Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 909/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 193,  art. 194
journal: Dz.U. 2013 poz 135
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Renata Siudyka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] roku nr [...]; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 193 ust. 1 pkt. 1, ust. 2 i art. 194 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 135 ze zm.) Prezydent Miasta T. ustalił M.R. reprezentowanej przez opiekuna prawnego G.R. odpłatność za pobyt dziecka K.O. w rodzinie zastępczej w wysokości 100% z kwoty 660 zł. w okresie od 2 stycznia 2014 r. do 31 stycznia 2014 r. w wysokości 637,71 zł. i od 1 lutego 2014 r. do czasu ukończenia nauki nie dłużej niż do ukończenia 25 roku życia w wysokości 660 zł. miesięcznie. Równocześnie organ ten umorzył częściowo odpłatność w wysokości 660 miesięcznie i nałożył 10% miesięcznych kosztów utrzymania dziecka w pieczy zastępczej tj. w okresie od 2 stycznia 2014 r. do 31 stycznia 2014 r. w wysokości 63, 87 zł. oraz od 1 lutego 2014 r. do czasu ukończenia nauki nie dłużej niż do ukończenia 25-go roku życia w wysokości 66 zł miesięcznie. Ponadto zaznaczył, że kwotę 129,87 zł. należy wpłacić do 21 dnia od daty otrzymania decyzji, natomiast od 1 marca 2014 r. kwotę w wysokości 66 zł płacić należy w terminie do 15-go każdego miesiąca. W motywach rozstrzygnięcia podkreślono, że M.R. jest matką K.O. i jak wynika z protokołu z dnia 16 stycznia 2014 r. prowadzi 4 osobowe gospodarstwo domowe, a miesięczny dochód rodziny wynosi 2 048,36 zł. Strona nie płaci alimentów jak również nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej. Zaznaczono również, że po myśli art. 193 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości przyznanych świadczeń oraz dodatków, Ponadto za ponoszenie opłaty rodzice odpowiadają solidarnie. Dodatkowo zaznaczono, że po myśli art. 194 przywołanej powyżej ustawy organ administracji na wniosek strony lub z urzędu uwzględniając postanowienia uchwały Rady Miejskiej może umorzyć tę opłatę w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty. Kierując się postanowieniem § 2 ust. 3 i 4 uchwały Rady Miejskiej w Tychach z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków umorzenia w całości lub części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej ponoszonej przez rodziców, mając na uwadze wysokość dochodu rodziny oraz fakt, że strona nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej orzeczono jak w sentencji.

Z decyzją tą nie zgodziła się G.R. będąca opiekunem prawnym M.R. i wniosła odwołanie. W odwołaniu tym podniosła, że w 2012 r. odpłatność za pobyt wnuczki w rodzinie zastępczej została umorzona w całości. Obecnie przybył do składu rodziny jeden członek i przy prawie identycznym dochodzie ma ponosić odpłatność w wysokości 10%.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przywołało wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie zamieszczono własne rozważania. W tej części uzasadnienia przytoczono treść przepisów określających rodzaje świadczeń przyznawanych rodzinom zastępczym z tytułu pełnionej przez nich funkcji. Następnie odwołano się do tych unormowań, które regulują zasady ustalania opłat za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że storna miała zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji spełnia wymogi wynikające z przepisów prawa. Podzielono zasadność poczynionych ustaleń i wyprowadzonych z nich wniosków, a tym samym uznano, że działania organu pierwszej instancji były prawidłowe. Odniesiono się do tego, że decyzja organu pierwszej instancji jest wyrazem dbania o środki budżetowe, a środki publiczne wykorzystane zostały zgodnie z ich przeznaczeniem. W końcowej części uzasadnienia odwołano się do postanowień uchwały przyjętej przez Radę Miejską w Tychach w sprawie szczegółowych warunków umorzenia w całości lub części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej ponoszonej przez rodziców i zaznaczono, że zastąpiła ona wcześniej obowiązującą, która stanowiła podstawę dla umorzenia odpłatności w całości.

Z powyższą decyzją organu odwoławczego nie zgodziła się G.R. działająca w imieniu M.R. i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej nie sformułowała żadnych zarzutów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec wzruszeniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) wykazała bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem należało je wyeliminować z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. [...]r. o ustaleniu M.R. reprezentowanej przez G.R. odpłatności za pobyt K.O. w rodzinie zastępczej. Mocą wskazanych decyzji M.R. zobowiązana została do zwrotu 10% kosztów pobytu córki w pieczy zastępczej.

Przedmiotowe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym, otóż mocą postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 2 grudnia 2003 r. G.R. została ustanowiona rodziną zastępczą dla wnuczki K.O. Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta T. przyznał G.R. jako rodzinie zastępczej spokrewnionej świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania K.O. w wysokości 660 zł. miesięcznie do czasu ukończenia nauki nie dłużej niż do ukończenia 25 roku życia. Następstwem wydania tej decyzji stało się uruchomienie w dniu 9 stycznia 2014 r. postępowania w sprawie ustalenia opłaty za pobyt K.O. w rodzinie zastępczej. Postępowanie to zostało uruchomione wobec M.R., którą w postępowaniu administracyjnym reprezentuje opiekun prawny G.R. W następstwie przeprowadzonego postępowania wydane zostały kwestionowane w sprawie decyzje administracyjne. Podstawą prawną wydanych decyzji jest art. 193 ust. 1 pkt. 1 i art. 194 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej jak również postanowienia uchwały Nr XXVII/590/13 Rady Miejskiej w Tychach z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków umorzenia w całości lub części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej ponoszonej przez rodziców (Dziennik Urzędowy Woj. Śląskiego z 2013 r. poz. 2418). Stosownie do postanowień art. 193 ust. 1 pkt. 1 za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości: przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81 tej ustawy - w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, a po myśli art. 194 ust. 1 powoływanej ustawy opłatę, o której mowa w art. 193 ust. 1, ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej. Równocześnie ustawodawca w ust. 2 tego przepisu wskazał, że rada powiatu (rada miejska w mieście na prawach powiatu) określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1. Według art. 194 ust. 3 wskazywanej ustawy starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, o której mowa powyżej, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1. Dodatkowo należy podnieść, że przedmiotową opłatę rodzice ponoszą od dnia umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej, a za jej ponoszenie odpowiadają solidarnie.

Przywołany powyżej stan prawny przyjdzie odnieść jeszcze do stanu faktycznego, który występuje w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych K.O. została umieszczona w rodzinie zastępczej, którą jest G.R. – jej babcia. Równocześnie G.R. została ustanowiona opiekunem prawnym dla M.R. matki K.O. i wszystkie zamieszkują wspólnie. Dodatkowo należy podnieść, że [...] czerwca 2013 r. urodziła się A.O., córka K.O., która również jest członkiem rodziny prowadzonej przez G.R., gdyż wynika to z decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r., mocą której przyznano jej zasiłek rodzinny wraz z dodatkami. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika zatem, że w przedmiotowej sprawie G.R., M.R., K.O. i A.O. prowadzą wspólne gospodarstwo. Dochodem tak ukształtowanej rodziny jest emerytura G.R. oraz zasiłek rodzinny i dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka w łącznej wysokości 2048,36 zł.

Przedstawiony stan faktyczny dotyczący sytuacji dochodowej rodziny prowadzonej przez G.R. pozwala uznać, że z punktu widzenia literalnej wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie wysokość odpłatności ponoszonej przez M.R. ustalona została w sposób prawidłowy. Jednakże w rozpoznawanej sprawie dostrzec należy wszystkie aspekty związane z występującą sytuacją faktyczną i wynikającymi z tego konsekwencjami.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że akta administracyjne dotyczące osób zobowiązanych do ponoszenia odpłatności za pobyt K.O. w pieczy zastępczej są wyjątkowo skromne i w zasadzie nie pozwalają na ustalenie rzeczywistej sytuacji faktycznej i dochodowej rodziny prowadzonej przez G.R., gdyż w aktach tych znajduje się tylko jeden dokument odnoszący się do tego zagadnienia, a mianowicie protokół z 16 stycznia 2014 r. Sąd rozumie, że organ pierwszej instancji dysponuje szerszą wiedzą na temat rodziny G.R., jednakże organ odwoławczy i tutejszy Sąd orzeka w oparciu o przedłożone mu akta administracyjne, a te jak zaznaczono są wyjątkowo skromne.

Jak wynika z treści art. 193 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą solidarnie. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia opłaty stroną są oboje rodzice, a ich udział w tym postępowaniu oparty jest o tak zwane współuczestnictwo materialne (zob. wyrok WSA w Krakowie z 27 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1464/13 Lex 1453985). Zaprezentowany powyżej pogląd jest kontrowersyjny, zatem niezbędna jest analiza unormowań leżących u podstaw wydanych decyzji.

Przed przystąpieniem do analizy konsekwencji wynikających z faktu solidarnej odpowiedzialności rodziców, uwagę skupić należy na innym zagadnieniu, a mianowicie, czy organ administracji obowiązany jest prowadzić postępowanie wobec obojga rodziców czy też wystarczy, że będzie prowadził takie postępowanie wobec jednego z nich. Na powyższe pytanie odpowiedź możliwa będzie po uwzględnieniu postanowień art. 193 ust. 1 i 1a wyżej wymienionej ustawy. Stanowi się w nich, że rodzice ponoszą opłatę, a zatem ustawodawca zakłada obowiązek ponoszenia opłaty przez rodziców i to w wysokości odpowiadającej wysokości przyznanych świadczeń oraz dodatków, a obowiązek ten istnieje od momentu umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej. W świetle poczynionych ustaleń stwierdzić przyjdzie, że decyzja ustalająca opłatę rodziców za pobyt dziecka w pieczy zastępczej posiada charakter decyzji związanej, ponieważ organ ustalający tę opłatę ustala jedynie od kiedy dziecko jest w pieczy zastępczej i jakie otrzymało świadczenia oaz dodatki. W konsekwencji strony tego postępowania nie mają większego wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ jest ono następstwem poniesionych kosztów na pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Zaznaczyć należy, że opłatę, o której mowa powyżej, ponoszą także rodzice pozbawieni władzy rodzicielskiej lub którym władza rodzicielska została zawieszona albo ograniczona. Zatem także i ta okoliczność nie ma znaczenia dla podejmowanego rozstrzygnięcia. Przywołane powyżej orzeczenie zasługuje na uwagę i aprobatę, jednakże przy uwzględnieniu jednego założenia, a mianowicie, że dążymy do tego aby rodzice dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej byli poinformowani formalnie o ciążącym na nich obowiązku. Zaznaczyć należy, że organ prowadzący przedmiotowe postępowanie powinien dołożyć należytej staranności i podjąć działania umożliwiające obojgu rodzicom udziału w tym postępowaniu. Jednocześnie należy mieć świadomość tego, że będą spotykane przypadki, kiedy organ administracji pomimo podejmowania wszelkich przysługujących mu możliwości nie będzie w stanie zapewnić obojgu rodzicom realnego udziału w tym postępowaniu. Tym samym będzie musiał ograniczyć się do udziału tego rodzica, któremu będzie w stanie zapewnić czynny udział w prowadzonym postępowaniu, natomiast drugiemu obowiązany jest zapewnić prawną ochronę przewidzianą postanowieniami art. 34 K.p.a. Równocześnie należy mieć świadomość tego, że udział obojga rodziców nic nie wniesie do tego postępowania, ponieważ jak było to sygnalizowane rozstrzygnięcie podejmowane przez organ prowadzący to postępowanie ma charakter związany. W orzecznictwie sądów administracyjnych spotkać można także inne ujęcie tego zagadnienia, sprowadzające się do tego, że jest to jedno postępowanie prowadzone w oparciu o te same przepisy i w oparciu o ten sam stan faktyczny w stosunku do dwóch podmiotów – rodziców (Zob. wyrok WSA w Warszawie 7. 03. 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2830/13 Lex 1446967). W kontekście przywołanych orzeczeń przyjdzie stwierdzić, że kształtuje się linia orzecznicza, która zmierza do tego, aby w przedmiotowym postępowaniu organy administracji zapewniały udział obojgu rodziców. W tym miejscu dochodzimy do drugiego zagadnienia, a mianowicie odpowiedzialności solidarnej rodziców. W orzecznictwie akcentuje się, że powołanie się przez ustawodawcę w art. 193 ust. 2 na solidarną odpowiedzialność rodziców za opłatę za pobyt ich dziecka w pieczy zastępczej nie odbiega od uregulowanej na mocy przepisów kodeksu cywilnego odpowiedzialności solidarnej dłużników. W myśl art. 369 k.c. przyjęcie konstrukcji solidarności (zarówno biernej, jak i czynnej) uwarunkowane jest istnieniem podstawy prawnej w tym względzie. Ustawodawstwo polskie stoi bowiem na gruncie formalnego ujęcia źródeł solidarności. Źródłem solidarności zgodnie z art. 369 k.c. może być jedynie ustawa lub czynność prawna. Podstawą prawną przyjęcia odpowiedzialności solidarnej rodziców za opłatę z tytułu pobytu dziecka w pieczy zastępczej stanowi art. 193 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Z tej przyczyny, stosując wobec tego zobowiązania w sposób odpowiedni regulacje kodeksu cywilnego przyjąć trzeba, że wierzyciel (w tym wypadku uprawniony organ) może żądać całości lub części świadczenia od obu rodziców łącznie lub od każdego z osobna, a zaspokojenie organu przez jednego z rodziców zwalnia drugiego (art. 366 § 1 k.c.) Jeżeli jeden z rodziców spełnił świadczenie, może natomiast żądać od drugiego zwrotu w częściach równych, chyba że z treści stosunków rodzicielskich wynika co innego (art. 376 § 1 k.c.) (Zob. wyrok WSA w Gliwicach z 22. 05. 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 772/13 Lex 1523068). Zaprezentowany w tym wyroku pogląd należy podzielić, ponieważ akcentuje on fakt odpowiedzialności rodziców za pobyt dziecka w pieczy zastępczej i zrealizowanie przez jednego z nich ciążącego obowiązku nie oznacza, że nie dysponuje on możliwościami dochodzenia zwrotu od drugiego z rodziców. Istota tego unormowania sprowadza się do tego, że organ administracji będzie mógł dochodzić zwrotu poniesionych wydatków od jednego z rodziców, tego, który będzie w stanie je ponieść, natomiast to, czy rodzic ten będzie w stanie wyegzekwować od drugiego z rodziców partycypację w tym obowiązku przechodzi już na etap ich wzajemnych relacji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przyjdzie zauważyć, że organy administracji prowadząc przedmiotowe postępowanie pominęły kwestię ojca dziecka, zatem nie można ocenić, czy jest on w stanie ponosić takie opłaty. Ustalenie sytuacji dotyczącej ojca dziecka jest o tyle istotne w rozpoznawanej sprawie, że osoba zobowiązana do jej ponoszenia – M.R. zamieszkuje wspólnie z G.R. i utrzymuje się z jej środków finansowych. Sytuacja taka oznacza tyle, że M.R. korzysta wyłącznie ze środków, którymi dysponuje jej matka G.R., co w konsekwencji oznacza, że przedmiotowy obowiązek został nałożony na osobę, która sprawuje funkcję pieczy zastępczej, a tym samym wysokość realnej pomocy udzielanej rodzinie zastępczej jest zmniejszana o wysokość ponoszonej odpłatności.

Przyjęcie przez organy administracji literalnego brzmienia przepisów mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie pozostaje w sprzeczności z celami ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej wyrażonymi w jej preambule, jak również z treścią art. 3 ust. 3 tej ustawy i wyrażonej w nim zasady subsydiarności.

W konsekwencji przyjdzie stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji dopuściły się naruszenia postanowień art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ podjęły rozstrzygnięcie bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy, czyli wyczerpana została przesłanka uwzględnienia wniesionej skargi przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto w sprawie tej organy administracji dopuściły się naruszenia postanowień art. 193 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, a tym samym wyczerpana została przesłanka uwzględnienia skargi przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie zauważyć, że z przedłożonych akt administracyjnych nie można ustalić jaka jest faktyczna sytuacja dochodowa M.R., gdyż zamieszczono w nich jedynie informację, że jest osobę niepełnosprawną z orzeczoną II grupą inwalidzką i nie posiada żadnych własnych środków. Okoliczność ta skłania do uznania, że sytuacja M.R. wymaga uwagi asystenta rodziny, gdyż może zachodzić konieczność uregulowania jej sytuacji formalnoprawnej i podjęcia działań zmierzających do uzyskania własnych środków utrzymania.

Konsekwencją niniejszego wyroku jest powrót sprawy do organu pierwszej instancji, który winien przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe odnośnie sytuacji faktycznej rodziców K.O., a następnie stosownie do poczynionych ustaleń oraz mając w polu widzenia naprowadzenia zamieszczone w niniejszym wyroku wydać stosowne rozstrzygnięcie.

Zważywszy wszystkie przywołane wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli art. 152 przywołanej powyżej ustawy orzeczono o wykonalności zaskarżonej decyzji.