Wyrok NSA oz. w Białymstoku, sygn. akt SA/Bk 188/99
NSA oz. w Białymstoku
Data orzeczenia: 1999-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 15 czerwca 1984 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Teza: Przepisy art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ zezwalają na wymeldowanie z urzędu z pobytu stałego osoby, która utraciła uprawnienie do lokalu i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, bądź też opuściła dotychczasowe miejsce stałego pobytu i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić.

Z przytoczonych przepisów wynika, że są dwie grupy przesłanek uzasadniających wymeldowanie z urzędu. Wymeldowanie takie jest możliwe tylko wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie przesłanki z danej grupy uzasadniające wymeldowanie.

W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne przyjęły, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki z żadnej z wyżej wskazanych grup uzasadniających wymeldowanie.

TEZY

Przepisy art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ zezwalają na wymeldowanie z urzędu z pobytu stałego osoby, która utraciła uprawnienie do lokalu i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, bądź też opuściła dotychczasowe miejsce stałego pobytu i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić.

Z przytoczonych przepisów wynika, że są dwie grupy przesłanek uzasadniających wymeldowanie z urzędu. Wymeldowanie takie jest możliwe tylko wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie przesłanki z danej grupy uzasadniające wymeldowanie.

W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne przyjęły, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki z żadnej z wyżej wskazanych grup uzasadniających wymeldowanie.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 1999 r. sprawy ze skargi Zygmunta D, na decyzję Wojewody P. z dnia 7 stycznia 1999 r. (...) w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego Janiny D. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B, decyzją z dnia 20.11.1998 r., powołując przepisy art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./, odmówił wymeldowania Janiny D. z pobytu stałego w B. z lokalu mieszkalnego Nr 61, położonego w budynku przy ul. B. 34. W uzasadnieniu podano, że postępowanie administracyjne wykazało, iż Janina D. nie przebywa w wyżej opisanym lokalu od 15.11.1995 r., bowiem wyjechała na pobyt czasowy do K. i ma zamiar powrócić do kraju. W chwili wyjazdu za granicę zamieszkiwała w wyżej opisanym lokalu. Już po jej wyjeździe, były małżonek - Zygmunt D. przekształcił wspólnie zajmowane mieszkanie typu lokatorskiego w spółdzielcze prawo własnościowe do lokalu. Adres pobytu Janiny D. za granicą jest znany, a z treści jej oświadczenia wynika, że po zakończeniu pobytu czasowego ma zamiar powrócić do kraju.

Z powyższych okoliczności wynika, zdaniem organu orzekającego, że w przypadku Janiny D. nie zostały spełnione łącznie dwie przesłanki określone w części pierwszej art. 15 ust. 2 ustawy, warunkujące wydanie decyzji o wymeldowaniu.

Odwołując się od powyższej decyzji Zygmunt D. wnosił o jej zmianę i orzeczenie wymeldowania Janiny D. Podnosił, że mieszkanie stanowi jego wyłączną własność. Janina D. wyjechała z P. i obrała sobie - jako stałe miejsce zamieszkania - K. Wskazywał, że odmowa wymeldowania jego byłej żony stwarza sytuację nienormalną, albowiem on jako właściciel nie może wymeldować ze swego mieszkania osoby od lat tam nie zamieszkującej.

Wojewoda P. decyzją z dnia 7 stycznia 1999 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał również, że Janina D. przebywa za granicą czasowo, bowiem ważność jej paszportu upływa z dniem 21.07.2004 r. Adres jej pobytu za granicą jest znany, dlatego nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wymeldowanie jej z pobytu stałego.

Skarżąc powyższą decyzję Zygmunt D. podnosił ponownie, że Janina D. wspólnie zajmowane mieszkanie opuściła w dniu 19 listopada 1995 r. wyjeżdżając do K. Już po wyjeździe byłej żony Janiny D. skarżący uzyskał zajmowane mieszkanie jako mieszkanie własnościowe wyłącznie na siebie i dlatego, jego zdaniem, była małżonka utraciła wszelkie prawa do lokalu.

Odpowiadając na skargę Wojewoda P. wnosił o jej oddalenie. W ocenie organu odwoławczego nie można było orzec o wymeldowaniu Janiny D. z lokalu przy ul. B. 34 m. 61 w B. z powodu nie spełnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do uregulowania zawartego w art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny w zasadzie nie orzeka o prawach lub obowiązkach stron. Sąd ten bada jedynie, czy organy administracyjne powołane do orzekania o uprawnieniach lub obowiązkach obywateli, orzekły zgodnie z obowiązującym prawem materialnym oraz czy nie naruszyły przepisów normujących postępowanie administracyjne.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził, aby orzekające organy administracyjne obu instancji dopuściły się naruszenia prawa.

Przepisami prawa materialnego, na podstawie których orzekały w sprawie organy administracyjne były przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./. Sprawę wymeldowania osoby z pobytu stałego reguluje unormowanie zawarte w art. 15 ust. 2 powyżej powołanej ustawy. Przepisy te zezwalają na wymeldowanie z urzędu z pobytu stałego osoby, która utraciła uprawnienie do lokalu i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, bądź też opuściła dotychczasowe miejsce stałego pobytu i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że są dwie grupy przesłanek uzasadniających wymeldowanie z urzędu. Wymeldowanie takie jest możliwe tylko wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie przesłanki z danej grupy uzasadniające wymeldowanie.

W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne przyjęły, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki z żadnej z wyżej wskazanych grup uzasadniających wymeldowanie. Organy oceniły, że zebrane w sprawie dowody nie zezwalają na przyjęcie, iż Janina D. opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że przebywa ona czasowo w K. z terminem ważności paszportu do 21 lipca 2004 r. Czasowe przebywanie za granicą zostało też potwierdzone przez samą zainteresowaną oraz świadków.

W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdził, aby orzekające w sprawie organy administracyjne naruszyły prawo i dlatego stosując przepisy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.