Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 812/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6563
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Dębkowski, Sędziowie sędzia WSA Hanna Filipczyk, asesor WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] , 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz T. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS") utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] listopada 2021 r. wydaną wobec Skarżącej – T. sp. z o.o. o odmowie wydania wiążącej informacji stawkowej.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lipca 2021 r. wpłynął wniosek Skarżącej o wydanie wiążącej informacji stawkowej, a jego przedmiotem była usługa mycia wiat i wygrodzeń z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach tramwajowych na terenie W. . Skarżąca zaznaczyła, że usługa ma charakter jednorodny i polega na (1) myciu wiat przystankowych zlokalizowanych na przystankach miejskich tj. myciu całej konstrukcji wiaty, w szczególności elementów szklanych, ławek i pozostałych jej elementów, (2) myciu wygrodzeń (barierek) z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach miejskich.

Na wezwanie organu Skarżąca uzupełniła swój wniosek i wyjaśniła, że jest zamawiającym w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2019 ze zm.), a wniosek dotyczy określenia prawidłowej stawki podatku od towarów i usług, której wysokość wpływa na sposób obliczenia ceny usługi. Postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego na mycie wiat i wygrodzeń z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach tramwajowych na terenie W. (3 części) zostało wszczęte przez Skarżącą w dniu [...] czerwca 2021 r. Wybór najkorzystniejszych ofert został dokonany i opublikowany w dniu 14 lipca 2021 r. Z kolei w dniu [...] sierpnia 2021 r. zostały zawarte umowy na świadczenie usług z wybranym w przetargu wykonawcą i w tym dniu Skarżąca zakończyła przedmiotowe postępowanie o udzielenie zamówienia. Planowane przez nią przyszłe postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na mycie wiat i wygrodzeń z wypełnieniem nie zostały zakończone. Skarżąca wskazała, iż zamawiający nabywa jedną usługę (świadczenie), tj. mycie wiat przystankowych szklanych (część nr 1 i 2) oraz mycie wygrodzeń z wypełnieniem (część nr 3), wymagającą podejmowania szeregu czynności przez wykonawcę. Wynagrodzenie należne wykonawcy będzie wypłacane po każdorazowym prawidłowym wykonaniu jednego z ośmiu cykli mycia wiat (część nr 1 i 2) oraz wygrodzeń (część nr 3). Prawidłowość wykonania usługi każdorazowo będzie potwierdzana protokołem odbioru usługi. Zamawiający zapłaci za wykonanie usługi (po wykonaniu każdego cyklu mycia), kwotę wynikającą z ceny jednostkowej netto określonej w ofercie wykonawcy, pomnożonej przez liczbę faktycznie umytych wiat (część nr 1 i 2)/liczbę faktycznie umytych m2 wygrodzeń (część nr 3), powiększoną o podatek VAT zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Do swojego pisma Skarżąca dołączyła trzy umowy.

Z uwagi na to, że powyższe uzupełnienie nie zawierało opisu jednej konkretnej usługi organ wezwał Skarżącą do jednoznacznego wskazania której usługi dotyczy złożony wniosek oraz do udzielenia dodatkowych informacji.

W odpowiedzi na to wezwanie Skarżąca wskazała, iż przedmiotem wniosku jest jedna usługa polegająca na myciu wiat i wygrodzeń z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach tramwajowych na terenie W. . Przedmiotowa usługa wykonywana jest/będzie dla Skarżącej w ramach zamówień publicznych realizowanych w przeszłości, obecnie, jak również w przyszłości. Tym samym podział zamówienia na trzy części (według lokalizacji przystanków tramwajowych oraz kształtu/wyglądu wiat i wygrodzeń) i w konsekwencji zawarcie trzech identycznych umów nie oznacza, iż każda umowa i część dotyczą innej usługi. Kolejne postępowania ze względów organizacyjnych Skarżąca może podzielić na mniej lub więcej części (np. 2 lub 4 części) i w rezultacie będzie inna liczba zawieranych umów, co nie oznacza, że każda umowa (część) będzie dotyczyła innej usługi, niż ta wskazana we wniosku.

Reasumując Skarżąca podkreśliła, że każda część (umowa) dotyczy tej samej jednej usługi mycia, a podział przedmiotu zamówienia na części (obecnie 3 w przyszłości w innej liczbie) ma wyłącznie charakter organizacyjny.

W dniu [...] listopada 2021 r. organ I instancji wydał decyzję odmawiającą wydania wiążącej informacji stawkowej.

Od tej decyzji Skarżąca odwołała się.

Rozpoznając to odwołanie DKIS przypomniał, że zgodnie z art. art. 42b ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.") wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej, a zatem i sama informacja, może dotyczyć wyłącznie jednego towaru albo jednej usługi, albo jednego świadczenia złożonego, składającego się z kilku towarów i/lub usług, które w ocenie wnioskodawcy składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Następnie podzielił stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Przedmiotem wniosku Skarżącej nie jest bowiem jedna usługa, lecz odrębne usługi podlegające odrębnie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. DKIS zauważył mianowicie, że z treści wniosku i jego uzupełnień wynika, że przedmiotem usług jest mycie różnych obiektów, tj. wiat tramwajowych różnych typów, rodzajów i wielkości lub wygrodzeń (barierek) z wypełnieniem. Obiekty te są diametralnie różne, inna jest ich konstrukcja, materiał z którego są wykonane, przeznaczenie. Zdaniem DKIS różne przedmioty usług, wymagające podjęcia różnych czynności i spełnienia różnych warunków w poszczególnych częściach zamówienia świadczą o istnieniu różnych, odrębnych usług. Tym samym usługi stanowiące przedmiot wniosku mają różny zakres, są przedmiotem odrębnej sprzedaży i mogłyby być wykonywane przez różne podmioty.

DKIS podkreślił również, że szczegółowe wymagania dotyczące przedmiotu zamówienia nie są tożsame dla każdej części zamówienia. Przeciwnie w treści specyfikacji zamówienia można dostrzec pewne wymagania dotyczące tylko konkretnych części zamówienia. To oznacza, że wbrew zapewnieniom Skarżącej, podczas realizacji usługi mycia w każdej lokalizacji i na każdym obiekcie nie będą wykonywane te same czynności, np. przy myciu wygrodzeń z wypełnieniem (część 3 zamówienia) nie będzie miało miejsca mycie ławek (jak w 1 i 2 części zamówienia), a specjalne pojazdy z wysięgnikiem będą wykorzystywane tylko do mycia wiat przystankowych (czyli w 1 i 2 części zamówienia).

Dalej organ odwoławczy uzupełnił analizę organu I instancji i rozważył kwestię ewentualnej kompleksowości świadczeń. Odwołując się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) i polskich sądów administracyjnych wyjaśnił na czym polega świadczenie kompleksowe. Zauważył, że o istnieniu kilku niezależnych świadczeń może świadczyć uzgodnienie odrębnych cen. W jego ocenie taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Osobne rozliczanie każdej z usług mycia oraz wyznaczanie odrębnej dla każdej z nich ceny, świadczy bowiem o fakcie, że poszczególne usługi mycia nie składają się na jedno świadczenie kompleksowe.

Dalej DKIS wskazał, że za uznaniem danego świadczenia za kompleksowe przemawia tożsamość podmiotowa. Tymczasem w niniejszej sprawie, dopuszczenie możliwości świadczenia poszczególnych części zamówienia przez różne podmioty wskazuje na mnogość usług.

DKIS zwrócił też uwagę, że kolejną wskazówką pomocną przy badaniu kompleksowości usług, jest ich niezależna dostępność świadczeń, która występuje w analizowanej sprawie. Ponadto usługi mogą być rozdzielone bez żadnego uszczerbku dla każdej z nich i mogą być wykonywane przez dowolne, różne podmioty.

Reasumując DKIS stwierdził, że usługi mycia wiat przystankowych i usługi mycia wygrodzeń (barierek) z wypełnieniem nie stanowią - pod względem ekonomicznym - jednej, kompleksowej całości. W rezultacie podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji, że w sprawie nie mamy do czynienia z jedną usługą, lecz z odrębnymi usługami lub zespołem odrębnych świadczeń podlegającymi odrębnie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. - dalej: "O.p.") przez naruszenie dyrektyw postępowania dowodowego, w szczególności obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w rezultacie poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego wadliwe ustalenie stanu faktycznego, co skutkowało błędnym uznaniem, że wniosek dotyczy co najmniej dwóch usług, w sytuacji gdy we wniosku została opisana jedna usługa mycia wiat i wygrodzeń z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach tramwajowych na terenie W. , a podział przedmiotu zamówienia na części/umowy (obecnie 3 w przyszłości w innej liczbie) ma wyłącznie charakter organizacyjny (wynika z podziału terytorialnego - lokalizacji wiat i wygrodzeń, a nie różnego zakresu usługi mycia), oraz

2) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez naruszenie dyrektyw postępowania dowodowego, w szczególności obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w rezultacie poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego wadliwe ustalenie stanu faktycznego, polegające na nieustaleniu ilu konkretnie i jakich usług dotyczy wniosek, a jedynie ogólne stwierdzenie, że wniosek dotyczy co najmniej dwóch usług, w sytuacji gdy organ I instancji sugeruje, że każda z 3 umów/części zamówienia stanowi odrębną usługę, natomiast organ II instancji sugeruje, iż część/umowa 1 i 2 dotycząca mycia wiat przystankowych stanowi jedną usługę a część/umowa 3 dotycząca mycia wygrodzeń drugą, a w konsekwencji

3) art. 42b ust. 5 pkt 1 u.p.t.u. przez błędne uznanie, że przedmiot wniosku wykracza poza zakres tego przepisu ponieważ nie dotyczy on klasyfikacji jednej usługi, oraz

4) art. 42b ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 42g ust. 2 u.p.t.u. przez błędne uznanie, że w sytuacji gdy (w ocenie organu) wniosek dotyczy więcej niż jednej usługi to należy odmówić wydania wiążącej informacji stawkowej względem całego wniosku, zamiast wydać wiążącą informację stawkową do jednej usługi oraz ewentualnie odmówić wydania tej informacji względem pozostałych usług, gdy zaistnieją przesłanki negatywne do wydania dla nich wiążącej informacji stawkowej,

5) art. 42b ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 42g ust. 2 u.p.t.u. i art. 165a O.p. przez błędne działanie - w sytuacji gdy (w ocenie organu) wniosek dotyczy więcej niż jednej usługi - polegające na braku odrzucenia wniosku w ramach jego wstępnej oceny przez organ pod kątem spełnienia warunków do uzyskania wiążącej informacji stawkowej, w rezultacie wnioskowania a contrario organ kończąc wszczęte postępowanie podatkowe zobowiązany był, w oparciu o przedstawiony we wniosku stan faktyczny, sklasyfikować jedną usługę i określić właściwą dla niej stawkę podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W ocenie Sądu skarga co do zasady zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Podkreślenia wymaga, że kontrola sądowoadministracyjna w sprawach podatkowych sprawowana jest pod względem legalności, tj. oceny działań administracji podatkowej pod kątem przestrzegania przepisów postępowania i prawidłowości stosowanej wykładni przepisów prawa. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz nie zastępuje go w czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (wyrok NSA z 11 kwietnia 2013r., II GSK 108/2012, LexisNexis nr 5991706).

Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 133 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy tego czy Strona wskazała jedną usługę która miała być przedmiotem WIS czy też jak chce tego organ mamy do czynienia co najmniej z dwoma odrębnymi usługami. W sprawie nie jest natomiast sporne, że w nie mamy do czynienia z usługą kompleksową.

Decyzje należało uchylić. Organ ma rację, że o ile nie chodzi o świadczenia kompleksowe (w tej sprawie wniosek ich nie dotyczył) przedmiotem wniosku o WIS powinien być jeden towar lub jedna usługa. Z wniosku opisującego więcej niż jedną usługę (towar) nie można wydać wielu WIS, ani też nie można wydać jednego WIS na wiele usług (towarów).

Wyjaśniając podstawy prawne wyroku wskazać należy, że zgodnie z art. 42a u.p.t.u. wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej "WIS", jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi.

Natomiast zgodnie z art. 42b ust. 2 i 5 u.p.t.u. wniosek o wydanie WIS zawiera:

1) imię i nazwisko lub nazwę wnioskodawcy, jego adres zamieszkania lub adres siedziby, numer identyfikacji podatkowej lub inny numer umożliwiający identyfikację wnioskodawcy;

2) imię, nazwisko i adres zamieszkania pełnomocnika wnioskodawcy, jeżeli został ustanowiony, lub innych osób upoważnionych do kontaktu w sprawie wniosku;

3) określenie przedmiotu wniosku, w tym:

a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,

b) wskazanie klasyfikacji, według której mają być klasyfikowane towar lub usługa,

c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w ust. 4;

4) informacje dotyczące opłaty należnej od wniosku.

W myśl art. 42b ust. 5 u.p.t.u., przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być: 1) towar albo usługa, albo 2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Do wniosku o wydanie WIS można dołączyć dokumenty odnoszące się do towaru albo usługi, w szczególności fotografie, plany, schematy, katalogi, atesty, instrukcje, informacje od producenta lub inne dostępne dokumenty umożliwiające organowi wydającemu WIS dokonanie właściwej klasyfikacji towaru albo usługi (art. 42b ust. 7 ustawy).

Wniosek o wydanie WIS podlega opłacie w wysokości 40 zł, co wynika z art. 42d ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.

W tym kontekście należy zaznaczyć, że leżące u podstaw wprowadzenia instytucji WIS prawo podatnika do uzyskania decyzji WIS nie ma charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, a wręcz przeciwnie, obwarowana została przez ustawodawcę szczegółowymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie decyzji WIS. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym co jest przedmiotem wniosku.

Na wstępie zaznaczyć należy, że poza sporem jest, że przedmiotem wniosku nie było świadczenie kompleksowe, składające się z wielu towarów w jedną czynność opodatkowaną, w rozumieniu art. 42b ust. 5 pkt 2 u.p.t.u. Istota sporu koncentruje się więc wokół zastosowania art. 42b ust. 5 pkt 1 u.p.t.u.

Powyższe przepisy u.p.t.u. wskazują na to, że przedmiotem wniosku o WIS powinien być jeden towar lub jedna usługa, podobnie jak przedmiotem decyzji wydanej w wyniku rozpoznania takiego wniosku może być tylko jeden towar lub jedna usługa. Ustawodawca w wyżej wymienionych przepisach wyraźnie położył nacisk na określenie towaru lub usługi posługując się liczbą pojedynczą.

Należy też mieć na względzie skuteczność WIS, w określonych sytuacjach nie tylko dla podmiotów, dla których została wydana (art. 42c), ale też dla innych podatników. Możliwość przeniesienia WIS na swoją sytuację faktyczną niewątpliwie wymaga bardzo precyzyjnego i jednoznacznego określenia towaru lub usługi w decyzji WIS.

Takie rozumienie art. 42b ust. 5 pkt 1 u.p.t.u. potwierdza także, treść art. 42d u.p.t.u. przewidującego jedną, stałą opłatę za wniosek o wydanie WIS. Wielokrotność opłaty przewidziana jest jedynie w razie objęcia wnioskiem towarów lub usług, które w ocenie wnioskodawcy składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe), co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Oznacza to, że jeden wniosek o wydanie WIS nie może obejmować swoim opisem więcej towarów lub usług, chyba że, w ocenie wnioskodawcy, razem składają się one na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, czyli wtedy gdy jest to jedna czynność złożona – taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. W innych sytuacjach nie ma możliwości objęcia jednym wnioskiem więcej niż jednego towaru lub więcej niż jednej usługi.

Strona wystąpiła o wydanie wiążącej informacji stawkowej w zakresie określenia stawki podatku dla towarów dla usługi polegającej na myciu wiat przystankowych zlokalizowanych na przystankach miejskich tj. myciu całej konstrukcji wiaty, w szczególności elementów szklanych, ławek i pozostałych jej elementów i myciu wygrodzeń (barierek) z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach miejskich. Usługi mycia wiat przystankowych i wygrodzeń zostały określone wedle dołączonych do wniosku załączników o nr: 1-3. Strona wskazała na podział zamówienia na trzy części (według lokalizacji przystanków tramwajowych oraz kształtu/wyglądu wiat i wygrodzeń) i zawarcie trzech identycznych umów.

Nie ulega wątpliwości, że otrzymując wniosek o wydanie WIS organ ma obowiązek dokonać wstępnej oceny wniosku m.in. w zakresie zbadania, czy wniosek został wniesiony przez uprawniony podmiot oraz czy nie zachodzą inne przeszkody do wszczęcia postępowania. Uprawnienie podmiotowe Skarżącej do złożenia wniosku o WIS nie budziło wątpliwości. Szczegółowy opis usługi (zawierający okoliczności jej wykonania) oraz wszystkie czynności (wraz z ich opisem) na nią się składające Spółka wskazała we wniosku w części D. w poz. 57 (szczegółowy opis usługi) i poz. 59 (opis załączników). Ponadto, w piśmie z dnia 8 września 2021 r. wraz z załączonymi dokumentami Spółka przesłała dodatkowe informacje w odpowiedzi na wezwanie organu.

Z przedstawionego przez Stronę opisu wykonywanych czynności wynika, że polegają one, o czy była już mowa na myciu wiat przystankowych zlokalizowanych na przystankach miejskich tj. myciu całej konstrukcji wiaty, w szczególności elementów szklanych, ławek i pozostałych jej elementów i myciu wygrodzeń (barierek) z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach miejskich. Jak wskazano, szyby należy myć ogólnie dostępnymi środkami do mycia szyb (muszą być biodegradowalne). Podkreślono, że mycie przeszklenia wiat od strony jezdni oraz dachu powinno odbywać się przy pomocy specjalnego pojazdu z wysięgnikiem przeznaczonego do takich celów. Usługa ma polegać również na usunięciu z czyszczonych powierzchni naklejek, reklam oraz graffiti. Wnioskodawca dopuszcza, np. dla czyszczenia miejsc mocno zatłuszczonych, stosowanie organicznych środków rozcieńczających, jak alkohol etylowy, przy czym czas oddziaływania na mytą powierzchnię powinien być możliwie krótki (wcieranie środka może spowodować zmatowienie powłoki).

Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca wymaga jasnego i precyzyjnego opisu tylko jednej usługi (towaru) niezależnie od tego, czy inne usługi (towary) zawierające częściowo lub całkowicie różne elementy będą podlegały tej samej stawce podatku i klasyfikacji statystycznej. Nie ma prawnej możliwości wnioskowania o WIS dla grupy usług (towarów).. Zasada jest bowiem taka, że w wyniku jednego wniosku o WIS zawierającego opis jednego towaru może być wydana jedna decyzja WIS. Organ wydający WIS jest związany wnioskiem i nie może samodzielnie dzielić opisu towarów zawartego we wniosku na kilka towarów pojedynczych i prowadzić następnie kilka oddzielnych postępowań o wydanie WIS. To wnioskodawca ma obowiązek na tyle precyzyjnie opisać towar lub usługę, aby organ nie miał wątpliwości, że przedmiotem wniosku jest pojedynczy towar lub usługa.

Przepisy dotyczące procedury WIS, a przede wszystkim art. 42b ust. 5 pkt 1 u.p.t.u. są jasne. Zasada legalizmu wymaga, aby organ przestrzegał tych przepisów. Organ nie ma swobody wyboru zastosowania danej normy prawnej, ale jest związany brzmieniem treści przepisu, a w konsekwencji nie można objąć jednym wnioskiem o wydanie WIS wielu usług (towarów).

Wniosek wskazujący mnogie usługi (towary) uchybia jego dopuszczalnemu zakresowi wyznaczonemu przez art. 42b ust. 5 pkt 1 u.p.t.u. Taki wniosek nie może być wnioskiem o wydanie WIS w zakresie przedmiotowym i porządku prawnym przewidzianym w u.p.t.u., ale wnioskiem o wydanie rozstrzygnięcia w bliżej nieokreślonej formie co do klasyfikacji statystycznej grupy różnych towarów tylko podobnych do siebie, w nieznanej w prawie procedurze "wniosku mnogiego".

Reasumując dotychczasowe wywody Sądu, organ ma rację, że nie mógł procedować merytorycznie wniosku ujmującego więcej niż jednej usługi, ani też nie mógł samodzielnie (wedle uznania, jak uważa Skarżąca) wybrać sobie jednej usługi, który poddałby merytorycznej ocenie. Organ wydający WIS jest związany wnioskiem i nie może samodzielnie dzielić opisu towarów zawartego we wniosku na kilka towarów pojedynczych i prowadzić następnie kilka oddzielnych postępowań o wydanie WIS. Jednakże, w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że przedmiotem wniosku Strony i wydanie WIS jest jedna usługa, wbrew temu co twierdzi organ.

Oczywiście Strona ma prawo złożyć odrębne wnioski o wydanie WIS, dzieląc je na poszczególne usługi (towary), z czego może wynikać, że niniejszy spór jest niepotrzebny. Zadaniem Sądu nie jest jednak spekulowanie, jaka taktyka procesowa byłaby dla Strony korzystniejsza i szybciej doprowadziłaby do wydania oczekiwanych przez Stronę decyzji WIS. Jedynym zadaniem Sądu jest ocena legalności decyzji odmawiającego wydania WIS.

W ocenie Sądu organ nie wskazał argumentów merytorycznych za przyjęciem że w sprawie mamy do czynienia z co najmniej dwoma usługami, które podlegają odrębnej klasyfikacji na potrzeby podatku VAT. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem wykonywanej usługi ma być "mycie" czy to samej wiaty przystankowej jak i wygrodzeń. Nie można przy tym stwierdzić aby wniosek Strony był opcjonalny, wielowariantowy czy też zbyt ogólny.

Organ nie wskazał przede wszystkim jaki interes fiskalny miałby przemawiać za uznaniem odrębności usług przedstawionych przez Stronę w jej wniosku o wydanie WIS. Organ nie wskazał jaki wpływ na wydzielenie wskazanych usług ma to jakiego materiału dokonywane jest mycie, czy też okoliczność zawierania kilku umów dotyczących wyświadczenia wskazanej usługi.

Natomiast mając na uwadze lekturę zaskarżonej decyzji jak i argumenty w niej podniesione nie można oprzeć się stwierdzeniu że organ próbuje sztucznie wyodrębnić i podzielić wskazywaną usługę. Nie sposób bowiem uznać, że samo mysie wiaty przystankowej i mycie wygrodzenia w postaci barierki mają różny zakres i należy je klasyfikować dla celów podatkowych w sposób odrębny. Organ nie wykazał, że materiał użyty do budowy wiaty czy też barierki ma wpływ na klasyfikację "usługi mycia" tych przedmiotów. Również w sferze domysłów należy pozostawić sugestie organu, że wskazana usługa może mieć szerszy charakter i rozciągać się na mycie koszy śmietnikowych, gablot informacyjnych, biletomatów, stojaków na rowery czy też[...] , bowiem takowych informacji nie wskazywała Skarżąca w swoim wniosku.

Podsumowując, w ocenie Sądu organ nie wykazał podstaw do uznania, że w sprawie mamy do czynienia z co najmniej z dwoma usługami, analizując bowiem argumentację zawarta w materiale przedłożonym organom nie sposób uznać że mamy do czynienia z wieloma usługami (co najmniej dwoma jak twierdzi DKIS). Sąd przychylił się zatem do stanowiska Skarżącej co do przyjęcia że mamy do czynienia z jedną usługą w zakresie mycia wiat i wygrodzeń która winna zostać sklasyfikowana przez organ na potrzeby odpowiedniej stawki podatku od towarów i usług.

Zalecenia co do ponownego postępowania wynikają z oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku.

Zasadny okazał się zatem zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. bowiem doszło do naruszenia dyrektyw postępowania dowodowego, w szczególności obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w rezultacie poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego wadliwe ustalenie stanu faktycznego, co skutkowało błędnym uznaniem, że wniosek Strony dotyczy co najmniej dwóch usług, w sytuacji gdy we wniosku została opisana jedna usługa mycia wiat i wygrodzeń z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach tramwajowych na terenie W. . W konsekwencji ww. naruszeń doszło do również do naruszenia art. 42b ust. 5 pkt 1 ustawy o VAT. Doszło bowiem do bezpodstawnej odmowy wydania Wiążącej Informacji Stawkowej o którą wnioskowała Skarżąca.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a) p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję, a decyzja je poprzedzającą, która jest dotknięta takimi samymi wadami jak decyzja zaskarżona, uchylono na podstawie art. 135 p.p.s.a.

Na wniosek strony skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis w wysokości 200 zł, i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł (art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1687).