Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 196/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.220 § 1-3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Teza: Skoro w sprawie prawomocnie przesądzono, że skarżący nie wykazał faktu zamieszkiwania za granicą, to wezwanie do opłacenia wszczynającego postępowanie sądowoadministracyjne wniosku o nałożenie grzywny na organ podatkowy w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w terminie siedmiu dni jest prawidłowe.

TEZY

Skoro w sprawie prawomocnie przesądzono, że skarżący nie wykazał faktu zamieszkiwania za granicą, to wezwanie do opłacenia wszczynającego postępowanie sądowoadministracyjne wniosku o nałożenie grzywny na organ podatkowy w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w terminie siedmiu dni jest prawidłowe.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SO/Łd 8/11 w przedmiocie odrzucenia wniosku o wymierzenie grzywny Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt III SO/Łd 8/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek W. S. o wymierzenie grzywny Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "p.p.s.a." W uzasadnieniu Sąd podał, że przewodniczący wydziału zarządzeniem z dnia 14 listopada 2011 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku. Wezwanie to zostało doręczone na wskazany przez skarżącego adres do doręczeń w dniu 18 listopada 2011 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki. Fakt doręczenia przesyłki w tym terminie (18 listopada 2011 r.) potwierdził W. S. w swoim piśmie z dnia 23 listopada 2011 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uiszczenia wpisu. W piśmie tym, nadanym w Urzędzie Pocztowym w K. w dniu 23 listopada 2011 r., wprost wskazał na doręczenie mu wezwania do uiszczenia wpisu w dniu 18 listopada 2011 r. Jednocześnie w piśmie wnioskodawca wskazywał, że uiszczenie wpisu w zakreślonym terminie nie jest możliwe, albowiem "mieszka za granicą i nie ma w kraju przedstawiciela umocowanego do działań prawnych w imieniu i na rzecz wnioskodawcy". W związku z tym uznał, że zachodzą podstawy do zastosowania art. 220 § 2 ustawy p.p.s.a., tj. wyznaczenia terminu do uiszczenia opłaty od wniosku w terminie nie krótszym niż dwa miesiące. Skarżący nie uzupełnił braków fiskalnych wniosku pomimo upływu zakreślonego w wezwaniu terminu.

WSA wskazał na treść art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. i zauważył, że w myśl art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze. Sąd wskazał następnie na obowiązki wynikające dla stron postępowania sądowoadministracyjnego z art. 46 § 2 oraz art. 70 § 1 p.p.s.a. Sąd zauważył, że skarżący jako adres do doręczeń wskazał adres: "M. W., ul. [...] K." i tam odbierana była korespondencja. Na ten adres skierowane zostało wezwanie do uiszczenia wpisu od wniosku. Wezwanie to, pod wskazanym adresem, odebrane zostało wprawdzie przez B. W., ale fakt jego otrzymania przyznał sam skarżący w swoim piśmie z dnia 23 listopada 2011 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uiszczenia wpisu. W piśmie tym wprost wskazał na doręczenie mu wezwania do uiszczenia wpisu w dniu 18 listopada 2011 r. Sąd zauważył przy tym, że pismo z dnia 23 listopada 2011 r. nadane zostało w Urzędzie Pocztowym w K. w dniu 23 listopada 2011 r., tj. w pięć dni po dacie odbioru wezwania do uiszczenia wpisu od wniosku.

W konsekwencji za niewiarygodne Sąd uznał twierdzenia skarżącego, jakoby swoją korespondencję nadawał on z miejscowości H., co miałoby uzasadniać zastosowanie art. 220 § 2 ustawy p.p.s.a. i wydłużenie terminu do uiszczenia wpisu do dwóch miesięcy. W tej sytuacji Sąd przyjął, że skarżący, pomimo doręczenia wezwania do usunięcia braku fiskalnego wniosku, w wyznaczonym terminie nie uiścił wymaganego wpisu. Z tego względu Sąd odrzucił wniosek o wymierzenie grzywny.

2. W zażaleniu skarżący podniósł, że jego obecnym miejscem zamieszkania jest Wielka Brytania, co skutkować powinno zakreśleniem mu co najmniej dwumiesięcznego terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W oceie skarżącego przepis art. 220 § 2 p.p.s.a. jest normą bezwzględnie obowiązującą i nie ma żadnego znaczenia dla jego zastosowania okoliczność, że wnioskodawca wskazał w kraju miejsce dla doręczeń, czy też okoliczność, ze pisma wnioskodawcy są do Sądu wysyłane z obszaru Rzeczypospolitej Polskiej. Prawem wnioskodawcy zamieszkałego za granicą jest korzystanie z maksymalnego czasu, jaki przewidział w tego typu przypadkach ustawodawca i który to termin dla uiszczenia należnej opłaty określa art. 220 § 2 p.p.s.a. Na marginesie skarżący wskazał na okoliczności, z których w jego ocenie miałoby wynikać, że fakt jego przebywania za granicą był Sądowi znany, to jest: ustanowienie pełnomocnika do doręczeń oraz dołączone do akt sprawy upoważnienie do odbioru i nadawania korespondencji udzielone w obecności pracownika ambasady polskiej w Londynie.

3. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jest ono bezzasadne. Powodem, dla którego Sąd pierwszej instancji odrzucił wniosek było nie uzupełnienie jego braków formalnych w postaci uiszczenia wpisu, w zakreślonym przez Sąd terminie siedmiu dni. W zażaleniu skarżący kwestionuje prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu argumentując, że w jego przypadku Sąd winien był zakreślić co najmniej dwumiesięczny termin na uzupełnienie braków formalnych wniosku ze względu na fakt zamieszkiwania przez skarżącego zagranicą. Zwrócić jednak należy uwagę, że w toku postępowania w sprawie III SO/Łd 8/11 toczącego się na skutek zażalenia wniesionego przez skarżącego na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od rozpoznawanego na obecnym etapie zażalenia okoliczności dotyczące miejsca jego zamieszkania zostały ustalone. W prawomocnym postanowieniu z dnia 9 stycznia 2013 r., II FZ 1023/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził mianowicie, że skarżący, pomimo wezwania przez Sąd pierwszej instancji, nie wykazał, że zamieszkuje poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2012 r. (k. 60 akt sądowych) Wojewódzki Sąd Administracyjny zakreślił skarżącemu dwumiesięczny termin na wykazanie, ze zamieszkuje poza granicami RP, w tym wskazania adresu zamieszkania za granicą pod rygorem uznania, że mieszka w Polsce. Skarżący nie ustosunkował się do powyższego wezwania, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyżej postanowieniu przyjął II FZ 1023/12, że słuszne było działanie Sądu pierwszej instancji polegające na zakreśleniu siedmiodniowego terminu do uiszczenia należnego wpisu sądowego od wniesionego przez skarżącego zażalenia.

Skoro zatem w sprawie niniejszej prawomocnie przesądzono, że skarżący nie wykazał faktu zamieszkiwania za granicą, to wezwanie do opłacenia wszczynającego postępowanie sądowoadministracyjne wniosku o nałożenie grzywny na organ podatkowy w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. w terminie siedmiu dni było prawidłowe. Ponieważ skarżący nie wypełnił wezwania w zakreślonym terminie, Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił wniosek stosownie do art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.