Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 194/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi Rektora Akademii [...] im. [...] w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji rektora o zawieszeniu nauczyciela akademickiego w pełnieniu obowiązków 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz Rektora Akademii [...] im. [...] w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej także: "Minister" lub "organ") - działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. Nr 64, poz.1365 ze zm. - dalej także: "P.s.w.") - stwierdził nieważność decyzji Rektora Akademii [...] im. [...] w W. (dalej także: "Rektor Akademii [...]) z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], na mocy której zawieszono A. Z. w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego, a w konsekwencji w pełnieniu funkcji dziekana Wydziału [...] na okres dłuższy niż 6 miesięcy.

Zaskarżona decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydana została w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], Rektor Akademii [...] im. [...] w W. - działając na podstawie art. 147 ust. 1 i 3 oraz art. 148 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym - zawiesił z dniem [...] grudnia 2014 r. A. Z. w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego, a w konsekwencji w pełnieniu funkcji Dziekana Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w W. na okres trwania postępowania wyjaśniającego wszczętego w dniu [...] grudnia 2014 r., a w przypadku skierowania przez Rzecznika Dyscyplinarnego do Komisji Dyscyplinarnej wniosku o ukaranie i wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, również na czas trwania postępowania dyscyplinarnego, jednak nie dłużej niż na okres 6 (sześciu) miesięcy.

W uzasadnieniu decyzji Rektor Akademii [...] wskazał, że w dniu [...] grudnia 2014 r. otrzymał informację, że w dniu [...] grudnia 2014 r. Rzecznik Dyscyplinarny wszczął wobec A. Z. postępowanie wyjaśniające w sprawie uchybienia przez tą osobę godności zawodu nauczyciela akademickiego poprzez zachowania, które miały miejsce na nadzwyczajnym posiedzeniu Rady Wydziału [...] w dniu [...] maja 2014 r. Opisując szczegółowe zarzuty stawiane A. Z., Rektor Akademii [...] uznał, że ze względu na dobro uczelni celowe jest zawieszenie tej osoby w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego, a w konsekwencji w pełnieniu funkcji Dziekana Wydziału [...] Akademii [...] do czasu wyjaśnienia sprawy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez A. Z., Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego - powołując się na przepisy art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym - decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] - utrzymał w mocy w/w decyzję Rektora Akademii [...] im. [...] w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. o zawieszeniu A. Z. w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego, a w konsekwencji w pełnieniu funkcji Dziekana Wydziału [...].

W uzasadnieniu decyzji Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego - powołując się zarówno na treść art. 147 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, stanowiącego podstawę prawną wydania spornej decyzji przez Rektora Akademii [...], jak i na ustalenia poczynione w toku postepowania - uznał, że zawieszenie A. Z. jest celowe ze względu na dobro uczelni.

Minister wskazał również, iż jego zadaniem jest wyłącznie ocena prawna aktu wydanego przez Rektora Akademii [...] z punktu widzenia jego legalności. Oceniając według tego kryterium sporną decyzję Rektora Akademii [...], Minister uznał, że Rektor wspomnianej uczelni nie naruszył prawa.

Na powyższą decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. Z.

Wnosząc o uchylenie obu spornych decyzji, skarżąca A. Z. zarzuciła Ministrowi:

- naruszenie art. 147 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym - przez akceptację stwierdzenia, że na podstawie tej normy prawnej możliwe jest też zawieszenie w pełnieniu funkcji Dziekana Wydziału;

- naruszenie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym - polegające na braku stwierdzenia nieważności kwestionowanego rozstrzygnięcia Rektora Akademii [...];

- naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - przez niepodjęcie kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzenie okoliczności podnoszonych w odwołaniu.

W wyniku rozpatrzenia powyższej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1016/15, uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] i zasądził od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz A. Z. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarżony akt, mimo że nie został nazwany przez organ, stanowił decyzję administracyjną. Sąd zauważył bowiem, iż Minister w komparycji rozstrzygnięcia powołał przepis art. 104 § 1 k.p.a. Ponadto, jak stwierdził Sąd, omawiany akt zawierał rozstrzygnięcie organu w sprawie indywidualnej. W konsekwencji, WSA w Warszawie uznał, że ocena powyższego rozstrzygnięcia pod względem poprawności formalnej winna więc następować przez pryzmat uregulowań przepisów k.p.a.

Analizując w ten sposób zaskarżoną decyzję Ministra, Sąd doszedł do wniosku, iż treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie spełnia kryteriów opisanych w art. 107 k.p.a.

WSA w Warszawie zauważył, że podstawą działania Rektora Akademii [...], jako organu pierwszej instancji, był przepis art. 147 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym Rektor może zawiesić w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne lub dyscyplinarne, a także w toku postępowania wyjaśniającego, jeżeli ze względu na wagę i wiarygodność przedstawionych zarzutów, celowe jest odsunięcie go od wykonywania obowiązków.

Sąd stwierdził, że przywołana norma prawna stanowi więc uprawnienie dla Rektora, zawieszenia nauczyciela w pełnieniu obowiązków, z którego Rektor może, lecz nie musi skorzystać. Zdaniem Sądu, taki luz decyzyjny, jaki ustawodawca pozostawił Rektorowi oznacza, iż w sytuacji, gdy zechce on jednak skorzystać z omawianego uprawnienia, powinien w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyłuszczyć w sposób wyczerpujący motywy, jakimi się kierował wydając decyzję.

Sąd zwrócił uwagę, że przywołany przepis art. 147 ust. 1 P.s.w. określa dwie przesłanki, od których łącznego spełnienia uzależniona jest możliwość podjęcia określonych działań przez Rektora, tj.: przeciwko zawieszanemu nauczycielowi musi być wszczęte postępowanie karne lub dyscyplinarne, lub też musi się toczyć postępowanie wyjaśniające, zaś waga i wiarygodność przedstawionych nauczycielowi zarzutów musi przemawiać za tym, iż celowe jest odsunięcie go od wykonywania obowiązków.

W tej sytuacji, Sąd uznał, że koro więc od kumulatywnego spełnienia powyższych przesłanek uzależnione jest prawo Rektora do zawieszenia nauczyciela w pełnieniu obowiązków, to takie rozstrzygnięcie Rektora powinno również zawierać szczegółowe odniesienie się do nich.

Tymczasem, jak zauważył Sąd, treść zaskarżonej decyzji i jej uzasadnienie świadczą o tym, że Minister nie podołał ww. obowiązkom. Zdaniem Sądu, organ nie przedstawił sposobu rozumienia sformułowania użytego przez ustawodawcę w art. 147 ust. 1 cyt. ustawy, ani nie dokonał szczegółowej analizy stanu faktycznego sprawy przez pryzmat powyższej normy prawnej. Jednocześnie, Sąd zarzucił, że Minister w ogóle nie doniósł się do przesłanki wagi i wiarygodności przedstawionych nauczycielowi zarzutów i nie ocenił przez ich pryzmat celowości odsunięcia nauczyciela od pełnienia obowiązków. Sąd uznał, że Minister ograniczył się jedynie do przytoczenia sformułowania zawartego w uzasadnieniu decyzji Rektora Akademii [...], iż zawieszenie jest celowe ze względu na dobro uczelni. Sąd stwierdził jednak, że tego typu autorytatywne stwierdzenie nie może być potraktowane jako przedstawienie wyczerpującego stanowiska w sprawie.

WSA w Warszawie podkreślił ponadto, że Minister, jako organ odwoławczy nie ustosunkował się do problematyki poprawności konkluzji zawartej w spornym rozstrzygnięciu Rektora Akademii [...], iż konsekwencją zawieszenia w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego jest zawieszenie w pełnieniu funkcji Dziekana Wydziału [...]. Sąd uznał, że Minister odnosząc się do powyższej materii, winien wyjaśnić, czy do zawieszenie w pełnieniu funkcji Dziekana Wydziału [...] Akademii [...] musi dojść w sytuacji zawieszenia w pełnieniu obowiązków nauczyciela. Zdaniem Sądu, Minister nie wyjaśnił więc tego, czy przepisy prawa dopuszczają możliwość pełnienia funkcji Dziekana przez osobę zawieszoną w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego. W tej sytuacji, jak stwierdził Sąd, brak zajęcia wiążącego stanowiska w powyższej materii przez Ministra sprawia, że również z tego powodu uzasadnienie zaskarżonej decyzji Ministra jawiło się jako niepełne.

WSA w Warszawie zarzucił, że brak szczegółowego wyjawienia przez organ powodów, dla których postanowił wydać zaskarżone rozstrzygnięcie - sprawia, iż niemożliwą jawi się ocena przez Sąd skarżonej decyzji Ministra. Sąd uznał bowiem, że nie znając motywów działania Ministra, nie posiada materiału nadającego się do oceny. Tym samym, Sąd stwierdził, że został pozbawiony możliwości oceny poprawności merytorycznej zaskarżonej decyzji. Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2015 r.

W świetle powyższych rozważań, uznając, iż skarżona decyzja narusza prawo i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, Minister będzie zobligowany do wyczerpującego uzasadnienia własnego stanowiska, z uwzględnieniem argumentacji zawartej w niniejszym wyroku Sądu.

Po otrzymaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1016/15, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w piśmie z dnia 6 czerwca 2016 r. zwrócił się do stron postępowania, a więc zarówno do Rektora Akademii [...] im. [...] w W., jak i do pełnomocnika A. Z., aby podmioty te przesłały ewentualne uwagi, dodatkowe pisma i informacje, które uznają za ważne oraz mogące pomóc w przygotowaniu ponownego rozstrzygnięcia sprawy.

W piśmie z dnia 15 czerwca 2016 r. swoje stanowisko w sprawie przedstawił Rektor Akademii [...] im. [...] w W.

Z kolei, w pismach z dnia 16 czerwca 201 r., z dnia 24 czerwca 2018 r. oraz z dnia 30 czerwca 2016 r. swoje stanowisko w sprawie przedstawiła A. Z., reprezentowana przez adwokata.

W wyniku analizy całości zgromadzonego materiału dowodowego, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], stwierdził nieważność decyzji Rektora Akademii [...] im. [...] w W. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], na mocy której zawieszono A. Z. w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego, a w konsekwencji w pełnieniu funkcji dziekana Wydziału [...] na okres dłuższy niż 6 miesięcy.

W uzasadnieniu decyzji Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, powołując się na brzmienie art. 147 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, wskazał, iż z treści wzmiankowanego przepisu wynika, że aby doszło do fakultatywnego zawieszenia pracownika akademickiego, muszą być spełnione kumulatywnie trzy przesłanki, a więc musi zostać wszczęte postępowanie dyscyplinarne, waga zarzutów musi mieć taki charakter, aby czynić celowym odsunięcie od wykonywania obowiązków, a zarzuty musza charakteryzować się wiarygodnością. Minister uznał, że należy przyjąć, iż postępowania wyjaśniające zostało wszczęte, a więc pozostaje określić, czy waga i wiarygodność przedstawionych zarzutów sprawiały, iż konieczne było odsunięcie A. Z. od wykonywania obowiązków nauczyciela akademickiego i dziekana.

Mając powyższe na względzie, Minister uznał, że w spornej decyzji Rektora Akademii [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. organ ten nie uzasadnił w ogóle, z jakiego powodu należy uznać, iż ze względu na wagę i wiarygodność przedstawionych A. Z. zarzutów celowe jest odsunięcie jej od wykonywania obowiązków.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, powołując się na stanowisko przedstawicieli doktryny wyrażone w komentarzu do ustawy (vide: Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz, pod red. W. Sanetry i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2013, s. 348) Minister uznał, że z uwagi na fakt, iż w spornej decyzji Rektora Akademii [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., oprócz wymienienia zarzutów, w żaden sposób nie wskazano, iż stawiane A. Z. zarzuty są wiarygodne, a ich waga poważna, to należy stwierdzić, iż w chwili podpisania wspomnianej decyzji nie doszło do kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek opisanych w art. 147 ust. 1 cyt. ustawy.

W tej sytuacji, Minister zarzucił, iż Rektor Akademii [...] w spornej decyzji nie wykazał, że miał podstawy do zawieszenia A. Z. w obowiązkach nauczyciela akademickiego i w konsekwencji Dziekana Wydziału [...], powołując się na art. 147 ust. 1 P.s.w.

W związku z powyższym, mając na uwadze przepis art. 36 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, który stanowi, że Minister stwierdza nieważność decyzji rektora uczelni - w przypadku stwierdzenia jej niezgodności z przepisami prawa lub statutem uczelni, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uznał, że zobowiązany był stwierdzić nieważność decyzji Rektora Akademii [...] z dnia z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], na mocy której zawieszono A. Z. w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego, a w konsekwencji w pełnieniu funkcji dziekana Wydziału [...] na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, gdyż była ona niezgodna z przepisem art. 147 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, na który Rektor Akademii [...] powołał się w spornej decyzji o zawieszeniu.

W piśmie z dnia 8 czerwca 2017 r. Rektor Akademii [...] im. [...] w W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Wnosząc w petitum skargi o jej uwzględnienie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., jak też o zasądzenie od Ministra na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych, Rektor Akademii [...] zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności:

a) naruszenia art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez zaniechanie ustalenia prawidłowego stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności sprawy, w szczególności pominięcie argumentacji zawartej w dokumencie z dnia [...] grudnia 2014 r - zawieszeniu A. Z. w wykonywaniu obowiązków nauczyciela akademickiego i konsekwentnie w pełnieniu funkcji dziekana Wydziału [...] oraz stanowisku rektora Akademii [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. i w rezultacie przyjęcie, że Rektor Akademii [...] nie mógł zawiesić A. Z. w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego;

b) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przy wydawaniu zaskarżonej decyzji;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) naruszenie art. 36 ust 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym - poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji orzekanie o nieważności decyzji rektora uczelni po upływie terminu wskazanego w tym przepisie;

b) naruszenie art. 147 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym - poprzez uznanie, że decyzja Rektora Akademii [...] o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego nie wykazywała, że Rektor miał podstawy do zawieszenia [...] A. Z. w obowiązkach nauczyciela akademickiego i w konsekwencji dziekana Wydziału [...] tej uczelni.

W uzasadnieniu skargi Rektor Akademii [...] im. [...] w W. zarzucił Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego, że rozpoznając ponownie sprawę, ustalił stan faktyczny wyłącznie w oparciu o odwołanie A. Z., nie biorąc pod uwagę ani treści spornego dokumentu zawieszenia w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego i konsekwentnie w pełnieniu funkcji dziekana Wydziału, ani stanowiska strony skarżącej - Rektora Akademii [...] im. [...] w W., wyrażonego w skierowanym do Ministra stanowisku z dnia [...] czerwca 2016 r., w którym Rektor Akademii [...] ponownie wykazał, że powaga czynów popełnionych przez A. Z. była na tyle poważna, że uzasadniała odsunięcie jej od pełnienia obowiązków nauczyciela akademickiego i konsekwentnie od pełnienia funkcji dziekana wydziału.

Rektor Akademii [...] zarzucił także Ministrowi, że rozpatrując sprawę, organ ten nie odniósł się do wyjaśnień Rektora, pomijając je, a ponadto, że nie dokonał żadnej oceny zebranego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wyjaśniającego, który powinien się znaleźć w uzasadnieniu decyzji administracyjnej, jak też nie wskazał również, na jakich dowodach oparł się wydając zaskarżoną decyzję.

Jednocześnie strona skarżąca zarzuciła Ministrowi, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. brak jest uzasadnienia faktycznego, w szczególności z uwagi na brak wskazania, na jakich dowodach organ oparł swoje rozstrzygnięcie i dlaczego pominął argumentację Rektora Akademii [...].

Rektor Akademii [...] zarzucił, że Minister nie wskazał w decyzji powodów, dla których nie wziął pod uwagę pisemnego stanowiska strony skarżącej zawartego w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r.

Ponadto, Rektor Akademii [...] zarzucił również, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego błędnie zastosował art. 36 ust 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Skarżący podniósł, że ustawodawca w art. 36 ust 1 cyt. ustawy zakreślił termin, w którym minister nadzorujący zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji rektora, zaś z jego brzmienia wynika, że wskazany tam termin na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego ministra właściwego nadzorującego Akademię [...] jest terminem materialnym, czyli terminem, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego.

Mając powyższe na względzie, Rektor Akademii [...] im. [...] w W. zwrócił uwagę, że decyzja nadzorcza Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego została wydana po blisko 2 latach od zawieszenia w pełnieniu obowiązków A. Z., w tym po ponad roku od wydania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylającego uprzednie rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w tej sprawie. W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że skoro termin dwumiesięczny zakreślony przepisem art. 36 ust 1 P.s.w. minął, Minister nie był uprawniony do rozstrzygania.

Rektor Akademii [...] zarzucił jednocześnie, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego naruszył również przepis art. 147 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym.

Strona skarżąca zauważyła bowiem, że decyzja rektora zawieszająca w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego jest decyzją zarządczą w obrębie jednostki, a więc nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, jak decyzja administracyjna, albowiem ustawodawca milczy w kwestii formy prawnej, w jakiej zawieszenie w pełnieniu obowiązków ma być podejmowane. W tym miejscu Rektor Akademii [...] zaznaczył, iż załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej następuje wtedy, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych wynika, że załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej.

Rektor Akademii [...] zarzucił, iż umknęło uwadze Ministra, iż pismo zawieszające A. Z. w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego zawierało uzasadnienie, w którym znalazło się wyjaśnienie rektora, dlaczego - jego zdaniem - zawieszenie w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego i konsekwentnie w obowiązkach dziekana wydziału jest zasadne. Rektor Akademii [...] uznał, że waga czynów skutkujących odpowiedzialnością dyscyplinarną jest na tyle poważna, że biorąc pod uwagę dobro uczelni, celowe było odsunięcie A. Z. od pełnienia funkcji nauczyciela akademickiego i dziekana Wydziału [...].

Zdaniem strony skarżącej, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie zbadał, że konsekwencją wszczęcia postępowania wyjaśniającego było skierowanie wniosku o ukaranie [...] A. Z. do komisji dyscyplinarnej działającej w Akademii [...]. Strona skarżąca zauważyła, że komisja dyscyplinarna wydała orzeczenie, w którym orzekła o winie A. Z. i ukarała ją karą dyscyplinarną nagany z pozbawieniem prawa do pełnienia funkcji kierowniczych w uczelniach na okres dwóch lat. Ponadto, Rektor Akademii [...] podniósł, że Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego uchyliła to orzeczenie z przyczyn naruszenia przepisów postępowania dyscyplinarnego, nie wypowiadając się co do meritum - winy obwinionej A. Z.

Rektor Akademii [...] stwierdził, że na skutek upływu czasu, w którym postępowanie dyscyplinarne musiało być zakończone, na podstawie art. 144 ust. 4a ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, postępowanie dyscyplinarne w stosunku do obwinionej zostało umorzone. Niemniej jednak, strona skarżąca uznała, że umorzenie postępowania dyscyplinarnego w żadnym stopniu nie powoduje uniewinnienia obwinionej.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził, że uwagi na fakt, iż w decyzji Rektora Akademii [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., oprócz wymienienia zarzutów, w żaden sposób nie wskazano, że stawiane A. Z. zarzuty są wiarygodne, a ich waga poważna, to należy stwierdzić, iż w chwili podpisania tej decyzji nie doszło do kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek opisanych w art. 147 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Zatem, jak uznał Minister, w spornej decyzji Rektor Akademii [...] nie wykazał, że miał podstawy do zawieszenia A. Z. w obowiązkach nauczyciela akademickiego i w konsekwencji Dziekana Wydziału [...] powołując się na art. 147 ust. 1 cyt. ustawy. W konsekwencji, Minister uznał, że zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważność spornej decyzji Rektora Akademii [...] z dnia z dnia [...] grudnia 2014 r., gdyż była ona niezgodna z przepisem art. 147 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, na który rektor powoła się w decyzji o zawieszeniu.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził ponadto, że nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby zaskarżona decyzja została wydana po terminie wskazanym w art. 36 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, albowiem trzeba wziąć pod uwagę, że gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r. uchylił decyzję Ministra i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego, to zrobił to także już po terminie wskazanym w przywołanym wyżej art. 36 cyt. ustawy.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu uchybień formalnych, Minister stwierdził, że w zaskarżonej decyzji obszernie uzasadnił konieczność wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność spornej decyzji Rektora Akademii [...].

Minister nie zgodził się również ze stanowiskiem strony skarżącej, jakoby sporna decyzja zawieszająca nauczyciela akademickiego wykazywała, że Rektor Akademii [...] miał podstawy do zawieszenia [...] A. Z. w obowiązkach nauczyciela akademickiego i w konsekwencji dziekana Wydziału [...].

Minister uznał ponadto, że mówienie o winie [...] A. Z. w sytuacji, gdy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej zostało podważone - jest nadużyciem. Minister stwierdził, że wydając sporną decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r., Rektor Akademii [...] winien był jednoznacznie wykazać, co stało u podstaw wydania decyzji zawieszającej A. Z., a także winien wyraźnie wyjaśnić, czy chwili wydawania tej decyzji spełnione były wszelkie przesłanki umożliwiające jej wydanie.

W ocenie Ministra, wszystkie przesłanki nie zostały jednak spełnione, dlatego zachodziła podstawa do wydania decyzji, na mocy której Minister stwierdził nieważność decyzji Rektora Akademii [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.

Obecny na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 26 września 2018 r. pełnomocnik procesowy skarżącego Rektora Akademii [...], podtrzymując dotychczasowe stanowisko strony skarżącej wyrażone w skardze, podniósł dodatkowo, że - w ocenie skarżącej uczelni - decyzja o zawieszeniu nauczyciela akademickiego, oparta na przepisie art. 147 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, nie ma charakteru decyzji administracyjnej, lecz jest aktem o charakterze wewnętrznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga Rektora Akademii [...] im. [...] w W. zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek - co należy wyraźnie podkreślić - z innych przyczyn, niż wskazane w skardze.

Otóż, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wydając zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], stwierdzająca nieważność decyzji Rektora Akademii [...] im. [...] w W. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], na mocy której zawieszono A. Z. w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego, a w konsekwencji w pełnieniu funkcji dziekana Wydziału [...] na okres dłuższy niż 6 miesięcy - dopuścił się istotnego naruszenia przepisów art. 36 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym.

Sąd uznał, że organ dopuścił się naruszenia wspomnianego wyżej przepisu art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym przede wszystkim w konsekwencji ewidentnego naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem - wbrew normie prawnej wyrażonej w tym przepisie - Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wydając zaskarżoną decyzją, nie zastosował się w pełni do oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2016 r., wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1016/15.

Zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przyjmuje się zgodnie, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji publicznej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 398; podobnie: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 691-692 i cyt. tam wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2320/05, LexPolonica nr 402781).

Należy zauważyć, że nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego, będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, przyjmuje się, iż zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 1089/99).

Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Niewątpliwie, ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku.

Pamiętać należy przy tym, że ocena prawna, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez sąd istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu (tak m. in. /w:/ wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3103/02).

Należy ponadto wskazać, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, a także oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą.

Warto zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 426/08, stwierdził jednoznacznie, że związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (por. m. in. M. Jagielska, J. Jagielski i R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, po red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 2 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 592 i powołane tam orzecznictwo).

Mając na względzie powyższe, należy zauważyć, że w niniejszej sprawie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wydając sporną decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], bezwzględnie związany byli oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1016/15.

W tej sytuacji wskazać trzeba więc, iż w przedmiotowym wyroku z dnia 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ustosunkowując się do zarzutów A. Z. zawartych w skardze na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego - stwierdził wyraźnie, iż zaskarżony akt Ministra utrzymujący w mocy decyzję Rektora Akademii [...] im. [...] w W. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], na mocy której zawieszono A. Z. w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego, a w konsekwencji w pełnieniu funkcji dziekana Wydziału [...], mimo że nie został nazwany przez Ministra, stanowił decyzję administracyjną, albowiem - jak przesądził WSA w Warszawie - omawiany akt Ministra zawierał rozstrzygnięcie organu w sprawie indywidualnej.

W konsekwencji, rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd uznał, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wydając zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. stwierdzającą nieważność decyzji Rektora Akademii [...] im. [...] w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. - dopuścił się istotnego naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, albowiem - wbrew normie prawnej wyrażonej w tym przepisie - stwierdził nieważność decyzji Rektora Akademii [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wydaną w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego, pomimo, że decyzja ta miała charakter decyzji administracyjnej zawierającej rozstrzygnięcie organu w sprawie indywidualnej.

Tym samym, Sąd stwierdził, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wydając zaskarżoną decyzję - dopuścił się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu, naruszenie powołanych wyżej przepisów miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Przechodząc do oceny legalności spornej decyzji administracyjnej Ministra, na wstępie należy bardzo wyraźnie podkreślić, iż zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego stwierdza nieważność uchwały organu kolegialnego uczelni lub decyzji rektora uczelni, z wyłączeniem decyzji administracyjnej - w przypadku stwierdzenia jej niezgodności z przepisami prawa lub statutem uczelni.

Z kolei, w świetle art. 36 ust. 2 cyt. ustawy przyjmuje się, iż uprawnienia ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego określone w ust. 1, w odniesieniu do uczelni artystycznych, wykonuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Nie ulega wątpliwości, iż uprawnienia ministra do podejmowania działań nadzorczych w powyższym trybie należy do jego wyłącznej kompetencji, a czynności nadzorcze zawsze podejmowane są z urzędu, nawet w przypadku sygnalizacji kierowanej do ministra przez różne podmioty, co nie oznacza, że przepis art. 36 ust. 1 cyt. ustawy stwarza niczym nieograniczone uprawnienie do żądania wszczęcia przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego postępowania w stosunku do uchwał organów kolegialnych uczelni lub decyzji rektora uczelni

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego (a w zakresie uczelni artystycznych - minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego) jest kompetentny, na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 P.s.w., do stwierdzenia nieważności każdej uchwały organu kolegialnego uczelni lub decyzji rektora (innej niż decyzja administracyjna), w przypadku stwierdzenia jej niezgodności z przepisami prawa lub statutem uczelni.

Rozstrzygnięcie nadzorcze ministra jest decyzją administracyjną, która stanowi wyraz nadzoru prawnego, którego przedmiotem jest wyłącznie ocena legalności działania organów uczelni.

Nie budzi wątpliwości Sądu, iż uprawnienie ministra, określone w przepisie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, dotyczy jedynie podejmowanych przez organy uczelni aktów, które nie są decyzjami administracyjnymi (podobnie: P. Orzeszko /w:/ Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz, pod red. W. Sanetry i M. Wierzbowskiego, WKP, 2013, teza 4 komentarza do art. 36 ustawy), albowiem ustawodawca w analizowanym przepisie w sposób jednoznaczny przesądził, że rozstrzygnięcie ministra nie obejmuje indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności spornej decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. - stwierdził, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się naruszenia przepisu art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, albowiem - pomimo oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1016/15 - pominął fakt, iż rozstrzygnięcie Rektora Akademii [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., wydane w przedmiocie zawieszenia A. Z. w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego oraz pełnieniu funkcji Dziekana Wydziału [...], miało charakter decyzji administracyjnej zawierającej rozstrzygnięcie organu w sprawie indywidualnej.

W konsekwencji, skoro decyzja Rektora Akademii [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. miała charakter władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach indywidualnego adresata (A. Z.), to uznać należy, iż Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, będąc bezwzględnie związany oceną prawną zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1016/15, nie mógł stwierdzić nieważności decyzji Rektora Akademii [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., powołując się na art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym.

Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Sądu - uznać, że wydając sporną decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r., Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego dopuścił się jednocześnie - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a., oraz art. 7 Konstytucji RP.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.

Zasądzając od Ministra na rzecz strony skarżącej kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, Sąd działał na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a.