Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1581/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 134, art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 43, art. 57 par. 5 pkt 2, art. 78, art. 43,
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VI SA/Wa 1581/20

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.- w związku z odwołaniem S.R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. (dalej: skarżący), od decyzji Prezydenta W. z dnia [...].06.2018 r., wymierzającej karę pieniężna w kwocie 15 000 zł za przejazd w dniu [...].03.2018r., pojazdem nienormatywnym (samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]) po drodze publicznej - powiatowej (ul. [...] przy ul. [...]) bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy - prawo o ruchu drogowym - na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie do wniesienia odwołania.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Prezydent W .decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., wymierzył skarżącemu karę pieniężną w kwocie 15 000 zł za przejazd w dniu [...].03.2018 r., pojazdem nienormatywnym (samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]) po drodze publicznej - powiatowej (ul. [...] przy ul. [...]) bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy - prawo o ruchu drogowym. Skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie, w którym podniósł zarzuty merytoryczne, kwestionując rozstrzygnięcie zawarte w ww. decyzji.

Jak wynika z akt sprawy skarżona decyzja została dostarczona do rąk osoby, która podpisała się nieczytelnie na zwrotnym poświadczeniu przedmiotowej przesyłki, a która została przez listonosza opisana jako "brat", przy czym zakreślono krzyżykiem rubrykę formularza z.p.o., z której wynika, że był to "pełnoletni domownik, sąsiad, dozorca domu, który podjął się oddania pisma adresatowi".

Organ w tej sytuacji uznał, iż doręczenie w stosunku do skarżącego nastąpiło w trybie art. 43 kpa. Zgodnie z ww. przepisem, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Doręczenie przesyłki w opisanym wyżej trybie stanowi tzw. doręczenie zastępcze. Takie doręczenie traktowane jest jak doręczenie bezpośrednio do rąk adresata. Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że prawidłowe doręczenie przesyłki domownikowi, w warunkach określonych w art. 43 kpa skutkuje rozpoczęciem biegu terminu, który jest z tą przesyłką związany, niezależnie od tego czy i kiedy przesyłka zostanie oddana adresatowi (vide wyrok NSA z 8.08.2012 r. I FSK 1441/11, wyrok NSA z 12.09.2012 r. I FSK 1647/11, wyrok NSA z 20.02.2009 r. I OSK 480/08 niepublikowane). Organ wskazał, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż przesyłkę odebrał brat skarżącego w dniu 15 czerwca 2018 r., a zatem została ona skutecznie doręczona skarżącemu w tej dacie.

Stosownie do art. 129 § 2 kpa, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczeń a decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Ostatnim dniem do wniesienia odwołania w ustawowym czternastodniowym terminie był zatem dzień [...] czerwca 2018 r.

Jak wskazał organ, skarżący wniósł trzy tożsame w treści "odwołania":

- dwa wniesione drogą mailową. Z akt sprawy wynika, iż S. R. przesłał mailem na adresy mailowe organu I instancji (Zarządu Dróg Miejskich) - w dniu 01.07.2018 r. oraz organu II instancji (Kolegium) - w dniu 01.07.2018 r.

- oraz jedno wniesione drogą pocztową. Stosownie do art. 57 § 5 pkt 2 kpa, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Organ ocenił, iż termin na wniesienie odwołania nie został zachowany, gdyż zgodnie z stemplem pocztowym znajdującym się na kopercie odwołanie skarżącego zostało nadane w polskiej placówce pocztowej w dniu 2 lipca 2018 r., a konsekwencją było stwierdzenie, iż odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu.

Organ podkreślił, iż odwołania nie zawierały wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie podano w nich przyczyn niezachowania terminu do wniesienia odwołania oraz nie kwestionowano prawidłowości doręczenia.

Tak więc organ stwierdził, iż zaistniały warunki do zastosowania art. 134 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Od powyższego postanowienia S. R., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.

a) art. 7 kpa, art. 8 kpa., art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie przez Organ wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, polegające na niezbadaniu czy decyzja Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. doręczona została skutecznie i prawidłowo w trybie art. 43 kpa, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że korespondencja została doręczona osobie, która nie jest domownikiem skarżącego i która nie zobowiązała się oddać pisma adresatowi. W konsekwencji Organ błędnie przyjął, że korespondencja została doręczona w trybie doręczenia zastępczego, co skutkowało błędną oceną Organu i uznaniem, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2018 r.

b) art. 43 kpa polegający na błędnym przyjęciu, że decyzja Prezydenta W. nr [...] została skutecznie doręczona w trybie doręczenia zastępczego, podczas gdy osoba, której korespondencja została doręczona nie jest domownikiem skarżącego i nie zobowiązała się oddać pisma adresatowi.

c) art. 57 § 5 pkt 2 kpa w zw. z art. 134 kpa polegający na błędnym uznaniu, że odwołanie od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. wniesione w dniu 2 lipca 2018 r. złożone zostało z uchybieniem terminu do jego wniesienia, podczas gdy termin został zachowany, bowiem odwołanie wniesione zostało, z uwzględnieniem treści art. 57 § 4 kpa, w terminie 14 dni od jego doręczenia, mającego miejsce w dniu 16 czerwca 2018 r.

Według skarżącego, organ odwoławczy przyjął domniemanie skuteczności doręczenia pisma pomimo braku spełnienia przesłanek z art. 43 kpa. W szczególności nie wyjaśnił, kim była w istocie osoba podpisana na z.p.o., nie odebrał od niej stosownego oświadczenia, iż podejmuje się oddania pisma skarżącemu, nie ustalił jej statusu jako domownika.

Mając powyższe podstawy zaskarżenia na względzie, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. ze względu na naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz o zasądzenia od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego kosztów postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a, względnie o uwzględnienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. skargi w całości, uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie decyzji uwzględniającej odwołanie skarżącego od decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przy jego wydaniu nie doszło bowiem do naruszenia przepisów postępowania, które miały zastosowanie w sprawie.

W ustalonym w sprawie stanie faktycznym, decyzja organu I instancji, której adresatem był skarżący, została dostarczona do rąk osoby, która podpisała się nieczytelnie na zwrotnym poświadczeniu przedmiotowej przesyłki, a która została przez listonosza opisana jako "brat", przy czym zakreślono krzyżykiem rubrykę formularza z.p.o., z której wynika, że był to "pełnoletni domownik, sąsiad, dozorca domu, który podjął się oddania pisma adresatowi". Według art. 43 kpa, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Doręczenie przesyłki w opisanym wyżej trybie stanowi tzw. doręczenie zastępcze. Takie doręczenie traktowane jest jak doręczenie bezpośrednio do rąk adresata.

Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że prawidłowe doręczenie przesyłki domownikowi, w warunkach określonych w art. 43 kpa skutkuje rozpoczęciem biegu terminu, który jest z tą przesyłką związany, niezależnie od tego czy i kiedy przesyłka zostanie oddana adresatowi (vide wyrok NSA z 8.08.2012 r. I FSK 1441/11, wyrok NSA z 12.09.2012 r. I FSK 1647/11, wyrok NSA z 20.02.2009 r. I OSK 480/08 niepublikowane). Organ wskazał, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż przesyłkę odebrał brat skarżącego w dniu 15 czerwca 2018 r., a zatem została ona skutecznie doręczona skarżącemu w tej dacie. Należy zauważyć, iż zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki w postępowaniu administracyjnej, wypełnione w prawidłowy sposób przez doręczyciela, zwanego też listonoszem, stanowi dokument urzędowy, dowodzący okoliczności w nich zawartych ( art. 78 kpa). Z samego faktu podjęcia pisma przez dorosłego domownika i złożenia przez niego podpisu na potwierdzeniu odbioru wynika natomiast domniemanie podjęcia się przez tę osobę oddania pisma adresatowi (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2007 r., II GSK 315/06, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2019 r., I OSK 281/18).

Przesyłka z decyzją organu I instancji została fizycznie doręczona dorosłemu domownikowi skarżącego w dniu 15 czerwca 2018r., co zostało przez niego potwierdzone własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i zaopatrzone adnotacją listonosza : "brat". Oznacza to, że skoro osoba odbierająca pismo i jako dorosły domownik pokwitowała odbiór przesyłki, to tym samym zobowiązała się do jej przekazania adresatowi tj. skarżącemu. Nie ma żadnych podstaw do kwestionowania skuteczności tego doręczenia. Przewidziana w art. 43 k.p.a. zastępcza forma doręczenia, rodzi domniemanie prawne, a mianowicie, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako dorosły domownik, która pokwitowała odbiór, przyjęła je w celu oddania adresatowi. W konsekwencji przyjmuje się, że pismo zostało doręczone adresatowi. Dowodem na to jest dokument urzędowy w postaci prawidłowo wypełnionego przez pracownika operatora pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru - jak w tej sprawie. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2020 r., I OSK 1695/19).

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania wskazywanych w skardze tj.: 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa, 43 kpa., art. 57 § 5 pkt 2 kpa w zw. z art. 134 kpa. Organ odwoławczy dysponując zwrotnym potwierdzeniem odbioru decyzji organu pierwszej instancji nie miał możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi, przewidzianego w art. 134 kpa. Stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 40/19, Lex nr 2636082).

Wobec powyższego, w świetle wywodów skargi oraz kontroli, do jakiej Sąd jest zobligowany w świetle art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a.", brak jest podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił