Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 253/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.7, art. 77, art. 107 § 3, art. 75 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 10, art. 21
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich
article: § 2, 3
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 262
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowych na rok 2010 I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego W.K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (BP ARiMR) działając na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64 póz. 427 z późn. zm., dalej zwanej ,,ustawą"), art. 3 pkt. 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji o przyznaniu płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, póz. 76 z późn. zm.), § 2 ust. 1, § 6 pkt. 1, § 7 pkt. 2, § 12, § 17 ust. 2, § 26, § 27 ust. 2, ust. 3, ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, póz. 262 ze zm., dalej zwanego ,,rozporządzeniem") w związku z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r. Nr 170, póz. 1051 i Nr 214, póz. 1349 z późn. zm.), art 10 ust. 3, art. 16 ust. 2, ust. 5, ust. 6, art. 18 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006, str. 74, z późn. zm), art. 15 lit. 1, art. 17 i art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej (...) (Dz.Urz. UE L 30/16 z 31.01.2009 r. art. 12 ust. 1 lit. d i ust. 3, art. 23, art. 26 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316/65 z 02.12.2009), § 2, § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej lub płatności do pomidorów (Dz. U. z 2010 r. Nr 67, póz. 434 z późn. zm.), oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późn. orzekł o odmowie przyznania W.K. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 r.

Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] maja 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek W.K. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, w którym zadeklarował pakiet rolnictwo ekologiczne wariant 2.1 – uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności). Wnioskodawca wskazał działki rolne: A o pow. 77 ha (dz. ewid. [...]) i B o pow. 16 ha (nr ewid. [...]) o łącznej pow. 93 ha. Jako roślinę uprawną wnioskodawca podał – mieszankę traw wieloletnich drobnonasiennych.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. Kierownik BP ARiMR odmówił stronie przyznania płatności rolnośrodowiskowej z sankcjami wieloletnimi. W wyniku złożonego odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia uznając, iż zaskarżona decyzja nie zawiera pełnego uzasadnienia faktycznego.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] października 2011r. Kierownik BP ARiMR orzekł o odmowie przyznania W.K. płatności rolnośrodowiskowej.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu [...] lutego 2011r. w gospodarstwie W.K. przeprowadzona została kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Kontrola wykazała różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną, w odniesieniu do działki A pow. stwierdzona wyniosła 17,67 ha, a w odniesieniu do działki B – 13,78 ha. Różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną podczas kontroli wyniosła łącznie 61,55 ha co według obliczeń organu stanowi 195,71%.

Ponadto na w/w działkach kontrolujący nie stwierdzili rośliny zadeklarowanej do grupy upraw w wariancie 2.1 uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności). Natomiast na powierzchni kwalifikującej się do płatności stwierdzono ugór. Organ wskazał, iż w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. ugór nie został umieszczony jako uprawa, do której przyznawana jest płatność rolnośrodowiskowa. W związku z powyższym, jak podał organ, działki A i B zostały wykluczone z przyznania wnioskowanej płatności.

Kierownik BP wskazał, iż zgodnie z art. 16 ust. 2 akapit trzeci oraz ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 jeżeli obszar zadeklarowany do płatności w ramach danej grupy upraw przewyższa obszar stwierdzony, a różnica wynosi więcej niż 50%, beneficjenta wyklucza się po raz kolejny z otrzymania pomocy do wysokości różnicy między zadeklarowanym obszarem i obszarem stwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004. Według wyliczeń organu kwota sankcji wyniosła 73470 zł (93 ha x 790 zł). Kwotę wynikającą z wykluczeń przewidzianych w ust. 2 akapit trzeci i ust. 5 niniejszego artykułu, jak podał organ, odlicza się od płatności pomocowych w ramach wszystkich środków wsparcia ustanowionych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub rozporządzenia (WE) nr 73/2009, do których dany beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia. Jeśli niemożliwe jest odliczenie tej kwoty w całości od wymienionych płatności, saldo pozostałe do spłaty zostaje anulowane.

Pismem z dnia [...] października 2011 r. strona zwróciła się o załączenie do akt sprawy notatki służbowej sporządzonej przez głównego specjalistę ds. bydła i użytków zielonych z Ośrodka Doradztwa Rolniczego Oddział. W treści notatki specjalista podał, iż w dniu [...] czerwca 2011r. dokonał lustracji działek zadeklarowanych we wniosku z [...] maja 2010r. stwierdzając znaczne zróżnicowanie klas bonitacyjnych gleb, różnorodne siedliska roślin (najczęściej suche) oraz ekstensywne użytkowanie roli. Ponadto z treści notatki wynika, iż specjalista stwierdził punktowe występowanie roślin motylkowatych – koniczyny łąkowej, która jest rośliną (byliną) 2-3 letnią, zaś forma zdziczała jest wieloletnia, jednakże ustalenie podczas lustracji czy jest to forma zdziczała uznał bez badań dodatkowych za niemożliwe. Specjalista podał, iż zgodnie z oświadczeniem rolnika trawy z roślinami motylkowatymi drobnonasiennymi były wysiane w 2007 r. i 2008 r., a przyczyną ich wypadnięcia wg specjalisty mogły być susze w ciągu ostatnich kilku lat na w/w obszarze, gdyż koniczyna czerwona jest wrażliwa na niesprzyjające warunki klimatyczne. Specjalista stwierdził w rowie melioracyjnym znaczne zróżnicowanie składu botanicznego i liczniejsze występowanie koniczyny. Specjalista podał, iż rolnik podjął działania zmierzające do poprawy stanu uprawy traw z roślinami motylkowatymi tj. koszenie o czym świadczą resztki pożniwne, mocniej lub słabiej rozłożone w międzyrzędziach pokosowych, a także charakterystyczne odrosty roślinności po zabiegu mulczowania sprzętem specjalistycznym. Zdaniem specjalisty kwalifikacja działki jako ugór zielony jest niesprawiedliwa dla rolnika, ponieważ na tym obszarze są różnorodne mniej lub bardziej szlachetne rośliny uprawne jak np. koniczyna czerwona czy kupkówka pospolita. Prawdopodobną i niezależną od rolnika przyczyną słabej obsady traw szlachetnych czy roślin motylkowatych jego zdaniem jest niekorzystny przebieg pogody i specyficzne siedlisko (słaba bonitacja gleb na większej części działki), nie widząc celowych zaniedbań organizacyjnych czy agrotechnicznych ze strony rolnika. Natomiast w odniesieniu do drugiej działki oznaczonej we wniosku jako B w zależności od siedliska roślinność trawiasta z roślinami motylkowatymi drobnonasiennymi jest mocno zróżnicowana. Stwierdził też pozostałości roślin po wcześniejszym koszeniu użytku. Nadmierna wybujałość np. nawłoci pospolitej zdaniem specjalisty wynika z fizjologii wzrostu. Nadto nie stwierdził występowania wieloletnich drzew i krzewów, po nich zostały pnie i małe odrosty.

Od decyzji organu I instancji W.K. wniósł odwołanie. Podał, iż w dniu 12 maja 2011 r. złożył odwołanie od raportu z kontroli ponieważ nie zgadzał się z wynikami kontroli pomiarów powierzchni działek. Zdaniem odwołującego wielkość działek, ich powierzchnia jest zgodna z powierzchnią PEG. Stwierdzoną przez organ różnicę w powierzchni działek uznał za niemożliwą, co potwierdza jego zdaniem dokumentacja fotograficzna i rachunek za usługę koszenia. Odwołujący zwrócił uwagę, iż podczas kontroli przeprowadzonej w lutym niemożliwa była prawidłowa ocena stanu roślin. Do odwołania strona załączyła dowód w postaci opinii specjalisty z ORD oraz potwierdzenia dwóch przelewów na łączną kwotę 8 000 zł na konto T.P. w dniach [...] października 2010r. i [...] listopada 2010r. jako dowód wykonania usługi koszenia.

W wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Dyrektor Oddziału ARiMR działając na mocy art. 39 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21 października 2005 r.), art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 4 pkt 1-2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze4 zm.), § 2, 3, 7, 8, 9, 21 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania ,,Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-13 (Dz. U. z 2009 r. Nr 33 poz. 262) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie uzasadnienia prawnego decyzji organ przytoczył treść przepisów Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. oraz ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich przywołanych w podstawie prawnej decyzji.

Następnie Dyrektor wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zasadniczą kwestią było ustalenie czy działki rolne strony spełniają warunki do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w tym ustalenie faktycznych powierzchni poszczególnych działek rolnych. W tym zakresie organ powołał się na wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2011r., podczas której inspektorzy terenowi dokonali pomiarów powierzchni na których faktycznie prowadzona jest działalność rolnicza, a nie obszary wskazane na załącznikach graficznych złożonych wraz z wnioskiem w dniu [...] maja 2010r. Powyższa kontrola wykazała różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez stronę we wniosku o płatność a stwierdzoną podczas kontroli na miejscu oraz brak na powierzchni kwalifikującej się do płatności ugoru zamiast upraw zadeklarowanych.

Organ podał, iż przeprowadzona w dniu [...] lutego 2011 r. kontrola na działce A wykazała niewykoszone trawy, zeschnięte wielomiesięczne chwasty m.in. nawłoć pospolitą, obszary zalesione i zakrzaczone, samosiewy drzew. Podobnie w odniesieniu do działki B organ stwierdził niewykoszone trawy, zeschnięte gałęzie wskazujące na dokonaną niedawno wycinkę samosiewów drzew, wielomiesięczne chwasty, zwarte obszary zalesione i zakrzaczone oraz samosiewy drzew.

Jak podał organ, grunty na materiale zdjęciowym (drzewa krzewy, długookresowe chwasty) nie spełniają wymogów wskazanych w § 2 ust. 2 pkt 2 oraz § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 lutego 2009 r. zgodnie z którym płatności przyznawane są jeżeli łączna powierzchnia posiadanych działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji i producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności , na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit c rozporządzenia nr 73/2009 wynosi 1 ha. Organ podał, iż w art. 2 lit. c w/w rozporządzenia Rady ,,działalność rolnicza" jest produkcją, hodowlą lub uprawą produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt do celów gospodarskich lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Powołując się na przepisy prawa w tym rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 lutego 2009 r. i Rozporządzenia Rady (WE) 73/2009 organ zaznaczył, iż aby zostać beneficjentem pomocy w ramach programu rolnośrodowiskowego nie wystarczy być posiadaczem gruntów rolnych, ale należy je rolniczo użytkować zgodnie z określonymi wymaganiami dla poszczególnych wariantów.

Jak podał organ zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 roku podstawowymi wymaganiami, o których mowa w § 2 ust 1 pkt 3 są m.in. wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt. 2b ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. nr 170, póz. 1051 ze zm.) minister określa, w drodze rozporządzenia minimalne normy, uwzględniając art. 6 rozporządzenia nr 73/2009 oraz załącznik III do tego rozporządzenia, a także biorąc pod uwagę warunki glebowe i klimatyczne, istniejące systemy gospodarowania, wykorzystanie gruntów rolnych, metody upraw i strukturę gospodarstw rolnych, jak również art. 34 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009. Mając na uwadze powyższe w § 1 ust. 1 pkt 1 i 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r. nr 39, póz. 211) określone zostało, iż grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli: w przypadku gruntów ornych - jest prowadzona na nich uprawa roślin lub ugorowanie (...); w przypadku łąk i pastwisk innych niż wymienione w pkt 2 i 3 - okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie do dnia 31 lipca, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw. Z kolei § 4 w/w Rozporządzenia stanowi, iż grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem: 1) drzew i krzewów: a) niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, b) mających znaczenie dla ochrony wód i gleb, c) niewpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną; 2) gruntów, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 3, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar.

Nadto w toku kontroli na pozostałej powierzchni deklarowanej wynoszącej 31,45 ha stwierdzono ugór, który z uwagi na treść § 9 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie uprawnia do przyznania płatności rolnośrodowiskowej.

Organ podkreślił, iż dokumentacja fotograficzna będąca integralną częścią raportu z kontroli oraz szkice sporządzone przez inspektorów terenowych z zaznaczonymi miejscami, w których wykonywana była dokumentacja fotograficzna oraz ślad urządzenia GPS, którym dokonywane były pomiary działek rolnych zgłoszonych przez stronę bezspornie potwierdzają występowanie terenów nieuprawnionych do płatności rolnośrodowiskowej w wariancie 2.1.

Organ odwoławczy za prawidłowe uznał zatem stanowisko organu I instancji stwierdzające, iż w gospodarstwie wnioskodawcy nie występuje obszar kwalifikujący się do przyznania płatności rolnośrodowiskowych w zakresie wariantu 2.1 uprawy rolnicze. Potwierdził iż w przepisach załącznika do Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. nie został wymieniony ugór jako obszar, do którego taka płatność przysługuje w zakresie Pakietu 2, wariant 2.1.

Dyrektor potwierdził także, iż prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji, iż wysokość potrącenia płatności rolnośrodowiskowej odpowiada iloczynowi stwierdzonej różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną oraz stawce płatności w wariancie 2.1. Powyższe wynika z art. 16 ust. 2 akapit trzeci oraz ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich. Jeżeli obszar zadeklarowany do płatności w ramach danej grupy upraw przewyższa obszar stwierdzony, a różnica wynosi ponad 50% beneficjenta wyklucza się po raz kolejny z otrzymania pomocy do wysokości różnicy pomiędzy zadeklarowanym obszarem i obszarem stwierdzonym zgodnie z art. 57 ust. 1 rozporządzenia (W) nr 1122/2009. Kwotę wynikającą z wykluczeń przewidzianych w ust. 2 akapit trzeci i ust. 5 niniejszego artykułu odlicza się od płatności pomocowych w ramach wszystkich środków wsparcia ustanowionych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub rozporządzenia (WE) nr 73/2009 do których dany beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym w którym dokonano ustalenia. Organ wskazał, iż zastosował art. 16 Rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 albowiem na mocy art. 86 niniejszego Rozporządzenia Rozporządzenie nr 796/2004 zostało uchylone a odesłania do rozporządzenia nr 796/2004 traktuje się jako odesłania do Rozporządzenia 1122/2009.

Następnie organ wskazał, iż zgodnie z warunkami przeprowadzania kontroli na miejscu określonymi w Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 kontrola na miejscu może być zapowiedziana jeżeli nie zagraża celowi kontroli (art. 27 ust. 1). Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie kontrola na miejscu została przeprowadzona bez obecności wnioskodawcy, który nie został o niej powiadomiony z uwagi na brak takiej konieczności przy pomiarach powierzchni upraw.

Nadto organ odwoławczy podzielił w całości zastosowaną przez organ I instancji interpretację przepisów prawa i ich zastosowanie. Jednocześnie nie stwierdził uchybień przy obsłudze spawy uznając ustalenia faktyczne w sprawie za prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutów odwołującego organ uznał je za nieuzasadnione. Zdaniem organu pora roku, w której dokonano kontroli pozostaje bez znaczenia, jak wynika z dokumentacji zdjęciowej brak było w dniu kontroli pokrywy śnieżnej uniemożliwiającej dokonanie kontroli. Zdaniem organu uwidocznione na zdjęciach niewykoszone, zeschnięte wysokie trawy, wielomiesięczne chwasty, samosiewy drzew liściastych w wielu częściach systematyczny obszar zalesiony a nawet stosy zeschniętych gałęzi świadczące o dokonanej wycince samosiewów potwierdzają, iż na spornych działkach z całą pewnością działalność rolnicza nie była prowadzona w roku gospodarczym 2010 na całości obszaru zadeklarowanego przez stronę. Stąd organ nie uwzględnił zarzutu odwołującego, iż działki były wykaszane w całości powierzchni deklarowanej we wniosku.

Odnosząc się do przedłożonego przez odwołującego dowodu w postaci opinii specjalisty z dnia [...] czerwca 2011 r. organ uznał, iż nie może ona stanowić dowodu świadczącego o prowadzeniu działalności zgodnie z wnioskiem o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w 2010 r. z uwagi na to, iż dokonana lustracja zrealizowana została ponad 4 miesiące po kontroli na miejscu. Zdaniem organu przeprowadzona przez specjalistę kontrola dotyczyła następnego okresu wegetacyjnego roślin motylkowatych drobnonasiennych. tj. okresu wzrostu i rozwoju roślin. Dodał, iż opinia ta częściowo potwierdza wyniki kontroli z [...] lutego 2011 r. tj. występowanie drzew i krzewów. Organ wskazał, iż inspektorzy przeprowadzający kontrolę odbyli odpowiednie szkolenia i poddani byli egzaminowi kwalifikującemu ich do dokonania kontroli.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż z załączonego przez odwołującego rachunku za usługę koszenia nie wynika za jaką usługę dokonany został przelew a zatem nie może stanowić on dowodu potwierdzającego fakt prowadzenia na działkach A i B zabiegów agrotechnicznych.

Nadto organ zarzucił stronie brak zachowania należytej staranności wskazując iż z wynikami kontroli zapoznał się w siedzibie organu w dniu [...] kwietnia 2011 r. natomiast zastrzeżenia złożone zostały 12 maja 2011 r., dwa dni po odebraniu decyzji organu w sprawie odmowy przyznania płatności. Zastrzeżenia te po przekazaniu do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR gdyż z tej jednostki inspektorzy dokonali kontroli, organ nie stwierdził podstaw do zmiany wyników kontroli.

Od powyższej decyzji W.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący oświadczył, iż zadeklarowane przez niego działki porastały trawy z roślinami motylkowymi. Zarzucił organowi, iż kontrola rolnośrodowiskowa winna odbyć się w jego obecności. Nadto zarzucił, iż kontrolę przeprowadziły osoby nieposiadające wykształcenia botanicznego niemające kwalifikacji do oceny stanu upraw, a poza tym kontrola nie została powtórzona. Skarżący podniósł zarzut niejednoznaczności dokumentacji zdjęciowej. Skarżący podał, iż rośliny skoszone były w lipcu i miały prawo odrosnąć na wysokość kilkudziesięciu centymetrów. Skarżący podał, iż wskazane przez organ zakrzaczenia nie były zgłaszane jako użytkowane rolniczo i znajdują się poza obszarem zgłoszonym do wniosku. Jednocześnie skarżący nie zgodził się z odrzuceniem przez organ wniosków zawartych w przedstawionych przez stronę notatki specjalisty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał w pierwszej kolejności iż zawiadomienie rolnika o planowanej kontroli na co wskazał skarżący, uzasadnione jest jedynie gdy z jakichkolwiek względów organy uznają obecność producenta za niezbędną. W zakresie zarzutu skarżącego co do braku odpowiednich kwalifikacji przez kontrolujących gospodarstwo organ wskazał, iż osoby te posiadały odpowiednie wykształcenie (odpowiednio z zakresu gospodarki nieruchomościami, produkcji ogrodniczej i ochrony środowiska). Nadto jak wskazał organ odbywają oni cykliczne szkolenia, w tym przed każdym naborem wniosków kończone egzaminami. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowości w zakresie dokumentacji zdjęciowej wykonane podczas kontroli organ także uznał go za bezzasadny, uznając zdjęcia za prawidłowo wykonane i stanowiące podstawowy materiał dowodowy w sprawie. W zakresie zarzutu dotyczącego braku uwzględnienia opinii specjalisty organ podał, iż przestawienie dowodu przez stronę nie oznacza jego bezkrytycznego uwzględnienia, podlegają one analizie na tle pozostałych. Zdaniem organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w szczególności dokumentacja zdjęciowa, potwierdzają zasadność wydanego przez organ rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje badanie, czy zaskarżony akt nie narusza prawa materialnego oraz czy w fazie poprzedzającej jego wydanie nie zostały naruszone normy prawa procesowego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r., poz. 270) – dalej zwanej p.p.s.a. stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, rodzi konieczność uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami strony oraz powołaną podstawą prawną.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. W ocenie Sądu decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] stycznia 2012r. odmawiająca przyznania płatności rolnośrodowiskowej narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczył odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanej na rok 2010 płatności rolnośrodowiskowej oraz nałożenia na stronę sankcji w związku z ustaleniem przez organ różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną przez organ oraz stwierdzeniem braku zadeklarowanych upraw.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, póz. 262 ze zm.).

W treści art. 1 w/w ustawy ustawodawca określając zakres regulacji, wskazał na rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), powołując się na przepisy Unii Europejskiej wydane w trybie tego rozporządzenia oraz wskazując, że przepisy ustawy normują kompetencje organów, zasady i tryb wspierania rozwoju obszarów wiejskich z wymienionego Funduszu wyłącznie w zakresie nieokreślonym w prawie wspólnotowym, bądź wskazanym w tym prawie do uregulowania przez prawo krajowe. W art. 2 ustawa powołuje przepisy prawa europejskiego, które mają bezpośrednie zastosowanie do postępowania odnośnie różnego rodzaju pomocy, w szczególności zaś kontroli i nadzoru nad prawidłowością jej przyznawania.

Jak wynika z treści art. 10 cyt. ustawy pomoc przyznawana jest na wniosek m.in. osoby fizycznej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach prawa unijnego i przepisach określonych w aktach wykonawczych.

Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania ,,Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 regulują przepisy rozporządzenia MRiRW z dnia 26 lutego 2009 r. Unormowania tego właśnie aktu określają przesłanki niezbędne do przyznania płatności.

Zgodnie z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a Rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha;

3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych;

4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Stosownie do treści § 3 cyt. rozporządzenia podstawowymi wymaganiami, o których mowa w § 2 ust 1 pkt 3 są m.in. wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W myśl zaś art. 17 ust 1 pkt. 2 b ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. nr 170, póz. 1051 ze zm.) minister określa, w drodze rozporządzenia minimalne normy, uwzględniając art. 6 rozporządzenia nr 73/2009 oraz załącznik III do tego rozporządzenia, a także biorąc pod uwagę warunki glebowe i klimatyczne, istniejące systemy gospodarowania, wykorzystanie gruntów rolnych, metody upraw i strukturę gospodarstw rolnych, jak również art. 34 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009. Zgodnie z powyższym w § 1 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r. nr 39, póz. 211) określone zostało, iż grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli: w przypadku gruntów ornych - jest prowadzona na nich uprawa roślin lub ugorowanie (...); w przypadku łąk i pastwisk innych niż wymienione w pkt 2 i 3 - okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie do dnia 31 lipca, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw. W myśl § 4 w/w rozporządzenia grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem:

1) drzew i krzewów: a) niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, b) mających znaczenie dla ochrony wód i gleb, c) niewpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną;

2) gruntów, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 3, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar.

Rozpoznając zatem wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej organ administracji publicznej zobowiązany jest ustalić czy wszystkie w/w przesłanki zostały spełnione przez wnioskodawcę, a dokonuje tego w ramach postępowania administracyjnego. Odnosząc się do procedury stosowanej przez organy zauważyć należy, iż w myśl art. 21 ust. 1 ustawy do postępowania w sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z zastrzeżeniem pierwszeństwa zasad i warunków określonych przepisami prawa unijnego. Zwrócić należy uwagę, iż w ust. 2 art. 21 wprowadzono odstępstwa od zasad ogólnych Kpa. Zgodnie bowiem z jego treścią w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Stosownie natomiast do art. 21 ust. 3, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W tym miejscu podkreślenia jednak wymaga, iż powyższe regulacje o charakterze szczególnym, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, a nade wszystko niedopuszczalne jest prowadzenie przez organy ARiMR postępowania i załatwienie indywidualnej sprawy administracyjnej obywatela z naruszeniem naczelnych i ogólnych zasad postępowania administracyjnego w demokratycznym państwie. Ustawodawca nie wprowadził w szczególności żadnych ograniczeń odnoście stosowania zasad legalności, praworządności oraz wynikającej z art. 8 Kpa zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, z których wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań.

Zauważyć należy, iż w związku z w/w uregulowaniami pewnej modyfikacji doznała wyrażona w art. 7 Kpa zasada tzw. "prawdy obiektywnej", co nie oznacza, iż jej działanie wyłączono. Zgodnie z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozwinięcie tej zasady na gruncie postępowania dowodowego stanowi przepis art. 77 § 1 Kpa, zgodnie z którym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu, doszło zatem do modyfikacji (ograniczenia) zasady oficjalności postępowania dowodowego, poprzez ograniczenie obowiązku organów ARiMR do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zarówno przeprowadzanego przez organ z urzędu, jak i przedstawionego przez strony postępowania. Strony natomiast winny występować z inicjatywą dowodową celem udowodnienia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Jednocześnie "wyłączenie" obowiązku organów wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, nie zwalnia ich z obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w okolicznościach danej sprawy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Strona ma prawo domagać się i oczekiwać, iż wszystkie jej wyjaśnienia, wnioski dowodowe i żądania, zgłaszane w celu udowodnienia określonych faktów, z których wywodzi skutki prawne, zostaną przez organy ARiMR rozpoznane zgodnie z wymogami procesowymi, a następnie wyczerpująco i wnikliwie rozpatrzone (art. 21 ust. 2 pkt 2, 4 i ust. 3 ww. ustawy w związku z art. 6 i 7 Kpa).

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powyższych zasad ogólnych postępowania, w szczególności w postępowaniu dowodowym, a nadto przepisu art. 107 § 1 oraz § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, iż organ I instancji, a następnie organ odwoławczy oparły istotne dla sprawy ustalenia faktyczne na ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli na miejscu przeprowadzonej metodą inspekcji terenowej. Skarżący zakwestionował ustalenia zawarte w protokole kontroli z dnia [...] lutego 2011 r., zwracając się do organu w piśmie z dnia [...] października 2011 r. o dopuszczenie dowodu z opinii specjalisty – głównego specjalisty ds. bydła i użytków zielonych z Ośrodka Doradztwa Rolniczego. Następnie na w/w dowód skarżący ponownie powołał się w odwołaniu.

Organ odwoławczy winien zatem dokonać oceny wnioskowanego przez stronę dowodu zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, a następnie w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia winien wskazać wyniki dokonanej oceny z uwzględnieniem pozostałego materiału dowodowego. Tymczasem organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż opinia przedstawiona przez odwołującego nie może stanowić dowodu świadczącego o prowadzeniu działalności zgodnie z wnioskiem o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w 2010 r. z uwagi na to, iż dokonana lustracja zrealizowana została ponad 4 miesiące po kontroli na miejscu. Tym samym organ nie odniósł się do szczegółowych stwierdzeń zawartych w treści przedmiotowej opinii, a odnoszących się do stanu działki sprzed daty lustracji.

Przedstawiona przez stronę notatka sporządzona przez specjalistę ze względu na swoją treść może mieć znaczenie dla wyjaśnienia okoliczności sprawy wywierając wpływ na rozstrzygnięcie. Zatem uznać należało, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się we właściwy sposób do okoliczności podniesionych w w/w opinii.

Zgodnie z przepisem art. 75 § 1 Kpa jako dowód w postępowaniu administracyjnym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty (zarówno urzędowe jak i prywatne), zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż ewentualna odmowa przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę winna przybrać formę postanowienia organu. Ograniczenie obowiązku organów ARiMR wyczerpującego poszukiwania dowodów, nie oznacza ograniczenia wszechstronnej oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego (zarówno przeprowadzonego z urzędu jak i na wniosek strony), dopiero bowiem na tej podstawie można ustalić prawidłowo stan faktyczny sprawy niezbędny do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Po myśli przepisu art. 80 Kpa organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego wymaga zaś przeprowadzenia oceny wartości dowodowej każdego dowodu, jak również wskazania, na podstawie jakich dowodów organ poczynił ustalenia faktyczne oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Poczynione ustalenia oraz przeprowadzona ocena materiału dowodowego winna przy tym znajdować pełne odzwierciedlenie w treści decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 kpa).

Z kolei art. 78 § 1 i 2 Kpa stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, natomiast organ administracji publicznej może nie uwzględnić powyższego żądania jedynie wówczas, gdy żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej jest obowiązany rozpatrzeć taki wniosek dowodowy zgłoszony nawet po zakończeniu toku przeprowadzenia dowodów lub po zamknięciu rozprawy. W wyroku NSA z 15 grudnia 1995 r. (SA/Lu 507/95 niepubl.) zaznaczono, że przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 78 § 1 Kpa), a więc dotycząca przedmiotu sprawy i mająca znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli dowody, których przeprowadzenia strona się domaga mają znaczenie dla sprawy, to nawet spóźnione żądanie nie powinno być oddalone (art. 78 § 2 Kpa).

Organ zobowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej rozstrzygnięcia w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Organ rozstrzygający sprawę winien bowiem stać na straży praworządności i podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Obowiązany jest też w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Obowiązek ten obciąża zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy ponownie rozstrzygający sprawę. Z kolei przepis art. 107 § 3 k.p.a. nakłada na wszystkie organy administracji publicznej obowiązek uzasadnienia faktycznego, które w szczególności powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej i uzasadnienia prawnego wydawanych decyzji.

Dokonując ponownie rozpoznając sprawę winien zatem uwzględnić dowód powołany przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego, dokonać jego oceny na tle pozostałego materiału dowodowego w sprawie zgodnie z dyspozycją art. 80 kpa. Dopiero tak zebrany i oceniony materiał dowodowy może zdaniem Sądu stanowić podstawę do wydania decyzji w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej, zgodnie z art. 107 § 3 kpa prawidłowo uzasadnionej, w której organ przedstawi szczegółowo wyniki analizy materiału dowodowego w oparciu, o który wydana została decyzja.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd działając w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.