Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1970/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 2 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 644
law: Rozporzadzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby  policjantów

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wr 735/14 w sprawie ze skargi J.N. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 12 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) oddala skargę kasacyjną; 2) odstępuje od zasądzenia od J.N. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wr 735/14 oddalił skargę J.N. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 12 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant Miejski Policji [...] rozkazem personalnym z dnia 8 maja 2014 r. nr [...], na podstawie art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), powierzył J.N. – [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...], na okres od dnia 5 maja 2014 r. do dnia 31 sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazał na konieczność wzmocnienia drugiej z w/w komórek, z uwagi na stale wzrastającą liczbę spraw i czynności prawnych zleconych przez inne jednostki. Rozkaz ten został doręczony J.N. w dniu 12 maja 2014 r.

J.N. w piśmie z dnia 17 lipca 2014 r., zatytułowanym "Raport", wniósł o uchylenie powyższego rozkazu personalnego z dnia 8 maja 2014 r. nr [...]. Stwierdził, że przedmiotowy rozkaz personalny narusza jego dobre imię, a powierzone nim obowiązki pozostają poza sferą zainteresowań policjanta.

Komendant Wojewódzki Policji [...] postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia podał, że rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 8 maja 2014 r. nr [...], wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji, nie stanowi decyzji administracyjnej. Wskazał, że zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644), nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby, zaś do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego, o których mowa w ust. 1, w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Komendant Wojewódzki Policji [...] uznał, że powierzenie policjantowi obowiązków na danym stanowisku jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym wynikającym z podległości służbowej policjanta. Przy powierzaniu obowiązków wchodzi w grę uznanie przez właściwego przełożonego konieczności realizacji zadań ustawowych Policji, przy czym nie ulega zmianie status prawny policjanta, któremu powierzono obowiązki. Do takich aktów nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, nie są one decyzjami administracyjnymi, od których w trybie przepisów tego Kodeksu przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi J.N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący zarzucił naruszenie art. 128, art. 129 § 1 i 2 oraz art. 134 K.p.a. poprzez stwierdzenie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzi niedopuszczalność odwołania.

Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi podał, że w jego ocenie treść sporządzonego przez niego raportu z dnia 17 lipca 2014 r. nie uprawniała organu do przyjęcia, że pismo to stanowi odwołanie. Wskazał, że z raportem tym wystąpił wyłącznie w oparciu o przynależne Komendantowi Głównemu Policji w zakresie właściwości rzeczowej uprawnienia do uchylenia w/w rozkazu personalnego. Przedmiotowe pismo mogło skutkować uchyleniem rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 8 maja 2014 r. nr [...] i wydaniem postanowienia w tym zakresie.

Komendant Wojewódzki Policji [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zagadnienie procesowe, jakim jest niedopuszczalność wniesienia przez skarżącego odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 8 maja 2014 r. nr [...], co w konsekwencji oznacza, że dokonywana przez Sąd ocena zgodności z prawem omawianego rozstrzygnięcia ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania. Wobec tego, podnoszone w skardze kwestie dotyczące istoty sprawy, na tym etapie postępowania, nie mogą być brane pod uwagę.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że postępowanie odwoławcze składa się z trzech faz: fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest zobowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie. Przy czym dopuszczalność odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W doktrynie prawa procesowego przyjmuje się, że ze środka odwoławczego można skorzystać wówczas, gdy spełnione są następujące warunki: 1) środek odwoławczy jest przewidziany przez ustawę, 2) wniesiony w przepisanej formie, 3) wniesiony w przepisanym czasie oraz 4) wniesiony przez uprawnioną osobę.

Zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a., stronie służy odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Oznacza to, że na gruncie K.p.a. odwołanie służy jedynie od decyzji. Niedopuszczalne jest zatem odwołanie od czynności organu administracji publicznej, która nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 i art. 107 K.p.a. Stosownie do treści art. 104 § 2 K.p.a., decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy powołując treść art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji wskazał, że rozpatrzenie sprawy w trybie odwoławczym może zatem nastąpić po wydaniu decyzji administracyjnej przez organ pierwszej instancji i po wniesieniu odwołania od tej decyzji.

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie wydał decyzji administracyjnej. Rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 8 maja 2014 r. nr [...], wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji, którym powierzono skarżącemu – [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...], pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...], na okres od dnia 5 maja 2014 r. do dnia 31 sierpnia 2014 r. nie jest decyzją administracyjną.

W świetle art. 37 ustawy o Policji, policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. Z § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644) wynika, że nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby albo o zwolnieniu ze służby. Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego, o których mowa w ust. 1, w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że powierzenie policjantowi rozkazem personalnym pełnienia innych obowiązków służbowych na stanowisku lub obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na określony czas nieprzekraczający 12 miesięcy jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej od którego policjantowi nie przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 8 maja 2014 r. nr [...], wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji, nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 K.p.a., to Komendant Wojewódzki Policji [...] postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 K.p.a., zasadnie stwierdził niedopuszczalność odwołania.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego zakwalifikowania przez organ raportu J.N. z dnia 17 lipca 2014 r. jako odwołania, przyjął, że jest on nietrafny. Z treści tego pisma wynikało, że jest on niezadowolony z powierzenia mu innych obowiązków służbowych oraz wnosił o uchylenie przedmiotowego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] nr [...].

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J.N., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 127, art. 128, art. 129 i art. 134 K.p.a. oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644).

Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skupił się wyłącznie na wykazaniu, że celem złożonego przez niego do Komendanta Głównego Policji raportu z dnia 17 lipca 2014 r. nie było inicjowanie kontroli instancyjnej rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 8 maja 2014 r. nr [...], lecz nadanie mu biegu jako wniosku w sprawie osobowej, o którym mowa w § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że o powyższym świadczy fakt, że przedmiotowy raport został złożony ponad dwa miesiące po otrzymaniu przez skarżącego w/w rozkazu personalnego oraz został adresowany do Komendanta Głównego Policji, który nie jest organem właściwym do rozpoznania odwołania.

W ocenie skarżącego kasacyjnie, zarówno Komendant Wojewódzki Policji [...], jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, dokonali nieprawidłowej kwalifikacji wniesionego przez niego w dniu 17 lipca 2014 r. raportu – jako odwołania. Konsekwencją wniesionego raportu winno być nadanie mu biegu drogą służbową.

Komendant Wojewódzki Policji [...] w dniu 14 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego) złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wskazał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Na wstępie wyjaśnić należy, że na gruncie przepisu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mowa jest wyłącznie o naruszeniu przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, co oznacza, iż ocena skuteczności zarzutów ich naruszenia uzależniona jest od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych – jego zdaniem – przepisów postępowania sądowego, a nie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez sąd pierwszej instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Sąd administracyjny "stosuje" przepisy regulujące bieg postępowania przed organami administracji publicznej w tym sensie, w jakim stanowią one, jako normy dopełnienia, wzorzec kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazana ułomność w sposobie skonstruowania zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia powołanych w nim przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie czyniła jednak niemożliwym jego merytorycznego rozpoznania. W tym względzie należy odwołać się również do stanowiska prezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09.

Z analizy treści zarzutu naruszenia art. 127, art. 128, art. 129 i art. 134 K.p.a. oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów oraz jego uzasadnienia wynika, że skarżący kasacyjnie nie aprobuje stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyłącznie w zakresie przyjęcia, że raport J.N. z dnia 17 lipca 2014 r. stanowił odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 8 maja 2014 r. nr [...], które zostało przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. nr [...] uznane za niedopuszczalne. W ocenie autora skargi kasacyjnej stanowiło ono bowiem wniosek w sprawie osobowej o którym mowa w § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów podlegający rozpoznaniu w trybie powołanego przepisu.

W konsekwencji istota sporu prawnego między stronami wymaga rozważenia, czy Komendant Wojewódzki Policji [...] prawidłowo "zakwalifikował" raport J.N. z dnia 17 lipca 2014 r., adresowany do Komendanta Głównego Policji, jako odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 8 maja 2014 r. nr [...], czy też powinien przyjąć, że jest to wniosek w sprawie osobowej podlegający rozpoznaniu w trybie określonym w § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, któremu należało nadać bieg drogą służbową.

Przepis § 2 ust. 1 – 4 powołanego wyżej rozporządzenia stanowi, że policjant składa wniosek w sprawie osobowej drogą służbową, z wyjątkiem przypadków określonych w odrębnych przepisach. Bezpośredni przełożony przesyła w terminie 7 dni wyższemu przełożonemu wniosek w sprawie osobowej wraz z opinią dotyczącą sposobu jej załatwienia, jeżeli nie jest właściwy do załatwienia tej sprawy. Jeżeli policjant składa osobiście pisemny wniosek w sprawie osobowej, przyjmujący wniosek potwierdza jego otrzymanie, umieszczając na oryginale i na kopii datę jego otrzymania oraz czytelny podpis. O sposobie załatwienia wniosku w sprawie osobowej należy zawiadomić policjanta w terminie 30 dni od dnia jego złożenia, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Otwarty katalog spraw osobowych określa § 3 ust. 1 pkt 1 – 14 cyt. rozporządzenia. Z § 3 ust. 1 pkt 8 omawianego rozporządzenia wynika, że sprawą osobową jest powierzenie pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości. Jednocześnie zauważyć należy, iż przepisy powołanego rozporządzenia, wbrew zawartemu w skardze do Sądu pierwszej instancji twierdzeniu J.N. nie zawierają regulacji uprawniającej Komendanta Głównego Policji do uchylenia rozkazu personalnego o powierzeniu pełnienia obowiązków i wydania w tym zakresie postanowienia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo stwierdził, że organ uwzględniając treść raportu J.N. z dnia 17 lipca 2014 r., w którym wyrażał on niezadowolenie z powierzenia mu obowiązków służbowych na stanowisku [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] i domagał się uchylenia rozkazu personalnego z dnia 8 maja 2014 r. nr [...], zasadnie przyjął, że stanowiło ono odwołanie od w/w rozkazu personalnego, a nie wniosek w sprawie osobowej, o którym mowa w § 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, któremu należało nadać bieg drogą służbową. Intencją strony było zaskarżenie, na podstawie art. 127 § 1 K.p.a., rozkazu personalnego z dnia 8 maja 2014 r. nr [...]. O charakterze pisma przesądza zawarta w nim treść, a nie jego forma. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, trafności tej oceny nie zmienia fakt, iż pismo zostało złożone po upływie terminu do wniesienia odwołania oraz że było ono adresowane do Komendanta Głównego Policji, a nie do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], jako organu odwoławczego. Jak wyżej wyjaśniono, organ odwoławczy w pierwszej kolejności jest zobowiązany do zbadania, czy istnieje przedmiot odwołania, a dopiero w dalszej kolejności rozważa kwestię zachowania terminu do jego wniesienia. Zaadresowanie raportu do Komendanta Głównego Policji nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji [...].

Ponadto, jak wyżej wskazano, przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, w tym powołany przez autora skargi kasacyjnej § 2, nie dawały Komendantowi Głównemu Policji podstaw do formalnego rozpatrzenia raportu J.N. z dnia 17 lipca 2014 r. (w przedmiocie zakwestionowania rozkazu o powierzeniu obowiązków służbowych).

Zauważyć także należy, iż autor skargi kasacyjnej błędnie podał, że J.N. w dniu 26 maja 2014 r. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji [...] z raportem, w którym zaakcentował swoje niezadowolenie z rozkazu personalnego z dnia 8 maja 2014 r. nr [...]. Z akt osobowych skarżącego wynika bowiem, że raport ten był datowany na dzień 6 maja 2014 r. i wpłynął do Komendy Wojewódzkiej Policji [...] w dniu 8 maja 2014 r., zaś w/w rozkaz personalny został skarżącemu kasacyjnie doręczony w dniu 12 maja 2014 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowił odstąpić od zasądzenia tych kosztów na rzecz organu. Zwrot kosztów postępowania kasacyjnego związany ze sporządzeniem i wniesieniem odpowiedzi na skargę kasacyjną dotyczy wyłącznie przypadku, w którym tego rodzaju pismo sporządził profesjonalny pełnomocnik (adwokat, radca prawny, doradca podatkowy, rzecznik patentowy – art. 175 P.p.s.a.) oraz wniósł je w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej (art. 179 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie jest niesporne, że odpowiedź na skargę kasacyjną (pismo procesowe datowane na dzień 13 grudnia 2016 r.) sporządził profesjonalny pełnomocnik, jednak została ona wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 14 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego), a więc po upływie terminu 14 dni od doręczenia stronie skargi kasacyjnej (22 maja 2015 r.), który upływał w dniu 5 czerwca 2015 r. Pismo to nie może zatem stanowić podstawy do zwrotu organowi kosztów postępowania.