Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 463/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 44
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 462/17 w sprawie ze skargi I. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji do budżetu miasta oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 lipca 2017r., sygn. akt I SA/Gl 462/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę I. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...] lutego 2017r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zwrotu dotacji udzielonej z budżetu miasta.

Przedstawiając przyjęty za podstawę wyroku stan sprawy – Sąd I instancji wskazał, że Dyrektor Miejskiego Zarządu Oświaty w B.-B. decyzją z dnia [...] października 2016r. nr [...] orzekł o zwrocie dotacji w wysokości 23.604,08 zł, jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. postanowieniem z dnia [...] lutego 2017r., na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 23 z późn. zm.), zwanej k.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. - odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania (art. 129 ust. 3 k.p.a.). Przepis art. 134 k.p.a. stanowi zaś, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z tych przepisów wynika, że odwołanie dla swojej skuteczności musi być wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a. lub w terminie określonym w przepisach szczególnych (art. 129 § 3 k.p.a.) oraz, że w przypadku czternastodniowego terminu z art. 129 § 2 k.p.a., jego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia decyzji stronie (ewentualnie ogłoszenia decyzji - gdy decyzja była ogłaszana). Terminy do wnoszenia odwołania są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane ani skracane przez organ administracji publicznej; są terminami procesowymi obliczanymi według przepisów kodeksu oraz terminami zawitymi, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie, w sytuacji braku uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jest obowiązek organu wydania aktu, na podstawie art. 134 k.p.a., postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania i stwierdzenie tej okoliczności przez organ nie zależy od uznania organu odwoławczego i jest okolicznością obiektywną, w związku z tym, w takiej sytuacji organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia przewidzianego w art. 134 k.p.a.

Kolegium stwierdziło, iż strona uchybiła 14 - dniowemu terminowi do wniesienia odwołania. Wskazuje na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, z którego jednoznacznie wynika, iż decyzja organu I instancji została stronie prawidłowo doręczona w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 8 listopada 2016r., natomiast pełnomocnik strony złożył odwołanie za pośrednictwem placówki pocztowej w Warszawie w dniu 5 grudnia 2016r., podczas gdy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 22 listopada 2016r. Co istotne, decyzja organu I instancji zawierała prawidłowe pouczenie zarówno o terminie, jak i sposobie wniesienia odwołania. Strona zatem, zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a., jak i pouczeniem zawartym w decyzji organu I instancji, miała do wniesienia odwołania 14 dni od dnia doręczenia decyzji, tj. od dnia 8 listopada 2016r. Skoro więc wniosła odwołanie w dniu 5 grudnia 2016r., nie ulega wątpliwości, że uczyniła to po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności.

Z unormowań k.p.a. w zakresie sposobów doręczeń pism administracyjnych wynika zdaniem Kolegium, że zasadą jest, iż doręczenie pisma następuje do rąk adresata, jest to tzw. doręczenie właściwe (art. 42 § 1, 2 i 3 k.p.a.). W razie nieobecności adresata można zastosować tryb doręczenia zastępczego, a więc dokonać doręczenia pisma za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 zdanie 1 k.p.a.). Natomiast w sytuacji, gdy doręczyciel nie może doręczyć pisma w sposób właściwy lub zastępczy, wówczas stosuje się przepis art. 44 k.p.a. normujący tzw. fikcję prawną doręczenia pisma.

Zdaniem Kolegium, z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została wysłana do strony na adres: I. B. ul. K. [...], a następnie z uwagi na niezastanie strony pod tym adresem dwukrotnie awizowana, tj. 24 października 2016r. i 2 listopada 2016r. Nie budzi sporu również, że odwołująca się nie podjęła przesyłki przez okres 14 dni od dnia pierwszego awiza, a więc do dnia 8 listopada 2016r. Stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. okoliczności te uprawniały do zastosowania fikcji doręczenia. W badanej sprawie nie było więc podstaw do zakwestionowania trybu doręczenia z art. 44 k.p.a. Skarżąca bowiem nie poinformowała organu o innym adresie, pod który należy dokonywać doręczeń niż wskazany adres. Skoro zaś odbierała wcześniejszą korespondencję organu pod tym adresem, to nie można zarzucić organowi I instancji błędu w zakresie doręczenia decyzji.

Kolegium zwróciło uwagę, że strona stawiła się w Miejskim Zarządzie Oświaty w B.-B. i osobiście odebrała decyzję w dniu [...] listopada 2016r., niemniej jednak pozostaje to bez wpływu na konstatację, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem 14 - dniowego terminu do wniesienia odwołania, który upływał z dniem 22 listopada 2016r. W treści odwołania nie podniesiono też żadnych okoliczności, które wskazywałyby na przyczynę uchybienia terminu.

Oddalając skargę I. B. na to postanowienie – Sąd I instancji, po odwołaniu do art. 134 k.p.a., wskazał, że w razie stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu organ odwoławczy ma bezwarunkowy obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, które jest ostateczne. Podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o ten przepis organ odwoławczy ogranicza się wyłącznie do badania, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Uchybienie terminu jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie tego postanowienia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek ten zostanie uwzględniony. Podstawę do wydania postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. stanowi ustalenie, w jakiej dacie doręczona została zaskarżona decyzja, w jakiej dacie skutecznie wniesione zostało od niej odwołanie oraz czy zachowany został termin określony w ustawie.

W ocenie Sądu w tej sprawie doręczenia decyzji organu I instancji dokonano skutecznie w trybie art. 44 k.p.a. Doręczenie to znajduje zastosowanie w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (doręczenie pisma adresatowi w miejscu zamieszkania, miejscu pracy, w lokalu organu administracji lub innym miejscu, gdzie zastanie się adresata) lub art. 43 k.p.a. (doręczenie dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi). W tego typu sytuacji operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 k.p.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni od pierwszego zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, tj. z upływem 14 dnia liczonego od pierwszego zawiadomienia, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Dokonując oceny skuteczności doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. należy mieć na uwadze, że muszą być spełnione wszystkie określone w nim warunki, tj. adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może go odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata. Skutek prawny doręczenia mogą mieć tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w art. 44 k.p.a.

Sąd I instancji uznał, że decyzja pierwszoinstancyjna zawierała prawidłowe pouczenie o środkach zaskarżenia. Została ona wysłana na wskazany przez stronę adres do korespondencji, czego skarżąca nie kwestionowała. Stwierdził, że przesyłka, która została nadana u operatora pocztowego w dniu 24 października 2016r. i która stała się podstawą dla stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w pełni spełnia opisane wyżej warunki. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru widnieje adnotacja, że przesyłka z powodu niemożności doręczenia została po raz pierwszy awizowana w dniu 24 października 2016r. i pozostawiona na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym K., a zawiadomienie o tym fakcie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Ponadto na tym potwierdzeniu znajduje się adnotacja o powtórnym awizowaniu przesyłki w dniu 2 listopada 2016r. i o zwrocie przesyłki do adresata w dniu 8 listopada 2016r. - wobec jej niepodjęcia w terminie. Zwrotne potwierdzenie odbioru zostało wypełnione czytelnie i zawiera podpis doręczyciela. Na podstawie tych danych Sąd stwierdził, że spełnia ona wszystkie wymagania określone w art. 44 k.p.a. Wynika z niej jednoznacznie, że skutek doręczenia nastąpił z dniem 7 listopada 2016r. Natomiast przyjęcie przez Kolegium, że skutek doręczenia nastąpił w dniu 8 listopada 2016r. jest zwykłą omyłką (nota bene korzystną dla strony skarżącej), która nie miała jednakże żadnego wpływu na wynik sprawy. Skoro bowiem decyzja organu I instancji została skarżącej skutecznie doręczona w trybie tzw. fikcji doręczenia z dniem 7 listopada 2016r. - to termin do złożenia odwołania upływał z dniem 21 listopada 2016r. Nawet przyjęcie przez Kolegium daty, w której nastąpił skutek doręczenia - 8 listopada 2016r. nie mogłoby zmienić oceny, że wniesienie środka zaskarżenia od decyzji organu I instancji przez pełnomocnika strony w dniu 5 grudnia 2016r. nastąpiło ewidentnie z uchybieniem 14 - dniowego terminu. Co istotne, strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W pełni zasadnie zatem organ odwoławczy stwierdził, na podstawie art. 134 k.p.a., uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Bez wpływu pozostaje późniejszy osobisty odbiór decyzji pierwszoinstancyjnej przez stronę w dniu 21 listopada 2016r. Zdaniem Sądu nie może budzić wątpliwości, że w sytuacji gdy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia określony w art. 44 § 4 k.p.a, późniejsze powtórne doręczenie decyzji (poprzez jej osobisty odbiór) nie otwierało ponownie terminu do wniesienia odwołania, a miało jedynie charakter informacyjny.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła I. B., zaskarżając go w całości. Wyrokowi zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 44 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji w której w tej sprawie przesyłka nadana u operatora pocztowego nie spełnia wszystkich wymagań określonych w art. 44 k.p.a. i skutek doręczenia nie nastąpił w trybie tzw. fikcji doręczenia z dniem 7 listopada 2016r.,

2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 k.p.a. poprze oddalenie skargi w sytuacji gdy organ odwoławczy niezasadnie stwierdził na podstawie art. 134 k.p.a. uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wyraziła pogląd, że decyzja pierwszoinstancyjna nie została jej skutecznie doręczona w trybie fikcji doręczenia. Zgodnie z adnotacją na wtórnym awizie przesyłka będzie uważana za doręczoną z dniem 8 listopada 2016r., a nie jak błędnie wskazano z dniem 7 listopada 2016r. Na powtórnym awizie znajdowało się błędne określenie daty, do której można odebrać przesyłkę i skarżąca miała o jeden dzień mniej na jej odebranie. W dniu 8 listopada 2016r. przesyłka została bowiem już odesłana do nadawcy. Uniemożliwiało to skarżącej skuteczne odebranie decyzji, bowiem kierując się treścią zawiadomienia powtórnego określenie terminu, że przesyłka została złożona na okres 14 dni od dnia 25 października 2016r. w placówce pocztowej oznaczać powinno, jej zdaniem, że upływ ostatniego dnia terminu na odbiór przesyłki upływa w dniu 8 listopada 2016r.

Wskazując na te zarzuty, na zasadzie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do poszukiwania czy też modyfikowania, niejako w zastępstwie skarżącego kasacyjnie, podstaw kasacyjnych. Zatem każdy zarzut przedstawiony w skardze kasacyjnej powinien być uzasadniony w taki sposób, aby z treści uzasadnienia podstaw kasacyjnych w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, z jakich przyczyn skarżący zarzuca sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego lub materialnego.

Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej.

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do prawidłowości zaskarżonego wyroku, którym Sąd I instancji za zgodne z prawem uznał postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Źródłem tego sporu jest odmienna ocena okoliczności skutecznego doręczenia w trybie zastępczym decyzji pierwszoinstancyjnej z uwagi na treść zawartej na awizie adnotacji dotyczącej okresu przechowywania tej decyzji w urzędzie pocztowym. W tym zakresie organ, co zaaprobował Sąd I instancji, uznał, że zwrot awizowanej i przechowywanej 14 dni od daty pierwszego awiza przesyłki nastąpił prawidłowo, przy czym Sąd I instancji przyjął za datę zwrotu dzień 7 listopada 2011r. Skarżąca kasacyjnie uważa natomiast, że zwrot przesyłki w tej dacie był nieprawidłowy, gdyż przesyłka o jeden dzień została przedwcześnie zwrócona do adresata, co z kolei pozbawiło ją możliwości jej odebrania i w efekcie dochowanie terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane w skardze kasacyjnej stanowisko nie jest zasadne, co jest - jak można sądzić - wynikiem błędnej oceny przez skarżącą kasacyjnie wynikającej z awiza okoliczności okresu przechowywania przesyłki w urzędzie pocztowym w świetle treści art. 44 k.p.a. i pominięcia, że termin 14 - dniowy pozostawienia przesyłki w urzędzie pocztowym liczony jest od daty pierwszego awiza. Zgodnie bowiem z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego ( § 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Dla oceny prawidłowości stanowiska zaskarżonego wyroku ma wynikająca z § 3 tego przepisu okoliczność prawna związana z liczeniem terminu odbioru powtórnie awizowanej przesyłki. Na gruncie tego przepisu 14 – dniowy termin odbioru przesyłki liczony jest od daty pierwszego awizowania. Oznacza to, że dla 14 – to dniowego okresu przechowywania awizowanej przesyłki i daty jej zwrotu do adresata nie ma znaczenia okres, jaki upłynął między datą wtórnego awiza a datą zwrotu przesyłki do adresata, gdyż nie musi to być okres kolejnych 7 dni (przechowywania przesyłki) jak w przypadku pierwszego awiza. Ustawodawca nie uzależnia też – jak podnosi judykatura - skuteczności doręczenia przesyłki od umieszczenia na niej jakichkolwiek adnotacji, a jedynie od zachowania trybu przewidzianego w tym przepisie, w tym podwójnego awizowania przesyłki pod prawidłowym adresem (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 lutego 2018r., III SA/Gl 969/17, LEX nr 2474175). Złożenie przez doręczającego pisma w placówce pocztowej oraz umieszczenie zawiadomienia o złożeniu tego pisma w tym miejscu, jak również przechowanie pisma przez okres wskazany w art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. pozwala uznać doręczenie za prawidłowe i skutecznie dokonane z upływem ostatniego dnia okresu czternastu dni liczonego od następnego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2017r., III SA/Wa 636/16, LEX nr 2387459).

Zważywszy na powyższą regulację prawną zasadne jest stanowisko zaskarżonego wyroku, że w tej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki uznania doręczenia zastępczego za skuteczne. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru spornej przesyłki oraz złożonego przez skarżącą awiza wynika, iż przesyłka zawierająca decyzję pierwszoinstancyjną została po raz pierwszy awizowana w dniu 24 października 2016r., po raz drugi zaś w dniu 2 listopada 2016r. Awizo zawiera adnotację, że z powodu niemożności doręczenia adresatowi przesyłka została złożona na okres 14 dni od dnia 25 października 2016r. we wskazanej w awizie placówce pocztowej oraz że w razie nieodebrania przesyłki przez adresata w tym terminie będzie ona uważana za doręczoną z upływem ostatniego dnia tego okresu, tj. z dniem 7 listopada 2016r. Z awiza wynika zatem jednoznacznie, że przesyłka będzie przechowywana w placówce pocztowej do dnia 7 listopada 2016r., co oznacza, że po tej dacie będzie zwrócona adresatowi w razie jej nieodebrania. Zwrot przesyłki adresatowi w dniu 8 listopada 2016r. – wbrew przekonaniu skarżącej - był w świetle zaprezentowanej regulacji prawidłowy. Co istotne złożone przez skarżącą awizo dowodzi, iż skarżąca kasacyjnie została zawiadomiona o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym, jak i poinformowana o skutkach jej nieodebrania w terminie wskazanym w awizie. Wobec tak jednoznacznej treści awiz, jak i jasnej treści § 3 art. 44 k.p.a. nie sposób zrozumieć twierdzenia skargi kasacyjnej, że przesyłka winna być przechowywana w placówce pocztowej do dnia 8 listopada 2016r., co oznacza, iż mogła być zwrócona adresatowi dopiero w dniu 9 listopada 2016r. Nie jest też jasne – gdyż skarga kasacyjna milczy – w jaki sposób ta okoliczność miałaby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro skarżąca kasacyjnie nawet nie twierdzi, że w dniu 8 listopada 2016r. próbowała odebrać sporną przesyłkę. Odnotować też trzeba, że w dniu 21 listopada 2016r., tj. w ostatnim dniu terminu do wniesienia od decyzji pierwszoinsatncyjnej, skarżąca kasacyjnie odebrała w siedzibie organu kopię awizowanej decyzji. Zbieżność tych dat zwłaszcza wobec jasnej treści złożonego przez nią awiza wskazuje jednak, iż skarżąca doskonale wiedziała, w jakiej dacie decyzja została jej doręczona i w jakiej dacie upływa termin do wniesienia od tej decyzji odwołania. Pomimo tej wiedzy – jak można sądzić – błędnie jednak uznała, że termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia faktycznego odebrania decyzji w siedzibie organu w dniu 21 listopada 2016r., skoro faktycznie odwołanie złożyła w dniu 5 grudnia 2016r., tj. w 14 dniu liczonym od daty odebrania tej decyzji w siedzibie organu. Znajduje to pośrednie potwierdzenie w treści odwołania, w którym nie kwestionowała skuteczności doręczenia decyzji, a jedynie podnosiła zarzuty merytoryczne przeciwko treści decyzji orzekającej o zwrocie udzielonej dotacji. Samo zaś złożenie odwołania dowodzi, że strona uznała skuteczność doręczenia decyzji, gdyż odwołanie można wnieść od decyzji wprowadzonej do obrotu prawnego. Późniejsze faktyczne wydanie przesyłki adresatowi w placówce oddawczej, nie czyni też nieskutecznym wcześniejszego doręczenia decyzji, gdyż bezskuteczny upływ terminu ponownej awizacji prowadzi do ziszczenia się fikcji doręczenia zastępczego w ostatni jej dzień (tak wyrok NSA z dnia 26 października 2017r., II OSK 244/16, LEX nr 2400058). Wobec tych okoliczności faktycznych sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna – opierając się wyłącznie na własnej odmiennej ocenie tych okoliczności – nie podważyła wiarygodności treści zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym, w tym prawidłowości doręczenia zastępczego. Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty jako dokumenty urzędowe korzystają – jak podnosi jednolicie judykatura - z domniemania prawdziwości. Warunkiem tego domniemania jest jednak, aby zostały one prawidłowo sporządzone i podpisane (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014r., II GSK 236/17, LEX nr 2321654). Konsekwencją uznania doręczenia zastępczego decyzji za skuteczne jest uznanie, że została ona doręczona skarżącej w dniu 7 listopada 2016r. Skoro zaś odwołanie od tej decyzji zostało złożone dopiero w dniu 5 grudnia 2016r., to oczywistym jest, że zarzuty kasacyjne naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 k.p.a. nie są zasadne. Nie budzi bowiem najmniejszych wątpliwości, iż skarżąca odwołanie wniosła ze znacznym uchybieniem terminu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.