Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 641/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 34, art. 59, art. 45, art. 62
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Marian Jaździński Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2005r. sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 123 i art. Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 18 i 34 § 4 i 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z późn. zm. ), Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia S. O. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] nr [...] w sprawie odmowy uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] oraz odmowy umorzenia postępowania, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przytoczono następującą argumentację:

Naczelnik Urzędu Skarbowego, będący organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych , wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego S. O. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] wystawionych przez wierzyciela – Urząd Miasta o numerach [...],[...],[...], [...],[...], obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości za lata 1998- 2002 r.

W wyniku podjętych czynności egzekucyjnych zastosowany został środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną przysługującą zobowiązanemu z tytułu odszkodowania od P. SA Inspektorat w W.

Organ egzekucyjny, stosownie do tytułu określonego w art. 89 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przesłał do P. SA Inspektorat w W. zawiadomienie z dnia [...] – o zajęciu wierzytelności Nr [...]. Odpisy w/w tytułów wykonawczych wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności doręczono S. O. – za pośrednictwem poczty – w dniu [...].

Zobowiązany w piśmie z dnia [...] zgłosił do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc wygaśnięcie i nieistnienie obowiązku podatkowego oraz odsetek za zwłokę, przedawnienie roszczenia, a także brak podstawy prawnej dochodzenia wierzytelności.

W piśmie tym wskazano równie na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej z uwagi na to, że zostało zakończone postępowanie upadłościowe i to pozbawiało wierzyciela możliwości dochodzenia od upadłego jakichkolwiek wierzytelności sprzed lub okresu upadłości, nawet w przypadku niezaspokojenia wierzycieli. Zobowiązany wniósł ponadto o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na to, że wystąpił do sądu z powództwem przeciwegzekucyjnym.

Organ egzekucyjny, na podstawie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przekazał zgłoszone zarzuty wierzycielowi celem ustosunkowania się do nich i wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Urząd Miasta uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym w trybie zażaleniowym utrzymało w mocy to rozstrzygnięcie.

W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem wskazanym na wstępie , wydanym na podstawie art. 34 § 4 ustaw egzekucyjnej oddalił zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty i odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania.

W zakresie wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35a ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny wydał postanowienie Nr [...] odmawiające wstrzymania, kierując się stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w piśmie z dnia [...].

W zażaleniu na postanowienie w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, S. O. zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 2 § 3, art. 3 § 1, art. 12, art. 13 § 1, art. 26 § 5, art. 27 § 1, art. 29 § 1 i § 2, art. 32, art. 33 pkt 1, 3, 6 i10, art. 45 § 1 i § 2, art. 56 § 1 pkt 5, art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7, art. 62 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 33 § 1, art. 61, art. 131 § 1 pkt 10, art.169, art. 170, art. 204, 217Prawa upadłościowego.

Zdaniem zobowiązanego, prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] w sprawie ukończenia postępowania upadłościowego, pozbawiono wierzyciela możliwość dochodzenia roszczeń od upadłego. Podnosząc zarzut naruszenia art. 29 § 1 w związku z art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 717 prawa upadłościowego wskazano, że organ egzekucyjny powinien zbadać i ocenić czy istniała egzekwowana wierzytelność, w określonej w tytule wykonawczym wysokość i czy jest wymagalna.

Wierzyciel /Urząd Miasta/ nie wydał bowiem decyzji określającej zobowiązanie , jak również nie ustalił wysokości odsetek, tym samy brak było podstawy prawnej dochodzenia przedmiotowych należności.

W zażaleniu podniesiono również, że doszło do zbiegu egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową prowadzoną przez Komornika sądowego przy Sądu Rejonowy, a organ egzekucyjny nie zastosował się do przepisów regulujących zbieg egzekucji tj. art. 62 i art. 12 ustawy egzekucyjnej w związku z art. 831 § 1 pkt 5 kpc.

Zobowiązany zarzucił ponadto, że nie zajęto stanowiska w sprawie:

- nie doręczenia odpisu tytułów wykonawczych – art. 32 ustawy egzekucyjnej,

- umorzenia zobowiązania – art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej,

- określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt V U 5/00 ( lista wierzytelności ) – art. 33 pkt 3 ustawy egzekucyjnej ,

- dowodów o umorzeniu i nieistnieniu zobowiązań, co nakładało na organ egzekucyjny obowiązek odstąpienia od czynności egzekucyjnych, zgodnie z art. 45 § 1 i 2 ustawy egzekucyjnej,

- powództwa przeciwegzekucyjnego, złożonego w tej sprawie w sądzie cywilnym,

- umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2,3 i 7 ustawy egzekucyjnej.

W konsekwencji powyższego S. O. wniósł o:

- wstrzymanie zajęcia egzekucyjnego o sygn. [...] uchylenie postanowienia Izby Skarbowej z dnia [...] pod sygn. [...] i postanowienia Urzędu Skarbowego z dnia [...],

-orzeczenie o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych [...] do [...].

W toku postępowania zażaleniowego organ II instancji ustalił dodatkowo, że P. SA Inspektorat w W. informując organ egzekucyjny o przeszkodzie w realizacji zajęcia wierzytelności, powołał się na postanowienie Sądu Okręgowego Wydział X Gospodarczy z dnia [...] sygn. akt [...], zgodnie z którym wstrzymane zostało wykonanie wyroku zasądzającego od P. SA na rzecz S. O. kwotą [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami.

Wskazano również, że należność z tytułu odszkodowania została w dniu [...] z wniosku S. O. zajęta przez Komornika Sądowego Rewiru III przy Sądzie Rejonowym i w związku z zawieszeniem postępowania sądowego wyegzekwowana należność ulokowana została w depozycie sądowym.

Wobec powyższego, administracyjny organ egzekucyjny dokonał zajęcia przedmiotowej wierzytelności zawiadomieniem z dnia [...] Nr [...].

Dyrektor Izby Skarbowej mając wszystko powyższe na względzie, nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji.

Powołując się na zasady postępowania egzekucyjnego określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stwierdzono, że stosownie do trybu określonego w art. 34 § 1 cyt. ustawy, rozpoznanie zarzutów przez organ egzekucyjny następuje dopiero po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela podjętego w formie postanowienia.

W zakresie zarzutów wymienionych w art. 33 pkt 1-5 ustawy egzekucyjnej, a podnoszonych przez zobowiązanego tj., nieistnienia obowiązku, braku jego wymagalności, wygaśnięcia z powodu przedawnienia – wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

W przedmiotowej sprawie, ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w zakresie ustosunkowania się do zgłoszonych zarzutów stanowiło podstawę prawną do wydania postanowienia z dnia [...] przez organ I instancji.

Organ egzekucyjny wbrew zarzutom zobowiązanego , zbadał z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej zgodnie z art. 29 § 1 ustawy, nie był natomiast uprawniony do badania i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Należności objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi mieszczą się w katalogu obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej zgodnie bowiem z art. 2 § 1 w związku z art. 3 § 1 ustawy, egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków, gdy wynikają one z decyzji właściwych organów – w tym przypadku jednostki samorządu terytorialnego.

Należności objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi wynikają z decyzji administracyjnych, które stały się ostateczne i prawomocne, co potwierdził wierzyciel w wydanym postanowieniu,

Znajdujące się w aktach sprawy tytuły wykonawcze wystawione zostały w sposób prawidłowy i spełniały wszystkie wymogi przewidziane w art. 27 ustawy egzekucyjne. W związku z tym nie są zasadne zarzuty niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i niedopełnienia wymogów określonych w cyt. wyżej przepisie.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zakończenie postępowania upadłościowego na podstawie art. 217 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe ( Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm. ), nie wyklucza możliwości dochodzenia roszczeń nie zaspokojonych z masy upadłości po zakończeniu postępowania upadłościowego wbrew twierdzeniom zobowiązanego.

Skoro bowiem art. 169 prawa upadłościowego /obowiązującego od 1 października 2003r./ przewiduje możliwość dochodzenia po zakończeniu postępowania upadłościowego roszczeń nie uznanych w tym postępowaniu, to tym bardziej roszczenia uznane, a nie zaspokojone z masy upadłości mogą być dochodzone przeciwko upadłemu po ukończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.

Stanowisko takie znajduje również uzasadnienie w treści art. 223 prawa upadłościowego, który nakazuje do sytuacji, w której nastąpiło prawomocne ukończenie postępowania upadłościowego, odpowiednie stosowanie art. 220-222 tej ustawy.

Odpowiednio stosując art. 221 § 1 prawa upadłościowego znajdujemy normę prawną, zgodnie z którą z dniem prawomocnego ukończenia postępowania upadłego odzyskuje swobodne rozporządzanie swym majątkiem.

Organ egzekucyjny dokonując zatem w dniu [...] zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności P. SA Inspektorat w W. zastosował środek egzekucyjny, przewidziany w art. 1a pkt 12 ustawy egzekucyjnej i zajął wierzytelność, która nie została wymieniona w katalogu należności zwolnionych spod egzekucji administracyjnej.

W świetle powyższego nie było zatem podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego /art. 34 § 4 ustawy/.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów to należy stwierdzić, że zarzut niedoręczenia odpisów tytułów jest bezpodstawny, bowiem jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności zostały doręczone w dniu [...] – za pośrednictwem poczty – małżonce zobowiązanego, która podjęła się oddania przesyłki adresatowi.

Jeżeli chodzi o odstąpienie do czynności egzekucyjnych, to z regulacji art. 45 ustawy wynika, że odstąpienie przez organ egzekucyjny od czynności egzekucyjnej jest możliwe tylko wówczas, gdy zachodzą określone w ustawie okoliczności wskazujące na niedopuszczalność stosowania egzekucji administracyjnej, a postanowienie w tym przedmiocie wydaje się tylko na żądanie wierzyciela w przypadku faktycznego odstąpienia od czynności egzekucyjnych. W niniejszej sprawie nie stwierdzono zaistnienia takich przesłanek.

Ponadto organ II instancji zauważył, że w sytuacji gdy zobowiązany wystąpił z powództwem przeciwegzekucyjnym przeciwko Gminie Miastu – organ egzekucyjny zastosował się do trybu określonego w art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Z przepisu tego wynika, że jeżeli ze względu na rodzaj egzekwowanej należności dopuszczalne jest kwestionowanie istnienia lub wysokości należności w drodze powództwa, a zobowiązany wniesie takie powództwo, wierzyciel zawiadamia o tym organ egzekucyjny, żądając wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd.

Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia [...] wystąpił do wierzyciela o wypowiedź w przedmiocie zgłoszonego żądania, a po otrzymaniu wypowiedzi wierzyciela w tym zakresie wydał postanowienie z dnia [...] Nr [...].

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 62 ustawy egzekucyjnej to stwierdzić należy, że organ egzekucyjny po otrzymaniu informacji o zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej w związku z dokonaniem przez Komornika Sądu Rejonowego zajęcia tej samej wierzytelności zobowiązanego z dnia [...] sygn. akt [...] podjął działania stosownie do art. 62 ustawy egzekucyjnej i w związku z tym przekazał akta egzekucji administracyjnej Sądowi Rejonowemu celem wyznaczenia organu właściwego do prowadzenia dalszej łącznej egzekucji.

Jeśli chodzi o wniosek zobowiązanego o wstrzymanie zajęcia egzekucyjnego z dnia [...] – to postanowieniem z dnia [...] Nr [...] organ egzekucyjny wstrzymał czynności egzekucyjne prowadzone z wierzytelności pieniężnej zobowiązanego należnej od P. SA Inspektorat w W.

S. O. zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ponawiając zarzuty podnoszone w zażaleniu na postanowienie organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentacje zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że podnoszona na rozprawie okoliczność, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów egzekucyjnych zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 kwietnia 2005r. sygn. akt I SA/Sz 567/04 nie ma wpływu na wynik sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia .

Sąd administracyjny dokonuje bowiem oceny zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem przy uwzględnieniu przede wszystkim stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili wydania rozstrzygnięcia.

Zmiana sytuacji prawnej lub faktycznej powstała po wydaniu ostatecznej decyzji czy postanowienia może być ewentualnie podstawą do wystąpiła zainteresowanej strony z żądaniem w odpowiednim trybie uchylenia lub zmiany takiego rozstrzygnięcia.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie nie uchybił przepisowi art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie podniesionych przez skarżącego zarzutów nieistnienia obowiązku, braku jego wymagalności lub umorzenia. Zgodnie bowiem z przepisem art.34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Dopuszczalność egzekucji administracyjnej ( art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ) w niniejszej sprawie wynika, jak słusznie wskazał organ, z przepisu art. 2 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wynika bowiem z tego przepisu, że egzekucji administracyjnej podlegają podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.).

Zdaniem Sądu za chybiony należy również uznać zarzut naruszenia przepisu art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w związku z art. 169 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe ( Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm. ), zgodnie z którym odmowa uznania wierzytelności w całości lub w części (...) nie tamuje możności jej dochodzenia przeciwko upadłemu po ukończeniu lub umorzeniu postępowania.

Trafnie organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu postanowienia, że skoro art. 169 Prawa upadłościowego obowiązującego do 1 października 2003 r. przewidywał możliwość dochodzenia po zakończeniu postępowania upadłościowego roszczeń nie uznanych w tym postępowaniu, to tym bardziej wierzytelności z tytułu podatków, które dotyczą masy upadłości i stały się wymagalne w toku postępowania upadłościowego( przypadają za ten okres ) a niezaspokojone z masy upadłości, mogą być dochodzone przeciwko upadłemu po ukończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. Słusznie wskazał organ, że stanowisko to znajduje swoje uzasadnienie w regulacji art. 223 Prawa upadłościowego, w którym zawarta jest norma prawna nakazująca do sytuacji, w której nastąpiło prawomocne ukończenie postępowania upadłościowego odpowiednie stosowanie art. 220-222 tego prawa, t. j. w szczególności przepisu art. 221 § 1, zgodnie z którym z dniem prawomocnego ukończenia postępowania upadłościowego upadły odzyskuje swobodne rozporządzanie swym majątkiem. Prawidłowo organ wywiódł, że z chwilą prawomocnego zakończenia postępowania ustają wynikające z niego ograniczenia do zgłaszania i dochodzenia od upadłego wszelkich roszczeń zarówno nie zgłoszonych w tym postępowaniu, jak i w trakcie jego trwania niezaspokojonych.

Stwierdzić należy, że organy egzekucyjne nie naruszyły, poprzez niezastosowanie, przepisu art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7 ustawy egzekucyjnej przewidującego umorzenie postępowania egzekucyjnego w przypadku, gdy obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał ( pkt 2), jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa ( pkt 3 ), jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo, że obowiązek taki ciążył na wierzycielu.

Organ egzekucyjny nie naruszył również przepisu art. 45 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Brzmienie tych przepisów jest następujące: "organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych, jeśli zobowiązany okazał dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Organ egzekucyjny zawiadamia wierzyciela o odstąpieniu od czynności egzekucyjnych" ( § 1 ), organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od egzekucji ze składnika majątkowego zobowiązanego, jeżeli okazał on dowody stwierdzające częściowe wykonanie obowiązku lub umorzenie należności pieniężnej, a wartość zajętego składnika majątkowego znacznie przekracza kwotę ostatecznie dochodzonej należności i zobowiązany posiada inne składniki majątkowe, z których egzekucja może być prowadzona ( § 2 ). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iżby w sprawie zaistniała jakakolwiek okoliczność spośród wskazanych w powołanym przepisie prawa, uzasadniająca odstąpienie od czynności egzekucyjnych.

Nieuzasadniony jest również, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia przepisu art. 62 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym w przypadku zbiegu egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowej do tej samej nieruchomości, rzeczy albo prawa majątkowego lub niemajątkowego, organ egzekucyjny wstrzymuje czynności egzekucyjne na wniosek wierzyciela, zobowiązanego lub z urzędu i przekazuje akta egzekucji administracyjnej sądowi rejonowemu zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego.

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego po otrzymaniu informacji o zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej wystąpił do Sądu Rejonowego, w trybie wspomnianego przepisu art. 62 ustawy, z wnioskiem o wyznaczenie organu do prowadzenia łącznej egzekucji ( k. 19 ), a postanowieniem z dnia [...] wstrzymał z urzędu czynności egzekucyjne prowadzone z wierzytelności pieniężnej S. O. należnej od P. SA Inspektorat w W. na podstawie tytułu wykonawczego [...] ( k. 18 ), informując przy tym, że dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy.

Zmiana sytuacji prawnej lub faktycznej powstała po wydaniu ostatecznej decyzji czy postanowieniu może być ewentualnie podstawą do wystąpienia zainteresowanej strony z żądaniem – w odpowiednim trybie - uchylenia lub zmiany takiego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe ustalenia na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - orzekł jak w sentencji wyroku.