Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 153/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi L. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie przydzielenia lokalu mieszkalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 stycznia 2014 r. L. C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o zobowiązanie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej:

1. do niezwłocznego wydania decyzji o przyznanie mieszkania na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy (...) tj. z okresu obowiązywania tego przepisu i momentu nabycia wszystkich koniecznych uprawnień,

2. stwierdzenie niezałatwienia przez Prezesa - Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej WAM w terminie sprawy, oraz przewlekłość postępowania dotyczącego przyznania skarżącej mieszkania na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP,

3. stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4. nałożenie na organ grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa,

5. wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie,

6. zasądzenie kosztów,

W uzasadnieniu skargi podała między innymi, że nie zgadza się aby w stosunku do niej stosować przepisy znowelizowanej ustawy. O rozwiązanie kwestii mieszkaniowej starała się gdy obowiązywał art. 28 ust. 5 ustawy. Podkreśliła, że spłaciła zaległości z tytułu czynszu w stosunku do lokalu i mimo to organ w sposób nieuprawniony dokonał jej eksmisji z zajmowanego lokalu.

Wskazała, że inne byłe żony żołnierzy, będące w podobnej do niej sytuacji otrzymały mieszkania. Podkreśliła, Że proponowane jej mieszkania do zamiany były zdewastowane i nie nadawały się do przyjęcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż udzielał skarżącej wyczerpujące odpowiedzi, stan faktyczny i prawny sprawy był bardzo skomplikowany i wymagał podejmowania licznych kroków dla jej wyjaśnienia. Wszystkie propozycje rozwiązania sprawy innego lokalu mieszkalnego dla L. C. były przez nią odrzucane, również odrzucona została propozycja załatwienia sprawy w trybie art. 29 ustawy (...).

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. C. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] orzekającej o odmowie przyznania L. C. lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...].

Uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] maja 2013 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] wpłynął wniosek L. C., w którym zwróciła się z prośbą o przydzielenie mieszkania nr [...] przy ulicy [...] w [...], w którym od bardzo dawna nikt nie mieszka.

Podała, że prawie od 30 lat mieszka w tym budynku. W dniu [...] grudnia 2007 r. została eksmitowana, mieszkanie nie było zadłużone. W czasie eksmisji straciła przytomność i pogotowie odwiozło ją do szpitala psychiatrycznego gdzie przebywała ponad 2 miesiące. W 1988 r. jej mąż odszedł do innej kobiety i wówczas rozpoczęła starania o zamianę mieszkania na mniejsze.

L. C. utrzymuje się z alimentów od byłego męża S. C., co nie wystarczało na opłacenie czynszu 5-cio pokojowego mieszkania o powierzchni 84 m². Do zamiany mieszkania na mniejsze nie doszło ponieważ S. C. nie wyraził zgody. [...] lutego 2002 r. S. C. zrzekł się mieszkania położonego w [...] przy ulicy [...] na rzecz ww. i jej syna.

Pismem nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] poinformował L. C., że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2010 r., Nr 206, poz. 1367 ze zm.) dyrektor oddziału regionalnego może wynająć lokal mieszkalny na czas oznaczony osobie innej niż żołnierz zawodowy, osobie prawnej, jednostce samorządu terytorialnego, państwowej lub samorządowej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej o ile w garnizonie są zaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy. Organ wskazał, że w [...] wciąż są oczekujący żołnierze zawodowi na rozpoznanie wniosków o przydział kwatery lub lokalu. Wskazał ponadto, że położony w [...] przy ulicy [...] jest zasiedlony.

W dniu 5 lipca 2013 r. wpłynęła do Prezesa WAM skarga L. C. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku ww. o przydział lokalu na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433).

W odpowiedzi na pismo Prezes WAM, podał, że odpowiedż ww. została udzielona w terminie z art. 35 § 3 kpa.

Wobec tego, że wniosek nie został załatwiony zgodnie z art. 104 § 1 kpa, został wyznaczony dodatkowy termin i decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] odmówił przyznania L. C. lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że lokal wskazany przez wnioskującą, od [...] czerwca 1979 r. pozostaje zasiedlony. Dalej podał, iż z mocy art. 29 ustawy o zakwaterowaniu SZ RP, dyrektor oddziału regionalnego może wynająć lokal mieszkalny na czas oznaczony osobie innej niż żołnierz zawodowy, osobie prawnej, jednostce samorządu terytorialnego, państwowej lub samorządowej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, o ile w garnizonie są zaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy zawodowych. Podkreślił, że sytuacja mieszkaniowa żołnierzy zawodowych w [...] jest trudna.

W stosunku do decyzji zostało złożone odwołanie, w którym L. C. wskazała, powinna otrzymać mieszkanie na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy. Podkreśliła, że jest byłą żoną żołnierza a więc jest – jak żołnierz. Twierdzi, że ma w stosunku do niej zastosowanie art. 28 ust. 5 ustawy odnoszący się do rozwiedzionych małżonków (z okresu jego obowiązywania), podkreśliła, że we wskazanym przez nią lokalu nikt nie mieszka. Podkreśliła też, że lokal z którego została eksmitowana nie był zadłużony .Przytoczyła przykłady dotyczące innych rozwiedzionych żon wojskowych, które takie lokale otrzymały i wykupiły.

Ponownie rozpoznając sprawę organ nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska.

L. C. jako podstawę swojego żądania wskazała art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu (...), regulujący sposób postępowania organów Agencji wobec rozwiedzionych małżonków.

Organ egzekucyjny dokonał opróżnienia lokalu położonego w [...] przy ulicy [...] w którym była żona S. C., L. C. wraz z synem A. Przedmiotowy lokal mieszkalny na podstawie imiennego nakazu przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] czerwca 1979 r. Dowódcy Garnizonu [...] otrzymał S. C.

W 1998 r. S. C. wyprowadził się z kwatery i rozpoczął postępowanie rozwodowe. W kwaterze pozostała żona i syn. Małżeństwo L. i S. C. zostało rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] w dniu [...] czerwca 2000 r. sygn [...].[...] lutego 2002 r. S. C. poinformował WAM, iż chce rozwiązać umowę najmu. W tym czasie L. C., zaprzestała opłacać czynsz. WAM wszczęło postępowanie egzekucyjne wobec S. C. o zapłatę zaległego czynszu. L. C. odmówiła opuszczenia lokalu.

Z uwagi na zaległości w opłatach, Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w [...] wydał decyzję nr [...] wzywającą S. C. do zwolnienia kwatery i przekwaterowania do kwatery zastępczej położonej w [...] przy ulicy [...].

W 2005 r S. C. zwrócił się ponownie do WAM o przydzielenie dwóch odrębnych mieszkań.

W dniu [...] lipca 2005 r. WAM zaproponowała mu zamianę lokalu mieszkalnego, na co jego była żona nie wyraziła zgody. Zaległość czynszowa została spłacona i w dniu [...] sierpnia 2007 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego "[...]" WAM w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...]. S. C. złożył wniosek o umorzenie postępowania w oparciu o art. 105 § 1 kpa i jednocześnie oświadczył, że przyjmuje zaproponowaną mu kwaterę położoną w [...] przy ulicy [...].

Dyrektor Oddziału Regionalnego "[...]" WAM w [...] umorzył postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia decyzji [...].

Następie wszczęto postępowanie opróżnienia lokalu nr [...] położonego w [...] przy ulicy [...] i długotrwałe postępowania w przedmiocie przydzielenia kwatery zastępczej. Ostatecznie została wydana decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na rzecz S. C.

Natomiast L. C. w dniu [...] czerwca 2008 r. zwróciła się z prośbą o przydzielenie – zamianę lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...] na lokal nr [...], pismem została poinformowana, że z uwagi na fakt odmowy przyjęcia kwatery zastępczej przez S. C., oraz nieposiadanie tytułu prawnego do tego lokalu, zamiana lokalu na inny nie była możliwa.

Organ zaproponował L. C. wydanie decyzji w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu w stosunku do jednego z 10 lokali położonych w [...] w stosunku, do których był brak zainteresowania ze strony żołnierzy.

L. C. nie wyraziła zgody na żaden z przedstawionych lokali, a wskazała na lokal położony w [...] przy ulicy [...].

Organ w piśmie poinformował ww., że lokal już został zagospodarowany.

W dniu [...] maja 2009 r. do Prezesa Wam wpłynęło pismo L. C. z prośbą o przydzielenie lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...], na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu (Dz. U. z 1995 r., Nr 46 poz. 433).

Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. Prezes WAM poinformował zainteresowaną, iż w dniu 1 lipca 2004 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i art. 28 – dotyczący uregulowania uprawnień mieszkaniowych rozwiedzionych małżonków został uchylony. Według stanu na dzień 8 czerwca 2009 r. w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie ma zapisu na podstawie którego organy Agencji mogłyby realizować uprawnienia rozwiedzionych małżonków. Jedynie na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu (...) dyrektor oddziału regionalnego Agencji może w sytuacji wyjątkowej za zgodą Ministra Obrony Narodowej wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, osobie innej niż żołnierz służby stałej.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego "[...]" WAM w [...] poinformował L. C., że lokal mieszkalny położony w [...] przy ulicy [...] został wskazany żołnierzowi zawodowemu oczekującemu w [...] na wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Jeszcze raz wskazano na możliwość przydziału lokalu w trybie art. 29, a nie złożenie wniosku w tej spawie o wyrażenie zgody przez Ministra Obrony Narodowej uniemożliwi wszczęcie postępowania w celu załatwienia sytuacji mieszkaniowej L. C., następnie wskazała na lokal nr [...] położony w [...] przy ulicy [...]. Wskazała nadto, że przydzielenie lokalu w trybie art. 29 ustawy "nie wchodzi w grę". Organ ponownie wyjaśnił, że art. 28 ustawy o zakwaterowaniu (...) nie ma zastosowania, oraz wyjaśnił stan prawny i faktyczny dotyczący wskazanych lokali.

W dniu [...] października do Prezesa WAM wpłynęły:

1. odwołanie od decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie z dnia [...] lutego 2011 r. zapadłej w sprawie [...] oraz decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. zapadłej w sprawie [...] oraz od decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...]z dnia [...] czerwca 2011 r. zapadłej w sprawie [...].

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Prezes WAM stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez L.C. w sprawie przyznania jej prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym położonym w [...] przy ulicy [...] lub lokalu mieszkalnym położonym w [...] przy ulicy [...].

W stosunku do postanowienia została wniesiona skarga i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2011 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 189/12 oddalił skargę.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. skierowanym do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] L. C. ponownie zwróciła się z prośbą o przydzielenie lokalu nr [...] położonego w [...] przy ulicy [...], w którym od dawna nikt nie mieszka.

Odnośnie przydzielenia lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...], żołnierzowi który wybudował sobie dom, a obecnie –zgodnie ze stanowiskiem L.C., sprzedał lub go wynajmuje, to ww. pozostaje w błędzie. B. S. zwolnił ww. lokal w dniu [...] września 2013 r., po czym organ podjął czynności zmierzające do jego wyremontowania, oraz wszczął postępowanie administracyjne zmierzające do przydzielenia lokalu kolejnemu żołnierzowi zawodowemu.

Również niesłuszny jest zarzut, iż w lokalu mieszkalnym położonym w [...] przy ulicy [...] nikt nie mieszka. Tytuł prawny do tego lokalu nadal pozostaje w obrocie prawnym, posiada go S. D. wdowa po [...] J. D. Osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu, może czasowo przebywać pod innym adresem i taka sytuacja nie stanowi podstawy do pozbawienia S. D. tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...].

Organ podkreślił, że sprawa L. C. jest sprawą, która się toczy od wielu lat i pomimo składanych przez organy Agencji propozycji jej rozwiązania nie została zakończona.

skargę "jeszcze raz wyraziła swoje stanowisko i podkreśliła, że nigdy nie starała się o rozkwaterowanie w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy, a w oparciu o art. 28 ust. 5 ustawy.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisami ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako "P.p.s.a" kontrola działalności organów administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) Podkreślenia przy tym wymaga również, że w trakcie rozpatrywania skargi wniesionej na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłość postępowania sąd administracyjny, będąc stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy organowi można przypisać lub nie - stan bezczynności lub przewlekłe załatwianie sprawy. Sąd nie jest natomiast władny zajmować stanowiska w kwestiach merytorycznych.

Bez wątpienia zgodnie z przepisem art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącym do jej załatwienia. Powyższa zasada pozostaje w bezpośrednim związku z art. 7 i 8 K.p.a. zobowiązującymi wymienione organy do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli, a także pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Wyrażona w art. 12 K.p.a. zasada szybkości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 K.p.a., którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej mają obowiązek załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, a § 3 określa terminy załatwiania spraw - załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Do wskazanych wyżej terminów nie wlicza się terminów przewidzianych przepisami prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania i okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, czy wreszcie powstałych z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.).

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Analizując utrwalony w aktach przebieg postępowania zainicjowanego wskazanym w skardze wnioskiem, Sąd doszedł do wniosku, że nie można zarzucić wskazanemu w skardze organowi bezczynności ani też przewlekłości postępowania. Bezczynność to zaniechanie podejmowania czynności, natomiast przewlekłość to nadmierne długie prowadzenie postępowania przy braku jakichkolwiek faktycznych podstaw do przekroczenia ustawowych terminów załatwienia sprawy.

Małżeństwo L. i S. C. zostało rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] w dniu [...] czerwca 2000 r sygn akt [...].[...] lutego 2002 r. S. C. poinformował WAM, iż chce rozwiązać umowę najmu. W tym czasie L. C., zaprzestała opłacać czynsz. WAM wszczęło postępowanie egzekucyjne wobec S. C. o zapłatę zaległego czynszu. L. C. odmówiła opuszczenia lokalu.

Z uwagi na zaległości w opłatach, Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w [...] wydał decyzję nr [...] wzywającą S. C. do zwolnienia kwatery i przekwaterowania do kwatery zastępczej położonej w [...] przy ulicy [...].

W 2005 r S. C. zwrócił się ponownie do WAM o przydzielenie dwóch odrębnych mieszkań.

W dniu [...] lipca 2005 r. WAM zaproponowała mu zamianę lokalu mieszkalnego, na co jego była żona nie wyraziła zgody. Zaległość czynszowa została spłacona i w dniu [...] sierpnia 2007 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego "[...]" WAM w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...]. S. C. złożył wniosek o umorzenie postępowania w oparciu o art. 105 § 1 kpa i jednocześnie oświadczył, że przyjmuje zaproponowaną mu kwaterę położoną w [...] przy ulicy [...].

Dyrektor Oddziału Regionalnego "[...]" WAM w [...] umorzył postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia decyzji [...].

Następie wszczęto postępowanie opróżnienia lokalu nr [...] położonego w [...] przy ulicy [...] i długotrwałe postępowania w przedmiocie przydzielenia kwatery zastępczej. Ostatecznie została wydana decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na rzecz S. C.

Natomiast L. C. w dniu [...] czerwca 2008 r. zwróciła się z prośbą o przydzielenie – zamiane lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...] na lokal nr [...], pismem została poinformowana, że z uwagi na fakt odmowy przyjęcia kwatery zastępczej przez S. C., oraz nieposiadanie tytułu prawnego do tego lokalu, zamiana lokalu na inny nie była możliwa.

Organ zaproponował L. C. wydanie decyzji w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu w stosunku do jednego z 10 lokali położonych w [...] w stosunku do których był brak zainteresowania ze strony żołnierzy.

L. C. nie wyraziła zgody na żaden z przedstawionych lokali, a wskazała na lokal położony w [...] przy ulicy [...].

Organ w piśmie poinformował ww. że lokal już został zagospodarowany.

W dniu [...] maja 2009 r. do Prezesa Wam wpłynęło pismo L. C. z prośbą o przydzielenie lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...], na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu (Dz. U. z 1995 r., Nr 46 poz. 433).

Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. Prezes WAM poinformował zainteresowaną, iż w dniu 1 lipca 2004 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i art. 28 – dotyczący uregulowania uprawnień mieszkaniowych rozwiedzionych małżonków został uchylony. Według stanu na dzień 8 czerwca 2009 r. w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie ma zapisu na podstawie którego organy Agencji mogłoby realizować uprawnienia rozwiedzionych małżonków. Jedynie na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu (...) dyrektor oddziału regionalnego Agencji może w sytuacji wyjątkowej za zgodą Ministra Obrony Narodowej wydać decyzje o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, osobie innej niż żołnierz służby stałej.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego "[...]" WAM w [...] poinformował L. C., że lokal mieszkalny położony w [...] przy ulicy [...] został wskazany żołnierzowi zawodowemu oczekującemu w [...] na wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Jeszcze raz wskazano na możliwość przydziału lokalu w trybie art. 29, a nie złożenie wniosku w tej spawie o wyrażenie zgody przez Ministra Obrony Narodowej uniemożliwi wszczęcie postępowania w celu załatwienia sytuacji mieszkaniowej L. C., następnie wskazała na lokal nr [...] położony w [...] przy ulicy [...]. Wskazała nadto, że przydzielenie lokalu w trybie art. 29 ustawy "nie wchodzi w grę". Organ ponownie wyjaśnił, że art. 28 ustawy o zakwaterowaniu(...) nie ma zastosowania, oraz wyjaśnił stan prawny i faktyczny dotyczący wskazanych lokali.

Ponownie L. C. złożyła w dniu [...] maja 2013 r. pismo wszczynające postępowania, będące przedmiotem niniejszej sprawy a zakończone wydaniem decyzji przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] w dniu [...] grudnia 2013 r. W piśmie ww. zwróciła się z prośbą o przydzielenie mieszkania nr [...] przy ulicy [...] w [...], w którym od bardzo dawna nikt nie mieszka.

Podała, że prawie od 30 lat mieszka w tym budynku.

Pismem nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] poinformował L. C., że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.) dyrektor oddziału regionalnego może wynająć lokal mieszkalny na czas oznaczony osobie innej niż żołnierz zawodowy, osobie prawnej, jednostce samorządu terytorialnego, państwowej lub samorządowej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej o ile w garnizonie są zaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy. Organ wskazał, że w [...] wciąż są oczekujący żołnierze zawodowi na rozpoznanie wniosków o przydział kwatery lub lokalu. Wskazał ponadto, że położony w [...] przy ulicy [...] jest zasiedlony.

W dniu [...] lipca 2013 r. wpłynęła do Prezesa WAM skarga L. C. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] w przedmiocie nie rozpatrzenia wniosku ww. o przydział lokalu na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433).

W odpowiedzi na pismo Prezes WAM, podał, że odpowiedź ww. została udzielona w terminie z art. 35 § 3 kpa.

Wobec tego, że wniosek nie został załatwiony zgodnie z art. 104 § 1 kpa, został wyznaczony dodatkowy termin i decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] odmówił przyznania L. C. lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...].

W stosunku do decyzji zostało złożone odwołanie, L. C. jako podstawę swojego żądania wskazała art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu (...), regulujący sposób postępowania organów Agencji wobec rozwiedzionych małżonków.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.

Powyżej przedstawiony przebieg postępowania nie pozwala w ocenie Sądu uznać, iż Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej pozostawał w bezczynności, bowiem wykonywał przewidziane prawem niezbędne czynności. Organowi nie można też zarzucić przewlekłości postępowania dotyczącego rozpoznania wniosku skarżącej z [...] maja 2013 r. Nie bez znaczenia na prowadzenia postępowania był charakter sprawy, składane odwołania (do których oczywiście skarżąca miała prawo) oraz niejednoznaczna treść pierwotnego wniosku skarżącej, która w trakcie tego postępowania w kolejnych kierowanych do organu pismach precyzowała swoją wolę.

Podkreślić również należy że lokal nr [...] położony w [...] przy ulicy [...], który zajmowali byli małżonkowie C. nie był ich wspólnym mieszkaniem, tylko miał status kwatery przydzielonej żołnierzowi i zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, według stanu na dzień [...] lutego 2002 r. tj. daty zrzeczenia się lokalu przez S. C. na rzecz L. C., w razie orzeczenia rozwodu małżonków zajmujących kwaterę, mogą oni zamieszkiwać w tej kwaterze z wyjątkiem kwater w budynkach, o których mowa w art. 55 ust. 2 pkt 1-3 (ust 1).

Z ustępu 2 wynika, że w przypadku zajmowania kwatery w budynku określonym w art. 55 ust. 2 pkt 1-3

1. rozwiedzionym małżonkom przysługuje

a) żołnierzowi zawodowemu, emerytowi, renciście wojskowemu – kwatera,

b) byłemu małżonkowi osoby określonej pod lit. a) - lokal zamienny w rozumieniu przepisów o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych - zgodnie z uprawnieniami posiadanymi przez nich w dniu uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód,

2. rozwiedzionym osobom innym niż wymienione w art. 24 ust 1 przysługuje jeden lokal zamienny,

Artykuł 28 ust. 3 stanowi, że rozwiedzionemu żołnierzowi zawodowemu, emerytowi lub renciście wojskowemu oraz osobie określonej w art. 23 ust. 2 zajmującej w dniu uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód kwaterę znajdującą się w budynku innym niż wymieniony w art. 55 ust. 2 pkt 1-3 nie przydziela się nowej kwatery, jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w ust 4.

Zgodnie z ust. 4 jeżeli powierzchnia mieszkalna zajmowanej kwatery jest mniejsza od minimalnej powierzchni przysługującej osobie uprawnionej w dniu uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód, dyrektor oddziału regionalnego Agencji przydziela jedną kwaterę jako lokal zamienny, odpowiadającą ich łącznym uprawnieniom – do dyspozycji rozwiedzionych małżonków, albo wypłaca osobie uprawnionej ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 w wysokości odpowiadającej niedoborowi norm powierzchni mieszkaniowej,

Zgodnie z art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu (....) w wypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4 zajmowana kwatera może być zamieniona przez strony we własnym zakresie. W takim przypadku dyrektor oddziału terenowego Agencji przydziela kwaterę lub oddaje w najem lokal mieszkalny wskazanej osobie.

W dniu 1 lipca 2004 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, dokonana ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 1203 poz. 116 ze zm.). Artykuł 28 ustawy został uchylony. Niemniej zgodnie z art. 23 ust. 2 noweli, sprawy rozwiedzionych małżonków wszczęte na podstawie art. 28 ust. 2 lub 4 ustawy o zakwaterowaniu, w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie noweli, załatwia się w terminie do dnia 31 grudnia 2006 r.

W stosunku do L. C. oraz S. C. zajmujących do 2007 r. osobną kwaterę stałą położoną w [...] przy ulicy [...] nie miał zastosowania ani przepis art. 28 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, który odnosił się do zajmowania przez rozwiedzionych małżonków lokali mieszkalnych , o których mowa w art. 55 ust. 2 pkt 1-3 tj. 1) znajdujących się w budynkach położonych na wojskowych terenach zamkniętych 2) przeznaczonych na podstawie decyzji dyrektora oddziału rejonowego Agencji, na zakwaterowanie całości lub części kadry określonej jednostki wojskowej 3) funkcyjnych.

Kwatera położona w [...] przy ulicy [...] nie była ani kwaterą funkcyjną, nie była też położona na wojskowych terenach zamkniętych ani nie była przeznaczona na zakwaterowanie w całości lub części kadry określonej jednostki wojskowej kwaterą.

Nie zachodzi również przypadek określony w art. 28 ust. 4 ustawy, ponieważ przedmiotowy lokal mieszkalny posiadał powierzchnię użytkową 84,34 m², w tym powierzchnię użytkową 59,36 m², a tym samym był większy od minimalnej powierzchni przysługującej osobie uprawnionej (S. C. przysługiwało minimum 14 m² powierzchni użytkowej podstawowej) w dniu uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód.

W sytuacji L. C. nie doszło do wszczęcia postępowania na podstawie art. 28 ust. 2 oraz ust. 4 o zakwaterowaniu (...) do dnia wejścia w życie noweli z 2004 r., które umożliwiłoby prowadzenie postępowania i załatwienie sprawy do dnia 31 grudnia 2006 r.

Wobec tego brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w oparciu o przepis art. 28 ustawy o zakwaterowaniu (...) w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r., nie można również prowadzić postępowania na podstawie uchylonego art. 28 ust. 5 ww. ustawy. Decyzja z dnia [...] września 2013 r. orzekająca o odmowie przyznania L. C. lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...] nastąpiło bez podstawy prawnej ponieważ art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu (...) obowiązywał tylko do dnia 30 czerwca 2004 r. Jednocześnie w przepisach noweli z 2004 r. brak jest przepisu który umożliwiałby prowadzenie postępowania na podstawie art. 28 ust. 5 po 1 lipca 2004 r.

W takiej sytuacji Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] prawidłowo decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w I instancji w całości o czym była już mowa wyżej w części opisującej czynności podejmowane przez organ.

W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł uzasadnionych okoliczności do uwzględnienia skargi i dlatego oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.