Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 417/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13, art. 13f
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: art. 3 § 2 pkt 4, art. 52 § 3, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.), Asesor WSA Joanna Brzezińska, Protokolant Specjalista Ewa Kłosowska, po rozpoznaniu w dniu 2 października 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi [...] na czynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] roku kontroler Strefy Płatnego parkowanie w Z. sporządził wezwanie - raport nr [...] do uiszczenia opłaty dodatkowej z tytułu nieopłaconego miejsca parkowania w tej strefie pojazdu marki [...] na [...] z Z.

Pismem [...] ( doręczonym adresatowi 4 kwietnia 2008 r.) Prezydent Miasta Z., wezwał T.L. do uregulowania opłaty dodatkowej w wysokości 50 zł z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie w dniu [...]r. pojazdu samochodowego marki [...] na [...] w Z. tj. w obszarze Strefy Płatnego Parkowania.

T.L. pismem z dnia [...] poinformował Prezydenta Miasta Z., że wezwanie [...] jest bezzasadne, z uwagi na fakt, iż we wskazanym w nim terminie oraz miejscu nie parkował żadnego pojazdu, co więcej nie jest właścicielem przedmiotowego pojazdu. Jednocześnie skarżący powołując się na przepis art. 61 § 1 k.p.a. zażądał wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji w przedmiotowej sprawie.

Odpowiadając na powyższe pismo Prezydent Miasta Z., pismem [...], poinformował T.L., że podstawą prawną egzekucji opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu w Stefie Płatnego Parkowania w Z. jest uchwała nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania i wysokości stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. Urz. Woj. Lub. Z 2003r. nr 98 poz. 1388 ) oraz ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Organ wyjaśnił, iż kontroler w dniu [...] r. stwierdził przy pojeździe marki [...], zaparkowanym przy [...], brak opłaty parkingowej, w związku z czym wystawił wezwanie - raport nr [...] tytułem niewniesienia opłaty parkingowej w Strefie Płatnego Parkowania na terenie-miasta Z.. Jak organ wskazał, powyższe ustalenia potwierdzają zdjęcia pojazdu wykonane przez kontrolera. Organ poinformował jednocześnie, iż wezwanie - raport umieszczone pod wycieraczką pojazdu, jako druk ścisłego zarachowania może ulec zniszczeniu, dlatego organ wysyła wezwanie do zapłaty, przypominając o niewniesionej a wymaganej opłacie dodatkowej. Organ wskazał, iż opłata dodatkowa ma charakter kary porządkowej, w związku z tym nie ma obowiązku potwierdzenia przez kierującego pojazdem odbioru wezwania - raportu nałożonego tytułem nieuiszczenia wymaganej opłaty w Strefie Płatnego Parkowania.

Odnosząc się do stanowiska T.L. wyrażonego w piśmie z [...] r. Prezydent Miasta Z. wyjaśnił, iż zgodnie z przepisem art. 140 Kodeksu cywilnego osobą, która może swobodnie rozporządzać rzeczą -samochodem, jest jego właściciel i on odpowiada za czynności i działania wykonane tym samochodem (w tym zajmowanie miejsca parkingowego), a jeżeli właściciel nie rozporządzał samochodem w określonym miejscu i czasie, to winien wskazać osobę, której udostępnił samochód. Wskazał, iż na podstawie informacji udzielonych przez Centralną Ewidencję Pojazdów i Kierowców CEP l K ustalił, iż właścicielem w/w pojazdu samochodowego na dzień [...]r. był T.L.. Organ wyjaśnił również, iż podjęte działanie nie ma na celu udowodnienia, że T.L. użytkował przedmiotowy pojazd w dniu [...] r., w którym nałożono opłatę dodatkową za parkowanie pojazdu. Właściciel pojazdu powinien wiedzieć, kto był użytkownikiem w/w pojazdu w danym dniu. W myśl art. 78 ust. 4 ustawy prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. nr 58 poz. 515 ze zm.) właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. Organ udzielił także skarżącemu pouczenia o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od otrzymania jego pisma z dnia 29 kwietnia 2008 r.

Pismem z dnia 9 czerwca 2008 r. T.L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na czynność Prezydenta Miasta Zielonej Góry w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu. W treści skargi wskazał, jako zaskarżoną czynność, zarówno wezwanie [...], jak również pismo Prezydenta Miasta [...]. Skarżący zarzucił, iż organ naruszył obowiązujące przepisy prawa, w tym przepis art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych poprzez błędne ustalenie, że skarżący korzystał w terminie i w miejscu określonym w zaskarżonym wezwaniu z drogi publicznej przez parkowanie pojazdu. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślał, iż we wskazanym w wezwaniu [...] dniu nie parkował żadnego auta w Z., bowiem w tym okresie przebywał poza Z.. Jednocześnie wskazał, iż w dniu [...] roku nie był już właścicielem wskazanego w wezwaniu pojazdu. Zdaniem skarżącego, organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego z uwagi na to, iż nie przeprowadził postępowania administracyjnego w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy i ustalenia osoby obowiązanej do uiszczenia przedmiotowej kary porządkowej. Czynności organu, tj. sporządzenie wezwania - raportu oraz dokumentacji zdjęciowej zostały przeprowadzone z naruszeniem zasady pisemności, nie mają charakteru protokołu, brak jest pod nim podpisu osoby upoważnionej ze wskazaniem stanowiska służbowego. Jednocześnie skarżący podniósł, iż czynności przeprowadzone zostały przez osoby nie mające prawidłowego umocowania do działania. Działanie organu w tym zakresie stanowi naruszenie przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Ponadto w ocenie skarżącego przedmiotowa sprawa powinna zostać rozstrzygnięta w drodze decyzji administracyjnej jak to wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 10 maja 2005 roku w sprawie II SA/Bd 754/04 l. Organ nie zapewnił udziału strony w tym postępowaniu, a także nie uwzględnił jej wniosku dowodowego, przez co uniemożliwił stronie obronę jej interesu prawnego (art. 10 k.p.a.). T.L. podkreślił także, że powyższe nieprawidłowości stanowią naruszenie art. 7 i art. 78 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz prawa wspólnotowego Unii Europejskiej w postaci Rekomendacji nr R (91) 1 Komitetu Ministrów dla Państw Członkowskich z dnia 13 lutego 1991 r. w sprawie sankcji administracyjnych. Zgodnie z zasadą piątą tej rekomendacji, wszelkie postępowanie mogące owocować nałożeniem sankcji administracyjnej, jakie zostało wszczęte wobec osoby, powinno prowadzić do decyzji kończącej postępowanie. Natomiast zgodnie z zasadą szóstą rekomendacji, każda osoba stojąca w obliczu sankcji administracyjnej powinna być poinformowana o zarzutach przeciwko niej. Należy udzielić jej wystarczającego czasu dla przygotowania jej sprawy, biorąc pod uwagę złożoność, jak również surowość sankcji, jakie mogą być nałożone.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Z. ( reprezentowany przez pełnomocnika ) wniósł o jej odrzucenie zaś na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku o oddalenie skargi. Organ wskazał, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi Prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W ocenie organu nałożenie opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu samochodowego w Strefie Płatnego Parkowania stanowi czynność materialno - techniczną, na którą zgodnie z art. 3 § 2 ust. 4 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi służy skarga. Tymczasem przedmiotem zaskarżenia wskazanym przez skarżącego nie jest sama czynność materialno - techniczna, a dwa pisma kierowane do skarżącego, tj. wezwanie z dnia 28 marca 2008 r. i pismo z dnia 29 kwietnia 2008 r., które nie mieszczą się w zakresie kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, a zatem od tych czynności wskazany środek w postaci skargi nie przysługuje. Ponadto organ podkreślił, iż zgodnie z art. 52 § 4 powołanej ustawy skargę w niniejszej sprawie można było wnieść po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Jedynym pismem jakie wpłynęło do organu od skarżącego po otrzymaniu przez niego wezwania do zapłaty było pismo z dnia [...] Z treści tego pisma wynika, że zawierało ono jedynie zaprzeczenie okolicznościom wskazanym w wezwaniu z dnia 28 marca 2008r., natomiast z całą pewnością nie zawierało wniosku o usunięcie naruszenia prawa. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że skarżący nie dokonał wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym nie spełnił przesłanek przewidzianych w art. 52 § 4 ppsa ustawy. Niedopełnienie tego obowiązku powinno więc skutkować odrzuceniem przez Sąd skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego w przedmiocie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i niewydajnie decyzji administracyjnej, Prezydent Miasta Z. wyjaśnił, iż skarżący zdaje się nie zauważać, że przepisy ustawy o drogach publicznych zostały znowelizowane. Ponadto podkreślił, iż w przywołanym przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy sygn. akt II SA/Bd 754/04 skład orzekający wskazał, iż "obowiązek uiszczenia tej opłaty wynika wprost z ustawy, a jego konkretyzacja nie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Dokonanie obliczenia tej opłaty i jej pobór następuje w drodze czynności materialno - technicznej. Fakt znalezienia się w sytuacji opisanej wyżej jest pewnym zdarzeniem zamkniętym w przeszłości. Ustalenie kierowcy w takiej sytuacji nie ma istotnego znaczenia dla powstania obowiązku uiszczenia opłaty. Obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z mocy ustawy, a przekładając to na język Ordynacji podatkowej można powiedzieć, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej następuje z chwilą zaistnienia zdarzenia - w tym wypadku znalezienia się w strefie płatnego parkowania i parkowania tam pojazdu samochodowego". Organ nie zgodził się oceną skarżącego w przedmiocie naruszenia przepisów prawa wspólnotowego. Zasada piąta Rekomendacji nr R (91) 1 Komitetu Ministrów dla Państw Członkowskich przewiduje, że wszelkie postępowania mogące skutkować nałożeniem sankcji administracyjnej, jakie zostały wszczęte wobec osoby, powinno prowadzić do decyzji kończącej postępowanie. Z kolei zasada szósta przewiduje, że każda osoba stojąca w obliczu sankcji powinna być poinformowana o zarzutach przeciwko niej. Należy także udzielić jej wystarczającego czasu dla przygotowania tej sprawy, biorąc pod uwagę złożoność jej przedmiotu i surowość grożących sankcji. Należy zapewnić możliwość przesłuchania, zanim jakakolwiek decyzja zostanie podjęta. Skoro w niniejszej sprawie obowiązek określonego zachowania wynika bezpośrednio z ustawy, bez konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego a jednocześnie, co wskazano wyżej, strona miała wystarczający czas i możliwość wypowiedzenia się co do okoliczności sprawy, wykazania innej osoby, która kierowała pojazdem (zgodnie z przepisami prawa ruchu drogowego). Zatem nie naruszono wskazanych norm prawa wspólnotowego. Organ wywodził, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest nieopłacenie postoju w strefie, w miejscu i czasie wynikającym z wezwania - raportu. Wezwania te będące drukiem ścisłego zarachowania stanowi dowód na brak opłaty za parkowanie pojazdu marki [...]. Tym samym mija się z celem powoływanie na tą okoliczność świadków, ponieważ w myśl przepisów ustawy o drogach publicznych osobą zobowiązaną do uiszczenia opłaty parkingowej jest osoba korzystająca z miejsca do parkowania ( osoba dysponująca samochodem w określonym miejscu i czasie). Jednocześnie organ zaznacza, że zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie cywilnym (art. 140) - osoba, która może swobodnie rozporządzać rzeczą (pojazdem) jest jego właściciel i on odpowiada za czynności i działania wykonywane za pomocą tego samochodu, a jeżeli właściciel nie rozporządzał samochodem w określonym miejscu i czasie, winien wskazać osobę, której udostępnił samochód. Ponadto odnosząc się zarzutu braku umocowania innych podmiotów niż organ administracji publicznej do administrowania Strefą Płatnego Parkowania (spółka P., Z.) Prezydent wskazał, iż zarządzeniem nr 445/03 z dnia 13 czerwca 2003 r. organu od dnia 1 lipca 2003 r. Strefę Płatnego Parkowania w Z. prowadzi Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, a nie spółka P.. Tym samym dochody uzyskiwane z opłat dodatkowych pozostają dochodami zarządcy drogi -Prezydenta Miasta Z., a nie jak to miało miejsce w latach poprzednich spółki P..

W dniu 30 września 2008r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego ( pismo z dnia 29 września 2008r. o odroczenie rozprawy. W uzasadnieniu wskazywał on, iż niedoręczenie mu przez Sąd żądanych pismem z dnia 26 listopada 2008r. kserokopii dokumentów uniemożliwia mu obronę jego praw. Jednocześnie podtrzymał wniosek z dnia z dnia 26 lipca 2008r. Wniósł również o przeprowadzenie dowodu z załączonej do pisma z dnia 29 września kopii umowy kupna - sprzedaży samochodu marki [...] z dnia 5 lutego 2006 roku na okoliczność iż w dniu [...] roku nie był już właścicielem wskazanego pojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

l. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W pierwszej kolejności wskazania wymaga, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza kontrola dopuszczalności jej rozpoznania przez sąd administracyjny. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2002 roku, Nr 153,poz.1270 ze zm. - powoływana jako ppsa ), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w.sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na : wezwanie [...] do uiszczenia opłaty dodatkowej, jak również na pismo Prezydenta Miasta [...] stanowiące odpowiedź na jego pismo z dnia [...] Zatem w pierwszej kolejności należało ocenić prawy charakter zaskarżonego wezwania i pisma z dnia [...] w świetle powołanego przepisu art. 3 § 2 ppsa ustanawiającego katalog aktów i czynności podlegających kognicji sądu administracyjnego. Zaskarżone wezwanie i pismo nie stanowią ani decyzji, ani żadnego z postanowień o jakich mowa w pkt 2 i 3 § 2 art. 3 ppsa jak też żadnego z aktów wymienionych w pkt 5, 6 i 7 wskazanego przepisu. Zatem rozważenia wymagało czy oba lub któreś z nich może być uznane za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa ( pkt 4 § 2 art. 3 ppsa ).

Wskazania w związku z tym wymaga, iż uprawnienie organu do obciążenia karą dodatkową za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm. ) oraz z, .będącej aktem prawa miejscowego, uchwały nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania i wysokości stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. Urz. Woj. Lub. Z 2003r. nr 98 poz. 1388 ). Zgodnie bowiem z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Stosownie zaś do art. 13b ust. 4 ustawy rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania:

1) ustala wysokość stawek opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, z tym że opłata za pierwszą godzinę parkowania pojazdu samochodowego nie może przekraczać 3 zł;

2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi;

3) określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.

W myśl przepisu art. 13 f ustawy za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Wysokość tej opłaty dodatkowej ( nie wyższą niż 50 zł ) oraz sposób jej pobierania określa rada gminy (rada miasta). Opłatę dodatkową pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi. Z załącznika nr 2 do powołanej uchwały wynika, iż Rada Miasta Z. wysokość opłaty dodatkowej ( nieuregulowanej w ciągu 4 dni ) ustaliła na 50 zł. Natomiast w Regulaminie Strefy Płatnego Parkowania w Z. ( zał. nr 3 do uchwały ) wskazano, iż nieopłacenie postoju stwierdzają kontrolerzy strefy w wezwaniu - raporcie, który umieszcza się na przedniej szybie pojazdu, zaś wystawienie wezwania - raportu i wymierzenie opłaty dodatkowej jest czynnością materialno-techniczną skutkującą wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji bez obowiązku wydania decyzji administracyjnej ( rozdział 4 Regulaminu ).

W niniejszej sprawie mamy do czynienia ze skargą na czynność organu w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu. Sąd przyjął zatem - co wydaje się oczywiste- iż rzeczywistą intencją skarżącego było -mimo wskazania w skardze jako zaskarżonej czynności wezwania z dnia 28 marca 2008 roku - zaskarżenie czynności nałożenia opłaty dodatkowej ( tj. związanej bezpośrednio z zakresem jego praw i obowiązków ) co nastąpiło w wyniku wezwania - raportu nr [...] z dnia [...] roku. O tej czynności skarżący dowiedział się z wezwania do zapłaty z dnia 28 marca 2008 roku. Na możliwość uznania wezwania - raportu za czynność materialno-techniczną o jakiej mowa w pkt 4 § 2 art. 3 ppsa wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 28 marca 2007 roku w sprawie II SA/Go 4/07. Wskazania bowiem wymaga, iż obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania w obowiązującym stanie prawnym powstaje z mocy prawa - art. 13 f ustawy o drogach publicznych - i nie podlega konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. Wezwanie - raport do uiszczenia opłaty dodatkowej dotyczy sprawy o charakterze publicznoprawnym, mieszczącym się w zakresie władztwa organu administracji publicznej. Wzywa się nim do wykonania obowiązku, który wynika wprost z przepisów prawa. Zatem czynność ta dotyczy "uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa". Ponadto jest aktem zewnętrznym, skierowanym do indywidualnie oznaczonego podmiotu (adresata ). Zatem wezwanie takie ( raport ) uznać można za czynność materialno - techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności materialno-technicznej uwarunkowana jest jednak - z uwagi na treść przepisu art. 52 § 3 ppsa - uprzednim wezwaniem na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest szczególnym środkiem o charakterze procesowym, który umożliwia wzruszenie niezaskarżalnych w zwykłym postępowaniu administracyjnym czynności lub aktów, a tym samym termin do jego wniesienia musi mieć charakter zawity. Za przyjęciem tej tezy przemawia fakt, że choć termin ten został ustanowiony w ustawie procesowej, to jednak za jego pomocą ograniczono w czasie możliwość kwestionowania przedmiotowych aktów i czynności organów administracji publicznej, które są podejmowane w trybie pozaprocesowym, i od których nie przysługują żadne środki zaskarżenia. Należy podkreślić, iż termin czternastodniowy, o którym mowa w art. 52 § 3 ppsa, choć ma znaczenie procesowe, jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu ( vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006). Upływ tego terminu wyłącza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności lub aktu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.

W niniejszej sprawie wbrew twierdzeniu Prezydenta Miasta Z., wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, pismu skarżącego z [...] r. można przypisać charakter wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wprawdzie skarżący nie zatytułował swojego pisma wprost jako wezwanie, jednakże z jego treści jednoznacznie wynika, iż żąda on usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezzasadnym obciążeniu go opłatą dodatkową za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania i wszczęcie oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Z akt sprawy wynika, że T.L. został powiadomiony o nałożeniu kary dodatkowej wezwaniem raportem z dnia [...] roku w wyniku wezwania z dnia 28 marca 2008 r. Wezwanie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 4 kwietnia 2008 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu jego odbioru. Od dnia następnego po tym dniu rozpoczął się zatem bieg terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa o jakim mowa w art. 52 § 3 ppsa. Skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ( pismo z [...] r.) w Kancelarii Urzędu Miasta Z., w dniu jego sporządzenia, uchybiając tym samym terminowi, o którym mowa w art. 52 § 3 ppsa, a który upłynął z dniem 18 kwietnia 2008r.

Mając na uwadze, iż w skardze T.L. zaskarżył również pismo Prezydenta Miasta [...], stanowiące odpowiedź na jego pismo z dnia [...] wskazać należy, iż odpowiedź udzielona przez organ na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie mieści się bowiem w określonym przepisami art. 3 ppsa zakresie kognicji sądu administracyjnego ( vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008r. w sprawie III SAAA/a 1630/08). Oznacza to, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie było niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlegała ona odrzuceniu.

Dodatkowo wskazania wymaga jednak, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ( vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2008 roku w sprawie VI SA/WA 157/08 i postanowienie z dnia 19 maja 2008 roku w sprawie VI SA/Wa 552/08; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 lipca 2007 roku w sprawie III SA/Łdz 333/08 - orzec.zenia.nsa.gQv,pJ ) wyrażany jest również pogląd, iż skarga z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa nie przysługuje w sytuacji, kiedy określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa (np. obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej ), a ich niewykonanie może prowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku ( art. 40 d ust 2 ustawy o drogach publicznych ). W tym przypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje dopiero w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, zaś ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 ppsa postanowień wydawanych w tym postępowaniu ( tak również w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 61). Przyjęcie tego poglądu prowadzi do wniosku, że zaskarżone wezwanie nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w katalogu opisanym w art. 3 § 2 ppsa, co również uzasadnia odrzucenie skargi, ale na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Zgodnie ze wskazanym przepisem skarga podlega bowiem odrzuceniu jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

II. Postanowienie o odrzuceniu skargi może być wydane na posiedzeniu niejawnym ( art. 58 § 3 ppsa ) lub rozprawie (art. 90 § 2 ppsa ). Rozstrzygając niniejszą sprawę na rozprawie w dniu 2 października 2008 roku Sąd uznał, iż brak było podstaw do jej odroczenia, a tym samym uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 29 września 2008 roku. Zgodnie z art. 107 ppsa niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Odroczenie rozprawy przed sądem administracyjnym dopuszczane jest wyjątkowo tj. w przypadkach wskazanych w art. 109 i 110 ppsa lub na wniosek strony z ważnej przyczyny ( art. 99 ppsa ). Za taką ważną przyczynę nie można uznać wywodów strony skarżącej zawartych w piśmie z dnia 29 września 2008r. w sytuacji gdy już pismem z dnia 18 sierpnia ( doręczonym stronie w dniu 3 września 2008r. ) został on poinformowany o warunkach uzyskania kserokopii dokumentów.

Orzekając w niniejszej sprawie Sąd oddalił również wnioski dowodowe skarżącego zawarte w skardze i w piśmie procesowym z dnia 29 września 2008 r. Zgodnie z przepisem art. 106 § 3 ppsa sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zbędne było prowadzenie dowodu z powoływanego w skardze raportu nr [...] z dnia [...] roku jak i zdjęć pojazdu wykonanych w dniu [...] roku w sytuacji, gdy stanowią one element akt administracyjnych sprawy, w oparciu o które orzeka Sąd ( art. 133 §1 ppsa ). Podobnie rzecz przedstawia się z wydrukiem Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, który uzyskał organ i który znajduje się w aktach administracyjnych pojazdu. Natomiast dowód z pisma z dnia 10 kwietnia 2002 roku o wszczęciu postępowania nie był niezbędny do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy podobnie jak dowód z umowy kupna - sprzedaży zważywszy na uznanie skargi za niedopuszczalną.

Mając na uwadze wskazane okoliczności orzeczono jak w sentencji postanowienia. W przypadku odrzucenia skargi brak podstaw prawnych do orzekania w przedmiocie kosztów postępowania ( art. 199 i n ppsa ). Natomiast kwestia zwrotu wpisu od skargi ( art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ppsa ) będzie przedmiotem rozstrzygnięcia w przypadku uprawomocnienia się postanowienia o odrzuceniu skargi.