Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1035/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135, art. 250 par. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 115 par. 13, art. 115 par. 19
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
article: art. 2 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 26 ust. 2, art. 6
journal: Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.
article: art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w G. z dnia [...]. II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego J. P. kwotę [...] ([...]) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją Nr [...] z dnia , wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz.1257), zwanej dalej "K.p.a.", w związku z art. 5 ust. 2 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm. ), zwanej dalej "u.d.i.p.", i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922), po rozpatrzeniu odwołania R. P. od decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w G. Nr [...] z dnia [...] r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ ustalił, że dnia [...] r. do Dyrektora Zakładu Karnego

w G. wpłynął wniosek R. P. z dnia [...] r., w którym powołując się na art. 2 ust. 1 u.d.i.p., zwrócił się o udzielenie informacji publicznej,

w zakresie: "wymienić ile środków otrzymał funkcjonariusz o nr [...] w [...] r. na remont mieszkania, dofinansowanie do mieszkania i czy w trakcie swojej służby otrzymał środki na zakup mieszkania".

Dyrektor Zakładu Karnego w G. po szczegółowym rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] r. odmówił udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku. Swoje stanowisko uzasadnił tym, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do tych informacji publicznych, podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to, według organu nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego prawa, jednakże z taką sytuacją organ nie miał do czynienia. Funkcjonariusz działu ochrony o nr [...], nie dysponuje bowiem majątkiem państwowym oraz nie posiada kompetencji decyzyjnych, a więc nie pełni funkcji publicznej, w rozumieniu wyżej wskazanym.

Od decyzji tej Dyrektora Zakładu Karnego w G. R. P. odwołał się, wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości.

Odwołujący się podniósł, że funkcjonariusz, którego dotyczy wniosek, pełni funkcje publiczne, bowiem jest w pełni uprawniony do "dbania o mienie państwowe, aby nie dochodziło do celowego zniszczenia choćby przez osadzonych, to już sam ten przykład świadczy o tym, że w jakimś stopniu jest odpowiedzialny za mienie państwowe i o nim decyduje, pełniąc swoją służbę na wyznaczonym posterunku i za nie odpowiada zgodnie z § 32 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003 r. w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych SW." - w związku z czym informacja żądana przez niego we wniosku, winna być udostępniona.

Organ drugiej instancji po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podniósł, że nie ma racji odwołujący się powołując się na § 32 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003 r. w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych SW twierdząc, że na podstawie tych właśnie przepisów funkcjonariusz pełni funkcje publiczne, ponieważ po pierwsze - cytowane powyżej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości straciło moc i nie obowiązuje, a po drugie chybiony jest przykład odwołującego się, o pełnieniu przez wskazanego we wniosku funkcjonariusza funkcji publicznej z uwagi na fakt "dbania o mienie państwowe, aby nie dochodziło do celowego zniszczenia mienia choćby przez osadzonych" - ponieważ wskazanemu funkcjonariuszowi nie powierzono mienia państwowego i nie wydano w związku z decyzji, o której stanowi rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 sierpnia 2000 r. w sprawie zasad i trybu powierzania mienia funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz.U. Nr 70, poz. 826).

Organ stwierdził, że prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 61 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskania informacji

o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządowych, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie,

w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo do dostępu do informacji publicznej.

Właśnie zastrzeżenie art. 5 u.d.i.p. powoduje, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniom, w szczególności ograniczeniom określonym w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.), a także ze względu m.in. na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Tajemnicą ustawowo chronioną jest m.in. tajemnica danych osobowych określona w art. 51 Konstytucji, który stanowi, iż "nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby" oraz w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (...). Natomiast zgodnie ze sformułowaniem art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy uznać, że ujawnianie informacji o osobach pełniących funkcję publiczną jest możliwe tylko w zakresie, w jakim informacja ma związek z pełnioną funkcją, zaś ujawnianie informacji o innych osobach podlega ograniczeniom przewidzianym w ustawie o ochronie danych osobowych oraz ograniczeniom ze względu na ochronę prywatności.

Przechodząc do wykładni pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej stwierdził, że ustawa o dostępie do informacji publicznej pojęcia tego nie definiuje, jednak ugruntowane już orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, kiedy mamy do czynienia z osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem tych funkcji.

Doktryna i judykatura stoją na stanowisku, że na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej osobą pełniącą funkcję publiczną będzie ten, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta, ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa.

Interpretując na gruncie niniejszej sprawy pojęcie "osoby sprawującej funkcje publiczne" organ przywołał też stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone

w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2006 r. (sygn. akt K 17/05 ). Trybunał uznał,

że sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Ustalenie, czy dana funkcja jest funkcją publiczną, powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Trybunał stwierdził dalej, że do funkcji publicznych należą takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które nie mają charakteru decyzyjnego lecz usługowy lub techniczny.

Mając na względzie rozpatrywaną sprawę, nie ulega wątpliwości, że w zakresie żądania wnioskodawcy znalazły się dane osobowe funkcjonariusza, który z uwagi na zajmowane stanowisko służbowe w dziale ochrony, nie pełni funkcji publicznej i nie ma związku z tymi funkcjami, w związku z czym udostępnienie żądanych we wniosku informacji, stanowiłoby naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ wyjaśnił, że czym innym jest jawność wydatków publicznych przypisana do określonego rodzaju stanowiska, a czym innym jest jawność informacji

o wynagrodzeniu, nagrodach i innych świadczeniach pieniężnych danej osoby

w sposób zindywidualizowany. Poza dyskusją jest kwestia ujawnienia informacji

o wynagrodzeniu i dodatkach przypisanych dla danego stanowiska (a nie konkretnej osoby). Te informacje są oczywiście jawne, gdyż wynikają wprost z treści aktów prawnych powszechnie obowiązujących. Natomiast w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie istnieje norma prawna, która upoważniałby do ujawnienia zindywidualizowanej "listy płac" wszystkich osób korzystających ze środków publicznych. Inaczej wygląda sytuacja w odniesieniu do osób, które mają obowiązek składania jawnych oświadczeń majątkowych, na podstawie przepisów prawa. Wówczas mimo zindywidualizowania świadczeń pieniężnych, jest obowiązek ich udostępnienia. Powyższe jednak, również nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez R. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 1 i 2 konstytucji RP, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej oraz art. 7, 8, i 77 § 1 K.p.a., poprzez brak wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i zobowiązanie organu do podjęcia działań zgodnych z ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący nie podzielił stanowiska organów i stwierdził między innymi, że organ winien informację publiczną "udostępnić bez żadnych obstrukcji".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącego R. P. w piśmie procesowym z dnia

[...] r. podtrzymał w całości zarzuty i wnioski skargi, wnosząc również

o uchylenie w całości decyzji Nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w G.

z dnia [...] r.

Zaskarżonym decyzjom zarzucił ponadto naruszenie przepisów ustawy

o dostępie do informacji publicznej, to jest: art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 3 lit. b oraz pkt 5 lit. d i g, w wyniku czego nie udostępniono skarżącemu informacji publicznej.

Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według spisu kosztów albo według norm przepisanych. Koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.

Zdaniem skarżącego, wbrew temu, na co wskazuje organ w zaskarżonej decyzji, miał on prawo do uzyskania informacji publicznej odnośnie otrzymanych przez funkcjonariusza Służby Więziennej o nr [...] środków pieniężnych w [...] r. w postaci świadczeń przeznaczonych na: remont mieszkania, dofinansowanie do mieszkania i zakup mieszkania w trakcie trwania służby tego funkcjonariusza.

Podkreślić należy, że informacje o wydatkowaniu środków publicznych, w tym świadczeń przeznaczonych na: remont mieszkania, dofinansowanie do mieszkania

i zakup mieszkania w trakcie trwania służby funkcjonariusza Służby Więziennej są informacjami publicznymi.

W ocenie skarżącego, powyższa informacja związana jest z pełnieniem przez tą osobę funkcji publicznej. Ponadto środki te są związane z finansowaniem ze środków publicznych, a wydatkowanie tych środków jest poddane społecznej kontroli. W myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, realizacja prawa do informacji publicznej jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek:

- przedmiotem żądania udostępnienia informacji musi być informacja publiczna

w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p.;

- adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej na zasadach tej ustawy winien być podmiot obowiązany do jej udostępnienia, tj. zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", a ponadto organizacje związkowe i pracodawców oraz partie polityczne (ust. 2);

- obowiązane do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 będące w posiadaniu tejże informacji.

W świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie ulega wątpliwości, że dyrektor zakładu karnego jako organ władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o ile jest w jej posiadaniu, a przepisy prawa na to zezwalają.

W ocenie skarżącego, nie ulega wątpliwości, że wskazany przez niego we wniosku funkcjonariusz Służby Więziennej jest funkcjonariuszem publicznym i tym samym pełni funkcje publiczne, a zatem ograniczenie, o którym mowa w zdaniu pierwszym ust. 2 art. 5 jego nie dotyczy. Funkcjonariusz Służby Więziennej jest funkcjonariuszem publicznym, o czym stanowi art. 115 § 13 pkt 7 kodeksu karnego i to bez względu na zajmowane stanowisko w jednostce penitencjarnej. Należy zaznaczyć, że skarżącemu nie chodzi o ujawnienie prywatnych danych ze sfery zatrudnieniowej konkretnego pracownika organu, lecz o dane o środkach finansowych, wydatkowanych w związku z pracą niniejszego funkcjonariusza Służby Więziennej. Udostępnienie informacji publicznej polega bowiem na ujawnieniu wysokości środków publicznych wypłacanych na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby.

Pełnomocnik skarżącego zauważył, iż status i zadania Służby Więziennej normuje ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy Służba Więzienna realizuje na zasadach określonych w ustawie z dnia

6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. poz. 557, z późn. zm.) zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 1369 ze zm.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności sąd uznał, iż skarga winna zostać uwzględniona.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymagało to, że okolicznością niesporną było, iż adresat pytania inicjującego postępowanie, jako organ administracji publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie budziło też sporu to, że informacja będąca przedmiotem rozstrzygania organu, posiadała przymiot informacji publicznej, co przyznał poprzez fakty dokonane sam organ.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się zaś do oceny tego, czy funkcjonariusz Służby Więziennej jest osobą pełniącą funkcję publiczną

w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

W świetle ww. przepisu, jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do niej nie może być ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takiej sytuacji organ nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ dopuścił się naruszenia art. 5

ust. 2 u.d.i.p., odmawiając udostępnienia wnioskowanej informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej, bowiem funkcjonariusz Służby Więziennej jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu ww. przepisu i nie dotyczy go ograniczenie udostępnienia informacji publicznej związanej ze sprawowaną funkcją.

Powyższe wynika z treści art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137), który stanowi: "funkcjonariuszem publicznym jest: 1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, 2) poseł, senator, radny, 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego, 3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy, 4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych, 5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, 6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej, 7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej, 8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową, 9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe".

W przytoczonym przepisie wprost wskazano funkcjonariusza Służby Więziennej, jako osobę będącą funkcjonariuszem publicznym, bez względu na to jaki jest zakres obowiązków funkcjonariusza i czy w ich ramach wykonuje wyłącznie czynności usługowe.

Co prawda w przepisie art. 115 § 19 Kodeksu karnego ustawodawca stwierdza, że: "osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową", jednakże nie zmienia to powyższego rozumienia określenia "funkcjonariusz Służby Więziennej".

Jeżeli bowiem chodzi o osoby wykonujące wyłącznie czynności usługowe,

tj. które nie wykonują zadań należących do określonego przepisami zakresu działania wymienionych organów lub instytucji, orzecznictwo wskazuje na np. kierowców, gońców, osoby sprzątające, maszynistki, portierów, pracowników zaopatrzenia i obsługi technicznej (podobnie np. W. Wolter (w:) I. Andrejew, W. Świda, W. Wolter, Kodeks karny..., s. 381; Z. Kallaus, Przestępstwa..., s. 73; A. Wąsek (w:) M. Kalitowski, Z. Sienkiewicz, J. Szumski, L. Tyszkiewicz, A. Wąsek, Kodeks..., s. 404; A. Marek, Kodeks..., s. 342).

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej

(Dz.U. z 2017 r., poz. 631 ze zm.), Służba Więzienna realizuje zadania w zakresie wykonywana tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności Zgodnie

z art. 26 ust. 1 tej ustawy w jednostkach organizacyjnych pełnią służbę funkcjonariusze oraz mogą być zatrudnieni pracownicy. Na podstawie ust. 2 art. 26 ww. ustawy Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie określenia stanowisk w Służbie Więziennej, na których służbę mogą pełnić wyłącznie funkcjonariusze ( Dz. U z 2011 r. Nr 20, poz.106). Wśród tych stanowisk wskazane są między innymi, stanowiska starszego oddziałowego i oddziałowego zakładu karnego i aresztu śledczego. Funkcjonariusz o numerze [...] pełni właśnie funkcję oddziałowego, co potwierdza pismo procesowe organu z dnia [...] r. i załączone do niego dokumenty. Jak wynika z ww. rozporządzenia jest to jedno ze stanowisk, na których są realizowane zadania z zakresu spraw ochronnych, a więc należące do podstawowych zadań realizowanych przez Zakład Karny w G..

Dodatkowo wskazać można, że nauka prawa opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną". Zaznacza się w niej,

że katalog z art. 115 § 13 i § 19 Kodeksu karnego mają charakter jedynie podstawowy i niewyczerpujący. Zauważa się tam, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że żądana przez skarżącego informacja "wymienić ile środków otrzymał funkcjonariusz o nr [...] w [...] r. na remont mieszkania, dofinansowanie do mieszkania i czy w trakcie swojej służby otrzymał środki na zakup mieszkania" należy do zakresu przedmiotowego u.d.i.p. i nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej w trybie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jak już wyżej wskazano wnioskowana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i pozostaje w związku z pełnioną przez tą osobę funkcją publiczną w ramach struktury organizacyjnej podmiotu realizującego nałożone na niego zadania publiczne.

Kwestie związane z przyznawaniem funkcjonariuszom pomocy finansowej związanej z mieszkaniem szczegółowo reguluje ustawa o Służbie Więziennej

w rozdziale 18 zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy". Stosownie do art. 6 ustawy o Służbie Więziennej koszty funkcjonowania Służby Więziennej pokrywane są z budżetu państwa, a w myśl art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2077) gospodarka środkami publicznymi jest jawna.

Podkreślenia wymaga, że strona nie domaga się ujawnienia prywatnych danych związanych ze strefą zatrudnienia danego pracownika, czy jego sytuacją rodzinną, lecz informacji o środkach finansowych, wydatkowanych w związku z pracą funkcjonariusza Służby Więziennej.

W ocenie Sądu, udostępnienie informacji w zakresie pomocy finansowej związanej z mieszkaniem jako odnoszącej się do osoby pełniącej funkcję publiczną

i wiążącej się z zasadami i warunkami funkcjonowania podmiotu publicznego nie stanowi niedozwolonej prawem ingerencji w strefę życia prywatnego funkcjonariusza. Stwierdzenie takie obliguje Sąd do uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji ze względu na naruszenie przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpatrywaniu wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej organ uwzględni przedstawioną przez Sąd ocenę prawną w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 § 1 ww. ustawy w zw. § 2 ust. 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 ze zm.).