Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1141/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 685
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Specjalista Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy ze skargi "Z" Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr 2201-IOC.4103.6.2022.AK w przedmiocie odmowy zwolnienia towaru z podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 5 sierpnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 27 stycznia 2022 r. odmawiającą Z. I. G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z. (dalej: Spółka, Skarżąca) zwolnienia towaru z podatku od towarów i usług.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny.

D. Sp. z o.o. działająca jako upoważniony przedstawiciel pośredni Spółki dokonała 3 grudnia 2020 r. zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu w procedurze uproszczonej towaru w postaci jednorazowych rękawic. Towar został zwolniony do procedury. Do zgłoszenia uzupełniającego złożonego 4 grudnia 2020 r. dołączono dokumenty, w których jako kupujący i odbiorca towaru występowała Spółka. W zgłoszeniu wykazano kwotę podatku z tytułu importu towaru w wysokości 117.114 PLN.

Pismem z 27 kwietnia 2021 r. Spółka wystąpiła o zwolnienie z podatku z tytułu importu przedmiotowego towaru. Do wniosku dołączono kopię wniosku z dnia 22 marca 2021 r. o zwolnienie z podatku z tytułu importu na podstawie art. 63 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U 2021 poz. 685 ze zm.).

W uzasadnieniu wniosku Spółka powołała się na umowę zawartą z Agencją Rezerw Materiałowych, umożliwiającą zwolnienie towaru objętego wskazanym zgłoszeniem celnym z podatku od towarów i usług.

Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni decyzją z 27 stycznia 2022 r. odmówił Spółce zwolnienia z podatku od towarów i usług przedmiotowego towaru.

Pismem z 10 lutego 2022 r. Spółka odwołała się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wydanie decyzji w zakresie sprostowania zgłoszenia celnego oraz zwrotu należności. Jednocześnie zawnioskowała o przeprowadzenie i uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez uzyskanie informacji o statusie Spółki jako dostawcy Agencji oraz uzyskanie dostępu do dokumentów, których przedłożenie proponowała w postępowaniu w pierwszej instancji.

Dyrektor pismem z 29 marca 2022 r. wezwał Spółkę do nadesłania dokumentów potwierdzających, że przedmiotowy towar został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu w imieniu Agencji oraz wszelkich dokumentów, z których by wynikało, że Spółka posiadała w dniu zgłoszenia uprawnienie do zastosowania zwolnienia z podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.

W odpowiedzi Spółka przedłożyła kopie zastrzeżonych protokołów dostaw do składnic Agencji, kopię umowy nr [...] oraz dokument WZ nr [...].

Dyrektor zaskarżoną decyzja z dnia 5 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Dyrektor przywołał treść decyzji Komisji (UE) 2020/491 z dnia 03.04.2020 roku w sprawie zwolnienia przywozu z należności celnych przywozowych i z VAT w odniesieniu do towarów potrzebnych do zwalczania skutków epidemii COVID-19 w 2020 r. (Dz. U. UE L 103) oraz art. 63 ust. 1 i art. 81 ustawy o podatku od towarów i usług.

Następnie stwierdził, że z powyższych regulacji wynika, iż w przypadku zgłoszeń celnych towarów przywożonych w celu dopuszczenia ich do obrotu przez agencje niosące pomoc w sytuacjach kryzysowych lub w imieniu tych agencji w celu zaspokojenia ich potrzeb w trakcie udzielania pomocy w sytuacji kryzysowej osobom dotkniętym lub zagrożonym epidemią COVID-19 lub zaangażowanym w jej zwalczanie, ostatecznymi beneficjentami zwolnienia mogą być organizacje państwowe, w tym organy państwa, organy publiczne i inne podmioty prawa publicznego lub organizacje zatwierdzone w Polsce oraz agencje niosące pomoc w sytuacjach kryzysowych. Stąd też jeżeli przywóz dokonywany jest w imieniu i z przeznaczeniem dla podmiotu należącego do ww. kategorii podmiotów uprawnionych do korzystania ze zwolnienia z należności przywozowych a odbiorcą towaru podanym w polu 8 zgłoszenia celnego nie będzie taki podmiot, to w chwili przyjmowania zgłoszenia celnego zgłaszający winien dysponować dokumentem (umowa/porozumienie/upoważnienie) świadczącym o dokonywaniu przywozu w imieniu (dla) uprawnionego podmiotu. Zwolnienie może być przyznane tylko wtedy, jeżeli w chwili dokonania zgłoszenia celnego istnieją dokumenty, z których wynika zobowiązanie importera do zakupu, przewozu i przekazania tych towarów uprawnionym podmiotom, które następnie bezpłatnie je przekazują lub udostępniają potrzebującym. Tym samym zwolnienia nie stosuje się w sytuacji, w której towary przeznaczone do zwalczania skutków epidemii Covid-19 przywozi we własnym imieniu i na swoją rzecz podmiot nienależący do podmiotów uprawnionych do korzystania ze zwolnienia z należności przywozowych i dopiero po dopuszczeniu do obrotu tych towarów, przekazuje je podmiotowi uprawnionemu do korzystania ze zwolnienia.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika ponad wszelką wątpliwość, że Spółka zakupiła towar od zagranicznego kontrahenta a upoważniony przedstawiciel zgłosił towar do procedury dopuszczenia do obrotu we własnym imieniu i na rzecz Spółki. Przedmiotowy towar został zwolniony do procedury a zatem dopuszczony do obrotu na rzecz Spółki 3 grudnia 2020 r. Powyższe okoliczności znajdują uzasadnienie w dokumentach dotyczących zgłoszenia celnego towaru. Dyrektor odnotował, że przez zwolnienie celne należy rozumieć czynność podjętą przez organy celne, umożliwiającą użycie towarów do celów określonych dla procedury celnej, którą zostały objęte (por. art. 5 pkt 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 09.10.2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny - Dz. Urz. UE L 269.2013.1 (dalej określanego jako UKC)). Natomiast procedura dopuszczenia do obrotu wymaga pobrania należności przywozowych (celnych, podatkowych oraz ewentualnie innych) oraz zastosowania środków polityki handlowej, załatwienia wszystkich formalności związanych z przywozem i w konsekwencji nadaje towarom nieunijnym - unijny status celny (por. art. 201 pkt 3 UKC). Przedmiotowy towar zyskał więc status towaru unijnego i dopiero wówczas, jako towar unijny, został sprzedany do Agencji na podstawie umowy nr [...] zawartej 15 grudnia 2020 r. w celu ewentualnego późniejszego wykorzystania w walce z epidemią Covid -19.

Jednocześnie Dyrektor zauważył, że w myśl art. 81 ustawy o podatku od towarów i usług warunkiem zwolnienia towaru z podatku VAT jest zwolnienie z należności celnych. W kwestii należności celnych została wydana odrębna decyzja, którą odmówiono zwolnienia z należności celnych przywozowych.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest:

- zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, to jest brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie,

- zasady prawdy obiektywnej, poprzez nierzetelne i niepełne ustalenie stanu faktycznego niniejszej sprawy, skutkujące błędnym przyjęciem, iż skarżąca nie spełnia przesłanek przedmiotowych oraz podmiotowych do zwolnienia z podatku od towarów i usług,

2) brak wszechstronnego rozpoznania sprawy, niezebranie i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, niepodjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności odstąpienie od wystąpienia do Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (uprzednio ARM, zwanej także w dalszej części skargi Agencją) o udostępnienie dokumentów dostaw realizowanych w ramach umowy łączącej skarżącą z Agencją oraz ustalenia z przedstawicielami Agencji spełnienia przesłanki przedmiotowej oraz podmiotowej zwolnienia z należności celnych,

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to postanowień Decyzji Komisji (UE) 20202/491 z dnia 3 kwietnia 2020 r. oraz art. 63 ust. 1 Ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego nieprawidłową wykładnię w zakresie spełnienia przesłanek przedmiotowych oraz podmiotowych zwolnienia od podatku od importu towarów, skutkujące odmową, na ich podstawie, zwolnienia skarżącej z należności podatkowych.

Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o:

- zmianę zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez orzeczenie o zwolnieniu towaru z podatku od towarów i usług i zwrocie skarżącej uprzednio uiszczonego podatku, względnie o uchylenie decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w przypadku uznania, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części,

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów zastępstwa przez pełnomocnika według norm prawem przepisanych.

Wniosła również o przeprowadzenie postępowania dowodowego:

- poprzez zwrócenie się do Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (uprzednio ARM) o przedstawienie informacji oraz dokumentów potwierdzających spełnienie przesłanki podmiotowej oraz przedmiotowej zwolnienia towaru z podatku od towarów i usług, tj. potwierdzających, że towary objęte zgłoszeniem zostały dostarczone Agencji w ramach wykonania umowy łączącej strony oraz faktycznie przeznaczone do wykorzystania zgodnie z dyspozycją art. 63 ust. 1 Ustawy o podatku od towarów i usług, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów,

- poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia tego rodzaju naruszeń, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja odmawiającą zwolnienia z podatku od towarów i usług towarów objętych zgłoszeniem celnym.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca upatruje zastosowania zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym zwalnia się od podatku import towarów:

1) przywożonych przez państwowe jednostki organizacyjne, organizacje społeczne lub jednostki organizacyjne statutowo powołane do prowadzenia działalności charytatywnej lub do realizacji pomocy humanitarnej, jeżeli są przeznaczone do bezpłatnego:

a) rozdania ofiarom klęski żywiołowej lub katastrofy lub

b) oddania do dyspozycji ofiarom klęski żywiołowej lub katastrofy i pozostają własnością tych jednostek;

2) przywożonych przez jednostki ratownictwa, przeznaczonych na ich potrzeby, w związku z prowadzonymi przez nie działaniami.

Jednocześnie, zgodnie z obowiązującym w dacie zgłoszenia celnego art. 1 Decyzji Komisji (UE) 2020/491 z dnia 3 kwietnia 2020 r. w sprawie zwolnienia przywozu z należności celnych przywozowych i z VAT w odniesieniu do towarów potrzebnych do zwalczania skutków epidemii COVID-19 w 2020 r.:

1. Zwalnia się towary z należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 oraz z podatku od wartości dodanej (VAT) od importu w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2009/132/WE, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a) towary przeznaczone są do jednego z następujących zastosowań:

(i) nieodpłatna dystrybucja przez organy i organizacje, o których mowa w lit. c), na rzecz osób dotkniętych lub zagrożonych epidemią COVID-19 lub zaangażowanych w jej zwalczanie;

(ii) nieodpłatne udostępnianie osobom dotkniętym lub zagrożonym epidemią COVID-19 lub zaangażowanym w jej zwalczanie, pod warunkiem że towary pozostają własnością organów i organizacji, o których mowa w lit. c);

b) towary spełniają wymogi określone w art. 75, 78, 79 i 80 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 oraz w art. 52, 55, 56 i 57 dyrektywy 2009/132/WE;

c) towary są przywożone w celu dopuszczenia ich do obrotu przez organizacje państwowe, w tym organy publiczne i inne podmioty prawa publicznego, lub w imieniu tych organizacji lub przez organizacje zatwierdzone przez właściwe organy państw członkowskich lub w imieniu tych organizacji.

2. Zwalnia się również towary z należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 oraz z VAT od importu w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/132/WE, jeśli są one przywożone w celu dopuszczenia ich do obrotu przez agencje niosące pomoc w sytuacjach kryzysowych lub w imieniu tych agencji w celu zaspokojenia ich potrzeb w trakcie udzielania pomocy w sytuacji kryzysowej osobom dotkniętym lub zagrożonym epidemią COVID-19 lub zaangażowanym w jej zwalczanie.

Niejako na marginesie, dla porządku, trzeba zaznaczyć, że w myśl art. 3 Decyzji Komisji (UE) 2020/491 art. 1 stosuje się w odniesieniu do przywozu dokonanego od dnia 30 stycznia 2020 r. do dnia 31 lipca 2020 r. Nie może jednak ujść uwadze fakt, że przepis ten uległ zmianie (por. Decyzja Komisji (UE) 2020/1101 z dnia 23 lipca 2020 r. zmieniająca decyzję (UE) 2020/491 w sprawie zwolnienia przywozu z należności celnych przywozowych i z VAT w odniesieniu do towarów potrzebnych do zwalczania skutków epidemii COVID-19 w 2020 r. – Dz. U. UE L z 27 lipca 2020 r.; Decyzja Komisji (UE) 2020/1573 z dnia 28 października 2020 r. zmieniająca decyzję (UE) 2020/491 w sprawie zwolnienia przywozu z należności celnych przywozowych i z VAT w odniesieniu do towarów potrzebnych do zwalczania skutków epidemii COVID-19 w 2020 – Dz. U. UE L z dnia 29 października 2020 r. oraz Decyzja Komisji (UE) 2021/660 z dnia 19 kwietnia 2021 r. zmieniająca decyzję (UE) 2020/491 w sprawie zwolnienia przywozu z należności celnych przywozowych i z VAT w odniesieniu do towarów potrzebnych do zwalczania skutków epidemii COVID-19 w 2020 r. – Dz. U. UE L z dnia 23 kwietnia 2021 r.) otrzymując ostatecznie brzmienie, że art. 1 stosuje się w odniesieniu do przywozu dokonanego od dnia 30 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.

Z powołanych przepisów wynika, że zwolnienie może być stosowane, jeżeli towary są przeznaczone do jednego z następujących zastosowań:

- nieodpłatna dystrybucja przez organy lub organizacje, o których mowa powyżej, na rzecz osób dotkniętych lub zagrożonych epidemią COVID-19 lub zaangażowanych w jej zwalczanie;

- nieodpłatne udostępnianie osobom dotkniętym lub zagrożonym epidemią COVID-19 lub zaangażowanym w jej zwalczanie, pod warunkiem, że towary pozostają własnością organów i organizacji, o których mowa powyżej.

Powyższy wniosek wspierają zamieszczone na stronie https://www.podatki.gov.pl/ informacje i wyjaśnienia dotyczące działań w związku z COVID-19 (zwolnienie z należności celnych przywozowych i podatku VAT), zgodnie z którymi do wskazanych uprawnionych organizacji Komisja zalicza: organizacje państwowe (organy państwowe, organy publiczne i inne podmioty prawa publicznego, w tym szpitale, organizacje rządowe, gminy/samorządy regionalne itp.), organizacje charytatywne lub filantropijne zatwierdzone przez właściwe organy państw członkowskich. W związku z powyższym, jeżeli jakikolwiek podmiot importuje towary z przeznaczeniem do bezpośredniego wykorzystania przez uprawnione organizacje, to przypadek taki uznaje się za objęty dyspozycją Decyzją Komisji (UE) 2020/491.

Pod pojęciem "organizacje zatwierdzone przez właściwe organy państw członkowskich" należy rozumieć przede wszystkim instytucje i organizacje uprawnione w Polsce do korzystania ze zwolnienia z należności przywozowych na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie określenia warunków, jakie muszą spełniać instytucje i organizacje uprawnione do korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych towarów przeznaczonych dla organizacji charytatywnych i dobroczynnych (Dz. U. Nr 61, poz. 310). Do organizacji zatwierdzonych przez właściwe organy państw członkowskich zalicza się również podmioty wykonujące działalność leczniczą wpisane do wykazu podmiotów udzielających świadczeń opieki zdrowotnej, w tym transportu sanitarnego, wykonywanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, który jest ogłaszany w Biuletynie Informacji Publicznej Narodowego Funduszu Zdrowia przez Dyrektorów poszczególnych Oddziałów Wojewódzkich NFZ. Ponadto, jako zatwierdzone w Polsce organizacje, które mogą korzystać z przedmiotowego zwolnienia z należności celnych przywozowych i VAT uznane zostały spółki, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2021 r., poz. 711).

Decyzja Komisji (UE) 2020/491 stanowi o zwolnieniu z należności przywozowych i VAT towarów potrzebnych do zwalczania skutków epidemii COVID-19, jeżeli są przywożone w celu dopuszczenia ich do obrotu przez agencje niosące pomoc w sytuacjach kryzysowych lub w imieniu tych agencji w celu zaspokojenia ich potrzeb w trakcie udzielania pomocy w sytuacji kryzysowej osobom dotkniętym lub zagrożonym epidemią COVID-19 lub zaangażowanym w jej zwalczanie.

Ostatecznym beneficjentem omawianego zwolnienia są organizacje państwowe, w tym organy państwa, organy publiczne i inne podmioty prawa publicznego lub organizacje zatwierdzone w Polsce oraz "agencje niosące pomoc w sytuacjach kryzysowych" (jednostki ratownictwa), uzyskują one bowiem dostęp do sprzętu i artykułów medycznych bez ponoszenia kosztów w postaci cła i VAT importowego.

Decyzja Komisji (UE) 2020/491 przewiduje również możliwość stosowania zwolnienia z należności przywozowych w przypadku przywozu towarów dokonywanego na rzecz (w imieniu) uprawnionych organizacji, o których wyżej mowa. Jeżeli jakikolwiek podmiot importuje towary z przeznaczeniem do bezpośredniego wykorzystania przez uprawnione organizacje, to przypadek taki uznaje się za objęty dyspozycją decyzji, o ile towary zwolnione z należności celnych przywozowych oraz VAT są przedmiotem przywozu w celu dopuszczenia ich do obrotu w imieniu organizacji państwowej lub organizacji zatwierdzonej przez właściwe organy i zostaną faktycznie takiej organizacji przekazane.

W przypadku przywozu przez podmiot inny niż organizacja państwowa lub zatwierdzona przez organ państwowy, ale na rzecz takich uprawnionych organizacji, w chwili dokonywania zgłoszenia celnego podmiot ten powinien dysponować dokumentem (umowa, porozumienie, upoważnienie), świadczącym o dokonywaniu przywozu w imieniu (dla) takiego uprawnionego podmiotu. Zwolnienie może być bowiem przyznane tylko wtedy, jeżeli w dniu zgłoszenia celnego istnieją dokumenty, z których wynika zobowiązanie importera do zakupu, przywozu i przekazania (także za wynagrodzeniem) tych towarów uprawnionym organizacjom (np. organom państwowym, organizacjom dobroczynnym, służbom ratunkowym), które następnie bezpłatnie przekazują/udostępniają potrzebującym.

Zwolnienie przyznaje się wyłącznie organizacjom, których procedury księgowe umożliwiają właściwym organom nadzorowanie ich działalności i które oferują wszelkie gwarancje uznane za niezbędne do tego celu.

Zwolnienia nie stosuje się natomiast w sytuacji, w której towary przywozi we własnym imieniu i na swoją rzecz podmiot nienależący do podmiotów uprawnionych do korzystania ze zwolnienia z należności przywozowych i dopiero po dopuszczeniu do obrotu tych towarów przekazuje je organizacji uprawnionej do korzystania ze zwolnienia.

Jeżeli jakikolwiek podmiot importuje towary z przeznaczeniem do bezpośredniego wykorzystania przez uprawnione organizacje, to przypadek taki uznaje się za objęty dyspozycją Decyzji Komisji (UE) 2020/491, o ile towary zwolnione z należności celnych przywozowych oraz VAT są przedmiotem przywozu w celu dopuszczenia ich do obrotu w imieniu organizacji państwowej lub organizacji zatwierdzonej przez właściwe organy i zostaną faktycznie takiej organizacji przekazane. Dlatego też, w przypadku przywozu dokonywanego przez podmiot inny niż organizacja państwowa lub zatwierdzona przez organ państwowy, ale na rzecz takich uprawnionych organizacji, w chwili dokonywania zgłoszenia celnego podmiot ten powinien złożyć przynajmniej oświadczenie, że działa w imieniu bezpośrednio uprawnionej do zwolnienia z należności celnych przywozowych oraz VAT organizacji, a na żądanie organu celnego przedstawić dokumentację potwierdzającą ten fakt.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organy dokonały prawidłowej wykładni powołanych powyżej przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz Decyzji Komisji (UE) 2020/491, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że w świetle warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz Decyzji Komisji (UE) (UE) 2020/491 Skarżąca nie jest beneficjentem zwolnienia. Ze zgłoszenia celnego oraz załączonych do niego dokumentów wynika bowiem, że Spółka przywiozła i zgłosiła 3 grudnia 2020 r. do dopuszczenia do obrotu towary w postaci rękawic jednorazowych. Sąd podzielił zasadność oceny organów, że analiza dowodów pozwalała na stwierdzenie, że Skarżąca działała w imieniu własnym i na własną rzecz. Spółka przywożąc towar i zgłaszając go do procedury dopuszczenia do obrotu, nie zadeklarowała, że działa w imieniu i na rzecz uprawnionej organizacji, ponieważ umowę z Agencją Rezerw Materiałowych zawarła dopiero 15 grudnia 2020 r. będąc już właścicielem towaru. Zgłaszając towar do dopuszczenia do obrotu, nie zadeklarowała, że będzie korzystała ze zwolnienia z należności celno-podatkowych. Nie załączono do zgłoszenia żadnego oświadczenia, z którego wynikałoby, że Skarżąca działa na rzecz i w imieniu Agencji. Pismo zawierające takie oświadczenie zostało dołączone dopiero do wniosku o zwrot podatku z 27 kwietnia 2021 r., tj. po upływie niemal 4 miesięcy od zwolnienia towaru.

Przypomnieć trzeba, że zwolnienie z podatku może być przyznane tylko wtedy, gdy w dniu dokonywania zgłoszenia celnego istnieją już dokumenty, z których jednoznacznie wynika zobowiązanie importera do zakupu, przywozu i przekazania (także za wynagrodzeniem) tych towarów uprawnionym organizacjom, które następnie bezpłatnie udostępniają potrzebującym. Spółka prowadząca działalność gospodarczą mogłaby korzystać ze zwolnienia z należności przywozowych, w sytuacji gdyby będący przedmiotem importu towar został kupiony w kraju trzecim i przywieziony w imieniu uprawnionej organizacji, z przeznaczeniem do bezpośredniego wykorzystania przez tę uprawnioną organizację. Tymczasem z akt sprawy wynika, że Skarżąca, która bezsprzecznie nie należy do podmiotów uprawnionych do korzystania ze zwolnienia z należności przywozowych, przywiozła towar w swoim imieniu i na swoją rzecz. Niewątpliwie umowę z Agencją (15 grudnia 2020 r.) zawarła już po dokonaniu zakupu towaru i po ich wprowadzeniu na unijny obszar celny.

Należy zatem przyznać rację organowi drugiej instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w powołanych wyżej przepisach art. 61 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz Decyzji Komisji (UE) 2020/491.

Co więcej z treści art. 81 ustawy o podatku od towarów i usług jednoznacznie wynika, że zwolnienia, o których mowa w art. 47-80, stosuje się w przypadku zastosowania zwolnień od cła, z wyjątkiem art. 56 i art. 74 ust. 1 pkt 19.

W rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia 27 sierpnia 2021 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni odmówił spółce zwolnienia z należności celnych przywozowych, co nie pozwalało na zwolnienie tego samego towaru z podatku od towarów i usług.

Na uwzględnienie nie mogły zasługiwać także twierdzenia skargi o braku wszechstronnego rozpoznania sprawy, niezebranie i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, niepodjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności odstąpienie od wystąpienia do Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (uprzednio ARM) o udostępnienie dokumentów dostaw realizowanych w ramach umowy łączącej stronę z Agencją oraz ustalenia z przedstawicielami Agencji spełnienia przesłanki przedmiotowej zwolnienia z należności celnych.

Obowiązek udowodnienia okoliczności skutkujących zwolnieniem z podatku nie ciąży bowiem na organie podatkowym, lecz na osobie zainteresowanej uzyskaniem zwolnienia. To zainteresowany uzyskaniem zwolnienia podatkowego powinien przedstawić właściwym organom dowody, że spełnia warunki do skorzystania ze zwolnienia.

W ocenie Sądu, na uwzględnienie nie zasługiwały także pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego. Ocena materiału dowodowego miała bowiem pełny charakter. Analiza zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazuje, że w istocie nie dotyczą one prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, lecz sformułowania przez organ odmiennej niż chciałaby strona skarżąca oceny prawnej.

Odnosząc się do żądań przedstawionych w skardze należy zauważyć, że z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, co oznacza, że rolą sądów administracyjnych nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych za organ administracji publicznej, a jedynie kontrola zaskarżonych aktów administracyjnych pod względem zgodności z prawem, co polega na badaniu, czy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie narusza reguł postępowania administracyjnego oraz czy ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada rzeczywistości (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2022r., sygn. akt II OSK 1334/19).

Z kolei na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zdaniem Sądu żądanie przeprowadzenia dowodów zawarte w skardze wykracza poza granice wyznaczone treścią cytowanego wyżej przepisu.

Ze wskazanych powyżej względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.