Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 76/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy z odwołania z dnia [...] . od decyzji Burmistrza Miasta J. Z. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2003 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie w piśmie z dnia [...] r. W.R. zawarł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...], wydane na podstawie art. 140 i 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), w przedmiocie wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy z odwołania z dnia [...] r. od decyzji Burmistrza Miasta J. Z. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2003.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej odrzucenie wywodząc, iż zgodnie z art. 236 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Tymczasem postanowienie wydane w trybie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej nie kończy postępowania w sprawie i nie przysługuje na nie zażalenie. Z kolei stosownie do art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 tej ustawy stronie służy ponaglenie, którego W. R. nie złożył. Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podniosło, iż z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że kontrolą przed sądem administracyjnym objęte są orzeczenia w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zatem – według organu odwoławczego – skoro strona wniosła skargę na postanowienie, które nie stanowi jednego z trzech rodzajów aktów ujętych w art. 3 § 2 pkt 2) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to wniosek o jej odrzucenie jest uzasadniony.

W piśmie, nadesłanym do Sądu w dniu [...] r., W.R. stwierdził, iż bezspornym, niewymagającym decyzji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jest fakt, że na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie przedłużania terminu nie służy odwołanie. Skarżący kwestionował natomiast nieuzasadnione czynnościami trzykrotne przedłużanie terminu załatwienia sprawy, niewyjaśnieni, na czym ma polegać skomplikowany charakter w zasadzie prostej sprawie, uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem decyzji, do czego zobowiązuje art. 123 Ordynacji podatkowej oraz nieuwzględnienie w decyzjach wniosków odnośnie zwrotu kosztów postępowania od decyzji uchylonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Nadto strona skarżąca poddała wątpliwości fakt przekazania do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego kompletu akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między tymi organami a organami administracji rządowej. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy ustrojowej kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5/akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej, 6/akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań.

Analizując wymieniony katalog spraw należało uznać, iż zaskarżone postanowienie organu podatkowego nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego.

Na podstawie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie organ podatkowy drugiej instancji wykonał dyspozycję wyżej powołanego przepisu i w dniu [...] r. zawiadomił W. R. o rozstrzygnięciu w sprawie terminu, które – z uwagi na charakter jego przedmiotu, tj. kwestii wynikającej w toku postępowania podatkowego w rozumieniu art. 216 § 2 Ordynacji podatkowej – ma formę postanowienia.

Wedle art. 236 Ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Tymczasem przepisy regulujące postępowanie podatkowe nie przyznają prawa wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 140 Ordynacji podatkowej, a jedynie, uregulowane w art. 141 tej samej ustawy, prawo wniesienia do organu wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych ponaglenia w przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 tej ustawy.

Postanowienie w przedmiocie przekroczenia terminu do załatwienia sprawy nie jest również ani postanowieniem kończącym postępowanie, ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, albowiem wydając takie postanowienie organ jedynie informuje stronę o fakcie i przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie oraz o nowym terminie, w którym powinna ona zostać załatwiona.

Wobec powyższego należało stwierdzić, iż na postanowienia wydane na podstawie art. 140 ustawy – Ordynacja podatkowa nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdyż nie należą one do żadnej z kategorii postanowień, przewidzianych w art. 3 § 2 ustawy – Prawo po postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na które przysługuje ten środek prawny.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, należało odrzucić jako niedopuszczalną.