Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 754/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1 pkt 9 art. 70 par. 3 i 4 art. 116 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Izabela Maj – Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] (nr [...]) działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 w związku z art. 107 § 1 i art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm. dalej Ordynacja podatkowa) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...]. (nr [...]), w której orzeczono o odpowiedzialności solidarnej A. W. (dalej zwany stroną lub skarżącym) za zaległości podatkowe firmy A Sp. z o.o. w R. w podatku od czynności cywilnoprawnych wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie [...] zł. ze spółką A oraz A. H..

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym. W dniu 14.05.2004r. firma B Sp. z o.o., działając na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 86 poz. 959 ze zm. dalej PCC), jako płatnik podatku od czynności cywilnoprawnych złożyła do [...] Urzędu Skarbowego w P deklaracje w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych PCC-1 deklarując m.in. kwoty podlegające wpłacie na rachunek Urzędu Skarbowego za miesiąc marzec 2004r. w kwocie [...] zł. (termin płatności 30.03.2004r.) oraz za kwiecień 2004r. w wysokości [...] (termin płatności 20.04.2004r.).

Zgodnie z treścią akt rejestrowych spółki – (wpis KRS [...]) jej zarząd był dwuosobowy. W okresie powstania zobowiązania podatkowego jego członkami byli: prezes A. H. oraz wiceprezes A. W.. Następnie zgodnie z wpisami do KRS z dnia 4.01.2006r. i z dnia 20.03.2006r. funkcję w zarządzie spółki objął prezes zarządu T. M., natomiast A. W. przestał pełnić funkcję członka zarządu. Powołana spółka dokonała zmiany siedziby znajdującej się w P. przy ul. [...] na siedzibę w R. przy ul. [...], zmieniając również nazwę firmy na A Sp. z o.o. Mimo złożenia deklaracji i upływu terminu płatności podatnik nie uregulował ww. należności w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z czym powstała zaległość podatkowa.

Przedmiotowe zaległości podatkowe zostały objęte w drodze postępowania egzekucyjnego tytułami wykonawczymi z dnia 21.07.2004r., (nr [...]) oraz z dnia 12.10.2004r., (nr [...]). Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) stwierdził bezskuteczność zastosowanych środków egzekucyjnych wobec spółki i uznał postępowanie egzekucyjne za całkowicie bezskuteczne.

W toku postępowania ustalono też, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem. W dniu 22.09.2005r. A. H. na skutek wezwania poinformował pisemnie organ podatkowy, iż z dniem 20.05.2005r. zbył udziały w firmie A Sp. z o.o. T. M. oraz, że w dniu 3.06.2005r. został odwołany ze stanowiska członka zarządu spółki, w związku z czym uważa postępowanie za bezprzedmiotowe. Ponadto A. H. pismem z dnia 11.10.2005r. poinformował, iż z chwilą rezygnacji ze stanowiska prezesa zarządu spółki, firma utraciła płynność finansową, ale posiadała wymagane wierzytelności oraz wskazał, iż w sprawie szczegółowych informacji udzielić może aktualny prezes zarządu J. B.. Ta z kolei pismem z dnia 14.11.2005r. poinformowała organ, iż nie posiada z przedmiotowego okresu dokumentacji księgowej firmy. Organ wskazywał ponadto, iż nie uzyskano stosownych informacji od T. M. , gdyż wezwanie z dnia 5.10.2005r., mimo powtórnego awiza nie zostało przez wyżej wymienionego odebrane. W dniu 24.10.2005r. organ podatkowy skierował pismo do A. W. wzywając do udzielenia informacji o stanie majątkowym spółki, pismo zostało doręczone zastępczo (dwukrotnie awizowane).

Z uwagi na bezskuteczność podjętych czynności mających na celu ustalenie majątku firmy A Sp. z o.o. oraz czynności egzekucyjnych, organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności A. W. jako członka zarządu za zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego za powstałe w okresie pełnienia przezeń funkcji członka zarządu spółki.

Jak wskazano w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ podatkowy działając w oparciu o przepisy art. 107-119 ustawy Ordynacja podatkowa uznał, że strona pełniła funkcję członka zarządu w okresie powstania zaległości podatkowych i nie wykazała okoliczności egzoneracyjnych uwalniających ją od odpowiedzialności podatkowej. Z uwagi na powyższe oraz treść art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy podkreślał, iż był zobowiązany orzec o odpowiedzialności solidarnej A. W. z pozostałymi członkami zarządu w tym okresie, w którym powstały zaległości spółki, a którzy również nie wykazali okoliczności egzoneracyjnych.

Organy podatkowe podkreślały przy tym, iż w sprawie ustalono, że A. W. w czasie powstania zaległości podatkowych pełnił funkcję członka zarządu firmy A sp. z o.o. W tym czasie jako członek zarządu miał możliwość dokonania oceny sytuacji finansowej spółki. Wszczęte postępowanie egzekucyjne było nieskuteczne ze znanego organowi egzekucyjnemu majątku firmy. Na tę okoliczność wskazano, iż do Sądu Rejonowego w K. - Wydział X Gospodarczy wpłynął wniosek z dnia 1 czerwca 2005r. o ogłoszenie upadłości spółki oraz wskazano, iż zarządzeniem z dnia 9 czerwca 2005r. wniosek ten został zwrócony z uwagi na braki formalne, w tym brak prawidłowego aktualnego wykazu składników majątkowych z szacunkową wyceną; prawidłowego aktualnego spisu wierzycieli z podaniem adresów i wysokością wierzytelności każdego z nich, z uwzględnieniem terminu zapłaty, aktualnego sprawozdania finansowego; oświadczenia o spłacie wierzytelności lub innych długów dokonanych w terminie sześciu miesięcy przed dniem złożenia wniosku; wykazu tytułów egzekucyjnych przeciwko dłużnikowi.

Organ podatkowy I instancji podkreślał, iż A. W. nie uprawdopodobnił, że niezgłoszenie skutecznego prawnie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości likwidacyjnej (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy oraz nie wskazał mienia, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części, a które nie było znane organowi egzekucyjnemu. W rozstrzygnięciu organu podatkowego I instancji podkreślono, iż podstawą do orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej jest art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Od decyzji organu I instancji z dnia [...] orzekającej o odpowiedzialności solidarnej A. W. z tytułu powstałych w firmie A Sp. z o.o. zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości [...]. odwołanie złożył pełnomocnika strony radca prawny Z. C..

Dyrektor Izby Skarbowej w K. ww. decyzją z dnia [...] po analizie zebranego materiału dowodowego oraz przedstawionych w odwołaniu argumentów strony utrzymał w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.. Organ odwoławczy podtrzymując w całości stanowisko organu I instancji podkreślił, iż spełnione zostały przesłanki z art. 116 Ordynacji podatkowej do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności A. W. za zaległości podatkowe firmy A sp. z o. o., podkreślając przy tym, iż zgłoszony wniosek o upadłość z uwagi jego braki formalne nie mógł prowadzić do uznania, iż strona we właściwym czasie wypełniła jeden z warunków zwalniających ją z przedmiotowej odpowiedzialności.

W skardze na decyzję ww. Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] pełnomocnik A. W. (dalej zwany skarżącym) powtórzył w przeważającej części argumentację i zarzuty zawarte w odwołaniu. W skardze podniesiono bowiem zarzut naruszenie przepisu art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez orzeczenie o odpowiedzialności zobowiązanego za zaległości podatkowe firmy A Sp. z o.o.; zarzut naruszenia przepisu art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stanowiącej o zasadzie zaufania podatnika do organów podatkowych; zarzut naruszenia przepisu art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz zarzut naruszenia przepisu art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa.

Uzasadniając zarzuty wskazano, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wyklucza możliwość orzeczenia o odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie strony skarżącej to na organie podatkowym ciąży wskazanie, że przesłanki poniesienia odpowiedzialności solidarnej zostały spełnione, zaś w przedmiotowej sprawie strona wykazała wystąpienie przesłanek z art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a zadaniem organu podatkowego było zbadanie w jakim terminie wniosek o upadłość spółki winien być zgłoszony. Skarżący podnosił, że samo ogólnikowe stwierdzenie, iż właściwym czasem do zgłoszenia wniosku o upadłość był rok 2004 jest bezzasadne, bowiem dopiero w połowie roku 2005 wystąpiły przesłanki do złożenia takiego wniosku, co też członkowie zarządu uczynili składając w dniu 2.06.2005r. do Sądu Rejonowego w K. wniosek o ogłoszenie upadłości spółki A, a co powoduje zwolnienie z mocy prawa skarżącego z odpowiedzialności solidarnej jako członka zarządu za zobowiązania ww. firmy.

Strona skarżąca wskazywała, iż pismem z dnia 18.05.2006r. przedłożono organowi podatkowemu informację o mieniu spółki, w tym m.in. stan aktywów (na dzień 20.05.2005r. wyniósł [...]) oraz kwotę posiadanych należności pozabilansowych (kwota [...]) i podkreślała, iż mając na względzie wartość zaległości podatkowej, jak i wartość mienia (kwota [...]) uznać należało, że działania strony wypełniły przesłankę wyłączającą jego odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki.

W treści skargi wskazano ponadto, że T. M. jako nabywca udziałów spółki posiadał wiedzę o jej sytuacji finansowej i złożył na tę okoliczność stosowne oświadczenie, w związku z czym zasadne było przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka. Pełnomocnik skarżącego wskazywał także, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem, że skoro prowadzone po kilku latach postępowanie wykazało brak majątku firmy A, a wskazany przez stronę majątek w 2006r. z którego zaległości mogły być zaspokojone, powoduje brak spełnienia przesłanek do zastosowania instytucji odpowiedzialności solidarnej.

W skardze zaakcentowano także, iż w przedmiotowej sprawie nie została również zbadana kwestia bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, gdyż co prawda postanowieniem z dnia [...] orzeczono o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, lecz zobowiązany dwa lata wcześniej wskazał wielomilionowy majątek spółki, z którego zobowiązanie to mogło być zaspokojone.

W ocenie A. W. zostały spełnione obydwie przesłanki z art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. w odpowiednim czasie złożono wniosek o upadłość spółki oraz podano posiadane informacje na temat majątku spółki, z którego mogła być prowadzona egzekucja. Zdaniem strony skarżącej w toku postępowania doszło do naruszenia postanowień art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Podkreślono przy tym, iż w sprawie istotne były dowody wskazujące na wyłączenie z odpowiedzialności A. W. oraz powołanie świadków T. M. i J. B., zaś organ podatkowy skupił się na okolicznościach, które nie miały głównego znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

W dniu 6.12. 2010r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika strony skarżącej, w którym podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wskazano, iż w przedmiotowej sprawie nie istnieje zobowiązanie podatkowe spółki, za które odpowiedzialność miałby podnosić skarżący podatnik. Podkreślono, że zgodnie z treścią przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej członkowie zarządu spółek mających osobowość prawną odpowiadają solidarnie ze spółką za zaległości podatkowe spółki powstałe w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w sytuacji, gdy nie istnieje zobowiązanie spółki oczywistym jest brak odpowiedzialności członka zarządu. Podkreślono przy tym, iż przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności skarżącego podatnika za zobowiązania podatkowe spółki w podatku od czynności cywilnoprawnych za miesiące marzec i kwiecień 2004 r. Zgodnie z treścią przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązania te uległy przedawnieniu z końcem 2009 r. Podkreślono, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do uznania, iż wskazany bieg przedawnienia został przerwany, wskazując przy tym, iż zgodnie z treścią przepisu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej (zarówno w brzmieniu obecnym jak i obowiązującym przed dniem 1 września 2005 r.) bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. W piśmie pełnomocnika skarżącego podano, iż odniesieniu do w/w zobowiązań podatkowych spółki nie zastosowano żadnego środka egzekucyjnego, a tym samym, biorąc pod uwagę fakt nie wystąpienia przesłanek określonych w 70 § 3 Ordynacji podatkowej oraz przesłanek zawieszenia zobowiązania podatkowego, wskazane powyżej zobowiązania podatkowe uległy przedawnieniu. Pełnomocnik akcentował, że co prawda w skarżonej decyzji organ odwoławczy, w ślad za organem podatkowym I instancji wskazał, iż w toku prowadzonego wobec spółki postępowania podatkowego doszło do zajęcia rachunków bankowych spółki w C Banku S.A. O. D w W. oraz Banku E S.A. w W., ale z przywołanych w odpowiedzi na skargę pism wynika, iż zajęcie to nie dotyczyło zobowiązań podatkowych spółki w podatku od czynności cywilnoprawnych za miesiące marzec i kwiecień 2004 r. lecz w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za okres grudzień 2004 r. - kwiecień 2005 r. W ocenie pełnomocnika tym samym zobowiązanie podatkowe spółki w podatku od czynności cywilnoprawnych za w/w okresy wygasło zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej przez przedawnienie.

Pełnomocnik podkreślał, iż wskazana w przepisie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej solidarna odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania podatkowe spółek ma charakter subsydiarny. Członek zarządu ponosi odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe spółki i to dopiero w momencie, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna. Tym samym skoro zobowiązanie spółki nie istnieje oczywistym jest brak możliwości dochodzenia tego zobowiązania od członka zarządu. W przypadku decyzji o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej nie powstaje nowe zobowiązanie podatkowe.

W odpowiedzi na ww. pismo pełnomocnika skarżącego przesłane na zarządzenie Przewodniczącego składu orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7.12.2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. w piśmie z dnia 21.12. 2010r. poinformował, że z akt sprawy przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. wynikało, iż w przedmiotowej sprawie zobowiązanie w podatku od czynności cywilnoprawnych jest wymagalne.

Dyrektor Izby Skarbowej podawał, iż mając na względzie zarządzenie Przewodniczącego zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. o ponowne zbadanie czy w przedmiotowej sprawie przedawniło się zobowiązanie w podatku od czynności cywilnoprawnej. W odpowiedzi organ I instancji zmienił swoje stanowisko wskazując, że organ wystawił tytuł wykonawczy obejmujący zaległości podatkowe wynikające z deklaracji PCC -1 za 03/2004 w wysokości [...] oraz tytuł wykonawczy z dnia 12.10.2004r. obejmujący zaległości wynikające z deklaracji PCC -1 za 04/2004r. w wysokości [...]. Tytuły te zostały skutecznie doręczone, jednakże faktycznie nie zastosowano środka egzekucyjnego, zatem bieg terminu przedawnienia w podatku od czynności cywilnoprawnych nie został przerwany. Organ odwoławczy wskazywał, iż z uzyskanej od organu I instancji informacji wynika, iż zobowiązanie w podatku od czynności cywilnoprawnej względem skarżącego podatnika przedawniło się, zatem słusznie pełnomocnik podawał, iż brak jest podstaw by realizować zobowiązanie podatkowe od A. W. jako osoby trzeciej. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż z uwagi na powyższe należy uznać, iż zarzuty podniesione przez stronę w piśmie procesowym skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach - a wcześniej nieznane organowi odwoławczemu - są zasadne, zatem skarga zasługuje na uznanie z uwagi na przedawnienie.

Na rozprawie w dniu 21. 02. 2011r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w K. wnosił i wywodził jak w piśmie z dnia 21.12.2010r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ww. ustawy wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa uzasadniających jej uchylenie. Przenosząc określone w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. utrzymująca w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości spółki z o.o. A na byłego członka jej zarządu A. W. za uwagi na zasadność zarzutu przedawnienia zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnej narusza prawo w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia.

Odnosząc się do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy Sąd wskazuje, iż jest on po części sporny i został przedstawiony przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania, dlatego też brak jest podstaw do jego ponownego prezentowania, tym bardziej, że zasadny i uznany przez organ odwoławczy okazał się zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Należy jednak wskazać, iż istota nakreślonego w skardze sporu sprowadzała się do oceny tego czy w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki uzasadniające orzeczenie o podatkowej odpowiedzialności solidarnej skarżącego A. W. jako osoby trzeciej za zaległości spółki A istniejące w podatku od czynności cywilnoprawnych. Do momentu podniesienia zarzutu przedawnienia sporne było to, czy zachodziły przesłanki wyrażone w art. 116 Ordynacji podatkowej uzasadniające odpowiedzialność skarżącego za przedmiotowe zaległości.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem prawa, co trafnie podniesiono w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 26.11. 2010r. brak było bowiem podstaw do orzeczenia przedmiotowej odpowiedzialności. Należy przy tym wskazać, iż zobowiązanie osoby trzeciej ma w rozpatrywanym przypadku charakter akcesoryjny i wygaśnięcie zobowiązania podatnika powoduje wygaśniecie zobowiązania osoby trzeciej. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie ma zatem ustalenie, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] doszło do wygaśnięcia zobowiązania spółki A w podatku od czynności cywilnoprawnych za miesiące marzec i kwiecień 2004 rok. Skoro jak ustalono w toku postępowania w przedmiotowej sprawie nie istnieje zobowiązanie podatkowe spółki, za które odpowiedzialność miałby podnosić skarżący podatnik, a zgodnie z treścią przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej członkowie zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie ze spółką za zaległości podatkowe spółki powstałe w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu, nie budzi wątpliwości Sądu, brak podstaw prawnych do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu, za zobowiązania podatkowe spółki w podatku od czynności cywilnoprawnych za miesiące marzec i kwiecień 2004 r. Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, iż zgodnie z treścią przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązania te uległy przedawnieniu z końcem 2009 r. oraz to, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do uznania, iż wskazany bieg przedawnienia został przerwany, co zresztą ostatecznie przyznają także organy podatkowe. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej i to niezależnie od zmiany jego brzmienia od dnia 1 września 2005 r., bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Skoro zatem bezspornym jest to, że w odniesieniu do przedmiotowych zobowiązań w podatku od czynności cywilnoprawnych spółki A w ogóle nie zastosowano żadnego środka egzekucyjnego oraz to, że nie wystąpiły przesłanki określone w art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej należało przyjąć, iż przedmiotowe zobowiązania podatkowe spółki A uległy przedawnieniu, co w konsekwencji oznacza konieczność uznania skargi za uzasadnioną.

W rezultacie wygaśnięcia zobowiązania spółki A doszło do zwolnienia z odpowiedzialności skarżącego, jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki, a decyzja w przedmiocie odpowiedzialności straciła swoje podstawy.

Sąd wskazuje, iż w przypadku stwierdzenia takiej okoliczności na etapie postępowania odwoławczego tj. wygaśnięcie zobowiązania podatkowego spółki, za które odpowiada członek zarządu, o którym mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej wskutek jego przedawnienia (art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej) postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

W takim przypadku organ odwoławczy powinien na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit, a) Ordynacji podatkowej uchylić decyzję organu l instancji i umorzyć postępowanie w sprawie.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit, a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana, a o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.