Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 678/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie NSA Teresa Kobylecka del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Lubelskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 453/15 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 453/15, po rozpoznaniu skargi Z. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Świdnickiego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...].

Powyższy wyrok zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Świdnickiego z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z. S. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku byłej wymiennikowni W4 z jednoczesną adaptacją na aptekę i lokale użytkowe na działkach nr [...] i [...] w Ś. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że odmawiając pozwolenia na budowę organ pierwszej instancji podkreślił, że zobowiązał inwestora postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. do usunięcia - w terminie do dnia 17 kwietnia 2015 r. - braków i nieprawidłowości przedłożonego projektu budowlanego, jednakże skarżący nie wykonał wszystkich nałożonych nań obowiązków. W projekcie nie wykazano zbilansowania miejsc parkingowych w granicach własnej parceli w ilości co najmniej jednego miejsca garażowo-parkingowego na jedno mieszkanie i jednego miejsca parkingowego lub garażowego na każde 20 m2 powierzchni użytkowej usług, zgodnie z § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Świdniku z dnia [...] czerwca 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 121, poz. 2837) zwanego dalej "planem miejscowym". Inwestor nie wykazał prawa do dysponowania działką nr 1934 do celów budowlanych. Wskazany w oświadczeniu tytuł prawny do tej działki – pismo Burmistrza Miasta Świdnik z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] nie jest źródłem tego prawa i nie uprawnia inwestora do rozporządzania tą działką w celach budowlanych, to jest wykonania na tej działce dojścia do apteki – izby ekspedycyjnej. Wojewoda stwierdził, że jak wynika ze stanowiącego integralną część projektu budowlanego planu zagospodarowania terenu, wzdłuż ściany projektowanego budynku zostało zaprojektowane utwardzone dojście o szerokości 1,5 m do apteki - izby ekspedycyjnej, które w niewielkiej części znajduje się na działce nr [...]. Niezależnie od tego, że dojście to będzie zajmowało niewielką część działki nr [...] na jego wykonanie wymagana była zgoda jej właściciela - Miasta Ś., której skarżący nie uzyskał. Prawidłowo stwierdził organ pierwszej instancji, że § 13 planu miejscowego zobowiązuje skarżącego do zapewnienia w ramach własnej nieruchomości wymaganej ilości miejsc parkingowych, czego skarżący nie dopełnił.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył Z. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. oraz nieprawidłowe zastosowanie § 13 planu miejscowego. Skarżący zarzucił, że przed wydaniem skarżonej decyzji organ odwoławczy nie umożliwił mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności wynikających z konieczności poprawy przez projektanta dostrzeżonych omyłek pisarskich w projekcie, które zostały wyjaśnione lub usunięte przez projektanta w dniu 3 czerwca 2015 r. Ponadto Wojewoda niewłaściwie zastosował § 13 planu miejscowego, który to przepis ma charakter ogólny i nakłada odpowiedni obowiązek bilansowania miejsc parkingowych "w granicach własnych parceli", podczas gdy skarżący jest tylko użytkownikiem wieczystym działki nr [...], której właścicielem jest Miasto Ś.. W ocenie skarżącego obowiązek wynikający z tego przepisu został już w przeszłości zrealizowany na działce nr [...], na której właściciel działki Miasto Ś. urządziła 120 miejsc postojowych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uznał, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Sąd uwzględnił skargę także z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.".

Sąd pierwszej instancji przytoczył mające w sprawie zastosowanie art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz.1409, z późn. zm.). W ocenie Sądu pierwszej instancji przedstawiony przez organy pogląd nie jest prawidłowy, gdyż bez należytego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy organy uznały, że skoro pismo Burmistrza Miasta Świdnik z dnia [...] listopada 2014 r. nie jest źródłem prawa do rozporządzania nieruchomością nr [...] – co jest oczywiste – to skarżący nie miał także prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (zgodnie z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego). O ile prawdą jest, że pismo Burmistrza Miasta Świdnik nie mogło być "źródłem prawa do rozporządzania nieruchomością", o tyle utożsamianie tego prawa z pojęciem stanowiącym ustawową przesłankę z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, tzn. prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – jest nieuprawnione. Końcowa część art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego wskazuje, że przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy także rozumieć stosunek zobowiązaniowy, o ile wynika z niego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący dysponował prawem własności nieruchomości na której posadowiony jest budynek będący przedmiotem adaptacji i modernizacji, zaś jedynie przez fragment sąsiedniej działki nr [...] planowany jest dostęp pieszy do budynku. Oznacza to, że w tym zakresie organ pierwszej instancji miał obowiązek wymagać od skarżącego złożenia oświadczenia w trybie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego – co skarżący wypełnił – a o ile organ powziął wątpliwości co do tego, czy oświadczenie to jest zgodne ze stanem rzeczywistym, winien wezwać skarżącego do wykazania, że przysługuje mu uprawnienie do wykonywania robót budowlanych w postaci wykonania utwardzonego dojścia do projektowanej w budynku izby ekspedycyjnej. Dopiero tak sformułowane żądanie wywiązania się z obowiązku określonego w art. 3 pkt 11 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego byłoby prawidłowym wypełnieniem obowiązku organu administracji publicznej działania zgodnie z zasadą określoną w art. 9 K.p.a. Nie stosując się do tego wymogu organy obu instancji naruszyły jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu wojewódzkiego błędne są ustalenia organów co do niewykazania, zgodnie z w § 13 planu miejscowego, zbilansowania miejsc parkingowych dla planowanego zamierzenia budowlanego. Organy obu instancji zupełnie pominęły istotną w sprawie okoliczność, że działka o numerze [...], na której znajduje się budynek dawnej wymiennikowni ciepła i który to obiekt ma podlegać rozbudowie i nadbudowie z jednoczesną jego adaptacją na aptekę i lokale użytkowe, była przedmiotem obrotu i dopiero na skutek nabycia przez skarżącego prawa wieczystego użytkowania doszło do zmiany w zakresie przysługującego Miastu Ś. prawa własności, poprzez nabycia przez skarżącego prawa wieczystego użytkowania części nieruchomości Gminy (tj. działki gruntu o numerze [...]), a to z kolei doprowadziło do sytuacji, w której prawo rzeczowe do działki nr [...] przysługuje innemu podmiotowi niż właścicielowi działki nr [...] stanowiącej drogę publiczną wraz z urządzonym parkingiem (łącznie z działką nr [...]). W tej sytuacji obowiązkiem organów obu instancji było ustalenie, czy obowiązek zbilansowania miejsc parkingowych, zgodnie z § 13 planu miejscowego, winien być zrealizowany dla planowanego zamierzenia budowlanego skoro brak dostępu do parkingu publicznego usytuowanego na działce nr [...] jest tylko hipotetyczny, bowiem parking ten – poprzez drogę publiczną – jest w istocie rzeczy bezpośrednio dostępny dla przyszłych użytkowników budynku apteki. Nie zostało wyjaśnione przez organy obu instancji, jak też nie ustalono, czy istnienie parkingu publicznego, o ile nie eliminuje co do samej zasady konieczności urządzenia przez skarżącego miejsc postojowych, to jednak może mieć wpływ na potrzeby zarówno stałych, jak i okresowych użytkowników budynku i czy liczba i sposób urządzenia miejsc powinny być w takiej sytuacji dostosowane, zgodnie z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) zarówno w odniesieniu do tych potrzeb, jak i do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki nr [...], przy uwzględnieniu bezspornej okoliczności istnienia parkingu publicznego w bezpośrednim położeniu w stosunku do działki skarżącego. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji winny wezwać skarżącego do wykazania, że przysługuje mu uprawnienie do wykonywania robót budowlanych w postaci wykonania utwardzonego dojścia do projektowanej w budynku izby ekspedycyjnej w takim zakresie, w jakim wykracza to po granice przysługującego mu prawa rzeczowego, wskazując w jaki sposób ów obowiązek winien być prawidłowo zrealizowany. W dalszej kolejności organ pierwszej instancji ma rozważyć wszystkie okoliczności sprawy, w tym szczegółowo odnieść się do zagadnienia bilansowania miejsc parkingowych i w zależności od rezultatu postępowania, ponownie rozstrzygnąć sprawę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Lubelski zaskarżając go w całości. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 13 planu miejscowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wynikający z § 13 planu miejscowego obowiązek zbilansowania miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji może być zrealizowany poza granicami działki nr [...], na której ma być realizowana inwestycja, tj. na działce nr [...], stanowiącej własność Miasta Ś., gdzie znajduje się parking publiczny, który poprzez drogę publiczną będzie bezpośrednio dostępny dla przyszłych użytkowników obiektu usługowego w sytuacji, gdy wykładnia językowa § 13 planu wskazuje, że bilansowanie miejsc parkingowych dokonywane jest w granicach terenu należącego do inwestora;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez pominięcie znajdującego się w aktach sprawy pisma Zastępcy Burmistrza Świdnika z dnia 16 lutego 2015 r. skierowanego do skarżącego z którego wynika, że inwestorowi w piśmie Burmistrza Miasta Świdnik z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] nie została udzielona zgoda na dysponowanie działką nr [...] na cele budowlane, tj. wykonania na tej działce dojścia do apteki - izby ekspedycyjnej.

W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. S. wniósł o jej oddalenie wskazując na bezzasadność jej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienie jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

W tej sprawie strona skarżąca kasacyjnie oparła zarzuty skargi na naruszeniu zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są zasadne.

Trafnie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 13 planu miejscowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wynikający z § 13 planu miejscowego obowiązek zbilansowania miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji może być zrealizowany poza granicami działki nr [...], na której ma być realizowana inwestycja, tj. na działce nr [...] stanowiącej własność Miasta Ś., gdzie znajduje się parking publiczny który poprzez drogę publiczną będzie bezpośrednio dostępny dla przyszłych użytkowników obiektu usługowego w sytuacji.

Trafnie wskazuje strona skarżąca kasacyjnie, że § 13 planu miejscowego nakazuje bilansowania miejsc parkingowych w granicach własnych parceli w ilości minimum 1 miejsca garażowo-parkingowego na 1 mieszkanie i 1 miejsca parkingowego lub garażowego na 20 m2 powierzchni użytkowej usług. Ten przepis nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji nakazuje bilansowania miejsc parkingowych lub garażowych na nieruchomości (parceli) w stosunku do której inwestor posiada tytuł prawny. Przyjęcie poglądu Sądu pierwszej instancji prowadziłoby do sytuacji, w której inwestor mógłby "bilansować" miejsca postojowe na terenach, co do których nie ma żadnego tytułu prawnego, np. na terenach będących własnością jednostki samorządu terytorialnego, Skarbu Państwa lub podmiotów niepublicznych. Obowiązku zorganizowania miejsc parkingowych lub garażowych nie wyklucza także § 25 planu miejscowego określającego zasady zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem MW- tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a jednie doprecyzowuje § 25 ust. 5 lit. e ww. planu zasady zapewniania miejsc postojowych lub garaży w przypadku powstającego zespołu mieszkaniowego.

Zasadny jest także i drugi zarzut skargi kasacyjnej, w którym strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez pominięcie znajdującego się w aktach sprawy pisma Zastępcy Burmistrza Świdnika z dnia 16 lutego 2015 r. skierowanego do skarżącego z którego wynika, że inwestorowi w piśmie Burmistrza Miasta Świdnik z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] nie została udzielona zgoda na dysponowanie działką nr [...] na cele budowlane w zakresie wykonania na tej działce dojścia do apteki - izby ekspedycyjnej.

Jak wynika z akt sprawy, do dnia wydania zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżący nie legitymował się tytułem prawnym w zakresie obejmującym wykonanie dojścia po działce nr [...] do apteki.

Inwestor, po złożeniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, był kilkakrotnie wzywany do uzupełnienia przedłożonych dokumentów. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 20 listopada 2013 r. wezwał inwestora do złożenia poprawnie wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (akta administracyjne sprawy, karta nr 4). Następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. organ pierwszej instancji wezwał inwestora do przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (akta administracyjne sprawy, karta nr 16). Kolejnym wezwaniem z dnia 10 grudnia 2014 r. organ pierwszej instancji wezwał inwestora do wykazania prawa do dysponowania działką nr [...] w celu zaprojektowania i wykonania normatywnego dojścia do pomieszczeń projektowanej apteki od strony południowej w zakresie utwardzenia części działki (akta administracyjne sprawy, karta nr 26). Pismem z dnia 12 stycznia 2015 r. organ pierwszej instancji wezwał inwestora do dostarczenia prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do suponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie terenu obejmującego cały zakres opracowania (akta administracyjne sprawy, karta nr 28). Na to wezwanie inwestor przedłożył oświadczenie w którym wskazuje, że co do działki nr [...] posiada prawo użyczenia (akta administracyjne sprawy, karta nr 29 załącznik nr 1). Kolejnym wezwaniem z dnia 31 marca 2015 r. organ pierwszej instancji wezwał inwestora do przedłożenia oświadczenia lub dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością w celu zlokalizowania i wykonania robót budowlanych związanych z projektowanym dojściem do apteki (akta administracyjne sprawy, karta nr 34).

Inwestor przedłożył w toku postępowania administracyjnego pismo Zastępcy Burmistrza Miasta Świdnik z dnia [...] listopada 2014 r. z którego wynika, że Burmistrz Miasta Świdnik jako zarządca dróg publicznych oświadcza, że istnieje możliwość połączenia działki nr [...] z drogą publiczną nr [...] poprzez działkę nr [...]. Takie oświadczenie nie stanowiło prawa do dysponowania częścią działki nr [...] na cele budowlane.

Przedstawiony w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny przebieg postępowania wyraźnie wskazuje, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji organy wielokrotnie wzywały skarżącego tak do złożenia oświadczenia co do posiadania tytułu prawnego do obszaru objętego zamierzona inwestycją budowlana, jak i wskazania, jaki to tytuł prawny przysługuje skarżącego do działki (części działki) nr [...].

W tej sprawie ani organy administracyjne, ani Sąd pierwszej instancji ani Naczelny Sąd Administracyjny nie mogły dokonać oceny zgodności z prawem planu miejscowego, a w szczególności jego § 13. Granice tej sprawy obejmowały ocenę zgodności z prawem decyzji Wojewody Lubelskiego z [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Świdnickiego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wydany w tej sprawie wyrok nie niweczy prawa skarżącego do innych działań, które mogłyby w przyszłości doprowadzić do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z powołanym już § 13 planu miejscowego. Skarżący może rozważyć np. nabycie działki sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji celem lokalizacji na niej miejsc postojowych lub rozebrać część istniejącego budynku na działce nr [...] celem powiększenia przestrzeni wolnej od zabudowy lub np. zaskarżyć plan miejscowy w zakresie, w którym w ocenie skarżącego plan ten ingeruje w niedopuszczalny sposób w posiadane przez skarżącego prawo.

Wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę Z. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...].

Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody Lubelskiego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna i nie nastąpiło naruszenie przez organ administracji przepisów postępowania w stopniu, w którym mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), ani też przepisów prawa materialnego w stopniu, w którym miało to wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.).

Organ odwoławczy trafnie ustalił, że skarżący na datę wydania decyzji nie posiadał tytułu prawnego do części inwestycji objętej projektem budowlanym, a sama inwestycja narusza postanowienia § 13 planu miejscowego co do liczby miejsc postojowych. Podnoszone przez skarżącego w skardze argumenty dotyczące sposobu posadowienia budynku na działce nr [...] (tzw. wymiennikowi ciepła) i w zasadzie objecie prawie całą ta działkę owym budynkiem nie mogą stanowić argumentu uzasadniającego odstąpienie od postanowień planu miejscowego. Niewątpliwie istniejący na działce nr [...] budynek utrudnia zagospodarowanie tej działki, ale sposób zagospodarowania tej działki jest uzależniony między innymi od postanowień planu miejscowego, którego w tej sprawie ani organy, ani sądy administracyjne nie mogły oceniać. Skoro § 13 planu miejscowego nakazuje bilansowania miejsc postojowych na terenie, do którego tytuł prawny ma inwestor, to obowiązek ten ciążył na inwestorze także w tej sprawie.

Jedynie zawarty w skardze zarzut naruszenia przez Wojewodę Lubelskiego art. 10 § 1 K.p.a. jest zasadny, ale zarzut ten nie może w okolicznościach tej sprawy doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skoro, jak wynika z akt sprawy, Wojewoda Lubelski prowadząc postępowanie odwoławcze nie przeprowadzał żadnych dowodów i potwierdził w pełni jako prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ pierwszej instancji, to tym samym brak zawiadomienia skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań nie stanowiło istotniejszego naruszenia prawa.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.

Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie uznał, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uprawniający do odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.