Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1282/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b i pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi Z.P. Spółka akcyjna z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją

z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. "[...]" SA Z. P. G. z siedzibą w P. (dalej: "podatnik", "spółka", "strona", skarżąca") wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym:

Burmistrz P., postanowieniem z dnia [...] r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia stronie wysokości zobowiązania podatkowego

w podatku od nieruchomości za rok 2014.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], organ I instancji określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r.

w kwocie [...] zł.

W wyniku wniesionego odwołania, decyzja z dnia [...] r. została uchylona, a sprawa została zwrócona organowi podatkowemu pierwszej instancji celem ponownego przeprowadzenia postępowania podatkowego. Organ odwoławczy zlecił, aby organ uzyskał dokumentację związaną z remontem opodatkowanych w sprawie budynków, wydał postanowienie o włączeniu do materiału dowodowego w sprawie dowodów przeprowadzonych przed wszczęciem postępowania podatkowego oraz wyjaśnił kwestię pomiarów budynków dokonanych z udziałem urzędnika. Ponadto, wskazano, że organ winien na podstawie wszystkich zgromadzonych dowodów rozpoznać zagadnienie opodatkowania budynków.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, podatkowy organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] r. wobec podatnika nową decyzję, nr [...], określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł.

Organ I instancji stosując się do zaleceń Kolegium włączył do prowadzonego postępowania, jako dowody w sprawie: opinie techniczną z dnia 17 grudnia 2007 r., sześć deklaracji podatkowych (korekty deklaracji) na podatek od nieruchomości na rok 2014, pismo spółki z dnia 11 grudnia 2014 r., pisma do strony z dnia 17 marca 2014 r. i 1 grudnia 2014 r., notatki służbowe, wydruki z kartoteki budynków z dnia 17 marca 2014 r. Na wezwanie organu podatkowego spółka zaś dostarczyła, pismem z dnia 21 sierpnia 2015 r. opinię techniczną z dnia 15 czerwca 2015 r., określającą stan techniczny budynków usytuowanych na terenie zakładu podatnika sporządzoną przez mgr inż. Z.A.

Dnia 28 sierpnia 2015 r. organ I instancji przeprowadził oględziny nieruchomości należących do spółki. Ponadto, 23 grudnia 2015 r. strona dołączyła do akt sprawy Inwentaryzację budowlaną powierzchni użytkowych obiektów budowlanych w P. sporządzoną w grudniu 2015 r. przez mgr inż. arch. R.B.

W piśmie z dnia 28 stycznia 2016 r. spółka złożyła wyjaśnienia odnośnie do stanu piwnic, ich powierzchni użytkowej pod budynkami ID [...] oraz odnośnie wartości budowli w księgach spółki na dzień 1 stycznia 2016 r. Ponadto, spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości DN-1 na rok 2016, 2 zdjęcia zasypanych piwnic, tabelę amortyzacji w latach 2013, 2014, 2015, sporządzone przez stronę wyliczenia podatku od nieruchomości za lata 2013 – 2016.

Pismem z dnia 29 marca 216 r. organ podatkowy I instancji, po dokonaniu analizy materiału dowodowego w sprawie, poinformował stronę m.in., iż w latach 2013 – 2015 zaniżyła podstawę opodatkowania budynków.

Zdaniem spółki, zgodnie z przedłożonymi opiniami technicznymi, część powierzchni posiadanych budynków nie nadawała się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, zatem powierzchnia [...] m² (za okres

I-XI) i [...] m² (za XII) winna być opodatkowana stawką właściwą dla budynków pozostałych.

Ostatecznie, w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, organ

I instancji wyliczył spółce podatek od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł od: gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m² (w kwocie [...] zł), budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m² (w kwocie [...] zł), budowli o wartości

[...] zł w kwocie [...] zł), uznając, że zaniżyła ona podstawę opodatkowania budynków o pow. [...] m² ([...] m² wykazane do opodatkowania przez spółkę) oraz błędnie wskazała wartość początkową budowli na kwotę [...] zł, pomniejszoną o odpisy amortyzacyjne.

Zdaniem organu podatkowego I instancji, w sprawie nie zaistniały względy techniczne, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", gdyż zły stan techniczny budynku wynikał z okoliczności zależnych od podatnika (technologicznych, ekonomicznych), a nie z przyczyn obiektywnych, nie miał też charakteru trwałego, potwierdzonego, np. decyzjami organu nadzoru budowlanego wydanych w trybie ustawy - Prawo budowlane. Przejściowe niewykorzystywanie budynku lub jego części spowodowane brakiem wykonania prac remontowych nie daje podstaw do zastosowania niższych stawek podatkowych. Jeżeli budynek byłby w złym stanie technicznym, (np. w stanie katastrofalnym, grożącym zawaleniem) to prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej w budynku byłoby niemożliwe, również działalności w formie składowania w nim materiałów budowlanych na własne potrzeby, jak również w części wykorzystywanie do działalności gospodarczej (korekty deklaracji za 2014 r. i 2015 r.). Zauważono także, że spółka nie przedstawiła żadnej dokumentacji dotyczącej przeprowadzonych remontów budynków znajdujących się w P. przy ul. [...], a jedynie wyjaśniła, że były to naprawy mające charakter doraźny, bieżący, w zakresie umożliwiającym najem pomieszczeń.

W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez nieuznanie, że będące przedmiotem opodatkowania budynki nie są i nie mogą być wykorzystane w działalności gospodarczej ze względów technicznych; naruszenie art. 5 ust. 1 u.p.o.l. poprzez pominięcie rozróżnienia na budynki związane

z działalnością gospodarczą i faktycznej możliwości ich wykorzystania na jakiekolwiek cele; naruszenie art. 6 ust. 3 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie polegające na uznaniu, iż zmiana w wysokości powierzchni podlegającej opodatkowaniu w 2016 r. ma skutki w podatku od nieruchomości w 2014 roku oraz sprzeczność ustaleń organu podatkowego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z uwagi na podane naruszenia podatnik wniósł o uchylenie decyzji i ustalenie zobowiązania podatkowego na łączną kwotę [...] zł. W odwołaniu zawarto wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj.: pism podatnika z dnia 7 kwietnia 2016 r. i 21 marca 2016 r. kierowanych do Burmistrza P. oraz tabeli amortyzacji środków trwałych za 2014 r. Dokumenty te znajdują się w aktach sprawy.

Kolegium, w wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji, po szczegółowym przedstawieniu przebiegu postępowania, a także analizie zgromadzonych dowodów w sprawie oraz po przywołaniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ odwoławczy poddał ocenie poszczególne podstawy opodatkowania.

W pierwszej kolejności, stwierdzono, że organ I instancji prawidłowo - opierając się na złożonej deklaracji w sprawie podatku na 2014 r., jak i danych z ewidencji gruntów i budynków - wyliczył podatek dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m² dla działek o nr [...], [...], [...] obr. ewidencyjny nr [...] w P. oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem Ba – tereny przemysłowe. Za zasadne także uznał organ II instancji przyjęcie dla budowli jej wartości początkowej w kwocie [...] zł, wynikającej z tabeli amortyzacyjnej za lata 2013-2016, nieuwzględniającej odpisów amortyzacyjnych.

Odnośnie opodatkowania budynków, prawidłowej ich powierzchni oraz zastosowania odpowiedniej stawki podatkowej, Kolegium zwróciło uwagę, że ich powierzchnia użytkowa musiała zostać ustalona w oparciu o inne dowody, gdyż dane

w ewidencji gruntów i budynków dotyczyły powierzchni zabudowy, zaś podatnik

w poszczególnych deklaracjach i korektach podawał różne powierzchnie budynków. ([...] m², [...] m², [...] m² i [...] m², [...] m² i [...] m²). Wskazano także,

że przyczyną składanych korekt, według wyjaśnień podatnika, było rozpoczęcie na własne ryzyko najmu na terenie nieremontowanych budynków przez kolejne podmioty, które dokonywały bądź doraźnych remontów lub napraw.

Organ odwoławczy w ustalonym stanie faktycznym potwierdził stanowisko organu I instancji, że o wystąpieniu względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l nie mogły przesądzać opinie Z. Adamka dotyczące złego stanu budynku, gdyż nie świadczyły o obiektywnym i trwałym wykluczeniu możliwości wykorzystywania budynków przez podatnika czy inny podmiot do prowadzenia działalności gospodarczej, jeśli byli zainteresowani jego wynajmem.

Zdaniem organu II instancji, wbrew zarzutom strony, prawidłowe było również uwzględnienie przy obliczeniu podatku za 2014 r. (nie zaś dopiero od 2016 r.) powierzchni [...] m² ustalonej pod koniec 2015 r., na podstawie dokumentu Inwentaryzacji dokonanej na własny koszt i przedłożonej w toku postępowania przez spółkę. Inwentaryzacja bowiem wykazała, że dotychczasowe pomiary powierzchni były nieprawidłowe i spółka podawała niewłaściwą powierzchnię budynków. W ocenie Kolegium nie nastąpiła więc rzeczywista zmiana powierzchni użytkowej uzasadniająca zmianę wysokości podatku na podstawie art. 6 ust. 3 u.p.o.l. począwszy dopiero od 2016 r.

Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przez organ I instancji zarówno przepisów prawa materialnego jak również przepisów postępowania podatkowego.

W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o ich zmianę i ustalenie zobowiązania podatkowego na łączną kwotę [...] zł, według przedstawionego wyliczenia (tj. od budynków zw. z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m² do listopada 2014 r. i [...] m² od grudnia 2014 r.

w kwotach odpowiednio [...] zł i [...] zł, od budowli o wartości [...] zł), ewentualnie rozszerzając kwotę o opodatkowanie powierzchni budynków, jak dla budynków pozostałych, całości powierzchni przed zgłoszeniem pomiarów wynikających z inwentaryzacji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie, tj.

- art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez nieuznanie, że będące przedmiotem opodatkowania budynki, w części nie są i nie mogą być wykorzystane w działalności gospodarczej ze względów technicznych, a zatem nie powinny być opodatkowane, ewentualnie opodatkować je należy stawką, jak za "pozostałe" budynki;

- art. 4 ust. 3 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie wartości budowli niezgodnie z tym przepisem, poprzez uznanie, że dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podstawę opodatkowania stanowi wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania: amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, tj. wartość początkowa budowli co do zasady, a nie wartość budowli stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w danym roku, czyli wartość netto budowli na dzień 1 stycznia 2014 r.;

- art. 5 ust. 1 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że celowościowy charakter dotyczy samego posiadania nieruchomości,

a pominięcia przez organ rozróżnienia na budynki związane z działalnością gospodarczą i faktycznej możliwości ich wykorzystywania na jakiekolwiek cele,

a w efekcie poprzez błędne obliczenie wysokości należnego podatku;

- art. 6 ust. 3 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie, polegające na uznaniu, iż zmiana wysokości powierzchni podlegającej opodatkowaniu, która miała miejsce w roku 2016, za mającą skutki również dla wysokości podatku nieruchomości za 2014 r.,

2) naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik

sprawy, tj.:

a) naruszenie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji, utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego I instancji podczas gdy decyzja ta nie powinna się ostać z racji na to, iż zachodziły przesłanki do uchylenia lub zmiany;

b) art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.

z 2012 r. poz. 749 ze zm. dalej "O.p.") poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego wezwania skarżącej do wypowiedzenia się w kwestii zebranego materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż informacja o zamiarze zakończenia rozpoznawania sprawy nie dotarła do skarżącej;

c) wybiórczego zapoznania się z zarzutami skarżącej, zamiast w całości rozpatrzyć i rozpoznać je w odniesieniu do całego materiału zebranego w sprawie, mając na uwadze dążenie do ustalenia prawdy obiektywnej przy poszanowaniu interesu społecznego i interesu obywateli.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła szczegółową argumentację mającą świadczyć o wadliwości podjętych w sprawie rozstrzygnięć.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. skarżąca, reprezentowana przez wiceprezesa zarządu, poparła skargę. Dodatkowo wskazano, że nieruchomości nadawały się do wyburzenia, a koszt wyburzenia wynosił ok. [...] złotych, więc postanowiono, że nieruchomość będzie wynajmowana za remonty. Ceny najmu były bardzo niskie i w związku tym wiceprezes zarządu postanowił, że na działalność gospodarczą wykorzystywane są tylko części nieruchomości. Tak też wypełniane były deklaracje podatkowe. Gmina nie zgłaszała nieprawidłowości, dlatego spółka uznała,

że postępuje prawidłowo. Podniesiono także, że sporna nieruchomość ma być przeznaczona na inny cel, ma tam stanąć fabryka, ponieważ spółka nie ma wspólnika, postępowała jak wskazano powyżej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skargę należało oddalić jako nieuzasadnioną.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Sąd po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istota sporu sprowadza się do ustalenia czy słusznie organy podatkowe uznały,

że skarżąca, która nabyła nieruchomość zabudowaną w miejscowości D. wraz ze znajdującymi się na niej budynkami i budowlami, powinna opodatkować je według podwyższonych stawek, tj. jak dla gruntów, budynków i budowli związanych

z działalnością gospodarczą. Skarżąca podniosła, że w kwestionowanych obiektach nie prowadzi faktycznie działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Na wstępie wywodu wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, tj. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, że przez grunty, budynki

i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych;

W sprawie bezspornym jest , że strona skarżąca jest przedsiębiorcą.

Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych,

z zastrzeżeniem ust. 3.

Podstawę zaś opodatkowania - stosownie do postanowień art. 4 ust. 1 pkt 1

i pkt 2 u.p.o.l. - stanowi: dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części -powierzchnia użytkowa, a dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa

w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b i pkt 3 u.p.o.l. postanowił,

że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,62 zł od 1 m² powierzchni, od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł od 1 m² powierzchni użytkowej, a od od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7.

Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że grunty, budynki i budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ostatnim z przytoczonych przepisów,

tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b oraz pkt 3 u.p.o.l., ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia stawek podatku od nieruchomości od gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w wyższej wysokości aniżeli inne stawki podatku, określając jednocześnie ich maksymalną wysokość.

W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca wprowadził definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegających opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Zgodnie z tą definicją wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z dwoma wyjątkami) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wspomniane wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych (por. L. Etel, komentarz do art. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych, Lex 2013). Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że grunt, budynek i budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem, obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W omawianej definicji nie wprowadzono warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. W tym miejscu dodać także należy, że dla wskazania "względów technicznych", ustawa podatkowa nie odsyła do przepisów Prawa budowlanego.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2013 r., (sygn. akt II FSK 1974/11, dostępny na stronie internetowej:

www. orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie, jak pozostałe orzeczenia administracyjne przywołane w sprawie), ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji legalnej pojęcia "względy techniczne", niemniej jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Wniosek ten wyprowadzono z wykładni językowej art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Postawiono w nim pewien warunek: przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. Innymi słowy: faktyczne niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej; koniecznym jest aby nie mogła być wykorzystywana. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej (por.: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r.,

sygn. akt II FSK 747/11; wyrok z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1808/12; wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1517/07; wyrok z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt 1384/11).

Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela przedstawiony powyżej pogląd.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo uznały także, że nieprowadzenie przez skarżącą w przedmiotowych obiektach działalności gospodarczej (faktyczne ich niewykorzystywanie), pozostaje bez wpływu na wymiar podatku. Do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe.

Od takiego rozumienia względów technicznych znacznie odbiegają okoliczności wskazywane przez skarżącą spółkę, tj. brak środków na rozbiórkę obiektów na działce oraz inwestora umożliwiającego zbudowanie fabryki, co skutkowała wynajmowaniem poszczególnych obiektów innym podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, także za "remonty".

Zdaniem Sądu, są to okoliczności, które przy posiadaniu odpowiednich środków finansowych przez skarżącą pozwoliłyby wykorzystywać nieruchomość zgodnie z pierwotnym założeniem. Wskazuje na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, fotografie i oględziny obiektu.

Nadto wskazać należy, że podnoszona przez Spółkę okoliczność wynajmowania budynków przeczy istnieniu technicznej przeszkodzie w wykorzystywaniu ich do prowadzenia działalności gospodarczej. Strategia, o której pisze Spółka, świadczy o występowaniu możliwości wykorzystywania budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka oferuje budynki na wynajem i poszukuje najemców. Podpisuje umowy najmu na różne okresy w ciągu roku z podmiotami zainteresowanymi wynajęciem budynku.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych

w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym, grunty, budynki i budowle związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej to takie grunty, budynki i budowle, które są w posiadaniu przedsiębiorcy, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod niektórymi wodami, chyba

że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Z powyższego przepisu należy wywieść, że samo posiadanie nieruchomości innych niż budynki mieszkalne (grunty pod wodami) przez przedsiębiorcę czyni je związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine przewiduje występowanie względów technicznych, które uniemożliwiają obecnie i w przyszłości wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu zatem w sprawie nie występują względy techniczne uniemożliwiające trwale wykorzystywanie opodatkowanych budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 140/16 "Należy rozróżnić obiektywny brak możliwości doprowadzenia budynku do stanu, w którym będzie można w nim prowadzić działalność gospodarczą, od stanu technicznego, uniemożliwiającego wykonywanie takiej działalności, wynikającego z decyzji podatnika, który nie przeprowadza prac budowlanych, np. ze względów finansowych. Jeśli podatnik oferuje budynki na wynajem i co więcej okresowo są chętni do wynajmu, to nie występuje sytuacja, w której nie jest trwale możliwe wykorzystanie budynków do prowadzenia działalności gospodarczej.

Wskazywany w opiniach Z. A. zły stan budynków nie stanowi - jak wynika z powyższego - względu technicznego, który obiektywnie i trwale wyklucza możliwość wykorzystania budynków przez podatnika czy inny podmiot do prowadzenia działalności gospodarczej, jeśli są zainteresowani wynajęciem budynków.

Ponadto zaakceptować należy stanowisko organów podatkowych, że nie można było dokonać ustalenia powierzchni użytkowej budynków będących własnością spółki na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, ponieważ w wypisie z kartoteki budynków z ewidencji gruntów i budynków podane zostały powierzchnie zabudowy budynków, podczas gdy na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 podstawę opodatkowania budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa. Ustalenia organów podatkowych w tym zakresie nie budzą wątpliwości i nie zostały w sposób skuteczny zakwestionowane przez stronę skarżącą.

Nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa stanowisko Spółki o uwzględnieniu przy obliczeniu podatku od nieruchomości powierzchni [...] m² dopiero od 2016 r., gdyż taka powierzchni została obliczona dopiero pod koniec 2015 r.

Jak wynika z akt sprawy, organ w 2016 r. ustalił na podstawie dowodów, to jest dokumentu od strony, że rzeczywista powierzchnia budynków w 2014 r. wynosiła [...] m², to zasadnie uwzględnił ją przy wymierzeniu podatku od nieruchomości.

Nie stoi temu na przeszkodzie ustalenie tej okoliczności na podstawie dowodów z 2016 r. Brak jest zatem przesłanek do uznania, że przyjęta do opodatkowania powierzchnia budynków – [...] m² zaistniała dopiero pod koniec 2015 r. Wprawdzie spółka podnosi, że zmiana powierzchni z [...] m² na [...] m² jest efektem pomiarów powierzchni budynków dokonanych pod koniec 2015 r., jednak nie podnosi ani wykazuje tego, że w tej dacie dokonano przebudowy budynków skutkującej zmianą ich powierzchni użytkowej. Spółka wyraźnie stwierdza, iż okoliczność, że powierzchnia budynków wynosi [...] m² okazała się dopiero pod koniec 2015 r. wskutek inwentaryzacji dokonanej przez spółkę, powyższe, zdaniem Sądu przesądza o prawidłowości zaskarżonej decyzji w tym zakresie.

Na podstawie art. 6 ust. 3 u.p.o.l. zdarzeniem, od którego zależy zmiana wysokości podatku nie jest inwentaryzacja powierzchni, lecz rzeczywista zmiana powierzchni użytkowej budynku. Inwentaryzacja bowiem wykazała, że dotychczasowe pomiary były nieprawidłowe i w ich efekcie spółka podawała niewłaściwą powierzchnię budynków. W odwołaniu, w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, a także przed sądem strona wyjaśniała, że Zarząd P. przyjął założenie o tym, że w przypadku chętnego do wynajmu, który nie zamierza dokonywać inwestycji w postaci remontów budynków uzyskiwane jest od najemcy oświadczenie o tym, że w obiektach będzie on prowadził działalność na własne ryzyko. Z chwilą rozpoczęcia najmu zgłaszano korektę od podatku od nieruchomości i za okres najmu płacono podatek. Jeśli najemca dokonywał inwestycji, które przywracały budynkom zdolność do wykorzystania na cele działalności gospodarczej, wówczas zgłaszano korektę i płacono podatek nawet wówczas gdy obiekty były puste. Z tych względów występowały różnice w deklaracjach i okresowo zgłaszana była: do opodatkowania powierzchnia mniejsza niż 2000 m². Z kolei spadek powierzchni wiązał się z faktem, że najemca wycofywał się z najmu. Takie postępowanie strony było niewątpliwie wadliwe i niezgodnym z przywołanymi powyżej regulacjami prawa, a nadto uzasadniało odstąpienie przez organ od danych zawartych w deklaracjach podatkowych skarżącej do czego daje podstawę art. 21 § 5 O.p.

Odnosząc się do kwestii wartości budowli, wskazać należy art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który jednoznacznie stanowi, że przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przyjmuje się wartość budowli niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, czyli co do zasady w kolejnych latach wartość tych budowli nie zmienia się. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu podatkowego w kwestii wartości budowli przyjętej do opodatkowania. W toku postępowania uzyskano od podatnika w ponownie prowadzonym postępowaniu dokument w postaci tabeli amortyzacji za 2014 r. Pod pozycją II dotyczącą budynków i budowli w drugiej rubryce, jako wartość początkową budowli w siedzibie ul. [...] wpisano kwotę [...] zł. Uznanie, że jest to wartość początkowa budowli a nie budynków potwierdza fakt, że spółka z tej samej rubryki podaje w odwołaniu jako wartość budowli do opodatkowania wartość netto, to jest [...] zł. Z powyższego wynika, że rubryka pierwsza dotyczy wartości budynków, a rubryka druga - wartość budowli.

Zaskarżona decyzja nie narusza więc powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, a przy jej wydawaniu nie naruszono przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób właściwy z zachowaniem zasady prawdy obiektywnej wskazanej (art. 122 O.p.), która zobowiązuje organy podatkowe do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, bowiem zgromadzono wszelkie dowody niezbędne do rozpoznania sprawy. Nie naruszono także zasady wyjaśniania stronie przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy (art. 124 O. p.), obowiązku wynikającego z art. 187 § 1 O. p., który stanowi, że organy podatkowe są zobowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, czy też zasady swobodnej oceny dowodów z art. 191 O.p.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 200 § 1 O.p. bowiem w aktach administracyjnych znajduje się pismo skierowane do strony w dniu17 sierpnia 2016 r.

Dla informacji strony skarżącej wyjaśnić jeszcze należy, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatków nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), a zatem zarzut podniesione w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony.

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku