Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 112/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5 ust. 1-2, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Ł. S. na bezczynność Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. w przedmiocie informacji publicznej 1 zobowiązuje Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] roku w zakresie udostępnienia kopii umowy; 2 stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3 zasądza od Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] skarżący Ł.S. zwrócił się do Rektora A w K. o udostępnienie informacji, czy w Uniwersytecie zatrudniony był Krajowy Konsultant ds. Hematologii prof. dr hab. n. med. W.W.J., na czym polegała praca Krajowego Konsultanta oraz zwrócił się o udostępnienie kopii umowy zawartej pomiędzy wymienionym Uniwersytetem a Konsultantem Krajowym.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, w piśmie z dnia [...] Kanclerz A w K. poinformował skarżącego, że wymieniony uniwersytet nie nawiązywał stosunku pracy z prof. W.J. Jednocześnie wskazał, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia (Dz. U. nr 52 poz.419 ze zm.), konsultantów krajowych powołuje Minister Zdrowia i ustawa ta szczegółowo określa zadania konsultantów, zarówno krajowych, jak i wojewódzkich.

Następnie w piśmie z dnia [...] skarżący sprecyzował, że przedmiotem jego wniosku jest udostępnienie umowy cywilno-prawnej pomiędzy prof. W. J., a Uniwersytetem. Wniósł o przekazanie mu kopii umowy oraz udzielenie informacji, jakie wynagrodzenie uzyskał z tego tytułu prof. W. J.

W piśmie z dnia [...] Kanclerz A poinformował wnioskodawcę, iż brak jest podstaw do udostępnienia umowy zawartej pomiędzy uczelnią a prof. W. J., bowiem umowa ta jest umową cywilnoprawną o pełnienie funkcji recenzenta w przewodzie habilitacyjnym i nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący w piśmie z dnia [...] ponownie wniósł o udostępnienie kopii umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy wyżej wymienionymi stronami.

Rektor A, w piśmie z dnia [...] znak: [...] poinformował wnioskodawcę, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko w sprawie, zawarte w piśmie z dnia [...].

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Rektora A, Ł.S. wniósł o zobowiązanie wyżej wymienionego podmiotu do udostępnienia informacji publicznej, której dotyczyły pisma skarżącego z dnia [...] i z dnia [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przez wymieniony podmiot art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie przedstawił przebieg postępowania w sprawie i podniósł, że prof. W. J. wykonywał pracę jako recenzent, a więc jako pracownik naukowy. Wskazał, że według wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SAB/Op 12/10, umowa, której dotyczył jego wniosek, podlega udostępnieniu na mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Rektor A podniósł, że w jego ocenie nie pozostaje w bezczynności, bowiem żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślił, że art. 1 ust.1 tej ustawy definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych, precyzując zakres tego pojęcia w art. 6, według którego przedmiotowa umowa nie stanowi informacji publicznej, gdyż jej przedmiotem jest wykonanie przez prof. W. J. funkcji recenzenta w przewodzie habilitacyjnym i w żaden sposób umowa ta nie jest związana z pełnieniem przez niego funkcji Konsultanta Krajowego. Dodał, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, jeśli ustawa nie znajduje zastosowania, organ powinien poinformować zainteresowanego, że żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, co stanowi czynność materialno-techniczną. Ponadto wskazał, że organ, do którego został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązany jest przede wszystkim do dokonania oceny, czy żądana informacja mieści się w pojęciu informacji publicznej, określonej w art. 6 cytowanej ustawy. Podkreślił, że pierwszy etap działania organu, to stwierdzenie, czy w konkretnym przypadku sprawa dotyczy informacji publicznej, a w razie pozytywnej odpowiedzi w tym zakresie, rozpatrzenie jej dodatkowo pod kątem negatywnych przesłanek udostępnienia informacji (art. 5 ustawy), a następnie przystąpienie do załatwienia sprawy, które może przybrać postać; 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej, 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać, 3) decyzji odmawiającej udzielenia żądanej informacji publicznej, 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji. Ponadto Rektor A wskazał, że orzeczenie WSA w Opolu, powoływane przez skarżącego w uzasadnieniu skargi, dotyczy innego stanu faktycznego niż będący przedmiotem skargi. W podsumowaniu stwierdził, że brak było podstaw do udostępnienia skarżącemu przedmiotowej umowy, jako nie stanowiącej informacji publicznej w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów i brak było również podstaw do wydania decyzji administracyjnej w trybie określonym w art. 17 w zw. z art. 16 cytowanej ustawy.

Na rozprawie pełnomocnik organu podtrzymał treść odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

W przepisie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zostały wymienione – inne niż decyzje i postanowienia - akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Natomiast według art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W wyniku rozpoznania skargi Ł.S. na bezczynność Rektora A w K., w zakresie wniosku skarżącego z dnia [...], stwierdzić należało, że wymieniony podmiot, dopuścił się naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 z 2001 r. poz. 1198 ze zm.), w tym art.13 ust.1, a w konsekwencji bezczynności i wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W powyższym piśmie skarżący wniósł o udostępnienie informacji, czy w A w K. zatrudniony był prof. W.J., na czym polegała jego praca oraz zwrócił się o udostępnienie kopii umowy zawartej pomiędzy wymienioną uczelnią a prof. W.J.

Natomiast w piśmie z dnia [...] Rektor A w K. podtrzymał treść odpowiedzi skierowanej do skarżącego, w dniu [...], w której Kanclerz A poinformował go, że brak jest podstaw do udostępnienia umowy zawartej pomiędzy uczelnią a prof. W. J., bowiem umowa ta jest umową cywilnoprawną o pełnienie funkcji recenzenta w przewodzie habilitacyjnym i wobec tego nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W przedmiotowej sprawie poza sporem było, że Rektor A w K., należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organy tej uczelni, wykonują zadania publiczne oraz dysponują majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Natomiast w kwestii tego, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący, stanowi informację publiczną w rozumieniu wyżej wymienionej ustawy, podnieść należało, że według utrwalonej linii orzeczniczej, informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w wymienionym w skardze wyroku z dnia 30 września 2010 r. – szkoły wyższe realizują zadania publiczne i dysponują funduszami publicznymi i są zobowiązane do udostępniania informacji na podstawie przedmiotowej ustawy. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy wprowadził kategorię majątku publicznego, natomiast w nauce prawa administracyjnego przyjmuje się, że jest to majątek, który niezależnie od charakteru podmiotu będącego właścicielem – zostaje przeznaczony do użytku publicznego [...]. Informacje na temat majątku publicznego powinny obejmować wszelkie procesy związane z gromadzeniem środków publicznych oraz ich rozdysponowaniem (por. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz praktyczny, Irena Kamieńska, Mirosława Rozbicka – Ostrowska, LexisNexis, Warszawa 2008, str. 66). W tym miejscu dodać warto, że wbrew stanowisku organu, informacją publiczną jest także treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego (wyrok WSA w Poznaniu z 8 lipca 2008 r. IV SA/Po 224/06 niepubl., cytowany w wyroku WSA w Opolu z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt II SAB/Op 12/10).

Podzielając zatem wyżej wymieniony pogląd, według którego informacje na temat majątku publicznego powinny obejmować wszelkie procesy związane z gromadzeniem środków publicznych oraz ich rozdysponowaniem, stwierdzić należało, że Rektor A w K., dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...], sprecyzowanego w piśmie z dnia [...].

Wbrew bowiem jego przekonaniu zawartemu w pismach z dnia [...] i [...] – umowa cywilno-prawna może stanowić informację publiczną, jeżeli dotyczy, wspomnianego wyżej dysponowania środkami publicznymi. Natomiast zupełnie inną kwestię stanowi to, że co do poszczególnych postanowień takich umów, mogą istnieć ograniczenia ich udostępnienia, z uwagi na przepisy szczególne (np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, a więc w sytuacjach nie dotyczących wykonywania przez nią zadań lub funkcji publicznych w ramach konkretnej umowy).

W konsekwencji podkreślenia wymagało, że obowiązkiem organu będzie rozpoznanie wniosku zgodnie z powyższymi wskazaniami, przy czym w razie jego uwzględnienia, organ będzie miał na uwadze, że jest to możliwe jedynie w takich granicach, w jakich nie doprowadzi do kolizji z innymi przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Na podstawie cytowanego wyżej art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd zobowiązał zatem Rektora A do załatwienia przedmiotowego wniosku skarżącego. Jednocześnie Sąd nie stwierdził, że jego bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem w przedstawionych okolicznościach sprawy, brak było podstaw do przyjęcia takiej oceny.

Natomiast zgodnie z art. 200 P.p.s.a., należało orzec o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego kosztów postępowania, na które składa się uiszczony przez niego wpis od skargi.