Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 658/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 44h ust. 2; art. 44i ust. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 535 w zw. z art. 555
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 3 pkt 13
journal: Dz.U. 2006 nr 89 poz 625
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej na decyzję Wojewody z dnia 3 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 maja 2012 r. do Urzędu Gminy w K. wpłynął wniosek podpisany przez pełnomocnika A S.A. w G. o udostępnienie danych z ewidencji ludności i ze zbioru PESEL dotyczących osób zamieszkujących w okresie grudzień 2010 r. – kwiecień 2012 r. pod adresem: [...] ul. [...], gdzie uprzednio zamieszkiwał P. S., zmarły w dniu 23 marca 2007 r.

Przedmiotowy wniosek uzasadniony został zamiarem pozwania osób zameldowanych pod ww. adresem do sądu cywilnego z uwagi na fakt, iż po śmierci ww. pod wskazanym adresem zużywana była energia elektryczna. W ocenie wnioskodawcy powyższe okoliczności przemawiają za istnieniem interesu prawnego w pozyskaniu stosownych danych.

Do wniosku dołączone zostały: umowa – zgłoszenie o dostarczanie energii elektrycznej, informacja z Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie potwierdzająca fakt zgonu ww. osoby w dniu 23 marca 2007 r. oraz przedsądowe wezwanie do zapłaty.

Decyzją z dnia 27 czerwca 2012 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 44h ust. 2 i art. 44i ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a.") Wójt Gminy odmówił udostępnienia żądanych danych osobowych ze zbiorów meldunkowych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z art. 44 h ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych dane ze zbiorów meldunkowych udostępnia się innym osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny. Tymczasem w sprawie pełnomocnik wnioskodawcy nie wykazał interesu prawnego w otrzymaniu żądanych danych. W ocenie organu o istnieniu interesu prawnego w pozyskaniu danych osobowych nie stanowi okoliczność, iż wnioskodawca zamierza pozwać określone osoby do sądu cywilnego za bezumowne zużycie energii. Sam fakt zużycia energii we wskazywanym lokalu nie przesądza o tym, że każda osoba zameldowana w tym lokalu staje się automatycznie dłużnikiem firmy A. Roszczenie wnioskodawcy pozostaje bowiem w związku z bezumownym zużyciem energii, a nie w związku z zameldowaniem.

W odwołaniu od ww. decyzji A S.A. wniosła o uchylenie wydanej decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez udostępnienie wnioskowanych danych z ewidencji ludności, względnie o uchylenie zakwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wydanemu rozstrzygnięciu Wójta Gminy spółka zarzuciła naruszenie:

1. art. 6 oraz 57 ustawy - Prawo energetyczne, w wyniku błędnego zastosowania ich do stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, iż w sprawie miał miejsce nielegalny pobór energii elektrycznej;

2. art. 44h ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w wyniku błędnej ich interpretacji, poprzez przyjęcie, iż skarżący nie posiada interesu prawnego w otrzymaniu danych osób, o które wnioskował;

3. art. 535 w zw. z art. 555 ustawy – Kodeks cywilny oraz art. 3 pkt 13 ustawy - Prawo energetyczne, w wyniku błędnego przyjęcia, iż skarżącej nie łączy z osobami zamieszkującymi pod adresem [...] w P. stosunek zobowiązaniowy dający skarżącej spółce legitymację do wystąpienia o udzielenie ich danych z ewidencji ludności;

4. art. 7 i 8 k.p.a., w wyniku nieuwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, oraz naruszenia zasady prawdy obiektywnej, poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej, która przyczyniłaby się do należytego wyjaśnienia sprawy i wyjaśnienia okoliczności wykazujących posiadanie przez skarżącego interesu prawnego w uzyskaniu danych, jak również w wyniku naruszenia zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej, której sentencja pozostaje w całkowitej sprzeczności z uprzednimi decyzjami organu (błędnie wskazano - Prezydenta Miasta [...][) wydawanymi w podobnych sprawach.

Decyzją z dnia 3 sierpnia 2012 r.. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji.

W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy k.p.a. w zw. z art. 44h ust. 2 pkt 1 i art. 44i ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewoda przywołał treść art. 44h ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wskazał, że organy meldunkowe administrują bazą danych o osobach posiadających zameldowanie na pobyt stały lub czasowy w danym lokalu, co nie we wszystkich przypadkach jest tożsame z ich zamieszkiwaniem w danym miejscu. Z akt prowadzonego postępowania nie wynika aby wnioskodawca udowodnił, że osoba bądź osoby, o których danych udostępnienie wystąpił pobierały lub korzystały z energii dostarczonej do lokalu. Za niewystarczający w ocenie organu należy uznać sam fakt, że energia była dostarczana do danego lokalu mieszkalnego. Mając na uwadze fakt, że wnioskodawca zamierza dochodzić roszczeń od osób zamieszkujących i uchylających się od zapłaty za zużytą energię elektryczną dostarczaną do lokalu przy ul. [...] w P. niesłuszne byłoby uznanie, że każda osoba zameldowana w przedmiotowym lokalu w okresie gdy powstawało zadłużenie, byłaby automatycznie osobą nielegalnie pobierającą energię.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca wystąpił o udostępnienie danych osób zamieszkujących w ww. lokalu po śmierci P. S.w związku z bezumownym poborem energii. Jeżeli tak, to wnioskodawca dla wykazania interesu prawnego w pozyskaniu danych musiałby wykazać, że dana osoba pobierała energię i nie posiada zawartej umowy z dostawcą tej energii. Obie te przesłanki musiałyby być spełnione łącznie. Z treści artykułu 57 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo energetyczne wynika, że prawo do żądania opłaty związanej z nielegalnym poborem energii, przysługuje zakładowi energetycznemu w przypadku gdy zawarta jest umowa o dostarczanie energii - od odbiorcy (strony tej umowy). W sytuacji śmierci takiej osoby w jej prawa i obowiązki wchodzą jej spadkobiercy (ustawowi i testamentowi) i to na nich przechodzą wszelkie prawa i obowiązki majątkowe zmarłego, a co za tym idzie także ewentualne zadłużenie z tytułu poboru energii.

Organ odwoławczy wyjaśnił też, że zameldowanie osób w danym lokalu nie zawsze odpowiada stanowi faktycznemu dotyczącemu ich zamieszkiwaniu w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Wnioskodawca nie wykazał by osoby, o których dane wystąpił faktycznie zamieszkiwały w danym lokalu i były rzeczywistymi odbiorcami energii elektrycznej dostarczanej do tego lokalu po śmierci ww. osoby. Organ wskazał także na prawne możliwości dokonywania ustaleń w zakresie nielegalnego (bezumownego) poboru energii.

Reasumując organ podniósł, że wnioskodawca nie udowodnił, by osoby zameldowane w spornym lokalu faktycznie zamieszkiwały w nim i były dłużnikami w sprawie o dostarczanie energii elektrycznej. Natomiast podanie danych wszystkich osób zameldowanych w przedmiotowym lokalu mogłoby spowodować naruszenie ich dóbr osobistych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A S.A. w G. wniosła o uchylenie ww. decyzji Wojewody oraz decyzji Wójta Gminy, zarzucając jej naruszenie:

- art. 6 oraz 57 ustawy - Prawo energetyczne, w wyniku błędnego zastosowania ich do stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, iż w sprawie miał miejsce nielegalny pobór energii elektrycznej;

- art. 44h ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w wyniku błędnej ich interpretacji, poprzez przyjęcie, iż skarżący nie posiada interesu prawnego w otrzymaniu danych osób, o które wnioskował;

- art. 535 w zw. z art. 555 ustawy – Kodeks cywilny oraz art. 3 pkt 13 ustawy - Prawo energetyczne, w wyniku błędnego przyjęcia, iż skarżącej nie łączy z osobami zamieszkującymi pod adresem przy P. ul. [...] stosunek zobowiązaniowy dający skarżącej spółce legitymację do wystąpienia o udzielenie ich danych z ewidencji ludności;

- art. 7 i 8 k.p.a., w wyniku nieuwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, oraz naruszenia zasady prawdy obiektywnej, poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej, która przyczyniłaby się do należytego wyjaśnienia sprawy i wyjaśnienia okoliczności wykazujących posiadanie przez skarżącego interesu prawnego w uzyskaniu danych, jak również w wyniku naruszenia zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej, której sentencja pozostaje w całkowitej sprzeczności z uprzednimi decyzjami (wskazano błędnie - Wójta Gminy [...]) wydawanymi w podobnych sprawach.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że P.S. na mocy umowy – zgłoszenia o dostarczanie energii elektrycznej zobowiązany był do uiszczania opłat z tytułu poboru energii. Ww. osoba zmarła w dniu 23 marca 2007 r. Po tej dacie energia elektryczna była jednak pod ww. adresem nadal pobierana. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 13 ustawy - Prawo energetyczne, odbiorcą energii elektrycznej jest każdy, kto otrzymuje lub pobiera paliwa lub energię na podstawie umowy z przedsiębiorstwem energetycznym. Stroną takiej umowy był zaś ww.

W ocenie skarżącej pomimo tego, że umowę z A S.A. w formie pisemnej zawarła ww., to na osobach zamieszkujących przedmiotowy lokal po jej śmierci ciąży obowiązek uiszczenia zaległych należności, które wówczas powstały. Powołując się na wykładnię art. 60 ustawy – Kodeks cywilny skarżąca przyjęła, iż oświadczenie woli (zawarcie stosunku zobowiązaniowego na dostawę energii elektrycznej) może przybrać każdą formę, o ile tylko uzewnętrznia ona dostatecznie wolę wywołania skutków prawnych, a więc obok formy ustnej mogą to być jakiekolwiek inne zachowania podmiotu w postaci tzw. czynności konkludentnych. Zatem poprzez sam fakt pobierania energii elektrycznej osoby zamieszkujące przedmiotową nieruchomość wyraziły wolę zawarcia umowy na dostawę energii, w związku z czym są one "odbiorcami" w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy - Prawo energetyczne. Dlatego nie ma racji organ administracji publicznej twierdząc, że prawdopodobieństwo, iż osoby, których dane są żądane, mogą pobierać energię elektryczną bez ponoszenia stosownych opłat, nie może stanowić podstawy do podania ich imion i nazwisk.

Błędne jest również stanowisko, w świetle którego skarżąca spółka dysponuje w niniejszej sprawie prawnymi możliwościami w zakresie dokonywania ustaleń celem wykrycia osób nielegalnie pobierających energię elektryczną. W rozpatrywanym przypadku nielegalny pobór energii elektrycznej nie miał bowiem miejsca. Skarżąca nie zgodziła się także z twierdzeniem organu, że nie wskazała by osoby, o uzyskanie których dane wnioskowała, pobierały nielegalnie energię elektryczną. Wojewoda nieprawidłowo utożsamił pojęcie nielegalnego poboru energii z bezumownym poborem energii. Pobór energii elektrycznej nastąpił bez jakiejkolwiek ingerencji w układ pomiarowo-rozliczeniowy zainstalowany w miejscu poboru energii. Nie miał więc charakteru bezprawnego. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do wniosku, iż w sprawie tej osoby zamieszkujące miejsce poboru energii wyczerpały swym działaniem znamiona bezpodstawnego wzbogacenia z art. 405 ustawy – Kodeks cywilny. Zdaniem skarżącej osoby te uznać należy za odbiorców energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy - Prawo energetyczne. Co za tym idzie, błędne jest stanowisko, że dla wykazania interesu prawnego w pozyskaniu danych osobowo-adresowych, skarżąca musiałaby wykazać, iż dana osoba pobierała energię oraz nie zawarła przy tym umowy z dostawcą energii. Z racji tego, iż nie zachodzi w sprawie nielegalny pobór energii, skarżąca nie musiała wykazywać, iż osoby pobierające energię nie miały umowy zawartej z A S.A.

Dalej skarżąca podała, że zameldowanie jest potwierdzeniem przebywania w określonym lokalu, a więc pod konkretnym adresem. Jest również rejestracją istniejącego stanu faktycznego.

W związku z powyższym skarżąca, której niewątpliwie przysługuje wierzytelność wobec osób zamieszkujących w lokalu pod ww. adresem posiada interes prawny w uzyskaniu ich danych. Ponadto organ nie może od wnioskującego żądać czegoś więcej niż tylko uprawdopodobnienia interesu prawnego poprzez wskazanie, że przeciwko danej osobie planowane jest wszczęcie postępowania sądowego. Dopiero bowiem to postępowanie doprowadzi do ustalenia czy interes prawny wierzyciela był interesem rzeczywiście istniejącym oraz czy prawo we wskazanych okolicznościach zapewnia temu interesowi ochronę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła o udostępnienie danych osób zameldowanych w lokalu położonym przy ul. [...] w P.

W myśl art. 44h ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), dane ze zbiorów meldunkowych, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych udostępnia się, o ile są one niezbędne do realizacji ich ustawowych zadań, następującym podmiotom:[...].

Stosownie do ust. 2 dane, o których mowa w ust. 1, są udostępniane:

1) osobom i jednostkom organizacyjnym - jeżeli wykażą w tym interes prawny [...].

Skoro przesłanką udostępnienia danych osobowych jest wykazanie interesu prawnego, to uznać należy, że niezbędne jest przedłożenie przez wnioskodawcę dowodów świadczących o istnieniu interesu prawnego w domaganiu się udostępnienia danych osobowych.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 180/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że wykazanie interesu prawnego w żądaniu uzyskania danych osobowych ma polegać na wskazaniu okoliczności, które w świetle przepisów prawa materialnego kreują ten interes prawny, a nie na wskazaniu wprost przepisu. W sytuacji, gdy dany podmiot nie może realizować swoich uprawnień bez udziału osoby, której dane służyłyby jej odnalezieniu, można mówić o istnieniu okoliczności świadczących o istnieniu interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 95/08 (orzeczenia.nsa.gov.pl) Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wyraża przy tym pogląd, że interes prawny może być wywodzony również ze stosunków cywilnoprawnych (por. wyroki NSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 629/97, z dnia 2 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1306/96, a także uchwała NSA z dnia 26 listopada 2001 r., sygn. akt OPK 19/01, jak i poglądy doktryny np. J. Zimmermanna – OSP 1997/4/83; tak również m.in. (w:) R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 105, a także A. Matan (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Postępowanie administracyjne ogólne, C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 281).

Stojąc na takim stanowisku należy stwierdzić, że skarżąca składając wniosek o udostępnienie danych winna była wykazać, z jakim powództwem cywilnym chce wystąpić i uwiarygodnić co najmniej stan faktyczny, który daje jej legitymację do jego wniesienia.

Analizując pod tym kątem wniosek skarżącej i pisma procesowe składane w toku postępowania przed organami Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu żądanych danych.

Żądanie udostępnienia danych ze zbiorów meldunkowych zostało uzasadnione przez skarżącą koniecznością dochodzenia roszczeń w postępowaniu sądowym od osób, mieszkających w przedmiotowym lokalu po śmierci P. S., które uchylają się od zapłaty za zużytą energię elektryczną.

Brak uiszczenia zapłaty skarżąca wykazuje m.in. dowodami w postaci kopii faktur VAT mających stanowić potwierdzenie pobierania energii w przedmiotowym lokalu. Należy przy tym zauważyć, że skarżąca twierdzi, że nie doszło w tym przypadku do nielegalnego poboru energii elektrycznej.

Przepis art. 5 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 89, poz. 625 ze zm.) stanowi, że dostarczanie paliw gazowych lub energii odbywa się, po uprzednim przyłączeniu do sieci, (...), na podstawie umowy sprzedaży (...). W ustawie nie zastrzeżono formy, w jakiej umowa ma być zawarta, zatem forma ta jest dowolna. Tym samym można przyjąć, że w świetle przepisów ustawy Prawo energetyczne dostawca oraz odbiorcy usług mogą wyrazić wolę zawarcia umowy o dostarczanie energii w dowolnej formie, w tym także przez czynności dorozumiane (per facta concludentia).

Skarżąca twierdzi, że łączyła ją z ww. umowa na dostarczanie energii elektrycznej. Zgodnie z art. 555 Kodeksu cywilnego przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii. Art. 535 k.c. stanowi, że przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Skarżąca spełniła świadczenie w postaci dostawy energii, zatem jej interes prawny wynikać może z powołanego wyżej art. 535 k.c. w związku z art. 555 k.c., ustanawiającego roszczenie skarżącej o zapłatę z tytułu dostawy energii.

Rozważenia wymagało zatem, czy zamieszkanie danych osób pod przedmiotowym adresem może być uznane za okoliczność, która w świetle przepisów prawa materialnego kreuje interes prawny skarżącej – roszczenie o zapłatę z tytułu dostawy energii.

Skarżąca wywodzi swe roszczenie z umowy zawartej z nieżyjącą już osobą.

Należy jednak mieć na względzie, że wynikające z zawartej umowy ze skarżącą prawo majątkowe nie zostało wyłączone ze spadku po ww. Do spadku nie należą jedynie "prawa majątkowe, które mają na celu zaspokojenie indywidualnego interesu ekonomicznego lub indywidualnych potrzeb uprawnionego: użytkowanie (art. 266 KC), służebność osobista (art. 299 KC), prawo do renty przyznanej w razie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia (art. 444 KC) albo ustanowionej w drodze umowy przewidzianej w art. 903 KC (argument z art. 905 KC), prawo dożywocia (art. 911 KC), a także - jeżeli w umowie inaczej nie zastrzeżono - prawo biorącego rzecz do używania w ramach umowy użyczenia" (tak w: System Prawa Prywatnego, Tom 10, Prawo spadkowe, pod red. B. Kordasiewicza, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2009, s. 57).

Ponadto śmierć jednej ze stron umowy powoduje wygaśnięcie zobowiązania, gdy zobowiązanie ma charakter ściśle osobisty (por. System Prawa Prywatnego, Tom 6, Prawo zobowiązań - część ogólna, pod red. A. Olejniczaka, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2009, s. 1072-1073). Zobowiązanie wynikające z umowy dotyczącej dostawy (sprzedaży) energii nie ma charakteru ściśle osobistego, wobec czego nie mogło wygasnąć na skutek śmierci P. S.

Zasadnie zatem organ odwoławczy wskazał, że w przypadku śmierci odbiorcy – strony umowy, w jego prawa i obowiązki wchodzą jego spadkobiercy i to na nich przechodzą wszystkie prawa i obowiązki majątkowe zmarłego, a co za tym idzie także ewentualne zadłużenie z tytułu poboru energii.

Wobec powyższego skarżąca ma roszczenie o zapłatę do spadkobierców P. S., a w żadnym wypadku nie wykazała, że osoby zamieszkujące po śmierci tej osoby pod wskazanym adresem są jej spadkobiercami (następcami prawnymi).

W sprawie nie mają więc w istocie znaczenia wywody organu odwoławczego o nielegalnym poborze energii.

Przypomnieć też należy, że naruszenie prawa materialnego – zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tylko wówczas skutkuje uchyleniem decyzji, gdy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Powyższa sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na mocy art. 151 ww. ustawy.