Wyrok NSA, sygn. akt III SA 167/92
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1992-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Powołane przepisy: article: art. 2
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 3
journal: Dz.U. 1980 nr 27 poz. 111
law: Ustawa z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych.
Teza: Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, ciąży nie tylko na właścicielach, ale i samoistnych posiadaczach.

Do wymiaru podatku od nieruchomości nie jest zatem niezbędne zakończenie postępowania sądowego przesądzającego sprawy własnościowe.

Ustalenie zobowiązania podatkowego w stosunku do osoby, która faktycznie rzeczą włada jak właściciel jest zgodne z art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Jeżeli nieruchomością współwładają jako posiadacze samoistni dwie osoby, nie narusza prawa decyzja /nakaz płatniczy/ wystawiona na obie te osoby łącznie.

TEZY

Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, ciąży nie tylko na właścicielach, ale i samoistnych posiadaczach.

Do wymiaru podatku od nieruchomości nie jest zatem niezbędne zakończenie postępowania sądowego przesądzającego sprawy własnościowe.

Ustalenie zobowiązania podatkowego w stosunku do osoby, która faktycznie rzeczą włada jak właściciel jest zgodne z art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Jeżeli nieruchomością współwładają jako posiadacze samoistni dwie osoby, nie narusza prawa decyzja /nakaz płatniczy/ wystawiona na obie te osoby łącznie.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia 23 maja 1991 r. wymierzył Kazimierzowi M. i Grecie M., posiadaczom zabudowanej nieruchomości znajdującej się w Ł. przy ul. O. 7, podatek od tej nieruchomości za rok 1991 w łącznej kwocie 153.000 zł.

W terminie 14 dni od doręczenia powyższej decyzji Kazimierz M. złożył pismo w Urzędzie Miasta Ł., w którym domagał się wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości tylko od niego. Prawo własności tej nieruchomości nie jest bowiem dotąd uregulowane, on zaś w 1958 r. wybudował na niej dom i opłacał wszystkie związane z nią podatki. Zmarły Jan M. nie był właścicielem nieruchomości, a więc jego żona Greta M. oraz ich dzieci nie mogą jej dziedziczyć.

Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym decyzją z dnia 21 listopada 1991 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji podano m.in., że na podstawie zeznania podatkowego Grety M. oraz wypisu z rejestru gruntów ustalono, że nieruchomość położona przy ul. Owsianej 7 jest we władaniu Kazimierza M. oraz Grety M. i jej dzieci. Z tych przyczyn brak podstaw do zmiany kwestionowanej decyzji.

W skardze do Sądu Kazimierz M. ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna nie znalazła podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem /art. 2 pkt 1/. Z powyższego wynika więc, że podatek od nieruchomości obciąża nie tylko właściciela ale również posiadacza nieruchomości albo obiektu budowlanego. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że wymieniona wyżej nieruchomość znajduje się we władaniu skarżącego Kazimierza M. i Grety M., co uwidocznione zostało również w operacie ewidencji gruntów /decyzja kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego z dnia 7 marca 1989 r./ oraz zeznanie podatkowe Grety M. Niesporne jest ponadto, że stan prawny nieruchomości nie został dotąd uregulowany. Toczy się bowiem dotąd postępowanie sądowe z wniosku Kazimierza M. o stwierdzenie zasiedzenia omawianej nieruchomości.

W tak ustalonym stanie faktycznym, organy orzekające obu instancji zasadnie obciążyły podatkiem od nieruchomości zarówno skarżącego Kazimierza M. jak i Gretę M. Wydana w tym przedmiocie decyzja - jako zgodna z art. 2 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 1991 r. - nie może być skutecznie kwestionowana przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W tym stanie rzeczy, skargę należało oddalić na mocy art. 207 par. 5 Kpa

Nadmienić należy, że ustalony w kwestionowanej decyzji sposób uiszczenia podatku od nieruchomości, tj. obciążenia nim osób faktycznie nieruchomością tą władających nie ma związku z ostatecznym uregulowaniem stanu prawnego tej nieruchomości. Organy podatkowe nie mają też uprawnień do oceny zasadności zapisów w ewidencji gruntów. Zmiana tych zapisów może nastąpić w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Z możliwości takiej występujący w imieniu skarżącego adwokat już skorzystał /pismo pełnomocnika z 27 września 1988 r. skierowane do dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Miasta Ł. w aktach/.