Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 213/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 8 pkt 5, art. 8 pkt 6
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego – T. L. - działając na podstawie art. 205a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Op") podjęło z urzędu postępowanie odwoławcze zawieszone postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2009r. oraz na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 220 § 2 w związku z art. 13 § 1 pkt 3 i art. 21), - , utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2009 r.

Burmistrz Miasta P. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2009 rok za pojazdy ciężarowe o numerach rejestracyjnych [...] i [...] na kwotę 3.192 zł. W uzasadnieniu decyzji w szczególności wskazano, że podatnik do dnia 15 lutego 2009 r. nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych, jak również nie dokonał wpłaty pierwszej raty podatku w ustawowym terminie.

Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji Skarżący wniósł odwołanie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 8 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 884 ze zm.; dalej "u.p.o.l."), błąd w ustaleniach i ocenie okoliczności faktycznych sprawy, co do przesłanek uzasadniających wyłączenie obowiązku podatkowego, mający wpływ na treść decyzji.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o ustalenie, że pojazdy nią objęte nie podlegają podatkowi od środków transportowych, gdyż wykorzystywane są na cele działalności rolniczej.

Pismem z dnia 9 sierpnia 2009 r. Skarżący uzupełniając odwołanie wskazał, że brak jest jakichkolwiek przesłanek pozwalających na uznanie, że wykorzystywał pojazdy do innych celów niż działalności rolniczej. Skarżący podkreślił, że mając na uwadze wyłączenia ustawowe należy jednoznacznie stwierdzić, iż objęte decyzją pojazdy nie podlegają podatkowi od środków transportu. Rozdzielenie środków transportu na samodzielne, naczepy i przyczepy jako przedmioty podlegające zwolnieniu

od podatku w przypadku wykorzystywania ich do działalności rolniczej nie może znaleźć akceptacji. Samodzielnie stanowią one bowiem bezużyteczne części składowe, które nie mogą być wykorzystywane do żadnej działalności. Dopiero jako całość mogą być uznane za środek transportu.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zawiesiło z urzędu postępowanie odwoławcze w sprawie - do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi M. L. (syna Skarżącego) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. numer [...].

Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] czerwca 2009 r.

W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowej interpretacji przepisów art. 8 i 9 u.p.o.l. - i prawidłowo przyjął, iż opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlega każdy z posiadanych przez Skarżącego środków transportowych.

Organ wskazał, że z art. 8 pkt 5 i pkt 6 u.p.o.l. wynika bezspornie, iż zwolnienie od podatku od środków transportowych nie obejmuje, poza przyczepami i naczepami, żadnych innych pojazdów, nawet, jeśli byłyby one związane z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego.

Dalej organ wyjaśnił, że użyty w art. 8 pkt 5 i pkt 6 u.p.o.l. zwrot - "łącznie z pojazdem silnikowym" - dotyczy jedynie masy całkowitej naczep i przyczep, którą należy mierzyć właśnie łącznie z pojazdem silnikowym.

Fakt, iż podatnik do przyczep i naczep, jakie posiada, wykorzystuje samochód ciężarowy, nie powoduje rozszerzenia zwolnienia o którym mowa w art. 8 pkt 5 i pkt 6 u.p.o.l., również na ten samochód, nawet, jeżeli naczepy i przyczepy funkcjonują tylko w zespole pojazdów. Analiza art. 8 pkt 5 i pkt 6 u.p.o.l. prowadzi do wniosku, że związek z działalnością rolniczą lub jego brak, ma znaczenie tylko w przypadku opodatkowania przyczep i naczep. Inne, wymienione w tym przepisie środki transportowe, bez względu na sposób ich wykorzystywania, podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Dlatego też organ pierwszej instancji miał obowiązek wydania decyzji w sprawie opodatkowania pojazdów o numerach rej.: [...] i [...] należących do Skarżącego, w której wskazał, iż kwota podatku od środków transportowych na 2009 rok wynosi 3.192,00 zł (w tym I rata - 1.596,00 zł płatna do 16.02.2009 r., II rata - 1.596,00 płatna do 15.09.2009 r.), skoro Skarżący nie złożył w terminie do 15 lutego 2009 r. deklaracji, jak też nie dokonał wpłaty pierwszej raty podatku w ustawowym terminie. Wysokość podatku od środków transportowych jest zgodna z przepisami uchwały Rady Miejskiej w P. numer XLI/192/2008 z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych na rok 2009.

Pismem z dnia 23 grudnia 2009 r. Skarżący wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 8 pkt 5 i 6 u.p.o.l. a także art. 3 ust 2 i 3 oraz ust 5 i 6 ustawy z 15 lutego 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2006, Nr 136, poz. 969 ze zm., dalej - "u.p.r.") oraz prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym z mocy art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej O.p.).

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta P. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący stanął na stanowisku, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno zbadać przesłanki wskazujące jednoznacznie, że Skarżący wykorzystywał pojazdy do innych celów niż działalności rolniczej. Mając, więc na uwadze wyłączenia ustawowe zdaniem Skarżącego należy jednoznacznie stwierdzić, iż objęte decyzją pojazdy nie podlegają podatkowi od środków transportu. Rozdzielanie środków transportu na samodzielne; naczepy i przyczepy jako przedmioty podlegające zwolnieniu od podatku w przypadku wykorzystywania ich do działalności rolniczej nie może znaleźć akceptacji. Samodzielnie stanowią one, bowiem bezużyteczne części składowe, które nie mogą być wykorzystywane do żadnej działalności. Dopiero jako całość mogą być uznane za środek transportu. Analogicznie w przypadku posiadanych przez Skarżącego pojazdów.

Ponadto podkreślił, że bezspornym jest, iż jest on płatnikiem podatku rolnego, właścicielem gospodarstwa rolnego. Wskazał, że prowadzi gospodarstwo rolne, jest rolnikiem ubezpieczonym w KRUS, prowadzi działalność stricte rolniczą i opłaca podatek rolny. Skarżący podkreślił, że brak jest jakichkolwiek przesłanek pozwalających na uznanie, tak jak to uczyniły organy podatkowe, że Skarżący wykorzystywał pojazdy do innych celów niż działalności rolniczej. Dodał, że nie prowadzi żadnej innej - poza rolniczą - działalności, w której wskazane przyczepy

i naczepy mogłyby mieć zastosowanie. W ocenie Skarżącego organ podatkowy uznając, iż "w/w pojazdy nie są wykorzystywane wyłącznie dla działalności rolniczej" poprzestał de facto na powyższym nieprawdziwym stwierdzeniu, nie wskazując przesłanek takiego wniosku, tego czy i z jakich powodów miałby zakwestionować oświadczenie Skarżącego, do jakiej działalności miałby rzekomo je wykorzystywać.

Zdaniem Skarżącego powyższe skutkuje zwolnieniem go z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wskazanych w decyzji pojazdów, bowiem posiadane przez niego pojazdy stanowią jednolitą całość i winny zostać zwolnione z podatku jako wykorzystywane w celach rolniczych. Zwolnienie z art. 8. u.p.o.l. wskazuje na jego całościowy charakter, trudno, bowiem uznać same przyczepy lub naczepy za samodzielne środki transportu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z powyższym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, jak również naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności decyzji.

Przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy określenia Skarżącemu zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2009 r. z tytułu posiadanych przez niego samochodów ciężarowych marki LIAZ o numerach rejestracyjnych [...] i [...].

Zdaniem Skarżącego w świetle art.8 pkt. 5 i 6 u.p.o.l. pojazdy objęte opodatkowaniem winny być zwolnione z opodatkowania bowiem są wykorzystywane wyłącznie do celów rolniczych. Skarżący wskazał, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego, które prowadzi wraz z rodziną. Prowadząc działalność rolniczą przedmiotowe pojazdy wykorzystywane są do celów rolniczych. Ponadto stanowią jednolitą całość z przyczepami i naczepami, a jedynie jako całość mogą być uznane za środek transportu.

Zdaniem organu zwolnienie od podatku przewidziane w art. 8 pkt. 5 i 6 u.p.o.l. nie obejmuje poza przyczepami i naczepami żadnych innych pojazdów , nawet jeśli byłyby związane z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego. Natomiast inne wymienione w przepisie środki transportowe, bez względu na sposób ich wykorzystywania podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych.

Zgodnie z art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają m.in.:pkt 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton, pkt 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton, pkt 5) przyczepy i naczepy które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego, pkt 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego.

Z powyższego wynika, że każdy z wymienionych środków transportowych podlega opodatkowaniu niezależnie od tego, czy wchodzi w skład zespołu pojazdów (pojazd plus przyczepa(y) lub naczepa), czy też jest wykorzystywany samodzielnie. Opodatkowaniu nie podlega zespół pojazdów, lecz każdy ze środków transportowych, który może składać się na ten zespół. Niedopuszczalne jest traktowanie samochodu ciężarowego i przyczepy jako jednego pojazdu podlegającego opodatkowaniu.

Przedmiotem podatku jest zarówno samochód ciężarowy jak i przyczepa. Pojazdy mają odrębne stawki, których wysokość jest zależna między innymi od dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. Zespół pojazdów nie jest zatem przedmiotem podatku, a jedynie wielkością, od której ustawodawca uzależnił wysokość płaconego podatku od niektórych środków transportowych podlegających opodatkowaniu. Wyżej przedstawiony pogląd akceptowany jest w literaturze przedmiotu ( por. L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003).

Należy podkreślić, że wyłączenie z opodatkowania środków transportowych związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego dotyczy zgodnie z art. 8 pkt 5 i 6 u.p.o.l. przyczep i naczep.

Natomiast przedmiotem opodatkowania zaskarżoną decyzją były samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej 16 ton podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 8 pkt 2 u.p.o.l.

W ocenie Sądu organ podatkowy prawidłowo stwierdził, że w świetle art. 8 pkt 5 i 6 u.p.o.l. związek z działalnością rolniczą lub jego brak ma znaczenie tylko w przypadku opodatkowania przyczep i naczep, natomiast inne wymienione w przepisie środki transportowe bez względu na sposób ich opodatkowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych.

W związku z powyższym zarzut naruszenia powołanego art. 8 pkt 5 i 6 u.p.o.l. należy uznać za bezzasadny.

Również nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 i 3 oraz ust. 5 i 6 u.p.r. skoro przepisy te nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie podatkowe prawidłowo z uwzględnieniem art. 122 O.p. zawierającego zasadę prawdy obiektywnej, która oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym oraz art. 187 § 1 O.p. który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Ocena zebranych dowodów dokonana przez organy podatkowe nie naruszyła zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 O.p.

Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2 ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że samochody ciężarowe Liaz o nr rejestracyjnych [...] i [...], o dopuszczalnej masie całkowitej 16 ton każdy, których właścicielem jest Skarżący

podlegają w świetle art. 8 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych.

W konsekwencji prawidłowo przyjęto, że przy określeniu wysokości zobowiązania podatkowego za 2009 r. powinna zostać zastosowana stawka podatku wynikającą z uchwały Rady Miasta w P. z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od środków transportowych.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.