Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 124/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, 2, 3 i 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 15
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92 a ust. 1-6, art. 92 b, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), Ip. 6.3.9, Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), art. 15 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L.102 z 11.04.2006), po rozpatrzeniu odwołania K. D. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.200 zł, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 8.900 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na K. D. karę pieniężną w wysokości 9.200 zł. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło:

1.udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy,

2. naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego — za każdy pojazd.

Naruszenia stwierdzono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach od 7 do 19 listopada 2013r., które zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z dnia 19 listopada 2013r. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy, tj. przestrzeganie przepisów ruchu drogowego w zakresie transportu drogowego na zasadach określonych w przepisach ustawy -Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, póz. 602 z późn. zm), zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970r., Dz. U. z 1999r., NR 94, póz. 1086 i 1087 ze zm.) oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004r., Nr 92, poz. 874). Zakres kontroli obejmował okres od dnia 7 listopada 2012r. do dnia 6 listopada 2013r.

Od powyższej decyzji K. D. złożył odwołanie, w którym zakwestionował zaskarżoną decyzję w części, tj. w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8700 za naruszenie z Ip. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy, tj. udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Skarżący podkreślił, że organ nieprawidłowo, bez dogłębnej analizy opierając się jedynie na automatycznym zapisie z programu komputerowego Tachoscan stwierdził, że w 29 przypadkach dotyczących poddanego kontroli kierowcy –P. K. za okres od dnia 1 listopada 2012r. do dnia 31 marca 2013r. brak jest pełnych danych o okresach jego aktywności za każdy dzień. Zdaniem skarżącego wskazane okresy aktywności zostały udokumentowane przez wystawione przez przewoźnika zaświadczenia o wolnym, których kontrolujący, mimo chęci ich przedstawienia przez stronę nie włączył do zgromadzonych materiałów zarówno w trakcie czynności kontrolnych jak i podczas prowadzonego postepowania wyjaśniającego jak również ujęto je w ewidencji czasu pracy kierowcy, albowiem kierowca w tych przedziałach czasowych za jakie organ stwierdził brak danych odbierał odpoczynki tygodniowe. Cytując przepis art. 15 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 skarżący uzasadniał, że w świetle tych przepisów na kierowcy realizującym tygodniowy okres odpoczynku nie ciąży obowiązek ręcznej rejestracji odpoczynku w przypadku gdy wykresówka czy karta kierowcy nie znajduje się w urządzeniu rejestrującym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylając zaskarżoną decyzję w całości i orzekając o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8900 zł wskazał, że w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli jak wynika z dokumentów przedłożonych podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy przedsiębiorca zatrudniał 5 kierowców. Stosownie do art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Zgodnie z art. 92a ust. 4 ww. ustawy, za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Stosownie do treści art. 92a ust. 5 ustawy, jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Zgodnie z art. 92 b ust. 1-2 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a)rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia l lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, póz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt l lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. l, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy oraz:

a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985),

h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

r) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, póz. 879, z późn. zm.),

s) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, póz. 1494, z 2007 r. Nr 99, póz. 661 oraz z 2011 r. Nr 106, póz. 622 i Nr 171, póz. 1016),

y) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego.

Odnosząc się naruszenia Ip. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące.

Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85, kierowcy:

-zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu,

-obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:

a) czas prowadzenia pojazdu;

b) "inna praca" oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją z art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (*), a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub

innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; są one rejestrowane pod symbolem 5$;

c)"okresy gotowości" zdefiniowane w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE

d) przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i ma dostęp do koi lub kuszetki. Stosownie do treści art. 9 ust. 3 ww. rozporządzenia, czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako inna praca.

Zgodnie z art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 r.:

a) Przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

b) Do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

c) Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.

W oparciu o okazane do kontroli wykresówki, dane z kart kierowców oraz dane z tachografów cyfrowych ustalono, że strona nie udokumentowała aktywności kierowcy P. K. za okresy:

1. godzina 17:16 dnia 08.11.2012r. do godziny 01:00 dnia 09.11.2012r. - 7 godzin i 44 minuty,

2. godzina 01:00 dnia 11.11.2012r., do godziny 22:00 dnia 11.11.2012r. - 21 godzin,

3. godzina 19:45 dnia 16.11.2012r., do godziny 01:00 dnia 17.11.2012r., - 5 godzin i 15 minut,

4. godzina 01:00 dnia 20.11.2012r. do godziny 04:00 dnia 20.11.2012r. - 3 godziny,

5. od godziny 08:15 dnia 24.11.2012r., do godziny 01:00 dnia 25.11.2012r. - 16 godzin i 45 minut,

6. od godziny 01:00 dnia 26.11.2012r., do godziny 07:45 dnia 26.11.2012r. - 6 godzin i 45 minut,

7. od godziny 18:50 dnia 30.11.2012r. do godziny 01:00 dnia 01.12.2012r. - 6 godzin i 10 minut,

8. od godziny 01:00 dnia 03.12.2012r., do godziny 09:35 dnia 03.12.2012r. - 8 godzin i 35 minut,

9. od godziny 13:48 dnia 07.12.2012r, do godziny 01:00 dnia 08.12.2012r. - 11 godzin i 12 minut,

10. od godziny 01:00 do godziny 08:47 dnia 08.12.2012r. - 7 godzin i 47 minut oraz od godziny 14:48 dnia 08.12.2012r. do godziny 01:00 dnia 09.12.2012r- 10 godzin i 12 minut,

11. od godziny 01:00 dnia 11.12.2012r., do godziny 06:53 dnia 11.12.2012r. - 5 godzin i 53 minuty,

12. od godziny 14:48 dnia 22.12.2012r. do godziny 01:00 dnia 23.12.2012r. - 10 godzin i 12 minut,

13. od godziny 01:00 do godziny 19:46 dnia 05.01.2013r., - 18 godzin i 46 minut,

14. od godziny 21:08 dnia 11.01.2013r., do godziny 01:00 dnia 12.01.2013r. - 3 godziny i 52 minuty,

15. od godziny 01:00 do godziny 18:30 dnia 13.01.2013r. - 17 godzin i 30 minut,

16. od godziny 17:46 dnia 18.01.2013r. do godziny 01:00 dnia 19.01.2013r. - 7 godzin i 14 minut,

17. od godziny 01:00 do godziny 19:30 dnia 20.01.2013r. - 18 godzin i 30 minut,

18. od godziny 19:23 dnia 01.02.2013r. do godziny 01:00 dnia 02.02.2013r. - 5 godzin i 37 minut,

19. od godziny 19:39 dnia 08.02.2013r. do godziny 01:00 dnia 09.02.2013r. - 5 godzin i 21 minut,

20. od godziny 01:00 do godziny 05:23 dnia 11.02.2013r. - 4 godziny i 23 minuty,

21. od godziny 07:51 dnia 16.02.2013r. do godziny 01:00 dnia 17.02.2013r. - 17 godzin i 9 minut,

22. od godziny 01:00 do godziny 07:10 dnia 18.02.2013r. - 6 godzin i 10 minut,

23. od godziny 01:00 do godziny 03:10 dnia 04.03.2013r. - 2 godziny i 10 minut,

24. od godziny 09:50 dnia 09.03.2013r. do godziny 01:00 dnia 10.03.2013r. - 15 godzin i 10 minut,

25. od godziny 01:00 do godziny 05:06 dnia 12.03.2013r. - 4 godziny i 6 minut,

26. od godziny 07:36 dnia 22.03.2013r. do godziny 01:00 dnia 23.03.2013r. - 17 godzin i 24 minuty,

27. od godziny 01:00 do godziny 08:39 dnia 24.03.2013r. - 7 godzin i 39 minut,

28. od godziny 12:39 dnia 28.03.2013r. do godziny 01:00 dnia 29.03.2013r. - 12 godzin i 21 minut.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ I instancji pismem z dnia 14 października 2013r. zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli wskazując zakres kontroli. Powyższe zawiadomienie strona odebrała w dniu 17 października 2013r. Pismem z dnia 7 listopada 2013r., organ wezwał stronę do przedłożenia m.in. tarcz tachografu oraz dokumentacji potwierdzającej nieprowadzenie pojazdu za okres objęty kontrolą (lub innych dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdów) wszystkich kierowców. Jak wynika z akt sprawy (protokół z okazania dokumentów) przedsiębiorca nie okazał do kontroli wykresówek oraz zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu za okres objęty kontrolą. Okazał natomiast zapisy z tachografów cyfrowych oraz 3 pliki z zapisami dotyczącymi kierowcy P. K. za okres od 08.11.2012r. do 31.03.2013r. Zaświadczeń wystawionych wskazanemu kierowcy strona nie okazała. Okazano ewidencję czasu pracy kierowcy w formie elektronicznej - 5 sztuk.

Organ odwoławczy wskazał, że z okazanej podczas kontroli ewidencji czasu pracy kierowcy nie wynika, że we wskazanych powyżej okresach czasu, w których stwierdzono naruszenie, kierowca miał czas wolny. Analiza danych cyfrowych wskazuje, że we wskazanych przedziałach czasowych karta kierowcy była wyjęta z tachografu i brak jest danych. Kierowca powinien rejestrować odpoczynek w sposób automatyczny za pomocą tachografu gdy znajduje się on w pojeździe lub też winien ten odpoczynek zarejestrować kiedy zaloguje swoją kartę kierowcy w tachografie przed podjęciem jazdy a po odebraniu przez kierowcę odpoczynku.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że z wyjątkiem punktu nr 14, kiedy to miała miejsce kontrola drogowa opisana w protokole kontroli nr [...], faktycznie miały miejsce stwierdzone naruszenia, które wyjaśnione zostały w sposób niebudzący wątpliwości. Odnosząc się do twierdzenia strony, że w toku postępowania chciała przedstawić zaświadczenia o dniach wolnych lecz organ ich nie wziął pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, iż mimo, że strona w piśmie z dnia 7 listopada 2013r. była wezwana do okazania wszystkich wymaganych dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą nie przedstawiła zaświadczeń o dniach wolnych kierowców. Nie załączyła ich również do pism składanych w trakcie postępowania wyjaśniającego, mimo, że złożyła pisemne wyjaśnienia do których załączyła tylko niepodpisany wydruk z programu 4-Trans.

Odnosząc się do naruszenia Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

b)Do celów mniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

c) Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.

W myśl § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera:

1) co najmniej raz na 90 dni;

2) natychmiast:

a) przed trwałym bądź okresowym przekazaniem pojazdu innemu podmiotowi,

b) w sytuacji wadliwego funkcjonowania bądź uszkodzenia tachografu cyfrowego, umożliwiających jednakże pobranie zarejestrowanych w nim danych,

c) w przypadku wycofania pojazdu z tachografem cyfrowym z użytkowania;

3) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty.

Dane z tachografu cyfrowego mogą być pobierane częściej niż co 90 dni, jeśli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd karą pieniężna w wysokości 500 złotych.

Organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych z tachografów cyfrowych bezspornie wynika, że przedsiębiorca nie zczytywał danych cyfrowych tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] w przewidzianych w ustawie terminach. Dane z tachografu zainstalowanego w ww. pojeździe zostały zczytane w dniu 18 listopada 2012r. a następnie w dniu 20 października 2013r., po upływie 336 dni. Kara za niniejsze wynosi 500 złotych. Strona w odwołaniu nie odniosła się do niniejszego naruszenia.

Organ odwoławczy analizując niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym, bowiem przepis ten ma zastosowanie jedynie w przypadku stwierdzenia naruszeń z zakresu czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie zostały stwierdzone. Ponadto w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. Odnosząc się do argumentów strony organ podkreślił, że zarówno art. 92a ustawy o transporcie drogowym, jak i przepisy art. 10 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, (ustanowiły odpowiedzialność przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i przewozy na potrzeby własne (nie zaś pracowników, którym rzeczone podmioty zlecają czynności kierowania pojazdami), za naruszenia przepisów wyznaczających normy czasu pracy kierowców jak i innych przepisów związanych z wykonywaniem przewozów drogowych. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3, rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu organ odwoławczy zaakcentował, że przedsiębiorca w dniu 7 listopada 2013r., po okazaniu dokumentów do kontroli podpisał oświadczenie, że zgodnie z treścią art. 233 Kodeksu karnego, okazane na żądanie dokumenty zawierają pełne informacje są zgodne ze stanem faktycznym. Nadto oświadczył, że nie posiada żadnych innych dokumentów niż okazane na żądanie organu. Przedsiębiorca pod powyższym oświadczeniem złożył własnoręczny podpis.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 78 § 1 K.p.a., poprzez:

a) brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, co doprowadziło organ II instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych,

b) zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego ustalenia, iż strona nie wypełnia ustawowych obowiązków w zakresie zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz w przepisach wykonawczych do powyższej ustawy -co doprowadziło do błędnego uznania, że strona nie udowodniła, że naruszenie opisane pod pozycją nr lp.6.3.9 w decyzji nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wydanej w dniu [...] nie miało miejsca;

c) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 KPA poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu drugiej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób, przy czym organ nie wskazał w jaki sposób strona powinna wykazywać odpoczynki tygodniowe kierowców, skoro w tachografach nie ma odpowiedniego znaku na wykazanie przerwy tygodniowej oraz nie ma żadnego bezwzględnego przepisu prawa stanowiącego o tym, jak należy dokumentować odpoczynek tygodniowy, albowiem obowiązujące przepisy nakazują odnotowywać tylko odpoczynki dzienne, wychodząc z racjonalnego założenia, że odpoczynek tygodniowy jest wykonywany poza kabiną pojazdu, zatem oczywistym jest, że kierowca oddalając się od pojazdu celem wykorzystania tego odpoczynku musi wyciągnąć kartę kierowcy z tachografu (bo tak nakazuje ustawa) i tym samym brak zapisu aż do rozpoczęcia kolejnego tygodnia pracy wskazuje, że kierowca w tym czasie nie przebywał w aucie i nie pracował. Tym samym, w jego karcie jak i w danych tachografu będą "puste miejsca" tj. bez żadnych danych, które wskazują na korzystanie przez kierowcę z odpoczynku tygodniowego. Inaczej mówiąc brak zapisów będzie swoistym "zapisem" wskazującym, że kierowca korzystał z odpoczynku tygodniowego, co organ całkowicie pominął.

d) wydanie decyzji bez podstawy prawnej w świetle art. 6 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 15 ust. 2 zd. Pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85,

f) wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepisy prawa nakazują ręczne odnotowywanie w tachografach informacji o tygodniowym odpoczynku, podczas gdy taki obowiązek nie wynika z żadnego przepisu prawa obowiązującego w UE, a tym samym w Polsce

g) naruszenie art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego.

Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów w postaci:

- zaświadczeń o wykorzystywaniu przez kierowcę P. K. odpoczynków tygodniowych w okresie objętym kontrolą i zarzutami, na okoliczność wykazania, że skarżący nie naruszył przepisów dotyczących dokumentowania pracy kierowcy, a brak danych wskazanych pod poz. lp.6.3.9 w decyzji nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wydanej w dniu [...] w istocie rzeczy jest "daną", bowiem dokumentuje brak jakiejkolwiek pracy w tych okresach, co należy rozumieć jako czas odpoczynku (skoro nie ma danych dotyczących jakiejkolwiek aktywności, to znaczy, że karty kierowcy nie było w urządzeniu bo w tym czasie korzystał on z odpoczynku tygodniowego, czyli brak jakichkolwiek danych jest de facto danymi).

- dokumentu prywatnego w postaci oświadczenia M. F. na okoliczność ustalenia, że w czasie kontroli strona reprezentowana przez M. F. okazywała organowi zaświadczenia o tygodniowych odpoczynkach kierowcy P. K. a organ odmówił ich przyjęcia oświadczając, że pozostałe dokumenty są wystarczające do rozpoznania sprawy,

- dokumentu prywatnego w postaci oświadczenia P. K. na okoliczność ustalenia, że odpoczynek tygodniowy zawsze dokumentował poprzez wyciągnięcie karty kierowcy z tachografu, a po jego wykorzystaniu otrzymywał od pracodawcy zaświadczenie o wykorzystaniu odpoczynku tygodniowego, przy czym w/w dokument zawsze był sporządzany w dwóch egzemplarzach, tj. jeden dla kierowcy, drugi dla pracodawcy. Dokument ten był podpisywany (i nadal jest) zarówno przez pracownika jak i pracodawcę;

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Dokonując oceny legalności, w granicach określonych wskazanymi przepisami, w myśl art. 134 P.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że przy ocenie legalności zaskarżonego aktu Sąd bierze pod uwagę okoliczności, które wynikają z tych akt i nie może wyjść poza znajdujący się w nich materiał dowodowy. Wprawdzie, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, niemniej jednak celem postępowania dowodowego, o którym mowa w tym przepisie, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy spoczywa wyłącznie na organie administracji publicznej, przy czym to treść normy prawa materialnego wyznacza kierunek i zakres postępowania dowodowego prowadzonego w tym zakresie. Ustalony przez organy administracji stan faktyczny może odpowiadać normie prawa materialnego, która w takim przypadku ma zastosowanie, albo może nie odpowiadać tej normie, co skutkuje tym, że nie jest ona stosowana. Sąd administracyjny nie jest natomiast kolejną instancją rozpatrującą sprawę administracyjną, lecz arbitrem oceniającym legalność działania podjętego przez organ administracji publicznej, tak w zakresie zastosowanego przepisu prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Kontrolując decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym, a rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. Z tego też powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dodać trzeba, że Sąd nie stwierdził również, aby wystąpiły istotne wątpliwości uzasadniające konieczność przeprowadzenia z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym jakichkolwiek dowodów uzupełniających z dokumentów.

Odnosząc się do przedmiotu kontroli, przypomnienia wymaga, że zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącego K. D., jako przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, karę pieniężną w łącznej wysokości 8.900 zł za naruszenie przepisów dotyczących warunków i obowiązków przewozów drogowych, w zakresie naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego oraz okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia kary stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, która w art. 92a ust. 1 ustala odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Na podstawie art. 4 pkt 22 ustawy przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i wskazanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012, poz. 1155, z późn. zm.), a także rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 (zwane w dalszym ciągu w skrócie: rozporządzeniem nr 3821/85 i rozporządzeniem nr 561/2006). Odpowiedzialność ta nie jest jednak uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Istotą kary, o której mowa w podanej regulacji, jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Artykuł 92a ust. 3 ustawy określa limit łącznej wysokości kar pieniężnych nakładanych decyzją w wyniku naruszeń stwierdzonych podczas jednej kontroli prowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy, uzależniając jej wysokość od liczby zatrudnionych kierowców. Regulacja zawarta w art. 92a ust. 6 ustawy odsyła z kolei do załącznika nr 3 ustawy, wskazując, że zawiera on wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych. Zauważyć przyjdzie, że określone w załączniku nr 3 kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny. Tym samym, ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów, które nie mogą nałożyć kary w innej wysokości niż określona w załączniku.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 ustawy. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez dany podmiot z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie na podstawie art. 92b i art. 92c ustawy.

Postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ustawy jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. Na podstawie art. 93 ust. 7 ustawy, w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.).

W kontekście zarzutów skargi, oceniając w pierwszej kolejności legalność działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, co sygnalizowano już wcześniej, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i organy nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących ich działania w tym postępowaniu.

Podkreślenia wymaga, że strona nie kwestionuje wystąpienia naruszenia obowiązku wczytywania w określonych terminach danych urządzenia rejestrującego każdego pojazdu. Stwierdzenie przez organ tego naruszenia nie budzi także zastrzeżeń Sądu. Skarżący kwestionuje jedynie naruszenie polegające na zarzucie przedstawienia do kontroli niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy – P. K. Skarżący akcentuje przy tym dwie okoliczności, po pierwsze, że zgodnie z obowiązującymi przepisami zarówno unijnymi jak i krajowymi, kierowca nie ma obowiązku odnotowywania w urządzeniu rejestrującym czasu tygodniowego odpoczynku, a brak takiej adnotacji oznacza właśnie fakt, że w tym okresie kierowca odbierał (realizował) tygodniowy odpoczynek, po drugie w tym konkretnym przypadku strona każdorazowo wystawiała kierowcy – P. K. stosowne zaświadczenie dokumentujące fakt realizowania przez kierowcę w określonym czasie tygodniowego odpoczynku. Skarżący twierdzi, że takie zaświadczenia posiadał jednak kontrolujący mimo chęci ich przedstawienia nie włączyli ich w poczet dokumentacji z kontroli.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy należy zauważyć, że zgodnie z regulacją art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Zatem to przedsiębiorca jest zobowiązany przechowywać wszelką w tym zakresie dokumentację. Tym bardziej, że zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia (regulującego miedzy innymi czas pracy, przerwy oraz odpoczynek). Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem stwierdzić należy, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek należytego przeszkolenia kierowców w zakresie ich obowiązków oraz dopilnowania przestrzegania przepisów. Tym bardziej, że zgodnie z regulacją art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeżeli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim.

Natomiast w krajowym prawie wewnętrznym problematyka związana z obowiązkami pracodawcy w zakresie wykonywania przewozów drogowych uregulowana została w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm.) zwanej dalej: u.cz.p.k. W myśl art. 25 ust. 1 u.cz.p.k. pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:

1) zapisów na wykresówkach;

2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności;

5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.

Z kolei z art. 31 ust. 1 u.cz.p.k. wynika, że przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, w przypadku gdy kierowca:

1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby;

2) przebywał na urlopie wypoczynkowym;

3) miał czas wolny od pracy;

4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR;

5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu;

6) pozostawał w gotowości w rozumieniu art. 9 ust. 1 cyt. ustawy.

Co więcej, w myśl ust. 3 wskazanego przepisu zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wystawione na przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14, ze zm.), przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego, a kierowca to zaświadczenie podpisuje.

Analiza wyżej przywołanych unormowań prawa wspólnotowego oraz wewnętrznego prowadzi do wniosku, że to przedsiębiorca zobligowany został do przedstawienia uprawnionym do kontroli organom stosownych dokumentów, za wszystkie dni, kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorstwo. Odstępstwem od tego obowiązku jest przedstawienie zaświadczenia o którym mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. II GSK 679/09, dostępny w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaświadczenie wydane w trybie art. 31 ust. 1 ustawy z 2004 r. o czasie pracy kierowców ma uzupełnić niepełną informację wynikającą z wykresówek, kart kierowcy , które zostaną okazane przez kierowcę podczas kontroli. W rozpoznawanej sprawie w szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu decyzji 27 przypadkach organ ustalił, że we wskazanym czasie brak jest danych o aktywności kierowcy. Analiza danych cyfrowych wskazuje, że w tych przedziałach czasowych karta kierowcy była wyjęta z tachografu i brak jest danych. Również z okazanej w trakcie kontroli ewidencji czasu pracy kierowcy nie wynika, że we wskazanych okresach kierowca ten realizował tygodniowy odpoczynek. Taką interpretację zapisów ewidencji przedstawił skarżący w trakcie kontroli. Tymczasem zdaniem organów kierowca ma obowiązek rejestrować odpoczynek w sposób automatyczny za pomocą tachografu gdy znajduje się on w pojeździe lub winien zarejestrować odpoczynek kiedy zaloguje swoją kartę kierowcy w tachografie przed podjęciem jazdy, a po odebraniu przez kierowcę odpoczynku.

Przedsiębiorca w toku kontroli w siedzibie swojej firmy zobowiązany jest do okazania na żądanie upoważnionego funkcjonariusza Inspekcji Transportu Drogowego wszelkich dokumentów, w tym wykresówek, kart kierowcy, lub zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w kontrolowanym okresie. Ponieważ podczas kontroli zostały okazane dokumenty, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej zgodnie z L.p. 6.3.9. Załącznika nr 3 do u.t.d.

Zaznaczyć trzeba, że protokół kontroli, który zawierał ustalenia co do stanu faktycznego podlegającego ocenie przy wydaniu decyzji o nałożeniu kary, jako dokument urzędowy, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania, stanowi - stosownie do art. 76 K.p.a. - dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Domniemanie to istnieje, dopóki nie zostanie obalone stosownym dowodem przeciwnym. Strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna zatem okoliczność tę udowodnić. Nie można natomiast przyjąć, że do obalenia tego domniemania wystarczające jest samo twierdzenie strony o nieprawdziwości wynikających z niego okoliczności. W niniejszej sprawie zarzuty skarżącego dotyczące ustaleń wynikających z protokołu kontroli zasadniczo oparte są jedynie na jego twierdzeniach, na poparcie których nie przedstawił konkretnych dowodów, w tym w postaci odpowiednich dokumentów. Zauważyć natomiast trzeba, że w toku postępowania kontrolnego strona była wzywana do złożenia konkretnie wskazanych dowodów - dokumentów. W badanej sprawie ustalenia dokonane podczas kontroli oparte zostały na konkretnych dowodach, a ich ocena jest spójna i logiczna oraz brak jest podstaw do jej kwestionowania w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd podziela stanowisko organów, że analiza materiału dowodowego, wbrew twierdzeniom skarżącego nie dokumentuje faktu, że we wskazanym w tych dokumentach czasie braku aktywności kierowcy, kierowca ten realizował tygodniowy odpoczynek. W związku z tym, mając na uwadze zarzuty dotyczące nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania, zaznaczyć przyjdzie, że ciążący na organie obowiązek wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy nie zwalnia strony ze współdziałania z organem w ich wyjaśnieniu, zwłaszcza gdy przedstawienie dowodów potwierdzających jej twierdzenia leży w interesie strony i tylko z jej udziałem możliwe jest ich ewentualne pozyskanie. To przedsiębiorca prowadzi dokumentację działalności i to on - jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą - powinien posiadać pełną dokumentację związaną z tą działalnością. Granicę obowiązku dowodzenia wyznacza obiektywna możliwość uzyskania przez organ dowodów we własnym zakresie (z urzędu). Rozkład ciężaru dowodu jest kwestią materialnoprawną, a nie procesową, wynika on zasadniczo z przepisu prawa materialnego. Może więc zaistnieć sytuacja, że w świetle przepisu prawa materialnego udowodnienie określonej okoliczności faktycznej obciąża tylko stronę postępowania. W niniejszej sprawie oznacza to, że na organie ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez skarżącego przepisów o transporcie drogowym, natomiast bez przedstawienia przez przedsiębiorcę dokumentacji związanej z wykonywanym transportem, nie jest możliwe przyjęcie jego twierdzeń co do braku podstaw uznania jego odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej. To strona jako przedsiębiorca prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą obowiązana jest prowadzić dokumentację przewozów i czasu pracy kierowców (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 606/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, że mimo chęci przedłożenia stosownych zaświadczeń o dniach wolnych kierowcy P. K. kontrolujący tych zaświadczeń nie uwzględnili. Takiemu twierdzeniu przeczą dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. Przede wszystkim podnieść należy, że w zawiadomieniu z dnia 14 października 2013r. uprzedzono o terminie rozpoczęcia w dniu 7 listopada 2013r., kontroli i jej zakresie. W wezwaniu z dnia 7 listopada 2013r. skonkretyzowano wykaz wymaganych do kontroli dokumentów. Na szczególne podkreślenie z uwagi na przedmiot sprawy zasługuje pkt 14 tegoż wezwania: "Tarcze tachografu (wykresówki) oraz dokumentacje potwierdzające nieprowadzenie pojazdu za okres objęty kontrolą (inne dokumenty świadczące o nieprowadzeniu pojazdu), wszystkich kierowców. Tarcze i zaświadczenia powinny być poukładane chronologicznie z podziałem na kierowców. P. K. za okres 8.11.2012r. – 31.03. 2013r." Z treści dokumentu "Protokół z okazania dokumentów" z dnia 7 listopada 2013r. wynika, że strona nie okazała tarcz tachografu (wykresówek) oraz zaświadczeń potwierdzających nieprowadzenie pojazdu za okres objęty kontrolą (pkt 15) protokołu. Jednocześnie własnoręcznie podpisała oświadczenie, że okazane dokumenty zawierają pełne dane są zgodne ze stanem faktycznym oraz, że strona nie posiada żadnych innych dokumentów niż okazane na żądanie organu. Z treści Karty pobrań zapisów z urządzenia rejestrującego z dnia 7 listopada 2013r. wynika, że strona przedłożyła ewidencje czasu pracy kierowcy. Do pisma wyjaśniającego z dnia 20 listopada 2013r. strona załączyła 11 kart wydruku z programu 4-Trans. W kontekście analizy powyższych dokumentów za nieudowodnione sąd uznał twierdzenie strony, że była w posiadaniu stosownych zaświadczeń lecz mimo chęci ich przedstawienia kontrolujący ich nie uwzględnili. W ocenie sądu zgromadzony materiał dowodowy potwierdza fakt, że na żadnym etapie postępowania skarżący nie przedstawił zaświadczeń dokumentujących czas wolny kierowcy P. K., który w tym czasie realizował tygodniowe odpoczynki. Również z przedstawionej organowi kontrolującemu ewidencji czasu pracy kierowcy nie wynika fakt, że w określonym czasie kierowca ten realizował tygodniowy odpoczynek. W tym miejscu godzi się podnieść, że przedsiębiorca w toku kontroli zobowiązany jest do okazania wszelkich dokumentów związanych z prowadzoną działalnością i przestrzeganiem warunków i obowiązków przewozu drogowego. Obowiązek przechowywania dokumentów dotyczących czasu pracy kierowców podyktowany jest zamiarem przeciwdziałania ewentualnemu "dopasowywaniu" istniejącej dokumentacji do stwierdzonych już uchybień w celu ich zniwelowania i wyłączenia w ten sposób odpowiedzialności za te uchybienia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że dokumenty te muszą zostać przedstawione co do zasady w trakcie postępowania kontrolnego przed spisaniem protokołu. Uzupełnianie posiadanej dokumentacji po sporządzeniu protokołu z kontroli niweczyłoby też jej cel bowiem zadaniem kontroli jest sprawdzenie czy dokumentacja prowadzona jest w sposób prawidłowy, czy dokumentuje w pełny sposób te czynności, które tego wymagają i czy czynności te odpowiadają warunkom przewozu drogowego. Archiwizowanie tworzonej dokumentacji jest też jednym z warunków prawidłowego działania przedsiębiorstwa. NSA w wyroku z dnia w sprawie sygn. II GSK 2098/13 (opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że (...) dokumenty związane z przestrzeganiem warunków i obowiązków przewozu drogowego (potwierdzające czas pracy kierowców) mogą być złożone przez kontrolowanego przedsiębiorcę wyłącznie do momentu zakończenia kontroli w przedsiębiorstwie. Tym momentem jest, jak słusznie wskazywał organ sporządzenie przez kontrolujących protokołu kontroli. Powyższy pogląd jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Kontrola rozpoczyna się z dniem okazania podmiotowi kontrolowanemu legitymacji służbowej kontrolującego i upoważnienia do jej przeprowadzenia wraz z podjęciem pierwszej czynności kontrolnej. Z kolei zakończenie kontroli następuje w dacie sporządzenia protokołu kontroli, jako ostatniej czynności kontrolnej (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1344/10, z 20 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1593/11 oraz z 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1433/12). Należy również zauważyć, że protokół z przeprowadzonych czynności kontrolnych, jest dokumentem urzędowym. Zatem zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, szczególnie w sytuacji, gdy został podpisany bez zastrzeżeń przez kontrolowany podmiot(...)". Skarżący złożył wprawdzie w terminie na złożenie zastrzeżeń wyjaśnienia i kwestionował fakt nieuwzględnienia zaświadczeń, ale również nawet do tego pisma z dnia 20 listopada 2013r. 14/12, nie załączył tych dokumentów (zaświadczeń), a załączył nieistotne dla stwierdzonych naruszeń wydruki z programu 4-Trans.

Reasumując należy stwierdzić, że strona nie przedstawiła dowodów na potwierdzenie swoich argumentów, uzasadniających zarzuty podnoszone odnośnie stwierdzonych naruszeń. Dlatego, wobec prawidłowego i wyczerpującego ustalenia okoliczności faktycznych przez organ, brak było podstaw do ich kwestionowania.

W ocenie Sądu, prawidłowo przeprowadzone postępowanie kontrolne doprowadziło w niniejszej sprawie do dokonania bezspornych ustaleń, na podstawie których organ zasadnie stwierdził naruszenia wskazane w l.p. 6.3.12. i 6.3.9. załącznika nr 3 do ustawy, odpowiednio, w zakresie: naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego oraz udostepnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy.

Z cytowanych wyżej przepisów zarówno unijnych jak i krajowych jednoznacznie wynika, że każdy przedsiębiorca prowadzący przewozy drogowe, niezwolnione z obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego, zobowiązany jest do przechowywania w siedzibie przedsiębiorstwa dokumentów potwierdzających czas pracy kierowców. Jak wynika z preambuły rozporządzenia nr 3821/85, która wskazuje cele przyświecające prawodawcy europejskiemu przy tworzeniu przepisów dotyczących urządzeń rejestrujących, ich stosowanie ma na celu zapewnienie skutecznej kontroli stosowania tego prawodawstwa dotyczącego harmonizacji przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (obecnie rozporządzenie nr 561/2006). Dla zapewnienia skutecznej kontroli urządzenia te powinny być niezawodne, łatwe w użyciu i skonstruowane w taki sposób, aby zminimalizować jakąkolwiek możliwość oszustw, i dlatego powinny być w stanie zapewnić zapis okresów aktywności każdego kierowcy na osobnej wykresówce z dostateczną precyzją i w łatwej do odczytu formie. Ponadto w preambule ww. rozporządzenia stwierdzono, że do osiągnięcia wyżej wymienionych celów sprawowania kontroli nad okresami pracy i odpoczynku konieczne jest, by pracodawcy i kierowcy byli odpowiedzialni za prawidłowe funkcjonowanie urządzeń rejestrujących oraz by z należytą dbałością wykonywali czynności wynikające z przepisów. Skoro w badanym przypadku w pojeździe używany był tachograf cyfrowy, z przedstawionych przepisów jasno wynika, że pełna dokumentacja okresów aktywności kierowcy, w przypadku pojazdu wyposażonego w tachograf cyfrowy, obejmuje zarówno kartę kierowcy, jak i wydruki danych z tachografu cyfrowego oraz zapisy odręczne i ewentualne inne dokumenty (np. zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu) sporządzone w danym okresie, zgodnie z przepisami określającymi obowiązki dokumentowania okresów aktywności kierowcy. Podmiot prowadzący profesjonalną działalność w dziedzinie transportu drogowego powinien mieć taką wiedzę. Zdaniem sądu nieuprawniony jest pogląd skarżącego, że przy użyciu cyfrowego urządzenia rejestrującego brak jest możliwości odnotowania realizacji odpoczynku tygodniowego. W każdym bowiem przypadku, gdy kierowca w trakcie realizacji zadania przewozowego musiałby wykorzystać tygodniowy okres odpoczynku (poza pojazdem) byłby pozbawiony możliwości jego udokumentowania podczas ewentualnej kontroli, co zawsze rodziłoby zagrożenie naruszenia przepisów o czasie pracy kierowcy. Organ wskazał i znajduje to zdaniem sądu oparcie w art. 15 ust. 2 b rozporządzenia 3821/85, że "kierowca powinien rejestrować odpoczynek w sposób automatyczny za pomocą tachografu gdy znajduje się on w pojeździe lub też winien ten odpoczynek zarejestrować kiedy zaloguje swoją kartę kierowcy w tachografie przed podjęciem jazdy, a po odebraniu przez kierowcę odpoczynku" W niniejszej sprawie jest to zresztą rozważanie teoretyczne, bowiem jak stwierdził pełnomocnik skarżącego na rozprawie, w przedmiotowej sprawie kierowca każdorazowo po odebraniu tygodniowego odpoczynku otrzymywał od pracodawcy zaświadczenie o zrealizowaniu takiego odpoczynku. Na przedsiębiorcę nałożony jest bezwzględny obowiązek okazania na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych tych dokumentów za wszystkie dni, kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorcę (art. 15 ust. 7 c rozporządzenia (EWG) 3821/85). Tym samym, podczas kontroli w przedsiębiorstwie, pracodawca powinien być w stanie udokumentować każdy dzień pracy zatrudnionego przez siebie kierowcy. Niewątpliwie zatem zasadą jest, aby w dniu prowadzenia przez kierowcę pojazdu, który nie jest wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia nr 561/2006 lub AETR, czas pracy był rejestrowany m.in. na wykresówkach (kartach kierowcy), zaś pozostałe dni, w których kierowca pojazdu nie prowadził, w tym wypadku realizował tygodniowy odpoczynek, powinny zostać udokumentowane stosownym zaświadczeniem, tym bardziej, że skarżący twierdzi, że takie zaświadczenie każdorazowo po odbyciu tygodniowego odpoczynku wystawił kierowcy i archiwizuje te zaświadczenia. Godzi się w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 31 u.cz.p.k. wystawienie przez pracodawców zaświadczenia w sytuacjach opisanych w powyższym artykule (dotyczącym również wykorzystywania przez kierowcę tygodniowego odpoczynku) jest obowiązkowe. Podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy przedstawienie tych zaświadczeń jest wykazaniem przestrzegania przepisów i obowiązków dotyczących czasu pracy kierowców i nie zastępuje ich ewidencja czasu pracy kierowcy. Jako utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy przyjąć pogląd w świetle którego to na przedsiębiorcę nałożony został bezwzględny obowiązek okazania wykresówek za wszystkie dni, kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorcę, jedynym zaś odstępstwem od wskazanego obowiązku może być przedstawienie odpowiednich zaświadczeń zgodnie z art. 31 ustawy z 2004 r. o czasie pracy kierowców(por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. II GSK 679/09, z dnia 19 kwietnia 2013r. sygn. II GSK 162/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 września 2014r. sygn. III SA/Łd 606/14, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 października 2011r. sygn. IVSA/Gl 33/11 wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2011r. sygn. II SA/Po 687/10 dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego, w kontekście cytowanych wyżej regulacji unijnych i krajowych, zdaniem Sądu, za chybiony uznać należy zarzut skargi poddający w wątpliwość istnienie podstaw prawnych do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za naruszenie z l.p. 6.3.9. załącznika nr 3 do ustawy.

Na zakończenie należy jeszcze odnieść się do wniosków dowodowych zawartych w skardze i wyjaśnić, że celem postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3 P.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do tak poczynionych ustaleń. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny jest zaś dopuszczalne wówczas, gdy postulowany bądź dopuszczony z urzędu dowód pozostaje w ścisłym związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Możliwość przeprowadzenia postępowania uzupełniającego rozumieć należy bowiem, jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z ustaleniem zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Innymi słowy, postępowanie dowodowe prowadzone na podstawie omawianego przepisu nie może stanowić podstawy dokonywania przez sąd samodzielnych ustaleń faktycznych. Mając na uwadze powyższe, pomijając fakt, że do skargi nie zostały załączone sporne zaświadczenia, a pełnomocnik wnosił o odroczenie rozprawy z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania reklamacyjnego na poczcie, sąd nie był uprawniony do przeprowadzenia dowodu z tych dokumentów, które były w dyspozycji strony skarżącej, ale nie zostały przedłożone organowi w toku postępowania administracyjnego, tym bardziej, że jak podniesiono wyżej tego rodzaju dokumenty nie mogą być przedłożone po zakończeniu kontroli. Zdziwienie sądu budzi również wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu prywatnego w postaci oświadczenia M. F. na okoliczność ustalenia, że w czasie kontroli strona reprezentowana przez M. F. okazywała organowi zaświadczenia o tygodniowych odpoczynkach kierowcy P. K., a organ odmówił ich przyjęcia oświadczając, że pozostałe dokumenty są wystarczające do rozpoznania sprawy. Wobec powyższego podkreślić należy, co podniesiono już wyżej, że postępowanie dowodowe prowadzone w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. nie może stanowić podstawy dokonywania przez sąd samodzielnych ustaleń faktycznych, ale przede wszystkim zaakcentować trzeba fakt, że z akt sprawy wynika, iż w toku postępowania kontrolnego skarżący nie był przez nikogo reprezentowany (oświadczenie z dnia 7 listopada 2013r. karta 16 akt administracyjnych) stąd ewentualne oświadczenia M. F. nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Z akt administracyjnych nie wynika by załączone do skargi dokumenty skarżący przedstawił w toku postępowania przed organem I instancji, nie dołączył ich również do odwołania od decyzji tego organu. Twierdzenie zatem, że załączone do skargi dokumenty (zaświadczenia) nie zostały uwzględnione w toku postępowania administracyjnego, również z tego powodu nie może prowadzić do uwzględnienia skargi bowiem nie znajduje uzasadnienia.

Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

ds