Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1031/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6, art. 10 ust. 1, art. 29 i art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2008 r. sprawy ze skargi W.T.P na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

W dniu 26 marca 2007r. B.J. złożyła w Urzędzie Miejskim wniosek o wymeldowanie W.P. z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym położonym przy ul. "[...]" w F. Podała, że zameldowała wyżej wymienionego w dniu 16 września 1997r. jako swojego zięcia, lecz on nigdy nie zamieszkiwał pod wskazanym adresem, zaś obecnie przebywa w zakładzie karnym i nie utrzymuje z nim żadnych kontaktów, nie jest także mężem jej córki.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w tej sprawie Prezydent Miasta decyzją z dnia "[...]" orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały W.P. w lokalu mieszkalnym położonym przy ul. "[...]" w F. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 47 § 2 (winno być ust. 2) ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu podano, iż w sprawie powzięte zostały wątpliwości dotyczące zameldowania na pobyt stały W.P. we wskazanym lokalu, określone w art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wyjaśniono, że dane zgłoszone przez B.J. w dniu 16 września 1997r. tj. w dniu zameldowania strony nie budziły wątpliwości organu meldunkowego, dlatego też dokonano czynności zameldowania W.P. pod tym adresem. Jednakże przeprowadzone obecnie postępowanie administracyjne wykazało, iż w dacie jego zameldowania nie została spełniona jedna z przesłanek warunkujących dokonanie zameldowania przewidziana w art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy, gdyż W.P. nie zamieszkiwał w chwili jego zameldowania w lokalu przy ul. "[...]" w F. Ustalono bowiem, iż w dacie jego zameldowana do stycznia 1999r. przebywał w zakładzie karnym, a po jego opuszczeniu przebywał na terenie miasta F. lecz nie w lokalu mieszkalnym, w którym był zameldowany, gdyż B.J. nie życzyła sobie jego obecności w swoim mieszkaniu. Takiej treści oświadczenie złożył sam skarżący w skardze skierowanej do organu w dniu 28 czerwca 2005r. Okoliczność powyższa została potwierdzona także innymi dowodami zebranymi w sprawie, a wobec tego orzeczono o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały W.P. we wskazanym lokalu mieszalnym.

Od decyzji tej W.P. odwołał się podnosząc, iż decyzja Prezydenta Miasta jest dla niego krzywdząca i pozbawia go prawa do lokalu. Podniósł, że wydano decyzję w oparciu o niezgodne z prawdą zeznania B.J., która miała oświadczyć, iż nie życzy sobie jego obecności w przedmiotowym lokalu po rozwodzie z jej córką A.P. Podał, że zakład karny opuścił czasowo na okres przerwy w karze od grudnia 1998r. do września 1999r., a nie na koniec kary, tym samym twierdzenie, że nie zamieszkiwał pod wskazanym adresem może mieć sens dopiero, gdy opuści zakład karny po odbyciu całej kary. Ponadto skarżący zakwestionował wiarygodność zeznań świadka J.K. Podkreślił, iż po opuszczeniu zakładu karnego zamierza zamieszkać w lokalu przy ul. "[...]" w F., gdyż jest osobą niepełnosprawną, wymaga długotrwałej rehabilitacji i stałej opieki lekarskiej. Pozbawienie zaś inwalidy prawa do lokalu jest w jego ocenie naruszeniem art. 67 pkt 1, art. 69 i art. 80 Konstytucji RP.

Wojewoda po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 47 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ odwoławczy uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zacytowano treść art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wskazując, iż w sprawie bezsporna jest okoliczność, iż W.P. w dniu zameldowania na pobyt stały tj. 16 września 1997r. nie przebywał w lokalu przy ul. "[...]" w F., gdyż w tym czasie odbywał karę pozbawienia wolności. Podkreślono, iż w świetle obowiązujących przepisów ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego. W tym kontekście należało odrzucić zarzut odwołującego się, iż decyzja o anulowaniu czynności materialno - technicznej zameldowania pozbawia go prawa do lokalu. Odnośnie zaś zakwestionowanych zeznań świadka J.K. wyjaśniono, że świadek podała w zeznaniu kto obecnie mieszka pod wskazanym adresem, a więc prawdopodobnie z tego powodu nie wymieniono dzieci W.P., które przebywają aktualnie w rodzinie zastępczej. Odnosząc się natomiast do zarzutu rzekomego oświadczenia B.J. w zakresie, iż nie życzy sobie ona obecności W.P. w swoim lokalu mieszkalnym zwrócono uwagę, iż oświadczenie tej właśnie treści złożył sam odwołujący się w skardze z dnia 28 czerwca 2005r. kierowanej do Przewodniczącego Rady Miasta.

Od decyzji tej W.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Podniósł, że organy orzekające w sprawie brały pod uwagę jedynie wyjaśnienia jednej ze stron. Zarzucił, iż nie przeprowadzono zgłaszanego przez niego dowodu, tj. nie uzyskano informacji o przeprowadzonym przez pracownika opieki społecznej w 1999r. wywiadzie, który był z nim przeprowadzany w tym lokalu mieszkalnym, co potwierdzałoby, że jednak w nim przebywał. Zarzucił, iż orzekające organy nie ustosunkowały się do kwestii jego prawa do lokalu socjalnego w przypadku ostatecznej decyzji o jego bezprawnym "wyrzuceniu na bruk". Dodatkowo skarżący podał, że mieszkał w spornym lokalu w czasie przerwy w odbywaniu kary tj. od grudnia 1998r. do września 1999r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Dodatkowo ustosunkowując się do podnoszonych w skardze zarzutów organ wyjaśnił, iż przeprowadzenie dowodu na okoliczność wizyty pracownika opieki społecznej u W.P. w lokalu przy ul. "[...]" w F. nie miało wpływu dla rozpoznania tej sprawy, gdyż jak podaje skarżący, wizyta tego pracownika miała miejsce w 1999r. Zatem podnoszona okoliczność nie może potwierdzać zamieszkiwania skarżącego w dacie zameldowania w lokalu przy ul. "[...]", co było przedmiotem toczącego się postępowania administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2008r. (sygn. akt II SA/Ol 1031/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zwolnił skarżącego od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. Zakres kontroli wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję nie stwierdził takich wad czy uchybień w prowadzonym postępowaniu, a wobec tego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie przedstawia się następująco:

W dniu 27 marca 2007r. B.J. wystąpiła o wymeldowanie z własnego mieszkania położonego przy ul. "[...]" w F. W.P., który był mężem jej córki. Podała, że osoba ta nigdy nie zamieszkiwała w jej lokalu i nie zamieszkuje obecnie, gdyż przebywa w zakładzie karnym. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż W.P. został zameldowany w spornym lokalu w dniu 16 września 1997r. na pobyt stały przez ówczesną teściową – B.J. oraz małżonkę Z.P. na podstawie podpisanego przez siebie druku dotyczącego zameldowania, co skarżący potwierdził w protokole z przeprowadzonej rozmowy w dniu 4 czerwca 2007r. (karta 40 akt adm.). Poza sporem pozostaje także okoliczność, iż w dacie zameldowania na pobyt stały we wskazanym lokalu mieszkalnym, skarżący odbywał karę pozbawienia wolności na mocy wyroków SW w G. sygn. "[...]" i SR T. sygn. "[...]", jak również okoliczność, iż w okresie od 31 grudnia 1998r. do 15 września 1999r. miał przerwę w odbywaniu kary pozbawienia wolności, po czym ponownie rozpoczął jej odbywanie do chwili obecnej (karta 18 akt adm.). Sporna pomiędzy stronami pozostaje jedynie okoliczność, czy w okresie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności skarżący zamieszkiwał w lokalu przy ul. "[...]" w F., czy też przebywał w nim lecz nie zamieszkiwał, na co sam wskazuje w trakcie przeprowadzonej z nim rozmowy w zakładzie karnym w dniu 4 czerwca 2007r., gdzie oświadczył, iż we wskazanym lokalu nie ma żadnych jego rzeczy osobistych jak również, iż w okresie przerwy w odbywaniu kary przebywał u teściowej lecz noce spędzał u żony w lokalu mieszkalnym przy ul. "[...]" w G. Nie budzi natomiast wątpliwości Sądu okoliczność, iż w dacie podjęcia skarżonych decyzji W.P. nie zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym przy ul. "[...]", gdyż odbywa karę pozbawienia wolności, jak również nie został on zatrzymany do odbycia kary pozbawienia wolności w miejscu swojego zameldowania lecz na terenie T., co wynika z informacji przekazanej przez Zakład Karny w K.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993, ze zm.) zwanej dalej: ustawą o ewidencji ludności.

Na wstępie omawianej sprawy wskazać należy jednakże, iż obowiązek meldunkowy określony przepisami powołanej wyżej ustawy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Ewidencja ta polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych oraz ochronie praw osób trzecich. Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji RP za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki.(por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 listopada 2007r. sygn. akt II SA/Ol 645/07, niepublikowany).

Wobec powyższego zarzut skarżącego, iż utrata zameldowania pozbawia go prawa do lokalu położonego w F. przy ul. "[...]" jest całkowicie chybiony, gdyż zameldowanie nie przesądza o posiadaniu prawa do lokalu lecz jest jedynie potwierdzeniem przebywania określonej osoby w określonym miejscu, bez przesądzania o jakimkolwiek prawie do lokalu. Wprawdzie w poprzednio obowiązującym, przed dniem 19 czerwca 2002r., stanie prawnym art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności uzależniał zameldowanie od przedstawienia uprawnienia do przebywania w lokalu mieszkalnym, lecz Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002r. sygn. K 20/01 (publ. OTK-A 2002/3/34) uznał art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych za niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP stwierdzając, że "ust. 2 art. 9 dotyczył danych, które nie są objęte ewidencją ludności. Potwierdzenie posiadania uprawnienia do przebywania w lokalu mieszkalnym nie służy bowiem rejestrowaniu tych uprawnień przez organ meldunkowy. Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu".

Wobec tego poza przedmiotem rozpoznania tej sprawy jest konieczność ustosunkowanie się przez Sąd do pytań skarżącego, czy jego zachowanie wobec teściowej było zawsze właściwe czy też nie w kontekście potwierdzenia przez nią czynności zameldowania w lokalu mieszkalnym, którego jest główną najemczynią. Bez znaczenia bowiem dla sprawy pozostają podnoszone przez skarżącego okoliczności, iż jego zachowanie wobec teściowej było zawsze właściwe, że nigdy nie naruszał prawa w miejscu zameldowana, jak również okoliczność, iż czynności zameldowania B.J. dokonała z własnej wioli nie będąc do tego przymuszana przez skarżącego.

Okoliczności te nie mają wpływu dla rozpoznania niniejszej sprawy i pozostają poza kontrolą Sądu, gdyż przedmiotem tej kontroli jest jedynie ustalenie, czy prawidłowo dokonano zameldowania skarżącego w dniu 16 września 1997r. w lokalu mieszkalnym położonym w F. przy ul. "[...]", a więc czy zameldowanie to nastąpiło zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa - art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności.

W tym miejscu Sąd stwierdza, że czynność materialno-techniczna jest prawnie regulowaną formą działania administracji, która wywołuje skutki prawne poprzez działanie o charakterze faktycznym. W rozpoznawanej sprawie czynnością taką była czynność zameldowania polegająca na dokonaniu wpisów w określonej ewidencji. Ustawodawca przewiduje załatwianie spraw administracyjnych w formie czynności materialno-technicznej w przypadku, gdy należy zastosować prawo materialne bez rozstrzygania sporu co do jego treści lub ze względu na to, że nie trzeba dokonywać ustalenia obowiązującego prawa w drodze jego wykładni. Natomiast eliminacja czynności materialno-technicznej oraz jej skutków z obrotu prawnego następuje w drodze czynności prawnej właściwego organu dokonanej w formie decyzji administracyjnej stwierdzającej nieważność lub anulującej materialno-techniczną czynność zameldowania. Podstawę prawną dla takiego działania organu i wydania decyzji jest art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności.

W tym miejscu należy również stwierdzić, iż czynność materialno-techniczna jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności ani prawomocności (por. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2001r. sygn. akt II SA/Gd 523/2000, niepublikowany), co oznacza, iż w każdym czasie możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 czerwca 2006r. sygn. II OSK 883/2005, niepublikowany). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż stwierdzenie nieważności (anulowanie) czynności materialno-technicznej jest instytucją wyjątkową, mającą zastosowanie w sytuacjach oczywistych, to znaczy tylko wtedy, gdy wątpliwości o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności ujawniły się już po dokonanej czynności materialno-technicznej związanej z zarejestrowaniem faktu zameldowania (wyrok NSA w Lublinie z dnia 9 lutego 1993r. sygn. SA/Lu 1187/92, ST 1993/11/68; glosa aprobująca W. Taras. ST 1993/11/68).

Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Wprawdzie pismem z dnia 26 marca 2007r. B.J. wystąpiła o wymeldowanie W.P. z jej mieszkania lecz w toku przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego wyszły na jaw nowe okoliczności związane z zameldowaniem skarżącego w tym lokalu, o których wcześniej organ meldunkowy nie posiadał wiedzy, a które skutkowały koniecznością podjęcia przez organ stosownego działania w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy doszło bowiem do zameldowania skarżącego we wskazanym lokalu z naruszeniem przepisów prawa. Poza sporem pozostaje bowiem okoliczność, nie kwestionowana przez skarżącego, iż jego zameldowanie w lokalu przy ul. "[...]" w F. nastąpiło w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, na podstawie formularza meldunkowego podpisanego przez skarżącego, co potwierdził w protokole z rozmowy z dnia 4 czerwca 2007r. (karta 40 akt adm.).

Według art. 5 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego, w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego - ust. 2. Pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania – art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Stosownie zaś do art. 10 ust. 1 tej ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia. Natomiast zgodnie z art. 29 ww. ustawy, fakt pobytu osoby w lokalu potwierdza właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym podpisując formularz meldunkowy. Reasumując osoba ubiegająca się o zameldowanie na pobyt stały winna spełniać łącznie dwie przesłanki, a mianowicie:

- aktualnie zamieszkiwać pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu oraz

- przedstawić aktualne potwierdzenie faktu pobytu przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu.

W rozpoznawanej sprawie wprawdzie osoba uprawniona – B.J., główna najemczyni lokalu mieszkalnego, potwierdziła fakt pobytu w nim skarżącego w dacie zameldowania tj. w dniu 16 września 1997r., co jak ustalono obecnie nie odpowiadało prawdzie, jednakże nie został spełniony drugi z niezbędnych warunków do zameldowania tj. przebywanie skarżącego w dacie zameldowania w lokalu, w którym został zameldowany z zamiarem stałego pobytu, gdyż w tym czasie, jak i obecnie odbywa on karę pozbawienia wolności.

Brak pobytu skarżącego w lokalu, w którym został zameldowany wbrew dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności stanowi o tym, iż dokonana w dniu 16 września 1997r. czynność zameldowania nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, o czym nie posiadał wiedzy w dacie dokonywania tej czynności organ meldunkowy. Zameldowanie skarżącego pomimo niespełnienia wymagań określonych w art. 10 ust. 1 tej ustawy czyni czynność zameldowania wadliwą od samego początku (ex tunc) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2003r. sygn. V SA 1575/2002, niepublikowany.

Wobec nie budzącego wątpliwości Sądu stanu faktycznego tej sprawy właściwie organy orzekające w niej po stwierdzeniu, iż w dacie zameldowania skarżący nie przebywał w lokalu, w którym go zameldowano orzekły na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych o anulowaniu czynności materialno- technicznej zameldowania W.P. w lokalu mieszkalnym położonym w F. przy ul. "[...]".

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż oczywistym jest, ze w dacie odbywania kary pozbawienia wolności nie mógł przebywać w lokalu, w którym go zameldowano lecz niewątpliwie zamieszkiwał w nim w trakcie przerwy w dobywaniu kary w okresie od grudnia 1998r. do września 1999r. wyjaśnić należy, iż twierdzenie to nie znajduje oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Nie jest słuszny zarzut podnoszony przez skarżącego, iż organy orzekające w sprawie oparły się jedynie o twierdzenia jednej strony tj. B.J. odnośnie braku jego zamieszkiwania we wskazanym lokalu mieszkalnym, gdyż okoliczność tę poza wnioskodawczynią potwierdziła także była małżonka skarżącego Z.P., która w oświadczeniu z dnia 19 lipca 2007r. i 2 sierpnia 2007r. podała, że W.P. nigdy nie zamieszkiwał w lokalu przy ul. "[...]" w F., gdyż po zawarciu z nią związku małżeńskiego przez dwa tygodnie mieszkał z nią przy ul. "[...]" w G., zaś potem nie informował jej o miejscu swojego zamieszkiwania. Należy również wskazać, iż sam skarżący pośrednio potwierdził okoliczność braku zamieszkiwania w lokalu przy ul. "[...]" w swoim piśmie z dnia 28 czerwca 2005r. (karta 15 akt adm.) skierowanym do Przewodniczącego Rady Miasta w przedmiocie odmowy przyjęcia do rozpoznania jego wniosku o przydział lokalu mieszkalnego. Wskazał w nim, iż wprawdzie jest zameldowany od 1997r. na terenie miasta F. to po rozwodzie z córką B.J. jego obecność w lokalu przy ul. "[...]" jest niemożliwa, gdyż nie życzy sobie tego właścicielka lokalu. Już w tym piśmie skarżący wskazuje, iż to nie organ ewidencji ludności jest uprawniony oceniać "fikcyjność" jego zameldowania w tym lokalu. Na brak zamieszkiwania w lokalu wskazuje także okoliczność, iż skarżący nie posiada w nim żadnych swoich rzeczy osobistych, co oświadczył w dniu 4 czerwca 2007r. w trakcie jego rozpytania w tej sprawie przez wychowawcę w Zakładzie Karnym w K. Skoro, jak twierdzi strona skarżąca zamieszkiwała w lokalu w trakcie przerwy w odbywaniu kary i nadal zamierza tam zamieszkiwać, to oczywistym jest, że miejsce to stanowi centrum życiowe, w którym koncentrowało się codzienne życie skarżącego, a zatem właśnie w takim miejscu winny znajdować się jego wszelkie rzeczy osobiste.

Odnośnie za twierdzeń skarżącego, iż po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności zamierza zamieszkać w tym właśnie lokalu wyjaśnić pozostaje, iż oświadczenie to nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy, gdyż nie jest to przedmiotem oceny Sądu. Sąd kontrolował bowiem jedynie prawidłowość wydania decyzji w przedmiocie anulowania czynności zameldowania w spornym lokalu mieszkalnym i tylko ta kwestia była przedmiotem oceny.

Analizując pozostałe argumenty przytoczone w skardze Sąd uznał, iż nie mogą one wpłynąć na ocenę zaskarżonej decyzji. Kwestia braku orzeczenia w sprawie prawa skarżącego do lokalu socjalnego w przypadku ostatecznej decyzji o jego "bezprawnym wyrzuceniu na bruk" nie jest sprawą administracyjną lecz mającą charakter sprawy cywilnej regulowanej przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i należy do kompetencji sądu powszechnego. Także konieczność zapewnienia osobie legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności szczególnej ochrony przez państwo nie może być przedmiotem tego postępowania, które sprowadza się jedynie do badania i ustalenia czy osoba zameldowana spełniła wszelkie przesłanki zameldowania określone w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.