Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1619/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA del. Ewa Rojek (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1537/16 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 20 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.1 Zaskarżonym wyrokiem z 8 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1537/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., oddalił skargę P. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej we Wrocławiu (dalej: spółki) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu (obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu), z 20 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

2.1 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przepisami procedury administracyjnej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 w zw. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez zaakceptowanie działań organów polegających na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i niewyjaśnieniu okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, oraz niedopełnienie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego i wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, polegającego na uznaniu, iż fakt odesłania przez syndyka decyzji na błędny adres pełnomocnika nie jest okolicznością, która uprawdopodabnia brak winy podatnika, lecz świadczy o niedochowaniu należytej staranności w działaniach strony, która winna zweryfikować prawidłowość adresu do doręczeń przed dokonaniem wysyłki;

- art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez zaakceptowanie działań organów polegających na stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i pozbawienie skarżącej prawa do instancyjnej kontroli zapadłego rozstrzygnięcia, co jest sprzeczne z obowiązkiem działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 2, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie w ślad za organami, iż strona skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, co nastąpiło na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego w sprawie, jego pobieżną analizę oraz zaniechanie uzupełnienia;

- art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez zaakceptowanie rozstrzygnięcia organów i nie odniesienie się w sposób wyczerpujący do dowodów przedstawionych przez stronę na okoliczność braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od spornej decyzji, a mianowicie: pisma syndyka z 16 maja 2016 r., oświadczenia syndyka z 10 sierpnia 2016 r., kserokopii z książki nadawczej, jak również pobieżna i niezgodna z logiką i zasadami doświadczenia życiowego ich ocena skutkująca błędnym ustaleniem, iż strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu;

- art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, iż organy przeprowadziły pełne i wszechstronne postępowanie dowodowe i wydały zgodne z prawem rozstrzygnięcie, pomimo, iż organy zaniechały przeprowadzenia powołanych przez stronę skarżącą dowodów w postaci przesłuchania syndyka masy upadłościowej spółki P. Spółka z o.o. i prezesa zarządu spółki P. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej na okoliczność zakresu udzielanych pełnomocnictw, daty odbioru przedmiotowej przesyłki, formy przekazania decyzji właściwym do sporządzenia odwołania od ww. rozstrzygnięcia podmiotom, braku zawinienia strony w uchybieniu terminu do złożenia środka zaskarżenia;

- art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 i art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie skargi i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, pomimo złożenia przez skarżącą uzasadnionego wniosku o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem, co powinno skutkować przywróceniem terminu i rozpoznaniem odwołania, albowiem skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi (o ile do niego doszło) nastąpiło bez winy skarżącej, a wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony wraz z odwołaniem przed upływem 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi;

- art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyjścia przez sąd I instancji przy rozpoznawaniu sprawy poza zawarte w skardze zarzuty i w konsekwencji zaniechanie zbadania z urzędu całej sprawy w zakresie zgodności z prawem postępowania i rozstrzygnięcia organów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna zasadna nie jest.

3.1 Przed ustosunkowaniem się do jej zarzutów przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez wskazane podstawy i wnioski, co oznacza, że jej autor określa zakres kontroli instancyjnej, wskazując normy, które zostały naruszone. Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia prawa procesowego także wskazanie ich wpływu na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2018 r. I FSK 1869/16, dostępny w bazie CBOSA).

3.2 Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że nie została prawidłowo sformułowana. Większość zgłoszonych zarzutów (brak ich numeracji uniemożliwia precyzyjne wskazanie) tyczy rozstrzygnięcia zapadłego w innej sprawie, której przedmiotem była kontrola rozstrzygnięcia w zakresie poprawności oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Rozpoznanie tych zarzutów wobec nieorzekania w tym zakresie przez sąd i instancji nie jest możliwe.

3.3 Zarzuty tyczące zaskarżonego rozstrzygnięcia wywiedzione w oparciu o zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120 ord. pod., art. 121 § 1 ord. pod., art. 122 ord. pod. a także art. 228 § 1 pkt 2 ord. pod. w zw. z art. 187§ 1 ord. pod. i art. 191 ord. pod. i art. 162 § 1 ord. pod. nie zostały w żaden sposób uzasadniane. Brak uzasadnienia powoduje, że sąd kasacyjny nie wiedząc w jaki sposób zdaniem autor skargi kasacyjnej wskazane przepisy zostały naruszone, nie może odnieść się do nich merytorycznie. Obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem wynika wprost z art. 176 p.p.s.a. Poprawnie sporządzone uzasadnienie skargi kasacyjnej, powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych poprzez wyjaśnienie, na czym zarzucane naruszenie przepisów polegało wraz ze stosowną argumentacją prawną. Mimo zatem, że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że skoro jego zadaniem jest wykazanie słuszności postawionych zarzutów, to musi zawierać argumentacje popierającą ich zasadność (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2019 r. I GSK 1315/18, z 19 lipca 2019 r. II FSK 2874/17, dostępne w bazie LEX). Końcowo przypomnieć należy, że obowiązywanie zasady związania zarzutami skargi kasacyjnej powoduje, że sąd odwoławczy nie jest uprawniony do odgadywania motywów strony i poszukiwania za nią argumentacji przemawiającej za zasadnością zgłoszonych zarzutów.

3.4 Skoro zatem z przyczyn opisanych powyżej, zarzuty skargi kasacyjnej wskutek niepoprawnego sformułowania uchylały się spod kontroli kasacyjnej, to skargę kasacyjną należało oddalić. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.