Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 632/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 1, 3, art. 230 par. 1, 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...], obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę. R.T.


UZASADNIENIE

J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]) z [...] nr [...] [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Zarządzeniem z 8 sierpnia 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, 26 sierpnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z 9 września 2016 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Skarżący nie wniósł sprzeciwu i postanowienie z 9 września 2016 r. uprawomocniło się.

23 września 2016 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z 13 października 2016 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Od postanowienia z 13 października 2016 r. skarżący złożył sprzeciw.

Postanowieniem z 13 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 13 października 2016 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W związku z tym postanowienie z 13 października 2016 r. uprawomocniło się.

13 kwietnia 2017 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z 27 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Od postanowienia z 27 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw.

Postanowieniem z 13 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 27 kwietnia 2017 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym postanowienie z 27 kwietnia 2017 r. uprawomocniło się.

8 sierpnia 2017 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych od zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 lipca 2017 r. o odrzuceniu zażalenia z 5 stycznia 2017 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 13 grudnia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie z 13 października 2016 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy.

Postanowieniem z 5 września 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Od postanowienia z 5 września 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw.

Postanowieniem z 16 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 5 września 2017 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym postanowienie z 5 września 2017 r. uprawomocniło się.

14 czerwca 2018 r. ponownie doręczono skarżącemu odpis zarządzenia z 8 sierpnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wraz z pouczeniem, że jest ono prawomocne, a nie uiszczenie należnego wpisu sądowego w zakreślonym terminie skutkować będzie odrzuceniem wniesionej skargi.

Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest pismem wszczynającym postępowanie sądowe, od którego na podstawie art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., pobiera się wpis sądowy. Według art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosząc skargę, nie uiścił należnego wpisu sądowego od skargi. W związku z tym zarządzeniem z 8 sierpnia 2016 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Skarżący złożył wprawdzie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, jednakże prawomocnym postanowieniem z 9 września 2016 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowienie to uprawomocniło się, gdyż skarżący nie wniósł sprzeciwu.

Konsekwencją uprawomocnienia się postanowienia z 9 września 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest obowiązek uiszczenia przez skarżącego wymaganego wpisu sądowego od skargi. Okoliczność, że skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie nie ma w tym wypadku znaczenia. Co więcej, prawomocnym postanowieniem z 27 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W orzecznictwie wskazuje się, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w trakcie biegu terminu do uiszczenia wpisu nie może zniweczyć skutków jego nieuiszczenia, nie przerywa biegu tego terminu. W takiej sytuacji kolejny wniosek podlega rozpoznaniu dopiero po odrzuceniu skargi (por. postanowienia NSA: z 10 stycznia 2007 r., I FZ 653/06 oraz powołane tam orzecznictwo; z 21 marca 2012 r., II GZ 95/12; z 3 grudnia 2014 r., II FSK 3075/14). Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu (por. też postanowienie Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2002 r., III RN 144/02, niepubl.). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie określonym w wezwaniu do uiszczenia wpisu, wystosowanym do skarżącego po wydaniu prawomocnego postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia dla toczącego się postępowania (por. postanowienie NSA z 10 maja 2010 r., II FZ 115/10).

Stanowisko powyższe sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela. Odmienne procedowanie mogłoby w sposób nieuzasadniony przedłużać rozpoznanie sprawy, a nawet uniemożliwić jej zakończenie w rozsądnym terminie, co przekreślałoby sens i cele toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego.

Odpis prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego ponownie doręczono skarżącemu 14 czerwca 2018 r. W tej sytuacji siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął 21 czerwca 2018 r. (w czwartek). W terminie tym skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. okoliczność ta zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd orzekł o odrzuceniu skargi.

R.T.