Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 612/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 36
journal: Dz.U. 2014 poz 1446
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) stycznia 2015 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy pozwolenia na prowadzenie prac budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zaskarżoną decyzją z dnia (...) stycznia 2015 r., znak: (...) po rozpatrzeniu odwołania (...), z dnia (...) sierpnia 2014 r. od decyzji (...) (...) Konserwatora Zabytków Nr (...) z dnia (...) lipca 2014 r., znak: (...), odmawiającej pozwolenia na prowadzenie prac budowlanych w budynku przy ul. (...), znajdującym się na terenie (...)", wpisanym do rejestru zabytków pod nr (...), mocą decyzji z dnia (...) grudnia 1993 r., polegających na ociepleniu budynku - działając na podstawie art. 7 pkt 1 i 4, art. 36. ust. 1 pkt. 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. poz. 1446 z 2014r.) oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Budynek przy ul. (...) znajduje się na terenie "(...)", którego zespół urbanistyczny i budowlany jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych, a zatem stosownie do art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ww. porozumienia (...) Konserwator Zabytków jest uprawniony do wydania pozwolenia na powyższe działania. Ponadto budynek przy ul(...)został ujęty w gminnej ewidencji zabytków (...) na podstawie zarządzenia Prezydenta (...) Nr (...)z dnia (...) lipca 2012 r.

Pismem z dnia (...) października 2012 r. złożono do (...) Konserwatora Zabytków wniosek o pozwolenie na ocieplenie ww. budynku. (...) Konserwator Zabytków decyzją Nr (...) z dnia (...) października 2012 r. nie pozwolił na wnioskowane prace.

Od powyższej decyzji złożono odwołanie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia (...) marca 2013 r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

(...) Konserwator Zabytków decyzją Nr (...) podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji Nr (...) z dnia (...) października 2012 r.

Na decyzję tę wpłynęło odwołanie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia (...) sierpnia 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

(...) Konserwator Zabytków decyzją z dnia (...) września 2013 r. Nr (...)(...) kolejny raz podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzjach Nr (...) z dnia (...) października 2012 r. oraz Nr (...).

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji z dnia (...) września 2013 r. Nr (...), decyzją z dnia (...) maja 2014 r. uchylił ww. decyzję Nr (...) i po raz kolejny przekazał sprawę do organu I instancji.

Po przekazaniu sprawy (...) Konserwator Zabytków po kolejnym, rozpatrzeniu sprawy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i mocą decyzji z dnia (...) lipca 2014 r. Nr (...) na podstawie art. 96 ust. 2, art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, § 2 pkt 1d porozumienia z dnia (...) czerwca 2005r., w sprawie powierzenia (...) prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Wojewody (...), realizowanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zawartego pomiędzy Wojewodą (...) a miastem (...), art. 104 k.p.a. nie pozwolił (...) na prowadzenie prac budowlanych w budynku przy ul. (...) znajdującym się na terenie "(...)" wpisanym do rejestru zabytków pod nr (...), polegających na ociepleniu budynku.

Wskazał, że decyzja w sprawie wpisu dobra kultury do rejestru zabytków "(...)" obejmuje zespół urbanistyczny i budowlany. Cechą identyfikującą chronionego zespołu budowlanego (...) jest jego różnorodność, którą tworzą poszczególne zespoły budynków o czytelnej ujednoliconej formie i wystroju elewacji pochodzące z różnych okresów historycznych. Zdaniem (...) Konserwatora Zabytków, w interesie społecznym jakim jest ochrona zabytków, różnorodność zespołu budowlanego (...) pochodzącego z różnych, zwłaszcza zamkniętych okresów historycznych powinna być utrwalana przez zachowanie charakterystycznych, wartościowych elementów zabudowy.

Budynek przy ul. (...) pochodzi z lat 50-tych XX wieku, należy do zespołu budynków przy ul. (...) o czym czytelnie świadczy wyróżniająca go forma i okładzina elewacji. Z uwagi na swe wartości historyczne i zabytkowe został ujęty w gminnej ewidencji zabytków nieruchomych, jako przykład architektury modernistycznej oraz istotny element zabytkowego rozplanowania i historycznej zabudowy tej części (...).

Omawiany budynek został wzniesiony w okresie powojennym, harmonijnie wpisując się w zastaną kompozycję urbanistyczną, a przez ponad sześćdziesiąt lat stał się istotnym, wyrazistym i pozytywnym elementem historycznie wykształconego wnętrza ulicznego będąc jednocześnie świadectwem czasów w których powstał. Organ konserwatorski obejmując ochroną ten fragment rozplanowania (...), na którym znajduje się zabudowa mieszkalna z lat pięćdziesiątych stanął na stanowisku, że mimo iż jest ona późniejsza, to jednak winna być chroniona, ponieważ stanowi harmonijne uzupełnienie historycznego układu urbanistycznego i właściwą z konserwatorskiego punktu widzenia kontynuację rozwiązań architektonicznych okresu międzywojennego.

Przepis art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami stanowi, iż historyczny układ urbanistyczny jest to przestrzenne założenie miejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów wartościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Zgodnie natomiast z punktem 13 tego artykułu, przez historyczny zespół budowlany należy rozumieć powiązaną przestrzennie grupę budynków wyodrębnioną ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi. Wpis do rejestru zabytków układu urbanistycznego i zespołu budowlanego oznacza, że ochronie konserwatorskiej podlega parcelacja, gabaryty zabudowy, relacje przestrzenne pomiędzy elementami zabudowy, a także wygląd elewacji. Wpisanie do rejestru zabytków zespołu budowlanego i układu urbanistycznego ma zatem na celu zachowanie najcenniejszych elementów historycznego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej zespołu i w konsekwencji powoduje objęcie ochroną elementów tworzących ten układ, bez względu na to czy elementy te są wpisane do tego rejestru indywidualnie. Taką wykładnią posłużył się Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w swoim rozstrzygnięciu w postanowieniu z dnia (...) czerwca 2010 r. Ponadto w ww. rozstrzygnięciu Minister Kultury i Dziedzictwa narodowego wyjaśnił, że działania służby ochrony zabytków ukierunkowane są na ochronę zachowanych wartości zabytkowego układu przestrzennego (...). Ze względów konserwatorskich należy dążyć do zachowania wszelkich cech i parametrów architektonicznych budynków, świadczących o ich oryginalnej formie oraz jednorodności stylistycznej zespołu zabudowy, zwłaszcza od strony przyulicznej pierzei. Podkreślenia wymaga, że w momencie wpisywania do rejestru zabytków, przedmiotowy budynek istniał, a więc ipso facto został objęty ochroną, bowiem wpis do rejestru obejmował swym zasięgiem także i ten obiekt.

Organ wskazał, że na terenie zespołu budowlanego i urbanistycznego objętego ochroną konserwatorską chronić należy każdy przemyślany i zaplanowany element tego zespołu, wpisujący się w pierwotną ideę planistyczną, a budynek przy ul. (...) mimo, że późniejszy i powstający w odmiennych realiach społeczno-politycznych taki warunek spełnia. Budynek przy ul. (...) jest przykładem myśli architektonicznej w zakresie opracowania detalu wykończenia elewacji na terenie zespołu "(...) Obłożony jest on bowiem okładziną kamienną, co wyróżnia go z pośród innej prostej zabudowy lat 60-tych XX wieku, która występuje w sąsiedztwie. Jest on elementem niewielkiego zespołu budynków o takim wykończeniu, jednym z niewielu zachowanych. Budynek będący świadectwem swej epoki, przez ocieplenie elewacji dodatkową warstwą izolacyjną pozbawia się cech historycznych, unifikując obiekt z zabudową współczesną. Tym samym zubaża się chroniony zespół budowlany (...).

Jak wskazano powyżej, przy braku wcześniejszych obostrzeń związanych z wpisem do rejestru zabytków, czy też brakiem ujęcia indywidualnie w gminnej ewidencji zabytków część obiektów wchodzących w skład zespołu z okładziną kamienną została ocieplona bez zgody (...) Konserwatora Zabytków. Tym bardziej (...) Konserwator Zabytków uważa, że budynek ten należy objąć szczególną opieką zapobiegającą jego przekształceniu.

W tym stanie rzeczy organ wydał decyzje z dnia (...) lipca 2014 r. Nr (...) i nie pozwolił (...) na prowadzenie prac budowlanych w ww. budynku przy ul. (...) polegających na ociepleniu budynku.

Od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, odwołali się (...).

Po rozpoznaniu ww. odwołania Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia (...) stycznia 2015 r. znak: (...).

W jej uzasadnieniu wskazał, że dla rozstrzygnięcia zapadającego w niniejszej sprawie podstawowe znaczenie ma okoliczność, iż na dzień rozpatrywania przez organ drugiej instancji odwołania wniesionego przez strony postępowania, zakres ochrony przedmiotowego budynku określają również ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru (...). Organ wskazał, że stosownie do przepisu art. 7 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jedną z form ochrony zabytków są ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Budynek przy ul. (...) w § 6 ust. 5 pkt. 103 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został wskazany jako obiekt ujęty w Gminnej Ewidencji Zabytków i podlegający ochronie ustaleniami planu. Zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu zawartymi w ust. 6 pkt. 1 tego paragrafu zakazuje się zmiany cech architektonicznych budynku, charakterystycznych dla okresu jego powstania takich jak: bryła, oryginalny kąt nachylenia połaci dachowej i materiał pokrycia dachu, balkony i balustrady, stolarka, materiały elewacyjne, podział elewacji, detale architektoniczne i elementy elewacyjne, z zastrzeżeniem pkt 2 i zapisów szczegółowych dla terenów, a w myśl ust. 6 pkt. 5 wprowadzony został zakaz docieplania ścian elewacyjnych obiektów posiadających konkretne cechy architektoniczne takie jak okładziny, detal, itp. albo stanowiących zespól jednorodny od strony zewnętrznej.

Przepisy prawa stanowią, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ochronę zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków i ich otoczenia oraz ochronę innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków (art. 19 ust. 1 ww. ustawy), a projekty i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlegają uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 20 ww. ustawy). Wobec powyższego należy uznać, że organ konserwatorski, uzgadniając ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego już raz wypowiedział się w przedmiotowej sprawie w zakresie warunków konserwatorskich dla realizacji inwestycji na wskazanym obszarze. Zatem ocena wpływu planowanych robót budowlanych powinna być spójna z raz wyrażoną wolą organu ochrony zabytków przy uzgadnianiu prawa miejscowego. Ponadto, ustalenia aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego są wiążące również dla organu ochrony zabytków.

Z treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika nakaz zachowania materiału elewacyjnego charakterystycznego dla czasu powstania obiektów, wskazanych w § 6 ust. 5 tego planu, posiadających konkretne cechy architektoniczne takie jak okładziny, detal, itp. albo stanowiących zespół jednorodny od strony zewnętrznej i zakaz docieplania ich ścian elewacyjnych. Obiektem takim jest budynek przy ul. (...). Należy bowiem do zespołu budynków przy ul. (...) wzniesionych w latach 50.XX. wieku o wyróżniającej je formie i posiadających kamienną elewację.

Nie ulega wątpliwości, że realizacja wnioskowanego ocieplenia przedmiotowego budynku jest sprzeczna z przywołanymi wcześniej ustaleniami planu miejscowego, przewiduje bowiem ocieplenie obiektu chronionego na jego podstawie. Organ ochrony zabytków, w obecnym stanie prawnym, obowiązany jest zatem odmówić wydania pozwolenia na planowane roboty budowlane.

Z tych względów organ orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję organu drugiej instancji wnieśli (...).

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 , art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy a w związku z tym wnieśli o uchylenie w całości decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...).01.2015 r. i poprzedzającej ją decyzji (...) Konserwatora Zabytków Nr (...) z dnia (...) lipca 2014 r., przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że organy administracji prowadząc przez ponad 2 lata procedurę administracyjną sprzecznie z ww. przepisami k.p.a., nie zdołały ustalić stanu faktycznego w jego całokształcie - jaka jest konstrukcja budynku, czy jest to rzeczywiście okładzina , a ponadto jak kształtował się historycznie sposób zabudowy, ale również jak on kształtuje się współcześnie.

Skarżący podnieśli, że kolejne decyzje Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków były jedynie polemiką z decyzjami Ministra Kultury uchylającymi i mimo wytycznych przekazywanych, co do ustalenia stanu faktycznego organowi I instancji - nie były one nigdy zrealizowane. W rezultacie doprowadziło to do przewlekłości postępowania, co było wynikiem wykonywania ruchów pozornych, a ich intencją było oczekiwanie na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego zakaz ocieplenia ich budynku.

Skarżący stwierdzili, że przejawiali inicjatywę dowodową składając dokumentację techniczną w dniu (...) kwietnia 2013 r. oraz dokumentację fotograficzna obrazującą istniejącą współcześnie zabudowę na ulicy (...), które nigdy nie były rozpatrywane. Odnosząc do ostatecznej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdzili, że wykładnia cytowanego przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie subsumcja tego przepisu do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego jest rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem skarżących, wprowadzony w miejscowym planie "zakaz docieplania ścian elewacyjnych obiektów posiadających konkretne cechy architektoniczne takie jak okładziny, detal, itp. albo stanowiących zespół jednorodny od strony zewnętrznej" nie można zastosować do budynku nr (...). Jak wynika bowiem z orzeczenia technicznego architekta (...): budynek nie posiada okładziny bądź innego materiału wykończeniowego ścian zewnętrznych, materiałem widocznym jest jednorodny materiał ściany zewnętrznej jakim jest mur konstrukcyjny budynku z kamienia wapiennego. Po ponad 50 latach od powstania mur kruszy się i występują liczne jego pęknięcia, powodem jest nasiąkliwość muru i przemarzanie ściany kamiennej nie spełniającej nawet minimalnych norm izolacyjnej termicznej. Konkluzja: dla uniknięcia dalszej degradacji murów i zagrożenia stabilności konstrukcyjnej budynku należy ściany zewnętrzne zabezpieczyć warstwą ochronną spełniającą wymogi ochrony przed wilgocią i przemarzaniem".

Skarżący stwierdzili, że ratio legis wszelkich norm prawnych chroniących budowle o charakterze zabytkowym jest zachowanie tych budowli, natomiast w danym wypadku uznanie zakazu zastosowania warstwy ochronnej w postaci ocieplenia doprowadzi od degradacji muru i zagrożenia stabilności konstrukcyjnej budynku. Znakomita większość budynków posiada już ocieplenia ze wskazanych wyżej powodów nie tylko dla ochrony i zachowania substancji mieszkaniowej, lecz również dla spełnienia norm izolacji termicznej i co za tym idzie polepszenia komfortu cieplnego oraz zmniejszenia zużycia energii koniecznej do ogrzania budynku.

Zdaniem skarżących chroniąc interes społeczny tj. tradycyjny sposób zabudowy osiedla i wygląd budynku przez zastosowanie do przedmiotowego budynku zakazu ocieplania jednocześnie pozbawia się konstytucyjnego prawa do prawidłowego zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych z naruszeniem zasady równości obywateli wobec prawa ( art. 32 ust. 1 w związku z art. 75 ust. 1 Konstytucji). Kwestia jednorodności budynków jest co najmniej kontrowersyjna. W opinii mgr inż. architekta (...) stwierdzono "przedmiotowy budynek nie spełnia cech "jednorodności" z zespołem budynków, posiadających elewację kamienną, gdyż większość budynków jest otynkowana".

Skarżący wskazali również, że zakaz ocieplenia budynku jest naruszeniem art. 222 k.c., w poważny sposób ogranicza prawo własności, co w świetle powyższych argumentów jest absolutnie nieuzasadnione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Zaskarżona decyzja zapadła na podstawie art. 7 pkt 1 i 4, art. 36. ust. 1 pkt. 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn. Dz. U. poz. 1446 z 2014 r.) oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - organ drugiej instancji utrzymał w mocy pierwszoinstancyjną decyzję, którą nie pozwolono (...) na prowadzenie prac budowlanych w budynku przy ul. (...) znajdującym się na terenie "(...). wpisanym do rejestru zabytków pod nr (...)., polegających na ociepleniu budynku.

Sąd w pełni podziela argumentację, która legła u podstaw ostatecznego rozpoznania wniosku skarżących złożonego do organu konserwatorskiego w dniu (...) listopada 2012 r., a zawartego w zaskarżonej decyzji. Sąd z urzędu zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy planu zostały omyłkowo opisane co do ich numerycznego oznaczenia, treść przepisów została jednak prawidłowo odniesiona do okoliczności sprawy. Uchybienie to nie miało jednak znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy.

Wniosek skarżących wymagał rozpoznania w szczególności na podstawie przepisu art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków. Organ drugiej instancji rozpoznając wniosek skarżących miał również obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji.

Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji - dla oceny dopuszczalności wniosku skarżących kluczowe znaczenie ma to, że na dzień rozpatrywania odwołania, zakres ochrony przedmiotowego budynku określają w szczególności ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru (...)(...)Stosownie do przepisu art. 7 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jedną z form ochrony zabytków są ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Budynek przy ul. (...) w § 6 ust. 5 pkt. 103 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został wskazany jako obiekt ujęty w Gminnej Ewidencji Zabytków i podlegający ochronie ustaleniami planu.

Zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu zawartymi w § 7 ust 6 pkt 1 (organ wskazał - ust. 6 pkt 1) zakazuje się zmiany cech architektonicznych budynku, charakterystycznych dla okresu jego powstania takich jak: bryła, oryginalny kąt nachylenia połaci dachowej i materiał pokrycia dachu, balkony i balustrady, stolarka, materiały elewacyjne, podział elewacji, detale architektoniczne i elementy elewacyjne, z zastrzeżeniem pkt 2 i zapisów szczegółowych dla terenów, a w myśl § 7 ust 6 pkt 5 (organ wskazał - ust. 6 pkt. 5) wprowadzony został zakaz docieplania ścian elewacyjnych obiektów posiadających konkretne cechy architektoniczne takie jak okładziny, detal, itp. albo stanowiących zespól jednorodny od strony zewnętrznej.

Przepisy prawa - art. 19 ust. 1, art. 20 ww. ustawy stanowią, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ochronę zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków i ich otoczenia oraz ochronę innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków, a projekty i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlegają uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.

Stwierdzić należy, że ustalenia aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego są wiążące również dla organu ochrony zabytków. Tymczasem z treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika nakaz zachowania materiału elewacyjnego charakterystycznego dla czasu powstania obiektów, wskazanych w § 7 ust. 6 pkt 5 tego planu, posiadających konkretne cechy architektoniczne takie jak okładziny, detal, itp. albo stanowiących zespół jednorodny od strony zewnętrznej i zakaz docieplania ich ścian elewacyjnych. Obiektem takim jest budynek przy ul. (...). Należy bowiem do zespołu budynków przy ul. (...) wzniesionych w latach 50.XX. wieku o wyróżniającej je formie i posiadających kamienną elewację.

Należy podzielić stanowisko organu, że realizacja wnioskowanego ocieplenia przedmiotowego budynku jest sprzeczna z ustaleniami opisanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd rozważył zarzuty skargi. Uznał, że nie mogą one jednak wpłynąć na sądową ocenę zaskrzonej decyzji.

Bez znaczenia są, podnoszone w skardze, okoliczności dotyczące przebiegu postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej i bezpośrednio ją poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji oraz związanej z tym przewlekłości postepowania. Zarzuty dotyczące przewlekłości lub bezczynności w postępowaniu administracyjnym mogą być skutecznie zgłaszane tylko w odrębnym postępowaniu.

Organ podejmując rozstrzygnięcie ustalił zasadnie własne kompetencje i ich podstawę oraz wskazał na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który określa zakres ochrony niniejszego budynku.

Nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach sprawy zarzut braku ustalenia przez organ stanu faktycznego w jego całokształcie cyt. "tzn. jaka jest konstrukcja budynku tzn. czy jest to rzeczywiście okładzina, a ponadto jak kształtował się historycznie sposób zabudowy, ale również jak on kształtuje się współcześnie". Nie mają racji skarżący podnosząc, że organ oparł orzeczenie w zaskarżonej decyzji na rażąco nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego i błędnej wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dla oceny zastosowania wymogów przewidzianych w ww. przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma żadnego znaczenia powoływane przez skarżących orzeczenia technicznego architekta (...), który stwierdził, że budynek nie posiada okładziny bądź innego materiału wykończeniowego ścian zewnętrznych, materiałem widocznym jest jednorodny materiał ściany zewnętrznej jakim jest mur konstrukcyjny budynku z kamienia wapiennego, materiałem widocznym jest jednorodny materiał ściany zewnętrznej jakim jest mur konstrukcyjny budynku z kamienia wapiennego.

Jak wskazano powyżej, miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego w § 7 ust 6 pkt 5 stanowi wprost o zakazie docieplania ścian elewacyjnych obiektów posiadających konkretne cechy architektoniczne i wymienia przykładowo okładziny, detale podkreślmy przykładowo, albo stanowiących zespół jednorodny od strony zewnętrznej. Organ zasadnie uznał, że budynek z uwagi na formę detalu ścian elewacyjnych spełnia to kryterium ochrony. Bez znaczenia pozostaje bowiem czy tę elewację stanowią okładziny czy sama ściana konstrukcyjna pełniąca też role elewacji.

Także bez wpływu na wynik postępowania musi pozostać konkluzja ww. opinii - dla uniknięcia dalszej degradacji murów i zagrożenia stabilności konstrukcyjnej budynku należy ściany zewnętrzne zabezpieczyć warstwą ochronną spełniającą wymogi ochrony przed wilgocią i przemarzaniem. To wskazanie właściciele budynku mogą zrealizować w oparciu o inne dostępne sposoby niż przewidywany przez nich sposób zakłócający wygląd zewnętrzny budynku.

Sąd wskazuje również, że ani organ ani Sąd rozpoznający skargę na jego decyzję nie mógł brać pod uwagę faktu docieplenia innych budynków w bezpośrednim sąsiedztwie z budynkiem skarżących. Przedmiotem niniejszego postępowania nie była bowiem ocena legalności tamtych robót budowlanych, które mogą stanowić samowolę lub doszło do nich za zgoda organu konserwatorskiego pod rządem innych przepisów prawa. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, w okolicznościach sprawy zaskarżona decyzja organu drugiej instancji, nie stanowi o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa.

Skarżący powołali się na naruszenie ich prawa własności w myśl art. 222 k.c. Przepis nie może mieć żadnego zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy, stanowi bowiem - właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą (§1). Przeciwko osobie, która narusza własność w inny sposób aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń (§2).

Sąd przypuszcza, że skarżącym chodziło o ochronę prawa własności zagwarantowaną w art. 140 – w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Przepis art. 64 Konstytucji stanowi – "Każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności".

Prawo własności jest najszerszym prawem rzeczowym o charakterze bezwzględnym, co jednak nie znaczy, że prawem absolutnym i na podstawie ustaw, zgodnie z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie może ono doznać w określonych ustawowo przypadkach ograniczenia treści i wykonywania.

Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczają prawo własności a tym samym naruszają interes prawny właściciela jednak w granicach dopuszczonych przez prawo, są bowiem stanowione na podstawie ustaw.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).