Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 404/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-11-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 2, 87 par. 2, 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w zakresie wniosku Z. W. przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 404/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. wydaną w przedmiocie zasiłku celowego.

Pismem złożonym dnia 3 listopada 2008 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wnosząc jednocześnie o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Uzasadniając wniosek wskazał, iż nie mógł złożyć wniosku w terminie z powodu choroby psychicznej na jaką cierpi. Wskazał, iż na powyższe Sąd zna dowody z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując przedmiotowy wniosek zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Termin do złożenia tego wniosku, jako termin prawa procesowego, może zostać przywrócony na zasadach wskazanych w art. 86 i nast. p.p.s.a.

Zgodnie z treścią ostatnio przywołanego przepisu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ppsa).

Odnosząc się do wskazanych przez skarżącego okoliczności uznać należy, iż nie wykazał on braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Bezspornym jest, iż przyczyną uchybienia terminowi może być choroba (również psychiczna). Jednakże, aby stała się przesłanką usprawiedliwiającą, strona winna wykazać w sposób obiektywnie przekonywujący, iż faktycznie choroba wystąpiła, a nadto jej charakter (lub stopień zaawansowania) uniemożliwił dokonanie czynności procesowej w wymaganym okresie.

W niniejszej sprawie skarżący powołując się na chorobę psychiczną (niepełnosprawność P, psychoza) nie uprawdopodobnił, iż choroba ta uniemożliwiła mu w okresie objętym wnioskiem dokonanie czynności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Wprawdzie w postępowaniu z wniosku o przywrócenie terminu nie wymaga się od strony udowodnienia podawanych okoliczności, to jednak ogólnikowe twierdzenia wnioskodawcy nie mogą same w sobie prowadzić do uwzględnienia wniosku. Strona winna bowiem zmierzać do uprawdopodobnienia zaistniałej sytuacji faktycznej. Z tego obowiązku Z. W. nie wywiązał się. Nie uprawdopodobnił w żaden sposób wystąpienia zaburzeń psychicznych, które mogły prowadzić do zahamowania podejmowanych przez niego czynności.

W szczególności niedopuszczalne jest przerzucanie ciężaru uprawdopodobnienia przyczyn uchybienia terminowi na Sąd jak to uczynił skarżący. Sąd nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń w tym względzie, co zresztą byłoby sprzeczne z treścią art. 87 § 2 p.p.s.a. Z tych też względów bezskuteczne jest wskazywanie, iż "dowody WSA zna z urzędu".

Przyjąć zatem należało, iż Z. W. nie uprawdopodobnił w sposób wystarczająco przekonujący istnienia okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za uwzględnieniem złożonego wniosku.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.