Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 79/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.),, Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 czerwca 2006 r. przy udziale ---- sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 1999 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I S.A./Łd 79/06

UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonej w spółce z o. o. A z siedzibą w K. kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r. stwierdzono, że spółka w okresie objętym kontrolą zaniżyła podatek należny poprzez zastosowanie 7% stawki podatku do sprzedaży wykonywanych izolacji natryskowych z pianki poliuretanowej, kwalifikując je jako "płyty z poliuretanów" o symbolu SWW 1361-36.

W związku z powyższymi uchybieniami, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., decyzją z dnia [...], określił spółce za sierpień 1999 r. wysokość zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w kwocie 10.886 zł. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za ten miesiąc do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 53.994 zł.

Strona nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem w swoim odwołaniu zażądała uchylenia przedmiotowej decyzji.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie podatkowe do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. W analogicznym bowiem stanie faktycznym i prawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 marca 2004 r., sygn. akt I SA/Łd 421/03, oddalił skargę spółki A w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. Pełnomocnik spółki w dniu 10 sierpnia 2004 r. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt FSK 1993/04, oddalił skargę kasacyjną podatnika. W związku z powyższym podjęto zawieszone postępowanie.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpoznaniu odwołania podatnika, decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W toku postępowania administracyjnego ustalono, że spółka w 1999 r. wykonywała w budynkach izolacje natryskowe z pianki poliuretanowej. Izolacje te były wytwarzane z dwóch komponentów importowanych z Holandii, tj. resinolu oraz urestylu przy zastosowaniu specjalistycznej maszyny samobieżnej składającej się z samochodu DAF, agregatu, generatora i kompresora. Komponenty do wytworzenia pianki dowożone były do klienta w osobnych beczkach zamocowanych w części ładunkowej samochodu DAF. Następnie w specjalistycznym urządzeniu poszczególne składniki, tj. resinol i urestyl były łączone i w wyniku reakcji chemicznej powstawała pianka poliuretanowa, która była przetłaczana do węża technologicznego zakończonego pistoletem, za pomocą, którego następował natrysk pianki bezpośrednio na ściany i stropy obiektów budowlanych (np. w przechowalniach owoców, warzyw, kurnikach, pieczarkarniach, suszarniach itp.) z wyłączeniem obiektów budownictwa mieszkaniowego. W ten sposób powstawała bezspoinowa izolacja cieplna ścian, która traktowana była przez spółkę jako towar, tj. jako jednorodna płyta z pianki poliuretanowej o symbolu SWW 1361-36, opodatkowany 7 % stawką podatku od towarów i usług na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. a, poz. 48 załącznika nr 5 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Organy podatkowe uznały, że wykonywane przez spółkę izolacje metodą natryskową nie są towarem, lecz usługą (robotą) budowlaną mieszczącą się w kategorii PKWiU 45.32.11 podlegającą, zgodnie z art. 18 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 22%.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ podatkowy pierwszej instancji słusznie uznał, że spółka wykonując izolacje termiczne z pianki poliuretanowej świadczyła usługę, robotę budowlaną, a nie dokonywała sprzedaży towaru, tj. płyt z poliuretanów o symbolu SWW 1361-36. Wykonywane przez spółkę izolacje z pianki służyły do ocieplania budynków wyłącznie zleceniodawcom, a zatem nie były przekazywane do dalszej sprzedaży, nie mogły stać się przedmiotem obrotu.

Urząd Statystyczny w Ł., pismem z dnia [...] stwierdził, że wykonywanie natrysków izolacyjnych na obiektach budowlanych mieści się w grupowaniu PKWiU 45.32.11-00.00 "Roboty związane z montażem izolacji termicznej, (PKWiU 45.32.11 - roboty związane z zakładaniem izolacji termicznej)".

Spółka nie zgodziła się jednak z powyższą opinią Urzędu Statystycznego i złożyła odwołanie do Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w W., wnosząc o dokonanie weryfikacji w zakresie prawidłowej klasyfikacji przedmiotu działalności spółki.

Główny Urząd Statystyczny w W. w swojej opinii wyjaśnił, że w grupowaniu PKWiU 45.32.11 klasyfikowane są między innymi roboty budowlane polegające na wykonywaniu izolacji termicznej w obiektach budowlanych, niezależnie od rodzaju zastosowanej w tym celu technologii. Ponadto stwierdził, że efektem działalności spółki A nie są wyroby mogące być przedmiotem obrotu, lecz izolacja termiczna wykonana w konkretnym obiekcie budowlanym. Opinia ta została wydana po zapoznaniu się z złożonymi przez stronę ekspertyzami.

Organ odwoławczy wskazał, że opinia Urzędu Statystycznego w G., korzystna dla podatnika, skierowana została do spółki B z siedzibą w K..

Z uwagi na powyższe, mając na uwadze klasyfikację dokonaną przez organy statystyczne, organ skarbowy uznał, że istotą czynności będących ich przedmiotem były usługi, wykonanie izolacji termicznej zgodnie z zamówieniami klientów, które stosownie do treści art. 2 ust. 1 i art. 18 ust. 1 powyższej ustawy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 22%.

Zdaniem Izby Skarbowej organ pierwszej instancji nie przekroczył granicy swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego. Fakt, że wynik dokonanej oceny nie jest zgodny z oczekiwaniami podatnika nie może skutkować zarzutem w postaci naruszenia przepisów prawa przez organ pierwszej instancji.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że tożsamy stan faktyczny stwierdzono w przypadku wykonywania przedmiotowych usług przez spółkę w 2000 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług oraz zaległość podatkową za poszczególne miesiące 2000 r. Izba Skarbowa w Ł., po rozpoznaniu odwołania spółki, decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 marca 2004 r., sygn. akt I SA/Łd 421/03, oddalił skargę spółki na powyższą decyzję ostateczną. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt FSK 1993/04, oddalił skargę kasacyjną.

Powyższą decyzję zaskarżył skargą do Sądu podatnik A spółka z o.o. w K..

Skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 18 ust. 1 oraz art. 51 ust. l pkt 2a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług przez błędne uznanie, że sprzedawane przez skarżących płyty poliuretanowe są sklasyfikowane w grupie 45.32.12. - "roboty izolacyjne pozostałe", podczas gdy faktycznie przedmiotowe płyty poliuretanowe produkowane przez skarżącą spółkę są materiałem budowlanym służącym izolacji, wymienionym w poz. 48 załącznika nr 5 do ustawy o podatku VAT i winny podlegać opodatkowaniu wg stawki 7%, a nie 22%.

Zarzucono również naruszenie Zasad Metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, stanowiących załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 42, poz. 264) w zakresie prawidłowości dokonanej klasyfikacji działalności podatnika.

Skarżący podniósł także obrazę art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie zasad określonych w Zasadach Metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów.

Zarzucono również naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, wynikającej z art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez nie uwzględnienie okoliczności, że w tej samej sprawie tj. ustalenia prawidłowości stosowanej stawki podatku VAT w związku z dokonywanymi zwrotami podatku 29-krotnie ustosunkowywał się Urząd Skarbowy w K. w formie decyzji administracyjnych (24 postanowienia, 5 decyzji w dotychczasowej działalności podatnika), co jedynie utwierdziło skarżącego w prawidłowości dokonywanych rozliczeń podatkowych oraz stosowanej stawki podatku od towarów i usług.

Dodatkowo skarżący zarzucił naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej oraz zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez całkowite pominięcie przedłożonych przez skarżącego w postępowaniu podatkowym opinii niezależnych jednostek, posiadających specjalistyczną wiedzę z zakresu działania skarżącego, przy jednoczesnym uwzględnieniu jedynie interpretacji Urzędu Statystycznego.

Wskazując na powyższe uchybienia autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Spór w niniejszej sprawie odnosi się do przedmiotu sprzedaży dokonywanej przez podatnika. Zdaniem skarżącego, przedmiotem obrotu był towar w postaci płyt poliuretanowych, produkowanych na miejscu u odbiorcy. Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej uważa, że podatnik dokonywał sprzedaży usługi polegającej na wykonywaniu w budynkach izolacji natryskowej z pianki poliuretanowej. W zależności od przedmiotu sprzedaży, różna jest stawka podatku od towarów usług. W powyższym sporze rację należy przyznać organowi podatkowemu.

Nie ulega wątpliwości, że ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym posługuje się własnym pojęciem towaru. W świetle jej przepisów towarami są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części (art. 4 pkt 1), będące przedmiotem czynności określonych w art. 2, wymienionych w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej. Z kolei poszukujących definicji wyrazu "usługa" ustawodawca odsyła do pojęć stosowanych w przepisach o statystyce państwowej (art. 4 pkt 2). Przedmiot spornej sprzedaży w postaci wykonywania izolacji natryskowej z pianki poliuretanowej w żadnej mierze nie mieści się w hipotezie art. 4 pkt 1 analizowanej ustawy. Nie sposób bowiem zasadnie twierdzić, że przedmiotem umowy sprzedaży była rzecz ruchoma, wytwarzana na miejscu, bądź też część budynku. Wyniki wykładni językowej w sposób jednoznaczny wskazują na to, że przedmiotem obrotu nie był towar w znaczeniu użytym przez powyższy przepis.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.) Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w porozumieniu z właściwymi naczelnymi organami administracji państwowej, opracowuje podstawowe do określenia przebiegu i opisu procesów gospodarczych i społecznych standardowe klasyfikacje i nomenklatury, wzajemne relacje między nimi oraz ich interpretacje. Standardowe klasyfikacje i nomenklatury, wprowadza Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. Jednym z aktów wykonawczych jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 42, poz. 264 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 25 ust. 1 pkt 6 powyższej ustawy do zadań Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego należy między innymi interpretacja standardowych klasyfikacji, nomenklatur i definicji podstawowych kategorii, ustalanie wzajemnych relacji między nimi. Zadania w zakresie interpretacji wykonują urzędy statystyczne.

Wskazując na powyższe trzeba wskazać, że w toku postępowania kontrolnego Urząd Statystyczny w Ł. wydał opinię, zawartą w piśmie z dnia [...]. Organ statystyczny uznał, że przedmiot działalności spółki w postaci wykonywania natrysków izolacyjnych na obiektach budowlanych mieści się w grupowaniu PKWiU 45.32.11-00.00 "roboty związane z montażem izolacji termicznej". Opinia ta była konsekwencją pisma organu podatkowego z dnia [...]. Przy czym należy podkreślić, że pytanie organu kontroli zawierało opis procesu technologicznego. Podatnik niezadowolony z tej opinii, złożył odwołanie do Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Oczywiście interpretacje, opinie urzędów statystycznych, dotyczące standardowych klasyfikacji, nie mają charakteru decyzji administracyjnych ani innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu (zob. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2003 r., S.A. 2968/02, Wokanda 2003, nr 10, s. 389). Dlatego też to pismo podatnika należy traktować jako wniosek o opinię klasyfikacyjną. Przy czym ten wniosek zawierał, oprócz polemiki z opinią Urzędu Statystycznego w Ł., szereg argumentów na wykazanie tez prezentowanych przez podatnika. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego podtrzymał wcześniejszą opinię Urzędu Statystycznego w Ł., podkreślając, że w grupowaniu 45.32.11 klasyfikowane są między innymi roboty budowlane polegające na wykonywaniu izolacji termicznej, niezależnie od rodzaju zastosowanej technologii.

Zatem z opinii organów statystycznych wynika jednoznacznie, że przedmiotem sprzedaży była usługa, a nie towar. Wprawdzie w judykaturze przyjmuje się, w zasadzie jednolicie, że tzw. opinie klasyfikacyjne organów statystycznych nie są wiążące zarówno dla organu podatkowego, jak i dla podatnika. Stanowią one jednak dowód w postępowaniu dotyczącym ewentualnego wymiaru podatku od towarów i usług, i jak każdy inny dowód podlegają swobodnej ocenie organu podatkowego, a w razie skargi - ocenie sądu administracyjnego (zob. wyrok SN z 26 stycznia 2000 r., III RN 121/99, OSNAP 2000 nr 21, poz. 777; wyrok NSA z dnia 8 września 1997 r., I SA/Ka 780/97; wyrok NSA z dnia 10 lutego 1998 r., I SA/Łd 1147/96; wyrok NSA z dnia 2 października 2000 r., I SA/Lu 599/99; wyrok NSA z dnia 20 marca 2002 r., I SA/Gd 1810/99; wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., SA/Sz 2279/00).

Z powyższych względów zasadnie uznano, że nie może mieć zastosowania przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. a (w brzmieniu obowiązującym w 1999 r.). Powyższe roboty budowlano-montażowe, wykonywane w lokalach użytkowych, podlegają opodatkowaniu według stawki podatku wynoszącej 22% (art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług). Dlatego też nie są uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 1 i 2 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. a analizowanej ustawy.

Nie można się również zgodzić z zarzutem naruszenia przez organ podatkowy Zasad Metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Autor skargi, przytaczając i cytując te Zasady, nie wskazuje, w jakim zakresie organ podatkowy naruszył je. Nie precyzuje również zastosowanie, których z przytoczonych zasad przesądza o prawidłowości klasyfikacji dokonywanej przez podatnika. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki Izba Skarbowa w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy dokonała wykładni norm Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. W szczególności nie można się zgodzić ze skarżącym, że działalność podatnika powinna być klasyfikowana z wyrobem finalnym, to jest wyprodukowanym na miejscu materiałem izolacyjnym. Wprawdzie Zasady Metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w punkcie 5.3.4 stanowią, że roboty instalacyjne i montażowe wykonywane na miejscu przeznaczenia są klasyfikowane w odpowiednich grupowaniach podkategorii wyodrębnionych w tym celu w ramach klas obejmujących instalowane (montowane) wyroby (sprzęt, maszyny, urządzenia). Jednakże unormowanie to zawiera szereg zastrzeżeń. Zasady Metodyczne PKWiU w sposób jednoznaczny wskazują, że budowlane roboty instalacyjne i montażowe klasyfikuje się w dziale 45 w przeciwieństwie do innych robót instalacyjnych. Zatem wbrew wywodom autora skargi powyższe Zasady Metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w sposób dobitny potwierdzają, że klasyfikacja przedmiotowych czynności, dokonana przez organy podatkowe była prawidłowa.

Z powyższych względów chybiony jest również zarzut naruszenia zasady praworządności, wynikającej z art. 120 Ordynacji podatkowej. Skarżący uzasadniając ten zarzut skargi wskazuje, że organy podatkowe całkowicie pominęły zasady określone w Zasadach Metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, stanowiących załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Precyzyjna lektura tych Zasad w punkcie 5.3.4, potwierdza prawidłowość dokonanej klasyfikacji. Z tego punktu wynika bowiem wprost, że budowlane roboty instalacyjne i montażowe klasyfikuje się w dziale 45.

Także nie ma racji skarżący podnosząc zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Autor skargi powołuje się na przepis art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe uchybienie skarżący dopatruje się w tym, że szereg wcześniejszych kontroli nie wykazała wadliwości postępowania podatnika w spornym zakresie. Okoliczność, że wcześniej nie dostrzeżono naruszenia prawa przez podatnika lub przyjęto interpretację przepisów korzystniejszą dla podatnika, nie może decydować o konieczności jej powielania. Zasada wyrażona w art. 121 Ordynacji podatkowej, iż postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy (zob. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1999 r., S.A./Sz. 1775/98; wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2001 r., I S.A./Gd 1145/99). Fakt błędnego wcześniejszego postępowania przez organy podatkowe, nie wpływa jednak na byt prawny zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa (zob. wyrok NSA z dnia 12 maja 2000 r., I S.A./Kr 735/98).

Podatnik w swych wyjaśnieniach powoływał się na opinię Urzędu Statystycznego w G. z dnia [...]. Organ statystyczny wskazał w niej, że jest to działalność produkcyjna, a wyrób należy klasyfikować w podkategorii PKWiU 25.21.41-50.20 "płyty komórkowe z poliuretanów". Jednakże powyższa opinia nie może, tak jak chce tego skarżący, mieć decydującego znaczenia z dwóch powodów. Po pierwsze, interpretacja ta została wydana na rzecz innego podmiotu gospodarczego, a mianowicie B spółka z o.o. w K.. Wprawdzie skarżący wskazuje na istnienie powiązań kapitałowych, jednakże nie zmienia to faktu, że są to dwie odrębne osoby prawne. Zatem nie można zasadnie twierdzić, że poprzednia opinia Urzędu Statystycznego w G. wprowadziła skarżącego w błąd. Po drugie, oceniając odpowiedź Urzędu Statystycznego należy zawsze brać pod uwagę pytanie, które było impulsem do wydania opinii. W tym wypadku interpretacja została wydana na skutek pisma spółki B w K. z dnia [...]. Pytanie podatnika zostało jednak jednoznacznie i subiektywnie sformułowane z prośbą o zakwalifikowanie sprzedaży materiału izolacyjnego z pianki poliuretanowej, produkowanej na miejscu u klienta. Stąd też w opinii Urzędu Statystycznego zawarte jest sformułowanie, że "opisana w piśmie działalność jest działalnością produkcyjną". Z tych też powodów, posługiwanie się przez skarżącego w swojej działalności opinią Urzędu Statystycznego w G., nie może być przesądzające w zakresie uznania, że podatnik dopełnił aktów staranności związanych z zastosowaniem właściwej stawki podatku od towarów i usług.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że organ pierwszej oraz drugiej instancji w sposób wszechstronny i zupełny zebrał w sprawie materiał dowodowy. Oceniając zaś ten materiał dowodowy nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie można się zgodzić ze skarżącym, że organ odwoławczy nie ustosunkował się obszernie do wszystkich dowodów przedłożonych przez podatnika w toku postępowania podatkowego. Jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, które stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stanowiłoby podstawę do uwzględnienia skargi. Należy bowiem podkreślić, że wszystkie te dowody, a mianowicie pismo Instytutu Techniki Budowlanej w W., aprobata techniczna, opinia Z. Człowiekowskiego i E. Lewandowskiego oraz J. A. Pogorzelskiego były już przedkładane przez spółkę w toku postępowania podatkowego dotyczącego podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. Izba Skarbowa w Ł. w swojej ostatecznej i prawomocnej decyzji z dnia [...], nr [...], dokonała oceny powyższych dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaakceptował tą ocenę w wyroku z dnia 23 marca 2004 r., sygn. akt I SA/Łd 421/03, oddalając skargę spółki na powyższą decyzję. Powyższy wyrok stał się prawomocnym wobec oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt FSK 1993/04. W związku z powyższym organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, zobowiązany był uwzględnić treść decyzji ostatecznej i prawomocnej Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. Stan faktyczny i prawny obu spraw był tożsamy. Zwłaszcza, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem skoro w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaakceptowano ocenę dowodów oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego, dokonane przez organ odwoławczy, to Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w zaskarżonej decyzji był, zgodnie z art. 170 p.p.s.a. związany tą ocena i kwalifikacją prawną. Związanie powyższe dotyczy również Sądu rozpoznającego niniejsza sprawę.

Na końcu uwag warto również podkreślić, że podstawową stawką podatku od towarów i usług jest stawka 22%. Dlatego w przypadku stosowania stawki preferencyjnej, stanowiącej wyjątek od powyższej zasady, szczególny obowiązek prawidłowego zaklasyfikowania sprzedawanego towaru lub usługi do właściwego symbolu statystycznego spoczywa na podatniku, który w przypadku wystąpienia trudności w ustaleniu właściwego grupowania, do jakiego zaliczyć należy dany towar lub usługę, winien zwrócić się do uprawnionego organu statystycznego, którym jest Główny Urząd Statystyczny i podległe mu Urzędy Statystyczne, powołane, w myśl art. 25 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z 1995 r. o statystyce publicznej, między innymi do interpretacji i udzielania wyjaśnień związanych ze stosowaniem klasyfikacji statystycznych.

Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę.