Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 549/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75 § 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 maja 2009 r., sygn. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] odmawiającą "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Pismem z dnia 20 października 2005 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (zwana dalej "Spółką") wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 852.864,77 zł), załączając do wniosku m.in. korektę deklaracji na podatek od nieruchomości. W korekcie tej Spółka wyłączyła z opodatkowania nieruchomości podlegające jej zdaniem zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust.1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l.", a mianowicie budowle infrastruktury portowej oraz zajęte pod nie grunty ("Nabrzeże [...]").

Organ I instancji, rozpatrując sprawę po raz trzeci (z uwagi na dwukrotne uchylenie przez organ odwoławczy poprzednich decyzji wydanych przez Prezydenta Miasta w tej sprawie), nie podzielił stanowiska Spółki uznając, że zwolnienie od podatku przewidziane w art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w odniesieniu do wskazanych budowli nie przysługuje. Organ stwierdził, że powyższe zwolnienie odnosi się do budowli infrastruktury portowej i zajętych pod nie gruntów, a wskazane przez Spółkę nieruchomości do tej kategorii nie należą. Odwołując się do definicji pojęć zawartych w ustawie z 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz.U. z 2002r. Nr 110 poz. 967 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o portach i przystaniach morskich", organ przytoczył treść art. 2 pkt 4 tej ustawy, zgodnie z którym przez infrastrukturę portową rozumie się znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje związane z funkcjonowaniem portu przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5. Przepis ten z kolei stanowi, że przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje w szczególności świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Organ podniósł, że obiekty wykazane przez Spółkę są wprawdzie budowlami w rozumieniu prawa budowlanego oraz położone są w granicach portu morskiego, jednakże nie są ogólnodostępne i nie są przeznaczone do świadczenia usług przez podmiot zarządzający tym portem, utworzony na podstawie ustawy o portach i przystaniach morskich. Nabrzeże [...] nie zostało wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej dla portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej (Dz.U. Nr 42, poz. 407) i nie było wymienione w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 grudnia 2003 r. (Dz.U. Nr 219, poz. 2160). Tym samym przedmiotowe budowle i zajęte pod nie grunty - zdaniem organu - nie są objęte zwolnieniem podatkowym przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co oznacza, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest nieuzasadniony.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji Spółka domagała się jej uchylenia zarzucając naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich oraz art. 92 i 217 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, że zwolnienie od podatku od nieruchomości obejmuje jedynie te nieruchomości, których właścicielem lub wyłącznym użytkownikiem jest podmiot zarządzający portem oraz błędne określenie infrastruktury portowej w oparciu o akt prawny niższej rangi niż ustawa. Zdaniem Spółki wykonywanie przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, tj. zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej polega na zabezpieczeniu ogólnego dostępu i możliwości korzystania ze znajdującej się w granicach portu całej infrastruktury portowej, a więc nie tylko tej, której właścicielem bądź użytkownikiem jest podmiot zarządzający, ale także tej, której właścicielem bądź użytkownikiem jest inny podmiot, z którym podmiot zarządzający zawiera stosowne umowy dotyczące współpracy w zakresie świadczenia usług portowych.

Spółka zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego przez przyjęcie, że należące do Spółki budowle, znajdujące się na Nabrzeżu [...], nie są ogólnodostępne, nie są związane z funkcjonowaniem portu, nie są przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, a zatem nie stanowią infrastruktury portowej zdefiniowanej w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich. Ponadto Spółka podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 139, art. 187 § 1, art. 190, art. 207 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", przez brak dokonania wnikliwej oceny zebranego w toku postępowania materiału dowodowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało

w mocy decyzję organu I instancji uznając, że odpowiada prawu.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że wyjaśnienia pojęcia "infrastruktura portowa" należało poszukiwać w ustawie o portach i przystaniach morskich. Z definicji zawartej w art. 2 pkt 4 tej ustawy wynika wyraźny i nierozerwalny związek obiektów, urządzeń i instalacji z ich przeznaczeniem do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Zwolnienie przewidziane w art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. ma charakter przedmiotowo-podmiotowy, a zatem o możliwości skorzystania z niego decydować musi fakt korzystania przez zarządcę portu z określonych budowli (gruntów) i wykonywania przy ich zastosowaniu zadań w zakresie świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Jak podkreślił organ odwoławczy, Nabrzeże [...] położone jest w granicach portu morskiego, zarządzanego przez B S.A. (dalej: B S.A.). Nabrzeże to w badanym roku podatkowym znajdowało się w użytkowaniu wieczystym Spółki, będącej ponadto właścicielem budynków tam się znajdujących. Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej udostępniała w drodze umów należące do niej tereny oraz urządzenia przeładunkowe i magazynowe innym podmiotom gospodarczym w celu świadczenia tam usług portowych. Spółka podjęła m.in. współpracę z "C" Sp. z o.o. w zakresie koordynacji handlowo-eksploatacyjnej całego Portu oraz pośrednictwa w rozliczeniach usług i opłat portowych oraz z "D" Sp. z o.o. w zakresie realizacji usług przeładunkowych z wykorzystaniem oddanej w dzierżawę infrastruktury nabrzeża. Obie ww. spółki powołane zostały przez B S.A. w celu wykonywania działalności w zakresie bieżących zadań eksploatacyjnych i świadczenia usług związanych z wykorzystaniem infrastruktury portowej. Powyższe wynika ze strategii przyjętej przez B S.A. polegającej na zaniechaniu osobistego świadczenia usług portowych i powierzenie tego zadania spółkom portowym, w których podmiot zarządzający portem jest większościowym udziałowcem. B S.A. na oficjalnej stronie internetowej wymienia Nabrzeże [...] jako integralną część portu i wskazuje "D" Sp. z o.o. jako operatora portowego obsługującego to nabrzeże.

Organ odwoławczy stwierdził, że z powyższego stanu faktycznego wynika, iż usługi portowe świadczone są nie przez podmiot zarządzający, będący jednoosobową spółką Skarbu Państwa, utworzoną na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 51, poz. 298), lecz przez odrębne podmioty gospodarcze, tj. spółki prawa handlowego. Nie ma przy tym znaczenia, że spółki te są powiązane gospodarczo i kapitałowo z B S.A., skoro są odrębnymi prawnie podmiotami gospodarczymi. Zamieszczenie natomiast przez B S.A. na stronie internetowej informacji o usługach świadczonych przez jedną z tych spółek na gruntach dzierżawionych m.in. od podatnika, polegających na przeładunku towarów w oparciu o dwa nabrzeża przeładunkowe, w tym Nabrzeże [...], organ odwoławczy uznał za przejaw promocji oferty handlowej tejże spółki portowej, a nie za dowód wykonywania przez B S.A. usług portowych.

Organ odwoławczy uznał zatem, że grunty na obszarze Nabrzeża [...] i znajdujące się tam budowle nie będąc wykorzystywane przez podmiot zarządzający portem, tj. B S.A., do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, nie podlegają zwolnieniu na podstawie art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ja poprzedzającą, zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 121 § 1, art. 122, art. 139, art. 187 § 1 i 3, art. 207 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, błąd w ustaleniach faktycznych i nieodniesienie się do kwestii ogólnodostępności budowli i ich związku z funkcjonowaniem portu;

- art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l., art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich, art. 92 i 217 Konstytucji RP poprzez odmowę zastosowania zwolnienia podatkowego od budowli infrastruktury portowej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że przewidziane w art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. zwolnienie podatkowe ma charakter przedmiotowy, wobec czego o zaliczeniu budowli do infrastruktury portowej decyduje wyłącznie rodzaj budowli, a nie to, czy budowle te stanowią własność podmiotu zarządzającego portem, nawet oddanych w dzierżawę innym podmiotom. Taka wykładnia narusza konstytucyjną zasadę równości podmiotów w warunkach konkurencji rynkowej. Skarżąca podkreśliła, że art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich określając wymóg, by infrastruktura portowa służyła od wykonywania przez podmiot zarządzający portem określonych zadań nie formułuje kolejnego warunku, w szczególności nie stwierdza, że aby podatnik mógł skorzystać ze zwolnienia musi być podmiotem zarządzającym portem. Przesłanka "wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań dotyczących świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej" nie jest tożsama z przesłanką "świadczenia przez podmiot zarządzający usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej". Obie spółki portowe, tj. "D" Sp. z o.o. oraz C Sp. z o.o. powołane zostały przez podmiot zarządzający portem do wykonywania zadań dotyczących świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. B S.A. jako podmiot zarządzający portem nie świadczy bezpośrednio i we własnym imieniu usług portowych na żadnym nabrzeżu portowym. Pomimo to infrastruktura portowa na nich korzysta ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zdaniem skarżącej organy bezpodstawnie zaniechały dokonania ustaleń faktycznych co do tego, w jaki sposób B S.A. realizuje zadania dotyczące świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.

W dopowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżąca Spółka jest wieczystym użytkownikiem gruntów obejmujących teren Nabrzeża [...] i właścicielem budowli znajdujących się na tym gruncie. Nabrzeże [...] położone jest w granicach portu morskiego, zarządzanego przez B S.A. Skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej udostępniała w drodze umów należące do niej tereny oraz urządzenia przeładunkowe i magazynowe innym podmiotom gospodarczym w celu świadczenia tam usług portowych. Spółka podjęła m.in. współpracę z "C" Sp. z o.o. w zakresie koordynacji handlowo-eksploatacyjnej całego Portu oraz pośrednictwa w rozliczeniach usług i opłat portowych oraz z "D" Sp. z o.o. w zakresie realizacji usług przeładunkowych z wykorzystaniem oddanej w dzierżawę infrastruktury nabrzeża. Obie ww. spółki powołane zostały przez B S.A. w celu wykonywania działalności w zakresie bieżących zadań eksploatacyjnych i świadczenia usług związanych z wykorzystaniem infrastruktury portowej. B S.A. nie świadczy bezpośrednio usług portowych lecz powierza to zadanie spółkom portowym, w których jest większościowym udziałowcem. B S.A. na oficjalnej stronie internetowej wymienia Nabrzeże [...] jako integralną część portu i wskazuje "D" Sp. z o.o. jako operatora portowego obsługującego to nabrzeże.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył tego, czy na gruncie tak ustalonego stanu faktycznego grunty będące w użytkowaniu wieczystym podatnika i stanowiące jego własność budowle, znajdujące się na obszarze Nabrzeża [...], objęte są zwolnieniem od podatku od nieruchomości przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Przepis ten przewiduje zwolnienie od podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej oraz budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajętych pod nie gruntów. Ponieważ ustawa podatkowa nie definiuje w/w pojęć, zasadne było określenie tych pojęć na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich. Zgodnie z art. 2 pkt 4 tej ustawy infrastruktura portowa to znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5. tj. świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.

Powyższe zwolnienie, o którym mowa w art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, które to przepisy współtworzą ulgę podatkową wraz z podstawowym w tym zakresie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ma ewidentnie charakter przedmiotowo-podmiotowy. Ten podmiotowy charakter wynika z zawartego w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich sformułowania "przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5", czyli zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Pojęcie infrastruktury portowej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wiązać z przeznaczeniem ich do wykonywania zadań podmiotu zarządzającego portem polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z nich. Tym samym zadań tych nie może wykonywać inny podmiot i nie korzysta on z tego powodu ze zwolnienia podatkowego. Taki też pogląd został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 558/08, (niepublik. dostępny w internecie) oraz w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 996/07, (opublik. ONSAiWSA 2009/2/42, POP 2008/4/59), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego i ocenionego przez organy nie wynika, że w analizowanym okresie podatkowym skarżąca była podmiotem, który, na podstawie określonego tytułu prawnego, wykonywał w ramach zarządzania portem zadania w postaci świadczenia usług związanych z korzystaniem infrastruktury portowej w rozumieniu art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, ani że usługi te na spornym nabrzeżu wykonywane były przez podmiot zarządzający portem, tj. B S.A. Usługi te świadczone były bowiem na podstawie umów zawartych ze skarżącą przez dwie spółki portowe, w których udziałowcem był B S.A., jednocześnie założyciel tychże spółek. Nie zmienia to jednak faktu, że obie spółki portowe są odrębnymi od głównego udziałowca osobami prawnymi, prowadzącymi działalność na własny rachunek i we własnym imieniu. Spółki te wykonują zadania związane z korzystaniem z infrastruktury portowej, nie są jednak podmiotem zarządzającym portem. Dlatego też korzystanie przez nie z infrastruktury portowej nie może być traktowane jako świadczenie usług przez podmiot zarządzający portem.

Wbrew zarzutom skarżącej przedstawiona powyżej interpretacja nie prowadzi do wniosku, że zwolnieniem od podatku na podstawie art. 7 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. objęte są tylko nieruchomości stanowiące własność podmiotu zarządzającego portem, jak bowiem wskazano wyżej, istotne jest to, czy nieruchomości te są wykorzystywane przez ten podmiot do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, a nie to, czyją stanowią własność.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji RP podkreślić należy, że są one bezzasadne. Art. 217 Konstytucji RP stanowi, iż nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Przepis ten nie został w sprawie naruszony. W rozpoznawanej sprawie nie został także naruszony art. 32 Konstytucji RP, albowiem nie sposób przyjąć, by organ zarządzający portem i podmiot gospodarczy (spółka akcyjna) mogli być uznani za charakteryzujący się w równym stopniu daną cechą relewantną. Ten pierwszy nie jest podmiotem gospodarczym, przedsiębiorcą nawet, gdy przyjmie się, że świadczenie usług z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich ma charakter działalności gospodarczej. Zwrócić bowiem uwagę trzeba na to, że jego możliwości prowadzenia takiej działalności są ściśle określone, co wprost stwierdza art. 7 ust. 2 ustawy o portach i przystaniach morskich. Nie są to więc podmioty charakteryzujące się podobnymi cechami, a ich zróżnicowanie uzasadnia nierówne ich traktowanie na płaszczyźnie zwolnienia podatkowego (zob. np. wyrok TK z dnia 16 grudnia 1997 r., K8/97. OTK 1997, nr 5-6, poz. 70). Ponadto, co już wskazano, przedstawiona powyżej interpretacja analizowanych przepisów nie opiera się na stwierdzeniu, że zwolnieniem od podatku na podstawie art. 7 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. objęte są tylko nieruchomości stanowiące własność podmiotu zarządzającego portem, lecz te nieruchomości, które są wykorzystywane przez ten podmiot do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich.

Za bezzasadne Sąd uznał także zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Nie sposób w szczególności podzielić zarzutu skarżącej co do niewyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności faktycznych dotyczących tego, że B S.A. na żadnym z nabrzeży nie świadczy usług portowych bezpośrednio. Przede wszystkim okoliczności te nie były przez organy podatkowe kwestionowane. Ponadto nie były to okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. Istotne z uwagi na treść art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 2 ust. 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich było to, czy B S.A. świadczy takie usługi na terenie, którego dotyczyła niniejsza sprawa.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad postępowania określonych

w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazane przepisy obligują organ podatkowy do podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy. W ocenie Sądu organ podatkowy w niniejszej sprawie przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające i zgromadził pełny materiał dowodowy pozwalający na poczynienie ustaleń faktycznych. Zgromadzone zaś dowody wszechstronnie ocenił zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej, czego potwierdzeniem jest szczegółowe i analityczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W rozumowaniu organów podatkowych nie można dopatrywać się żadnego błędu, który by wskazywał na naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej, wprowadzającego zasadę swobodnej oceny dowodów. W szczególności nie budzi wątpliwości ustalenie organów, że informacje zamieszczone na stronie internetowej B S.A. dotyczące usług oferowanych przez "D" Sp. z o.o. nie świadczyły o tym, że są to usługi świadczone przez podmiot zarządzający portem. Przede wszystkim zauważyć należy, że kwestia, czy usługi portowe świadczone przez spółki portowe mogą być traktowane jako usługi wykonywane przez podmiot zarządzający portem w ramach wykonywania zadań, o których mowa w art. 2 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich nie należała do kategorii ustaleń faktycznych, lecz dotyczyła problemu wykładni prawa. W rozstrzygnięciu tego problemu dowód w postaci wydruku ze stron internetowych nie był przydatny. Podkreślić raz jeszcze należy, że nie było sporne to, że B S.A. nie świadczy na terenie zarządzanego przez siebie portu usług portowych bezpośrednio i we własnym imieniu, a usługi te świadczone są przez spółki portowe, których założycielem i większościowym udziałowcem jest właśnie B S.A. Spór w sprawie dotyczył natomiast interpretacji prawa, a konkretnie kwestii, czy przepis art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich stanowiąc o wykonywaniu przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 (polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej) obejmuje też sytuacje, gdy usługi te świadczone są nie bezpośrednio przez podmiot zarządzający portem ale przez wyspecjalizowane spółki portowe, w których podmiot ten jest większościowym udziałowcem. W sporze tym, co wykazano wyżej, Sąd orzekający podzielił pogląd prawny wyrażony przez organy podatkowe, że zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. może dotyczyć jedynie tych ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji, które są wykorzystywane przez podmiot zarządzający portem do świadczenia bezpośrednio i we własnym imieniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.

Bezzasadne są także zarzuty niewyjaśnienia kwestii ogólnodostępności obiektów, urządzeń i instalacji znajdujących się na spornym nabrzeżu i ich związku z funkcjonowaniem portu. Wszystkie przesłanki wymienione w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich muszą być spełnione łącznie, aby obiekty, urządzenia i instalacje mogły zostać uznane za infrastrukturę portową. Niespełnienie jednej z tych przesłanek – tj. przeznaczenia do wykonywania przez podmiot zarządzający portem określonych w ustawie zadań – wyklucza możliwość uznania obiektów, urządzeń i instalacji za element infrastruktury portowej i czyni bezprzedmiotowym badanie istnienia innych wymienionych w przepisie przesłanek.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.