Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 512/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13i ust. 4a, art. 13ha ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2014 r. r. około godziny 16:00 w trakcie kontroli mobilnej na drodze krajowej nr [...] na odcinku granica m. [...] – [...] za pomocą urządzenia nadawczo – odbiorczego, służącego do komunikacji z urządzeniem viabox (zainstalowanego w mobilnej jednostce kontrolnej o nr rej. [...]), dokonano sprawdzenia samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...]. W związku z nieuzyskaniem połączenia z urządzeniem viabox, podjęto decyzję o zatrzymaniu ww. zespołu pojazdów. Kierowcą zatrzymanego pojazdu był W. Z. (skarżący w niniejszej sprawie). W trakcie kontroli ustalono, że dopuszczalna masa całkowita ww. zespołu pojazdów wynosiła 3790 kg. W schowku zatrzymanego pojazdu znajdowało się urządzenie viabox w fabrycznej foli ekranującej, które było zarejestrowane w systemie elektronicznego poboru opłat jako "samochód osobowy niepodlegający opłacie (przełącznik przyczepy wyłączony)". Po przeanalizowaniu zapisów z ww. urządzenia ustalono, że nie uzyskało ono połączenia z bramownicą [...] i opłata elektroniczna za przejazd ww. odcinkiem drogi nie została uiszczona. Z kontroli został sporządzony protokół kontroli, który kierowca pojazdu podpisał bez zgłaszania uwag oraz sporządzono kserokopie okazanych dokumentów.

W konsekwencji powyższego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] nałożył na W. Z. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W. Z. zarzucił wydanej decyzji rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1 i art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w szczególności poprzez zrezygnowanie ze standardowego postępowania administracyjnego i niezgromadzenie pełnego materiału dowodowego w sprawie. Zainteresowany podkreślił, że w trakcie kontroli nie miał możliwości czynnego udziału w postępowaniu i nie mógł skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 154 i art. 155 kpa. Skarżący wskazał, że droga po której się poruszał, nie była oznakowana tabliczką informującą o obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, a zatem – w jego ocenie – nie można go obciążać karą za nieuiszczenie opłaty. Zdaniem zainteresowanego, świadczy to o naruszeniu przepisów prawa materialnego, w związku z czym wniósł on o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 135 kpa.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. 2013r., poz. 260) oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. "j", art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku.

W motywach decyzji podano, że organ, przeprowadzając uzupełniające postępowanie dowodowe, wezwał K. Sp. z o.o. – podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat, działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, do wskazania, czy opłata za przejazd określony w protokole kontroli została uiszczona. Na podstawie odpowiedzi udzielonych przez operatora systemu ustalono, że w dniu [...] marca 2014 r. nie odnotowano w systemie elektronicznego poboru opłat przejazdów kontrolowanego pojazdu po płatnych odcinkach dróg. W tym dniu nie odnotowano także nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu, a użytkownik nie składał reklamacji. Organ wyjaśnił, że w systemie elektronicznego poboru opłat wykorzystywana jest technologia mikrofalowa DSRC, która działa w oparciu o dwa rodzaje współpracujących urządzeń: czujniki rejestrujące fale, umieszczone na bramownicach wzniesionych nad drogą objętą obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej oraz transponderu (tzw. viabox) wysyłającego dane o pojeździe do czujników. W chwili, gdy kierujący pojazdem przejeżdża pod bramownicą lub do pojazdu zbliży się mobilna jednostka kontrolna Inspekcji Transportu Drogowego, nawiązywana jest łączność między bramownicą (lub mobilną jednostką kontrolną) a jednostką pokładową viabox zainstalowaną w pojeździe. Dane o pojeździe przekazywane są do operatora, a następnie do centrum rozliczeniowego. Na bramownicach zainstalowane są również urządzenia pozwalające na ujawnienie oraz rejestrację pojazdów, które nie uiściły opłaty elektronicznej.

Organ podkreślił, że wszystkie decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej mają charakter decyzji związanych. Organ, rozstrzygając sprawę, nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny.

W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zarzuty podnoszone przez skarżącego są bezpodstawne, bowiem zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w sprawie stan faktyczny. Kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się w dniu [...] marca 2014 r. po drodze krajowej nr [...], wymienionej w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej i za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż jest nią osoba, która kierowała kontrolowanym pojazdem samochodowym. Z kontroli został sporządzony protokół kontroli, który jest dokumentem urzędowym, w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skarżący podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń, a po zakończeniu kontroli drogowej zostało doręczone mu zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Organ ustalił również, że w dniu [...] marca 2014 r. na płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] były umieszczone znaki T-34 informujące o konieczności dokonania opłaty elektronicznej za wykonywany przejazd. Znaki te zostały umieszczone w dniu [...] października 2011 r., a w dniu [...] listopada 2013 r. oznakowanie drogi zostało uzupełnione. Organ zaznaczył, że obowiązany był zebrać i ocenić dowody, które były istotne dla sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a jakiekolwiek fakty wskazujące na przyczyny nieuiszczenia opłaty elektronicznej nie miały wpływu na treść decyzji, bowiem prawo nie wiąże z nimi żadnego skutku prawnego. W chwili kontroli stwierdzono, że kierujący pojazdem nieprawidłowo użytkował urządzenie viabox, co uniemożliwiło pobór opłaty za przejazd i w konsekwencji było przyczyną nałożenia kary pieniężnej. Organ wyjaśnił, że prawidłowo działające urządzenie viabox informuje kierowcę w trakcie przejazdu, czy posiada on wystarczające środki na koncie użytkownika, niezbędne do poruszania się po płatnych odcinkach dróg krajowych poprzez odpowiednią liczbę potwierdzeń (sygnałów) dźwiękowych. Dodatkowo kierowca może sprawdzić stan środków pieniężnych na koncie użytkownika poprzez naciśnięcie przycisku na urządzeniu w każdym punkcie Dystrybucji i Punkcie Obsługi Klienta lub za pośrednictwem Telefonicznego Centrum Obsługi Klienta Viatoll. W sytuacji gdy urządzenie nie działa prawidłowo, użytkownik powinien udać się do najbliższego punktu obsługi klienta, zgłosić reklamację i dokonać wymiany urządzenia. Kierowca pojazdu jest odpowiedzialny za prawidłową instalację urządzenia. W toku kontroli ustalono, że urządzenie viabox nie znajdowało się na szybie pojazdu, lecz było schowane w schowku samochodowym. Ponadto, przełącznik przyczepy był wyłączony, co oznacza, że nawet gdyby urządzenie było prawidłowo zamontowane, opłata również nie zostałaby uiszczona.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. Z. zarzucił powyższej decyzji:

- rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów ww. ustawy o drogach publicznych;

- naruszenie zasad określonych w art. 77 § 1 kpa, poprzez niedochowanie obowiązku zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego w sprawie;

- naruszenie art. 8 kpa, poprzez zawarcie w decyzji informacji nieprawdziwych;

- naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez przeprowadzenie przez organ całego postępowania administracyjnego w trakcie trwania jednej kontroli drogowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Wskazał, że – w jego ocenie – twierdzenia organu odnośnie oznakowania drogi krajowej nr [...] nie są prawdziwe, bowiem na przedstawionych przez skarżącego zdjęciach spornego odcinka drogi brak jest oznakowania tabliczkami T-34. Zdaniem skarżącego, z zaskarżonej decyzji nie wynika, jaką funkcję w sprawie pełni Spółka K., tj. czy jest świadkiem, czy też jest przedstawicielem innego organu, a także z czego wynika fakt uznania wyjaśnień tego podmiotu jako niepodważalnego dowodu.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1 oraz art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 460). Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. Nr 80, poz. 433 ze zm.).

Należy podkreślić, że przepisy ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13hc ust. 1). Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat, instalowane w pojeździe samochodowym.

Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ww. ustawy o drogach publicznych jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty – wymierza się karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13k ust. 4). W myśl art. 13l ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych, do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że skarżący dokonał przejazdu w dniu [...] marca 2014 r. po odcinku drogi krajowej nr [...], objętym obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, zespołem pojazdów, w rozumieniu art. 2 pkt 49 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Korzystał zatem z drogi krajowej, poruszając się po niej zespołem pojazdów, tj. pojazdem wraz z przyczepą, których dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Nie jest spornym, iż przejazd odbywał się bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej. Przeprowadzona kontrola wykazała bowiem, że skarżący posiadał wprawdzie urządzenie viabox, lecz umieszczone ono było w schowku pojazdu i dodatkowo zapakowane w folię ekranującą. Należy wskazać, że obowiązek posiadania i właściwego zainstalowania urządzenia do poboru opłat elektronicznych jest obowiązkiem o charakterze bezwzględnym. Obowiązujący system pozwala bowiem na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia, a co za tym idzie – brak zainstalowanego w pojeździe urządzenia viabox uniemożliwia uiszczenie opłaty elektronicznej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo uznał, że istnieje podstawa do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł, albowiem w świetle przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych zobowiązani są do uiszczania opłat elektronicznych, jeżeli poruszają się po nich m.in. zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, zaś niezbędnym warunkiem do uiszczenia opłaty jest posiadanie w samochodzie zainstalowanego urządzenia viabox, które służy do poboru tej opłaty.

Skarżący nie może skutecznie zwolnić się od obowiązku uiszczenia kary pieniężnej, podnosząc, że płatny odcinek drogi krajowej nie był rzekomo właściwie oznakowany. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. z dnia [...] listopada 2013 r., z którego wynika, że sporny odcinek drogi w dniu kontroli był oznakowany. W dniu [...] września 2011 r. został bowiem zatwierdzony projekt stałej organizacji ruchu, a w dniu [...] października 2011 r. nastąpiło rzeczywiste wprowadzenie oznakowania tego odcinka drogi krajowej nr [...]. Ponadto, stwierdzić należy, że o zaliczeniu danej drogi do kategorii drogi krajowej, po której przejazd podlega opłacie elektronicznej, rozstrzygają wyłącznie normy powoływanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, nie zaś znak drogowy. Podstawą wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 13k ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych jest nieuiszczenie opłaty elektronicznej, określonej w przepisach cyt. ustawy, na drogach krajowych lub ich odcinkach, wymienionych w rozporządzeniu wykonawczym, a nie niezastosowanie się do znaku drogowego, który w tym zakresie nie kreuje jakiegokolwiek obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, a jedynie informuje o rodzaju drogi.

Kierujący pojazdami samochodowymi mają bezwzględny obowiązek znajomości podstawowego zakresu przepisów dotyczących korzystania z dróg publicznych. Brak wiedzy czy też brak świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych i zasad ponoszenia opłat elektronicznych nie może być usprawiedliwieniem dla naruszania przepisów. Należy podkreślić, że skoro obowiązek w zakresie ponoszenia opłat elektronicznych został ustalony w ustawie z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 218, poz. 1391), to organ zasadnie przyjął, mając na względzie prawie trzyletni okres vacatio legis, że użytkownicy dróg mieli wystarczająco dużo czasu na zaznajomienie się z nowymi rozwiązaniami prawnymi.

Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów realizujących przejazdy po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku wnoszenia opłat, które nakładają na nich przepisy ustawy o drogach publicznych, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji i wina nie ma tu znaczenia. Organy Inspekcji Transportu Drogowego w toku postępowania administracyjnego dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa, mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, przy uwzględnieniu tych okoliczności, które mogą znosić odpowiedzialność za powstałe naruszenia, jednakże w niniejszej sprawie takie nie występują.

Z brzemienia przepisu art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych wynika, że ustawodawca nie uzależnił obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu wykonywanego przejazdu. Zatem nie ma znaczenia, w jakim celu był wykonywany kontrolowany przejazd, w szczególności, czy przejazd był realizowany w celu prywatnym, czy też w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Ustosunkowując się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy uznać, że organ Inspekcji Transportu Drogowego, wydając obie kwestionowane decyzje administracyjne w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej działał zgodnie z wszelkimi rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ zobowiązany był m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, o czym stanowi art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 kpa. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa, zaś uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 kpa, wynika, że organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem. Organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Z jednoznacznych ustaleń kontroli drogowej wynika, że skarżący, jako kierowca pojazdu, wykonywał przewóz po drodze krajowej bez zainstalowanego urządzenia i uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej, co w konsekwencji dało podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł, zgodnie z przepisem art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych. W toku kontroli prawidłowo ustalono, że zespół pojazdów kierowany przez skarżącego poruszał się po drodze krajowej nr [...], bez zainstalowanego urządzenia umożliwiającego wnoszenie opłaty elektronicznej (viabox), której wniesienie w systemie elektronicznym na tej drodze było wymagane.

Sąd nie znajduje podstaw, aby zakwestionować czynności organu administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). W ocenie Sądu, utrwalone w protokole kontroli okoliczności oraz zebrana w sprawie dokumentacja stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszenia, o którym mowa w treści kwestionowanych decyzji.

Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Organ oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym, prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w obu wydanych decyzjach organ uzasadnił w sposób prawidłowy, co odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca.

Bezpodstawne są również twierdzenia skarżącego odnośnie naruszenia art. 10 kpa, bowiem skarżący już na etapie kontroli drogowej miał zapewnioną możliwość czynnego udziału w sprawie i z tej możliwości skorzystał, czego dowodem jest podpisany bez uwag protokół kontroli oraz dołączone do akt sprawy pisemne wyjaśnienia skarżącego, w których potwierdził on, że posiadał urządzenie viabox, lecz korzystał z niego, gdy holował przyczepę 2-tonową. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że skarżący był świadomy obowiązku zainstalowania urządzenia viabox w przypadku poruszania się zespołem pojazdów przekraczającym dopuszczalną masę całkowitą 3,5 tony. Tym samym niezainstalowanie urządzenia przez skarżącego w przypadku skontrolowanego przejazdu z mniejszą przyczepą było zwykłym zaniedbaniem skarżącego. Skarżący obowiązany był bowiem sprawdzić w dowodach rejestracyjnych samochodu i przyczepy, czy dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów nie przekroczy 3,5 tony i tym samym zaistnieje obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drodze krajowej.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.