Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 874/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno, Asesor WSA Maciej Kurasz (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2007 r. sprawy ze skargi D.. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... r. nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia ... r. nr ... Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1, art. 162 § 1 i § 2, art. 219, art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – powoływanej dalej jako "ustawa Ord. pod." ) po rozpatrzeniu zażalenia spółki "D." z siedzibą [...] W. (dalej określanej jako "Skarżąca" lub "Spółka") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia ... r. w sprawie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku Skarżącej o zwrot podatku od towarów i usług (VAT) za okres od stycznia do grudnia 2004 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiono stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, iż w dniu w dniu ... r. do [...] Urzędu Skarbowego [...] wpłynął wniosek Skarżącej o zwrot podatku od towarów i usług w wysokości: ... zł za okres od stycznia do grudnia 2004 r., w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 152, poz. 1478), zmienionego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 851) o tym samym tytule. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji złożony wniosek Skarżącej spółki nie spełniał wymogów formalnych określonych w ww. rozporządzeniach Ministra Finansów.

Z tego też względu organ podatkowy pismem z dnia ... r. (doręczonym Skarżącej w dniu ... r.) na podstawie przepisu art. 169 ustawy Ord. pod. wezwał Skarżącą, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, uzupełniła złożony wniosek o prawidłowe zaświadczenie wskazujące, że podmiot uprawniony do zwrotu podatku VAT jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. nr. 89, poz. 851 – określanego dalej jako "rozporządzenie w sprawie zwrotu podatku VAT"). Dodatkowo Skarżącą wezwano do podania nazwy i adresu banku, na który ma być dokonany zwrot podatku VAT wraz z aktualnym numerem rachunku bankowego wnioskodawcy w formacie IBAN. Organ podatkowy w wezwaniu poinformował Spółkę o skutkach nie wypełnienia w terminie - warunku usunięcia braków formalnych wniosku. Organ przyjmujący wniosek podkreślił, iż z treści załączonego do wniosku o zwrot podatku VAT zaświadczenia [...] organu podatkowego nie wynika, iż Skarżąca jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

Pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia ... r. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o zwrot podatku VAT wraz z załącznikami uzupełniającymi wniosek złożony w dniu ... r., tj. oryginał pisma Urzędu Kontroli Podatków i Finansów [...] oraz tłumaczenie przysięgłe ww. pisma. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik Skarżącej podniósł, iż wniosek o zwrot podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2004 r. został złożony w wymaganym terminie, tj. w dniu ... r. Jednocześnie wskazano, iż wezwanie o uzupełnienie wniosku dotyczyło kwestii formalnych, a mianowicie sformułowania użytego w zaświadczeniu wydanym przez Urząd Kontroli Podatków i Finansów [...]. Zgodnie z pismem wyjaśniającym tegoż Urzędu zakwestionowane sformułowanie (obliged to tax payment) ma szersze znaczenie niż podatek VAT. Pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił, iż spółka nie mogła uzyskać zaświadczenia określonego w wezwaniu z dnia ... r. z przyczyn od niej niezależnych.

W związku z powyższym, Skarżąca wniosła o przedłużenie terminu wskazanego w wezwaniu z dnia ... r., wskazując przy tym, iż wnioskodawca jest podmiotem zagranicznym, po raz pierwszy ubiegającym się o zwrot podatku VAT w Polsce i nie posiadał informacji, w jakim terminie po uzyskaniu przedłużenia powinien uzupełnić informacje wymienione w tym wezwaniu.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia ... r. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku Skarżącej o zwrot podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2004 r. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji Spółka nie uprawdopodobniła, że naruszenie terminu nastąpiło bez jej winy oraz nie dopełniła przesłanki jednoczesnego dokonania czynności, dla której przewidziano termin, tj. nie złożyła prawidłowego zaświadczenia, z którego by wynikało, że Skarżąca jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji podkreślił, iż Skarżąca spółka nie złożyła prawidłowego zaświadczenia zgodnego z załącznikiem Nr 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku VAT.

Na postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji Skarżąca wniosła zażalenie, w którym zwróciła się o dołączenie zaświadczenia dostarczonego w dniu ... r. w celu uzupełnienia wniosku o zwrot podatku VAT za I kwartał 2005 r. oraz o ponowne rozpatrzenie wniosku za 2004 r. z uwzględnieniem dostarczonych do dnia złożenia niniejszego zażalenia dokumentów i wyjaśnień. Wskazano, iż zaświadczenie wystawione przez [...] organ podatkowy zawiera informację, że Skarżąca spółka jest zarejestrowana w kraju siedziby jako podatnik podatku, podaje rodzaj prowadzonej działalności (reklama) i numer identyfikacji podatkowej oraz zawiera informację, że zostało ono sporządzone na potrzeby zwrotu podatku VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia ... r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...]. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyższego stopnia podkreślił, iż Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, zgodnie przepisem art. 169 § 1 ustawy Ord. pod. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, iż siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku, o którym mowa w art. 169 § 1 ustawy Ord. pod. jest terminem ustawowym zawitym. Uchybienie tego terminu powoduje, że dokonanie czynności jest bezskuteczne prawnie i w takiej sytuacji organ podatkowy ma obowiązek pozostawić wniosek bez rozpatrzenia. Natomiast przepis art. 162 § 1 ustawy Ord. pod. przewiduje możliwość przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku o zwrot VAT w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni (przedstawi wiarygodne okoliczności), że naruszenie nastąpiło bez jego winy.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie stanowią o braku winy przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu, jak również w zażaleniu argumenty Skarżącej. W ocenie organu wyższego stopnia, Spółka w złożonym wniosku nie uprawdopodobniła braku swojej winy, nie uwiarygodniła stosowną argumentacją staranności o dochowanie czynności procesowej, jak również nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, iż przeszkoda uniemożliwiająca złożenie zażalenia w terminie była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

W skardze Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: art. 162, art. 169 § 4 ustawy Ord. pod., oraz przepisów § 2, § 5 oraz § 6 rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług, a także przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 125 ustawy Ord. pod. określających ogólne zasady postępowania podatkowego. W uzasadnieniu skargi powtórzono w głównej mierze argumentację przedstawioną w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji. Bezsporne zdaniem Skarżącej jest to, że Spółka złożyła stosowny wniosek o zwrot podatku VAT według ustalonego wzoru w przewidzianym terminie. Organ podatkowy jedynie podważył treść zaświadczenia wskazując, że nie zostało literalnie stwierdzone, iż Spółka jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze. Skarżąca nie zgodziła się z argumentacją Dyrektora Izby Skarbowej jakoby nie uprawdopodobniła braku swojej winy i nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, iż przeszkoda uniemożliwiająca złożenie zażalenia w terminie była od niej niezależna i istniała przez cały czas. Spółka przedstawiła bowiem w trakcie postępowania oryginalne pismo wystawione przez organy podatkowe w W. wraz z tłumaczeniem przysięgłym, w którym to piśmie organy podatkowe w W. potwierdziły, że poprawienie zaświadczenia zgodnie z wymogami polskich organów podatkowych jest niemożliwe. Zdaniem Skarżącej udowodnione zostało, że po jej stronie wystąpił obiektywny brak możliwości dotrzymania terminu do przedstawienia zaświadczenia, gdyż organ kompetentny do jego wystawienia odmówił wykonania tej czynności. Tym samym zaistniałe w sprawie przeszkody do złożenia w terminie poprawnego zaświadczenia powstały niezależnie od woli podatnika. Skarżąca podniosła również, że poinformowała Urząd o niemożliwości dotrzymania 7 - dniowego terminu, jednocześnie zwracając się o przedłużenie tego terminu. Pomimo, że podatnik nie otrzymał żadnej pisemnej odpowiedzi na ww. pismo o przedłużeniu terminu to kontakty telefoniczne oraz wizyty w urzędzie skarbowym wskazywały na fakt, że urząd podatkowy przychylił się do wniosku Skarżącej o przedłużenie ww. terminu. Tym samym Spółka nie miała świadomości uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Spółka podkreśla również, że organy podatkowe w toku postępowania przed wydaniem postanowień miały obowiązek dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, przestrzegać przepisów procesowych oraz prawidłowo stosować przepisy prawa materialnego, ze szczególnym uwzględnieniem zasady szybkości postępowania biorąc pod uwagę, że zwrot podatku dla podmiotu zagranicznego powinien zostać dokonany w terminie 6 miesięcy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

I. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie.

W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności postanowienia (decyzji). Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonego postanowienia jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ podatkowy, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) możliwe jest uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

II. Przedmiotem oceny Sądu w rozpoznanej sprawie była zgodność z prawem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] w sprawie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia przez Skarżącą braków formalnych wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za 2004 r. Przy tak zakreślonym przedmiocie sprawy Sąd nie mógł badać okoliczności dotyczących zasadności i prawidłowości samego wezwania do uzupełnienia braków formalnych, a także kompletności złożonego przez Skarżącą wniosku o zwrot podatku, do czego organy podatkowe w sposób nieuprawniony także nawiązywały. Wskazać należy, iż w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych podania, organ podatkowy wydaje zaskarżalne postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, o czym stanowi art. 169 § 4 ustawy Ord. pod. Oznacza to, że ustawodawca przewidział odrębny tryb, w którym oceniane jest wystąpienie przesłanek pozostawienia podania bez rozpatrzenia, także podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Ocena legalności postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu opiera się przede wszystkim na zbadaniu, czy prawidłowo organy podatkowe uznały, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki przywrócenia terminu, określone w art. 162 § 1 i § 2 ustawy Ord. pod. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie czy Skarżąca spółka uprawdopodobniła, iż uchybienie terminowi do uzupełnienia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług nastąpiło bez jej winy, także czy podanie o przywrócenie terminu zostało wniesione w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi oraz czy wraz z tym podaniem spółka dopełniła czynności, dla której był określony termin.

Należy wskazać, że zgodnie z dyspozycją art. 162 § 1 i § 2 ustawy Ord. pod., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. W powołanym powyżej przepisie ustawodawca przewidział cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenie terminu. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Pierwszą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy. Drugą wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Trzecią to dochowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu – od dnia ustania przyczyny jego uchybienia. Czwartą przesłanką uprawniającą przywrócenie terminu jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że zasadniczą przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Wystarczy, że przesłanka ta zostanie uprawdopodobniona. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych (W. Siedlecki: Zarys postępowania cywilnego, Warszawa 1968, s. 247).

Przy ocenie, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swej winy, bierze się pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i ocenia winę według obiektywnych mierników staranności. Zgodnie z poglądami doktryny "kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa" (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003, UNIMEX Oficyna Wydawnicza, wyd. I). Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok NSA z dnia 1 marca 1999 r. II SA/Wa 45/99). W żadnym razie o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą stanowić nieprawidłowości organizacyjne jednostki oraz zaniedbania jej pracowników. Jak to prezentowane jest konsekwentnie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (vide orzeczenie NSA z dnia 20 września 2001 r. IV SA 1340/99).

Ponadto Sąd zauważa, że kryterium braku winy, o jakim mowa w art. 162 § 1 ustawy Ord. pod. należy wiązać z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, niewielkie nawet niedbalstwo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania o przywrócenie uchybionego terminu. W kontekście powyższej okoliczności można przywołać orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2000 r. Sygn. akt I SA/Ka 1781/99, w którym Sąd podkreślił, iż "od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw i w tym kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu z art. 162 ustawy Ordynacja podatkowej."

Z akt sprawy wynika, iż ze względu na brak prawidłowego zaświadczenia wskazującego, że podmiot uprawniony do zwrotu podatku VAT jest podatnikiem podatku VAT lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, stanowiący brak formalny wniosku o zwrot podatku VAT, organ podatkowy pismem z dnia ... r. wezwał Skarżącą o uzupełnienie powyższego braku w terminie 7 dni od doręczenia wezwania zgodnie z art. 169 § 1 ustawy Ord. pod. Mimo wskazanego przez organ podatkowy zawitego terminu Skarżąca nie uzupełniła wniosku o zwrot podatku o żądane zaświadczenie. Na podkreślenie zasługuje to, iż zaświadczenie o ww. treści (zaświadczenie o statusie podatnika), którego wzór został ustalony w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku VAT, jest elementem wniosku o zwrot podatku VAT określonym w przepisach VIII Dyrektywy Rady z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom mniemającym siedziby na terytorium kraju (Dz. U. UE.L.79.331.11 ze zm. – dalej powoływanej jako "VIII Dyrektywa Rady").

Z akt sprawy wynika, że miedzy datą otrzymania przez Skarżąca spółkę wezwania do uzupełnienia wniosku o stosowne zaświadczenie, o treści wynikającej z przepisów polskiego rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku VAT oraz VIII Dyrektywy Rady, a złożeniem przez polskiego pełnomocnika Skarżącej wniosku o przywrócenie terminu (... r.) nastąpiła półroczna przerwa. Pełnomocnik Skarżącej powołał się we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku wniosku o zwrot podatku VAT na pismo [...] Urzędu Kontroli Podatków i Finansów z dnia ... r., z którego wynika m.in., że zaświadczenie wydane przez ten organ; złożone wraz z wnioskiem o zwrot podatku VAT odpowiadało przepisom ewidencyjnym określonym w [...] ustawie o systemie podatkowym numer XCII z 2003 r. Pełnomocnik spółki podkreślił, iż Spółka nie mogła uzyskać zaświadczenia zawierającego sformułowanie określone w wezwaniu polskiego organu podatkowego z przyczyn od niej niezależnych.

Mając na względzie powyższe ustalenia faktyczne Sąd przyznał rację organom podatkowym, iż okoliczności przedstawione przez pełnomocnika Skarżącej nie stanowią o braku winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków podania. Pełnomocnik nie wyjaśnił bowiem jakie podjął kroki, aby niezwłocznie ustosunkować się do wezwania organu podatkowego. Na uwagę w tej kwestii zasługuje także to, iż pismo [...] organu administracji zostało sporządzone w dniu ... r.; natomiast wniosek o przywrócenie terminu datowany jest na dzień ... r. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych przekonywujących faktów i dokumentów (mi.n brak pełnej korespondencji z [...] organem administracji w tej sprawie), z których by wynikało, iż podjęła starania o wydanie "zaświadczenia o statusie podatnika" określonego w rozporządzeniu w sprawie zwrotu podatku VAT, które było tożsame w swej treści z wzorem zaświadczenia ustalonym w przepisach VIII Dyrektywy Rady. W ocenie Sądu Skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy, nie uwiarygodniła stosowną argumentacją staranności o dochowanie czynności procesowej, jak również nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, iż przeszkoda uniemożliwiająca złożenie "zaświadczenie o statusie podatnika" była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem Sądu brak znajomości przepisów prawa dotyczącego procedury zwrotu podatku VAT, wynikających z norm prawa wspólnotowego będącego częścią systemu prawa państw członkowskich nie stanowi o braku winy przy uchybieniu zawitego terminu do uzupełniania wniosku o zwrot podatku VAT.

W ocenie Sądu przyczyna uchybienia terminowi do uzupełnienia wniosku o zwrot podatku VAT wskazana przez wnioskodawcę słusznie została oceniona przez organy podatkowe jako nieuzasadniająca uznania, iż niezachowanie terminu nastąpiło bez winy strony tj. z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Na marginesie można wskazać, iż w czasach faksów, poczty elektronicznej i innych możliwości przekazywania informacji, czy też telefonów komórkowych trudno sobie wyobrazić, że Spółka, będąca jednym z oddziałów podmiotu mającego swe oddziały na całym świecie, nie mogła posiadać wiedzy o procedurze zwrotu podatku VAT określonej w przepisach VIII Dyrektywy Rady określającej warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju. W tej sprawie można także przyjąć, iż Skarżąca mogła korzystać z usług tłumacza, czy też skontaktować w sprawie warunków zwrotu podatku VAT z polską kancelarią prawną lub polskim oddziałem spółki, przesyłając faks lub wiadomość pocztą elektroniczną.

Na uwagę zasługuje także to, iż z materiału dowodowego wynika, iż wraz z podaniem o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług z dnia ... r. nie dopełniono czynności dla których był określony przedmiotowy termin. Pełnomocnik Skarżącej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nie złożył wydanego przez [...] organy podatkowe prawidłowego zaświadczenia odpowiadającego w swej treści przepisom rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku VAT oraz VIII Dyrektywy Rady. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 162 § 2 ustawy Ord. pod. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Z akt sprawy wynika, iż Skarżąca spółka nie dopełniła tego obowiązku.

Zważywszy powyższe, a w szczególności mając na względzie przedstawioną na wstępie wykładnię przepisu art. 162 ustawy ord. pod., Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów postępowania Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie podatkowe w sprawie prowadzone było z należytą starannością, a w jego toku podjęto niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.