Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1388/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30 b ust. 3, art. 30 c ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 4 , art. 30 g, art. 37 , art. 26 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 6 , art. 1, art. 4 ust. 1a pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 42 poz 275
law: Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości - tekst jednolity
article: art. 174 pkt 2, art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. A. R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1991/10 w sprawie ze skargi M. Spółki z o.o. w B. na informację P. A. R. P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1991/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Spółki z o.o. w B. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości.

Sąd uznał za miarodajny następujący stan faktyczny sprawy.

M. Spółka z o.o. złożyła w Regionalnej Instytucji Finansującej – Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw w W. wniosek o dofinansowanie projektu "X. – i. – m. p. k. z wykorzystaniem technologii SMS, NFC i kodów matrycowych" realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013; Oś Priorytetowa 8. Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1 "Wspieranie działalności w dziedzinie gospodarki elektronicznej".

Pismem z dnia 4 marca 2010 r. Regionalna Instytucja Finansująca - Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw, dalej: RIF, poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie wniosku o dofinansowanie ze względu na niespełnienie kryteriów merytorycznych.

W złożonym proteście wnioskodawca podał, że zaprezentowana w projekcie usługa jest e-usługą w rozumieniu definicji wynikającej z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. Usługa ta polega na pobieraniu przez odbiorców przy pomocy ich urządzeń mobilnych informacji/profili z fizycznych punktów rozmieszczonych w terenie lub z kart mobilnych, przy wykorzystaniu do tego mechanizmu odnośników do właściwej informacji umieszczonej w serwisie internetowym. Informacje o sobie lub o produktach udostępniają nadawcy definiując w tym serwisie własne profile wirtualne. Odbiorcy profili gromadzą je na indywidualnych kontach w tym samym serwisie internetowym. Pobieranie profili odbywa się w dowolnym momencie określonym przez odbiorców i nie wymaga jednoczesnej obecności ich nadawców. Proces ten odbywa się automatycznie przy wykorzystaniu ogólnie dostępnych technologii SMS, GPRS i Internetu. Znaczącą innowacją w projekcie jest wykorzystanie do udostępniania oraz do pobierania informacji wysoce zaawansowanej technologii bezkontaktowej NFC, technologii kodów matrycowych oraz powszechnie stosowanych mobilnych technologii SMS i GPRS. Aby wprowadzić tę innowacyjną funkcjonalność należy wyposażyć punkty udostępniania i poboru informacji w wyspecjalizowane etykiety NFC, a osoby w karty elektroniczne tzw. X-Card.

Podkreślił, że do zaproponowanej e-usługi nie jest konieczna dystrybucja etykiet NFC i kart X-Card, ponieważ do jej świadczenia wystarczy wykorzystanie technologii kodów matrycowych oraz kodów PID, w które punkty fizyczne mogą zostać wyposażone we własnym zakresie oraz przy wykorzystaniu aplikacji zainstalowanej w urządzeniach mobilnych opracowanej w ramach projektu; zamawianie etykiet NFC odbywa się w pełni automatycznie wraz z wykupieniem przez użytkowników serwisu abonamentu na korzystanie z niego. Udostępnianie w serwisie stickerów NFC, które nie stanowią integralnego elementu systemu jest ofertą uzupełniającą serwisu. Stickery NFC będą w większości dystrybuowane przez banki i operatorów sieci komórkowych i nie stanowią ważnego wskaźnika w projekcie.

Ponadto spółka wyjaśniła, że określenia użyte w opisie wydatków są jednoznaczne i precyzyjne w rozumieniu "Instrukcji wypełniania wniosku", opis wydatków na promocję został sprecyzowany w stopniu możliwym do skonkretyzowania na obecnym etapie realizacji projektu.

Wnioskodawca stwierdził, że wydatki na opracowanie systemu zostały skalkulowane zgodnie z przeciętnymi kosztami realizacji systemów informatycznych obowiązującymi na rynku w Polsce, natomiast koszty ogólne zostały skalkulowane na bardzo niskim poziomie, wynagrodzenia dla stałych współpracowników – specjalistów zostały określone według niewygórowanych stawek, najwyższe wynagrodzenie wraz z kosztami pozapłacowymi zostało ustalone na 6 000 zł miesięcznie.

Skarżąca spółka odnosząc się do zarzutu braku możliwości obiektywnej weryfikacji zaproponowanych wskaźników wyjaśniła, że wszystkie wskaźniki są obiektywnie weryfikowalne i zostały we wniosku określone w sposób precyzyjny. Zostanie wprowadzona jedna e-usługa, jeden system informatyczny umieszczony na serwerach w Data Center, jeden komplet aplikacji działających pod różnymi systemami, być może trzeba będzie stworzyć różne wersje aplikacji pod różne systemy, data rozpoczęcia e-usługi wynika z harmonogramu rzeczowo-finansowego, liczba użytkowników e-usługi jako nadawcy to 5000 w 2012 r., dwa stale obsadzone miejsca pracy w 2011 r., rentowność -11,4% w 2012 r.

Pismem z dnia 29 marca 2010 r. RIF poinformowała wnioskodawcę o negatywnym rozpatrzeniu protestu, wskazując na niespełnienie kryteriów merytorycznych wymienionych w informacji z dnia [...] marca 2010 r.

W uzasadnieniu RIF wyjaśniła, że przedmiot projektu wpisywałby się w definicję e-usługi, gdyby urządzenia – NFC Stickery były ogólnie dostępne do czasu aż technologia NFC nie zostanie zintegrowana w telefonach komórkowych i wykorzystywały kanał komunikacji pomiędzy systemem teleinformatycznym usługodawcy wykonującym e-usługę, a urządzeniem wykorzystywanym przez usługobiorcę, np. w przypadku urządzeń GSM muszą się one komunikować z usługodawcą poprzez publiczne sieci telefonii komórkowej lub przez Internet. Ponadto wszelkie dostawy urządzeń i ich instalacja u usługobiorców stanowią istotne odstępstwo od definicji e-usługi.

Ponadto RIF stwierdziła, że uznane zostało stanowisko wnioskodawcy w przedmiocie prawidłowej kategoryzacji wydatków oraz precyzyjnego uzasadnienia kosztów kwalifikowanych zakwestionowanego uprzednio w ocenie projektu. Uznane zostało również stanowisko wnioskodawcy w kwestii efektywnego wykorzystania środków publicznych. Natomiast podtrzymana została negatywna ocena odnosząca się do nieosiągnięcia wskaźnika "liczba nowych e-usług", jako bezpośrednia konsekwencja niezgodności projektu z definicją e-usługi. Poza tym wskazano, że w odniesieniu do wskaźników: "liczba nowych e-usług, liczba świadczonych e-usług, liczba utworzonych stale obsadzonych miejsc pracy, liczba użytkowników e-usługi jako nadawcy" wnioskodawca nie wskazuje metodologii pozwalającej na weryfikację wartości docelowych.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - Instytucja Pośrednicząca I stopnia w rozstrzygnięciu z dnia [...] maja 2010 r. stwierdził, że zasadne jest skierowanie wniosku do ponownej oceny przez RIF. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że przyczyną negatywnej oceny projektu przez RIF jest uznanie, że proponowana przez wnioskodawcę usługa nie spełnia wszystkich przesłanek e-usługi. Minister wskazał, że opinia RIF dotycząca obligatoryjnego instalowania stickerów NFC pomija fakt, że wnioskodawca planuje wykorzystanie również innych technologii: GPRS, SMS, MMS oraz odczytu aparatem fotograficznym w urządzeniu mobilnym. Usługa jest przygotowana do wdrożenia technologii NFC, jednak skorzystanie z niej będzie opcjonalnym wyborem użytkowników. Wskazał, że z opisu projektu nie wynika aby wnioskodawca był monopolistą na rynku NFC w Polsce, ani że podstawowym celem projektu byłby obrót handlowy produktami związanymi z technologią NFC.

Odnośnie kryterium nr 9 (opisanego w punkcie 4 oceny projektu) stwierdził, że negatywna ocena wniosku w tym zakresie była konsekwencją negatywnie ocenionego kryterium nr 1 – niespełnienie definicji e-usługi. W przypadku pozytywnego wyniku powtórnej oceny kryterium nr 1 również kryterium nr 9 powinno podlegać ponownej ocenie.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. RIF poinformowała wnioskodawcę, że zgodnie z decyzją Instytucji Zarządzającej nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację projektu "X. – i. – m. p. k. z wykorzystaniem SMS, NFC i kodów matrycowych". Stwierdzono, że zgodnie z kryteriami oceny merytorycznej omówionymi w Przewodniku po kryteriach wyboru operacji finansowanych w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 dla Działania 8.1 "Wspieranie działalności w dziedzinie gospodarki elektronicznej" projekt nie spełnił kryterium oceny merytorycznej, gdyż proponowana usługa nie stanowi usługi elektronicznej zgodnej z definicją e-usługi zawartą w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego.

Uwzględniając skargę spółki Sąd I instancji w powołaniu na przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007–2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956 ze zm.), dalej: rozporządzenie, wskazał, że Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, dalej: PARP, udzielała wsparcia na działalność gospodarczą w dziedzinie gospodarki elektronicznej (§ 4 ust. 1 rozporządzenia) i dlatego jest stroną w niniejszym postępowaniu. PARP na podstawie art. 6d ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (jedn. tekst Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275 ze zm.) mogła zlecać regionalnej instytucji finansującej realizację niektórych zadań związanych z udzielaniem pomocy finansowej, w szczególności: promocję, udzielanie informacji, przyjmowanie wniosków oraz nadzorowanie sposobu wykorzystania pomocy. W przedmiotowej sprawie taką regionalną instytucją finansującą była Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw.

Sąd I instancji stwierdził, że jak wynika z oceny projektu oraz rozstrzygnięć wydawanych w ramach procedury odwoławczej zasadniczą przyczyną negatywnej oceny merytorycznej wniosku było uznanie przez Fundację Małych i Średnich Przedsiębiorstw – RIF, że proponowana w ramach projektu usługa nie stanowi e-usługi zgodnej z definicją zawartą w rozporządzeniu.

Sąd wskazał, że z opisu proponowanej e-usługi zawartego we wniosku oraz z dodatkowych wyjaśnień skarżącej wynika, że usługa będzie świadczona w sposób zautomatyzowany, za pomocą systemów teleinformatycznych w publicznych sieciach telekomunikacyjnych. Pobieranie informacji będzie dokonywane na żądanie odbiorcy i nie będzie konieczna obecność nadawcy i odbiorcy w tej samej lokalizacji w sieci. W ocenie WSA okoliczność, że zaproponowana usługa może być świadczona również przy użyciu innych niż SMS i GPRS technologii, np. technologii NFC związanej z instalowaniem stickerów NFC nie może być podstawą do uznania, jak to uczynił RIF w piśmie z 3 sierpnia 2010 r., że usługa ta nie spełnia kryteriów świadczenia za pomocą publicznych sieci telekomunikacyjnych oraz w sposób w pełni zautomatyzowany. Możliwość świadczenia usługi przy pomocy innej technologii nie powoduje zaistnienia nowej usługi, a jest jedynie inną opcją świadczenia tej samej usługi. Według Sądu I instancji stwierdzenie, iż zaproponowana usługa nie odpowiada definicji e-usługi zostało dokonane z naruszeniem przepisu § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Natomiast powyższe nie przesądza o tym czy wnioskodawca spełnia pozostałe kryteria, których spełnienie jest niezbędne do przyznania wnioskowanego dofinansowania.

Sąd ponadto stwierdził, że zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 4 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG, Priorytet 8, działanie 8.1 wszystkie usługi wdrażane w ramach projektu muszą być e-usługami, bo tylko ich w ramach omawianego działania może dotyczyć dofinansowanie. Jednak nie wszystkie usługi opisane w projekcie jako możliwe do świadczenia w związku z realizacją projektu mogą być uznane za wdrażane w ramach projektu. Kryterium decydującym będzie ustalenie czy zgodnie z definicją projektu usługi te są przedmiotem wniosku o dofinansowanie, czyli czy udzielone dofinansowanie będzie przeznaczone na sfinansowanie tych usług, czy też są to usługi towarzyszące świadczeniu e-usługi objętej projektem, a we wniosku o dofinansowanie zostały opisane np. w celu przedstawienia wszystkich potencjalnych możliwości świadczenia e-usługi.

Odnosząc się do kwestii proceduralnych Sąd I instancji podniósł, że zapis § 17 ust. 2 Procedury odwoławczej (Załącznik nr 4.4. do Szczegółowego opisu priorytetów PO IG) determinuje zakres rozpoznawania sprawy przez Instytucję dokonującą powtórnej oceny wniosku. Dlatego zdaniem WSA niezgodne z przepisami Procedury odwoławczej było dokonanie ponownej oceny projektu w zakresie w którym nie wniesiono odwołania, a opisanym w rozpatrzeniu protestu w punkcie 2 w części dotyczącej uznania za wydatki kwalifikowane wydatków na działania promocyjne i marketingowe, wynagrodzenia dla zarządzającego rozliczeniem projektu, wynagrodzenia dla 2 stałych pracowników oraz w punkcie 3 dot. efektywnego wykorzystania środków .

W powołaniu na art. 30b ust. 3 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712, ze zm.) dalej: z.p.p.r., zgodnie z którym w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę, Sąd stwierdził, że na etapie procedury odwoławczej RIF dopuścił się naruszenia tego przepisu, ponieważ zarówno informację o ocenie wniosku o dofinansowanie jak i rozpatrzenie protestu podpisała ta sama osoba Dyrektor Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw.

PARP zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-1013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956, z późn. zm.) przez przyjęcie, że możliwość świadczenia usługi objętej wnioskiem o udzielenie dofinansowania projektu także przy użyciu innych (niewymienionych we wniosku) technologii, spełnia warunek pełnego zautomatyzowania świadczonej usługi i jest e-usługą.

II. Naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 30b ust. 3 z.p.p.r. przez przyjęcie, że organem w niniejszym postępowaniu jest PARP, a nie Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw,

- art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 30a ust. 3 i w związku z art. 30b ust. 3 i 4 z.p.p.r. przez przyjęcie, że podpisanie przez tą samą osobę Informacji o ocenie wniosku o dofinansowanie oraz Informacji o rozpatrzeniu protestu oznacza, że w rozpatrywaniu środka odwoławczego brała udział osoba, która dokonywała czynności związanych z określonym projektem - zaangażowana w ocenę projektu,

- art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 30 i art. 30a ust. 1 z.p.p.r., przez merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i uznanie, że opisana przez M. Sp. z o.o. we wniosku o udzielenie dofinansowania projektu "X. m. p. k. z wykorzystaniem technologii SMS, NFC i kodów matrycowych" jest e-usługą,

- art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 30b ust. 3 z.p.p.r. i § 17 ust. 2 Procedury odwoławczej, stanowiącej załącznik 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 przez nieuzasadnione stwierdzenie, że: "ocena kryteriów co do spełnienia których uznano rację wnioskodawcy w wyniku rozpatrzenia protestu i nie były one przedmiotem odwołania nie podlega ocenie przy ponownej ocenie wniosku",

- art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 30c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r. przez uznanie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator wskazał, że wnioskodawca zakłada w wyniku realizacji projektu, wdrożenie usługi umożliwiającej zdalne pobieranie lub wymianę obszernych profili informacyjnych przy pomocy urządzeń mobilnych, które powinny zostać wyposażone w stickery NFC do czasu aż technologia NFC nie zostanie zintegrowana w telefonach komórkowych. W ocenie PARP przedmiot projektu wpisywałby się w definicję e-usługi, dopiero wówczas gdyby urządzenia te były ogólnie dostępne i wykorzystywały kanał komunikacji pomiędzy systemem teleinformatycznym usługodawcy wykonującym e-usługę, a urządzeniem użytkowanym przez usługobiorcę, którego obsługa jest przedmiotem świadczonej usługi. Kasator stwierdził, że przy tak określonym przedmiocie projektu należało przyjąć, że nie wszystkie wskazane przez wnioskodawcę i wdrażane w ramach projektu usługi są e-usługami.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przyjęcia przez Sąd I instancji, że organem w niniejszym postępowaniu jest PARP skarżąca wskazała, iż z uwagi na zakres kompetencji RIF, tryb powierzenia kompetencji, jak również samodzielność i autonomię przy wykonywaniu powierzonych zadań, uznać należy, że to RIF - Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw - a nie PARP, jest organem w przedmiotowej sprawie.

Uzasadniając zarzut błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że w rozpatrywaniu środka odwoławczych brała udział osoba, która dokonywała czynności związanych z określonym projektem - zaangażowana w ocenę projektu, skarżąca podniosła, że w ramach oceny wniosku o udzielenie dofinansowania (oceny formalnej i merytorycznej) każdy pracownik RIF i każdy ekspert dokonujący oceny ma pozycję samodzielną. Jego ocena nie jest "zatwierdzana" przez przełożonego. W takiej sytuacji podpisanie pisma informującego wnioskodawcę o negatywnej ocenie wniosku o udzielenie dofinansowania projektu przez osobę pełniącą funkcję kierownika RIF, która nie uczestniczyła w dokonywaniu oceny oraz nie sprawdzała zgodności oceny przeprowadzonej przez oceniających jest czynnością o charakterze technicznym i nie może być uznane za czynność związaną z określonym projektem, zaangażowaną w ocenę projektu. Zatem z rozpatrywania środków odwoławczych są wyłączone tylko te osoby, które były bezpośrednio zaangażowane w ocenę (formalną/merytoryczną) wniosku o dofinansowanie, tzn. osoby, które miały wpływ na wydanie rozstrzygnięcia w ramach tej oceny.

Ponadto skarżąca zarzuciła, że w kompetencji Sądu nie leżało przeprowadzenie analizy czy usługa zaproponowana przez wnioskodawcę jest e-usługą, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. Zdaniem kasatora kompetencji takich nie posiada także RIF - Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw ani PARP. Kompetencje takie posiada natomiast wyłącznie Komisja Konkursowa, składająca się m.in. z niezależnych ekspertów, specjalistów z danej dziedziny.

W ocenie kasatora nieuzasadnione jest również stwierdzenie Sądu I instancji, że ocena kryteriów, co do spełnienia których uznano rację wnioskodawcy w wyniku rozpatrzenia protestu i które nie były przedmiotem odwołania nie podlega ocenie przy ponownej ocenie wniosku.

Skarżąca wskazała, że w razie złożenia odwołania przez wnioskodawcę, zakres przedmiotowy odwołania zdeterminowany jest zakresem uprzednio złożonego protestu. Instytucja rozpatrująca odwołanie związana jest jego zakresem. Przy pozytywnym rozpatrzeniu odwołania Instytucja rozpatrująca odwołanie kieruje projekt do ponownej oceny właściwej instytucji odpowiedzialnej za ocenę projektów (Komisji Konkursowej), w ramach kryteriów, w których odwołanie zostało uznane za zasadne. W takiej sytuacji (uwzględnienie odwołania) informacja dla wnioskodawcy o pozytywnym rozstrzygnięciu odwołania nie jest "merytorycznym" rozstrzygnięciem sprawy w tym znaczeniu jak np. decyzja administracyjna. Instytucja rozpatrująca odwołanie nie decyduje ani o zakresie odwołania ani o sposobie rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.

Przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumiane jako wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez Sąd I instancji nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów ujętych w podstawach kasacyjnych (uchwała NSA z dnia 26.10.2009 r. sygn. akt I OPS 10/09).

Skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. Jeśli chodzi o te ostatnie to należy przypomnieć, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i art.176 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną obowiązany jest przytoczyć zarówno podstawy kasacyjne, rozumiane jako wskazanie przepisu prawa, który został naruszony, a w przypadku gdy przepis składa się z kilku jednostek redakcyjnych (np. ustępów, punktów) wskazać tę jednostkę redakcyjną, której dotyczy zarzut, opatrzyć zarzut uzasadnieniem, czyli wyjaśnieniem na czym polega naruszenie prawa oraz uprawdopodobnić istnienie potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym, a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego.

Wymaganiom tym nie w pełni odpowiada zarzut naruszenia art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 30b ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712, ze zm.) ,dalej: z.p.p.r., przez przyjęcie, że organem w niniejszym postępowaniu jest Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, a nie Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw, gdyż uzasadnienie zarzutu nie nawiązuje w żaden sposób do wymienionych przepisów postępowania sądowego. Podnieść należy także, że art. 3 p.p.s.a. dzieli się na paragrafy i punkty, a autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, której jednostki redakcyjnej zawartej w omawianym artykule zarzut dotyczy, co powoduje, iż zarzut w tym zakresie uchyla się spod kontroli kasacyjnej. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z tego względu, że przepis ten nie znajduje zastosowania w postępowaniu sądowym w sprawach unormowanych w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W myśl art. 30 e) z.p.p.r. do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. jedynie w zakresie w tej pierwszej ustawie nieuregulowanym z wyłączeniem stosowania przepisów wyraźnie wymienionych, które w tym przypadku nie wchodzą w grę. Stwierdzić należy, że zagadnienie związane z uwzględnieniem skargi przez Sąd I instancji (któremu w odniesieniu do decyzji i postanowień poświęcony jest art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) jest uregulowane w art. 30 c) ust. 3 pkt 1 ustawy z.p.p.r. stanowiącym, że w przypadku uwzględnienia skargi sąd podejmuje rozstrzygnięcie stwierdzające, że ocena projektu przeprowadzona została w sposób naruszający prawo i jednocześnie przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Regulacja zawarta w art. 30 c) z.p.p.r. wyklucza więc odpowiednie zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Gdy zaś idzie o zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. to przepis ten ani samodzielnie ani w powiązaniu z wskazanym w zarzucie art. 30 b) ust. 3 z.p.p.r. nie uzasadnia tezy, iż organem (strona w postępowaniu sądowym) ma być Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw. Dodać należy, że kasator nie wskazał w czym miałoby się przejawiać naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., inaczej mówiąc jakimi brakami czy ułomnościami obciążone jest uzasadnienie wyroku. Natomiast powołanie w ramach omawianego zarzutu art. 30 b) ust. 3 z.p.p.r. jest niezrozumiałe, gdyż przepis ten dotyczy zakazu uczestniczenia w rozpatrywaniu środków odwoławczych osób, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, a więc nie zawiera regulacji przydatnych do uzasadnienia zarzutu dotyczącego przymiotu strony w postępowaniu sądowym.

W uzasadnieniu omawianego zarzutu autor skargi kasacyjnej przytoczył zawarty w zał 4.3. do Szczegółowego Opisu Priorytetów PO IG, w ramach Opisu podmiotów systemu wdrażania dotyczącego Działania 8.1, zakres zadań, które realizuje RIF na podstawie umowy z PARP, wskazując, iż ma to oparcie w art. 6d ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275), dalej: ustawa o PARP. Odwołując się do art.1 pkt 2 w zw. z art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. kasator stwierdził, że umowa, o której wyżej mowa, jest rodzajem "porozumienia do załatwienia sprawy" i wobec tego podmiot który realizuje na podstawie tego porozumienia zadania publiczne winien być traktowany jak organ. Nadto, zakres kompetencji RIF, tryb powierzenia kompetencji, jak również samodzielność i autonomia przy wykonywaniu powierzonych zadań, każą według kasatora uznać że to RIF - Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw - a nie PARP, jest organem w przedmiotowej sprawie.

Argumentacji tej Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela z powodów przedstawionych poniżej.

Zgodnie z art. 1 ustawa o PARP, Agencja jest państwową osobą prawną, podległa ministrowi właściwemu do spraw gospodarki. W myśl postanowień art. 4 ust. 1a pkt 1 wymienionej ustawy, Agencja realizując zadania z zakresu administracji rządowej uczestniczy w realizacji programów operacyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju oraz w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako instytucja wdrażająca (instytucja pośrednicząca II stopnia) albo pośrednicząca, udzielająca pomocy finansowej beneficjentom określonym w art. 6 b ust. 1 ustawy.

Treść art. 4 ust. 1a pkt 1 ustawy o PARP nie pozostawia wątpliwości co do tego, że ustawodawca powierzył Agencji zadania z zakresu administracji rządowej, związane z realizacją objętych wymienionymi ustawami programów operacyjnych i że to PARP jest instytucją udzielającą pomocy finansowej beneficjentom określonym w art. 6 b. ust. 1 ustawy. Nadto, omawiany przepis określił jaką pozycje PARP zajmuje w realizacji omawianych programów, stwierdzając, iż działa w tym zakresie bądź jako instytucja wdrażająca (pośrednicząca II stopnia) bądź jako instytucja pośrednicząca. W rozpoznawanej sprawie związanej z realizacją Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, PARP pełni funkcje Instytucji Wdrażającej (Pośredniczącej II stopnia).

Poruszając się w granicach unormowań omawianej ustawy o PARP, wskazać trzeba na jej art. 6 d ust. 1 zdanie pierwsze przewidujący możliwość zlecenia regionalnej instytucji finansującej przez Agencję realizacji niektórych zadań związanych z udzielaniem pomocy finansowej, w szczególności: promocji, udzielania informacji, przyjmowania wniosków oraz nadzorowania sposobu wykorzystania pomocy.

Przy tej okazji rodzi się pytanie jaki jest zakres możliwości zlecenia przez PARP zadań RIF i czy na podstawie tego upoważnienia mogą być zlecane RIF w całości niektóre zadania z zakresu administracji rządowej, określone dla PARP w programach rozwoju gospodarki, czy też zadania zlecone obejmować powinny jedynie pewne czynności przy zachowaniu w tym zakresie nadzoru PARP. Opowiadając się za ta druga możliwością Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że odpowiedź na to pytanie wynika wprost z art. 27 ust. 4 z.p.p.r., który stanowi, że powierzenie przez Instytucję Zarządzającą lub, za jej zgodą Instytucję Pośredniczącą lub Instytucję Wdrażającą zadań innym podmiotom na podstawie odpowiednio porozumienia lub umowy może dotyczyć wyłącznie realizację czynności technicznych związanych z obsługą zadań instytucji powierzającej.

Z Załącznika 4.3 – Opis systemu wdrażania działań zawartego w Szczegółowym opisie priorytetów P.O. Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, Priorytet 8 – Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej w systemie wyboru projektów w trybie konkursowym wynika, że zgodnie z Opisem podmiotów systemu wdrażania: Instytucją Wdrażającą jest PARP, Instytucją Pośredniczącą – Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Instytucją Zarządzającą – Minister Rozwoju Regionalnego.

Według wymienionego wyżej dokumentu PARP jako Instytucja Wdrażająca i jednocześnie Instytucja Pośrednicząca II stopnia (IW), odpowiada za proces prawidłowej realizacji działania w zakresie powierzonych jej zadań. Powołuje członków Komisji Konkursowej w RIF. Weryfikuje przygotowane przez RIF protokoły z oceny Komisji Konkursowych zawierające listy projektów rekomendowanych do dofinansowania, które następnie przekazuje IP do akceptacji. Uczestniczy w rozpatrywaniu odwołań zgodnie z procedurą odwoławczą zatwierdzoną przez IZ. Przeprowadza wyrywkową kontrolę realizacji projektów na miejscu. Weryfikuje wnioski beneficjentów o płatność i zleca dokonanie wypłaty środków na rzecz beneficjenta. Odpowiada za przepływ informacji pomiędzy IW, a Regionalnymi Instytucjami Finansującymi. Koordynuje działania informacyjne i promocyjne.

Regionalna Instytucja Finansująca natomiast m.in. przyjmuje wnioski o dofinansowanie i dokonuje oceny formalnej i merytorycznej, zgodnie z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący POIG. Zapewnia obsługę Komisji Konkursowej, przygotowuje i przekazuje do Instytucji Wdrażającej (PARP) listę projektów rekomendowanych do dofinansowania, przyjmuje, weryfikuje i przekazuje do Instytucji Wdrażającej (PARP) wnioski o płatność. Regionalna Instytucja Finansująca uczestniczy także w realizacji działań informacyjnych i promocyjnych.

Biorąc pod uwagę zawartą w art. 27 z.p.p.r. regulację i porównując zakres zadań obydwu Instytucji nie można mieć wątpliwości , że zakres prawnie możliwych do powierzenia i powierzonych RIF zadań stanowią czynności o charakterze pomocniczym (technicznym) względem zadań PARP, która w dalszym ciągu odpowiada za proces prawidłowej realizacji działania w zakresie powierzonych jej zadań , także dotyczących czynności powierzonych RIF. To PARP odpowiada za ich realizacje w powierzonym zakresie, gdyż to ona a nie RIF realizuje zadania z zakresu administracji rządowej, które zostały dla niej określone w programach rozwoju gospodarki (art. 4 ust. 1 ustawy o PARP). Oznacza to także, że przymiot strony w postępowaniu sądowym w rozpoznawanej sprawie przysługuje PARP. Wskazać trzeba także na art. 30d ust. 1 z.p.p.r., który zdolność skargową w postępowaniu kasacyjnym przyznaje oprócz wnioskodawcy wyłącznie właściwej instytucji pośredniczącej lub zarządzającej. Tak więc z tego co powiedziano wyżej wynika, iż brak jest podstaw prawnych do uznania, iż RIF posiada przymiot strony w postępowaniu sądowym.

Stwierdzić należy także, że powołane przez kasatora art. 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. nie znajdują w sprawie zastosowania, gdyż informacje dotyczące oceny projektu nie stanowią decyzji administracyjnej (art. 30g z.p.p.r.), a do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielenia dofinansowania ze środków budżetowych lub zagranicznych nie stosuje się przepisów k.p.a. (art. 37 z.p.p.r.).

W konkluzji należało uznać, że przedstawiony wyżej zarzut nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej

Przechodząc do kolejnego zarzutu procesowego (pkt II drugie tiret) stwierdzić należy, że także ten zarzut jest chybiony. Kasator zarzut naruszenia objętych nim przepisów p.p.s.a. powiązał z naruszeniem art. 30b ust. 3 i 4 z.p.p.r. Przypomnieć należy, iż art. 30 b ust. 3 z.p.p.r stanowi, że w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Tymczasem, informację o negatywnej ocenie merytorycznej projektu z dnia [...] marca 2010 r., informację o negatywnym rozpatrzeniu protestu z [...] marca 2010, a także informację z dnia [...] sierpnia 2010 r. o negatywnym wyniku kolejnej oceny projektu dokonanej po wydaniu rozstrzygnięcia MSWiA z [...] maja 2010 r. stwierdzającego zasadność skierowania wniosku do ponownej oceny przez RIF, wydane zostały przez tą samą osobę - Dyrektora Fundacji.

Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie zawiera legalnej definicji użytego w art. 30 b ust. 3 pojęcia "czynności z określonym projektem". Wskazuje jedynie, że muszą to być czynności związane z danym projektem. Przedmiot tych czynności nie został ustawowo ograniczony. Niewątpliwie więc udzielanie informacji o negatywnej ocenie projektu, negatywnym wyniku procedury odwoławczej są czynnościami związanymi z projektem, gdyż dotyczą jego oceny, a ich otrzymanie otwiera drogę do wszczęcia odpowiednio procedury odwoławczej i sądowej.

Z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370) wynika, że dodanie przepisu art. 30 b ust. 3 do dotychczasowego tekstu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju miało na celu zapewnienie obiektywizmu przy rozpatrywaniu środków odwoławczych od negatywnej oceny projektu wnioskodawcy. Przesłanka ta powinna być zatem brana pod uwagę przy wykładni i stosowaniu tego przepisu. Co do pozostałej części tego zarzutu dotyczącej naruszenia art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. aktualne pozostają rozważania poczynione wyżej w związku z zarzutem omówionym poprzednio.

W konkluzji stwierdzić należy, iż udział tej samej osoby we wszystkich etapach oceny wniosku w czynnościach związanych z projektem jest naruszeniem powołanego przepisu w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy i stanowi przesłankę z art. 30 c ust.3 pkt 1 z.p.p.r. uwzględnienia skargi z powodu przeprowadzenia oceny projektu w sposób naruszający prawo.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 30 b ust. 3 z.p.p.r. i § 17 ust. 2 Procedury odwoławczej, stanowiącej załącznik 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (pkt II czwarte tiret).

Zgodnie z § 17 ust. 2 Procedury odwoławczej w przypadku pozytywnego rozpatrzenia odwołania, IRO kieruje projekt do ponownej oceny właściwej instytucji odpowiedzialnej za ocenę projektów, w ramach kryteriów, w których odwołanie zostało uznane za zasadne. Racje ma Sąd I instancji, że zapis ten determinuje zakres rozpoznawania sprawy przez Instytucję dokonującą powtórnej oceny wniosku, która ocenia wniosek tylko w ramach kryteriów, w których odwołanie zostało uznane za zasadne. Ocena kryteriów, co do spełnienia których uznano rację wnioskodawcy w wyniku rozpatrzenia protestu (w związku z czym nie były one przedmiotem odwołania), uchyla się więc w świetle powołanego § 17 ust. 2 Procedury spod ponownej oceny. Dlatego niezgodne z przepisami Procedury odwoławczej było dokonanie ponownej oceny projektu w zakresie opisanym w rozpatrzeniu protestu w punkcie 2 w części dotyczącej uznania za wydatki kwalifikowane wydatków na działania promocyjne i marketingowe, wynagrodzenia dla zarządzającego rozliczeniem projektu, wynagrodzenia dla 2 stałych pracowników oraz w punkcie 3 dot. efektywnego wykorzystania środków.

Wskazać należy, że w sytuacjach, których dotyczy omawiany § 17 ust. 2 Procedury odwoławczej strona ma prawo oczekiwać, że te zasady będą realizowane. Odstąpienie od nich narusza unormowaną w art. 26 ust. 2 z.p.p.r. zasadę zapewniania przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Nie wymaga odniesienia argumentacja przedstawiona w piśmie procesowym PARP z 13 grudnia 2010 r. dotycząca uprawnień Komisji Konkursowej określonych w § 17 ust. 3 lit. c Procedury odwoławczej, bowiem nie jest dopuszczalne przytaczanie nowych podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia kasacji.

Zarzut procesowy zawarty w skardze kasacyjnej - pkt II 3 tiret jest powiązany z zarzutem naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię § 3 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956 ze zm.), stąd zarzuty te wymagają łącznego odniesienia.

Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni przepisu § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia należy wskazać, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, iż błędna wykładnia to nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu, czyli mylne zrozumienie poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też tylko terminu występującego w jego treści. W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna.

W uzasadnieniu omawianego zarzutu skarżąca nie przytacza argumentacji wskazującej na błąd w wykładni, zatem zarzut naruszenia w/w przepisu rozporządzenia poprzez błędną wykładnię jest chybiony. Stwierdzić należy, że treść zarzutu i jego uzasadnienie wskazują iż kasatorowi chodzi w istocie o niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez Sąd, a więc o tzw. błąd w subsumcji, co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie, który w ocenie organu nie odpowiada hipotezie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Sąd błędnie uznał za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w tej normie prawnej.

W tym zakresie podnieść należy, że w zaskarżonym wyroku Sąd nie dokonywał wykładni omawianego przepisu, natomiast przytaczając obszerny fragment pkt 15 wniosku o dofinansowanie wskazał na zawarte w nim zapisy, z których wynika, że usługa będzie świadczona w sposób zautomatyzowany, za pomocą systemów teleinformatycznych w publicznych sieciach telekomunikacyjnych. Pobieranie informacji będzie dokonywane na żądanie odbiorcy i nie będzie konieczna obecność nadawcy i odbiorcy w tej samej lokalizacji. Podstawiając powyższe cechy projektu opisane we wniosku (nie podważone skutecznie w ramach dokonywanych ocen na etapie postępowania przedsądowego) pod hipotezę § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Sąd zasadnie uznał, że stwierdzenie, iż zaproponowana usługa nie odpowiada definicji e-usługi zawartej w rozporządzeniu zostało dokonane z naruszeniem tego przepisu. Dokonanie takiej oceny wskazującej na błąd w zastosowaniu prawa materialnego nie oznacza wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji.

Formułując w skardze kasacyjnej zarzut ,iż nie została spełniona przesłanka świadczenia usługi w sposób zautomatyzowany autor skargi kasacyjnej nie odniósł się do opisu proponowanej e-usługi zawartego w pkt 15 wniosku oraz dodatkowych wyjaśnień skarżącego że usługa będzie świadczona w sposób zautomatyzowany, za pomocą systemów teleinformatycznych w publicznych sieciach telekomunikacyjnych ani nie wskazał w jakim zakresie usługa nie jest przewidziana do wykonywania w zautomatyzowany sposób. Także w kierowanych do wnioskodawcy na poszczególnych etapach postępowania przesądowego pismach RIF z [...] marca 2010r., [...] marca 2010 r., [...] sierpnia 2010 r. poza gołosłownymi stwierdzeniami, że usługa nie jest w pełni zautomatyzowana, brak jakiegokolwiek w tym zakresie uzasadnienia. Podnieść należy, że ten brak stanowiący naruszenie art. 30b zdanie drugie z.p.p.r. oznacza jednocześnie, że zawarty w pkt 15 wniosku opis projektu wedle którego "komunikacja w systemie odbywać się będzie w sposób zautomatyzowany..." nie został skutecznie podważony. Trafnie zatem zauważył Sąd I instancji, że brak jest podstaw do uznania, jak to uczynił RIF w piśmie z [...] sierpnia 2010 r., że usługa ta nie spełnia kryteriów świadczenia za pomocą publicznych sieci telekomunikacyjnych oraz w sposób w pełni zautomatyzowany. Zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie nie jest więc uprawniony. Wskazać także należy, że kasator popadł przy konstruowaniu zarzutu naruszenia omawianego przepisu rozporządzenia w wewnętrzną sprzeczność. W petitum skargi kasacyjnej zakwestionował pogląd, że możliwość świadczenia usługi objętej wnioskiem także przy użyciu innych technologii spełnia warunek pełnego zautomatyzowania i jest e-usługą. W uzasadnieniu zarzutu stwierdził natomiast, że nie wszystkie usługi wskazane przez wnioskodawcę i wdrażane w ramach projektu są e-usługami, podczas gdy dla spełnienia kryterium merytorycznego nr 3 wszystkie usługi wdrażane w ramach projektu musza być e-usługami. Nie wiadomo więc, czy autor skargi kasacyjnej uważa, że chodzi o jedną usługę wykonywaną przy użyciu różnych technologii czy też uważa, ze wniosek obejmuje więcej niż jedną usługę z których nie wszystkie są e-usługami. Tak skonstruowany zarzut uchyla się spod kontroli kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który działając w granicach zakreślonych skargą kasacyjną nie może domniemywać intencji jej autora.

W świetle tego, co powiedziano wyżej także ostatni zarzut skargi kasacyjnej, iż naruszone zostały przepisy art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 30c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r. przez uznanie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo – nie jest uprawniony.

Z wymienionych powodów skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 30e z.p.p.r.