Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 257/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury~Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art 86, 87
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. H. o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. H. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia wpisu od skargi


UZASADNIENIE

K.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W piśmie z dnia 20 kwietnia 2016 r. przesłano Skarżącemu odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 19 kwietnia 2018 r. o wezwaniu do uzupełnienia wpisu od skargi o kwotę 200 zł.

Odpis tego postanowienia doręczono Skarżącemu w dniu 25 kwietnia 2018 r. Termin na uiszczenie wpisu upłynął zatem w dniu 2 maja 2018 r.

W dniu 4 maja 2018 r. Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Podał, że w dniu 24 kwietnia 2018 r. otrzymał polecenie dwóch wyjazdów służbowych. Pierwszy to dwukrotny całodzienny wyjazd z P. do K. w dniach 25 i 26 kwietnia 2018 r., zaś kolejny to wyjazd z P. do P. w okresie od dnia 27 kwietnia do 3 maja 2018 r. podał, że bank, którego jest klientem nie zaoferował dostępu elektronicznego do jego konta. Wpis sądowy uiścił następnego dnia roboczego po powrocie z wyjazdu służbowego. Do wniosku dołączył umowę o pracę, polecenie wyjazdu służbowego do K. z dnia 24 kwietnia 2018 r. na dzień 25 i 26 kwietnia 2018 r. (w godz. 7:00- 20:00), polecenie wyjazdu służbowego do K. i P. w dniach 27 kwietnia – 3 maja 2018 r., potwierdzenie pobytu w C. (wyciąg z konta, rezerwacja pokoju hotelowego). W dniu 4 maja 2018 r. uiścił również wpis od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 cyt. ustawy brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej.

Sąd przyjął, że przyczyna uchybienia ustała w dniu 4 maja 2018 r., kiedy to Skarżący powrócił z wyjazdu służbowego. W tym dniu dokonał czynności uchybionej oraz wniósł o przywrócenie terminu.

Stwierdzić należy, że zostały spełnione przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz równoczesne dokonanie czynności uchybionej (skarżący uiścił brakujący wpis). Nie zachodzi jednak przesłanka braku winy w uchybieniu terminu.

Odpis postanowienia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono w dniu 25 kwietnia 2018 r. Odbiór przesyłki pokwitował Skarżący (karta 23 akt sądowych). Stwierdzić zatem należy, że już w tym dniu dowiedział się o obowiązku uiszczenia wpisu. Z dokumentów nadesłanych przez Skarżącego wynika, że w tym dniu i w dniu następnym przebywał na wyjeździe służbowym w K. Wskazał, że były do wyjazdy dwukrotne. Zatem należy przyjąć, że zarówno 25 jak i 26 kwietnia powracał do miejsca zamieszkania. Nie przedstawił zresztą innych dokumentów, na podstawie których można byłoby przyjąć inaczej. Z akt sprawy (decyzji administracyjnej) wynika, że pod adresem [...], S. mieszkają poza Skarżącym J. H. (matka Skarżącego) jak i T. H. (brat Skarżącego). Skarżący nie wykazał, że nie mógł przy pomocy tych osób uiścić wpisu w ustawowym terminie. Z nadesłanych przez Skarżącego dokumentów wynika również, że podróże służbowe, w których upatruje uchybienia terminu, wykonywał samochodem. W żaden sposób nie wykazał, że nie mógł w miejscowości, której przebywał służbowo, udać się choćby na pocztę czy do jakiegokolwiek oddziału banku i uiścić wpis sądowy. W wezwaniu do uiszczenia wpisu wskazano bowiem wszelkie niezbędne dane do dokonania takiego wpisu. Również wysokość samego wpisu (200 zł) nie wymagała posiadania znacznej ilości gotówki. Na podstawie nadesłanych dokumentów nie można ponadto stwierdzić, że Skarżący faktycznie przebywał poza granicami kraju (w P.). Rezerwacja pokoju w P. nie została dokonana na nazwisko Skarżącego.

Z uwagi na to, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (postanowienie NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 196/11), a przy ocenie winy strony w uchybieniu terminu należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły jej dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu, Sąd uznał, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. W szczególności należało uznać, że wyjazd służbowy nie jest sytuacją nagłą i nieprzewidywalną i nie stanowi przeszkody nie do przezwyciężenia.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 86 § 1 Ppsa należało orzec jak w sentencji.