Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1524/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6174 Komornicy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6, art. 7, art. 62, art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 10, art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 167 poz 1191
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] [...] w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. D. jest decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2009 r. o powołaniu P. S. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w [...] po odwołanym komorniku M. J. oraz odmowie powołania na to stanowisko K. D., P. B., oraz M. S.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że P. S., P. B., K. D. oraz M. S. złożyli, za pośrednictwem Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...], wnioski o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w [...].

Organ stwierdził, że wszyscy kandydaci spełniają wymogi formalne wymienione w art. 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191 ze zm. powoływana dalej jako "ustawa o komornikach") natomiast szczegółowa analiza kandydatów doprowadziła do wniosku, iż P. S. daje największą gwarancję należytego wykonywania obowiązków komornika sądowego.

Minister podniósł, że powołany kandydat ukończył w 1997 r. na Uniwersytecie [...] w [...] z wynikiem plus dobrym wyższe studia administracyjne, uzyskując tytuł magistra. Ukończył również z wynikiem dobrym magisterskie studia prawnicze w Wyższej Szkole [...]. Na Akademii Ekonomicznej w [...] ukończył studia podyplomowe o kierunku "Harzburg Kolleg-Katowice". Od lipca do grudnia 1990 r. pracował w przedsiębiorstwie państwowym [...] jako młodszy ślusarz remontowy, od [...] grudnia 1990 r. do końca listopada 1997 r. w W. w R. jako monter urządzeń grzewczych, od [...] grudnia 1997 r. do [...] grudnia 1999 r. jako poborca w Urzędzie Miasta R. W dniu [...] stycznia 2000 r. rozpoczął pracę w kancelarii komornika sądowego rewiru I przy Sądzie Rejonowym w [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej w dniach [...] października i [...] listopada 2002 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] stycznia 2003 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego.

K. D. - w 2008 r. ukończył z wynikiem bardzo dobrym w Wyższej Szkole [...] w S. wyższe studia na kierunku administracja uzyskując tytuł magistra. W 1998 r. został zatrudniony w Sądzie Rejonowym w [...], a następnie jako pracownik administracyjny w kancelarii komornika sądowego rewiru II przy Sądzie Rejonowym w [...]. Od 2001 r. pracuje w kancelarii komornika sądowego rewiru I przy Sądzie Rejonowym w [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej w dniach [...] października i [...] listopada 2005 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] lutego 2006 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego.

M. S. - ukończył w 2000 r. na Uniwersytecie [...] w [...] z wynikiem dobrym plus wyższe studia prawnicze, uzyskując tytuł magistra. Od [...] maja 2000 r. pracuje w kancelarii komornika sądowego rewiru VIII przy Sądzie Rejonowym [...] w [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej w dniach [...] października i [...] listopada 2003 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] grudnia 2004 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego.

P. B. - ukończył w 1996 r. na Uniwersytecie [...] w [...] z wynikiem plus dostatecznym wyższe studia administracyjne, uzyskując tytuł magistra. Od [...] października 2000 r. pracuje w kancelarii komornika sądowego rewiru II przy Sądzie Rejonowym w [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej, w dniach[...] lutego i [...] marca 2004 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę dostateczną. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] listopada 2004 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego. Od [...] maja 2008 r. pełni obowiązki zastępcy komornika M. J.

Rada Izby Komorniczej w Katowicach na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] rekomendowała P. S., podkreślając w uzasadnieniu jego staż pracy w kancelarii komorniczej.

Organ podkreślił, że na podstawie art. 11 ust. 5a ustawy o komornikach strony zostały powiadomione o opiniach uzyskanych na ich temat od organów Policji. Jednocześnie w trybie art. 10 k.p.a. poinformowano o końcowym etapie postępowania oraz wezwano do ewentualnego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W odpowiedzi - w piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r. – K. D. zakwestionował opinię Rady Izby Komorniczej w [...], która nie uwzględniła faktu, że ukończył on magisterskie studia administracyjne z wynikiem bardzo dobrym. Ponadto podkreślił, że uzyskał ocenę bardzo dobrą także z egzaminu komorniczego. Posiada najdłuższy staż pracy w kancelarii komorniczej.

P. S. - w piśmie z [...] stycznia 2009 r. - podkreślił swoje walory do pełnienia funkcji komornika, tj. ukończone studia prawnicze i administracyjne, studia podyplomowe oraz najdłuższy staż pracy przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych (przez dwa lata pracował jako poborca) oraz na stanowisku asesora komorniczego. Zwrócił uwagę na dobre opinie o swojej pracy.

M. S. - w piśmie z [...] stycznia 2009 r. - podkreślił, że jako jedyny posiada pełne prawnicze wykształcenie uniwersyteckie i najwyższą ocenę końcową ze studiów. Podkreślił swój długi okres zatrudnienia w kancelarii komorniczej. On także posiada pozytywne opinie o swej pracy.

P. B. - w piśmie z [...] lutego 2009 r. - poparł kandydaturę M. S. na przedmiotowe stanowisko.

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Minister Sprawiedliwości, w ramach uznania administracyjnego, na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w [...], powołał P. S.

Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli K. D. oraz M. S.

K. D. w swoim wniosku z dnia [...] marca 2009 r. zarzucił Ministrowi Sprawiedliwości naruszenie normy art. 8 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 32 Konstytucji. Podkreślił, że jako jedyny spośród osób ubiegających się o przedmiotowe stanowisko, otrzymał ocenę bardzo dobrą z egzaminu komorniczego. W jego opinii fakt, że posiada tylko o trzy lata krótszy staż pracy na stanowisku asesora komorniczego, nie ma większego znaczenia dla zdobytego doświadczenia zawodowego, tym bardziej, że skarżący o dwa lata dłużej pracuje w kancelarii komorniczej. Opinia Ministra Sprawiedliwości o mniejszej przydatności w zawodzie komornika studiów administracyjnych nie jest poparta żadnym uzasadnieniem. Z materiału zgromadzonego w postępowaniu można wyciągnąć przeciwny wniosek, ponieważ skarżący jako jedyny spośród kandydatów, zdał egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą. Powołał się przy tym na inne postępowania dotyczące obsady stanowisk komornika, w których Minister wybrał osoby z wykształceniem administracyjnym, lub takie, które uzyskały wyższą ocenę z egzaminu komorniczego. K. D. zwrócił również uwagę na fakt, że ustawa o komornikach sądowych i egzekucji nie różnicuje w żaden sposób asesorów, czy komorników posiadających wykształcenie administracyjne. Jakakolwiek zatem próba różnicowania stron postępowania w zakresie ukończonych przez te strony studiów, skutkuje naruszeniem art. 32 Konstytucji RP, jak również art. 8 k.p.a.

M. S. we wniosku z [...] kwietnia 2009 r. stwierdził, że jako jedyny z kandydatów ukończył pełne uniwersyteckie studia prawnicze na Uniwersytecie [...] w [...]. Jako jedyny też od 14 lat prywatnie, a od 9 lat zawodowo, związany jest z K., więc najlepiej zna specyfikę miasta i mieszkańców. Pominięta została również opinia pracowników i byłych współpracowników skarżącego i fakt poparcia kandydata przez innego wnioskodawcę. Ponadto Minister nie uwzględnił, że M. S. jest obecnie aplikantem radcowskim. Biorąc pod uwagę minimalną zdawalność tegorocznego egzaminu na aplikacje radcowską, świadczy to o świetnym merytorycznym przygotowaniu kandydata. Krótszy o niespełna rok staż pracy M. S. na stanowisko asesora nie może mieć znaczenia, przy takim samym stażu pracy w kancelarii i doskonałej znajomości terenu, pracowników i kancelarii oraz świetnym przygotowaniu merytorycznym. Wszystkie te okoliczności zostały pominięte, podczas gdy przesłanki takie zostały uwzględnione przy powoływaniu na inne wolne stanowiska komornicze.

Ustosunkowując się do powyższych twierdzeń, P. S., w piśmie z [...] kwietnia 2009 r. stwierdził, ze Minister Sprawiedliwości powołując go na stanowisko komornika, wybrał osobę o najdłuższym stażu pracy na stanowisku asesora komorniczego, najbogatszym doświadczeniu zawodowym, której kwalifikacje potwierdzają dobre opinie, w tym rekomendacja Rady Izby Komorniczej w [...]. Nie zaniechano przy tym porównania z atrybutami pozostałych kandydatów. Zwrócił uwagę, że panuje mylnie przekonanie, iż postępowanie w sprawie powołania na stanowisko komornika jest konkursem. Jego zdaniem, nastąpiło pełne wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w niniejszym postępowaniu, a skarżący nie przedstawili nowych istotnych dowodów. Ich wnioski stanowią jedynie próbę podjęcia polemiki i przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, za pomocą wybiórczej i korzystnej tylko dla skarżących interpretacji faktów. Poinformował również, że został zatrudniony w kancelarii, o której objęcie obecnie się ubiega.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach oraz rozpatrując ponownie materiał dowodowy zebrany w sprawie Minister Sprawiedliwości wskazał, że postępowanie o powołanie na stanowisko komornika sądowego, z uwagi na wielość stron, ubiegających się o powołanie w jednym rewirze komorniczym, prowadzone jest w trybie art. 62 k.p.a. Ma ono na celu wyłonienie kandydata spełniającego ustawowe wymogi oraz posiadającego kwalifikacje stwarzające prognozy najlepszego wykonywania tej funkcji.

Minister Sprawiedliwości podkreślił, że argumenty zawarte we wnioskach skarżących, znane były organowi administracyjnemu przed podjęciem zaskarżonej decyzji i rozważone zostały przy jej podejmowaniu.

Analizując je ponownie organ uznał, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Zaakcentował, że decyzja podjęta została po wyczerpującym i wszechstronnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz zgodnie z przepisami prawa a przy wyborze właściwej osoby Minister kierował się interesem społecznym i słusznym interesem stron.

Podniósł, że stanowisko przedstawione w opinii samorządu komorniczego nie jest dla Ministra Sprawiedliwości wiążące, ale stanowi jeden z ważnych dowodów w sprawie.

Ponownie podkreślił, że wszyscy kandydaci spełniają wymogi formalne, niezbędne do powołania na stanowisko komornika.

Odnosząc się do twierdzeń skarżących, o stosowaniu w innych postępowaniach odmiennych, niż w niniejszym postępowaniu kryteriów oceny kandydatów wskazał, że w każdym postępowaniu dotyczącym obsady stanowiska komornika występuje inny krąg wnioskodawców i w każdym postępowaniu poza spełnieniem przez nich warunków formalnych, uwzględnia się również dodatkowe okoliczności, które w konkretnej sprawie przesądzają o wyborze najlepszego kandydata.

Przypomniał, że zgodnie z art. 11 ustawy o komornikach wybór kandydata na stanowisko komornika pozostaje w kompetencji Ministra Sprawiedliwości.

Przyznał, że skarżący K. D. jako jedyny zdał egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą, jednakże posiada on o połowę krótszy staż pracy na stanowisku asesora komorniczego, niż P. S., a więc ma mniejsze doświadczenie zawodowe. Ponadto ukończył studia administracyjne, podczas gdy P. S. jest prawnikiem. Przy czym organ jeszcze raz podkreślił, że K. D. spełnia wszystkie warunki formalne niezbędne do powołania na stanowisko komornika sądowego. Odwołał się w tym zakresie do art. 12 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 112, poz. 769) który stanowi, że z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowi asesorzy komorniczy stają się asesorami w rozumieniu niniejszej ustawy i stosuje się do nich art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w brzmieniu dotychczasowym, co oznacza, że mogą się oni legitymować wyższym wykształceniem administracyjnym. Minister wskazał, że mając do wyboru osobę z wykształceniem administracyjnym i prawniczym, wybrał prawnika, ponieważ studia prawnicze, obejmujące znacznie szerszy zakres materiału, są bardziej przydatne w zawodzie komornika sądowego, niż studia administracyjne. Wskazał, że P. S. jako prawnik dysponuje szerszą wiedzą także z innych, poza postępowaniem egzekucyjnym, dziedzin prawa.

Z kolei w odniesieniu do drugiego z odwołujących się Minister podniósł, że M. S. podkreśla znajomość specyfiki miasta, kancelarii i jej pracowników. Zdaniem organu, trudno przyjąć, aby sama znajomość kancelarii, a zwłaszcza jej pracowników, miała przesądzać o wyborze osoby właściwej na stanowisko komornika. Minister zaznaczył, że P. S. mieszka i pracuje w niewielkiej odległości od K.. Można więc przyjąć, że jest równie dobrze, jak P. S., zorientowany w topografii miasta i specyfice spraw egzekucyjnych z tego obszaru. Fakt poparcia kandydatury M. S., przez jednego z wnioskodawców – P. B., organ uznał jako nie mający merytorycznego znaczenia. Zaś okoliczność, że Pan M. S. rozpoczął aplikację radcowską, ocenił jako dobrze świadczącą o kandydacie, ale nie dającą podstaw do twierdzenia, iż jego kwalifikacje do pełnienia funkcji komornika przewyższają walory P. S.

Organ zaakcentował, że P. S. również posiada pozytywne opinie o swej pracy. Otrzymał także rekomendację do objęcia przedmiotowego stanowiska Rady Izby Komorniczej w [...]

Minister podał także, iż Pan S. krócej o prawie dwa lata (a nie o rok, jak twierdził w skardze) pracował na stanowisku asesora, przy czym uzyskał podobne, co P. S., noty z egzaminu komorniczego i studiów prawniczych. Dlatego w niniejszym postępowaniu organ uznał, że P. S. jest lepszym kandydatem na przedmiotowe stanowisko.

Analizując kandydaturę P. B. organ stwierdził, że za niepowołaniem tej osoby na stanowisko komornika przemawia okoliczność, że studiów administracyjnych i egzaminu komorniczego Pan B. uzyskał oceny dostateczne oraz posiada krótszy od P. S. staż pracy na stanowisku asesora komorniczego.

Reasumując stwierdził, że wiedza oraz doświadczenie zawodowe P. S dają największą gwarancję prawidłowego wykonywania zawodu komornika.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję K. D. wnosząc o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia zarzucił naruszenie art. 8, 80 k.p.a. oraz art. 32 Konstytucji RP. Uznał za dowolne ustalenia faktyczne Ministra Sprawiedliwości znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym ale nie w pełni rozpatrzonym. Ponownie wskazał, że opinia Rady Izby Komorniczej zawiera fakty nieprawdziwe, w znaczący sposób obniżający kwalifikacje kandydata. W piśmie z dnia [...] lutego 2010r. stanowiącym odpowiedź na odpowiedź organu na skargę podtrzymał swoje stanowisko.

Uczestnik postępowania P. S. reprezentowany przez adwokata wniósł o oddalenie skargi, przedstawił swoje stanowisko w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2010 r.

Pozostali uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm ).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zakwestionowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie – wbrew twierdzeniom skargi- organ nie naruszył ogólnych zasad postępowania administracyjnego, dokonał wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, w sposób odpowiadający wymogom art. 107 k.p.a. uzasadnił zaskarżoną decyzję podając kryteria wyboru osoby powołanej na stanowisko komornika.

Rację ma organ twierdząc, że decyzje w sprawie powołania komornika sądowego są decyzjami podejmowanymi w sferze uznania administracyjnego. Świadczy o tym brzmienie art. 11 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych zgodnie z którym komornika sądowego powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego spełniającego warunki, o których mowa w art. 10 ustawy o komornikach sądowych.

Problematyka uznania administracyjnego dostarcza wielu wątpliwości orzecznictwu, wzbudza zainteresowanie piśmiennictwa, a także jest przedmiotem zaleceń Komitetu Ministrów Rady Europy (por. zalecenie z dnia 11 marca 1980r.).

W zasadzie nie ma jednak kontrowersji co do tego, iż uznanie administracyjne definiowane jest jako przyznanie organowi administracji pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór jednego spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć, który uważa on za najbardziej właściwy. Istotne jest jednak, co przyjmuje się jako powszechnie obowiązujący standard, dostatecznie precyzyjne określenie granic uznania administracyjnego. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że nie ma uznania administracyjnego "w ogóle". Istnieje tylko takie uznanie administracyjne i w takich granicach, jakie ustanowi w danym przypadku ustawodawca (Z.Janowicz: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W-wa 1996, s.272).

Również Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, w sprawie Malone przeciwko Wielkiej Brytanii (orzeczenie z 2 sierpnia 1984r.) jednoznacznie stwierdził, iż "byłoby sprzeczne z zasadą rządów prawa, gdyby uprawnienie do rozstrzygania w ramach swobodnego uznania przyznane organom administracji wyrażało się w kategoriach władzy niczym nie skrępowanej". Tak zatem prawo dokonywania wyboru, które z instytucją swobodnego uznania nierozłącznie się wiąże, musi być realizowane zgodnie z zasadami państwa prawa wyrażonymi przede wszystkim w Konstytucji oraz ogólnych zasadach k.p.a. Nie można przy tym zapomnieć, że niezależnie od powyższych reguł, którym podlegają decyzje oparte na uznaniu administracyjnym pozostają one decyzjami administracyjnymi, do wydania których zastosowanie mają ogólne reguły wynikające z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Dodać w tym miejscu należy, że do postępowania w niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości zastosował art. 62 k.p.a., czyli połączył do wspólnego rozpoznania kilka wniosków osób zainteresowanych w powołaniu na jedno tylko wolne stanowisko komornika sądowego. Uwzględnienie jednego z wniosków, czyli powołanie na stanowisko komornika sądowego jednego z zainteresowanych musi spowodować równoczesną odmowę powołania pozostałych zainteresowanych.

Oznacza to w istocie, iż sądowa kontrola decyzji w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego wiąże się równocześnie z kontrolą decyzji w sprawie odmowy powołania na stanowiska komornika sądowego pozostałych zainteresowanych, co tym bardziej uzasadnia sądową kontrolę ww. decyzji z punktu widzenia przestrzegania konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji) oraz ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym m.in. wyrażonych w art. 6 i 7 k.p.a.

W tej sprawie organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Decyzja została uzasadniona w odniesieniu do każdego z kandydatów a ocena dokonana przez organ i w konsekwencji wybór P. S. na stanowisko komornika nie budzi wątpliwości Sądu. Dokonana przez organ ocena nie nosi cech dowolności.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że powołany na stanowisko komornika P. S. posiada od skarżącego K. D. o połowę dłuższy staż na stanowisku asesora komorniczego a zatem nie można zarzucić dowolności stwierdzeniu organu, że wybrany kandydat ma większe doświadczenie zawodowe niż K. D. Obydwaj kandydaci tj. K. D. i P. ukończyli studia administracyjne, a P. S. dodatkowo studia prawnicze oraz podyplomowe w kierunku zarządzania, M. S. ukończył studia prawnicze, P. B. studia administracyjne. W tym stanie rzeczy nie jest nadużyciem stwierdzenie, że powołany na stanowisko komornika P. S. dysponuje najszerszym zakresem wykształcenia ze wszystkich kandydatów. Niewątpliwie sformułowanie zawarte w decyzji, że "mając do wyboru osobę z wykształceniem administracyjnym i prawniczym Minister wybrał prawnika" jest niefortunne a to z uwagi na zrównanie przez ustawodawcę warunków formalnych w zakresie wykształcenia o czym zresztą wspomina organ w decyzji odwołując się do treści art. 12 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 112, poz. 769).

Gdy chodzi o uchwałę Rady Izby Komorniczej w [...], która rekomendowała P. S. na przedmiotowe stanowisko należy stwierdzić, że opinia Rady nie była dla organu wiążąca a pominięcie w niej, że K. D. uzyskał tytuł magistra nie miało wpływu na treść zaskarżonej decyzji skoro organ prawidłowo przyjął, że Pan D. spełnia warunki formalne do ubiegania się o powołanie na stanowisko komornika.

Mając powyższe na uwadze skargę K. D. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.