Postanowienie NSA, sygn. akt GSK 779/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Halina Wojtachnio, Sędziowie NSA Jacek Chlebny (spr.), Hanna Szafrańska-Falkiewicz, Protokolant Krystyna Stasiak, po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji [...]w Kaletach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 marca 2004r. sygn. akt SA/Bk 1291/03 w sprawie ze skargi Agencja [...] w Kaletach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 3 września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odsetek od zwróconych należności celnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 października 1999 r. adresowaną do Agencji [...]Urząd Celny w Białymstoku stwierdził, iż w stosunku do samochodu osobowego marki Ford Fiesta powstał na podstawie art. 211 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) dług celny w przywozie z dniem 18 sierpnia 1998 r. w kwocie 9486 zł oraz pobrał na podstawie art. 275 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego opłatę manipulacyjną za czynności podejmowane w wyniku usunięcia towaru spod dozoru celnego w wysokości 1400 zł i na podstawie art. 242 § 3 Kodeksu celnego odsetki (od dnia powstania długu celnego tj. od 18 sierpnia 1998 r. do dnia 1 października 1999 r.). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż na podstawie dokumentu SAD Nr [...] z dnia 22 maja 1998 r. w Oddziale Celnym w Świecku objęto procedurą tranzytu samochód osobowy marki Ford Fiesta. Na przejściu granicznym w Budzisku w dniu 24 maja 1998 r. samochód został zatrzymany i niedopuszczony do wywozu za granicę, gdyż ustalono, że pojazd ten został ukradziony w Niemczech. Na mocy postanowienia Prokuratury Rejonowej w Suwałkach samochód w dniu 18 sierpnia 1998 r. został przekazany pełnomocnikowi niemieckiego towarzystwa ubezpieczeniowego - Agencji Rainer Ewa Rainer-Jośko. Agencja Rainer nie przedstawiła żadnych dokumentów świadczących, iż samochód został wywieziony i wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej. Organ celny nie uznał za wiarygodny dokument – "potwierdzenie" wystawione w dniu 6 maja 1999 r. przez niemiecką firmę sprowadzającą pojazdy.

W odwołaniu od powyższej decyzji Agencja [...] podniosła, że samochód został wywieziony do Niemiec a także, że Agencja nie wprowadziła samochodu, a jedynie odebrała pojazd na podstawie postanowienia prokuratora, nie wiedząc, że pojazd objęty jest dozorem celnym.

Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 19 kwietnia 2000 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż podstawą odpowiedzialności Strony jest sam fakt, iż towar został usunięty spod dozoru celnego. Agencja [...] nie uczyniła zadość wymogom prawa celnego przewidzianym dla wywozu towaru z polskiego obszaru celnego. Nie jest wiarygodny dokument sporządzony przez niemiecką firmę sprowadzającą pojazdy, albowiem z art. 270 § 1 Kodeksu celnego wynika, że organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Strona nie przedstawiła dokumentów spełniających powyższe wymogi. Dodatkowo podkreślono, że do dnia wydania decyzji, pomimo wezwania organów celnych drugiej instancji, nie przedstawiła oryginałów składanych w toku postępowania dokumentów.

W dniu 3 lipca 2000 r. [...] złożyła do Prezesa Głównego Urzędu Ceł wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 19 kwietnia 2000 r. dołączając do wniosku zaświadczenie wydane w dniu 28 czerwca 2000 r. przez Starostę Powiatu Kassel potwierdzającego, ze pojazd został odnaleziony w 1998 r.

Po wznowieniu postępowania Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 21 sierpnia 2000 r. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 19 kwietnia 2000 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż przedstawiony wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania dowód nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji ostatecznej, gdyż stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) podstawą wznowienia postępowania mogą być dowody, które aczkolwiek nie były znane organowi celnemu, to istniały w dniu wydania decyzji.

W odwołaniu od powyższej decyzji [...] podniosła, iż przedmiotowy samochód pochodził z przestępstwa i został przekazany Stronie celem zwrócenia go właścicielowi na terytorium Niemiec, dlatego nie może być towarem w rozumieniu przepisów celnych. W dniu 21 sierpnia 1998 r. samochód został powrotnie wywieziony za granicę. Fakt wywiezienia samochodu potwierdzają dokumenty wystawione przez Starostwo i Policję Powiatu Kassel oraz Inspekcję Policji Granicznej Niemiec.

Decyzją z dnia 5 marca 2001 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z dnia 21 sierpnia 2000 r. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 grudnia 2001 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 5 marca 2001 roku, gdyż w analogicznym stanie faktycznym i prawnym w odniesieniu do innego pojazdu organy celne wydały wobec Strony w wyniku wznowienia postępowania decyzję uwzględniająca stanowisko strony. W uzasadnieniu wyroku zaakcentowano także, że z zaświadczenia Inspektoratu Policji Granicznej RFN wynika, że sprowadzony pojazd został sprowadzony powtórnie do Niemiec w dniu 21 sierpnia 1998 r.

Uwzględniając treść wyroku NSA, Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 31 stycznia 2002 r. uchylił decyzje z dnia 21 sierpnia 2001 r. i z dnia 19 kwietnia 2000 r. w sprawie o wznowienie postępowania, a także decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Białymstoku z dnia 1 października 1999 r. w części dotyczącej długu celnego i w tym zakresie umorzył postępowanie w pierwszej instancji, natomiast odmówił uchylenia powołanych wyżej decyzji z dnia 19 kwietnia 2000 r. i 1 października 1999 r. w części dotyczącej wymierzenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej.

W wyniku wydanej w dniu 31 stycznia 2002 r. decyzji przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł, Dyrektor Urzędu Celnego w Białymstoku decyzją z dnia 6 lutego 2002 r. wydaną na podstawie art. 250 §§ 1-3 Kodeksu celnego zarządził zwrot uiszczonej kwoty cła w wysokości 9486 zł wraz z uiszczonymi odsetkami w wysokości 10 204,32 zł.

W odwołaniu z dnia 12 lutego 2002 r. od powyższej decyzji Ewa Rainer-Jośko wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej odmowy zapłaty odsetek od nienależnie obliczonej i pobranej należności głównej oraz odsetek od pobranych odsetek podnosząc naruszenie art. 250 § 3 Kodeksu celnego.

Decyzją z dnia 14 czerwca 2002 r. Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wyjaśniając, iż brak jest podstaw do dokonania wypłaty odsetek od zwróconej kwoty cła i zwróconych odsetek, bowiem ustalenie kwoty należności w decyzji z dnia 1 października 1999 r. nie nastąpiło wskutek błędu organu celnego.

Na rozstrzygnięcie powyższe została wniesiona skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 marca 2003 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, iż Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku wydaną przez siebie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie, którego ta decyzja nie obejmowała, albowiem organ wydając decyzję w I instancji nie rozstrzygał o odsetkach od zwracanych należności celnych. W konsekwencji odwołanie strony nie dotyczyło przedmiotu, który był objęty decyzją Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 6 lutego 2002 r.

Uwzględniając treść wyroku NSA z dnia 28 marca 2003 r. decyzją z dnia 17 czerwca 2003 r. Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie, ponieważ odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Celego w Białymstoku z dnia 6 lutego 2002 r. nie dotyczyło przedmiotu objętego zakresem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 25 czerwca 2003 r. skierowanym do Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku Strona wyjaśniła, że żądanie zawarte w odwołaniu z dnia 12 lutego 2002 r. należy traktować jako wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia 6 lutego 2002 r. poprzez orzeczenie o należnych odsetkach od zapłaconego i zwróconego cła wraz z odsetkami a także jako żądania poniesienia kosztów egzekucyjnych.

Decyzją z dnia 23 lipca 2003 r. Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku uzupełnił swoją decyzję z dnia 6 lutego 2002 r. w ten sposób, iż odmówił zwrotu odsetek zarówno od kwoty zwróconych należności celnych, jak i od kwoty odsetek od należności celnych oraz odmówił zwrotu poniesionych kosztów egzekucyjnych. W uzasadnieniu stwierdzono, że ustalenie kwoty należności nie nastąpiło wskutek błędu organu celnego, natomiast Strona jako podmiot prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą winna dołożyć należytej staranności w celu uniknięcia ewentualnie powstałych naruszeń prawa. Dokumentem potwierdzającym wywóz samochodu było pismo Inspekcji Granicznej RFN informujące o sprowadzeniu pojazdu do Niemiec w dniu 21 sierpnia 1998 r. Pismo powyższe Strona dołączyła dopiero wraz z wnioskiem z dnia 27 maja 2001 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 19 kwietnia 2000 r. W odniesieniu do zwrotu kosztów egzekucyjnych podkreślono, iż wszczęcie egzekucji w celu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji jest obowiązkiem wierzyciela.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy [...] podtrzymała dotychczasowe argumenty.

Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku decyzją z dnia 3 września 2003 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku Ewa Rainer-Jośko wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzucając naruszenie art. 250 § 3 Kodeksu celnego, poprzez niezapłacenie Stronie odsetek od zwróconych należności celnych i zapłaconych odsetek. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła podnoszone wcześniej argumenty, iż organy celne wydając decyzję dysponowały stosownymi dokumentami potwierdzającymi wywóz pojazdu z Polski, a zatem organ celny dopuścił się naruszenia art. 270 Kodeksu celnego. Dodatkowo strona zwróciła uwagę na niekonsekwencję organów celnych, które kwestionując zasadność roszczeń opartych na treści art. 250 § 3 Kodeksu celnego dokonały jednak Stronie zwrotu zapłaconych odsetek za nieterminową zapłatę należności celnych na podstawie art. 249 Kodeksu celnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. W odniesieniu do zarzutu niejednolitego stosowania prawa, organ celny wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepis art. 250 § 3 Kodeksu celnego, a nie jak podniosła strona na podstawie art. 249 Kodeksu celnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 marca 2003 r. o sygn. akt SA/Bk 1291/03 oddalił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia podkreślono, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w treści art. 250 § 3 Kodeksu celnego, od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek. Jedynie w sytuacji, gdy niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do jego powstania, jest możliwe odejście od powyższej reguły. W toku prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego organy celne wielokrotnie wzywały Stronę skarżącą do przedstawienia dowodów wskazujących, iż samochód został wywieziony za granicę. Przedłożony wówczas dokument z dnia 6 maja 1999 r. jako niesporządzony przez władze celne lub inne uprawnione organy władz Niemiec nie został uznany przez polskie organy celne, gdyż nie spełniał wymogów określonych w art. 270 § 1 Kodeksu celnego. Sąd zwrócił uwagę, że do postępowania w sprawach celnych mają odpowiednie zastosowanie przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a zatem jako dowód w postępowaniu celnym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wobec istniejącej regulacji przepis art. 270 § 1 Kodeksu celnego stanowi uszczegółowienie przyjętej w prawie celnym ogólnej reguły dowodzenia. Kwestią odrębną jest natomiast ocena przydatności zgromadzonych w sprawie dowodów, której to oceny organy celne dokonują w oparciu o zasadę wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, a zatem według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Dokument przedstawiony z dnia 6 listopada 1999 r. i wystawiony prze niemiecką firmę sprowadzającą pojazdy [...], słusznie nie został uznany za wystarczający. W prowadzonej równolegle sprawie ta sama firma wystawiła podobne zaświadczenie, którego prawdziwość została podważona przez inne dokumenty. Według wystawionego zaświadczenia, samochód wjechał na terytorium Niemiec zanim został wydany Agencji Rainer przez policję w Suwałkach. Uzasadnione było więc stanowisko organów celnych, które nie uznały przedstawionego dokumentu za wiarygodny, natomiast wielokrotnie wnosiły o przedłożenie innych potwierdzających wywóz samochodu, te jednak nigdy nie zostały dostarczone władzom celnym. Właściwy dokument wystawiony przez Inspektorat Policji Granicznej Niemiec pojawił się w postępowaniu dopiero po wydaniu decyzji z dnia 1 października 1999 r. Decyzja ta nie może być zatem uznana, jako wydana w wyniku błędu organu, do którego w żaden sposób nie przyczyniła się strona. Z tych wszystkich względów Sąd uznał skargę Agencji Rainer za nieuzasadnioną i orzekł o jej oddaleniu.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku [...] wniosła o jego uchylenie oraz decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 3 września 2003 r. Zaskarżonemu wyrokowi Strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj art. 250 § 3 Kodeksu celnego, poprzez "bezzasadne przyjęcie, że nie zapłacenie skarżącemu odsetek od zwróconej należności celnej jest zgodne z prawem i uzasadnione zebranym w sprawie materiałem dowodowym—podczas gdy zdaniem strony skarżące, zostały spełnione przesłanki do ich zapłaty ". W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że stanowisko organów celnych było oczywistym błędem, gdyż organy celne w chwili wydawania decyzji dysponowały dokumentem potwierdzającym wywóz samochodu oraz, że Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął, że Ordynacja podatkowa nakłada na organy celne obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pouczenia strony o jej prawach i obowiązkach oraz zobowiązuje do wskazania dowodów, których organ wymaga.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył:

Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego oraz między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p. s. a.,: po pierwsze, zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, po drugie, zarzucie naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna winna wskazywać podstawy kasacyjne przez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd oraz określenie sposobu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazać dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rygoryzm formalny w stosunku do skargi kasacyjnej ma na celu umożliwienie ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Są rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Sąd nie może zatem ani domyślać się intencji skarżącego ani też formułować za niego zarzuty pod adresem zaskarżonego wyroku. Mając na uwadze wymogi formalne skargi, których niezachowanie uzasadnia jej odrzucenie (art. 178 p.s.a.) ustawodawca wprowadził tzw. przymus adwokacko - radcowski (art. 175 § 1 – 3).

Skarga kasacyjna wniesiona w rozpatrywanej sprawie (sporządzona przez radcę prawnego) nie odpowiada w pełni wymaganiom, o których mowa w art. 176 p.s.a. , W skardze stwierdza się bowiem, że jej podstawą jest naruszenie prawa materialnego tj. art. 250 § 3 Kodeksu celnego, poprzez "bezzasadne przyjęcie, że nie zapłacenie skarżącemu odsetek od zwróconej należności celnej jest zgodne z prawem i uzasadnione zebranym w sprawie materiałem dowodowym". Z unormowania zawartego w art. 174 pkt 1 p.s.a. wynika, że naruszenia prawa materialnego może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Pojęcia - błędna wykładnia oraz niewłaściwe zastosowanie prawa – mają własne, odrębne znaczenia. Błędna wykładnia prawa polega na błędnym rozumieniu treści lub znaczenia normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa polega na błędnym przyjęciu lub zaprzeczeniu związku, jaki zachodzi między faktem ustalonym w procesie a normą prawną. Skarga kasacyjna ani w treści samego zarzutu ani także w jego uzasadnieniu nie wskazuje na postać naruszenia powołanego przepisu prawa materialnego.

Instytucja skargi kasacyjnej uregulowanej w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi odwzorowanie kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej, stanowiącej środek odwoławczy od orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych. Uwaga ta dotyczy w szczególności określenia podstaw skargi kasacyjnej (art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej ustawą procesową) oraz przyjęcia zasady związania sądu granicami tej skargi (art. 183 § 1 ustawy procesowej). Z tych też powodów stosowanie (interpretacja) przepisów ustawy procesowej o skardze kasacyjnej nie może nie uwzględniać dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej dotyczącego kasacji rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy. Sąd Najwyższy stwierdził, że powołanie się w kasacji na podstawę naruszenia prawa materialnego wymaga nie tylko podania konkretnego przepisu, który został naruszony, lecz nadto określenia postaci jego naruszenia oraz wyjaśnienia, na czym owo naruszenie polega. W przeciwnym wypadku nie jest możliwa ocena zasadności kasacji, zaś sama kasacja - w części opartej na tej podstawie - stanowi jedynie namiastkę środka odwoławczego (np. wyrok SN z 26 maja 2000 r., I CKN 484/98 LEX nr 50851). Podobny wniosek uzasadnia także pogląd, wyrażony przez Sąd Najwyższy, wedle którego kasacja wymaga nie tylko przytoczenia podstaw, ale także ich uzasadnienia. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej jest - poza przytoczeniem naruszonego przepisu - wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa i jak, zdaniem skarżącego, powinien on być rozumiany i stosowany (postanowienie z 17 stycznia 2002 r., III CKN 760/00, LEX nr 53138). Wypowiadając się o relacjach pomiędzy sposobami naruszenia Sąd Najwyższy zauważył, że zarzut niewłaściwego zastosowania prawa nie obejmuje implicite zarzutu błędnej wykładni, co wynika z odmiennej treści każdego z tych pojęć i z alternatywnego ujęcia każdej z tych postaci naruszenia prawa materialnego. Ma to ten skutek, że jeżeli skarżący pragnie zakwestionować zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia obydwu postaci naruszenia prawa materialnego powinien wyraźnie każdą z tych postaci wskazać i przytoczyć zarzuty odnoszące się odpowiednio do każdej z nich (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2002 r, V CKN 622/00, LEX nr 54327).

Powołane wyżej poglądy wypowiadane w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazują, że zarzut naruszenia prawa materialnego, jako podstawa skargi kasacyjnej, nie może się ograniczyć do powołania przepisu prawa materialnego bez wskazania sposobu jego naruszenia i wyjaśnienia na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu. Tymczasem w uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej Skarżąca poza przedstawieniem stanu dotychczasowego postępowania stwierdziła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął, że Ordynacja podatkowa "nakładała jednocześnie na organy celne obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy jak też i pouczenia strony o jej prawach i obowiązkach jak i nakazywała wskazywać stronie jakich dowodów organ wymaga". W uzasadnieniu skargi stwierdza się nadto, że wiarygodność przedstawionego dowodu wywozu samochodu potwierdzały także inne dokumenty złożone w sprawie. Uzasadnienie skargi wydaje się wskazywać na intencję powołania podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.s.a. Należy jednak zauważyć, że Strona skarżąca nie wskazała jako podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, a zatem rozpoznanie zasadności cytowanych wyżej zarzutów nie jest możliwe.

Mając na uwadze powyższe należało uznać, ze wniesiona skarga kasacyjna nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 174 p.s.a. i na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.