Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 710/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 par. 1 pkt 2, art. 27 par 1 pkt 11, art. 29 par. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 39
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczące świadczeń pieniężnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. prowadzi wobec majątku R. R. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] z [...] kwietnia 2019 r., wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., obejmujących należności z tytułu kar pieniężnych.

Podstawą prawną ww. należności są ostateczne decyzje Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] lutego 2017 r., nr [...], nakładające karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Pismem z [...] kwietnia 2019 r. skarżący wniósł zarzuty na prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Powołując się na art. 33 pkt 1 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a.") skarżący wskazał na:

- nieistnienie obowiązku zapłaty kary pieniężnej, którą można zdaniem skarżącego nałożyć tylko na osobę prawną bądź jednostkę organizacyjną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, a nie na osobę fizyczną;

- niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (brak prawidłowego adresu dłużnika) i art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. (brak wskazania środków egzekucyjnych przy egzekucji należności pieniężnych);

- niedoręczenie decyzji nakładającej obowiązek zapłaty kary pieniężnej oraz postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności.

Postanowieniem z [...] lipca 2019 r., nr [...], wydanym w oparciu o ostateczne stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. uznał za niedopuszczalny zarzut nieistnienia obowiązku oraz nieuzasadniony zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

Postanowieniem z [...] października 2019 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku zapłaty kary pieniężnej, z uwagi na fakt, że karę pieniężną można nałożyć tylko na osobę prawną bądź jednostkę organizacyjną, której ustawa zdolność prawną przyznaje, a nie na osobę fizyczną, organ wskazał, że jest on niedopuszczalny.

DIAS wskazał, że w zakresie zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. wymagane jest uzyskanie stanowiska wierzyciela wobec zgłoszonych zarzutów, a stanowisko to dla organu egzekucyjnego jest wiążące (tu: stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.). Podał, że kwestia nieistnienia obowiązku wskazanego w decyzjach Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] grudnia 2016 r., nr [...], stanowiła już przedmiot postępowania odwoławczego, zakończonego ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] lutego 2017 r., nr [...], utrzymującymi w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Istotą zaś regulacji zawartej w art. 34 § 1a u.p.e.a. jest, aby zarzut, który był już przedmiotem rozstrzygnięcia organu (wierzyciela) lub mógł być przedmiotem takiego rozstrzygnięcia w toczącym się uprzednio postępowaniu, nie był ponownie rozstrzygany na etapie postępowania egzekucyjnego.

Kwestia dopuszczalności nałożenia na osobę fizyczną kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, badana była w postępowaniu odwoławczym od decyzji organu pierwszej instancji nakładającej karę. Organ odwoławczy wyraźnie wskazał, że treść art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. , poz. 471 ze zm., dalej jako: "u.g.h.") nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych co do kategorii osób (podmiotów) podlegających karze za urządzanie gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry, albo gier na automatach poza kasynem gry, gdyż stanowi, że karze pieniężnej podlega "urządzający gry", a więc także osoba fizyczna.

Organ odwoławczy uznał za nieuzasadniony zarzut niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2 i 11 u.p.e.a. Organ podkreślił, że wskazanie adresu zamieszkania lub siedziby zobowiązanego jest konieczne z uwagi na to, że ta okoliczność ma bezpośredni wpływ na ustalenie właściwości organu egzekucyjnego. DIAS wskazał, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zawierają wymagane dane dotyczące zarówno imienia i nazwiska, numer NIP i PESEL, a także adres zobowiązanego: ul. [...]. Przed przystąpieniem do egzekucji organ egzekucyjny dokonał weryfikacji wskazanego przez wierzyciela adresu zamieszkania zobowiązanego i ustalił, że pod adresem: ul. [...], zobowiązany nie przebywa. Ustalił, że widniejący w bazach rejestracyjnych urzędu adres rejestracyjny zobowiązanego: ul. [...], nie powoduje zmiany właściwości miejscowej organu egzekucyjnego, w związku z tym przystąpił do realizacji przedmiotowych tytułów wykonawczych. Doręczenie odpisów tytułów wykonawczych nastąpiło [...] kwietnia 2019 r. w siedzibie organu egzekucyjnego. Z powyższego wynika, że wskazanie przez wierzyciela nieaktualnego adresu zamieszkania zobowiązanego nie może skutkować uznaniem zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. za zasadny i umorzeniem całego postępowania.

Organ zauważył również, że w postępowaniu egzekucyjnym nie podlegają badaniu i rozstrzyganiu kwestie związane z odrębnym postępowaniem wymiarowym, w tym doręczenia decyzji nakładającej obowiązek. Te kwestie mogą być weryfikowane ewentualnie w postępowaniu nadzwyczajnym, nie stanowią zaś podstawy skutecznego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Niezależnie jednak od tego, organ pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnił, że decyzje wymiarowe zostały skutecznie doręczone skarżącemu.

W opinii DIAS przedmiotowe tytuły odpowiadają też wymogom określonym w art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. Z przepisu tego wynika, że w tytule wykonawczym wymagane jest wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Ustawodawca jednak nie określił, że mają to być środki egzekucyjne, które zostaną zastosowane w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie danego tytułu wykonawczego, lecz środki egzekucyjne, które w ogóle w egzekucji administracyjnej mają zastosowanie. Katalog środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych został określony wprost w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. W związku z tym, zamieszczony w pouczeniu doręczonego tytułu wykonawczego enumeratywny katalog możliwych do zastosowania środków egzekucyjnych należy uznać za wystarczający, skoro ustawodawca nie przewidział innej formy ich określenia.

Skarżący wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając postanowienie w całości, zarzucił mające wpływ na wynik sprawy okoliczności:

1. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ze względu na fakt, że obowiązek zapłaty kary pieniężnej nigdy nie istniał, gdyż można go było nałożyć jedynie na osobę prawną bądź jednostkę organizacyjną której ustawa zdolność prawną przyznaje - a nie na osobę fizyczną, na którą widnieją tytuły wykonawcze;

2. tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów art. 27 u.p.e.a., w tym:

a. brak prawidłowego adresu dłużnika (art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) - w tytułach widnieje adres: [...] pod którym zobowiązany od wielu lat nie zamieszkuje; zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, w tytule wykonawczym winien być podany adres zamieszkania dłużnika, pod którym ten stałe przebywa, a obowiązek ustalenia tego adresu ciąży na wierzycielu oraz organach egzekucyjnych;

b. nie wskazano w nich konkretnych środków egzekucyjnych przy egzekwowaniu należności pieniężnych ( art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a.) - brak wskazania tych środków powoduje, że dłużnik nie dysponuje informacją na temat planowanych przez organ działań egzekucyjnych, co stanowi także naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyszczególnionych w art. 7b, art. 8 oraz art. 9 ustawy z dn. 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a.");

3. naruszenie przez organy obydwu instancji art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a., poprzez usankcjonowanie sytuacji faktycznej, w której pomimo niewskazania przez wierzyciela w tytułach wykonawczych prawidłowego adresu zobowiązanego oraz sposobów egzekucji nie wydano postanowienia o zwrocie tych tytułów - podczas gdy z treści wyżej powołanego przepisu wynika taki obowiązek w przypadku ustalenia niespełniania przez tytuł wykonawczy przesłanek z art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a.;

4. naruszenie art. 39 k.p.a., poprzez brak doręczenia zobowiązanemu decyzji, która nałożyła na dłużnika obowiązek zapłaty kary pieniężnej oraz brak doręczenia postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności na prawidłowy adres zamieszkania dłużnika.

Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz orzeczenia o kosztach postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest ocena zarzutów zgłoszonych przez skarżącego na postępowanie egzekucyjne dotyczące świadczeń pieniężnych.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów – naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. należy wskazać na niedopuszczalność takiego zarzutu i prawidłowość stanowiska organu.

Należy przypomnieć, że organ egzekucyjny nie rozpatruje sprawy od strony merytorycznej, wówczas, bowiem stałby się III instancją. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji, skoro sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu.

Kwestia nieistnienia obowiązku wskazanego w decyzjach Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] grudnia 2016 r., stanowiła już przedmiot postępowania odwoławczego, zakończonego ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] lutego 2017 r., utrzymującymi w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Istotą zaś regulacji zawartej w art. 34 § 1a u.p.e.a. jest, aby zarzut, który był już przedmiotem rozstrzygnięcia organu (wierzyciela) lub mógł być przedmiotem takiego rozstrzygnięcia w toczącym się uprzednio postępowaniu, nie był ponownie rozstrzygany na etapie postępowania egzekucyjnego.

Zatem na tym etapie postępowania administracyjnego zarzuty w zakresie potencjalnego naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. należy uznać za spóźnione.

Na marginesie rację ma organ wskazując, że treść art. 89 ust. 1 u.g.h. nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych co do kategorii osób (podmiotów) podlegających karze za urządzanie gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry, albo gier na automatach poza kasynem gry, gdyż stanowi, że karze pieniężnej podlega "urządzający gry". Każdy, kto popełni zdefiniowany w powołanym przepisie delikt administracyjny podlega karze pieniężnej, bez względu na to czy jest osobą fizyczną, prawną czy jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Przepis zawiera w swej treści również normę nakazującą właściwym organom wymierzenie decyzją kary pieniężnej w każdym przypadku ustalenia urządzenia gry bez koncesji lub zezwolenia albo gry na automacie poza kasynem gry. Okoliczność, czy sprawca spełnia czy nie spełnia określone w innych przepisach warunki do uzyskania koncesji lub zezwolenia na urządzanie określonych gier hazardowych jest zupełnie obojętna dla wymierzenia kary pieniężnej. Jedyną przesłanką wymierzenia kary pieniężnej na podstawie ustawy jest ustalenie faktu urządzenia gry hazardowej bez koncesji lub zezwolenia lub gry na automacie poza kasynem gry.

Odnosząc się do przywołanej przez Skarżącego tezy wyroku, że istota egzekucji nie stoi na przeszkodzie zbadaniu zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku, należy podkreślić, że powyższa zasada doznaje wyłączenia w sytuacji, w której zastosowano art. 34 § 1a u.p.e.a. Stwierdzenie bowiem niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, pozbawia organy możliwości merytorycznego badania zarzutu nieistnienia obowiązku. Również doktryna prezentuje pogląd, że: "Przepis art. 34 § la u.p.e.a. hołduje założeniu, że w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się meritum sprawy, niemniej w odrębnym postępowaniu administracyjnym lub sądowym zobowiązany może kwestionować treść obowiązku. Jeżeli w takim postępowaniu służą środki zaskarżenia, celem uniknięcia dwutorowości trybu zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu. Stanowi to przejaw zasady pierwszeństwa rozpoznawania środków zaskarżenia dotyczących meritum sprawy" (por. t. 3.15 w C. Kulesza, Komentarz do art. 34 u.p.e.a., publ. LEX/el 2015).

Odnosząc się do zarzutu niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.), należy wskazać, że również w tym przypadku stanowisko organów jest prawidłowe, a skoro tak zarzut ten należy ocenić jako niezasadny.

Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe tytuły wykonawcze zawierają wymagane dane dotyczące zarówno imienia i nazwiska, numer NIP i PESEL, a także adres zobowiązanego: ul. [...]. Przed przystąpieniem do egzekucji organ egzekucyjny dokonał weryfikacji wskazanego przez wierzyciela adresu zamieszkania zobowiązanego i ustalił, że pod adresem: ul. [...], zobowiązany nie przebywa. Ustalił, że widniejący w bazach rejestracyjnych urzędu adres rejestracyjny zobowiązanego: ul. [...], nie powoduje zmiany właściwości miejscowej organu egzekucyjnego, w związku z tym przystąpił do realizacji przedmiotowych tytułów wykonawczych. Doręczenie odpisów tytułów wykonawczych nastąpiło [...].04.2019 r. w siedzibie organu egzekucyjnego.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wskazanie przez wierzyciela nieaktualnego adresu zamieszkania zobowiązanego nie może skutkować uznaniem zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. za zasadny i umorzeniem całego postępowania.

W kwestii wadliwego wskazania adresu zobowiązanego w tytule wykonawczym wypowiedział się WSA we Wrocławiu w wyroku z 02.12.2015 r., sygn. akt III Sa/Wr 613/15, który stwierdził, że: "Wymogi formalne o jakich mowa w art. 27 u.p.e.a. nie są przewidziane same dla siebie, ale w określonym celu. Tym celem jest zagwarantowanie zobowiązanemu, że zostanie wyegzekwowana kwota, do zapłaty której rzeczywiście jest zobowiązany na podstawie decyzji organu. Wobec tego naruszenie wymogów formalnych tytułu wykonawczego musi przełożyć się na niebezpieczeństwo wyegzekwowania kwoty, która nie obciąża zobowiązanego (...). Natomiast te wadliwości tytułu wykonawczego, które zauważa zobowiązany, nie mają i nie mogą mieć żadnego wpływu na przebieg i rezultat postępowania egzekucyjnego. Nie wiąże się z nimi jakiekolwiek niebezpieczeństwo naruszenia praw zobowiązanego przez wyegzekwowanie kwoty innej niż wynikająca z decyzji administracyjnej. W istocie też, obiektywnie rzecz oceniając, nie wprowadzają zobowiązanego w błąd odnośnie przedmiotu i podstawy egzekucji. Zatem te nieistotne wady tytułu wykonawczego (...) nie mogą być narzędziem dla uniknięcia wykonania decyzji".

W okolicznościach niniejszej sprawy wskazanie przez wierzyciela w tytułach wykonawczym nieaktualnego adresu zamieszkania zobowiązanego nie stanowi istotnej wady, która spowodowałaby naruszenia praw zobowiązanego.

Tytuły wykonawcze zostały skutecznie doręczone zobowiązanemu w siedzibie urzędu, zatem żadne prawa zobowiązanego nie zostały naruszone, czego wyrazem jest złożenie w terminie zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego.

Trudno uznać za zasadne stanowisko, że brak aktualnego adresu zamieszkania w tytule wykonawczym stanowi podstawę do nieprzystąpienia do egzekucji w trybie art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a. W przypadku gdy organ stwierdzi, iż adres wskazany na tytule wykonawczym jest nieaktualny, powinien, w przypadku gdy nowy adres zamieszkania dłużnika, wiąże się ze zmianą właściwości organu egzekucyjnego, na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przekazać tytuł wykonawczy do właściwego miejscowo organu egzekucyjnego. Zwrot tytułu wykonawczego byłby możliwy tylko w przypadku niewskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym adresu zobowiązanego oraz braku wiedzy organu egzekucyjnego na temat aktualnego adresu zamieszkania zobowiązanego (np. wyrok NSA z 28.09.2017r., sygn. akt II GSK 3617/15, wyrok NSA z 26.02.2014r., sygn. akt II FSK 735/12, wyrok WSA w Krakowie z 06.09.2016r., sygn. akt I SA/Kr 1481/16, wyrok WSA w Gliwicach z 16.03.2017r., sygn. akt I SA/Gl 126/16).

Rację ma organ wskazując, że zastosowanie art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a. w przypadku wskazania nieaktualnego adresu dłużnika mogłoby doprowadzić do wielokrotnego nieprzystępowania do egzekucji, gdyby zobowiązany ponownie zmienił adres w okresie pomiędzy zawiadomieniem wierzyciela o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji a ponownym wystawieniem i skierowaniem przez wierzyciela tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego. Takie działanie sprzeczne byłoby z zasadą szybkości postępowania egzekucyjnego. Podniesiony zarzut naruszenia art. 39 K.p.a., poprzez brak doręczenia zobowiązanemu decyzji, która nałożyła na dłużnika obowiązek zapłaty kary pieniężnej oraz brak doręczenia postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności na prawidłowy adres zamieszkania dłużnika, nie uzasadniał uznania za zasadny zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.

Z akt sprawy nie wynika, aby w sprawie wydane zostały postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności. Podstawą prawną wystawionych tytułów wykonawczych były bowiem ostateczne decyzje Dyrektora Izby Celnej w B.z [...].02.2017 r. nakładające karę pieniężną. W postępowaniu egzekucyjnym nie podlegają badaniu i rozstrzyganiu kwestie związane z odrębnym postępowaniem wymiarowym, w tym doręczenia decyzji nakładającej obowiązek. Te kwestie mogą być weryfikowane ewentualnie w postępowaniu nadzwyczajnym, nie stanowią zaś podstawy skutecznego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym.

Niemniej należy zauważyć, że zajmując stanowisko w sprawie zarzutów wierzyciel wyjaśnił, że decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...].12.2016 r. nakładające kary pieniężne z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, zostały doręczone zobowiązanemu [...].12.2016 r. (odbiór potwierdził na zwrotnym potwierdzeniu odbioru).

Natomiast decyzje Dyrektora Izby Celnej w B. z [...].02.2017 r., utrzymujące w mocy decyzje organu I instancji zostały doręczone pełnomocnikowi - radcy prawnemu - [...].03.2017 r.

Ponadto, złożenie środka zaskarżenia w postaci odwołania od decyzji z [...].12.2016 r. świadczy o tym, że nie nastąpiło ograniczenie w zakresie możliwości obrony praw Skarżącego.

Nie doszło również w sprawie do istotnego naruszenia przez organy art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a., zgodnie z którym w tytule wykonawczym należy wskazać środki egzekucyjne stosowane w egzekucji należności pieniężnych. Katalog środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych został określony wprost w art. la pkt 12 u.p.e.a. Użyte w tym przepisie sformułowanie "środki egzekucyjne stosowane w egzekucji" bez wątpienia oznacza wszystkie środki, jakie mogą być stosowane w egzekucji należności pieniężnych. Rację miałby skarżący, gdyby w omawianym przepisie mowa była, np. o wskazaniu środków egzekucyjnych, które zostaną zastosowane w konkretnej egzekucji, a ponieważ redakcja przepisu jest inna, stanowisko skarżącej odnośnie do konieczności skonkretyzowania tych środków jest błędne (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z z dnia 22 sierpnia 2018 r. II FSK 2232/16, z dnia 26 grudnia 2016 r., II FSK 458/15, z dnia 3 czerwca 2016 r., II FSK 1664/14, z dnia 21 stycznia 2017 r., II FSK 339/15 – dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA).

W ocenie Sądu rację ma organ wskazując, że pomimo ewidentnego braku wypełnienia przedmiotowej rubryki, zamieszczony w pouczeniu doręczonego tytułu wykonawczego enumeratywny katalog możliwych do zastosowania środków egzekucyjnych należy uznać za wystarczający, skoro ustawodawca nie przewidział innej formy ich określenia. Wbrew twierdzeniu Skarżącego, pouczenie stanowi integralną część tytułu wykonawczego (nie jest możliwe jego odłączenie), zgodnie ze wzorem tytułu wykonawczego stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 08.08.2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej. Tym samym podnoszona w tym zakresie argumentacja naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7b, art. 8 i art. 9 K.p.a. również nie mogła odnieść skutku.

W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).