Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 374/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-08-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del. do WSA) Piotr Popek po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, w dniu 5 sierpnia 2015 r., sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) lutego 2015 r., nr (...), w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2008 r., w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Skarżący zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez częściowe zwolnienie go od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, złożonym na urzędowym formularzu PPF, podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i pełnoletnim synem. Rodzina utrzymuje się z prowadzonych przez skarżącego i jego małżonkę działalności gospodarczych, z którego to tytułu oboje uzyskują dochody wynoszące łącznie 6 000 zł miesięcznie.

Jeżeli chodzi o składniki zgromadzonego przez skarżącego i jego domowników majątku to w oświadczeniu wskazano tylko nieruchomość rolną o areale 36 arów.

Przytaczając argumenty na zasadność złożonego przez siebie wniosku skarżący podkreślił, że prowadzona przez niego działalność, w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2014 r. przyniosła stratę w wysokości 88 758,55 zł. W jego ocenie strata ta spowodowana została niewywiązywaniem się z zobowiązań przez jego kontrahentów, jak również wysokimi kosztami samej działalności. Skarżący zaznaczył także, że sporym obciążeniem dla niego są koszty kształcenia syna, jak również wydatki związane z utrzymaniem domu.

W związku z niepełnym obrazem sytuacji materialnej skarżącego, wynikającym ze złożonego przez niego oświadczenia, zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2015 r. został on wezwany do złożenia dodatkowego oświadczenia w tym zakresie, jak również szczegółowo wymienionych w wezwaniu dokumentów źródłowych.

Ustosunkowując się do tego wezwania skarżący wyjaśnił, że wskazana jako adres jego zamieszkania nieruchomość należy do jego rodziców natomiast on, na zasadzie wspólności ustawowej z żoną, jest właścicielem lokalu, w którym prowadzi działalność gospodarczą.

W zakresie posiadanych środków transportu skarżący wymienił 8 pojazdów, w tym BMW X5 i Audi A 6, oraz 4 cysterny.

Z przedłożonych wraz z dodatkowym oświadczeniem dokumentów źródłowych wynika, że stan rachunku bankowego żony skarżącego, na dzień 22 czerwca 2015 r., wynosił 3 121,87 zł, zaś stan jednego z jego rachunków 130 097,41 zł (na dzień 24 czerwca 2015 r.), drugiego zaś 98 057, 68 zł (stan rachunku na dzień 31 maja 2015 r.).

Podstawa opodatkowania skarżącego podatkiem od towarów i usług za maj br. wyniosła 1 238 222 zł, za kwiecień 2015 r. 1 201 416 zł, a za marzec tego 2015 r. 1 180 749 zł.

Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 200 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak wynika z przytoczonej regulacji ustawodawca przewidział odstępstwo od generalnej zasady ponoszenie przez strony postępowania sądowoadministracyjnego kosztów ich udziału w sprawie, które warunkowane jest, w przypadku osób fizycznych, wykazaniem braku możliwości poniesienia tego rodzaju wydatków. Wykazanie tych okoliczności obciąża zaś wnioskodawcę, który winien dokonać tego poprzez złożenie kompletnego i wiarygodnego oświadczenia.

W niniejszej sprawie, na podstawie złożonych przez skarżącego oświadczeń, nie sposób jest stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, jakie wiążą się ze sprawą. Jest on bowiem osoba stosunkowo majętną, która prowadzi działalność gospodarczą, osiągając obrót przekraczający, w ujęciu miesięcznym, kwotę miliona złotych, o czym świadczy chociażby wysokość podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Oprócz tego zwrócić należy uwagę, że wartość dochodów w swoim gospodarstwie domowym skarżący określił na kwotę 6 000 zł miesięcznie, co w zestawieniu z wysokością wpisu w przedmiotowej sprawie, wynoszącego 200 zł, nie pozwala na stwierdzenie, że poniesienie kosztów sądowych byłoby dla skarżącego obciążeniem, mogącym pociągnąć za sobą pozbawienie go, jak również jego domowników, środków koniecznego utrzymania.

Do podobnych wniosków prowadzi analiza wyciągów z rachunków bankowych skarżącego. Wynika z nich, że skarżący, w momencie złożenia wniosku o prawo pomocy dysponował znacznymi środkami, w których koszty sądowe związane z tą sprawą, jak również pozostałymi sprawami z udziałem skarżącego, zawisłymi przed tut. Sądem, znajdowały pełne i wielokrotne pokrycie.

Odnosząc się do kwestii straty z prowadzonej działalności za wskazany okres stwierdzić należy, że straty w rozumieniu przepisów podatkowych, nie można traktować jako rzeczywistego wyniku finansowego prowadzonej działalności, gdyż jest ona różnicą wartości przychodów i kosztów ich uzyskania, obejmujących poczynione inwestycje i odpisy amortyzacyjne. Aktualnie zaś skarżący wykazuje dochody, tak więc argument dotyczący tego typu straty w 2014 r. nie może obecnie przemawiać za przyznaniem mu wsparcia ze środków publicznych.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.