Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 980/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Danuta Kania, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia przetworzonej informacji publicznej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Dyrektor Generalny Służby Więziennej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), wydał w dniu [...] maja 2016 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia przetworzonej informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. R.S. zwrócił się do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. z wnioskiem o udostępnienie "wszystkich zanonimizowanych odpowiedzi na skargi osadzonych w ZK i AS uznanych za zasadne lub częściowo zasadne za okres 2010 - 2016".

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. wezwał wnioskodawcę do wykazania, w terminie 7 dni, szczególnego interesu publicznego, uzasadniającego uzyskanie informacji przetworzonej. Poinformował, że żądane informacje nie są wprost dostępne, ich zakres jest szeroki, wymagający zgromadzenia i przeglądu spraw, następnie ich przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów. Wymaga to podjęcia takich działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które zakłócą normalny tok działania organu i utrudnią wykonywanie przez niego zadań określonych w art. 2 ustawy o Służbie Więziennej.

R.S. w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. poinformował, że nie zgadza się z zakwalifikowaniem żądanej informacji do kategorii informacji publicznej przetworzonej.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], odmówił udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wnioskowane informacje stanowią informacje przetworzone, a R.S. nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego ich udostępnienie.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2016 r. nadmienił, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej są wszystkie odpowiedzi na skargi osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych uznanych za zasadne lub częściowo zasadne za okres 2010-2016 r. Tego rodzaju dokumenty nie podlegają odrębnemu ewidencjonowaniu. Są bezpośrednio włączone do akt każdej ze spraw skargowych (skargi, prośby, wnioski) osób osadzonych i tymczasowo aresztowanych. Akta prowadzone są wyłącznie w formie papierowej. W okresie wskazanym przez wnioskodawcę, tj. 2010-2016 r. (do dnia [...].03.2016 r.) do zakładów karnych i aresztów śledczych Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w L. wpłynęło 7538 skarg, próśb i wniosków w sprawach osadzonych. Wyselekcjonowanie informacji objętych zakresem wniosku, wymagałoby od organu I instancji dokonania ręcznej kwerendy każdej sprawy w celu ustalenia, ile było wszystkich odpowiedzi na skargi osadzonych uznanych za zasadne lub częściowo zasadne. Tak wyselekcjonowane dokumenty należałoby następnie poddać procesowi przygotowania do udostępnienia, tj. m.in. anonimizacji i skopiowaniu.

Wszystkie skargi (w tym odpowiedzi na skargi uznane za zasadne lub częściowo zasadne), prośby i wnioski w sprawach osadzonych, bez względu na przedmiot, sporządzone przez okręgowy inspektorat, zakłady karne i areszty śledcze są ewidencjonowane pod jednym symbolem, co jest zgodne z załącznikiem nr 2 do zarządzenia nr 13 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, rzeczowego wykazu akt oraz instrukcji o organizacji i zakresie działania archiwów zakładowych i składnic akt w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej. Skargi zasadne i bezzasadne, prośby i wnioski osadzonych są traktowane jednakowo i należą do tej samej kategorii ewidencyjnej. W latach 2010-2016 wpłynęło łącznie 7538 skarg, próśb i wniosków w sprawach osadzonych i tymczasowo aresztowanych. Zidentyfikowanie spośród nich tych dokumentów, których przedmiot odpowiada zakresowi wniosku, wymagałoby zapoznania się z treścią każdej z tych opinii. Po ustaleniu takiego stanu faktycznego sprawy, należy w pierwszej kolejności ocenić poprawność zakwalifikowania żądanej informacji do kategorii przetworzonej informacji publicznej.

Informacja żądana przez stronę spełnia kryteria informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ I instancji ani na dzień złożenia wniosku, ani też na dzień wydania zaskarżonej decyzji, nie dysponował gotową informacją, odpowiadającą kryteriom wskazanym przez wnioskodawcę z przyczyn obiektywnych. Zgodnie z przepisami skargi, prośby i wnioski osadzonych podlegają ewidencji pod zbiorczym numerem, dedykowanym wszystkim innym opiniom prawnym.

Przechowywane są w formie papierowej w aktach spraw, w których się o nie zwracano i w zasobach okręgu [...]. Wyselekcjonowanie ze wszystkich spraw skarg, próśb i wniosków osadzonych jedynie tych, które interesują wnioskodawcę, musiałoby się wiązać ze znacznym nakładem pracy. Zatem organ I instancji słusznie stwierdził, że przygotowanie odpowiedzi zgodnej z kryteriami określonymi przez wnioskodawcę prowadziłoby do przetworzenia informacji publicznej.

Zdaniem Dyrektora Generalnego nie ma podstaw twierdzenie, że organ posiada w systemie informatycznym odpowiedzi na skargi osadzonych. Przygotowanie odpowiedzi zgodnej z oczekiwaniami wnioskodawcy byłoby procesem czasochłonnym, angażującym większą liczbę pracowników, co faktycznie mogłoby doprowadzić do dezorganizacji pracy w okręgu [...].

W toku postępowania przed organem I instancji, strona nie wskazała powodów, dla których przetworzenie informacji publicznej, byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z uwagi na brak merytorycznego stanowiska wnioskodawcy, organ ma obowiązek ustalenia istnienia szczególnego interesu publicznego w oparciu o materiał zgromadzony w aktach sprawy oraz informacje posiadane z urzędu.

Dyrektor Generalny stwierdził, że R.S. odbywa karę pozbawienia wolności, zatem z dużym prawdopodobieństwem przyjąć należy, że zainteresowanie odpowiedziami na skargi zasadne i częściowo zasadnie jest bezpośrednio związane z sytuacją osobistą i może być pomocne w formułowaniu środków zaskarżenia, tak aby odniosły one rezultat zgodny z oczekiwaniami odwołującego.

Jednocześnie strona odmawia wskazania, w jakim celu potrzebne są mu wnioskowane dokumenty, a także w jaki sposób zamierza je wykorzystać dla dobra ogółu. Strona nie wykorzystuje szansy na przekonanie organów poszczególnych instancji, że poniesienie znacznych nakładów pracy na sporządzenie oczekiwanej informacji będzie służyło ważnemu celowi publicznemu i skorzysta z tego więcej osób, niż tylko sam zainteresowany.

Organ II instancji nie podzielił stanowiska skarżącego w przedmiocie prostego charakteru żądanych informacji, zatem zarzuty obrazy art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. nie mogły zostać uwzględnione. Za bezzasadny uznano także zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 104 § 1, art. 7 i art. 8 k.p.a.

Podsumowując, organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie przetworzenie informacji publicznej nie zostało uzasadnione szczególnym interesem publicznym, zatem należało uznać, że zaskarżona decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. jest prawidłowa.

R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]. Wskazaną decyzję skarżący zaskarżył w całości oraz zarzucił jej naruszenie:

‒ art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

‒ art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP,

Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja narusza również przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

‒ art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz

‒ art. 105 § 1, art. 7 oraz art. 8 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako P.p.s.a.) określa, w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga R.S. nie zasługuje na uwzględnienie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

W sprawie niniejszej nie jest kwestionowane, że żądana przez skarżącego informacja w postaci odpowiedzi na skargi osadzonych w zakładach karnych, aresztach śledczych uznanych za zasadne lub częściowo zasadne za okres 2010-2016 ma charakter informacji publicznej określonej w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwanej dalej u.d.i.p. Spór sprowadza się natomiast do kwestii charakteru informacji publicznej, której żądał skarżący, tj. do oceny, czy jego wniosek dotyczył udostępnienia informacji publicznej prostej czy przetworzonej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Analiza dotychczasowego orzecznictwa sądowego wskazuje, iż informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która:

‒ w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14);

‒ jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, publik. LEX nr 1368968; por. też wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I .OSK 1347/05, publik. LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; wyrok NSA z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14);

‒ jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu - przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem aft. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 953/13, sygn. akt I OSK 866/13, sygn. akt I OSK 865/13); proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1737/12);

‒ może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2658/14; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 33/15;

‒ nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją – informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11);

‒ której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów - informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (zob. np. wyroki NSA: z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I OSK 140/14; z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt l OSK 1477/12, publik. LEX nr 1264566; z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11, publik. LEX nr 1094536; z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11, publik. LEX nr 1135982; z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, publik. LEX nr 281369).

Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione rozumienie pojęcia informacji publicznej przetworzonej oraz odnosząc je do realiów niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że informacja publiczna, której udostępnienia domagał się skarżący, ma charakter informacji przetworzonej. W orzecznictwie trafnie wskazano, że na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 19/15).

Skarżący w swoim wniosku z dnia [...] marca 2016 r. domagał się udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wszystkich zanonimizowanych odpowiedzi na skargi osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych uznanych za zasadne lub częściowo zasadne za okres 2010-2016.

Organ trafnie wyjaśnił, że do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w K. wpłynęło we wskazanym okresie 7538 skarg, próśb i wniosków w sprawach osadzonych. Dokumenty te, jak wskazuje organ odwoławczy, nie podlegają odrębnemu ewidencjonowaniu. Są bezpośrednio włączone do akt każdej ze spraw skargowych osób osadzonych tymczasowo aresztowanych. Akta są prowadzone wyłącznie w formie papierowej.

Wyselekcjonowanie informacji objętej wnioskiem wymagałoby, co zasadnie podkreśliły organy, ręcznej kwerendy każdej ze wskazanych wyżej 7538 spraw skargowych, w celu ustalenia ile było wszystkich odpowiedzi na skargi osadzonych tymczasowo aresztowanych uznanych za zasadne lub częściowo zasadne. Tak wyselekcjonowane dokumenty winny być następnie poddane procesowi anonimizacji i skopiowane.

W ocenie Sądu tak duży nakład pracy powoduje, że objęte wnioskiem informacje ma bez wątpienia charakter informacji przetworzonej. W takiej zaś sytuacji wnioskodawca powinien wykazać istnienie przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W literaturze wskazuje się, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realne możliwości wykorzystania uzyskanych przez niego danych, mają wpływ na ocenę istnienia interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu stosownych informacji przetworzonych. Jako przykład podmiotu mającego takie możliwości wskazano m.in. posła lub radnego, gdyż w codziennym działaniu ma on rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów. Zauważono ponadto, że dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, znaczenie ma nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, ale także istota i charakter żądanej informacji, gdyż w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy chodzi m.in. o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz.", Warszawa 2016, s. 80-81). Wskazywanym w literaturze interesem publicznym przemawiającym za udostępnieniem informacji przetworzonej jest m.in. poprawa samorządów i wspólnot lokalnych (J. Drachal, "Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej", w: "Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005", Warszawa 2005, s. 147).

W rozpoznawanej sprawie organ w sposób prawidłowy ocenił przesłankę "szczególnej istotności dla interesu publicznego". Organ trafnie zwrócił uwagę, że wnioskodawca nie wskazał powodów, dla których przetworzenie żądanej informacji publicznej byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca dowodził natomiast, że jego wniosek dotyczy informacji prostej i dlatego nie ma potrzeby wykazywania istnienia ww. przesłanki.

Zdaniem Sądu, organy prawidłowo przeanalizowały istnienie wskazanej przesłanki w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i wskazały, że wnioskodawca jest osobą odbywającą karę pozbawienia wolności. Może on zatem mieć interes prywatny w uzyskaniu dostępu do żądanych dokumentów (np. materiał ten może być pomocny w formułowaniu środków zaskarżenia). Nie sposób jednak uznać, że pozycja wnioskodawcy pozwala na przyjęcie, iż istnieje szczególnie istotny interes publiczny przemawiający za udostępnieniem mu żądanych informacji.

Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.