Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 797/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 315 ust. 2 i 3, art. 252, art. 253, art. 269 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 2, 5 i 7
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 42, art. 29
journal: Dz.U. 1985 nr 5 poz 17
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 245 w związku z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, ze zm.) dalej cyt, jako p.w.p., oraz art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku Z. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Urząd Patentowy RP decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na słowny znak towarowy "HERITAGE FILMS" nr [...] na rzecz H. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją Urzędu Patentowego RP z [...] kwietnia 2002 r. nr [...] unieważniono prawo ochronne na znak towarowy "HERITAGE" nr [...] udzielony na rzecz Z. P., zwanego dalej "wnioskodawcą’, "skarżącym". Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2003 r. sygn.. akt II SA 1867/02 oddalono ww. skargę.

W dniu 30 lipca 2003 r. wpłynęło do organu podanie skarżącego o udzielnie prawa ochronnego na słowny znak towarowy "HERITAGE" nr [...].

Urząd Patentowy RP, decyzją z dnia [...] maja 2004 r. udzielił prawa ochronnego na słowny znak towarowy "HERITAGE FILMS" nr [...] na rzecz H. Sp. z o.o. z siedzibą w W..

Z. P. wnioskiem z 3 stycznia 2005 r. wystąpił do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 164 w zw. z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. o unieważnienie prawa ochronnego na ww. znak towarowy "HERITAGE FILMS" podnosząc, iż prawo ochronne na znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych, tj. praw autorskich wnioskodawcy do znaku słownego "Heritage".

Decyzją z [...] lipca 2008 r. nr [...] Urząd Patentowy RP oddalił ww. wniosek. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy Urząd Patentowy RP wskazał, że kwestią fundamentalną w przedmiotowej sprawie jest istnienie praw autorskich wnioskodawcy do oznaczenia "Heritage". Kwestia praw autorskich do tego oznaczenia, jako zagadnienie wstępne, została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z [...] maja 2006 r. sygn. akt [...], który to wyrok wiąże organ w tym zakresie. Sąd Apelacyjny w W. stwierdził, iż wyrażenie "Heritage" nie jest utworem i nie korzysta z ochrony prawnoautorskiej. Wskazany Sąd stwierdził ponadto że wyrażenie "Heritage" jest słowem pospolitym oznaczającym "dziedzictwo, spuściznę", jego używanie przez wnioskodawcę nie jest korzystaniem z fragmentu dzieła-utworu, oraz ze względu na powszechność tego wyrażenia nie można przyjąć, iż jest to krótki fragment utworu zawierający cechy indywidualnej twórczości. Z tych przyczyn uznano, że wnioskodawca nie jest jedyną osobą uprawnioną do używania tego wyrażenia, bez względu na to jakie znaczenie ma ono dla wnioskodawcy, gdyż nie korzystna ono z ochrony przewidzianej w prawie autorskim.

Na powyższą decyzję Z. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/wa 2284/08 Sąd oddalił skargę. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt II GSK 746/09 skargę kasacyjną oddalił.

Pismem z dnia 19 maja 2009 r. Z. P. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "HERITAGE FILMS" nr [...]. Przedmiotowy wniosek został przekazany w dniu 3 lipca 2009 r. zgodnie z właściwością do Urzędu Patentowego RP postanowieniem Ministra Gospodarki wydanym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., w związku z art. 6 ust. 2 i art. 259 p.w.p.

Skarżący w swoim wniosku podniósł, że przedmiotowa decyzja z dnia [...] maja 2004 r., w świetle art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W ocenie wnioskodawcy rażącego naruszenia prawa organ dopuścił się dokonując zmiany istoty zgłoszonego znaku, czym naruszył art. 42 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), dalej cyt. jako u.z.t. Podniósł, że znak "HERITAGE FILMS" został zgłoszony jako słowno-graficzny zaklasyfikowany według Międzynarodowej Klasyfikacji Elementów Obrazowych Znaków (tzw. Klasyfikacja Wiedeńska) do klasy 27.5 jako "litery tworzące charakterystyczną grafikę", co było zgodne z obowiązującym wówczas przepisem § 5 ust. 2 pkt 2 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych (M.P. Nr 31, poz. 217 ze zm.).

Skarżący stwierdził także, że w trakcie trwania procedury rejestracyjnej zmieniono charakter znaku, gdyż omawiana decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy wydana została na znak słowny, a więc nieprzyporządkowany jakiemukolwiek oznaczeniu identyfikacyjnemu zgodnie z Klasyfikacją Wiedeńską. W ocenie wnioskodawcy zmiana taka jest niezgodna z art. 140 p.w.p. i art. 42 u.z.t., gdyż prowadzi do zmiany istoty znaku, co w konsekwencji oznacza, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem ustawy, a skutkiem takiego naruszenia jest wada w ustaleniu przedmiotu przyznanego prawa, powodująca jej nieważność. Kwestię istnienia interesu prawnego wnioskodawca wywodzi z faktu zgłoszenia do ochrony w dniu 30 lipca 2003 r. znaku towarowego słownego "HERITAGE" nr [...] przeznaczonego do oznaczania tych samych usług, na które ochronę posiada przeciwstawiony mu przez Urząd Patentowy znak "HERITAGE FILMS" zarejestrowany pod numerem [...]. Wskazał również, iż decyzja o przyznaniu prawa ochronnego właśnie na znak słowny, wyklucza stosowanie prekluzji z naruszeń prawa autorskiego w sporze między stronami prowadzonym w trybie administracyjnym przed Urzędem Patentowym RP.

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r.. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego dla wszczęcia tego rodzaju postępowania. Skarżący pismem z dnia 19 listopada 2009 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. uchylił w całości decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. Organ wskazał, że wnioskodawca, jako podmiot ubiegający się o udzielenie prawa ochronnego na podobny słowny znak towarowy "HERITAGE" dla podobnych usług, do oznaczania których jest przeznaczony wcześniejszy znak towarowy zarejestrowany pod numerem [...], legitymuje się interesem prawnym w stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r. o udzieleniu przedmiotowego prawa ochronnego.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Urząd Patentowy RP wszczął na wniosek Z. P. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "HERITAGE FILMS".

Na jego skutek wpłynęło do organu pismo z dnia 8 września 2011 r. H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., uprawnionego do znaku "HERITAGE FILMS", w którym uprawniony podkreślił, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy w ramach procedury rejestracyjnej nie dokonano żadnej modyfikacji wyżej wymienionego znaku, a więc zarzut naruszenia art. 42 u.z.t. oraz 140 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 142 p.w.p. należy uznać za pozbawiony podstaw. Wskazał, że rzeczywisty zakres ochrony znaku towarowego wynika z jego przedstawienia, a nie z opisu. Stwierdził, że przedmiotowa decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowny "HERITAGE FILMS" została wydana w postępowaniu przeprowadzonym zgodnie z zasadami procedury administracyjnej. Powołał się również na wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] czerwca 2005 r., sygn. akt [...] oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] maja 2006 r., sygn. akt [...], w których stwierdzono, że słowo "Heritage" nie korzysta z ochrony przewidzianej w przepisach ustawy - prawo autorskie.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Urząd Patentowy RP odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "HERITAGE FILMS" nr [...]. Organ podniósł, że zmiana, która nastąpiła w toku postępowania, a więc kwalifikacji ze znaku słowno-graficznego na znak słowny nie miała wpływu na postać samego oznaczenia a jego forma pozostaje identyczna z formą pierwotną tzn. są to słowa "HERITAGE" oraz "FILMS" przedstawione wielkimi literami w kolorze czarnym. Organ wskazał, że znak zarejestrowano w takiej postaci, w jakiej został zgłoszony, a zmiana do której doszło nie dotyczy istoty samego znaku. W związku z powyższym w ocenie organu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, jak również decyzja nie zawiera z tego powodu wady powodującej jej nieważność. Urząd zaznaczył również, że Klasyfikacja Wiedeńska ma jedynie charakter pomocniczy a jej stosowanie nie ma związku z merytorycznymi aspektami rozpatrywania zgłoszeń znaków towarowych.

W dniu 31 października 2012 r. wpłynął do organu wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r.

W przedmiotowym wniosku skarżący wskazał na sprzeczność argumentacji, która jego zdaniem występuje pomiędzy stanowiskiem przedstawionym przez Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. a stanowiskiem organu wyrażonym w postępowaniu spornym zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], w zakresie prymatu sposobu przedstawienia znaku nad określeniem rodzaju znaku.

Skarżący ponownie podniósł, że w jego opinii w toku postępowania, w wyniku którego znak towarowy "HERITAGE FILMS" nr [...] uzyskał prawo ochronne, doszło do naruszeń proceduralnych, które mają charakter rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa w tym przypadku jest fakt zmiany przez organ w toku postępowania, określenia charakteru znaku - ze znaku słowno- graficznego na znak słowny. W opinii wnioskodawcy, wspomniane naruszenia proceduralne rodzą doniosłe konsekwencje w stosunkach prawnych między uprawnionym z prawa ochronnego na znak towarowy a skarżącym, jak również w relacjach między uprawnionym a pozostałymi uczestnikami obrotu.

Skarżący wskazał również, że decyzja z dnia [...] maja 2004 r., od chwili jej wydania nie nadaje się do wykonania i jej niewykonalność ma charakter trwały spełniając tym samym przesłankę do unieważnienia tej decyzji, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Tezę o niewykonalności przedmiotowej decyzji skarżący wywiódł z odmiennego oznaczenia rodzaju znaku w decyzji o rejestracji w stosunku do tego, o co uprawniony wnioskował w podaniu o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy. Zdaniem skarżącego "na mocy decyzji Urzędu Patentowego RP wykreowano prawo wyłączne do znaku, którego de facto nie można jednoznacznie zakwalifikować, ani do grupy znaków słownych, ani znaków słowno-graficznych".

W ocenie skarżącego nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, iż uchybienia w toku procedury rejestrowej nie mają wpływu na inne postępowania, uzasadniając to faktem zawieszenia przez Urząd Patentowy RP postępowania w sprawie znaku towarowego "HERITAGE" [...].

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. Organ, odnosząc się do zarzutu skarżącego, że decyzja z dnia [...] maja 2011 r., rażąco naruszyła prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wskazał, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być dodatkowo uwzględnione społeczno-gospodarcze skutki, wywołane wadliwą decyzją. Traktowanie naruszenia prawa jako rażącego może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji, a więc wówczas, gdy pozostawienie w obrocie prawnym decyzji jest nie do pogodzenia z porządkiem prawnym, a wobec tego decyzja musi być wyeliminowana, aby umożliwić przywrócenie porządku publicznego, zakłóconego decyzją obarczoną wadą o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie doszło do tak pojmowanego naruszenia prawa, bowiem zmiana przyjętego odbioru przedmiotowego oznaczenia, mając na uwadze formę zgłoszonego znaku przedstawionego w podaniu o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy "HERITAGE FILMS", nie miała znaczącego wpływu na ostateczną postać samego znaku. W ocenie organu zgłoszony znak towarowy posiadał cechy właściwe dla znaku słownego, natomiast nie charakteryzował się elementami strukturalnymi właściwymi dla znaków słowno-graficznych. Takimi elementami strukturalnymi, które cechują znaki słowno- graficzne są wszelkie elementy graficzne lub cechy graficzne elementów przedstawionych w formie napisów, które determinują przynależność danego znaku do grupy znaków słowno- graficznych. Znak w takiej formie posiada charakterystyczną kompozycję, która w połączeniu z warstwą słowną znaku nadaje oznaczeniu formę słowno-graficzną. Zupełnie odmiennie prezentuje się obraz znaków słownych. Zgodnie z ustawowym wymogiem graficznego przedstawienia znaku towarowego, znaki słowne są przedstawiane w formie zapisu literowego. Zapis taki przedstawiony jest zawsze za pomocą czcionki prostej, pozbawionej jakichkolwiek cech wyróżniających w postaci form ozdobnych lub innych elementów nadających zapisowi cechy indywidualizujące. Dla czytelności takiego zapisu, najkorzystniejszym sposobem przedstawienia słów tworzących znak jest zapisanie go za pomocą dużych liter w kolorze czarnym. O charakterze słownym oznaczenia decyduje więc forma jego rzeczywistego przedstawienia a nie deklaracja zgłaszającego co do charakteru znaku.

Ponadto organ wskazał, że na określenie charakteru przedmiotowego oznaczenia decydujący wpływ ma rzeczywista forma zgłoszonego znaku, określona przez zgłaszającego w podaniu o udzielenie prawa ochronnego, która w toku postępowania nie została zmodyfikowana w taki sposób aby zmienić odbiór znaku.

Zdaniem organu bezzasadny jest także zarzut wnioskodawcy, że decyzja nie nadaje się do wykonania w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ, jak wskazał skarżący "na mocy decyzji Urzędu Patentowego RP wykreowano prawo wyłączne do znaku, którego de facto nie można jednoznacznie zakwalifikować, ani do grupy znaków słownych, ani do znaków słowno- graficznych (...)". Organ podkreślił, że w przedmiotowej decyzji dnia [...] maja 2004 r, w sposób jasny, precyzyjny i niebudzący żadnych wątpliwości został określony znak towarowy będący przedmiotem ochrony wraz ze wskazaniem jego słownego charakteru. Nie ma zatem żadnych nieścisłości co do przedmiotu ochrony, na który przyznano prawo ochronne bowiem w ww. decyzji Urząd Patentowy RP określił formę i zakres ochrony znaku towarowego.

Organ, odnosząc się do zarzutu istnienia podstawy nieważności, określonej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., wyjaśnił, że niewykonalność decyzji musi mieć charakter trwały, przy czym decyzja trwale niewykonalna to taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. Trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze . W rozumieniu tego przepisu decyzja jest niewykonalna wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania, np. przy istniejącym stanie wiedzy. W opinii organu brak jest takich przesłanek, które stanowiłyby o niewykonalności omawianej decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

Ponadto zdaniem organu przedmiotowa decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Wyjaśnić bowiem należy, iż wskazany przepis art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Zdaniem organu taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, w związku z czym powyższy zarzut należy uznać za bezzasadny.

Odnosząc się do kwestii wpływu przedmiotowej decyzji z dnia [...] maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "HERITAGE FILMS" na inne postępowania organ podkreślił, że kwestią decydującą o wpływie znaku zarejestrowanego na znaki późniejsze jest ogólna forma przedstawieniowa znaku zarejestrowanego, wskazana w podaniu o udzielenie prawa ochronnego, która w tym konkretnym przypadku jest tożsama bez względu na przyjęcie słownej czy też słowno-graficznej formy znaku. Wpływ znaku "HERITAGE FILMS" na późniejsze zgłoszenia wynika z treści znaku "HERITAGE FILMS" wskazanego w podaniu przez zgłaszającego, a nie ze zmiany kwalifikacyjnej znaku słowno-graficznego na znak słowny. Zatem niesłuszny jest zarzut jakoby wskazane przez wnioskodawcę uchybienia w postępowaniu w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "HERITAGE FILMS" [...] miały wpływ na inne postępowania. Jedyny wpływ postępowania w sprawie znaku "HERITAGE FILMS" na inne postępowania wynika z samej treści i ogólnego odbioru znaku towarowego przedstawionego w podaniu o udzielenie prawa ochronnego, a nie z zarzucanych rażących błędów proceduralnych ze strony organu.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r. zarzucając naruszenie prawa polegające na:

- ograniczeniu się w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji do zarzutów sformułowanych przez skarżącego - i to w niepełnym zakresie - podczas gdy organ winien z urzędu całościowo rozważyć, czy istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji;

- braku uznania, iż dokonana przez Urząd Patentowy RP - przy uwzględnieniu przepisów obowiązujących w chwili złożenia wniosku o rejestrację znaku towarowego słowno-graficznego "HERITAGE FILMS" - zmiana kwalifikacji rodzaju znaku zadecydowała o radykalnej zmianie zakresu jego ochrony, a to w rezultacie złamania zasady niedopuszczalności zmiany istoty znaku towarowego w toku procedury rejestracyjnej, co biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy winno zostać uznane za rażące naruszenie prawa;

- uznaniu, iż jedynie "postać" znaku, wyznacza zakres jego ochrony, co spowodowało całkowitą dewaluację znaczenia prawnego, jakie winno być przypisywane "rodzajowi" znaku towarowego,

- całkowitej dewaluacji charakteru prawnego znaku towarowego słownego, który gwarantuje ochronę zapisu literowego słów składających się na tenże znak w dowolnej postaci zapisu (dowolna czcionka, kolor itd.);

- nieuwzględnieniu okoliczności, iż uprawniony ze znaku towarowego słownego "HERITAGE FILMS" uznał jeszcze przed dokonaniem rejestracji znaku, iż używana przez niego czcionka narusza prawa skarżącego,

- nierozpatrzeniu kwestii naruszenia prawa autorskich skarżącego do kompozycji słowno graficznej, w skład której wchodzi napis "HERITAGE" zapisany czcionką, która koresponduje z czcionką użytą w graficznym przedstawieniu podobnego znaku słownego "HERITAGE FILMS" przez odwołanie się w tym zakresie do utrzymanej w mocy decyzji z [...] sierpnia 2012 r.,

- nieuwzględnieniu roli, jaką w naruszeniu procedury rejestracyjnej - wskazującą na rażący charakter tego naruszenia - miało równolegle toczące się postępowanie o stwierdzenie nieważności znaku towarowego słownego "HERITAGE" [...], przysługującego wówczas skarżącemu,

- wieloletnią bezczynność organu pozostawiającego bez rozpatrzenia zgłoszenie znaku towarowego słownego "HERITAGE" [...] w sytuacji, kiedy opłacony przez skarżącego ustawowy okres ochrony zgłoszonego znaku upływa z dniem 30 lipca 2013 r.,

- naruszenie prawa i interesu prawnego ogółu przedsiębiorców przez brak uwzględnienia następstw, jakie decyzja z dnia [...] maja 2004 r. spowodowała na terytorium RP.

W uzasadnieniu skargi ponownie podniesiono zarzuty wskazujące na wadliwość ww. decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. Skarżący podkreślił, że zgłaszający znak do rejestracji żądał przyznania ochrony tylko i wyłącznie dla jednej, ściśle określonej postaci napisu "HERITAGE FILMS", zapisanego określonego rodzaju czcionką i wyraźnie zobrazowanego w podaniu o rejestrację - wielokrotnym powieleniem jego formy graficznej (zgodnie z warunkami zgłoszenia znaku słowno-graficznego). Wnioskodawca nie dokonał zapisu znaku małymi literami standardowymi alfabetu łacińskiego, co oznaczałoby, iż domaga się dla swojego znaku jako znaku słownego ochrony, którą jest bardzo trudno uzyskać, a to z tego powodu, że jej zakres jest bardzo szeroki. Tym samym przyznanie przez organ w decyzji z dnia [...] maja 2004 r. prawa ochronnego na znak towarowy słowny było niedopuszczalne, co wynikało przede wszystkim stąd, iż przepisy zarządzenia z 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych de facto od samego początku determinowały rodzaj i istotę znaku zgłaszanego do rejestracji. Skarżący podkreślił, że przepisy procedury rejestrowej były skonstruowane w sposób tak ścisły, że nie pozostawiały Urzędowi Patentowemu PR absolutnie żadnego "pola manewru": mógł znak zarejestrować jako słowno-graficzny, bądź odmówić rejestracji tego rodzaju znaku.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie.

W skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia 31 października 2013 r. skarżący wskazał, że przedmiotowa decyzja rejestrowa została wydana przez eksperta Urzędu Patentowego RP. Tymczasem w świetle art. 2651 p.w.p. pracownik Urzędu Patentowego RP w randze eksperta nie jest członkiem korpusu służby cywilnej. Ekspert wydając decyzję o przyznaniu prawa ponosi bezpośrednią odpowiedzialność z mocy art. 269 ust. 1 p.w.p. w związku z art. 269 ust. 2, ust. 8 i art. 270 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Zdaniem skarzącego, jeśli w zakresie orzekania eksperci podlegają tylko ustawom, a każda decyzja wydana niezgodnie z ustawą podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej, tym samym ma ona znamię rażącego naruszenia prawa.

Ponadto skarżący podniósł, że przedmiotowa decyzja z dnia [...] maja 2004 r. została wydana z naruszeniem art. 315 ust. 3 p.w.p. w związku z art. 11, art. 39 ust. 4, art. 43 ust. 1, art. 44 ust. 1 u.z.t., a więc z uchybieniem kwestii prawidłowości przedmiotowego wniosku zgłoszeniowego oraz poprzez naruszenie art. 123 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 124 p.w.p., a więc z naruszeniem prawa do daty zgłoszenia prawidłowo wniesionego przez skarżącego wniosku o rejestrację znaku towarowego "HERITAGE" [...]. Skarżący podniósł, że w dokumencie "Karta badania znaku towarowego Nr [...]" (dotyczącej znaku "HERITAGE FILMS") nie odnotowano badania znaku słownego "HERITAGE" zgłoszonego przez skarżącego za numerem [...] z dnia 30 lipca 2003 r., a więc z datą o dziesięć miesięcy wcześniejszą niż data zamknięcia karty decyzją rejestrową z dnia [...]maja 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także p.p.s.a.).

Niniejsza skarga, analizowana w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd, podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP oraz poprzedzająca ją decyzja organu z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie naruszają przepisów prawa w sposób, który mógłby w istotny sposób zaważyć na ostatecznym wyniku podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.

Sporny znak towarowy "HERITAGE FILMS" został zgłoszony do rejestracji w dniu 28 września 1999 r. (data wpływu podania o zarejestrowanie znaku do organu), a więc pod rządami obowiązującej wówczas ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Zatem czynności organu podjęte w związku z tym zgłoszeniem, podlegają ocenie według przepisów tej ustawy i przepisów wykonawczych, które wyznaczały treść i zakres tych czynności.

Stosownie bowiem do art. 315 ust. 2 i 3 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. przed 22 sierpnia 2001 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe, zaś ustawowe warunki wymagane do uzyskania m. in. prawa ochronnego na znak (poprzednio prawa z rejestracji) ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku do rejestracji. Natomiast wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu podjętej w zakresie postępowania zgłoszeniowego – złożony po wejściu w życie przepisów ww. ustawy – bez względu na datę zgłoszenia znaku do rejestracji, podlega rozpoznaniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 252 p.w.p. w sprawach nieuregulowanych w ustawie (a do takich spraw należy kwestia stwierdzenia nieważności decyzji w postępowaniu zgłoszeniowym) stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy k.p.a.

Prawidłowo w tej sytuacji organ rozpatrzył wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] maja 2004 r., w trybie przepisów k.p.a., zaś prawne przesłanki jej podjęcia zbadał w świetle przepisów ustawy o znakach towarowych.

Na wstępie należy zauważyć, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Stanowi odstępstwo od wyrażonej w przepisie art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Istota stwierdzenia nieważności sprowadza się do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi, wymienionymi w sposób wyczerpujący w art. 156 § 1 k.p.a., które powodują nieważność tych decyzji od chwili ich wydania (ex tunc). Są to:

1. wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości,

2. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3. wydanie decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4. skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie,

5. niewykonalność decyzji (istniejąca w dniu jej wydania oraz mająca charakter trwały),

6. wywołanie czynu zagrożonego karą w razie wykonania decyzji,

7. wada decyzji powodująca jej nieważność z mocy prawa.

Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest rozpoznanie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego, zgodności z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej (materialnej), a zatem jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych. W postępowaniu tym organ nie dokonuje jednak merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w znaczeniu procesowym (tak: B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP z 2001 r., zeszyt nr 8, s. 31).

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest niewątpliwie instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, a zatem zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności, musi być oczywiste. Oczywistość błędnego rozstrzygnięcia organu administracji dla spełnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa, oznacza, że jego treść musi pozostawać w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste porównanie, zaś charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja lub inny akt administracyjny nie może zostać zaakceptowany, jako wydany przez organ praworządnego państwa, w związku z czym powinien ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego, ze względu na przekroczenie prawa w jednoznaczny sposób.

Z uwagi na fakt, iż instytucja stwierdzenia nieważności stanowi nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji, stanowiący odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach k.p.a., należy przyjąć, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może stanowić skuteczną podstawę do wzruszenia decyzji w tym trybie (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt: I OSK 402/10).

W przepisach procedury administracyjnej nie znajduje oparcia oczekiwanie, że w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji sprawa zakończona ostateczną decyzją zostanie po raz kolejny rozstrzygnięta co do jej istoty. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem postępowaniem nowym, w którym rzeczą organu jest jej zbadanie i rozstrzygnięcie wyłącznie kwestii nieważności decyzji. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, objęte przepisem art. 156 § 1 k.p.a., dotyczą wyłącznie prawa, a nie faktów. Tak więc prowadzenie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności na nowo postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym, nie jest możliwe (tak: m.in. Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II GSK 1061/08).

Należy wyraźnie zaznaczyć, że skoro postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych jest wyjątkowym środkiem ich weryfikacji i stanowi odstępstwo od ustanowionej w przepisie art. 16 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych, to postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, albowiem nie zastępuje ono postępowania odwoławczego i nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia wszystkie zarzuty strony. Takiej weryfikacji, m.in. co do prawidłowości ustaleń stanu faktycznego, służy postępowanie odwoławcze, a nie tryb stwierdzenia nieważności.

Podkreślenia wymaga, że interpretacja przepisów dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych musi być ścisła i nie może rozszerzać zakresu normotwórczego. Usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza bowiem ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, które obejmują najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia.

Wskazanymi przez skarżącego przesłankami stwierdzenia nieważności ww. decyzji o dnia [...] maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na słowny znak towarowy "HERITAGE FILMS" nr [...], które skarżący wskazał we wniosku, jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), niewykonalność decyzji (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.) oraz wada decyzji powodująca jej nieważność z mocy prawa(art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.).

Podkreślić należy, że w orzecznictwie przyjęty jest obecnie pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyroki NSA z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oznacza wadliwość aktu administracyjnego skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (vide: wyrok NSA z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV SA 905/02, publ. Lex Polonica nr 364318).

Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia prawa jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek" (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237; także: Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1992 r., s. 228 i nast. oraz Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Zb. Janowicz, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995 r., s. 380 i nast.).

O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37). Jako rażące naruszenia prawa kwalifikowane są nie tylko naruszenia przepisów prawa materialnego lecz także przepisów kompetencyjnych, jak również przepisów procesowych. Podkreślenia wymaga jednak, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (teza 2 wyroku NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, LEX nr 377245).

.

Podsumowując powyższe uwagi stwierdzić należy, iż orzekając w sprawie nieważności organ obowiązany jest z jednej strony mieć na względzie zasadę stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, z drugiej zaś wagę zarzutów odnoszących się do legalności wydanej decyzji. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż przesłanki stwierdzenia nieważności nie są oparte na uznaniu administracyjnym.

W przedmiotowej sprawie, według Sądu, nie miało miejsca rażące naruszenie prawa, co zasadnie stwierdził Urząd Patentowy RP.

Zdaniem skarżącego przedmiotowa decyzja rażąco narusza art. 42 u.z.t., albowiem znak "HERITAGE FILMS" został zgłoszony jako słowno-graficzny w postaci słów HERITAGE FILMS pisanych wersalikami, a następnie, w trakcie trwania procedury rejestracyjnej, zmieniono charakter znaku, gdyż omawiana decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy wydana została na znak słowny, co narusza istotę znaku, a ponadto jest niezgodne z art. § 5 ust. 2 pkt 2 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych. W myśl § 5 ust. 1 ww. zarządzenia wskazanie znaku towarowego, polega na określeniu rodzaju zgłoszonego znaku (słowny, graficzny, przestrzenny, dźwiękowy, mieszany) oraz zamieszczeniu opisu znaku. W myśl ust. 2 tego przepisu opisu znaku, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przez:

1) napisanie go fonetycznie według zasad pisowni polskiej, małymi literami standardowymi alfabetu łacińskiego - jeżeli znak jest słowny,

2) zamieszczenie dokładnego wyjaśnienia, co znak towarowy przedstawia, a także, gdy znak ten jest barwny, wymienienie kolorów, z jednoczesnym wskazaniem jakich elementów znaku dotyczą - jeżeli znak jest graficzny lub przestrzenny,

3) zamieszczenie zapisu nutowego melodii lub innego sygnału dźwiękowego - jeżeli znak jest dźwiękowy,

4) wykonanie czynności stosownie do zasad określonych w pkt 1-3 - jeżeli znak jest mieszany.

Zdaniem Sądu bezspornym jest, że w przedmiotowej sprawie doszło w trakcie postępowania rejestracyjnego do zmiany klasyfikacji znaku ze zgłoszonego znaku słowno-graficznego na słowny oraz że przedmiotowa zmiana nie była zgodna z ww. zarządzeniem Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych (powyższe uznał Urząd Patentowy RP w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r.). Mimo to należy zgodzić się z organem, iż nie stanowi to rażącego naruszenia art. 42 u.z.t., w myśl którego, po wniesieniu podania zgłaszający nie może w ramach tego podania zmienić istoty zgłoszonego znaku ani rozszerzyć wykazu towarów, dla których znak ten został zgłoszony.

Zdaniem Sądu zmiana klasyfikacji znaku nie miała wpływu na postać samego znaku, który pozostał w identycznej postaci, w jakiej został zgłoszony, tj. składa się z dwóch słów – "HERITAGE" i "FILMS", a słowa zapisane są wielkimi literami w czarnym kolorze. Znak został zarejestrowany w identycznej postaci w jakiej został zgłoszony, a więc zmiana nie dotyczy istoty znaku. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że zgłoszony znak towarowy posiadał cechy właściwe dla znaku słownego, natomiast nie charakteryzował się elementami strukturalnymi właściwymi dla znaków słowno-graficznych, takimi jak wszelkie elementy graficzne lub cechy graficzne elementów przedstawionych w formie napisów, które determinują przynależność danego znaku do grupy znaków słowno- graficznych. Znak w podaniu o zarejestrowanie znaku towarowego przedstawiony został za pomocą czcionki prostej, pozbawionej jakichkolwiek cech wyróżniających w postaci form ozdobnych lub innych elementów nadających zapisowi cechy indywidualizujące, zapisano go za pomocą dużych liter w kolorze czarnym, co wskazywał na charakter słowny oznaczenia.

Tym samym należy uznać, że przeprowadzona przez organ zmiana klasyfikacji znaku w trakcie postępowania rejestracyjnego nie doprowadziła do zmiany istoty znaku, a tym samym nie nastąpiło naruszenie art. 42 u.z.t. w zakresie mogącym powodować nieważność dokonanej czynności. Można w tym przypadku jedynie mówić o wadliwości działania organu w postaci naruszenia przepisów ww. postępowania ( mających bezpośredni związek ze zmianą przepisów w tym zakresie tj. wejściem w życie ustawy Prawo własności przemysłowej oraz nowych przepisów wykonawczych), które to naruszenie nie miało istotnego znaczenia dla ostatecznego wyniku sprawy.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, ustalenia Urzędu Patentowego RP, co do niespelnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa są uzasadnione.

Sąd nie podziela także zarzutu skarżącego, iż decyzja z dnia 11 maja 2004 r. nie nadaje się do wykonania w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Niewykonalność decyzji jako przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności. Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją. W istocie rzeczy niewykonalność decyzji z przyczyn prawnych mieści się w przesłance z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1101/10, LEX nr 992474). Natomiast niewykonalność faktyczna decyzji to trwała niemożność jej wykonania z pozaprawnych przyczyn obiektywnych o charakterze nieusuwalnym. Nie stanowią o faktycznej niewykonalności decyzji różnego rodzaju trudności w wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją (vide: wyrok NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt: II GSK 1089/10).

Zdaniem Sądu zmiana kwalifikacji zgłoszonego znaku ze słowno-graficznego na słowny, która nastąpiła w trakcie postępowania zgłoszeniowego, w żaden sposób nie wpływa na wykonalności decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2004 r. Decyzja ta w sposób jasny i precyzyjny wskazuje, że H. Sp. z. o.o. z siedzibą w W. udzielono prawa ochronnego na znak towarowy słowny "HERITAGE FILMS" przeznaczony do oznaczenia towarów i usług wymienionych w załączniku 09, 35, 41, 42 Klasyfikacji Nicejskiej. Podkreślić należy, że sama strona uprawniona do przedmiotowego znaku nie wyraziła wątpliwości co do treści decyzji. Nie zachodzą przy tym żadne przeszkody faktyczne ani prawne wykonalności przedmiotowej decyzji (jak wskazano wyżej, decyzja ta nie narusza rażąco prawa).

Skarżący nie wykazał ponadto, na czym polegało rażące naruszenie prawa wynikające z faktu, że w dokumencie "Karta badania znaku towarowego Nr [...]" (dotyczącej znaku "HERITAGE FILMS") nie odnotowano badania znaku słownego "HERITAGE" zgłoszonego przez skarżącego za numerem [...] z dnia [...] lipca 2003 r.

Niezasadny okazał się także zarzut skarżącego, iż przedmiotowa decyzja - w myśl art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a - zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Skutek takiej wady decyzji, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., musi wprost wynikać z odrębnych przepisów w postaci klauzuli nieważności. Stwierdzenie nieważności decyzji następuje bowiem na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. na skutek wady, którą decyzja zawiera od chwili jej wydania, a więc wady tkwiącej w jej elementach składowych. Nie będą to natomiast wady związane z wykonaniem decyzji, czy też skutki taką decyzją spowodowane (patrz Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski, wydanie 7, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 746). Jeszcze raz należy podkreślić, wbrew twierdzeniom skarżącego, że zmiana klasyfikacji znaku przez organ nie ma takiego skutku, iż decyzja z dnia [...] maja 2005 r. od chwili jej wydania zawiera wadę powodującą jej nieważność.

Podnieść należy, że skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r., pismach składanych w toku postępowania administracyjnego, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. zawiera zarzuty, że prawo ochronne na znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem praw autorskich wnioskodawcy do znaku słownego "HERITAGE".

Wskazać także należy, że z treści art. 253 ust. 2 p.w.p. wynika, że w postępowaniu spornym nie może zapaść decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. Przepis ten odnosi się do zbiegu ustawowych przesłanek unieważnienia prawa ochronnego i stwierdzenia nieważności decyzji i przewiduje, że w sytuacji ich tożsamości nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o stwierdzeniu nieważności decyzji.

Rozważenie istnienia tożsamości przesłanek uzasadniających zarówno żądanie unieważnienia prawa ochronnego, jak stwierdzenia nieważności decyzji nabiera szczególnego znaczenia wówczas, gdy postępowanie w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego toczy się w oparciu o przepisy ustawy Prawa własności przemysłowej, a prawo ochronne (prawo z rejestracji) zostało udzielone na podstawie przepisów obowiązujących uprzednio - ustawy o znakach towarowych.

Ustawa o znakach towarowych w art. 29 stanowiła, że prawo z rejestracji znaku towarowego może być unieważnione w całości lub w części, jeżeli nie były spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w przepisach art. 4, 6 - 9 i 32. Żądając unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego zarejestrowanego pod rządami ustawy o znakach towarowych wnioskodawca mógł zatem swoje żądanie oprzeć jedynie na przepisach wymienionych w art. 29 tej ustawy, stanowiących katalog zamknięty podstaw żądania unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego w całości lub części.

Każdy z tych przepisów w powiązaniu z art. 29 ustawy o znakach towarowych, określa materialnoprawną przesłankę unieważnienia prawa z rejestracji, przy czym, co wymaga wyraźnego podkreślenia, przesłankę związaną z brakiem na dzień prawidłowego zgłoszenia ustawowych warunków wymaganych do rejestracji znaku towarowego. Już tylko z tego powodu nie mogą mieć znaczenia dla oceny spełnienia warunków wymaganych do rejestracji późniejsze zdarzenia niemieszczące się w katalogu warunków wymaganych do rejestracji, wymienionych w art. 29 ustawy o znakach towarowych.

Nie oznacza to oczywiście, że poza kontrolą i możliwością wzruszenia pozostają decyzje o rejestracji znaku towarowego (obecnie o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy) posiadające kwalifikowane wady prawne inne niż te, które mogą być podniesione w postępowaniu spornym o unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, a zatem inne niż wymienione w art. 29 ustawy o znakach towarowych w odniesieniu do znaków zgłoszonych pod rządami tej ustawy. Jeżeli bowiem w ocenie strony decyzja o rejestracji znaku towarowego, czy udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy zapadła z rażącym naruszeniem prawa, przy czym owo naruszenie nie obejmuje przepisów wymienionych w art. 29 ustawy o znakach towarowych, może ona domagać się wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w odrębnym postępowaniu nadzwyczajnym (vide: wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 685/09 LEX nr 705997).

W przedmiotowej sprawie skarżący wnioskiem z 3 stycznia 2005 r., wszczynając postępowanie sporne, wystąpił do Urzędu Patentowego RP o unieważnienie prawa ochronnego na ww. znak towarowy "HERITAGE FILMS" podnosząc, iż prawo ochronne na znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem art. 8 pkt 2 u.z.t., tj. praw autorskich skarżącego do znaku słownego "Heritage". Decyzją z [...] lipca 2008 r. Urząd Patentowy RP oddalił ww. wniosek Z. P.. Na powyższą decyzję Z. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/wa 2284/08 oddalił skargę. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt II GSK 746/09. Tym samym prawomocnie rozstrzygnięto zarzuty skarżącego wskazujące na naruszenie art. 8 pkt 2 u.z.t., tj. jego praw autorskich do znaku słownego "Heritage". W świetle powyższego brak jest podstaw do stawiania powyższych zarzutów w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy.

Bezzasadny okazał się także zarzut skarżącego sformułowany w pismie procesowym z dnia 31 października 2013 r., iż ekspert Urzędu Patentowego RP wydając decyzję, w świetle art. 269 ust. 1 p.w.p., podlega tylko ustawom, a więc każda wada decyzji wydanej przez eksperta stanowi rażące naruszenie prawa. W tym kontekście wskazać należy, iż przepis art. 269 ust. 1 p.w.p. statuuje jedynie zasadę niezależności eksperta, który winien orzekać bezstronnie i zgodnie z przepisami prawa, natomiast w żaden sposób nie stanowi o kwalifikowanej wadliwości decyzji wydawanych przez eksperta.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd doszedł do wniosku, iż brak jest uzasadnionych podstaw faktycznych oraz prawnych do uwzględnienia skargi, w związku z czym, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.