolenie posiadającej, wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania nie budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego (wyrok NSA z 28 października 2011 r., II OSK 1562/10).

Przedstawione aspekty mają zasadnicze znaczenie przy wykładni przepisów ustawy o broni amunicji, w tym art. 10 ust. 1.

Powołany przepis wprowadza system licencjonowania uzależniający uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej, przy czym zgoda ta została powiązana z oceną zaistnienia okoliczności uzasadniających jej udzielenie.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy przedmiotem sporu pozostaje rozumienie ostatniej z pozytywnych przesłanek wydania pozwolenia na broń określonej w art. 10 ust. 1 ustawy - tj. przesłanki ważnej przyczyny posiadania broni.

We wniosku skarżący podał kilka takich powodów- planowane uzyskanie licencji łowieckiej, cel kolekcjonerski oraz dydaktyczny. W toku postępowania , w tym w treści odwołania, sprecyzował, że zamierza organizować i brać udział w rekonstrukcjach historycznych oraz prowadzić zajęcia dydaktyczne na temat kusznictwa i rozwoju broni cięciwowej.

Wbrew zarzutom skargi organy orzekające w sprawie słusznie uznały, że samo zainteresowanie bronią cięciwową nie stanowi "ważnej przyczyny" posiadania tego rodzaju broni, która jest przesłanką uzyskania pozwolenia.

Niesporne jest, że w toku postępowania organ I instancji informował skarżącego pismem z [...].10.2020 r. o tym jakie dowody mogą udokumentować spełnienie celów, dla których może być wydane pozwolenie na broń, a następnie czterokrotnie (pismami z [...].11, [...].11 i [...].11.2020 r. oraz z [...].01.2021 r.) wzywał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez wykazanie ze S.L. posiada stosowną wiedzę z zakresu kusznictwa, ma uprawnienia do prowadzenia zajęć w tym zakresie, przede wszystkim zaś do szczegółowego określenia na czym "działalność dydaktyczna" miałaby polegać, tzn. jaki charakter i przebieg miałyby zajęcia szkoleniowe, gdzie byłyby prowadzone, a także, co wyjątkowo istotne, w jaki sposób broń byłaby udostępniana innym osobom.

Składane przez pełnomocnika skarżącego wyjaśnienia w tym zakresie nie dały odpowiedzi na wszystkie te pytania. Na etapie postepowania odwoławczego zostało dołączone zaświadczenie wydane przez Prezesa Zarządu Klubu [...] w [...], które stwierdza, że skarżący jest czynnym członkiem Stowarzyszenia i z "wynikiem pozytywnym ukończył specjalistyczne szkolenie w zakresie praktycznego bezpiecznego posługiwania się wszystkimi rodzajami kusz zgodnie z obowiązującymi przepisami".

Organ odwoławczy ocenił ten dowód i ujawnił tę ocenę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Słuszna jest w tym zakresie konkluzja organu II instancji, że zaświadczenie to nie zawiera informacji kiedy odbyło się szkolenie, czy zakończyło się szkoleniem i na podstawie jakich przepisów zostało przeprowadzone.

W ocenie Sądu nie są zasadne zgłaszane w skardze w tym zakresie zarzuty co do naruszenia art. 9 k.p.a. i 10 § 1 k.p.a., a także art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Wykazanie okoliczności, na które powoływał się wnioskodawca należało do niego, zwłaszcza że wcześniej 4 – krotnie był wzywany do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez udokumentowanie twierdzeń, na które się powoływał. Należy podkreślić, że decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach klasycznego uznania administracyjnego. Ma ona charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń istnienia uzasadnionych okoliczności dla jej posiadania.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie "ważne przyczyny" posiadania broni nie zostały w sposób niebudzący wątpliwości wykazane. Słusznie też organy wyjaśniają, że wskazywany przez skarżącego "cel dydaktyczny" nie jest terminem używanym w ustawie o broni i amunicji, która posługuje się pojęciem "celu szkoleniowego". Skarżący alternatywnie, niejako asekuracyjnie wskazał kilka celów, dla których miałoby być wydane pozwolenie na broń, podczas gdy z treści jego wniosku zdaje się wynikać zasadniczy powód uzyskania pozwolenia na broń – potrzeba wwiezienia do Polski zakupionej w Wielkiej Brytanii zabytkowej (prawdopodobnie z XVI wieku) kuszy, co nie mieści się w dyspozycji art. 10 ustawy.

Prawidłowo też organ ocenił zaistnienie przesłanki negatywnej z art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy – brak miejsca stałego pobytu na terytorium RP, w sytuacji kiedy skarżący aktualnie na stałe mieszka w Wielkiej Brytanii, a jedynie na krótkie okresy przyjeżdża do Polski. Ta okoliczność nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości i wynika zarówno z ustaleń Komendanta Powiatowego Policji, jak i pism samego skarżącego.

Z tych przyczyn Sąd nie stwierdził zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji naruszeń prawa, które skutkować by mogły uchyleniem tych decyzji lub stwardzeniem ich nieważności.

Nie potwierdziły się także zarzuty wadliwości decyzji organu I instancji związane z umieszczeniem na tej decyzji nieczytelnego podpisu. Kwestia ta została szczegółowo wyjaśniona w zaskarżonej decyzji a Sąd podziela zawartą tam argumentację.

Z przedstawionych wyżej względów Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 P.p.s.a.