Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 746/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 11, art. 77, art. 107 par. 3, art. 126
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1198/17 w sprawie ze skargi A.S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty związanej z badaniami wyrobu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1198/17, oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w K. ("Spółka", "skarżąca") na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ("Prezes UKE", "organ") z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania oraz zobowiązania do ich uiszczenia.

Wyżej wymienionym postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej "k.p.a.") w związku z art. 38 ust. 3 pkt 3, art. 40j ust. 1 i ust. 2 oraz art. 43b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2016 r. poz. 655 ze zm.; dalej "u.o.s.z.", "ustawa o systemie zgodności"), oraz w związku z art. 264 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A. S.A. z siedzibą w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa UKE postanowienia z 4 stycznia 2017 r. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobu niezgodnego z wymaganiami szczegółowymi – ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5 (dalej "wyrób") na kwotę 3.570,80 złotych oraz zobowiązującego Spółkę do uiszczenia kosztów postępowania na rachunek bankowy Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "UKE") w terminie czternastu dni od otrzymania postanowienia, utrzymał w całości w mocy postanowienie z 4 stycznia 2017 r.

Do wydania rozstrzygnięć Prezesa UKE doszło w następującym stanie sprawy.

W dniu 12 października 2015 r. pracownicy Urzędu Komunikacji Elektronicznej przeprowadzili kontrolę spełnienia przez wyroby produkowane przez Spółkę zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań u przedsiębiorcy B. sp. z o.o. z siedzibą w P. Miejscem przeprowadzenia kontroli był hipermarket B. – [...]. Kontrolą objęto ładowarkę pięcioportową USB model PLCUSB5. W toku kontroli ustalono, że wprowadzającym wyrób do obrotu jest A. S.A. z siedzibą w K. Ustalono, że do ww. wyrobu dołączono deklarację zgodności z wymaganiami zasadniczymi określonymi m.in. w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/108/WE z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej oraz uchylającej dyrektywę 89/336/EWG (Dz. Urz. UE L 390 z 31.12.2004, s. 24, ze zm.). Nie dołączono natomiast deklaracji zgodności z wymogami dotyczącymi ekoprojektu określonymi między innymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 278/2009 z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu w zakresie zużycia energii elektrycznej przez zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz ich średniej sprawności podczas pracy (Dz. Urz. UE L 93 z 7.04.2009, str. 3-10; dalej "rozporządzenie nr 278/2009").

Prezes UKE w dniu 3 marca 2016 r. wszczął z urzędu w stosunku do Spółki postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobu niezgodnego z wymaganiami szczegółowymi – ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5 a następnie decyzją z [...] października 2016 r. skierowaną do Spółki nakazał wycofanie z obrotu wyrobu niezgodnego z wymaganiami szczegółowymi, z uwagi na niepodjęcie działań polegających na usunięciu przez Spółkę niezgodności tego wyrobu ze szczegółowymi wymaganiami. Decyzja ta stała się ostateczna.

Następnie Prezes UKE postanowieniem z 4 stycznia 2017 r. ustalił koszty postępowania w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobu niezgodnego z wymaganiami szczegółowymi, na które składa się opłata związana z badaniami wyrobu w wysokości 3.570,80 złotych oraz zobowiązał Spółkę do uiszczenia tej kwoty na rachunek bankowy UKE, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania postanowienia.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia Prezes UKE stwierdził istnienie przesłanek ustalenia wysokości opłaty. Podkreślił, że wyrób zaliczany jest do urządzeń zasilających, co do których przeprowadza się pomiary średniej sprawności zewnętrznego zasilacza podczas pracy oraz średniego zużycia energii elektrycznej przez zasilacz zewnętrzny w stanie bez obciążenia zgodnie z wymogami rozporządzenia nr 278/2009 i w oparciu o metody opisane w normach PN-EN 50563:2012 oraz PN-EN 50564:2011, które są zharmonizowane z rozporządzeniem. Wyjaśnił, że wykonane w Centralnym Laboratorium Badań Technicznych UKE (dalej: "CLBT UKE") pomiary średniej sprawności zewnętrznego zasilacza podczas pracy oraz średniego zużycia energii elektrycznej przez zasilacz zewnętrzny w stanie bez obciążenia, były niezbędne w celu sprawdzenia zgodności ładowarki z pięcioma portami USB PLCUSB5 w zakresie średniej sprawności zasilaczy zewnętrznych podczas pracy i jak wynika z protokołów z dnia 29 grudnia 2015 r., zgodności tej nie wykazały. Prezes UKE uznał, że treść przywołanych w uzasadnieniu wydanego postanowienia przepisów potwierdza trafność przyjętego sposobu ustalenia opłaty związanej z badaniami wyrobu w oparciu o koszty wykonanych badań, których zakres związany był z rodzajem badanego urządzenia i odnoszącymi się do niego wymaganiami, oraz w oparciu o koszty czynności organizacyjno-administracyjnych związanych z prowadzonymi badaniami. W konsekwencji wskazał, że opłata związana z badaniami wyrobu w kwocie 3.570,80 złotych została ustalona na podstawie uzasadnionych kosztów badań wyrobu, przy uwzględnieniu rodzaju badanego wyrobu oraz stopnia skomplikowania i zakresu przeprowadzonych badań. Jednocześnie wskazał, że w postępowaniu w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobu niezgodnego z wymaganiami zasadniczymi ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5, nie doszło do powstania innych kosztów postępowania, które stosowanie do treści art. 262 i art. 263 k.p.a. obciążałyby stronę prowadzonego postępowania.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka zarzuciła Prezesowi UKE naruszenie art. 40j ust. 4 u.o.s.z. poprzez obciążenie jej kosztami badań, które - w ocenie Spółki - wykazały, że wyrób spełniał szczegółowe wymagania. W tym kontekście Spółka wskazała, że nie było podstaw do badania trzech kolejnych modeli wyrobu, gdyż wyniki badania pierwszego modelu wskazywały, że jest on zgodny z wymogami określonymi w rozporządzeniu nr 278/2009. Nadto Spółka stwierdziła, że Prezes UKE nie dokonał oceny dowodu w postaci badań laboratoryjnych, co skutkowało obciążeniem jej nieusprawiedliwionymi kosztami.

W uzasadnieniu zaskarżonego do Sądu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2017 r. Prezes UKE wskazał, że stwierdzona w przypadku wyrobu niezgodność z zasadniczymi wymaganiami dotyczyła wymagań szczegółowych określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (Dz. Urz. UE L 285 z 31.10.2009, str. 10, z późn. zm., dalej: "dyrektywa nr 2009/125/WE"). Wyjaśnił, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 11 u.o.s.z., przepisy tej ustawy stosuje się do wyrobów wykorzystujących energię, dla których określono wymagania w aktach wykonawczych do art. 15 ust. 1 dyrektywy nr 2009/125/WE. Wobec powyższego postępowanie w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobu powinno być prowadzone na podstawie przepisów ustawy o systemie oceny zgodności.

Prezes UKE wyjaśnił, że zgodnie z art. 40j ust. 1 u.o.s.z. w przypadku stwierdzenia, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub szczegółowych wymagań, opłaty związane z badaniami ponosi osoba, która wprowadziła wyrób do obrotu lub oddała go do użytku. Stosownie natomiast do art. 40j ust. 2 u.o.s.z. opłaty, o których mowa w ust. 1, organ wyspecjalizowany ustala na podstawie uzasadnionych kosztów badań, z uwzględnieniem rodzaju badanego wyrobu oraz stopnia skomplikowania i zakresu przeprowadzonych badań. Jednocześnie zwrócił uwagę, że przepisy ustawy o systemie oceny zgodności, poza materialnymi przesłankami ustalenia wysokości omawianej opłaty określonymi w art. 40j ust. 2 u.o.s.z., nie normują kwestii dotyczących formy ustalenia opłaty. Oznacza to, że w sprawach tych bezpośrednie zastosowanie znajdują przepisy działu IX k.p.a. dotyczące opłat oraz kosztów postępowania.

Prezes UKE wskazał, że zgodnie z art. 40h u.o.s.z. organ wyspecjalizowany może poddać wyrób badaniom lub zlecić ich przeprowadzenie akredytowanemu laboratorium w celu stwierdzenia, czy wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania. Działania takie mogą być podjęte zarówno w przypadku, gdy osoba zobowiązana do przechowywania dokumentów związanych z oceną zgodności nie przedstawi tych dokumentów osobie kontrolującej lub z przedstawionych dokumentów nie wynika, że wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania (art. 40h ust. 1 u.o.s.z.), jak i z pominięciem weryfikowania dokumentów związanych z oceną zgodności (art. 40h ust. 2 u.o.s.z.).

Prezes UKE dodał, że zgodnie z art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1489 ze zm., dalej "Prawo telekomunikacyjne") do pobierania i badania próbek aparatury w zakresie spełniania przez nią zasadniczych wymagań stosuje się odpowiednio przepisy art. 27-31 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1059 ze zm.). Zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej próbki produktów w celu poddania badaniom pobiera się w ilościach i w sposób określony w przepisach odrębnych albo dokumentach normalizacyjnych, a w razie braku takiego określenia - w ilościach niezbędnych do przeprowadzenia badań. Jeżeli zostanie stwierdzone, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub szczegółowych wymagań, opłaty związane z badaniami, zgodnie z art. 40j ust. 1 u.o.s.z., ponosi osoba, która wprowadziła wyrób do obrotu lub oddała go do użytku. Jednocześnie Prezes UKE podkreślił, że przepis art. 40j ust. 1 u.o.s.z. w przypadku wystąpienia określonych w nim przesłanek w postaci niespełniania przez wyrób zasadniczych lub szczegółowych wymagań, powinien być uznany za przepis szczególny, który w sposób wyraźny i jednoznaczny nakłada na osobę odpowiedzialną za wprowadzenie do obrotu lub oddanie go do użytku – obowiązek uiszczenia opłaty związanej z badaniami wyrobu.

Prezes UKE wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 278/2009 ładowarka pięcioportowa USB model PLCUSB5 wypełnia definicję "zasilacza zewnętrznego", a zatem zalicza się do urządzeń, do których zastosowanie znajdują przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/32/WE z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiające ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię oraz zmieniająca dyrektywę Rady 92/42/EWG, oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/57/WE i 2000/55/W (Dz. U. UE L 191/29 z 22.07.2005 r.), zastąpionej dyrektywą nr 2009/125/WE (art. 24 dyrektywy nr 2009/125/WE). Wyrób należy zatem do kategorii zasilaczy zewnętrznych obejmującej wszystkie urządzenia zasilające, zaprojektowane do przetwarzania prądu przemiennego pobieranego z sieci zasilającej na prąd stały lub przemienny o niższym napięciu, które są przeznaczone do współpracy z oddzielnymi urządzeniami elektrycznymi i elektronicznymi, które stanowią odbiornik podstawowy, posiadają znamionową moc wyjściową nieprzekraczającą 250 watów i umieszczone są w obudowie fizycznie oddzielnej od urządzenia, które stanowi odbiornik podstawowy. Wymogami dotyczącymi ekoprojektu odnoszącymi do tego typu urządzeń są wymogi w zakresie zużycia energii elektrycznej przez wprowadzane na rynek zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz średniej sprawności podczas pracy, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia nr 278/2009. W związku z powyższym wyrób podlega obowiązkowej ocenie zgodności z wymogami dotyczącymi ekoprojektu określonymi między innymi w rozporządzeniu nr 278/2009.

Prezes UKE podał, że z uwagi na rodzaj badanego wyrobu, a także przepisy rozporządzenia nr 278/2009, wyrób poddano badaniom, których zakres obejmował średnią sprawność zewnętrznego zasilacza podczas pracy oraz średnie zużycie energii elektrycznej przez zasilacz zewnętrzny w stanie bez obciążenia. Przeprowadzone badania wyrobu pozwoliły na stwierdzenie, że nie spełnia on wymogów dotyczących ekoprojektu określonych w pkt 1 lit. b załącznika I oraz w pkt 4 lit. b załącznika II do rozporządzenia nr 278/2009 w zakresie średniej sprawności podczas pracy.

Prezes UKE, odnosząc się do zarzutów Spółki nieuzasadnionego obciążenia jej kosztami badań wynikającymi, w jej ocenie, z nieprawidłowego ustalenia dopuszczalnej wartości granicznej sprawności wyrobu, wskazał, że argumentacja Spółki oparta jest na błędnej interpretacji informacji zawartych w postanowieniu z 4 stycznia 2017 r. Prezes UKE podniósł, że w związku z uzyskaniem negatywnego wyniku pomiaru w przypadku pierwszego egzemplarza, na podstawie "procedury weryfikacji" opisanej w załączniku II do rozporządzenia nr 278/2009, Centralne Laboratorium Badań Technicznych przeprowadziło badania dodatkowych trzech egzemplarzy tego samego modelu ładowarki z pięcioma portami USB, typu PLCUSB5. Badania dodatkowych trzech egzemplarzy wyrobu również nie przyniosły wyników, o których mowa w pkt 4 lit. b załącznika II do rozporządzenia nr 278/2009. Zatem, jak podkreślił Prezes UKE, również w przypadku dodatkowych trzech badanych egzemplarzy wyrobu stwierdzone zostało, że średnia sprawność podczas pracy wyrobu jest niższa od wartości granicznej średniej sprawności podczas pracy ustalonej dla wyrobu na podstawie pkt 1 lit. b załącznika I oraz w załączniku II do rozporządzenia 278/2009, która wynosi 0,802 przy kontroli wyrobów w ramach nadzoru rynku. W wyniku przeprowadzonych pomiarów stwierdzono, że średnia ze średnich sprawności w warunkach obciążenia 25%, 50%, 75% i 100% jest niższa od wartości granicznej średniej sprawności podczas pracy o więcej niż 5%. Wykonane badania wykazały naruszenie wymogów dotyczących ekoprojektu określonych w rozporządzeniu dla średniej sprawności podczas pracy. Średnia sprawność ładowarki z pięcioma portami USB PLCUSB5 podczas pracy wyniosła dla kolejnych czterech egzemplarzy 0,771 oraz 0,770, 0,772 i 0,768, podczas gdy wartość graniczna średniej sprawności dla takich zasilaczy zewnętrznych AC-DC wyznaczona zgodnie z procedurą weryfikacji opisaną w załączniku II do rozporządzenia nr 278/2009 wynosi 0,802.

Wobec sformułowanego przez Spółkę zarzutu dotyczącego nieuzasadnionego poddania badaniom kolejnych trzech modeli wyrobu, Prezes UKE wskazał, że procedura badawcza zastosowana w CLBT UKE była zgodna z procedurą weryfikacji podczas przeprowadzania kontroli w ramach nadzoru rynku opisaną w rozporządzeniu nr 278/2009. Laboratorium przeprowadziło badanie jednego urządzenia, a następnie, ponieważ nie uzyskano wyników, o których mowa w pkt 4 lit. b załącznika II do rozporządzenia nr 278/2009, dodatkowych trzech egzemplarzy tego samego modelu. Z uwagi na to, że w badaniach tych nie uzyskano wyników, o których mowa w pkt. 4 lit. b załącznika II do rozporządzenia, uznano, że model nie spełnia szczegółowych wymogów. Badania przeprowadzono znormalizowaną metodą badawczą dotyczącą zużycia energii elektrycznej przez zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz ich średniej sprawności podczas pracy przez akredytowane laboratorium CLBT UKE. Prezes UKE podkreślił, że CLBT posiada stosowne uprawnienia do przeprowadzenia badania wyrobu, w szczególności uczestniczy ono w krajowym systemie akredytacji oraz kontroli, a także podlega okresowym ocenom przeprowadzanym przez podmiot akredytujący laboratoria pomiarowe i badawcze w Polsce, czyli Polskie Centrum Akredytacji.

Co do zarzutu dotyczącego niedokonania oceny dowodu w postaci badań laboratoryjnych, Prezes UKE wyjaśnił, że przedmiotem postępowania jest ustalenie wysokości kosztów postępowania w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobu niezgodnego z wymaganiami zasadniczymi. Postępowanie to jest prowadzone na skutek stwierdzenia w postępowaniu w przedmiocie wprowadzenia do obrotu wyrobu niezgodnego z zasadniczymi wymaganiami okoliczności, że dany wyrób nie spełnia zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań, zaś celem takiego postępowania jest ustalenie przez Prezesa UKE podmiotu zobowiązanego do poniesienia kosztów badań wyrobu oraz wysokości opłaty związanej z ww. badaniami. W toku przedmiotowego postępowania nie przeprowadza się natomiast postępowania dowodowego w zakresie okoliczności niespełniania przez dany wyrób zasadniczych lub szczegółowych wymagań. Powyższa okoliczność została bowiem, jak podkreślił Prezes UKE, ustalona w toku postępowania w przedmiocie wprowadzenia do obrotu wyrobu niezgodnego z zasadniczymi wymaganiami i tylko w tym postępowaniu dokonywana była przez Prezesa UKE ocena dowodów w postaci wyników badań wyrobu.

Prezes UKE wskazał, że zgodnie z art. 40j ust. 2 u.o.s.z. opłaty związane z badaniami wyrobu ustalane są na podstawie uzasadnionych kosztów badań, z uwzględnieniem rodzaju badanego wyrobu, oraz stopnia skomplikowania i zakresu przeprowadzonych badań. W związku z powyższym, w pierwszej kolejności Prezes UKE wyjaśnił, że wysokość opłaty związanej z badaniami wyrobu została ustalona na kwotę 3.570,80 złotych, którą to kwotę ustalono w oparciu o koszty przeprowadzonych badań, na które złożyły się, w odniesieniu do każdego badanego egzemplarza, koszty następujących czynności: formalnego przyjęcia zlecenia delegatury na wykonanie badań laboratoryjnych wyrobu pobranego podczas kontroli, to jest rejestracji zlecenia w wewnętrznym systemie informatycznym obiegu dokumentów, dokonania identyfikacji wyrobu i oględzin jego stanu technicznego (brak widocznych uszkodzeń, zgodność zawartości opakowania z instrukcją obsługi, typ, model, numer seryjny), ustalenia zakresu badań w oparciu o odpowiednie normy zharmonizowane, łącznie w kwocie 51,57 zł (pracownik - 0,5 roboczogodziny), przeprowadzenia badania średniego zużycia energii elektrycznej ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5, w stanie bez obciążenia w kwocie 738,00 zł, na którą składają się 5,5 roboczogodziny pracownika i 2 roboczogodziny użytej aparatury, wystawienia sprawozdania z badań w kwocie 103,13 zł (1 roboczogodzina). Nadto Prezes UKE wskazał, że koszt jednej roboczogodziny pracownika w 2016 r. przy uwzględnieniu narzutu kosztów pośrednich na godzinę pracy pracownika w kwocie 67,73 zł, łącznie wynosił 103,13 zł. Koszt pięciu i pół roboczogodzin pracy pracownika w 2016 r. wynosił zatem 567,22 zł, to jest 5,5 x 103,13 zł. Koszt jednej roboczogodziny aparatury pomiarowej w 2016 r. wynosił 85,39 zł. Łącznie, koszty badania jednego egzemplarza wyrobu, na które składają się koszty pracy pracownika, aparatury pomiarowej, formalnego przyjęcia wniosku i wystawienia sprawozdania z badań w przedmiotowej sprawie wyniosły 892,70 zł, to jest 567,22 zł + 170,78 zł + 51,57 zł + 103,13 zł. Z uwagi na fakt, że badanie zostało wykonane na czterech egzemplarzach wyrobu łączny koszt badań wyrobu wyniósł 3.570, 80 zł (892,70 zł x 4). W ocenie organu, biorąc pod uwagę wskazania zawarte w przepisie art. 40j ust. 2 u.o.s.z., przedstawione wyżej koszty były uzasadnione z uwzględnieniem rodzaju badanego wyrobu oraz stopnia skomplikowania i zakresu przeprowadzonych badań.

Odnosząc się do kwestii rodzaju badanego wyrobu, Prezes UKE wyjaśnił, że w przypadku ładowarki z pięcioma portami USB PLCUSB5 należało przeprowadzić pomiary poboru mocy wyrobu w stanie bez obciążenia i średniej sprawności zasilacza zewnętrznego podczas pracy w celu sprawdzenia zgodności z wymogami dotyczącymi ekoprojektu określonymi w rozporządzeniu nr 278/2009. Jak wynika z protokołów z dnia 29 grudnia 2015 r., wyrób nie spełnia wymagań rozporządzenia nr 278/2009.

Dokonując natomiast oceny stopnia skomplikowania przeprowadzonych badań Prezes UKE podał, że w przypadku tego rodzaju badań, zgodnie z zaleceniami rozporządzenia nr 278/2009 (załącznik I pkt 2) zużycie energii w stanie bez obciążenia oraz średniej sprawności zasilacza zewnętrznego podczas pracy ustala się w drodze dokładnej i powtarzalnej procedury pomiarów, uwzględniającej powszechnie uznane najnowocześniejsze metody. Zgodnie z Komunikatem Komisji w ramach wykonania rozporządzenia nr 278/2009 w sprawie wykonania dyrektywy nr 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu w zakresie zużycia energii elektrycznej przez zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz ich średniej sprawności podczas pracy (Dz. Urz. UE C 120 z 15.4.2015, s. 2-3)1, są to metody określone w odpowiednich normach.

Prezes UKE podał, że pomiary zużycia energii w warunkach obciążenia 0% oraz sprawności w warunkach obciążenia 25%, 50%, 75% i 100%, wykonano z marginesami niepewności i przy poziomie ufności zgodnymi z marginesami niepewności określonymi w pkt 2 załącznika I do rozporządzenia nr 278/2009. Ponadto, w myśl zaleceń norm pomiary wykonano odpowiednim analizatorem mocy z dwoma modułami pomiarowymi typu WT3000 YOKOGAWA z wykorzystaniem źródła zasilania typu NSG 1007-5-400 SCHAFFNER, obciążenia regulowanego BK-8500 B&K Precision Corporation oraz termoanemometru i termohigrometru. Wyżej przedstawiona metoda dokonywania badania wyrobu została zastosowana w stosunku do ładowarki z pięcioma portami USB PLCUSB5. Z powyższych okoliczności wynika, że badania musiały zostać przeprowadzone z zastosowaniem odpowiednich metod dokonywania pomiaru za pomocą specjalistycznej aparatury (analizator mocy z dwoma modułami pomiarowymi, programowalne źródło zasilania, obciążenie elektroniczne), a wyniki pomiaru wymagały szczegółowej analizy. Samo przeprowadzenie badań pojedynczej próbki, jak wynika z przedstawionej uprzednio kalkulacji kosztów, wymagało 5,5 roboczogodziny pracownika i 2 roboczogodziny użytej aparatury. W konsekwencji Prezes UKE uznał przeprowadzone badania za skomplikowane, co uzasadnia poniesienie kosztów badań w ustalonej w postanowieniu wysokości.

Jak wskazał Prezes UKE, zgodnie z pkt I załącznika II do rozporządzenia nr 278/2009 organy państw członkowskich przeprowadzają badanie tylko jednego urządzenia. W przypadku natomiast nieuzyskania wyników, o których mowa w pkt 2 lit. a i b, przeprowadza się badanie dodatkowych trzech egzemplarzy tego samego modelu (pkt 3 i 4 załącznika II do rozporządzenia nr 278/2009). Dopiero przeprowadzone w taki sposób badania wyrobu pozwalają stwierdzić, czy kontrolowany wyrób rzeczywiście spełnia związane z nim wymagania. Prezes UKE podkreślił, że w okolicznościach niniejszej sprawy za obiektywnie uzasadnione należało uznać poddanie badaniom łącznie czterech egzemplarzy kontrolowanego wyrobu. Skoro wyniki pomiaru w przypadku pierwszego egzemplarza wyrobu uzyskano negatywne, to przeprowadzono badanie pozostałych trzech egzemplarzy wyrobu średniej sprawności podczas pracy, a osiągnięte wyniki wyniosły odpowiednio dla kolejnych trzech egzemplarzy wyrobu: 0,770, 0,772 oraz 0,768, a zatem osiągnęły wartości niższe od wartości granicznej dla badanych zasilaczy zewnętrznych AC- AC i AC-DC (która wynosi 0,802) o więcej niż 5%. Negatywne wyniki badań wskazane wyżej dały wystarczające podstawy do stwierdzenia, że wyrób nie spełnia wymogów dotyczących ekoprojektu, a ponadto pozwoliły stwierdzić, że zakres przeprowadzonych badań wynikał z obecnie obowiązujących przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę złożoną przez Spółkę, wyjaśnił, że przepis art. 262 § 1 k.p.a. ustanawia zasadę podziału kosztów postępowania pomiędzy organ i stronę, stanowiąc, że stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikają z winy strony albo zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Ogólną zasadą jest, że koszty postępowania administracyjnego ponosi organ – w takich granicach w jakich wypełnia swoje obowiązki dowodowe, będące jednocześnie jego obowiązkami ustawowymi. Jednocześnie odstąpienie od powyższej zasady ogólnej, określającej na kim spoczywa obowiązek ponoszenia wskazanych w art. 262 § 1 k.p.a. kosztów postępowania administracyjnego, może nastąpić tylko na podstawie przepisu szczególnego, który wyraźnie i jednoznacznie nakłada na stronę obowiązek pokrycia wskazanych w nim kosztów postępowania.

Według Sądu pierwszej instancji przepis art. 40j ust. 1 u.o.s.z., w przypadku wystąpienia określonych w nim przesłanek w postaci niespełniania przez wyrób zasadniczych lub szczegółowych wymagań, powinien być uznany za przepis szczególny, który w sposób wyraźny i jednoznaczny nakłada na osobę odpowiedzialną za wprowadzenie do obrotu lub oddanie go do użytku - obowiązek uiszczenia opłaty związanej z badaniami wyrobu. Według tego przepisu, jeżeli zostanie stwierdzone, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub szczegółowych wymagań, opłaty związane z badaniami ponosi osoba, która wprowadziła wyrób do obrotu lub oddała go do użytku. Natomiast, jeśli zostanie stwierdzone, że wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania, opłaty związane z jego badaniami, zgodnie z art. 40j ust. 4 u.o.s.z., są ponoszone przez Skarb Państwa. Z brzmienia powyższych przepisów wynika zatem, że ustawodawca zdecydował, że obowiązek uiszczania opłat związanych z badaniami wyrobów w ramach systemu kontroli wyrobów unormowanego przepisami ustawy o systemie oceny zgodności uzależniony jest od wyników przeprowadzonych badań. Opłaty te nakładane są przez organ wyspecjalizowany w drodze postanowienia, które może być wydane zarówno w trakcie toczącego się postępowania, jak i po jego zakończeniu. W tym zakresie, podstawę materialną do obciążenia strony opłatą za badanie wyrobu stanowi art. 40j ust. 1 u.o.s.z., natomiast podstawę proceduralną do takiego działania stanowią art. 123 § 1 i 2 k.p.a.. oraz art. 264 § 1 k.p.a., do których stosowania odsyła art. 43b u.o.s.z.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że stosownie do treści przepisu art. 40j ust. 2 u.o.s.z. opłaty, o których mowa w ust. 1 tego przepisu, są ustalane przez organ wyspecjalizowany na podstawie uzasadnionych kosztów badań przy uwzględnieniu rodzaju badanego wyrobu oraz stopnia skomplikowania i zakresu przeprowadzonych badań. Zgodnie z art. 40h u.o.s.z. organ wyspecjalizowany może poddać wyrób badaniom lub zlecić ich przeprowadzenie akredytowanemu laboratorium w celu stwierdzenia, czy wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania. Działania takie mogą być podjęte zarówno w przypadku, gdy osoba zobowiązana do przechowywania dokumentów związanych z oceną zgodności nie przedstawi tych dokumentów osobie kontrolującej lub z przedstawionych dokumentów nie wynika, że wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania (art. 40h ust. 1 u.o.s.z.), jak i z pominięciem weryfikowania dokumentów związanych z oceną zgodności (art. 40h ust. 2 u.o.s.z.). Zgodnie z art. 200 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego do pobierania i badania próbek aparatury w zakresie spełniania przez nią zasadniczych wymagań stosuje się odpowiednio przepisy art. 27-31 ustawy o Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej próbki produktów w celu poddania badaniom pobiera się w ilościach i w sposób określony w przepisach odrębnych albo dokumentach normalizacyjnych, a w razie braku takiego określenia – w ilościach niezbędnych do przeprowadzenia badań.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Prezesa UKE, że zgodnie z art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 278/2009, ładowarka pięcioportowa USB model PLCUSB5 wypełnia definicję "zasilacza zewnętrznego", a zatem zalicza się do urządzeń, do których zastosowanie znajdują przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2005/32/WE z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiające ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię oraz zmieniającej dyrektywę Rady 92/42/EWG, oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/57/WE i 2000/55/W (Dz. U. UE L 191/29 z 22.07.2005 r.), zastąpionej dyrektywą nr 2009/125/WE (art. 24 dyrektywy nr 2009/125/WE). Wymogami dotyczącymi ekoprojektu odnoszącymi do tego typu urządzeń są wymogi w zakresie zużycia energii elektrycznej przez wprowadzane na rynek zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz średniej sprawności podczas pracy, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia nr 278/2009. W związku z powyższym wyrób należący do skarżącej podlegał obowiązkowej ocenie zgodności z wymogami dotyczącymi ekoprojektu określonymi m.in. w rozporządzeniu nr 278/2009. Z uwagi na rodzaj badanego wyrobu, a także przepisy rozporządzenia nr 278/2009, wyrób poddano badaniom, których zakres obejmował średnią sprawność zewnętrznego zasilacza podczas pracy oraz średnie zużycie energii elektrycznej przez zasilacz zewnętrzny w stanie bez obciążenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji, zarówno w zaskarżonym postanowieniu, jak i utrzymanym nim w mocy, w sposób szczegółowy wskazano w jaki sposób została wyliczona wartość graniczna średniej sprawności podczas pracy. W konsekwencji, w ocenie Sądu pierwszej instancji, przyjąć należy, że przedstawione przez Prezesa UKE wyliczenia są zgodne z wymaganiami rozporządzenia nr 278/2009 i w sposób wystarczający wyjaśniają zastosowaną procedurę kontroli parametrów technicznych ładowarki PLCUSB5 oraz prawidłowo wyznaczają wynik tej kontroli.

Według Sądu pierwszej instancji Prezes UKE precyzyjnie wskazał dlaczego przedstawione koszty związane z opłatami za badanie wyrobu były uzasadnione z uwagi na rodzaj badanego wyrobu, stopień skomplikowania oraz zakres przeprowadzonych badań. Sąd pierwszej instancji przytoczył te ustalenia, wskazując, że badania musiały zostać przeprowadzone z zastosowaniem odpowiednich metod dokonywania pomiaru za pomocą specjalistycznej aparatury (analizator mocy z dwoma modułami pomiarowymi, programowalne źródło zasilania, obciążenie elektroniczne), a wyniki pomiaru wymagały szczegółowej analizy. Samo przeprowadzenie badań, jak wynika z przedstawionej przez Prezesa UKE kalkulacji kosztów, wymagało 5,5 roboczogodziny pracownika i 2 roboczogodziny użytej aparatury. Przeprowadzone badania zasadnie uznano zatem za skomplikowane, co uzasadniało poniesienie kosztów badań w ustalonej w treści zaskarżonego postanowienia wysokości.

Sąd pierwszej instancji wskazał także na szczegółowe odniesienie się Prezes UKE do zakresu przeprowadzonych badań, wskazującego, że w przypadku kontrolowanego wyrobu istniała konieczność wykonania badań na czterech egzemplarzach tego samego wyrobu. Zgodnie bowiem z pkt 1 załącznika II do rozporządzenia nr 278/2009 organy państw członkowskich przeprowadzają badanie tylko jednego urządzenia. W przypadku natomiast braku uzyskania wyników, o których mowa w pkt 2 lit. a i b, przeprowadza się badanie dodatkowe trzech egzemplarzy tego samego modelu (pkt 3 i 4 załącznika II do rozporządzenia nr 278/2009). Dopiero przeprowadzone zgodnie z powyższym modelem badania czterech egzemplarzy wyrobu, jak w niniejszej sprawie, pozwalają w sposób miarodajny i zgodny z ww. rozporządzeniem stwierdzić, czy kontrolowany wyrób rzeczywiście spełnia związane z nim wymagania. W konsekwencji w okolicznościach badanej sprawy za obiektywne i uzasadnione należało uznać poddanie badaniom łącznie wszystkich czterech egzemplarzy kontrolowanego wyrobu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Prezes UKE dokonał bowiem wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a w wydanych postanowieniach uzasadnił swoje stanowisko w sposób wymagany przez przepisy k.p.a. W żadnym stopniu nie dopuścił się zatem naruszenia przepisów prawa procesowego, jak i materialnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie, w razie zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz uchylenie obydwu postanowień Prezes UKE. Skarżąca wnosiła także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to jest:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 278/2009 z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu w zakresie zużycia energii elektrycznej przez zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz ich średniej sprawności podczas pracy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że uznanie przez organ administracji, że znamionowa moc wyjściowa "Po" to iloczyn znamionowego napięcia wyjściowego i znamionowego maksymalnego prądu wyjściowego nie ma podstaw prawnych i nie wynika z definicji zawartej w rozporządzeniu nr 278/2009;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z pkt 1 lit. b załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 278/2009 z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu w zakresie zużycia energii elektrycznej przez zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz ich średniej sprawności podczas pracy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że organ administracji nieprawidłowo nie zaliczył ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5 do niskonapięciowego zasilacza zewnętrznego;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 40j ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że organ administracji nieprawidłowo obciążył skarżącą kosztami badań, mimo że ustalenia organu administracji co do zgodności ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5 z zasadniczymi i szczegółowymi wymaganiami były wadliwe z uwagi na użycie nieprawidłowego wzoru oraz wadliwe wyliczenie znamionowej mocy wyjściowej "Po" bez podstawy prawnej;

II. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - Sąd pierwszej instancji błędnie nie przedstawił w treści uzasadnienia wyroku jaka jest podstawa prawna stwierdzenia, że znamionowa moc wyjściowa "Po" to iloczyn znamionowego napięcia wyjściowego i znamionowego maksymalnego prądu wyjściowego;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nieuchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a w związku z art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 278/2009 z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu w zakresie zużycia energii elektrycznej przez zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz ich średniej sprawności podczas pracy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że uznanie przez organ administracji, że znamionowa moc wyjściowa "Po" to iloczyn znamionowego napięcia wyjściowego i znamionowego maksymalnego prądu wyjściowego nie ma podstaw prawnych i nie wynika z definicji zawartej w rozporządzeniu nr 278/2009;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z pkt 1 lit. b załącznika nr 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 278/2009 z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu w zakresie zużycia energii elektrycznej przez zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz ich średniej sprawności podczas pracy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że organ administracji nieprawidłowo nie zaliczył ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5 do niskonapięciowego zasilacza zewnętrznego,

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 40j ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że organ administracji nieprawidłowo obciążył skarżącą kosztami badań, mimo że ustalenia organu administracji co do zgodności ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5 z zasadniczymi i szczegółowymi wymaganiami były wadliwe z uwagi na użycie nieprawidłowego wzoru oraz wadliwe wyliczenie znamionowej mocy wyjściowej "Po" bez podstawy prawnej,

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą,

7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 278/2009 z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu w zakresie zużycia energii elektrycznej przez zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz ich średniej sprawności podczas pracy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą- Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że uznanie przez organ administracji, że znamionowa moc wyjściowa "Po" to iloczyn znamionowego napięcia wyjściowego i znamionowego maksymalnego prądu wyjściowego nie ma podstaw prawnych i nie wynika z definicji zawartej w rozporządzeniu nr 278/2009,

8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z pkt 1 lit. b załącznika nr 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 278/2009 z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu w zakresie zużycia energii elektrycznej przez zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz ich średniej sprawności podczas pracy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że organ administracji nieprawidłowo nie zaliczył ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5 do niskonapięciowego zasilacza zewnętrznego,

9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 40j ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że organ administracji nieprawidłowo obciążył skarżącą kosztami badań, mimo że ustalenia organu administracji co do zgodności ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5 z zasadniczymi i szczegółowymi wymaganiami były wadliwe z uwagi na użycie nieprawidłowego wzoru oraz wadliwe wyliczenie znamionowej mocy wyjściowej "Po" bez podstawy prawnej;

10. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że organ administracji nieprawidłowo założył, że znamionowa moc wyjściowa "Po" to iloczyn znamionowego napięcia wyjściowego i znamionowego maksymalnego prądu wyjściowego, mimo że nie ma podstaw prawnych do takiego wniosku;

11. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że organ administracji nieprawidłowo nie zaliczył ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5 do niskonapięciowego zasilacza zewnętrznego, mimo że powyższa ładowarka ma 5V znamionowego napięcia wyjściowego czyli poniżej 6 woltów oraz mimo że powyższa ładowarka to dobry produkt, który był poszukiwany przez klientów, posiadający święcącą diodę, która mogła być przyczyną nieco wyższej wartości granicznej średniej sprawności i ładowarkę z układem IC (Intelligent Charging), który powoduje, że ładowarka rozpoznaje parametry ładowania urządzenia, które jest podłączone i dopasowuje odpowiedni prąd oraz umożliwia także jednoczesne ładowanie wielu urządzeń;

12. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że organ administracji publicznej nieprawidłowo nie wytłumaczył jaka jest podstawa prawna stwierdzenia, że znamionowa moc wyjściowa "Po" to iloczyn znamionowego napięcia wyjściowego i znamionowego maksymalnego prądu wyjściowego

13. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że organ administracji publicznej nie przedstawił w treści uzasadnienia postanowienia jaka jest podstawa prawna stwierdzenia, że znamionowa moc wyjściowa "Po" to iloczyn znamionowego napięcia wyjściowego i znamionowego maksymalnego prądu wyjściowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Prezes UKE w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. W piśmie procesowym z dnia 24 maja 2018 r. organ wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Zarządzeniem z 3 marca 2021 r. Przewodnicząca Wydziału II Izby Gospodarczej NSA w oparciu o wyżej wskazany przepis skierowała niniejszą sprawę na posiedzenie niejawne, o czym poinformowano strony postępowania.

Skarga kasacyjna jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały jako zawierające się w obydwu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 p.p.s.a.

Bezzasadne są sformułowane w ramach obydwu podstaw kasacyjnych zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu postanowienia zaskarżonego przez skarżącą (punkty I.1 oraz II.2 i II.6 petitum skargi kasacyjnej). Zarzuty te zostały sformułowane nieprawidłowo. Zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. jest sformułowany w ramach obydwu podstaw kasacyjnych, co samo w sobie jest nieprawidłowe, ponieważ przepis ten dotyczy wyłącznie sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd pierwszej instancji w razie stwierdzenia naruszenia przez organ administracji publicznej prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia tego przepisu może być w związku z tym sformułowany skutecznie wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a..

Przede wszystkim jednak zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wymienionych wyżej przepisów zostały sformułowane bez wskazania jakie przepisy prawa materialnego (w przypadku zarzutu dotyczącego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) albo przepisy postępowania (w przypadku zarzutu dotyczącego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a.) zostały naruszone przez organ administracji publicznej, którego działalność była kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji, który tę kontrolę przeprowadził, według strony skarżącej, nieprawidłowo, akceptując naruszenie prawa przez organ administracji. Podkreślić należy, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. określają kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania do uchylenia decyzji lub postanowienia, jeżeli sąd stwierdzi do tego odpowiednie podstawy, to jest naruszenie przez organ administracji publicznej prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a). Samo zastosowanie przez sąd pierwszej instancji środka określonego w ustawie oraz nie zastosowanie innego nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Naruszeniem prawa jest natomiast zastosowanie przez sąd pierwszej instancji środka określonego w ustawie oraz nie zastosowanie innego, jeżeli jest to skutkiem wadliwej kontroli przez sąd wykładni lub stosowania prawa materialnego lub przepisów postępowania przez organ administracji publicznej. W niniejszej sprawie przedstawionych w punktach I.1 oraz II.2 i II.6 petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., sformułowanych w ramach obydwu podstaw kasacyjnych, nie powiązano z jakimikolwiek innymi przepisami prawa materialnego lub procesowego, których naruszenie było, w ocenie autora skargi kasacyjnej przyczyną wadliwego zastosowania normy zawartej w wyżej wymienionych przepisach. Tym samym, tak sformułowane zarzuty naruszenia prawa materialnego lub prawa procesowego, nie mogą stanowić samoistnych podstaw skargi kasacyjnej. Poszczególne przepisy art. 145 § 1 p.p.s.a są bowiem tzw. przepisami wynikowymi, a warunkiem ich zastosowania w ramach kontroli kasacyjnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej, Naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. jest zawsze następstwem naruszenia innych przepisów i nie może być samoistną skuteczną podstawą skargi kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów powinna bezpośrednio powiązać zarzuty ich naruszenia z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - uchybił sąd pierwszej instancji badając wykładnię i zastosowanie przepisów prawa przez organ administracji publicznej. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Nie są usprawiedliwione także pozostałe zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. sformułowane w powiązaniu z zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego (art. pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 278/2009, pkt 1 lit. b załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 278/2009, art. 40j ust. 1 u.o.s.z., art. 6, art. 7, art. 77, art. 11, art. 107 § 3, art. 126 k.p.a.) – przedstawione w punktach I.2,3,4 oraz II.3,4,5,7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 petitum skargi kasacyjnej.

Także te zarzuty zostały skonstruowane w części nieprawidłowo. Po pierwsze, w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej sformułował także zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z zarzutami naruszenia odpowiednich przepisów prawa materialnego (pkt II.3,4,5 petitum skargi kasacyjnej), co jak wcześniej wyjaśniono jest nieprawidłowe, ponieważ zarzut naruszenia art. 145 pkt 1 lit a p.p.s.a. może być sformułowany skutecznie wyłącznie w powiązaniu z zarzutem naruszania przepisów prawa materialnego w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (a nie w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Po drugie, wskazane wyżej zarzuty naruszenia prawa materialnego (pkt II.3,4,5 petitum skargi kasacyjnej) nieprawidłowo przedstawione w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. są powtórzeniem dokładnie takich samych zarzutów naruszenia prawa materialnego, z tym że wcześniej prawidłowo przedstawionych w punktach I.2.3.4. petitum skargi kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Po trzecie, zarzuty naruszenia prawa materialnego prawidłowo wcześniej sformułowane w punktach I.2.3.4 petitum skargi kasacyjnej (w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) i nieprawidłowo powtórzone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej ponownie nieprawidłowo powtórzył w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., z tym że wskazując na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, ale pozostawiając nieprawidłowe powiązanie z naruszeniem odpowiednich przepisów prawa materialnego (punkty II.7,8,9 petitum skargi kasacyjnej).

Po czwarte, w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej nieprawidłowo sformułował zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. dotyczący stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, nieprawidłowo powiązując jego naruszenie z naruszeniem przepisów postepowania, to jest art. 7 i art. 77 k.p.a. (pkt II.11 petitum skargi kasacyjnej).

Podsumowując należy stwierdzić, że z omawianej grupy zarzutów skargi kasacyjnej, po uwzględnieniu powtórzeń w nich zawartych, możliwe jest odniesienie się do zarzutów przedstawionych w punktach I.2,3,4 petitum skargi kasacyjnej oraz w punktach II.10,12,13 petitum skargi kasacyjnej.

Zarzuty te nie mogą być jednak uznane za usprawiedliwione. W rzeczywistości bowiem skarżąca formułując te zarzuty kwestionuje jedynie pośrednio faktyczne i prawne podstawy zaskarżonego postanowienia. Natomiast na pierwszym miejscu i przede wszystkim skarżąca kwestionuje podstawy ostatecznej decyzji Prezesa UKE z 11 października 2016 r. o nakazaniu wycofania z obrotu wyrobu niezgodnego ze szczegółowymi wymaganiami. Wskazuje na to treść zarzutów, z których wynika, że naruszenia poszczególnych przepisów skarżąca dopatruje się w tym, że Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że:

– uznanie przez organ administracji, że znamionowa moc wyjściowa "Po" to iloczyn znamionowego napięcia wyjściowego i znamionowego maksymalnego prądu wyjściowego nie ma podstaw prawnych i nie wynika z definicji zawartej w rozporządzeniu nr 278/2009;

– organ administracji nieprawidłowo nie zaliczył ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5 do niskonapięciowego zasilacza zewnętrznego;

– organ administracji nieprawidłowo obciążył skarżącą kosztami badań, mimo że ustalenia organu administracji co do zgodności ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5 z zasadniczymi i szczegółowymi wymaganiami były wadliwe z uwagi na użycie nieprawidłowego wzoru oraz wadliwe wyliczenie znamionowej mocy wyjściowej "Po" bez podstawy prawnej;

– organ administracji nieprawidłowo założył, że znamionowa moc wyjściowa "Po" to iloczyn znamionowego napięcia wyjściowego i znamionowego maksymalnego prądu wyjściowego, mimo że nie ma podstaw prawnych do takiego wniosku;

– organ administracji publicznej nieprawidłowo nie wytłumaczył jaka jest podstawa prawna stwierdzenia, że znamionowa moc wyjściowa "Po" to iloczyn znamionowego napięcia wyjściowego i znamionowego maksymalnego prądu wyjściowego;

– organ administracji publicznej nie przedstawił w treści uzasadnienia postanowienia jaka jest podstawa prawna stwierdzenia, że znamionowa moc wyjściowa "Po" to iloczyn znamionowego napięcia wyjściowego i znamionowego maksymalnego prądu wyjściowego.

Także w nieprawidłowo sformułowanym zarzucie w punkcie II.11 petitum skargi kasacyjnej skarżąca dopatruje się naruszenia prawa w tym, że Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał, że organ administracji nieprawidłowo nie zaliczył ładowarki pięcioportowej USB model PLCUSB5 do niskonapięciowego zasilacza zewnętrznego, mimo że powyższa ładowarka ma 5V znamionowego napięcia wyjściowego czyli poniżej 6 woltów oraz mimo że powyższa ładowarka to dobry produkt, który był poszukiwany przez klientów, posiadający święcącą diodę, która mogła być przyczyną nieco wyższej wartości granicznej średniej sprawności i ładowarkę z układem IC (Intelligent Charging), który powoduje, że ładowarka rozpoznaje parametry ładowania urządzenia, które jest podłączone i dopasowuje odpowiedni prąd oraz umożliwia także jednoczesne ładowanie wielu urządzeń.

Wszystkie te okoliczności zostały rozstrzygnięte, chociaż według skarżącej Spółki nieprawidłowo, w postępowaniu prowadzącym do wydania ostatecznej decyzji Prezesa UKE z 11 października 2016 r. o nakazaniu wycofania z obrotu wyrobu niezgodnego ze szczegółowymi wymaganiami. Przesłanką wydania decyzji było bowiem stwierdzenie, że wyrób nie spełnia szczegółowych wymagań. Natomiast zgodnie z art. 40j ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności, w przypadku stwierdzenia, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub szczegółowych wymagań, opłaty związane z badaniami ponosi osoba, która wprowadziła wyrób do obrotu lub oddała go do użytku. W kontrolowanym postępowaniu przedmiotem kontroli nie była decyzja w przedmiocie nakazania wycofania z obrotu wyrobu niezgodnego ze szczegółowymi wymaganiami, a więc również wszystkie te okoliczności faktyczne i prawne, które były podstawą wydania tej decyzji. W postępowaniu w przedmiocie ustalenia opłat związanych z badaniami prowadzonymi w celu ustalenia, czy wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania określone w art. 5 pkt 16 i 17 ustawy o systemie oceny zgodności, zakończonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 40j ust. 1 i 2 tej ustawy, nie podlega odrębnej weryfikacji ustalenie organu, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub szczegółowych wymagań, będące podstawą ostatecznej decyzji o nakazaniu wycofania z obrotu wyrobu niezgodnego z wymaganiami. Postępowanie w sprawie ustalenia opłat związanych z badaniami prowadzonymi w celu ustalenia czy wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania, mimo że zakończone jest odrębnym postanowieniem wydawanym na podstawie art. 40j ust. 1 i 2 ustawy o systemie oceny zgodności, jest postępowaniem wtórnym, pochodnym w stosunku do postępowania głównego, w którym może być wydana decyzja będąca następstwem między innymi stwierdzenia, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub szczegółowych wymagań. W związku z tym, w sytuacji kiedy zostanie wydana decyzja dotycząca nakazaniu wycofania z obrotu wyrobu niezgodnego z zasadniczymi lub szczegółowymi wymaganiami, organ w postępowaniu prowadzącym do wydania postanowienia w przedmiocie ustalenia opłat na podstawie art. 40j ust. 1 i 2 ustawy o systemie oceny zgodności nie prowadzi odrębnego postępowania wyjaśniającego i dowodowego w celu ustalenia czy wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania określone w art. 5 pkt 16 i 17 ustawy. Wystarczającą podstawą ustalenia, że istnieje przesłanka do wydania postanowienia w przedmiocie ustalenia opłat, jest ustalenie, że została wydana decyzja między innymi na podstawie stwierdzenia, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub szczegółowych wymagań.

Dodać należy, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstawy do zanegowania ustaleń organu co do stwierdzenia, że wyrób nie spełnia szczegółowych wymagań, ponieważ w dacie orzekania decyzja w przedmiocie nakazaniu wycofania z obrotu wyrobu niezgodnego ze szczegółowymi wymaganiami, oparta między innymi na tym ustaleniu, była ostateczna.

Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (punkt II.1 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z przywołanym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a określa niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, a do jego naruszenia może dojść, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym jeżeli w ramach przedstawienia stanu sprawy sąd nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakiego powodu lub jeżeli nie wyjaśni podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia. Przy tym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyroki NSA: z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11; z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 2966/17 te i kolejne cytowane orzeczenie dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia wyroku powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. W razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości sądu kasacyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione.

Odnosząc powyższe do kwestionowanego orzeczenia należy stwierdzić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty został za podstawę rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji, jak również zawarte są w nim rozważania dotyczące wykładni i zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. Podkreślić należy, że obowiązku "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w powołanym przepisie, nie należy rozumieć jako wymogu szczegółowego i drobiazgowego przedstawiania wszystkich okoliczności sprawy, lecz przedstawienia stanu sprawy oraz pozostałych wymienionych wyżej elementów w sposób zwięzły. Oznacza to, że sąd administracyjny powinien odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 13 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 326/06). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga więc szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do każdego z tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób umożliwiający kontrolę wyroku dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Takiej wady uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie ma. Skarżąca formułując zarzut naruszania przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a. zarzuciła, że Sąd nie przedstawił w treści uzasadnienia wyroku jaka jest podstawa prawna stwierdzenia, że znamionowa moc wyjściowa "Po" to iloczyn znamionowego napięcia wyjściowego i znamionowego maksymalnego prądu wyjściowego. W kontekście tego co zostało wyjaśnione w odniesieniu do innych zarzutów skargi kasacyjnej, trzeba stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła jakiegokolwiek argumentu, że okoliczność ta miałaby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ustalenia opłat związanych z badaniami prowadzonymi w celu ustalenia czy wyrób spełnia szczegółowe wymagania, w sytuacji kiedy wcześniej została wydana ostateczna decyzja w przedmiocie nakazania wycofania z obrotu wyrobu niezgodnego ze szczegółowymi wymaganiami, oparta między innymi na ustaleniu, że wyrób nie spełnia szczegółowych wymagań.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Nie zostały zasądzone koszty postępowania kasacyjnego na rzecz organu, mimo wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego sformułowanego w piśmie procesowym z dnia 24 maja 2018 r.

Wprawdzie przepisy art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a., wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. uchwała 7 sędziów NSA z 19 listopada 2012, sygn. akt II FPS 4/12). Jednak pismo pełnomocnika organu w niniejszej sprawie zostało złożone po upływie terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a. nie jest odpowiedzią na skargę kasacyjną. Nie stanowi bowiem odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a. pismo procesowe strony wniesione po upływie terminu zakreślonego w tym przepisie (wyrok Sądu Najwyższego z 2 marca 2010 r., sygn. akt II PK 241/09, LEX nr 589976; wyrok NSA z 16 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 859/07, H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2010, s. 419).

Wniosek o zasądzenia kosztów postępowania w postaci zwrotu wynagrodzenia za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną mógłby zostać uwzględniony jedynie w sytuacji, gdyby został on zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a. W sytuacji kiedy pismo pełnomocnika organu z dnia 24 maja 2018 r. nie jest odpowiedzią na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a. koszty postępowania, ograniczające się do wynagrodzenia pełnomocnika za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie mogły być zasądzone.