Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 223/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-01-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 86,  art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "B" na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania czynności polegających na uzyskaniu pozwolenia miejskiego konserwatora zabytków obejmującego wykonanie dojść zapewniających dostęp osobom niepełnosprawnym do drzwi wejściowych postanawia oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Spółdzielnia Mieszkaniowa "B." we W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. (Nr[...]) uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...]r. w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków i wyznaczenia nowego terminu do dnia 30 czerwca 2013 r., a w pozostałym zakresie utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję w mocy, tj. w zakresie nałożenia obowiązku wykonania czynności polegającej na uzyskaniu pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków obejmującego wykonanie dojść zapewniających dostęp osobom niepełnosprawnym do drzwi wejściowych we wszystkich klatkach budynku przy ulicy D. [...] – [...] oraz realizacji robót budowalnych obejmujących wykonanie dojść zapewniających dostęp osobom niepełnosprawnym do drzwi wejściowych we wszystkich klatkach powyższego budynku zgodnych z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Postanowieniem z dnia 10 lipca 2013 r. tut. Sąd uwzględnił wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "B." we W. i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył uczestnik postępowania – B. P. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 sierpnia 2013 r. wezwano go do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez nadesłanie 8 egzemplarzy w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Ze zwróconej Sądowi do akt sprawy przez placówkę pocztową przesyłki poleconej zawierającej powyższe wezwania wynika, że pomimo jej dwukrotnego awizowania i zawiadomienia o tym fakcie adresata nie została ona podjęta w czternastodniowym terminie. W tych okolicznościach uznano, że wezwanie dotyczące uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych zostało doręczone B. P. prawidłowo przy przyjęciu wynikającej z art. 73 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi fikcji doręczenia w dniu 9 września 2013 r. Tym samym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych oraz uiszczenia wymaganego wpisu upłynął z dniem 16 września 2013 r.

W zakreślonym terminie B. P. zaniechał uzupełnienia braków formalnych i uiszczenia wpisu sądowego w związku z czym postanowieniem z dnia 23 września 2013 r., doręczonym B. P. w dniu 3 październik 2013 r. tut. Sąd odrzucił zażalenie.

W dniu 18 października 2013 r. B. P. zaskarżył w drodze zażalenia powyższe postanowienie Sądu, które to zostało odrzucone postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r. (doręczonym B. P. w dniu 12 grudnia 2013 r.) ze względu na zaniechanie nadesłania w zakreślonym terminie jego odpisów.

Pismem z dnia 19 grudnia 2013 r. B. P. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 23 września 2013 r. (błędnie oznaczone przez wnioskodawcą datą 23 października 2013 r.) wywodząc, że zaniechanie nadesłania wymaganych egzemplarzy odpisów zażalenia wynikało z nieumyślnej pomyłki. Z informacji bowiem uzyskanej w tutejszym Sądzie dowiedział się, że w wymaganym terminie nadesłał odpisy zażalenia nie z dnia 18 października 2013 r., ale z dnia 3 października 2013 r., które to były właściwe do sprawy o sygn. akt II SA/Wr 222/13 ze skargi na tę samą decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., co kwestionowana w niniejszej sprawie. Tym samym wnioskodawca podniósł, że termin do uzupełnienia braków formalnych został zachowany, ilość egzemplarzy też, a nastąpiło jedynie niezamierzone uchybienie, pomyłka i w konsekwencji dostarczenie zażalenia tak naprawdę w tej samej sprawie, która w sposób nieuzasadniony został rozdzielona na dwie odrębne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Warunkami skuteczności takiego wniosku jest zaś: złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 88 p.p.s.a.).

Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Zważyć nadto należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący uzasadni brak swojej winy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005r, s.219). Brak winy należy z kolei oceniać mając na względzie wszystkie okoliczności danej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także i uchybień spowodowanych lekkim niedbalstwem (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Warszawa 2005, s. 333).

W niniejszej sprawie skarżący jako przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu przywołał nieumyślną pomyłkę i przekazanie odpisów zażalenia zamiast z dnia 18 października 2013 r. to z dnia 3 października 2013 r., które były właściwe do sprawy o sygn. akt II SA/Wr 222/13. W ocenie sądu okoliczność ta związana niewątpliwie z brakiem należytej staranności w zakresie prowadzonych spraw przed sądem w sposób obiektywny nie uzasadnia przywrócenia terminu, które powinno mieć charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej, można bowiem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt I OZ 794/13, CBOSA). Tym samym nie można skutecznie dowodzić braku winy w przypadku nienależytej staranności względem nadesłania odpowiedniej ilości odpisów zażalenia.

W kwestii zaś podniesionych przez skarżącego okoliczności związanych z rozdzieleniem skarg, których przedmiotem jest ta sama zaskarżona decyzja należy zauważyć, że w realiach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z jedną wspólną skargą B. P. i Spółdzielni Mieszkaniowej "B.", a dwiema różnymi - wniesionymi przez dwa odrębne podmioty, którym nadano właściwy dla każdej z nich bieg. Tym samym nie sposób traktować ich łącznie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.