Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1102/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art 35
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Krystyna Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. P. i R. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta B. decyzją z dnia 28 września 2016 r., znak: [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] S.A. nr [...] z wewnętrzną linią zasilającą, w skład której wchodzą:

< stalowa wieża kratowa o łącznej wysokości 50 m n.p.t wraz z żelbetową płytą fundamentową;

< zespół 3 anten sektorowych pracujących w systemie 900 MHz - 3 anteny K 80010669 zawieszonych na wieży za pomocą ramek systemowych;

< antena radioliniowa zawieszona na wieży za pomocą ramek antenowych;

< urządzenia sterujące posadowione u podnóża wieży (wewnątrz) na konstrukcjach wsporczych;

< drogi kablowe łączące urządzenia sterujące antenami;

< ogrodzenie zabezpieczające;

< droga wewnętrzna;

< instalacja zasilająca urządzenia stacji bazowej w energię elektryczną (WLZ) wewnętrzna linia zasilająca

na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości B., gmina R., w obrębie ewidencyjnym [...] w jednostce ewidencyjnej [...],

Decyzją z dnia 14 listopada 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], Wojewoda uchylił opisaną wyżej decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po rozpatrzeniu skargi M. P. i R. P. na decyzję Wojewody Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Kr 53/17 oddalił skargę.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] decyzją z dnia 3 stycznia 2017 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] [...] S.A. nr [...] opisanej powyżej.

Odwołanie od tej decyzji złożyli M. P. i R. P., zarzucają jej naruszenie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z uchwałą Rady Gminy R. z dnia 6 lutego 2004 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R., przez niewłaściwe ich zastosowanie. Zdaniem skarżących, zapisy tego planu nie naruszają art. 46 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy, gdyż nie uniemożliwiają i nie zakazują lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności, gdyż te inwestycje są w omawianym akcie prawa miejscowego umieszczone w wyznaczonych terenach, tym samym nie ma podstaw do zastosowania ust. 2 tego przepisu. Zwracają uwagę skarżący, że taka lokalizacja stacji bazowej jest sprzeczna z określonym w miejscowym planie przeznaczeniem tego terenu, narusza ustanowione w nim zakazy, uniemożliwia zagospodarowanie nieruchomości odwołujących zgodnie z przeznaczeniem wynikającym z planu.

Wojewoda decyzją z dnia 6 lipca 2017 r., znak [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że inwestor, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Załączył - zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy, do wniosku o pozwolenie na budowę, cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Zdaniem organu projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane.

Omawiana inwestycja zgodna jest z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy R. N. [...] z 6 lutego 2004 r. opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...] pozycja [...] z późniejszymi zmianami. Ta kwestia była przedmiotem kontroli w postępowaniu odwoławczym od decyzji Starosty [...] z 28 września 2016 r. znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - jako główny i jedyny powód niezgodność tego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu, które zakończyło się decyzją uchylającą rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w trybie art. 138 § 2 kpa.

W wyniku rozpatrzenia skargi na decyzję Wojewody, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 12 kwietnia 2017 r. Sygn. akt II SA/Kr 53/17, oddalił skargę, podzielając stanowisko w niej zawarte, odnoszące się do zgodności tego zamierzenia z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu, przy odmiennym zakwalifikowaniu wieży telefonii komórkowej do infrastruktury technicznej a nie zabudowy usługowej.

Bazując na wytycznych sądu oraz na wcześniejszym stanowisku zawartym w decyzji własnej z 14 listopada 2016 r. znak: [...], potwierdzono zgodność zamierzania z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R..

Zamierzenie budowlane ma zostać zrealizowane na działce nr [...] w miejscowości B., gmina R., która znajduje się na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy R., w obszarze oznaczonym symbolem UM.

Istotnym jest, że plan miejscowy w zakresie przeznaczenia podstawowego wymienia usługi publiczne oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 8 ust. 6 pkt 1.), przewidując jednak preferencje dla usług publicznych (§ 8 ust. 6 pkt 3 lit. c). Jako użytkowanie dopuszczalne plan wymienia urządzenia infrastruktury technicznej związane z funkcją podstawową (§ 8 ust. 6 pkt 2e). Stosownie do § 8 ust. 6 pkt 7, na terenach UM wyklucza się lokalizacje inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a lokalizacje inwestycji dla których raport może być wymagany dopuszcza się w przypadku, gdy oddziaływanie na środowisko zawiera się w granicach własności inwestora. Ponadto w § 11 ust. 2 (zmieszczonego w Dziale II. - Ustalenia dla całego obszaru gminy, Rozdział 5 - Infrastruktura techniczna) plan miejscowy, wprowadza obowiązek realizacji nowych sieci infrastruktury technicznej dla obsługi istniejących i projektowanych terenów budowlanych oraz ustala obowiązek modernizacji, przebudowy oraz rozbudowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji w celu:

a) zapewnienia optymalnego funkcjonowania terenów budowlanych,

b) poprawy warunków ochrony środowiska i krajobrazu, w szczególności przy przebudowie napowietrznych linii elektroenergetycznych.

Plan miejscowy nie zawiera zakazu budowy stacji bazowych telefonii komórkowej ani masztów telekomunikacyjnych, za wyjątkiem regulacji przewidzianej § 7 ust. 12 pkt l lit. c (zamieszczonego w Dziale II. - Ustalenia dla całego obszaru gminy, Rozdział l - Polityka przestrzenna). Regulacja określa zasady kształtowania przestrzeni o charakterze publicznym, (do której zalicza się w szczególności: - centra miejscowości, - tereny usług publicznych, - tereny przylegające do dróg publicznych, - place, skwery, parki, cmentarze, - parkingi publiczne), gdzie zakazuje się umieszczania w obrębie ciągów widokowych i punktów widokowych reklam, obiektów i urządzeń, w tym: masztów telefonii komórkowej oraz wszelkich obiektów degradujących tereny otwarte - za wyjątkiem urządzeń związanych z ruchem turystycznym i wyposażeniem trasy (obowiązują formy regionalne). Z takim zakazem nie jest natomiast równoznaczny zapis wyrażony w § 11 ust. 2 pkt 8 lit. b planu miejscowego, gdzie wśród głównych zasad realizacji infrastruktury technicznej znalazł się postulat realizację sieci telekomunikacyjnej za pomocą kanalizacji telefonicznej lub przyłączy kablowych ziemnych.

Jak wskazuje organ należy mieć na uwadze, że przepis § 19 ust. 21 planu miejscowego przewiduje w terenie o oznaczeniu A 21 TC użytkowanie podstawowe jako m. in. teren stacji bazowej telefonii komórkowej (§19 ust. 21 pkt l lit. a). Jednocześnie plan miejscowy zawiera wskazanie, że w tym terenie dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć inwestycji celu publicznego mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (§19 ust. 21 pkt 1 lit. c). Takie ustalenie nie oznacza zatem, że na innych terenach, w tym UM, lokalizacja infrastruktury technicznej czy stacji bazowych jest wykluczona. Wręcz przeciwnie, uwzględniając rodzaj inwestycji i brak wyraźnego zakazu, lokalizację taką uznać należy za dopuszczalną przy zachowaniu innych wymogów. Jednym z nich na terenie o oznaczeniu UM jest to, aby stacja bazowa nie zaliczała się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (§ 8 ust. 6 pkt 7 planu miejscowego), co jest zasadniczą różnicą w porównaniu z przeznaczeniem terenu [...]

Jako użytkowanie podstawowe w terenie UM plan miejscowy wskazuje m. in. usługi publiczne. Stosownie do art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2016.778 j.t. ze zm.) przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2016.2147 j.t. ze zm.). Zgodnie z art. 6 pkt 1 tej ustawy, celami publicznymi są m. in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, czy takowej infrastruktury technicznej jako inwestycja z zakresu łączności publicznej jest inwestycją celu publicznego. Łączność publiczna należy do sfery usług. Sporna inwestycja ma polegać na wykonaniu stacji bazowej telefonii komórkowej sieci z wewnętrzną linią zasilającą, w skład której wchodzą: stalowa wieża kratowa o łącznej wysokości 50 m n.p.t wraz z żelbetową płytą fundamentową, zespół 3 anten sektorowych pracujących w systemie 900 MHz - 3 anteny K 80010669, zawieszonych na wieży za pomocą ramek systemowych, antena radioliniowa zawieszona na wieży za pomocą ramek antenowych, urządzenia sterujące posadowione u podnóża wieży (wewnątrz) na konstrukcjach wsporczych, drogi kablowe łączące urządzenia sterujące antenami, ogrodzenie zabezpieczające, droga wewnętrzna oraz instalacja zasilająca urządzenia stacji bazowej w energię elektryczną (WLZ) wewnętrzna linia zasilająca.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Pb., przez budowlę rozumieć należy każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Będąca zasadniczym składnikiem spornej inwestycji wieża kratownicowa jest budowlą, odpowiadającą powyższej definicji. Maszt antenowy został w art. 3 pkt 3 Pb, wymieniony obok sieci technicznej, zatem nie jest elementem tej sieci. To nie oznacza jednak, że nie jest objęty pojęciem sieci telekomunikacyjnej lub infrastruktury technicznej.

Wieża telefonii komórkowej jest obiektem specyficznym, realizowanym w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Prawidłowe określenie jej charakteru w kontekście zapisów planu nie jest możliwe bez uwzględnienia przepisów szczególnych, aktualnie obowiązujących, regulujących zasady tego rozwoju.

Inwestor wykazując zgodność projektu budowlanego dla tego zamierzenia z planem słusznie nawiązał do ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U.2016.1489 j.t. ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 35 tej ustawy, sieć telekomunikacyjna to systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Ż całą pewnością wieża telefonii komórkowej takim "innym zasobem" pozostaje. Dodać trzeba, że wieża taka mieści się także w pojęciu "infrastruktury technicznej", zdefiniowanym w art. 2 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2016.1537 j.t. ze zm.), zgodnie z którym infrastruktura techniczna to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem:

a) kabli, w tym włókien światłowodowych,

b) elementów sieci wykorzystywanych do zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi,

c) kanałów technologicznych w rozumieniu art. 4 pkt 15a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2015.460 j.t. ze zm.).

Mając powyższe regulacje na względzie organ przyjął, że wolnostojąca wieża telefonii komórkowej będąc budowlą, jest także elementem sieci telekomunikacyjnej i elementem infrastruktury technicznej.

Wolnostojąca wieża telefonii komórkowej nie mieści się w użytym w planie miejscowym pojęciu "zabudowy usługowej", chociaż ma związek ze świadczeniem usług publicznych. Nie będą jej dotyczyć ograniczenia planu miejscowego, dotyczące wysokości zabudowy.

Czytając zapisy planu miejscowego brak podstaw do uznania, że projekt budowlany nie jest zgody z jego zapisami dla terenu UM. Wręcz przeciwnie taka zgodność zachodzi, chociaż samo zamierzenie w postaci skonkretyzowanej nie zostało umieszczone wprost oraz nazwane w planie miejscowym, odmiennie do sytuacji, w której dla stacji bazowej telefonii komórkowej o znaczącym odziaływaniu wyznaczono określony teren.

Przyjęcie, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z planem miejscowym pozostaje w zgodzie dyrektywą zawartą w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.

Analizowany plan miejscowy nie przewiduje wprost i nie nazywa lokalizacji takich inwestycji, jak zamierzona, chociaż mieści się ona w zakresie pojęcia infrastruktury technicznej.

W zakresie lokalizacji infrastruktury technicznej z dziedziny usług publicznych nie jest przeszkodą podstawowe przeznaczenie terenu również zabudową jednorodzinną, skoro przedmiotowe zamierzenie nie należy do wymagających sporządzenia raportu albo położonych w obrębie ciągów widokowych. Równoległe przeznaczenie podstawowe terenu także na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, a może zostać uznane za dopełnienie nie tylko usług publicznych, ale również tejże funkcji. Nie wykazano przy tym by lokalizacja działki nr [...] była tego rodzaju, że można by uznać za aktualny zakaz umieszczania w obrębie ciągów widokowych i punktów widokowych reklam, obiektów i urządzeń, w tym: masztów telefonii komórkowej oraz wszelkich obiektów degradujących tereny otwarte - za wyjątkiem urządzeń związanych z ruchem turystycznym i wyposażeniem trasy (obowiązują formy regionalne).

Inwestycja nie jest sprzeczna z planem miejscowym i mieści się w zamierzeniach dopuszczonych do realizacji w terenach UM. Wieża będąca elementem sieci telekomunikacyjnej jest inwestycją celu publicznego, należy do infrastruktury technicznej. W myśl powołanych uprzednio regulacji przeznaczenie terenu w planie także pod zabudowę jednorodzinna nie stanowi, co do zasady przeszkody w jej lokalizacji. Skoro plan miejscowy w terenie UM przewiduje i preferuje lokalizację usług publicznych, a takimi są te z zakresu łączności publicznej, to dopuszczalne są również urządzenia infrastruktury technicznej, w tym wieże telefonii komórkowej i stacje bazowe z uwzględnieniem omawianych wcześniej ograniczeń, istnienia których nie wykazano. Zarzuty zawarte w odwołaniu wobec przytoczonych ustaleń są bezzasadne.

Poddając analizie kwestionowaną decyzję zauważono, że starosta przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę powinien, zgodnie art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb, sprawdzić zgodność projektu budowlanego m.in. z wymogami ochrony środowiska określonymi w decyzji środowiskowej, a zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli była ona wymagana przepisami ustawy ooś.

Organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa, tzn. że rozstrzygnięcia muszą opierać się na przepisach prawa, w tym normach ustalonych przez obowiązujące przepisy prawa. W konsekwencji oraz w świetle wymogów art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (w tym zgodność projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska) to organ administracji architektoniczno-budowlanej, badając wpływ inwestycji na środowisko, powinien dokonać samodzielnych w tym zakresie ustaleń (zbadać wymóg uzyskania decyzji środowiskowej) i wyłącznie w sytuacji, gdy uzna, że decyzja środowiskowa jest wymagana powinien zobowiązać inwestora do jej przedłożenia. Stwierdzono, że organ dokonał prawidłowej oceny w tym zakresie, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, służy do ustalenia czy inwestycja należy do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oprócz pojęcia miejsc dostępnych dla ludności rozporządzenie operuje pojęciami osi głównej wiązki promieniowania anteny, mocy EIRP (rozumianej jako równoważna moc promieniowana izotropowo), środka elektrycznego anteny (tj. miejsca będącego środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania danej anteny). Te trzy parametry w połączeniu z określoną w rozporządzeniu odległością, na której należy dokonywać analizy warunkują zaliczenie przedsięwzięcia do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji (na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy ooś) konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ustalenia inwestora w aspekcie kwalifikacji przedsięwzięcia zostały zawarte w opracowaniach pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej" i "Analiza środowiskowa - Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej".

Wykazano w nich jednoznacznie, że projektowana stacja bazowa nie jest przedsięwzięciem mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej.

Analizując wymagania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wobec przewidywanego przez inwestora usytuowania anten przy maksymalnym pochyleniu wiązki anten sektorowych należy stwierdzić, że w odległości 70 m (graniczna wg rozporządzenia) najmniejsze odległości (wysokości) od powierzchni ziemi osi głównych wiązek wynoszą: 39,2 m, 39,9 m, 39,2 m n.p.t. odpowiednio w trzech azymutach (25°, 145°, 245°). Ponadto, w załączniku nr [...] do opracowania pn.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej", dokonano dodatkowo analizy pochylenia wiązki anten sektorowych na odległości 100 i 200 metra, które od powierzchni ziemi osi głównych wiązek odpowiednio: wynoszą 27,9 i 20,8 dla azymutu 25°, wynoszą 29,2 i 24,2 dla azymutu 145°, wynoszą 27,9 i 20,8 dla azymutu 245°.

Przy aktualnym stanie zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z ustaleniami mpzp -maksymalna wysokość zabudowy 12 metrów) oś główna wiązki pem nie występuje w miejscach dostępnych dla ludności. Zgodnie z opracowaniem (przewodnikiem) Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, pt.: "Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko - przewodnik po rozporządzeniu Rady Ministrów" (T. Wilżak, W-wa 2011), określenia odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego, słusznym wnioskiem z opracowań jest nie zaliczenie przedmiotowej sbtk do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w związku z art. 71 ust. 2 ustawy ooś inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, co potwierdza również organ pierwszej instancji. Maksymalny zasięg dla anten sektorowych nie przekroczy odległości 68 metrów.

Opracowanie słusznie uwzględnia jedynie anteny sektorowe, gdyż przepisy ww. rozporządzenia wyłączają anteny radiolinii z zakresu przedsięwzięć (instalacji) mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zgodnie z § 2 ust. l pkt 7 oraz § 3 ust. l pkt 8).

Omawiany obiekt budowlany został zaprojektowany zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, poprzez między innymi zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Jeżeli chodzi o kwestię ustalenia przez Starostę B. obszaru oddziaływania inwestycji w oparciu o Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz.U.192.1883), które reguluje standardy jakości środowiska w zakresie pem ustalone w porozumieniu z właściwym Ministrem Zdrowia, wyjaśniono, co następuje:

W części opisowej do projektu zagospodarowania terenu w punkcie 16 uwzględniono wpływ inwestycji na środowisko. Zestawienie wyników obliczeń zasięgów pól elektromagnetycznych (dalej: pem) o poziomach oddziaływań wyższych od dopuszczalnych (tj. gęstości mocy pola > 0,1 W/m2) za pośrednictwem anten sektorowych o określonych parametrach zawarto w "Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej". Lokalizacja przestrzenna zasięgów pem o poziomach oddziaływań wyższych niż dopuszczalne dla ww. anten została przedstawiona w sposób klarowny na kopii mapy ewidencyjnej - rysunek nr [...] do wskazanego powyżej opracowania, oraz na rysunkach nr 3a, 3b, 3c tego opracowania w skali 1:1000 (w widoku z góry przy braku pochyleń osi wiązek głównych, widoki w płaszczyźnie pionowej). Rysunki uwzględniają maksymalne pochylenia wiązki (tilty) anten sektorowych, morfologię terenu, odpowiednie zwymiarowanie. W opracowaniu tym zamieszczono tabelaryczne zestawienia obliczeń sumarycznego maksymalnego zasięgu występowania pem dla anten sektorowych.

Uwzględniono pełne wyposażenie sbtk: anteny sektorowe K 80010669, każda typu AS- l, umieszczone pojedynczo w trzech azymutach (25°, 145°, 245°); pracujących w systemie GSM900 i UMTS900; sygnały w zakresie częstotliwości 900 MHz oraz antena radioliniowa.

Anteny sektorowe zostaną zawieszone na wysokości 49 m n.p.t, a antena radioliniowa na wysokości 43 m n.p.t.

Opracowanie zawiera obliczenia rozkładów natężeń pem w otoczeniu stacji bazowych z wykorzystaniem podstawowej zależności pomiędzy gęstością mocy pola (gęstość strumienia energii elektromagnetycznej), równoważną mocą promieniowaną izotropowo, odległością od anteny i funkcją tłumienia gęstości mocy pola elektromagnetycznego przy zmianie kąta odchylenia od kierunku maksymalnego promieniowania. Metoda ta jest uproszczoną, powszechnie stosowaną metodą obliczeń rozkładów pem w otoczeniu stacji bazowych, zgodną z normą PN-EN 62311:2010 "Ocena urządzeń elektronicznych i elektrycznych w odniesieniu do ograniczeń ekspozycji ludności w polach elektromagnetycznych (O Hz - 300 GHz)". Zgodnie z definicją charakterystyki promieniowania anteny pola te stanowią zamknięte powierzchnie, w ogólnym przypadku złożone z kilku powłok różnej postaci o gęstości pem wyższej niż dopuszczalna.

Obliczony przez inwestora skumulowany, (tj. z uwzględnieniem zasady superpozycji) zasięg występowania pem o poziomie oddziaływania wyższym niż dopuszczalny, tj. większym lub równym wartości 0,1 W/m2 dla anten sektorowych wynosi 68 m w każdym azymucie, a przy największym pochyleniu zasięgi te (obszary) zlokalizowane są w minimalnych odległościach od 38,6 m n.p.t. do 43,0 m n.p.t. w zależności od azymutu (wysokości zwymiarowane na rysunkach ww. opracowania). Obszary występowania ww. pól są zlokalizowane w przestrzeni ponad kilkoma sąsiednimi działkami wzdłuż osi głównych wiązek; przy czym nie są one zlokalizowane w miejscach, które mogą być uznane jako dostępne dla ludności, co jednoznacznie wynika z opracowania "Analiza środowiskowa -Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej", rysunków nr 3a, 3b, 3c - "Zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m2". Zgodnie z definicją art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska: "Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego".

Odnosząc się do prognozowanych maksymalnych zasięgów obszarów pem o wartościach wyższych od dopuszczalnych, w treści opracowania słusznie zwrócono uwagę na charakterystykę promieniowania anten radioliniowych, tj. na bardzo wąską wiązkę pem w płaszczyźnie pionowej i poziomej, brak możliwości pochylenia wiązek tych anten, co powoduje w konsekwencji, że zjawisko kumulacji oddziaływania między nimi a antenami sektorowymi, nie wzięto pod uwagę - strona 10 opracowania "Analiza środowiskowa - Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej".

Anteny radioliniowe emitują promieniowanie w bardzo małym kącie bryłowym; tj. charakterystyce promieniowania o bardzo wyraźnej kierunkowości. Anteny te służą do przesyłania danych pomiędzy poszczególnymi stacjami bazowymi co wymaga, aby pomiędzy każdymi dwoma skomunikowanymi radioliniami była zachowana bezpośrednia widoczność.

Sumaryczny (wykazany na wymienionych załącznikach) zasięg pem o poziomie wyższym od dopuszczalnego stanowi obszar oddziaływania przedsięwzięcia skutkujący wyznaczeniem stron postępowania. W postępowaniu powinny uczestniczyć podmioty, tj. właściciele działek (użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości), nad fragmentami których zlokalizowane są strefy o gęstości pól elektromagnetycznych wyższych od dopuszczalnych, co w tej sprawie miało miejsce. Jest to zgodne z praktyką działania organów administracji architektoniczno-budowlanej oraz orzecznictwem sądów administracyjnych w odniesieniu stacji bazowych telefonii komórkowej. Również w świetle ogólnych zasad działania organów administracji publicznej według Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. m.in. zasadami: pogłębiania zaufania obywateli, prawdy materialnej, informowania stron i ich czynnego udziału ww. zasady wyznaczania stron należy uznać za poprawne.

Konieczność uwzględnienia zjawiska superpozycji - sumowania pól elektromagnetycznych wynika z art. 5 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących m.in. odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska. Zatem, dla stacji bazowej należy uwzględnić wszelkie warunki, w tym także zjawisko sumowania (superpozycji) pól elektromagnetycznych i w tej sprawie to uwzględniono.

Według oceny organu odwoławczego, Starosta [...] prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i sformułował rozstrzygnięcie Nr [...] z 3 stycznia 2017 r. znak: [...], uwzględniając podstawowe zasady ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, oraz stosując zapisy ustawy - Prawo budowlane, w tym art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1, co znajduje potwierdzenie w omawianej decyzji.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. P. i R. P.. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

a) naruszenie prawa materialnego tj. art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. uchwałą Rady Gminy R. z dnia 6 lutego 2004 roku nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, mimo że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. nie naruszają art. 46 ust. 1 tej ustawy, ponieważ nie ustanawiają zakazów lub/i nie uniemożliwiają lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zatem nie było podstaw do zastosowania art. 46 ust. 2 tej ustawy albowiem lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest umieszczona w planie miejscowym, a ponadto zlokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej jest sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu i narusza ustanowione w planie zakazy i ograniczenia,

b) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 k.p.a. poprzez nie nieuwzględnienie, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na podstawie jasnych i czytelnych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niewymagających jakiejkolwiek interpretacji.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. nie naruszają art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ponieważ nie ustanawiają zakazów i nie uniemożliwiają lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zatem nie było podstaw do zastosowania art. 46 ust. 2 tej ustawy albowiem lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest umieszczona w planie miejscowym, a ponadto zlokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej jest sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu i narusza ustanowione w planie zakazy i ograniczenia.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy R. (uchwała Rady Gminy R. z dnia 6 lutego 2004 roku nr [...]) działka nr [...] usytuowana jest w terenach oznaczonych symbolem UM - koncentracja usług publicznych oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jednocześnie, w § 14 tabela 2, l.p. 3 dopuszczono wysokość zabudowy obiektów budowlanych zarówno mieszkaniowych jak i usług publicznych maksymalnie do 12 m. Ponadto w § 8 ust. 6 pkt 2 lit. e jako przeznaczenie uzupełniające dopuszczono urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji związanych z funkcją podstawową. Ponadto przy zmianie w/w planu uchwałą Rady Gminy R. z dnia 10 lutego 1006 roku nr [...] w zakresie terenu obejmującego część działki nr [...] we wsi B. wyznaczono teren [...], gdzie użytkowanie podstawowe obowiązujące to teren m.in. stacji bazowej telefonii cyfrowej, przy dopuszczeniu lokalizacji przedsięwzięć inwestycji celu publicznego mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Nie ulega wątpliwości, zdaniem skarżących, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie miejscowości B. na działce nr [...]. Inwestycja została zaprojektowana na terenie, dla którego obowiązujący plan wprowadza jasne i precyzyjne zapisy, które nadają się do stosowania wprost, bez konieczności dokonywania procesu wykładni treści zawartej w nich normy prawnej. Uchwała Rady Gminy R. z dnia 10 lutego 2006 roku nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. we wsi B. dopuszcza, bowiem lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie miejscowości B. na działce nr [...]. Zapisy planu zdaniem skarżących nie wprowadzały zakazu lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na całym obszarze objętym planem, w szczególności na terenie miejscowości B., a nadto nie dotyczyły wszystkich rodzajów inwestycji z zakresu łączności publicznej, lecz jedynie stacji bazowych telefonii komórkowej. Nie można zatem twierdzić, że plan obowiązujący dla przedmiotowego terenu uniemożliwia lokalizację tych inwestycji. Stąd też nie było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, zdaniem Skarżących uzasadniony jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania, który miał istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 k.p.a. Zważając na treść uchwały Rady Gminy R. z dnia 6 lutego 2004 roku nr [...], zmienionej uchwałą z dnia 10 lutego 1006 roku nr [...] w szczególności pod kątem możliwości lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zgodnie z przepisem art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Podkreślono, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności w zakresie, w którym plan przewiduje lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie miejscowości B. na działce nr [...], są jasne i czytelne i nie wymagały jakiejkolwiek interpretacji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt. 1 a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) - tj. w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.) .

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów oraz nawiązując do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2017r, sygn. akt II SA/Kr 53/17 należy stwierdzić, że wniesiona skarga, jako bezzasadna podlega oddaleniu.

Zarzuty skargi są powtórzeniem argumentów prezentowanych przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz skargi skierowanej do sądu administracyjnego od wcześniejszej decyzji kasacyjnej z dnia 14 listopada 2016 r. Zarzutami tymi szczegółowo zajmował się WSA w Krakowie w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2017 r, rozpoznając skargę na tę decyzję kasacyjną.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela ustalenia i poglądy prawne obszernie zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2017 r. Sygn. akt II SA/Kr 53/17 oddalającego skargę M. P. i R. P.. W wyroku tym Sąd zaaprobował stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji kasacyjnej, odnoszące się do zgodności zamierzenia z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy odmiennym zakwalifikowaniu wieży telefonii komórkowej do infrastruktury technicznej a nie zabudowy usługowej.

Inwestycja budowy stacji bazowej telefonii komórkowej zgodna jest z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy R. N. [...] z 6 lutego 2004 r. opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...] pozycja [...] z późniejszymi zmianami, co jednoznacznie wyjaśniono w wyroku z dnia 12 kwietnia 2017 r.

Organ rozpoznał sprawę ponownie stosownie do wskazań wynikających z decyzji kasacyjnej organu II instancji i wyroku WSA w Krakowie.

W tym miejscu przypomnieć należy, że w wyroku z dnia 12 kwietnia 2017 r. Sygn. akt II SA/Kr 53/17 przesądzono i obszernie uzasadniono, że:

Zamierzenie budowlane ma zostać zrealizowane na działce nr [...] w miejscowości B., gmina R., w obrębie ewidencyjnym [...], w jednostce ewidencyjnej [...] 2 R. . Działka ta znajduje się na terenie objętym obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. (uchwała Nr [...] Rady Gminy R. z dnia 6 lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R., Dz. Urz. Woj. Małop. nr 64 poz. 811 ze zm., dalej plan miejscowy), gdzie położona jest w obszarze oznaczonym symbolem UM.

Stosownie do § 8 ust. 6 planu miejscowego (zmieszczonego w Dziale II. - Ustalenia dla całego obszaru gminy, Rozdział 2. - Przeznaczenie i warunki zagospodarowania terenów - użytkowanie podstawowe i dopuszczalne terenów objętych ustaleniami planu):

UM - koncentracje usług publicznych oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

- ustalenia szczegółowe dla strefy mieszkaniowo-usługowej M - U § 14, tabela 2, L.p. 3.

1) Użytkowanie podstawowe:

- usługi publiczne,

- zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.

a) Architektura projektowanych obiektów winna spełniać warunki ustalone dla strefy mieszkaniowo-usługowej M - U - § 14, tabela 2., L.p. 3., oraz wytyczne regionalne ustalone dla całego obszaru Gminy - § 7, § 16.

b) Zespoły urbanistyczne winny nawiązywać do historycznych układów przestrzennych.

c) Optymalna wielkość działek:

- w bud. jednorodzinnym: ok. 0,10 - 0,15 ha,

- w bud. rezydencjonalnym: ok. 0,20 - 0,30 ha.

d) Wskaźnik intensywności zabudowy w granicach terenu objętego projektem zagospodarowania: max 0,4.

e) Dopuszcza się niewielkie przekroczenie wskaźnika intensywności zabudowy ustalonego w pp.1) c) w stosunku do zmian inwestycyjnych polegających na uzupełnieniu, modernizacji lub wymianie istniejącej substancji budowlanej z zachowaniem zasad sformułowanych w pp.1) a).

2) Użytkowanie dopuszczalne:

a) usługi komercyjne (w tym: nieuciążliwe rzemiosło usługowe),

b) zabudowa mieszkaniowo-usługowa,

c) obiekty i urządzenia rekreacji,

d) zieleń urządzona,

e) urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji zw. z funkcją podstawową,

f) mała architektura,

g) inne, w zależności od potrzeb.

3) Zasady zagospodarowania przestrzennego na terenach UM.

a) Utrzymanie istniejącej struktury osadniczej, obiektów zabudowy usługowej, mieszkaniowo-usługowej, mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz rzemieślniczej z dopuszczeniem uzupełnień i przekształceń.

b) Tworzenie jednorodnej strefy mieszkaniowo-usługowej.

c) Dopuszczenie lokalizacji nowych obiektów mieszkalnictwa jednorodzinnego, mieszkaniowo-usługowych oraz usług publicznych i komercyjnych z preferencjami dla usług publicznych oraz kierunków związanych z priorytetowymi funkcjami rejonu.

d) Ograniczenie nowych lokalizacji zabudowy zagrodowej do przypadków szczególnych.

e) Ograniczenie funkcji rzemieślniczych wg pkt 6, pp. 7) , 8).

4) Rejonizacja nowych lokalizacji (tereny optymalne):

a) rejon rolnictwa i osadnictwa NR 3,

b) strefa mieszkaniowo-usługowa - głównie centra miejscowości (wsi).

5) Ustalenia dotyczące przekształceń strukturalnych terenów UM.

a) Usługi publiczne:

- lokalizacje na wydzielonych działkach - wg projektów indywidualnych,

b) Usługi komercyjne:

- lokalizacje bez ograniczeń strefowych, usługi tworzone jako wydzielone, wbudowane lub wolnostojące, towarzyszące zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej w dostosowaniu do form i skali otoczenia oraz architektury regionalnej, z równolegle realizowaną infrastrukturą techniczną,

c) Zabudowa zagrodowa:

- remonty bieżące, wymiana substancji, przebudowa struktury siedlisk,

- zakaz realizacji nowych siedlisk zabudowy zagrodowej,

d) Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna:

- tworzenie koncentracji mieszkalnictwa jednorodzinnego w postaci niewielkich enklaw osiedlowych z równolegle realizowaną infrastrukturą techniczną z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowo-usługowej,

e) Rzemiosło usługowe nieuciążliwe:

- na zapleczu działek siedliskowych,

- jednostki wydzielone, wbudowane lub wolnostojące towarzyszące zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z równolegle realizowaną infrastrukturą techniczną, w dostosowaniu do form i skali otoczenia oraz architektury regionalnej.

f) Zabudowa zw. z ruchem turystycznym:

- w punktach węzłowych tras komunikacyjnych, w szczególności przy trasach ponadlokalnych, w miejscach atrakcji turystycznych (kulturowych, krajobrazowych, przyrodniczych) i innych.

6) Na terenach koncentracji osadnictwa UM dopuszcza się:

a) wydzielanie jednorodnych terenów funkcjonalnych pod warunkiem uregulowania własności terenów wydzielanych oraz zgodności wyodrębnianej funkcji z ustaleniami dotyczącymi danego rejonu i strefy funkcjonalno-przestrzennej,

b) zamianę określonego planem użytkowania terenu usług publicznych na inne - przy pełnej zgodności z ustaleniami dotyczącymi danego rejonu i strefy funkcjonalno-przestrzennej oraz niekonfliktowej funkcji zamiennej,

c) powiększanie wydzielanych terenów inwestycyjnych po uregulowaniu własności terenów.

7) Na terenach UM wyklucza się lokalizacje inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko - lokalizacje inwestycji dla których raport może być wymagany dopuszcza się w przypadku, gdy oddziaływanie na środowisko zawiera się w granicach własności inwestora (Dz. U. Nr 179 z dn. 29 października 2002 r. poz. 1490).

8) Wartość dopuszczalna poziomu hałasu wg grupy 3 A, B (60/50, 50/40) - § 17, tabela 5 L.p. 2.

W myśl § 5 ust. 2 pkt 1-2, użytkowanie podstawowe, obowiązujące - określone oznaczeniami literowymi na rysunkach planu - oznacza dominujący, obowiązujący sposób i warunki użytkowania terenów, natomiast użytkowanie uzupełniające, dopuszczalne - oznacza te rodzaje użytkowania, których obecność jest pożądana lub dopuszczalna dla funkcji wynikających z użytkowania podstawowego.

Plan miejscowy w zakresie przeznaczenia podstawowego wymienia usługi publiczne oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ( § 8 ust. 6 pkt 1.), przewidując jednak preferencje dla usług publicznych ( § 8 ust. 6 pkt 3 lit. c ). Jako użytkowanie dopuszczalne wymienia on urządzenia infrastruktury technicznej związane z funkcją podstawową ( § 8 ust. 6 pkt 2e). Stosownie do § 8 ust. 6 pkt 7 , na terenach UM wyklucza się lokalizacje inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a lokalizacje inwestycji dla których raport może być wymagany dopuszcza się w przypadku, gdy oddziaływanie na środowisko zawiera się w granicach własności inwestora (Dz. U. Nr 179 z dn. 29 października 2002 r. poz. 1490).

Ponadto w § 11 ust. 2 (zmieszczonego Dziale II. - Ustalenia dla całego obszaru gminy, Rozdział 5 – Infrastruktura techniczna) plan miejscowy, wprowadza obowiązek realizacji nowych sieci infrastruktury technicznej dla obsługi istniejących i projektowanych terenów budowlanych oraz ustala obowiązek modernizacji, przebudowy oraz rozbudowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji w celu:

a) zapewnienia optymalnego funkcjonowania terenów budowlanych,

b) poprawy warunków ochrony środowiska i krajobrazu, w szczególności przy przebudowie napowietrznych linii elektroenergetycznych.

Plan miejscowy nie zawiera zakazu budowy stacji bazowych telefonii komórkowej ani masztów telekomunikacyjnych, za wyjątkiem regulacji przewidzianej § 7 ust. 12 pkt 1 lit. c ( zamieszczonego w Dziele II. - Ustalenia dla całego obszaru gminy, Rozdział 1 - Polityka przestrzenna). Powołana regulacja określa zasady kształtowania przestrzeni o charakterze publicznym, (do której zalicza się w szczególności: - centra miejscowości, - tereny usług publicznych, - tereny przylegające do dróg publicznych, - place, skwery, parki, cmentarze, - parkingi publiczne), gdzie zakazuje się umieszczania w obrębie ciągów widokowych i punktów widokowych reklam, obiektów i urządzeń, w tym: masztów telefonii komórkowej oraz wszelkich obiektów degradujących tereny otwarte - za wyjątkiem urządzeń zw. z ruchem turystycznym i wyposażeniem trasy (obowiązują formy regionalne).

Z takim zakazem nie jest natomiast równoznaczny zapis wyrażony w § 11 ust. 2 pkt 8 lit. b planu miejscowego, gdzie wśród głównych zasad realizacji infrastruktury technicznej znalazł się postulat realizację sieci telekomunikacyjnej za pomocą kanalizacji telefonicznej lub przyłączy kablowych ziemnych.

Przepis § 19 ust. 21 planu miejscowego przewiduje w terenie o oznaczeniu A 21 TC użytkowanie podstawowe, jako m. in. teren stacji bazowej telefonii komórkowej (§ 19 ust. 21 pkt 1 lit. a). Niemniej jednak jednocześnie plan miejscowy zawiera wskazanie, że w tym terenie dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć inwestycji celu publicznego mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (§ 19 ust. 21 pkt 1 lit. c). Takie ustalenie nie oznacza, zatem, że na innych terenach, w tym UM, lokalizacja infrastruktury technicznej czy stacji bazowych jest wykluczona. Wręcz przeciwnie, uwzględniając rodzaj inwestycji i brak wyraźnego zakazu, lokalizację taką uznać należy za dopuszczalną przy zachowaniu innych wymogów. Jednym z nich na terenie o oznaczeniu UM jest to, aby stacja bazowa nie zaliczała się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (§ 8 ust. 6 pkt 7 planu miejscowego), co jest zasadniczą różnicą w porównaniu z przeznaczeniem terenu [...] .

Jako użytkowanie podstawowe w terenie UM plan miejscowy wskazuje m. in. usługi publiczne. Stosownie do art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 1 u. g.n.(tekst jednol. Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.), celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m. in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zatem zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, czy infrastruktury technicznej jako inwestycja z zakresu łączności publicznej jest inwestycją celu publicznego. Łączność publiczna należy do sfery usług.

Będąca zasadniczym składnikiem spornej inwestycji wieża kratownicowa jest budowlą, odpowiadającą definicji zawartej w art. 3 pkt 3 P.b.

Z tego względu przyjąć należy, że wolnostojąca wieża telefonii komórkowej będąc budowlą, jest także elementem sieci telekomunikacyjnej i elementem infrastruktury technicznej.

Wolnostojąca wieża telefonii komórkowej nie mieści się natomiast w użytym w planie miejscowym pojęciu "zabudowy usługowej", chociaż ma związek ze świadczeniem usług publicznych. Nie będą jej, zatem dotyczyć ograniczenia planu miejscowego, dotyczące wysokości zabudowy.

Czytając zapisy planu miejscowego brak podstaw do uznania, że projekt budowlany nie jest zgody z jego zapisami dla terenu UM. Wręcz przeciwnie taka zgodność zachodzi, chociaż samo zamierzenie w postaci skonkretyzowanej nie zostało umieszczone wprost oraz nazwane w planie miejscowym, odmiennie do sytuacji, w której dla stacji bazowej telefonii komórkowej o znaczącym odziaływaniu wyznaczono określony teren.

Przyjęcie, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z planem miejscowym pozostaje w zgodzie z dyrektywą zawartą w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Analizowany plan miejscowy nie przewiduje wprost i nie nazywa lokalizacji takich inwestycji, jak przedmiotowa, chociaż mieści się ona w zakresie pojęcia infrastruktury technicznej.

Przeznaczenie terenu w planie także pod zabudowę jednorodzinną nie stanowi, co do zasady przeszkody w jej lokalizacji. Skoro plan miejscowy w terenie UM przewiduje i preferuje lokalizację usług publicznych, a takimi są te z zakresu łączności publicznej, to dopuszczalne są również urządzenia infrastruktury technicznej, w tym wieże telefonii komórkowej i stacje bazowe z uwzględnieniem ograniczeń, istnienia, których nie wykazano.

Organ pierwszej instancji, dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy zgodnie z wytycznymi decyzji kasatoryjnej i wyrokiem WSA w Krakowie powinien przyjąć, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym i stanowi infrastrukturę techniczną z zakresu łączności, związaną z usługami publicznymi.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy I i II instancji dostosowały się do tych zaprezentowanych poglądów prawnych.

Kontrolując legalność decyzji Wojewody z dnia 6 lipca 2017 r , [...] stwierdzić również należy, że zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016,poz. 290 - tekst jednolity) organ administracji architektoniczno-budowlanej ma sprawdzić nie tylko zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo rozstrzygnięciami z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ale także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń a także sprawdzenie wykonania projektu - przez osobę posiadającą niezbędne uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 2 – 4 P.b.).

Rozpoznając sprawę organy obu instancji sprostały tym wymogom ustawy a okoliczność ta w żaden sposób nie była kwestionowana w skardze. Organy szczegółowo i prawidłowo wypowiedziały się w decyzjach o dokonanych w tym zakresie ustaleniach.

Przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania art. 33 ust 2 pkt 1 i 2 oraz art 34 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane.

Kwalifikacja przedsięwzięcia w aspekcie zaliczenia przedsięwzięcia do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko a w konsekwencji wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została zawarta w opracowaniach pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej" i "Analiza środowiskowa - Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej". Opracowania te są sporządzone szczegółowo i zawierają wymagane elementy. Wykazano w nich jednoznacznie i stanowczo, że projektowana stacja bazowa nie jest przedsięwzięciem mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej. Organ dokonał prawidłowej oceny przedstawionych opracowań w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Przy aktualnym stanie zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z ustaleniami mpzp -maksymalna wysokość zabudowy 12 metrów) oś główna wiązki pem nie występuje w miejscach dostępnych dla ludności. W odległości do 200 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten AS-1 (dla azymutu 25ş 145ş i 245ş) na wysokości 2,0 metrów pod wektorem nie znajdują się miejsca dostępu dla ludności. Lokalizacja przestrzenna zasięgów pem o poziomach oddziaływań wyższych niż dopuszczalne została przedstawiona na kopii mapy ewidencyjnej oraz na rysunkach nr 3a , 3b, 3 c opracowania – "Kwalifikacji". Rysunki uwzględniają maksymalne pochylenia wiązki ( tilty) anten sektorowych, morfologię terenu, przy odpowiednim zwymiarowaniu. Obszary występowania pem o poziomie oddziaływania wyższym niż dopuszczalny (z uwzględnieniem zasady superpozycji) są zlokalizowane w przestrzeni ponad kilkoma sąsiednimi działkami wzdłuż osi głównych wiązek, przy czym nie są one zlokalizowane w miejscach, które mogą być uznane, jako miejsca dostępne dla ludności. W najbliższym otoczeniu stacji bazowej nie zlokalizowano innego źródła promieniowania. Stacja będzie spełniać wymagania w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych pól

Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).