Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt SA/Gd 3119/95
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 1996-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne: Kombatanci
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b", art. 8 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1991 nr 17 poz. 75
law: Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
article: art. 76
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Ustanowiona w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ instytucja określania przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych miejsc odosobnienia, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" tej ustawy jest szczególnym środkiem dowodowym, korzystającym nie tylko z domniemania zgodności z prawdą, ale i nie nadającym się do wzruszenia zwykłymi środkami dowodowymi przewidzianymi kodeksem postępowania administracyjnego.

Jest to zatem dowód, którego ochrona wiarygodności idzie dalej niż dowodu z dokumentu urzędowego /art. 76 Kpa/.

Uprawnienie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach służy wyłącznie Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych i nie może być przez niego scedowane w drodze upoważnienia na podległych mu pracowników Urzędu. Stąd wniosek, że wszelkie zmiany wcześniejszego określenia charakteru miejsca odosobnienia, o jakim mówi art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" tejże ustawy mogą być dokonywane wyłącznie przez Kierownika Urzędu.

Akt "określenia" stanowi dokonane w drodze ustawowego umocowania skonkretyzowanie nieostrej treści art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy. Konkretyzacja ta zaś musi być jednolita i tak, jak przepis ustawy musi jednakowo dotykać wszystkich ubiegających się o uprawnienia.

TEZY

Ustanowiona w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ instytucja określania przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych miejsc odosobnienia, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" tej ustawy jest szczególnym środkiem dowodowym, korzystającym nie tylko z domniemania zgodności z prawdą, ale i nie nadającym się do wzruszenia zwykłymi środkami dowodowymi przewidzianymi kodeksem postępowania administracyjnego.

Jest to zatem dowód, którego ochrona wiarygodności idzie dalej niż dowodu z dokumentu urzędowego /art. 76 Kpa/.

Uprawnienie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach służy wyłącznie Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych i nie może być przez niego scedowane w drodze upoważnienia na podległych mu pracowników Urzędu. Stąd wniosek, że wszelkie zmiany wcześniejszego określenia charakteru miejsca odosobnienia, o jakim mówi art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" tejże ustawy mogą być dokonywane wyłącznie przez Kierownika Urzędu.

Akt "określenia" stanowi dokonane w drodze ustawowego umocowania skonkretyzowanie nieostrej treści art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy. Konkretyzacja ta zaś musi być jednolita i tak, jak przepis ustawy musi jednakowo dotykać wszystkich ubiegających się o uprawnienia.


SENTENCJA

uchyla zaskarżoną decyzję.