Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 879/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Gminy Dębica na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w Rzeszowie z dnia 6 września 2016 r. nr XIX/2700/2016 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej w Rzeszowie nr XIX/2700/2016 z dnia 6 września 2016 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną uchwałę, 2) zasądza od Regionalnej Izby Obrachunkowej w Rzeszowie na rzecz skarżącej Gminy Dębica kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 879/16

UZASADNIENIE

Rada Gminy Dębica wydała w dniu 4 sierpnia 2016 r. uchwałę Nr XXI/220/2016 w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej.

§ 4 ust. 1 powyższej uchwały stanowi, że zwalnia się w całości z podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle lub ich części oddane w leasing lub najem osobie prawnej, osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej na prowadzenie działalności gospodarczej, w wyniku których utworzone zostały nowe miejsca pracy przez leasingobiorcę lub najemcę z zastrzeżeniem ust. 4.

Zgodnie z § 4 ust. 2. Przedsiębiorca nabywa prawo do pomocy, z dniem dokonania zgłoszenia zamiaru korzystania z pomocy, które winno nastąpić najdalej przed rozpoczęciem użytkowania nowej inwestycji.

Według § 4 ust. 3 zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od dnia powstania obowiązku podatkowego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym przekroczono maksymalną intensywność pomocy.

W ust. 4 punktach 1, 2 i 3 określono okres zwolnienia w zależności od liczby zatrudnionych pracowników.

Regionalna Izba Obrachunkowa w Rzeszowie uchwałą z dnia 6 września 2016 roku Nr XIX/2700/2016 stwierdziła nieważność § 4 wyżej cyt. Uchwały Rady Gminy Dębica z powodu istotnego naruszenia przepisu art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z § 14 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień z podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną, pomoc na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego, pomoc na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną oraz pomoc na infrastrukturę lokalną (Dz.U. z 2015r., poz. 174), poprzez udzielenie zwolnienia z podatku od nieruchomości przedsiębiorcy (leasingobiorcy/najemcy), który nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu podniesiono, że z treści § 4 wyżej cyt. uchwały Rady Gminy, nie wynika warunek aby osoba korzystająca ze zwolnienia była równocześnie podatnikiem podatku od nieruchomości przedsiębiorcą korzystającym z pomocy. Intencją ustawodawcy było udzielenie pomocy podmiotowi/przedsiębiorcy tworzącemu nowe miejsca pracy i ponoszącemu koszty kwalifikowane o których mowa w § 6 wyżej cyt. Rozporządzenia. W podjętym akcie natomiast pomoc w postaci zwolnienia przysługiwałaby podatnikowi podatku od nieruchomości, który jest wynajmującym lub leasingodawcą i nie tworzy nowych miejsc prawy.

W skardze na wyżej opisaną uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w Rzeszowie z dnia 6 września 2016 r., zarzucono naruszenie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, jako że w sprawie nie nastąpiło istotne naruszenie prawa. Ponadto zarzucono, iż RIO w Rzeszowie naruszyła art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z § 14 ust. 1 wyżej cyt. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2015r. Z tych względów domagano się uchylenia zaskarżonej uchwały.

Podniesiono, iż z treści § 4 wyżej opisanej uchwały Rady Gminy Dębica z dnia 4 sierpnia 2016r. wynika, iż zwolniony będzie właściciel nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa w Rzeszowie wnosiła o oddalenie skargi i podtrzymała dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Rada gminy może wprowadzić w drodze uchwały inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. Zwolnienie określone w § 4 wyżej cyt. uchwały Rady Gminy w Dębicy ma właśnie charakter przedmiotowy.

Zwolnienie to odnosi się bowiem do gruntów, budynków i budowli. Przedmiot musi być tak określony, żeby nie była możliwa identyfikacja konkretnego podatnika, a wiec cechy przedmiotu muszą zostać tak określone, żeby nie była możliwa identyfikacja konkretnego podatnika. Dlatego w § 4 wyżej cyt. uchwały Rady Gminy Dębica tak określono kryterium zwolnienia przez identyfikację przedmiotu a nie podmiotu i taka technika legislacyjna była prawidłowa – porównaj wyrok NSA z 19.X.2016r. sygn. akt II FSK 1307/16.

Zauważyć należy że sama Regionalna Izba Obrachunkowa w Rzeszowie popadła w sprzeczność, bo w sentencji swojej uchwały przyjmuje, że beneficjentem zwolnienia będzie leasingobiorca lub najemca natomiast w uzasadnieniu swojej uchwały podaje, że pomoc w postaci zwolnienia będzie przysługiwała podatnikowi podatku od nieruchomości, który jest wynajmującym lub leasingodawcą.

Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 148 P.p.s.a. uchylono zaskarżoną uchwałę.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 P.p.s.a.