Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 84/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odmówiono sprostowania
Powołane przepisy: article: Art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o sprostowanie uzasadnienia postanowienia z dnia 30 sierpnia 2017 r. w dniu 17 października 2017 r w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia odmówić sprostowania uzasadnienia postanowienia z dnia 30 sierpnia 2017 r.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. odrzucił skargę K. J. – dalej skarżącego, na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Odpis ww. postanowienia wraz z pouczeniem o skardze kasacyjnej doręczano skarżącemu w dniu 21 września 2017 r.

Pismem z dna 22 września 2017 r. skarżący wniósł o :

- "sprostowanie w ww. postanowieniu na ostatniej stronie podstawy prawnej (...),

- "uchylenie w całości zarządzenia przewodniczącego z dnia 30 sierpnia 2017

r., w zakresie doręczenia odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem oraz

ponowne rozpoznanie sprawy uwzględniając oczywistą omyłkę we wpisanej

podstawie prawnej odrzucenia skargi (...)",

- "uchylenie w całości zarządzenia przewodniczącego, wydanego w zakresie

sprawy na wniesioną skargę sądowo administracyjną, a którego mi nie

doręczono i z którym nie zostałem zapoznany, wyznaczającego postępowanie

uproszczone (...)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu podlegają jedynie wyroki (na podstawie art. 156 p.p.s.a.), postanowienia i zarządzenia (na podstawie art. 166 i 167 p.p.s.a.). Sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155).

Możliwość sprostowania orzeczenia zachodzi wówczas, gdy błąd ma charakter nieistotnej omyłki (np. prosty błąd rachunkowy, oczywiste przejęzyczenie lub inna oczywista omyłka pisarska). Sprostowanie niedokładności może zatem dotyczyć np. właściwego oznaczenia stron postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu (daty, numeru) lub nazwy organu, który wydał zaskarżony akt, przy czym niedokładności te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Z kolei przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, polegające na tym, że wyrażono coś, co jest widocznie niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie w wyroku, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp.

Podkreślenia wymaga, że z treści ww. przepisu wynika jednoznacznie, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, aby mogły podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a., muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. W orzecznictwie sądowym i w doktrynie wskazuje się też, że przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne, a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany orzeczenia co do istoty sprawy. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że żądanie skarżącego zawarte w treści wniosku nie mieści się w granicach określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że uzasadnienie postanowienia z dnia 30 sierpnia 2017 r. nie zawiera niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, podlegających sprostowaniu w trybie ww. przepisu.

W związku z powyższym wniosek skarżącego o sprostowanie uzasadnienia ww. postanowienia nie jest zasadny.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.