Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 4137/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2022 r. sprawy ze skargi S. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2021 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (zwany dalej organem/KGP) postanowieniem

z dnia [...] października 2021 r. (zwanym dalej postanowieniem z dnia [...] października 2021 r.) po rozpatrzeniu zażalenia z dnia [...] sierpnia 2021 r. Pana S. J. (zwanego dalej Skarżącym) na postanowienie Komendanta [...] Policji (zwanego dalej K[...]P) z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] (zwane dalej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r.) w sprawie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez Skarżącego służby pod ziemią, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Skarżący, działając na podstawie art. 217 § 1 i 2 pkt 2 Kpa, wnioskiem z dnia [...] czerwca 2021 r. wystąpił o wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego, w okresie wskazanym we wniosku, służby w Komisariacie Policji [...] przez co najmniej 80 godzin w miesiącu, pod ziemią

i potwierdzającego prawo do urlopu dodatkowego w wymiarze 13 dni roboczych

z tytułu służby pełnionej pod ziemią, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt. 3 lit. e rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1282 ze zm. zwanym dalej rozporządzeniem z dnia 19 września 2014 roku w sprawie urlopów policjantów).

K[...]P postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. odmówił Skarżącemu wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu organ przywołał okresy służby Skarżącego w Komisariacie Policji Metra Warszawskiego oraz wskazał, że służba przez niego pełniona ma i miała miejsce w środowisku pracy w pełni kontrolowanym przez pracodawcę, przy zastosowaniu urządzeń techniczno-budowlanych, nie nacechowanych elementami szkodliwymi, a zatem brak jest podstaw do uznania jego służby za służbę pod ziemią, a tym samym przyznania urlopu dodatkowego w wymiarze 13 dni roboczych. Organ, interpretując pojęcie służby pod ziemią odwołał się do opinii wyrażonej przez Kierownika Sekcji Ochrony K[...]P z dnia [...] listopada 2020 r., jak również wskazał, że decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nie ma znaczenia dla dokonania ustaleń w niniejszej sprawie albowiem odnosi się jedynie do aspektu właściwości terytorialnego Komisariatów Policji [...] .

Podniósł, że oceny warunków uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia uprawniających do uzyskania urlopu dodatkowego, dokonywała i nadal dokonuje komisja powołana przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych

z udziałem przedstawicieli służby medycyny pracy, związku zawodowego policjantów oraz służby bhp (§ 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 września 2014 roku w sprawie urlopów policjantów). Zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia z dnia 19 września 2014 roku w sprawie urlopów policjantów przełożony właściwy w sprawach osobowych przyznaje policjantowi urlop dodatkowy na podstawie oceny, o której mowa w § 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 września 2014 roku w sprawie urlopów policjantów.

Wskazał, że za służbę pełnioną pod ziemią uznaje się taką, która jest pełniona poza pomieszczeniami pracy, poniżej otaczającego terenu w środowisku nie w pełni kontrolowanym przez pracodawcę w rozumieniu spełnienia wymogów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy ze względu na wpływ sił natury, lokalizację

i konstrukcję obiektu - niespełniających wymogów prawa pracy dla pomieszczeń. To praca w środowisku szczególnie niebezpiecznym np. w kanałach, górnictwie itp.

W miejscach tych występuje ekspozycja na specyficzne zagrożenia podczas realizacji czynności służbowych: ograniczona przestrzeń, znacznie utrudniająca poruszanie się, brak możliwości zastosowania właściwego oświetlenia, ryzyko wystąpienia zwału ziemi i zasypania, gazy biologiczne i przemysłowe gromadzące się w zagłębiu.

Zdaniem K[...]P na terenie [...] nie występują zagrożenia związane z pracą pod ziemią. Środowisko pracy jest w pełni kontrolowane przez zastosowanie rozwiązań techniczno-budowlanych np. oświetlenie, wentylacja, szerokość dróg ewakuacyjnych. W związku z powyższym, ze względu na charakter zadań służbowych realizowanych przez policjantów Komisariatu Policji [...] przyznanie urlopu w wymiarze 13 dni za służbę pełnioną pod ziemią nie jest zasadne.

Od przedmiotowego postanowienia Skarżący, wniósł zażalenie do KGP, wskazując na wadliwą interpretacje par. 12 ust. 1 pkt. 3 lit. e rozporządzenia oraz zarzucił naruszenie przepisów postępowania w przedmiocie wydawania zaświadczeń, co, w jego ocenie, doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błędnej subsumpcji przepisów prawa materialnego będącego podstawą rozstrzygnięcia.

KGP zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie K[...]P

w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści, podzielając w pełni ocenę faktyczną i argumenty prawne wskazane przez K[...]P, podkreślając, iż służba Skarżącego w [...] jest pracą pod powierzchnią ziemi, a nie pod ziemią.

KGP stwierdził, że zgodnie z art. 218 § 2 Kpa., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Wskazał, że w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, nie jest dopuszczalne dokonywanie, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 Kpa., spełnia bowiem tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Podniósł, że postępowanie to ma na celu jedynie usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego.

Wskazał, że organ może w zaświadczeniu potwierdzić tylko fakty wynikające

z danych, które posiada. Nie może zaś zaświadczeniem kreować nowej rzeczywistości, która nie znajduje odzwierciedlenia w posiadanej dokumentacji.

Uznał, że zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 § 1 Kpa., jest dokumentem urzędowym, który w innym postępowaniu administracyjnym korzysta ze szczególnej mocy dowodowej - domniemania prawdziwości tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zatem wydanie zaświadczenia tylko w oparciu o zeznania świadków czy też oświadczenie strony byłoby równoznaczne z nadaniem tym zeznaniom lub oświadczeniu szczególnej mocy dowodowej, czego przepisy Kpa. nie przewidują.

Wskazał, że dokonana w przedmiotowej sprawie kwerenda i analiza materiałów dotyczących pełnienia przez Skarżącego służby w Policji w okresie przez niego wskazanym została przeprowadzona w sposób rzetelny, co jednoznacznie potwierdza zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy.

Uznał, iż podstawą przyznania policjantowi dodatkowego płatnego urlopu, czyli specjalnego zindywidualizowanego uprawnienia, które nie przysługuje wszystkim policjantom pełniącym służbę, jest wykonywanie tej służby

w szczególnych okolicznościach jej pełnienia, a więc takich, które dla samej tej służby są nietypowe, nadzwyczajne i nie występują, co do zasady, w zwyczajnych okolicznościach pełnienia służby. Szczególne warunki obejmują takie uciążliwości, które są specyficzne dla konkretnych powierzonych w ramach służby obowiązków

i nie dotyczą ogólnie wszystkich osób pełniących służbę. Specyfika tego wyjątkowego uprawnienia do dodatkowego urlopu płatnego, udzielanego w związku ze służbą pełnioną w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, ma na celu rekompensatę za niewspółmierne wobec innych policjantów obciążenie zdrowotne występujące w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi.

W ocenie KGP na terenie [...] nie występują zagrożenia związane z pracą pod ziemią a środowisko pracy jest w pełni kontrolowane przez zastosowanie rozwiązań techniczno-budowlanych np. oświetlenie, wentylacja, szerokość dróg ewakuacyjnych. W związku z tym ze względu na charakter zadań służbowych realizowanych przez policjantów Komisariatu Policji [...] przyznanie urlopu w wymiarze 13 dni za służbę pełnioną pod ziemią nie jest zasadne.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zarzucając naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) dalej zwanej: "k.p.a." w zw. z par. 12 ust. 1 pkt. 3 lit. e rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy postanowienia KSP, w sytuacji kiedy postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonego postanowienia zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, jak również przy wadliwej interpretacji przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy w kontekście wniosku Skarżącego,

2. par. 12 ust. 1 pkt. 3 lit. e rozporządzenia poprzez jego błędną interpretacje

i w konsekwencji niezastosowanie polegającą na przyjęciu, że służba Skarżącego na Komisariacie Policji Metra Warszawskiego nie jest służbą kwalifikowaną jako służba "pod ziemią w rozumieniu wskazanego powyżej przepisu rozporządzenia, pomimo, że jest ona realizowana pod poziomem otaczającego terenu, poza pomieszczeniami pracy, w warunkach braku możliwości zastosowania prawidłowego oświetlenia, zmiennej temperatury wilgotności, wentylacji świeżego powietrza i braku możliwości zabezpieczenia przed czynnikami oddziaływującymi szkodliwie na organizm człowiek np. hałas, wibracje, które to czynniki warunkują uznanie pracy za pracę/służbę pod ziemią, a co za tym idzie przyznanie płatnego corocznego urlopu dodatkowego

w wymiarze 13 dni roboczych,

3. art. 7, art. 77 par. 1, art. 15 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 218 par. 1 i 2 k.p.a, w zw. z par. 12 ust. 1 pkt. 3 lit. e rozporządzenia przez nierozpatrzenie przez organ II instancji, badający sprawę od początku, w sposób rzetelny, wnikliwy

i bezstronny z uwzględnieniem interesu strony, zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego i wyciągnięcie, w ślad za organem I instancji, z niego wniosków sprzecznych z zasadami logiki i prawidłowego wnioskowania polegającego:

• na przyjęciu, iż Skarżący, mimo ustalenia poprzez organ, w oparciu o jego akta osobowe, przebiegu służby, wskazującego na pełnienie przez niego, począwszy od 2001 r. służby w Komisariacie Policji [...], nie pełni służby pod ziemią, a zatem nie przysługuje mu dodatkowy urlop płatny w wymiarze 13 dni roboczych, pomijając w tym względzie decyzję nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2020 r. zmieniającą decyzję w sprawie określenia właściwości terytorialnej komisariatów specjalistycznych Policji,

• na zbagatelizowaniu przez organ, zarówno w I, jak i II instancji, przy przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dokonaniu ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia, wspomnianej powyżej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. Komendanta [...] Policji, mimo, iż z jej literalnego brzmienia wprost wynika, że w przypadku Komisariatów Policji [...] mamy do czynienia z obiektami zlokalizowanymi pod ziemią a nie pod powierzchnią otaczającego terenu, co wskazuje, iż pełniona w nich służba również ma miejsce pod ziemią,

• posiłkowanie się przy ustaleniu stanu faktycznego, w tym dla określenia rzeczywistych warunków służby Skarżącego we wnioskowanym okresie zaledwie

w oparciu jedną opinię - Kierownika Sekcji Ochrony K[...]P z dnia [...] listopada 2020 r., będącego funkcjonariuszem Policji, a nie bezstronnym specjalistom, z pominięciem choćby pisma Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Służb Bezpieczeństwa i Higieny Pracy K. Przemysł - Górnictwo podpisanego przez A. H. , będącego w dyspozycji organ, zważywszy, iż ustawodawca nie zdefiniował w rozporządzeniu co należy uznać, za pracę wykonywana pod ziemią,

4. art. 219 w zw. z art. 124 par. 2 k.p.a. w zw. z par. 12 ust. 1 pkt. 3 lit. e rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia żądanej treści pomimo, spełnienia przez Skarżącego wymaganych przesłanek,

5. art. 107 par. 3 w zw. z art. 126 i art. 11 k.p.a. w zw. par. 12 ust. 1 pkt. 3 lit. e rozporządzenia poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia, w sposób tendencyjny i bez oparcia się o rzetelną analizę stanu faktycznego sprawy, w tym faktycznych warunków w jakich służbę pełni Skarżący, opierając się w tym względzie jedynie na stanowisku Kierownika Sekcji Ochrony Pracy K[...]P bez jakichkolwiek analiz prawnych w tym zakresie, nie udzielając jednoznacznej odpowiedzi, czy służba pełniona w Komisariacie [...] odpowiada warunkom przewidzianym dla tzw. pomieszczeń pracy - bardzo rygorystycznie określających te warunki.

W związku z powyższym wnosił o:

- rozpoznanie sprawy na rozprawie,

- dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 par. 3 p.p.s.a. dowodu z dokumentu w postaci pisma Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Pracowników Służb Bezpieczeństwa i Higieny Pracy K. -Przemysł Górnictwo podpisanego przez A. H.- na okoliczność opinii w zakresie identyfikacji pracy/służby "pod ziemią"

- zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione

w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie organu z dnia [...] października 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie K[...]P z dnia 20 sierpnia 2021 r. w sprawie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez Skarżącego służby pod ziemią.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,

przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym

i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "P.p.s.a.").

Należy wskazać, że zgodnie z art. 217 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej: k.p.a.), zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się

o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei, zgodnie z art. 218 k.p.a.

w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić

w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Natomiast odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się

o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.).

Jak słusznie zauważył organ nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź

z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające,

o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia bowiem tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające

z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 1518/12). Postępowanie to ma więc na celu jedynie usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia

26 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 766/13).

Z powyższego wynika, że organ może w zaświadczeniu potwierdzić tylko fakty wynikające z danych, które posiada. Nie może zaś zaświadczeniem kreować nowej rzeczywistości, która nie znajduje odzwierciedlenia w posiadanej dokumentacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada

2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1690/13). Wydanie więc zaświadczenia co do innych faktów lub okoliczności, które nie wynikają z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju, a zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka lub oświadczeniem strony naruszałoby przepis art. 218 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 699/13).

Ponadto zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 § 1 k.p.a., jest dokumentem urzędowym, który w innym postępowaniu administracyjnym korzysta ze szczególnej mocy dowodowej - domniemania prawdziwości tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zatem wydanie zaświadczenia tylko w oparciu o zeznania świadków czy też oświadczenie strony byłoby równoznaczne z nadaniem tym zeznaniom lub oświadczeniu szczególnej mocy dowodowej, czego przepisy k.p.a. nie przewidują (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 873/12).

Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia z dnia 19 września 2014 r.

w sprawie urlopów policjantów wymiar corocznego płatnego urlopu dodatkowego dla policjantów, którzy pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, wynosi 13 dni roboczych, jeżeli służba jest pełniona przez co najmniej 80 godzin w miesiącu pod ziemią.

Skarżący na podstawie art. 217 § 1 i 2 pkt 2 k.p.a. zwrócił się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby od 21 maja 2001 r. do dnia wydania zaświadczenia pod ziemią w rozumieniu § 12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia z dnia [...] września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów za okres służby w Komisariacie [...] i tym samym potwierdzenia prawa do płatnego urlopu dodatkowego w wymiarze 13 dni roboczych z tytułu pełnionej służby pod ziemią w wymiarze co najmniej 80 godzin w miesiącu.

Organ stwierdził, że może w zaświadczeniu potwierdzić tylko fakty wynikające z danych, które posiada. Nie może zaś zaświadczeniem kreować nowej rzeczywistości, która nie znajduje odzwierciedlenia w posiadanej dokumentacji

Wskazał, iż w ramach prowadzonego postępowania zwrócił się w niniejszej sprawie do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną

z przedmiotowym zagadnieniem. Zauważył, że dokonana w przedmiotowej sprawie kwerenda i analiza materiałów dotyczących pełnienia przez skarżącego służby

w Policji w okresie przez niego wskazanym została przeprowadzona w sposób rzetelny, co jednoznacznie potwierdza zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy. Zauważył, iż podstawą przyznania policjantowi dodatkowego płatnego urlopu, czyli specjalnego zindywidualizowanego uprawnienia, które nie przysługuje wszystkim policjantom pełniącym służbę, jest wykonywanie tej służby

w szczególnych okolicznościach jej pełnienia, a więc takich, które dla samej tej służby są nietypowe, nadzwyczajne i nie występują, co do zasady, w zwyczajnych okolicznościach pełnienia służby. Szczególne warunki obejmują takie uciążliwości, które są specyficzne dla konkretnych powierzonych w ramach służby obowiązków i nie dotyczą ogólnie wszystkich osób pełniących służbę. Specyfika tego wyjątkowego uprawnienia do dodatkowego urlopu płatnego, udzielanego w związku ze służbą pełnioną w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, ma na celu rekompensatę za niewspółmierne wobec innych policjantów obciążenie zdrowotne występujące w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 3114/21 oraz z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3661/21).

Organ stwierdził, że skarżący w latach 2004-2005, 2007-2013 oraz w 2014 r. do dnia [...] października 2014 r. pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740, z późn. zm.) (dokumentacja dotycząca przyznania stronie urlopu dodatkowego z tytułu służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia w latach 2001-2004 i 2006 została wybrakowana), natomiast w roku 2014 od dnia [...] października 2014 r. oraz za lata 2016-2020 pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 12 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów, a brak było podstaw do przyjęcia, iż służba była przez niego pełniona w warunkach, o których mowa w § 12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów to Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] października 2021 r. postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Stołecznego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. dotyczące odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także na podstawie danych pozostających w jego dyspozycji (tj. m.in. zawartych we wnioskach, aktach osobowych - kartach opisu pracy na stanowisku itp.).

W tym stanie rzeczy należy podzielić stanowisko organu uznającego, że wydanie zaświadczenia konkretnemu podmiotowi poprzedza niezbędne postępowanie wyjaśniające. Ma ono jednak charakter uproszczony, który sprawia, że nie można w nim stosować zasady (uregulowanej w art. 75 § 1 k.p.a.) dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. "Konieczne" postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., wyraźnie bowiem wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego

w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 k.p.a., nie może być więc substytutem danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o jakich mowa w art. 218 § 1 k.p.a. (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia

3 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 79/15 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 892/13).

Zasadne jest twierdzenie organu, że w zaświadczeniu potwierdza się wyłącznie istnienie stanu prawnego na podstawie danych znajdujących się

w posiadaniu organu administracji, zgromadzonych przed wystąpieniem zainteresowanego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia. W przypadku natomiast braku takich danych w aktach administracyjnych organ winien odmówić wydania zaświadczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1503/14).

Tym samym w ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 80 k.p.a.

w związku z art. 218 § 1 i 2 k.p.a. w związku z § 12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r., a także art. 219 k.p.a.

w związku z art. 124 § 2 k.p.a. w związku z § 12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

w związku z art. 126 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w związku z § 12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r.

Organ, rozpatrując wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia żądanej treści przeprowadził w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy i w treści samego uzasadnienia zarówno zaskarżonego, jak i poprzedzającego go postanowienia. KGP odniósł się przy tym w sposób wystarczający, na gruncie tej sprawy, do argumentów zażalenia, co dawało podstawę do stwierdzenia, że ocena organu co do możliwości wydania żądanego zaświadczenia, oparta została na wyczerpującej i wszechstronnej analizie dostępnych dokumentów. Organ należycie przeprowadził przy tym postępowanie wyjaśniające, które nie dało podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego, aby za lata 2001 do dnia wydania zaświadczenia zgromadzone i analizowane dokumenty potwierdzałby prawo skarżącego do urlopu dodatkowego w wymiarze 13 dni roboczych z tytułu służby pełnionej pod ziemią

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że KGP, nie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 219 k.p.a. w zw. z art. 217 k.p.a., a także art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego,

w szczególności § 12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Art. 218 § 1 k.p.a. stanowi natomiast, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających

z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

W ocenie Sądu organ trafnie wskazał, że w doktrynie wyróżnia się trzy sytuacje, w których organ wydaje postanowienie o odmowie wystawienia zaświadczenia, tj. przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie oraz gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia, czy to z uwagi na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie skarżący nie posiada w chwili obecnej interesu prawnego, umożliwiającego realizację jego wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r.

Zdaniem Sądu żaden przepis prawa nie nakłada na funkcjonariusza Policji, obowiązku posiadania spornego zaświadczenia. Także uzasadnienie wniosku policjanta wprost wskazuje, iż wymieniony posiada jedynie interes faktyczny

w żądaniu danego zaświadczenia, bowiem "(...) chce dochodzić przysługującego mu urlopu dodatkowego na drodze sądowej, wobec nie udzielenia mu urlopu dodatkowego we wskazanym wymiarze (...)".

Tym samym uznać także, iż Skarżący nie ma interesu prawnego w żądaniu ustalenia przez organ administracji okoliczności, o których mowa w jego wniosku

z dnia [...] czerwca 2021 r. Nie ma więc, prawnych przesłanek do żądania przez niego od organu służbowego wydania zaświadczenia, stwierdzającego pełnienie służby "(...) w okresie od dnia [...] maja 2001 r. do dnia wydania zaświadczenia".

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną

w przepisie art. 107 § 3 k.p.a..

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny

na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.