Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1329/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry, A. Sp. z o.o. ( dalej: Skarżąca )wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że kara pieniężna w wysokości 12.000 zł stanowi dla niej znaczną dolegliwość i spowoduje utratę płynności finansowej, oraz konieczność wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, których skutków w przyszłości nie da się odwrócić, bądź których odwrócenie będzie nader uciążliwe. W dalszej kolejności przytoczyła orzeczenia sądów, w których dokonano interpretacji pojęcia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Do wniosku dołączyła sprawozdanie finansowe za 2013 r. sporządzone 22 marca 2014 r. wykazujące stratę w wysokości 149.368,31 zł, porównanie pasywów z 31 grudnia 2014 r. i 31 grudnia 2013 r., które wskazywało na wzrost, oraz aktywów, które uległy zmniejszeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi § 3 wyżej wymienionego przepisu: "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu".

Na Skarżącym spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. Nie chodzi przy tym o posłużenie się użytymi przez ustawodawcę zwrotami tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" czy też "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" lecz o wskazanie okoliczności, które pozwolą na ocenę, że w istocie mamy do czynienia z jedną z opisanych w tym przepisie sytuacji. Niewskazanie tych przesłanek czy też brak należytego uzasadnienia wniosku nie będzie stanowić przesłanki do wzywania strony o jego uzupełnienie. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem incydentalnym w sprawie i cel jakiemu służy, to jest zapobieganie ewentualnym negatywnym skutkom wykonania nieprawomocnej decyzji wskazuje na potrzebę szybkiego rozpoznania takiego wniosku.

Przekładając powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy wskazać należy, że rozstrzygnięcie, którego wstrzymania domaga się Skarżący, ma charakter pieniężny, a skutki jego wykonania są co do zasady odwracalne. Zapłacona bowiem w wyniku wykonania decyzji kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11 "w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania" (www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Ponadto Skarżąca w złożonym przez siebie wniosku nie przedstawiła okoliczności, które uzasadniałyby potrzebę skorzystania z tej instytucji. Dowodem na to nie mogą być przedstawione przez Skarżącą dokumenty finansowe Spółki. Po pierwsze są to dokumenty sporządzone na dzień 22 marca 2014 r., skarga jest z sierpnia 2015 r. Nie sposób zatem na ich podstawie ocenić aktualną kondycję finansową Spółki, czy

w rzeczywistości znajduje się ona na granicy upadłości. Ponadto na podstawie tych dokumentów nie można ocenić faktycznej sytuacji finansowej Spółki. Wykazana strata będąca wynikiem przyjętej na potrzeby podatkowe różnicy przychodów i kosztów ich uzyskania nie przesądza o wynikach prowadzonej działalności. Ponadto

z dokumentów wynika, że za lata 2013 i 2014 Skarżąca dokonała odpisów amortyzacyjnych w wysokości 283.418 zł i 519.316 zł, przekraczających wysokość strat. Analiza tych dokumentów wskazuje również na wzrost wartości środków trwałych.

Z informacji znanych z kolei Sądowi z urzędu ( sprawa sygn. akt II SA/Rz 1331/15) wynika, że w deklaracji na poczet podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2015 r. Skarżąca zadeklarowała dokonanie dostawy towarów i świadczenia usług na kwoty odpowiednio: 679.992 zł i 548.733 zł, co świadczy o tym, że wbrew twierdzeniom nie utraciła płynności finansowej.

W świetle powyższych ustaleń brak jest podstaw do tego by przyjąć, że wykonanie decyzji – przez zapłatę określonej w niej kwoty 12.000 spowoduje konieczność ogłoszenia upadłości Skarżącej, a tym samym że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.