Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 695/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

P.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 90 000 zł.

W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazano, że kara pieniężna w wysokości 90.000 zł stanowi nadmierne obciążenie, które negatywnie odbije się na Stronie jak i na osobach zależnych od Strony finansowo. Zapłata tak dużej kwoty wiąże się z pozbawieniem Strony wszystkich posiadanych środków finansowych oraz może doprowadzić do egzekucji administracyjnej, która negatywnie odbije się na sytuacji Strony. W szczególności egzekucja administracyjna wiąże się z ograniczeniem możliwości dysponowania majątkiem egzekwowanego, zablokowaniem posiadanych rachunków bankowych i innymi czynnościami przewidzianymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Utrzymanie w mocy decyzji, która nakłada na Stronę obowiązek zapłaty 90.000 zł stoi w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i godzi w sposób dotkliwy w interes Strony. Wykonanie decyzji doprowadzi Skarżącego i jego rodzinę do poważnych problemów finansowych. Będą to skutki nieodwracalne, a Skarżący poniesie znaczne szkody, które dotkną również osoby pozostające (częściowo) na jego utrzymaniu.

Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów wskazujących na stan majątkowy Skarżącego, wysokość osiąganych przez niego dochodów i jego obecną sytuację finansową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania powyższego nie jest wystarczający sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206, postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 5622/16).

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1054/12).

Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powołał okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Dla oceny przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczające jedynie hipotetyczne założenie, że skarżącemu może zostać wyrządzona znaczna szkoda majątkowa, bez konkretnego odniesienia się do jego aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów, które uwiarygadniałyby jego przypuszczenia. Nie zostały przedstawione też żadne informacje dotyczące jego aktualnej sytuacji finansowej, co pozwoliłoby na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście skutkowałoby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu wskazać należy, że rolą sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego.

Wobec powyższego Sąd nie mógł dokonać oceny, jaki rzeczywisty wpływ na sytuację skarżącego będzie miało uiszczenie nałożonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej w wysokości 90000 zł. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje więc za uwzględnienie.

Należy zaznaczyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która - sama z siebie, uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide: postanowienie NSA z 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11. Nadto, świadczenie pieniężne ma charakter odwracalny i w przypadku zwrotu zapłaconej kary zostanie przywrócony stan sprzed wydania ostatecznej decyzji.

Jednocześnie podkreślić należy, iż kwestia prawidłowości nałożonej przez organ kary pieniężnej będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435). Dlatego też zawarte w skardze zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.