Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 184/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono akt nadzoru

SENTENCJA

Dnia 2 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi G. K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 roku Nr [...] w przedmiocie sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych I. uchyla zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej G. K. kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dnia [...] listopada 2020 r. Rada Miejska w K. (zwana dalej "Radą") podjęła uchwałę nr [...] zmieniającą uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2020 r. poz. 9634 zwanej dalej "uchwałą nr [...]" lub "uchwałą zmieniającą"). Rada dokonała najistotniejszej zmiany w zakresie terminarzu odbioru odpadów na terenie gminy K. .

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą" lub "organem") stwierdził nieważność uchwały nr [...] ze względu na istotne naruszenie prawa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego wskazano, że podstawą prawną podjętej uchwały był przepis art. 6r ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1439 ze zmianami, zwanej dalej "u.c.p.g."). Uchwała, której nieważność stwierdził Wojewoda jest aktem prawa miejscowego. Zdaniem Wojewody, Rada naruszyła zasadę praworządności, a także standardy prawidłowej legislacji przez stosowanie powtórzeń.

Wojewoda zakwestionował § 3 ust. 3 uchwały zmienianej określającego częstotliwość odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Wymieniając rodzaje odbieranych odpadów Rada, zdaniem Wojewody, pominęła jedną z frakcji tj. odpady opakowaniowe wielomateriałowe. Tym samym nie określono terminu odbioru dla tej frakcji. Zgodnie z art. 6r ust. 3 u.c.p.g. uchwała podjęta na tej podstawie powinna normować częstotliwość odbioru odpadów wszystkich frakcji tj. wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 5 u.c.p.g.

Zdaniem organu Rada nie jest upoważniona do formułowania pojęć, zwrotów zdefiniowanych, bądź używanych przez ustawodawcę. Wojewoda zwrócił uwagę, iż ustawodawca posługuje się zwrotem "niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne" (art. 6ka ust. 1, art. 6r ust. 3 u.c.p.g.). Zwrot ten jest jasny i czytelny, nie ma potrzeby jego uszczegółowiania w akcie prawa miejscowego przez używanie pojęcia "odpady resztkowe - zmieszane" - § 1 pkt 2 uchwały nr [...]

Dodatkowo Wojewoda zwrócił uwagę, że w § 1 pkt 2 uchwały nr [...] zaliczono sprzęt elektroniczny do frakcji odpadów - mebli i innych odpadów wielkogabarytowych (art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.c.p.g.).

Ostatni zarzut dotyczył tego, że Rada posługuje się takimi pojęciami jak "zabudowa jednorodzinna" oraz "zabudowa wielolokalowa". Tymczasem ustawodawca w art. 6r ust. 3 u.c.p.g. posługuje się takimi pojęciami jak "budynek mieszkalny jednorodzinny" oraz "budynek wielolokalowy".

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Gmina K. reprezentowana przez Burmistrza Gminy K. (zwanej dalej "Skarżącą"), którego zastępuje profesjonalny pełnomocnik. Pełnomocnik Burmistrza zaskarżył rozstrzygnięcie nadzorcze w całości wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 6r ust. 3b, art. 3 ust. 2 pkt 5, art. 6t ust. 3 u.c.p.g. przez ich niewłaściwą wykładnię i ustalenie przez to, że Rada naruszyła te przepisy poprzez wydanie zaskarżonej uchwały.

Odnośnie zarzutu dotyczącego § 1 pkt 2 uchwały nr [...] Skarżąca podniosła, że wydając uchwałę o szczegółowym zakresie świadczenia usług postąpiła tak już w roku 2019 zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowego sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2028, zwane dalej "rozporządzeniem"), które wymienia pięć frakcji odpadów. Tak też zostało to określone w regulaminie utrzymania czystości i uchwale o szczegółowym zakresie świadczenia usług. Dodatkowo Wojewoda pomija treść całego § 3 uchwały zmienianej, gdyż w ust. 1 pkt 3 tego przepisu jest mowa o odpadach wielomateriałowych. Natomiast tabela ustala tylko częstotliwość odbioru odpadów, a oznaczenie metali i tworzyw sztucznych to opis skrótowy. Gmina jest uprawniona do uregulowania wymagań dotyczących selektywnego zbierania odpadów, a przepisy rozporządzenia i art. 3 ust. 2 pkt 5 u.c.p.g. określają jedynie minimalne wymagania, co do selektywnego zbierania odpadów.

Odnośnie posługiwania się terminem "odpady po segregacji – odpady resztkowe" nie stanowią naruszenia przepisów rangi ustawowej. Lokalny prawodawca posługuje się tym terminem w innym kontekście – określenie odpadów pozostających po segregacji. Rozporządzenie określa selektywne zbieranie takich odpadów jak papier, szkło, metale, tworzywa sztuczne, odpady podlegające biodegradacji. Natomiast to wszystko, co pozostanie po tych odpadach stanowi w świetle uchwały nr [...] odpady resztkowe. Nie jest to tym samym inna nazwa odpadów zmieszanych, tylko nazwa zbiorcza dla odpadów pozostałych po odpadach selektywnie zbieranych.

Zaliczenie sprzętu elektronicznego do kategorii mebli w związku ze zbiórką odpadów nie nosi znamion naruszenia prawa. Wojewoda także nie uargumentował bliżej tego zarzutu.

Jak wskazała Skarżąca, posługiwanie się terminami takimi jak "zabudowa jednorodzinna" czy też "zabudowa wielolokalowa" nie wprowadza zróżnicowania na poziomie zabudowy. Służy to jedynie do oznaczenia budynków celem zracjonalizowania procesu odbioru odpadów. Istnieje w tym miejscu zgodność terminologii ustawowej i wskazanej w uchwale nr [...] Nie wprowadza się nowej kategorii, która dodatkowo pogłębiałaby niekonsekwencję terminologiczną w materii ustawowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości. Zdaniem organu powinna zachodzić zgodność terminologiczna pomiędzy ustawą a uchwałą. Stąd termin "odpady resztkowe" nie powinny zostać zastosowane w treści uchwały nr [...] Wszystkie twierdzenia podniesione w rozstrzygnięciu nadzorczym zostały podtrzymane przez pełnomocnika Wojewody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona.

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów." Zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] czerwca 2021 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.

Relacja nadzoru jaka zawiązuje się pomiędzy Wojewodą a Skarżącą prowadzi do możliwości stwierdzenia nieważności uchwały w sytuacji jej niezgodności z prawem na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zmianami, zwanej dalej "u.s.g.") O legitymacji prawnej Skarżącej w zakresie zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody do sądu administracyjnego świadczy treść art. 98 ust. 1 w związku z ust. 3 u.s.g. Powołany przepis stanowi: "Rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia." Uprawnienie Skarżącej wynika bezpośrednio z drugiej z powołanych wyżej jednostek redakcyjnych - "Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze."

Wojewoda stwierdził nieważność uchwały zmienianej w drodze rozstrzygnięcia nadzorczego. Ten fakt otworzył drogę Skarżącej do zakwestionowania tego środka nadzoru nad jednostką samorządu terytorialnego, gdyż stanowi to wyraz konstytucyjnej ochrony samodzielności administracji zdecentralizowanej (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 432/18, dostępny na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, w którym orzeczono o stwierdzeniu nieważności uchwały nr [...], która znowelizowała uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2019 r. poz. 10218, zwaną dalej "uchwałą zmienianą"). Sąd szczególnie zwraca uwagę na przedmiot zaskarżenia. Jest nim uchwała zmieniająca, a nie uchwała zmieniana.

Materialnoprawną podstawą orzekania są przepisy u.c.p.g. Uchwała nr [...] została podjęta na podstawie obowiązującego w dniu sesji Rady art. 6r ust. 3 u.c.p.g., który to przepis wówczas stanowił: "Rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych."

Skarżąca podniosła szereg zarzutów, które Sąd w składzie orzekającym podziela. Pierwszy z nich dotyczy stanowiska Wojewody o pominięciu frakcji odpadów jakimi są odpady opakowaniowe wielomateriałowe. Nowelizacja § 3 ust. 3 uchwały zmienianej (wyrażona w § 1 pkt 2 uchwały nr [...]) nie doprowadziła do wykluczenia tej frakcji i tym samym do nieokreślenia terminu odbioru tych odpadów tak jak wskazał Wojewoda. Należy zwrócić uwagę, że kwestionowany przepis, którego brzmienie nadał § 1 pkt 2 uchwały nr [...] jest jedynie zmieniany w zakresie terminów odbioru określonych kategorii odpadów. Nie można stwierdzać nieważności uchwały nr [...] w oderwaniu od treści uchwały zmienianej, szczególnie mając na względzie jej § 2 ust. 1 pkt 3 oraz § 3 ust. 1 pkt 3. W tych przepisach stwierdza się, że do grupy metali i tworzyw sztucznych zalicza się także odpady opakowaniowe z metali, odpady tworzyw sztucznych, w tym odpady opakowaniowe tworzyw sztucznych oraz odpady opakowaniowe wielomateriałowe. Skoro lokalny prawodawca w uchwale zmienianej traktuje tę grupę odpadów jako jedną frakcję przeznaczoną do odbioru, znowelizowany terminarz odbioru nie może odrębnie dotyczyć ich poszczególnych rodzajów, a więc odrębnie traktować metale, tworzywa sztuczne i odpady opakowaniowe wielomateriałowe. Podkreślenia wymaga to, że uchwała zmieniająca dotyczy zasadniczo terminów odbioru poszczególnych grup odpadów. Dla przejrzystości terminarza, który otrzymał nowe brzmienie Rada zastosowała opis skrótowy, aby wskazać kiedy poszczególne grupy frakcji odpadów będą odbierane. Wyciągnięcie wniosku, że przez zastosowany skrót nie objęto terminarzem wywózki odpadów opakowaniowych wielomateriałowych jest zbyt daleko idące. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym brzmienie znowelizowanego § 3 ust. 3 nie prowadził do wykluczenia możliwości odbioru odpadów opakowaniowych wielomateriałowych.

Przekonujące jest stanowisko Skarżącej, że obowiązek selektywnego zbierania odpadów, w tym odpadów opakowaniowych wielomateriałowych nie wynika z uchwały nr [...], ani uchwały zmienianej. To jest domeną materii uregulowanej w regulaminie utrzymania czystości i porządku w gminie K. (na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a u.c.p.g.), co stanowi zadanie własne gminy K. (na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5 u.p.c.p.). Uchwała nr [...] i uchwała zmieniana dotyczą jedynie sposobu odbierania tych odpadów. Zakwalifikowując odpady opakowaniowe wielomateriałowe do kategorii metali i tworzyw sztucznych w § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały zmienianej, należy uznać, że zmiana brzmienia § 3 ust. 3 jaka nastąpiła w § 1 pkt 2 uchwały nr [...] dotyczy także tych odpadów. Dodatkowo przemawia za tym fakt, że lokalny prawodawca określił łącznie 16 frakcji odpadów w § 2 ust. 1 uchwały zmienianej, natomiast w § 3 ust. 2 pogrupował je na siedem kategorii w zakresie odbioru. Znowelizowany terminarz nie wskazuje osobno wszystkich frakcji wymienionych w uchwale zmienianej, jednakże nie może to stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności z uwagi na to, że Rada pominęła tę kategorię odpadów i tym samym nie przewiduje się ich odbiorów. Rozwiązanie przyjęte przez Radę tj. zredukowanie 16 frakcji odpadów do siedmiu w zakresie metodyki odbioru tych frakcji jest podyktowane wykładnią ekonomiczną, która ma na celu stanowienie rozwiązań najkorzystniejszych w zakresie procesu logistycznego. Jako racjonalne jawi się rozwiązanie, dzięki któremu Skarżąca dąży do zmniejszenia kosztów odbioru frakcji przez ich grupowe odbieranie. Sąd w składzie orzekającym ponownie zaznacza, że odbiór nie oznacza ich przetwarzania.

Odnosząc się do zarzutu, w świetle którego Rada nie stosuje terminologii przyjętej przez ustawodawcę, Sąd stwierdza zasadność tego zarzutu. Z uwagi na fakt, że ustawodawca w u.c.p.g. nie definiuje terminu "niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne" należy odwołać się do definicji odpadów komunalnych z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 779). Odpady komunalne to odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych; niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne pozostają niesegregowalnymi (zmieszanymi) odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczący ich właściwości. Z kolei "segregacja" zgodnie ze słownikowym znaczeniem oznacza "dzielenie czegoś na grupy, kategorie, porządkowanie, klasyfikacja" (Popularny słownik języka polskiego PWN, E. Sobol (red.), Warszawa 2003, s. 907). Zatem "niesegrowalny" oznacza brak wprowadzenia podziału, czy też kategorii.

Tego terminu - "niesegregowalne (zmieszane) odpady komunalne" nie można zestawić z odrębnym, zdaniem Sądu, terminem "odpadów resztkowych - zmieszanych", gdyż są to pojęcia dotyczące innych desygnatów. Jak wskazał lokalny prawodawca w § 2 ust. 1 pkt 16 uchwały zmienianej, odpady resztkowe to pozostałości po segregacji. Dostrzegając różnicę pomiędzy tymi dwoma terminami, nie da się podzielić argumentacji Wojewody, że Rada redefiniuje pojęcie jakim posługuje się ustawodawca. Niesegregowalne (zmieszane) odpady komunalne nie podlegają skategoryzowaniu. Odpady resztkowe stanowią sumę segregowanych odpadów (a więc skategoryzowanych), które wspólnie są odbierane od właścicieli nieruchomości, w sytuacji gdy pozostaną resztki odpadów segregowanych.

Kolejny zarzut dotyczy łączenia frakcji odpadów – meble oraz sprzęt elektroniczny. Mając powyższe na uwadze, Sąd jeszcze raz wskazuje, że lokalny prawodawca wprowadził jedynie terminarz wspólnego wywozu tych odpadów. Nie oznacza to, że te odpady będą wspólnie przetwarzane. Zresztą należy zwrócić uwagę na treść ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1893), gdzie w rozdziale 6. tej ustawy ustawodawca stanowi o zasadach przetwarzania zużytego sprzętu elektronicznego i tylko tego sprzętu. Ponownie uwidacznia się wykładnia ekonomiczna skłaniająca do wniosku o racjonalności rozwiązania lokalnego prawodawcy w zakresie oszczędnego transportowania odbieranych odpadów przez łączenie tego procesu logistycznego w ramach odrębnych frakcji odpadów. Tym samym nie było podstaw do stwierdzenia nieważności z punktu widzenia tego zarzutu.

Ostatni zarzut dotyczy niekonsekwentnego stosowania terminów "zabudowa jednorodzinna" oraz "zabudowa wielolokalowa". Jak wskazał Wojewoda, ustawodawca posługuje się terminami "budynek mieszkalny jednorodzinny" oraz "budynek wielolokalowy". Sąd podziela argument Skarżącej, że wprowadzona rozbieżność terminologiczna nie stanowi naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Terminologia stosowana przez Radę nie wprowadza odrębnej, nieznanej prawu kategorii zabudowy, która zmieniałaby porządek prawny w zakresie choćby prawa budowlanego czy planowania i zagospodarowania przestrzennego. Stosowana terminologia oddaje bowiem sens i zamiar jaki przyświecał ustawodawcy dla oznaczenia rodzaju domostw. Chociaż istotnie jest to niekonsekwencja ze strony Rady, nie można uznać, że to naruszenie zasługuje na stwierdzenie nieważności.

Godzi się zauważyć obowiązujący zakaz wykładni synonimicznej, który jest wywodzony m.in. z § 10 Zasad Techniki Prawodawczej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad Techniki Prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283). "(...) gdy prawodawca chce użyć jakiegoś wyrażenia w danym przepisie w innym znaczeniu, niż ma ono w innych przepisach tego samego lub innych aktów normatywnych, powinien dać temu wyraz w konstruowanych przepisach. Jeśli inne znaczenie danego wyrażenia nie wynika w sposób jednoznaczny z kontekstu, w jakim go użyto, w akcie normatywnym posługującym się tym wyrażeniem należy sformułować definicję tego wyrażenia (zob. też § 146 ZTP). W uchwale z dnia [...] stycznia 1992 r., W [...], OTK 1992, nr [...], poz. 20, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że w sytuacji gdy ustawodawca chce nadać tym samym wyrażeniom różne znaczenie, odstępując od zakazu wykładni homonimicznej, powinien to w tekście prawnym wyraźnie zaznaczyć." (G. Wierczyński, Komentarz do rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", [w:] Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, WK 2016). Mając na względzie to, że ustawodawca nie zdefiniował budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku wielolokalowego, a także w innych aktach normatywnych nie ujednolicił rozumienia tych pojęć, wniosek o braku wpływu tej niekonsekwencji terminologicznej lokalnego prawodawcy względem materii ustawowej z uwagi na zachowanie ratio legis jawi się jako zasadny. Nie można uznać, że rozwiązanie lokalnego prawodawcy jest sprzeczne z prawem i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności. Zasady prawidłowej legislacji jasno wskazują o konieczności posługiwania się językiem prawnym przez prawodawcę podustawowego, jednakże w niniejszej sprawie, gdy sens zakwestionowanej przez Wojewodę regulacji jest zachowany, stwierdzenie nieważności uchwały zmienianej należy uznać za naruszenie prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Nie było podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] W związku z tym Sąd, na podstawie art. 148 p.p.s.a. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody (pkt I. sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Sąd zasądził na rzecz Skarżącej kwotę [...]zł, co stanowi równowartość kosztów poniesionych przez pełnomocnika (pkt II. sentencji wyroku).