Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 215/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku U. K. "[...]" Sklep [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi U. K. "[...]" Sklep [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym oraz podatku od towarów i usług postanawia : - odmówić przyznania prawa pomocy-


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi U. K. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Do pisma załączyła urzędowy formularz wniosku PPF.

W uzasadnieniu wniosku podała, że jej sytuacja finansowa nie pozwala na uiszczenie wpisu sądowego, bowiem wspólnie z nigdzie nie pracującym mężem utrzymuje się z dochodu z działalności gospodarczej (sklep [...]), który kształtuje się na poziomie [...] zł i ulega znacznym wahaniom w ciągu roku. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. zobowiązano skarżącą do potwierdzonych przez bank zestawień operacji na rachunku bankowym związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wyciągów z rachunków osobistych za ostatnie cztery miesiące, zeznania podatkowego za 2010 r. oraz wskazania wszystkich ruchomości o wartości powyżej [...] zł. W odpowiedzi skarżąca nadesłała kserokopię wygenerowanego elektronicznie wyciągu za grudzień 2008 i styczeń - marzec 2011 r. z tym samym saldem – [...] zł. Ponadto wyjaśniła, że na rachunkach brak jest jakichkolwiek operacji (widnieje na nich debet na ponad [...] zł) i nie posiada aktualnych wyciągów. Złożyła również zeznanie podatkowe za 2010 r.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.

Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1 – 3 ppsa). Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 ppsa).

Stosownie natomiast do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wniosek U. K. dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania obejmują wpis od skargi wynoszący [...] zł. Przystępując do rozpoznania wniosku w tak określonym zakresie, wskazać należy, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 ppsa). Oznacza to, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 ppsa). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy również mieć na uwadze, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, do Sądu natomiast należy ocena przytoczonych okoliczności.

Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim skarżąca nie wykazała w sposób przekonujący, że istotnie znajduje się w sytuacji uzasadniającej zastosowanie wobec niej instytucji prawa pomocy. Nadesłane kserokopie wygenerowanych elektronicznie wyciągów w zasadzie nie mogą być uznane jako dowód stanu konta. Nie są one opatrzone żadną pieczęcią banku ani też nie zawierają historii operacji na tym rachunku. Skarżąca nie wykazała jakoby na rachunkach bankowych widniał jakikolwiek debet, albo że są one zablokowane.

Zauważyć należy, że skarżąca w kilkunastu sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem składała wnioski o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w tych sprawach zażaleń skarżącej na odmowę przyznania prawa pomocy wszystkie je oddalił, przy czym postanowienia Sądu I instancji zapadły w identycznych jak obecnie okolicznościach faktycznych dotyczących sytuacji materialnej skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, że przedstawione przez skarżącą informacje (niezmiennie te same) należy uznać za niewystarczające do odtworzenia jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Sąd ten podkreślił również, że skarżąca prowadząc w dalszym ciągu działalność gospodarczą nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd natomiast nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia w sytuacji, gdy dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego nie są znane mimo istniejącego po stronie skarżącego ciężaru wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy.

Ocena sytuacji materialnej skarżącej pozostaje więc nie zmieniona. Nie jest ona osobą ubogą, wymagającą wsparcia ze strony Państwa w ponoszeniu kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi.

Z tych też względów, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.