Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 283/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1, 2, 4. 5, 7, 8, 13, 18, 20, 21 i 48
journal: Dz.U. 2016 poz 195
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka, Sędziowie Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.), Sędzia WSA Barbara Pasternak, Protokolant Aleksandra Grabiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 stycznia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta dnia [...] 2016 r. o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego wnioskowanego przez A. W. na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. na pierwsze dziecko N. W.

W podstawie prawnej decyzji wskazane zostały przepisy art. 1, art. 2 , art. 4, art. 5, art. 7, art. 8, art. 13, art. 18, art. 20, art. 21, art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195), zwanej dalej. u.p.p.w.d., art. 2, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015r., poz. 1659) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej k.p.a.

Uzasadnienie powyższej decyzji wskazuje na następujące okoliczności stanu faktycznego:

Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] 2016 r. odmówił przyznania świadczenia wychowawczego wnioskowanego przez A. W. na pierwsze dziecko N. W. z powodu przekroczenia przez nią kryterium dochodowego określonego w ustawie jako 800,00 zł. W uzasadnieniu organ, powołując się m.in. na art. 2, art. 4, art. 5, art. 7, art. 17 u.p.p.w.d, a także odnosząc się do odesłania zawartego w ustawie wskazującego na definicję dochodu zawartą w przepisach Ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2003 nr 228 poz. 2255) wskazał, że ustalając prawo do świadczenia wychowawczego na okres trwający od dnia 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. dochód oblicza się na podstawie dochodów uzyskiwanych w roku bazowym 2014.

W wyniku dokonanych obliczeń organ I instancji ustalił, że łączny dochód rodziny A. W. wyniósł 28335,00 zł, z czego dochód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych wyniósł 20033,75 zł, a inny dochód niepodlegający opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych 8301,25. Prezydent Miasta zaznaczył w uzasadnieniu decyzji, że z przedstawionych dokumentów wynikało, iż nie został spełniony art. 7 ust. 6 pkt 1 u.p.p.w.d i w dochodzie tym nie uwzględniono dochodu opodatkowanego na zasadach ogólnych w kwocie brutto 46653,26 zł uzyskanego w 2014 r. przez skarżącą w związku z utratą zatrudnienia w okresach od 01.06.2013 r. 30.06.2014 r. oraz od 01.09.2014 r. do 31.12.2014 r. Miesięczny dochód rodziny z uwzględnieniem dochodu uzyskanego wyniósł zaś 2513,10 zł., zaś miesięczny dochód rodziny na osobę na osobę 1256, 55 zł. Z uwagi na to, że określone w ustawie kryterium dochodowe wynosi 800,00 zł organ I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o ponowną weryfikację kompletu złożonej przez nią dokumentacji, w szczególności dotyczącej dochodu rodziny z gospodarstwa rolnego obejmującego obszary rolne w całości oddane w dzierżawę na podstawie umowy dzierżawy, oraz wliczonej do dochodu zapomogi dla córki N. W. otrzymanej z funduszu socjalnego zakładu pracy jej zmarłego ojca, bowiem, zdaniem matki dziecka, zapomoga została zakwalifikowana jako uzyskana, a jednocześnie nie została uznana za utraconą, pomimo że była wypłacona w całości w 2014 r.

Skarżąca A. W. wskazała, że w jej opinii decyzja organu I instancji zawierała nieprawidłowości polegające na tym, iż ustalając uzyskany dochód rodziny za 2014 r. zostały wliczone i nie zostały uznane za utracone dochody rodziny z gospodarstwa rolnego, obejmującego obszary rolne w całości oddane w dzierżawę na podstawie umowy dzierżawy zawartej, zdaniem skarżącej, stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, przy braku czynszu z tytułu dzierżawy, a także błędy dotyczące wliczenia do dochodu rodziny zapomogi i zakwalifikowaniu tego świadczenia, jako dochodu uzyskanego, a nie potraktowanie go jako utraconego. Skarżąca nadmieniła też, że była kilkakrotnie proszona o przedkładanie dodatkowych, zbędnych jej zdaniem dokumentów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2017 r. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 r. o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego wskazało, że zasady przyznawania świadczenia wychowawczego określone zostały w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Stosownie do art. 4 i 5 ust. 3 u.p.p.w.d. świadczenie to, którego celem jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka do dnia ukończenia przez dziecko 18. roku życia w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie, z tym że w przypadku pierwszego dziecka prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje wspomnianym osobom, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza 800,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego jest rok 2014. Możliwość przyznania świadczenia określa się zaś z uwzględnieniem zawartych w art. 2 pkt 19 i 20 u.p.p.w.d definicji o dochodzie uzyskanym i utracie dochodu. Organ podniósł też, że zgodnie z art. 2 pkt 1 wskazanej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie, oznacza to dochód w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja wydana przez Prezydenta Miasta jest prawidłowa, a organ I instancji odmówił przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego, tj. kwoty 800,00 zł na osobę w rodzinie. Ustalenia dotyczące dochodu należy zdaniem SKO uznać za prawidłowe: łączny dochód w rodzinie skarżącej za 2014 r. wyniósł 28335,00 zł, co w przeliczeniu na dochód miesięczny dało kwotę 2513,10 zł. Po podzieleniu zaś sumy tej na liczbę członków rodziny pani A. W., czyli na 2 osoby, uzyskano miesięczny dochód na osobę w rodzinie w wysokości 1256, 55 zł. Kwota ta jest wyższa od kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie (800,00 zł).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu od zaskarżonej decyzji podniosło, że utrata dochodu, jakim jest zapomoga po śmierci ojca N. W. nie została przewidziana przez ustawodawcę w zamkniętym katalogu wskazanym w art. 2 pkt 19 u.p.p.w.d, dlatego nie ma możliwości uwzględnienia tej utraty przy obliczeniu dochodu rodziny skarżącej. Kwota ta jednocześnie jest jednak dochodem uzyskanym, bowiem została od niej pobrana i odprowadzona zaliczka na podatek.

Za nietrafne uznał organ odwoławczy zarzuty dotyczące dochodów

z gospodarstwa rolnego, obejmującego obszary rolne, które w całości oddane zostało w dzierżawę na podstawie umowy dzierżawy. Organ podzielił stanowisko Prezydenta Miasta i orzecznictwo sądowoadministracyjne, (cyt. I OSK 1906/13) stwierdzając, że art. 5 ust. 8 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie mówi o dochodzie faktycznie osiąganym z działalności rolniczej, lecz zawiera założenie, że kwota wynikająca z przewidzianego w nim wyliczenia jest dochodem miesięcznym przyjętym do ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego. Wskazano także na fakt, iż pogląd dotyczący przyjęcia przez ustawodawcę w przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych domniemania, że z gospodarstwa rolnego uzyskuje się dochód wyrażony został w wielu orzeczeniach, m.in. I OSK 321/07, I OSK 50/08, I OSK 1290/08. Nie bez znaczenia jest też zdaniem organu w rozpatrywanej sytuacji wskazanie art. 5 ust. 8a pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prowadzące do wniosku, że ustalając dochód rodziny uzyskany z gospodarstwa rolnego do powierzchni gospodarstwa stanowiącego podstawę wymiaru podatku rolnego wlicza się obszary rolne oddane w dzierżawę z wyjątkiem m.in. oddanej w dzierżawę na podstawie umowy dzierżawy zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, części lub całości znajdującego się w posiadaniu rodziny gospodarstwa rolnego. Zgodnie z art. 28 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. 1991 nr 7 poz. 24) uznaje się za zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej przez emeryta lub rencistę w sytuacji, gdy wydzierżawi on swoje gospodarstwo rolne osobie niebędącej jego małżonkiem, zstępnym lub pasierbem oraz niepozostającej wraz z nim we wspólnym gospodarstwie domowym na okres co najmniej 10 lat i przedmiotowa umowa dzierżawy zostanie zawarta w formie pisemnej, a także zostanie zgłoszona do ewidencji gruntów i budynków. SKO podniosło, że w rozpatrywanym stanie faktycznym osoba wydzierżawiająca nie jest emerytem ani rencistą w rozumieniu przepisów wspomnianej ustawy, w związku z czym organ I instancji przyjął prawidłowo, że obliczając dochód w rodzinie skarżącej musi zostać uwzględniony także dochód z gospodarstwa rolnego, co przyczyniło się do przekroczenia ustalonego kryterium dochodowego.

W skardze na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. W. zaskarżyła decyzję w całości zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, a tym samym uniemożliwienie jej nabycia prawa do świadczenia wychowawczego na córkę N. W. w okresie od dnia 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego, zasądzenie wypłaty należnego świadczenia wychowawczego za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r., zasądzenie wypłaty ustawowych odsetek od zaległości począwszy od dnia wniesienia skargi do dnia zapłaty, zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, a także ewentualne uchylenie decyzji obu organów administracji w zaskarżonym zakresie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżąca stwierdziła, że organ nie dokonał w żaden sposób oceny dowodów świadczących o uzyskaniu oraz faktycznej i realnej utracie dochodu w formie zapomogi wypłaconej w całości w 2014 r. dla córki N. W. z zakładu pracy zmarłego ojca dziecka. Jej zdaniem utrata tego dochodu jest stała, a z uwagi na to, że zapomoga została wypłacona w całości w 2014 r. należy przyjąć, że ten dochód został utracony w sposób faktyczny i bezpowrotny. Skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji nie odniesiono się do wskazanego przez nią w odwołaniu, błędnego jej zdaniem, wliczenia do dochodu rodziny przyznanej zapomogi.

Skarżąca A. W. stwierdziła, że dochód jej rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł miesięcznie. Skarżąca powołała się też na orzeczenie WSA w Bydgoszczy (II SA/Bd 250/2008) twierdząc, że orzecznictwo sądów administracyjnych stoi w sprzeczności z twierdzeniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który to organ wskazał, że katalog dochodów utraconych określony w art. 2 ust. 19 u.p.p.w.d jest katalogiem zamkniętym. Ponadto nadmieniła, że organ nie dopełnił obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ani też obowiązku dokonania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ powtórzył, że utrata dochodu jakim jest zapomoga po śmierci ojca N. W. nie została zawarta w zamkniętym katalogu wynikającym z art. 2 pkt 19 u.p.p.w.d., w związku z czym nie ma możliwości uwzględnienia jej w wyliczaniu dochodu rodziny skarżącej, jednak dochód ten jest dochodem uzyskanym, ponieważ została od niego pobrana i odprowadzona przez płatnika zaliczka na podatek.

SKO stwierdziło, że organ I instancji ustalił prawidłowo łączny dochód w rodzinie pani A. W. za 2014 r. w wysokości 28335,00 zł i określił miesięczny dochód rodziny na 2513, 10 zł. Kwota ta po podzieleniu przez liczbę członków rodziny skarżącej, czyli 2 osoby, dała miesięczny dochód na osobę w rodzinie w wysokości 1256,55 zł, która to wartość jest wyższa od kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Organ zaznaczył, że każde przekroczenie kryterium dochodowego musi skutkować odmową przyznania świadczenia. Kolegium podkreśliło, że przepisy prawa regulujące kwestię przyznawania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w sposób sztywny ustalają kryterium dochodowe, co nie pozwala organowi na jakikolwiek luz interpretacyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność.

Powyższa weryfikacja obejmuje w szczególności ocenę, czy zaskarżony akt został wydany w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, a organ dokonał prawidłowej subsumpcji obowiązujących w dacie wydania norm prawa materialnego odnoszących się do danej materii.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami należało uznać, że skarga nie może być uwzględniona.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 1, art. 2, art. 4, art. 5 ust. 3, art. 7, art. 8, art.13, art.18, art. 20, art. 21, art. 48 u.p.p.w.d. Świadczenie wychowawcze, zgodnie art. 5 ust. 3 wskazanej ustawy, przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Katalog osób, do którego odsyła wspomniany przepis wskazuje natomiast, iż świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka.

Analiza przepisów ww. ustawy prowadzi do wniosku, że przyznanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko uzależnione jest od spełnienia przesłanki wskazującej na wymóg, aby dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekraczał kwoty 800,00 zł. Przyznanie świadczenia wychowawczego nie ma więc charakteru uznaniowego, a co za tym idzie to dopiero spełnienie warunków określonych w ustawie upoważnia i zarazem obliguje organ do jego przyznania.

Ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w art. 2 definiuje pojęcia takie jak dochód, dochód członka rodziny, dochód dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dochód rodziny, utrata dochodu czy uzyskanie dochodu.

Przepis ten stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Zatem regulacja ta odwołuje się do definicji ustawowej dochodu zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. Nr 51, poz. 361 z późn. zm.). Wedle zaś art. 3 pkt 1 lit. c dochód oznacza też inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, które w danej lit. zostały wymienione. Jak podkreślono w wyroku III SA/Kr 1795/16 w praktyce wskazać należy na fakt, że autorzy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ustalili, iż dochodem rodziny mają być te dochody, które podlegają opodatkowaniu.

Mając powyższe na uwadze należy odnieść się do zarzutu skarżącej dotyczącego zapomogi otrzymanej z funduszu socjalnego zakładu pracy zmarłego ojca dziecka, na które wnioskowane było świadczenie wychowawcze, i faktu, że została ona zakwalifikowana jako uzyskana, a jednocześnie nie została uznana za utraconą, pomimo że była wypłacona w całości w 2014 r. Sąd nie mógł w tym względzie nie podzielić twierdzenia organu, że utrata dochodu, jakim jest zapomoga po śmierci ojca, nie została wymieniona w zamkniętym katalogu wynikającym z art. 2 pkt 19 u.p.p.w.d., w związku z czym nie ma możliwości uwzględnienia tej utraty w ustalaniu dochodu rodziny skarżącej. Treść tego przepisu nie pozostawia żadnego luzu decyzyjnego, bowiem jest to katalog zamknięty. Okoliczności, które można uznać za dochód utracony, zostały enumeratywnie wyszczególnione w art. 2 pkt 19 ustawy.

Sąd dostrzega, że zapomoga po śmierci ojca N. W. stanowiła jednorazowy dochód, który został wypłacony w całości i przysporzenie to przez fakt jednokrotności przyznania faktycznie doprowadziło do późniejszej swoistej utraty wpływu do budżetu domowego skarżącej. Niemniej jednak okoliczność ta nie mogła zostać uwzględniona ponieważ, jak wskazywano w orzecznictwie (III SA/Kr 1795/16), przewidziany w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci mechanizm, mający służyć urealnieniu sytuacji majątkowej rodziny (tzw. utracony dochód), zawiera zamknięty katalog zdarzeń, które mogą zostać uwzględnione przy wyliczaniu dochodu. Analiza art. 2 pkt 19 ustawy wskazuje ,że przepis ten zawiera zamknięty katalog przyczyn utraty dochodu i pogorszenie się sytuacji materialnej strony skarżącej nie ma - w świetle obowiązujących przepisów – wpływu na ustalenie dochodu rodziny za 2014 r., będący podstawą do ustalenia czy spełnione zostało kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczenia wychowawczego, ( tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie II SA/Lu 971/16). W danym stanie faktycznym, choć realnie dochody rodziny spadły po spożytkowaniu zapomogi, ustawa nie pozwala na uwzględnienie tego faktu w obliczaniu dochodu. Jak wynika z katalogu określonego w art. 2 pkt 19 u.p.p.w.d. zapomoga po śmierci członka rodziny nie została wymieniona wśród przypadków, co do których ustawodawca zdecydował się na określenie ich jako sytuacji związanych z utratą dochodu. Organy nie miały więc podstaw prawnych aby nie uwzględniać kwoty wynikającej z uzyskania wspomnianej pomocy w obliczaniu dochodu rodziny skarżącej.

Jak wskazano wyżej ustawa, kiedy jest mowa o dochodzie, odsyła do definicji dochodu zawartej w przepisach o świadczeniach rodzinnych. Należy więc ustalając ów dochód mieć na względzie art. 3 pkt 1 ustawy który stanowi, że ilekroć w regulacji tej jest mowa o dochodzie, oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. Nr 51, poz. 361 z późn. zm.)., zgodnie zaś art. 3 pkt 1 lit. c dochód oznacza też inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymienione w tej lit. Dokonując subsumpcji sytuacji skarżącej pod wskazania powyższych regulacji należało więc stwierdzić, że przychód wynikający z otrzymania pomocy w formie zapomogi po śmierci ojca dziecka stanowi dochód, który należy uwzględnić przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego przyznawanego na zasadach określonych w art. 5 ust. 3 u.p.p.w.d., ponieważ, jak wskazano w aktach sprawy, została od niego pobrana i odprowadzona zaliczka na podatek.

Analizując kwestię uznania przez organ, że ustalając uzyskany dochód rodziny za 2014 r. wliczył on i nie uznał za utracone dochody rodziny z gospodarstwa rolnego, obejmującego obszary rolne w całości oddane w dzierżawę na podstawie umowy dzierżawy, Sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego poczynione w tym względzie. Zgodnie z art. 7 ust. 6 u.p.p.w.d. ustalając dochód rodziny uzyskany z gospodarstwa rolnego, do powierzchni gospodarstwa stanowiącego podstawę wymiaru podatku rolnego wlicza się obszary rolne oddane w dzierżawę, z wyjątkiem:

1) oddanej w dzierżawę, na podstawie umowy dzierżawy zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, części lub całości znajdującego się w posiadaniu rodziny gospodarstwa rolnego;

2) gospodarstwa rolnego wniesionego do użytkowania przez rolniczą spółdzielnię produkcyjną;

3) gospodarstwa rolnego oddanego w dzierżawę w związku z pobieraniem renty określonej w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.

Dokonując subsumpcji stanu faktycznego pod wskazania wyrażone w powyższym przepisie uznać należy, że żaden z wymienionych w przepisie wyjątków w danej sytuacji nie zachodzi, a więc dochód rodziny z gospodarstwa rolnego obejmującego obszary rolne w całości oddane w dzierżawę został przez organ I instancji słusznie wliczony przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego i nie było podstaw do uznania tego dochodu za utracony. Nie bez znaczenia przy dokonywaniu wyliczeń był też art. 7 ust. 5 u.p.p.w.d. wskazujący na fakt, że w przypadku ustalania dochodu z gospodarstwa rolnego przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 1/12 dochodu ogłaszanego corocznie, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. Z 2013 r. poz. 1381, z 2014 r. poz. 40 oraz z 2015 r. poz. 1045).

W sprawie skarżącej podstawą obliczania prawa do świadczenia były dochody z 2014 r. Do roku tego należało więc zastosować przepisy dotyczące dochodu, jego utraty i uzyskaniu. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2016 r. rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego jest rok kalendarzowy 2014.

Jak wynika z akt sprawy kolejno organ I instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wyliczyły łączny dochód w rodzinie skarżącej jako 28335,00 zł, miesięczny dochód rodziny określając na 2513, 10 zł, która to kwota po podzieleniu jej przez liczbę członków rodziny skarżącej, czyli 2 osoby, dała miesięczny dochód na osobę w rodzinie w wysokości 1256,55 zł. Z uwagi na to, że określone w ustawie kryterium dochodowe wynosi 800,00 zł należało stwierdzić, że skarżąca przekroczyła próg dochodowy uprawniający do przyznania wnioskowanego świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie, tj. N. W. W świetle przytoczonych przepisów orzec trzeba, iż prawo do wnioskowanego świadczenia nie przysługuje skarżącej.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał ,że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, dlatego działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z póżn. zm.) orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.