Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 768/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), Asesor WSA Michał Ruszyński,, Protokolant asystent sędziego Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżona decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...]nroku nr [...]


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Decyzją z dnia [...] września 2006r. nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, odmówił przyznania J.J. świadczenia pielęgnacyjnego na syna – P.J.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że P.J. przebywa w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym Dzieci Niesłyszących, która to placówka zapewnia całodobową opiekę przez co najmniej 5 dni w tygodniu. Powołując się na treść art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (DZ.U. z 2003r. Nr 228 poz. 2255 ze zm.) – zwaną dalej ustawą, w myśl którego świadczenie nie przysługuje jeżeli osoba wymagająca opieki została umieszczona w rodzinie zastępczej, albo w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę przez co najmniej 5 dni w tygodniu, organ stwierdził, że Ośrodek Szkolno - Wychowawczy Dzieci Niesłyszących jest placówką, o jakiej mowa we wskazanym przepisie, dlatego świadczenie pielęgnacyjne na P.J. nie przysługuje.

Od decyzji organu I instancji J.J. wniosła odwołanie. Strona zarzuciła, że w rzeczywistości jej syn – P. nie przebywa w Ośrodku przez pięć dni w tygodniu, lecz krócej, ponadto stwierdziła że okres wakacji, ferii zimowych, oraz okresy choroby dziecko spędza w domu. Strona wskazała również, że ponosi w całości koszty utrzymania dziecka.

Decyzją z dnia [...] pażdziernika 2006r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w całości podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Strona wniosła skargę. W skardze skarżąca zarzuciła, że wydane w sprawie decyzje administracyjne naruszają przepisy art. 3 pkt 7 i art. 17 ustawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy administracyjne nie wykazały, dlaczego Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Dzieci Niesłyszących został uznany przez nie za instytucję zapewniającą całodobową opiekę, podczas gdy Ośrodek ten – w ocenie skarżącej – jest szkołą, wobec czego – zdaniem skarżącej - w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowanie art. 17 ustawy. Dalej skarżąca stwierdziła, że w rzeczywistości żadne z dzieci uczących się w tymże Ośrodku, nie przebywa w nim przez 5 dni w tygodniu, lecz krócej, a rodzice ponoszą koszty utrzymania dzieci. Skarżąca wskazała ponadto, że Ośrodek pracuje każdego tygodnia - od godziny 13.00 w niedzielę, do godziny 16,00 w piątek.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi zasługiwały na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego na syna – P., był przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b ustawy. Zgodnie z treścią wskazanego tu przepisu świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, jeżeli osoba wymagająca opieki została umieszczona w rodzinie zastępczej albo w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę przez co najmniej 5 dni w tygodniu z wyjątkiem zakładów opieki zdrowotnej.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Ośrodek Szkolno –Wychowawczy Dzieci Niesłyszących, w którym przebywa syn skarżącej, zapewnia opiekę uczniom każdego tygodnia od godziny 14. 00 w niedzielę, do godziny 16. 00 w piątek, przy czym w niedzielę Ośrodek nie zapewnia dzieciom wyżywienia. W okresie ferii, wakacji oraz we wszystkie pozostałe dni wolne od nauki Ośrodek nie zapewnia opieki uczniom.

P.J. przywożony jest do Ośrodka w poniedziałek rano, natomiast odbierany jest w piątek w godzinach południowych.

Ustalona w sprawie i niesporna okoliczność, że Ośrodek zapewnia opiekę uczniom każdego tygodnia od godziny 14.00 w niedzielę do godziny 12.00 w piątek, była podstawą przyjęcia przez organy obydwu instancji, iż Ośrodek ten zapewnia całodobową opiekę przez co najmniej pięć dni w tygodniu, wobec czego świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Zaprezentowane tu stanowisko jest błędne.

Z brzemienia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b ustawy wynika, iż przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest wyłączone między innymi w sytuacji, gdy osoba wymagająca opieki, w związku z koniecznością kształcenia, została umieszczona w placówce zapewniającej całodobową opiekę przez co najmniej pięć dni w tygodniu. A zatem przepis wymaga, aby opieka jaką zapewnia dana placówka, sprawowana była całodobowo przez co najmniej pięć dni w tygodniu. Innymi słowy, opieka ta winna być sprawowana przez pięć pełnych dób i przez co najmniej pięć dni w tygodniu. Warunku tego nie spełnia placówka, która - tak jak w rozpatrywanej sprawie – sprawuje opiekę przez cztery pełne doby oraz przez kilka godzin w niedzielę i kilka godzin w piątek. Użyte przez ustawodawcę w analizowanym przepisie pojęcie: " całodobową opiekę", oznacza, że jedynie zapewnienie przez placówkę opieki obejmującej pełne 24 godziny i to przez co najmniej pięć dni tygodniu, - w myśl przepisów ustawy – dyskwalifikuje osobę przebywającą w takiej placówce w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Taka interpretacja przepisu wynika z funkcji oraz charakteru pomocy w formie świadczenia pielęgnacyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 17 ust. 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracyzarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem przysługuje matce lub ojcu dziecka albo opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: koniecznością stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz koniecznością stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. A zatem skoro dziecko, w związku z konicznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, ma zapewnioną całodobową opiekę przez co najmniej pięć dni w tygodniu, to świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, albowiem brak jest przeszkód aby rodzic lub opiekun faktyczny dziecka zatrudnienie podjął. Przeciwnie – jeżeli dziecko takiej opieki zapewnionej nie posiada.

Na tle niniejszej sprawy dyskusyjna jest okoliczność, czy pobyt dziecka w Ośrodku w niedzielę można uznać za opiekę – w myśl wskazanego tu przepisu ustawy. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego, przywożonym w tym dniu do Ośrodka dzieciom, Ośrodek nie zapewnia wyżywienia. Okoliczność ta, w ocenie Sądu, nie ma jednak dla sprawy zasadniczego znaczenia.

Nie zasługiwały na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi. W szczególności należy stwierdzić, że dla zastosowania przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b, nie ma znaczenia okoliczność ile dni w tygodniu rzeczywiście dziecko przebywało w placówce,

albowiem w przepisie tym jest mowa jedynie o placówce, która zapewnia opiekę przez określony czas. Również fakt ponoszenia kosztów utrzymania dziecka przebywającego w placówce, nie ma wpływu na zastosowanie wskazanego tu przepisu prawnego.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, czyli art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b ustawy – poprzez jego błędną wykładnię, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Str.5