Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 219/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt w części
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 72, art. 73
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części, w której przyznaje prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 8 stycznia 2010 r. na okres 6 miesięcy w wysokości 100% kwoty zasiłku podstawowego; 2. w pozostałej części oddala skargę; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda Ł. działając na podstawie art. 138 p 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 0poz. 1071 ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 2 , art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d, ust. 2 pkt 3, art. 71 ust. 6, art. 7 ust. 1 pkt 1, pkt 2, art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dna 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.), art. 24 , art. 40 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. , Nr 6 poz. 33), po rozpoznaniu odwołania J. G. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. , nr [...]:

-utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania ww. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] r.;

- uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] r.;

- odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] r. do dnia [...] r.;

- przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] r. na okres 6 miesięcy w wysokości 100 % zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. 717 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku i 563 zł miesięcznie w okres kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku), o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę prawa do zasiłku lub utratę statusu bezrobotnego.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. przyznał J. G. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, to jest od dnia [...] r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. w wysokości 100 % zasiłku podstawowego. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ stwierdził, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji strona udokumentowała okres uprawniający do zasiłku wynoszący co najmniej 365 dni i tym samym zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d/ ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przysługuje jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Mając na uwadze, iż udokumentowany okres uprawniający do przyznania zasiłku wynosi ponad 5 lat i jest mniejszy niż 20 lat, J. G. przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100 % zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust. 1 powołanej ustawy.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. G. zakwestionował datę uzyskania statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku oraz wysokość przyznanego świadczenia.

Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł.:

-utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania ww. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] r.;

- uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] r.;

- odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] r. do dnia [...] r.;

- przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] r. na okres 6 miesięcy w wysokości 100 % zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Mając na uwadze stan faktyczny sprawy organ odwoławczy uznał, iż J. G. w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr [...] w Ł. spełniał warunki do nabycia statusu osoby bezrobotnej, o których mowa w art. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Natomiast warunki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego spełniał dopiero od dnia [...] r., to jest od dnia udokumentowania okresu uprawniającego do zasiłku. Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z dnia [...] r. wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. w okresie od 15 czerwca 2008 r. do dnia 15 grudnia 2009 r. J. G. opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, a podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. A zatem z przedłożonych przez stronę dokumentów wynika, iż udokumentował on okres 536 dni uprawniający do nabycia prawa do zasiłku. Z uwagi na fakt, iż skarżący udokumentował okres uprawniający do zasiłku wynoszący ponad 5 lat i mniej niż lat 20 oraz oświadczył, że nie posiada żadnych innych dokumentów dotyczących stażu pracy, od tych, które przedstawił w urzędzie pracy, J. G. przysługuje zasiłek dla bezrobotnego w wysokości 100 % kwoty zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust. 1 ustawy. Na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przedmiotowy zasiłek przyznano stronie na okres 6 miesięcy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. J. G. podniósł, że jego staż pracy w zakładach państwowych wynosi ponad 20 lat. Za ten okres odprowadzana była składka na ubezpieczenie społeczne. Wszelkie dokumenty potwierdzające powyższy fakt znajdują się w Powiatowym Urzędzie Pracy. W ocenie skarżącego przysługuje mu prawo do otrzymania zasiłku dla bezrobotnego w wysokości120 % zasiłku podstawowego przez okres 1 roku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art.134 § 1 p.p.s.a.

Rozpoznając skargę, w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja w części przyznającej J. G. prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] r. na okres 6 miesięcy w wysokości 100 % zasiłku podstawowego wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c skutkuje jej uchyleniem w tej części.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.).

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą bezrobotną niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia pracy co najmniej w połowie wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

lit. a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

lit. b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

lit. c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca,

lit. d) opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, [...]..

Do okresu 365 dni zalicza się między innymi okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy).

Wysokość zasiłku, stosownie do treści art. 72 ust. 1 ustawy, wynosi 717 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku i 563 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku.

Natomiast przepis art. 73 ust. 1 stanowi, że okres pobierania zasiłku wynosi:

1) 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju;

2) 12 miesięcy - dla bezrobotnych:

a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub

b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub

c) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy J. G. w dniu [...] roku zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr [...] w Ł. jako osoba bezrobotna. Z tą datą skarżący uzyskał status osoby bezrobotnej. Natomiast prawo do przyznania zasiłku dla bezrobotnego skarżący nabył w dniu [...] r., to jest w dniu złożenia w Powiatowym Urzędzie Pracy nr [...] w Ł.: zaświadczeń z ZUS z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, poświadczeń ZUS z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. o okresach wypłaconych świadczeń oraz orzeczenia komisji lekarskiej ZUS nr [...] z dnia [...] r. i decyzji z dnia [...] r. o odmowie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Na podstawie powyższych dokumentów organy administracji publicznej uznały, iż skarżący udokumentował okres uprawniający do zasiłku wynoszący ponad 5 lat i mniejszy niż lat 20. Z tego względu przyznały skarżącemu zasiłek w wysokości 100 % zasiłku podstawowego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W ocenie Sądu przyjęte przez organ stanowisko co do wysokości przyznanego świadczenia uznać należy za przedwczesne.

Wskazać bowiem należy, że J. G. w okresie od dnia 30 stycznia 1999 r. do 1 grudnia 2004 r. był zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Z załączonej do akt administracyjnych karty rejestracyjnej bezrobotnego z dnia 29 stycznia 1999 r., część "B okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, działalności i inne okresy" wynika , iż skarżący od dnia 19 listopada 1966 r. do dnia 23 lipca 1988 roku, z przerwami świadczył stosunek pracy w pełnym wymiarze czasu pracy.

Przepis § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U z 2004 r. Nr 262 poz. 2607 ze zm.) stanowi, iż osoba rejestrująca się między innymi przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji świadectwa pracy oraz inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień. Z dokumentów tych właściwy powiatowy urząd pracy może sporządzać kserokopie, w zakresie niezbędnym do ustalenia uprawnień (§ 3 ust. 3 rozporządzenia).

Zauważyć należy, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada, że rola organu orzekającego, to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, art. 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Oznacza to, że w pewnych sytuacjach organy administracji powinny nie tylko oczekiwać wyjaśnień strony, ale same ocenić cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W sytuacji, gdy pewne okoliczności sprawy budzą wątpliwości lub są niewystarczające rzeczą organu jest wezwanie strony do ich uzupełnienia oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego.

Wprawdzie skarżący utracił status osoby bezrobotnej po pierwszej rejestracji w dniu 1 grudnia 2004 roku w związku z podjęciem działalności gospodarczej, co spowodowało wyłącznie go z rejestru osób bezrobotnych, jednakże zgodnie z § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, w przypadku gdy bezrobotny był już zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy, ponowna rejestracja polega na wprowadzeniu do rejestru nowych danych lub aktualizacji istniejących.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż organ administracji, nie biorąc pod uwagę posiadanych przez siebie informacji o wcześniejszych okresach zatrudnienia J. G., a opierając się jedynie na dokumentach przedstawionych przez stronę w dniu [...] r. w sposób nieprawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy.

W ocenie Sądu nienależyte wyjaśnienie powyższych kwestii stanowiło naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany zebrać i rozpatrzyć dostępny materiału dowodowy w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością.

Natomiast przepis art. 77 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przeprowadzenia dowodu, co oznacza, iż nie może on jedynie biernie oczekiwać na dowody zgłoszone przez stronę.

Również obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.) wymaga, aby w toku postępowania organy podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Ł. z dnia 26 listopada 1999 r. sygn. akt l SA/Łd 1592/97, publ. LexPolonica; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2000 r. sygn. akt l SA/Lu 1609/98, publ. LexPolonica).

Brak przeprowadzenia powyższych ustaleń uniemożliwiał w ocenie Sądu jednoznaczne stwierdzenie, iż skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100%, a nie 120 % zasiłku podstawowego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji publicznej winien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Organ rozpatrując sprawę będzie zobowiązany do ustalenia w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy. W szczególności zobowiązany będzie do wyjaśnienia okresów zatrudnienia skarżącego. Dopiero wyczerpujące ustalenie tych okoliczności pozwoli orzec o przysługującej skarżącemu wysokości świadczenia oraz okresu jego pobierania.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję w części, w której przyznaje prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] r. na okres 6 miesięcy w wysokości 100% kwoty zasiłku podstawowego.

Uwzględniając treść art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w części uchylonej do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W pozostałym zakresie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, uznając, iż organy administracji prawidłowo uznały, że skarżącemu przysługuje status osoby bezrobotnej od dnia [...] r. Ponadto organ II instancji prawidłowo uznał, zgodnie z żądaniem skarżącego zawartym w odwołaniu, że nie przysługiwał mu zasiłek od dnia [...] r. do dnia [...] r. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1.

Wobec powyższego skarżący warunki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego spełniał dopiero od dnia [...] r., to jest od dnia przedłożenia pracownikowi powiatowego urzędu pracy nowych dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień.

A.B.