Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1084/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 230, art. 49, art. 58, art. 184, art. 197
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 470/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 25 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 470/16 odrzucił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 3 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Wezwaniem z dnia 4 maja 2016 r. w wykonaniu Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 maja 2016 r., na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej zwanej: "p.p.s.a.", stosownie do § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Ponadto wezwaniem Sądu z dnia 4 maja 2016 r. w wykonaniu zarządzania Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 maja 2016 r. zobowiązano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi tj. do podpisania skargi, ewentualnie o nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Przesyłka zwierająca powyższe wezwania została wysłana na adres wskazany przez skarżącego, jednak - mimo dwukrotnego awizowania - nie została odebrana i została zwrócona przez operatora pocztowego do Sądu. Stosownie do postanowień art. 73 p.p.s.a. wezwania zostały uznane za doręczone w dniu 23 maja 2016 r. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi ani nie uiścił wpisu w zakreślonym terminie.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 25 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 470/16 na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.

W zażaleniu na powyższe postanowienie [...] wniósł o jego uchylenie i dalsze procedowanie w sprawie ze skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie prawa poprzez przyjęcie, że skarżący został skutecznie zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie III SA/Gd 470/16, a w konsekwencji, że zaszły podstawy do odrzucenia skargi z uwagi na niewykonanie zobowiązania w wyznaczonym terminie zawitym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Ponadto w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie, z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Niewątpliwie niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Brak podpisu pod skargą uniemożliwia bowiem stwierdzenie, że wolą osoby wskazanej jako skarżący jest zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt I GZ 539/16). Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę bowiem skarżący pomimo wezwania nie uiścił wpisu od skargi oraz nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi bądź nie podpisał jej osobiście.

Przede wszystkim należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie wezwania z dnia 4 maja 2016 r. w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku do uiszczenia wpisu od skargi oraz do podpisania skargi, ewentualnie nadesłania podpisanego jej egzemplarza wraz z odpowiedzą na skargę zostały przesłane w jednej kopercie, która została prawidłowo zaadresowana do skarżącego (k. 14 akt sądowych).

Jak wynika z adnotacji zawartych na ww. kopercie pierwsze awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 9 maja 2016 r. Przesyłkę powtórnie awizowano w dniu 17 maja 2016 r., co poświadczają stemple pocztowe oraz adnotacja i podpis pracownika operatora pocztowego.

Ponadto na kopercie wyraźnie zaznaczono, że przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej [...].

Stosowanie do art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa powyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, tj po upływie 14 dni po dokonaniu pierwszego awizowania.

Skoro zatem pierwsze zawiadomienie (awizo) pozostawiono w dniu 9 maja 2016 r., to ostatni dzień 14-dniowego terminu przypadał na dzień 23 maja 2016 r. W tym też dniu doręczono w tzw. trybie zastępczym, przesyłkę z wezwaniami do uzupełnienia braków formalnych skargi. W tym też dniu rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do uzupełnienia powyższych braków, który upływał w dniu 30 maja 2016 r.

Jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej przez pracownika Oddziału Finansowego-Budżetowego WSA w Gdańsku skarżący od dnia 29 kwietnia 2016 r. do dnia 22 czerwca 2016 r. nie uiścił wpisu od skargi w kocie 500 zł. Ponadto akta sądowe sprawy nie zawierają podpisanej skargi.

Wobec powyższego należy przyjąć, że Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.

Powyższego stanowiska Sądu I instancji nie podważa argumentacja zawarta w zażaleniu.

Odnosząc się do wniosku skarżącego w celu wyjaśnienia przez Sąd braku awizowania i doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia skargi, NSA stwierdza, że skarżący zmierza do obalenia domniemania skuteczności prawidłowego doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że awizo nie zostało pozostawione, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji skarżącego prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie przez nie poparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza.

Ponadto skarżący w uzasadnieniu zażalenia podniósł, że "dysponuje dowodami w postaci pism od operatora pocztowego – Poczty Polskiej, iż przesyłka nadana dnia 6 kwietnia 2016 r., w której znajdowała się skarga, której zaskarżone postanowienie dotyczy, zaginęła i nigdy nie została doręczona adresatowi. Pismo z dnia 24 czerwca 2016 roku oraz z dnia 17 sierpnia 2016 roku do niniejszego zażalenia dołączam".

Jak wynika z akt sądowych sprawy (niepodpisana) skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku o numerze SKO Gd/2585/15 z dnia 3 lutego 2016 r. wpłynęła do Organu w dniu 30 marca 2016 r., a do Sądu w dniu 29 kwietnia 2016 r. wobec tego całkowicie niezrozumiała jest argumentacja skarżącego jakoby skarga ta nigdy nie została doręczona adresatowi. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego do zażalenia nie zostały dołączone pisma z dnia 24 czerwca 2016 i 17 sierpnia 2016 r.

Ponadto skarżący w uzasadnieniu zażalenia podnosi, że "mając w owym czasie uzasadnione podejrzenie, że zaginięcie przesyłki nastąpiło, pismem z dnia 30 maja 2016 roku wniosłem do WSA za pośrednictwem SKO w Gdańsku po raz drugi ta samą skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia trzeciej skargi od decyzji SKO wydanej w sprawie o sygn. akt Gd 2584/15. Do dnia dzisiejszego nie otrzymałem informacji o rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. Ku mojemu zdziwieniu otrzymałem natomiast zaskarżone postanowienie, z którego treści wynika, że jednak skarga na decyzję SKO wydaną w sprawie GD/2584/15 do sądu wpłynęła, a o więcej, zostałem skutecznie wezwany do uzupełnienia jej braków. Co zupełnie mija się z prawdą. Do dnia dzisiejszego nie otrzymałem bowiem wezwania do uiszczenia wpisu od przywołanej skargi. Pierwszym pismem, które otrzymałem z sądu jest postanowienie, które zaskarżam".

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji postanowieniem z dnia 25 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 470/16 odrzucił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2016 r., nr [...] wydaną w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Wobec tego należy stwierdzić, że powyższa argumentacja odnosi się do sprawy ze skargi na decyzję o innym numerze tj. SKO Gd/2584/15. Ponadto do zażalenia również dołączył kserokopię wspomnianego powyżej wniosku z dnia 30 maja 2016 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanej w sprawie o sygn. akt SKO Gd/2584/15, a także kserokopię pisma przewodniego wraz z kserokopią skargi oznaczonych sygn. akt SKO Gd/2584/15.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.