Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2332/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Asesor WSA Anna Szymańska Asesor WSA Anna Szymańska ( spr.) Protokolant Agnieszka Foks – Skopińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2004r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art.138§2 k.p.a. - uchyliło decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] marca 2002 r. nr [...], znak: [...], ustalającą na wniosek Zarządu Dróg Miejskich w W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie trasy komunikacyjnej Alei [...] na odcinku od [...] do [...] i ul. [...] oraz realizacji skrzyżowań na przecięciu z ulicami [...]-[...], [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą /z wyłączeniem terenu objętego decyzją Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. – wiadukt nad torami [...] i [...]/ - i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Zaskarżona decyzja zapadła po rozpatrzeniu odwołań od decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] marca 2002 r., wniesionych przez: spółkę A. Sp. z o.o., spółkę J. Sp. z o.o., Stowarzyszenie [...] oraz spółkę C. Sp. z o.o.

Uzasadniając uchylenie decyzji organu I instancji SKO podniosło, iż Burmistrz Gminy W. nie ustalił wszystkich stron postępowania.

A. Sp. z o.o. oraz J. Sp. z o.o. nie brały udziału w postępowaniu przed organem I instancji a jedynie doręczono im decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] marca 2002 r. J. jest właścicielem działki, która nie graniczy wprawdzie bezpośrednio z planowaną inwestycją, niemniej znajduje się w jej bliskim sąsiedztwie (działka nr ewid.[...] w obrębie [...], nr rejestr.[...], kw. [...]). Interes spółki w udziale w postępowaniu wyraża się w tym, iż korzystanie przez spółkę z przedmiotowej nieruchomości po zrealizowaniu inwestycji, stanie się utrudnione ze względu na hałas (interes znajdujący oparcie w art.3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity - Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm. oraz w art.5 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz.2016 z późn.zm.). Z kolei z akt sprawy wynika, iż nieruchomość spółki A. Sp. z o.o. leży pomiędzy nieruchomością spółki C. a nieruchomością spółki F., zlokalizowaną bezpośrednio przy Alejach [...]. Zatem A. Sp. z o.o. ma interes prawny w ochronie jej dostępu do drogi publicznej (art.42 ust.1 pkt 4 i 5 i art.3 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art.5 ust.2 ustawy prawo budowlane). Z kolei interes prawny spółki C. Sp. z o.o. (właściciel działki nr ewid.[...] w obrębie [...] nr rejestr.[...], kw.[...] przy ulicy [...]), której w ogóle nie doręczono decyzji organu I instancji, wynika z konieczności zapewnienia dojazdu do nieruchomości stanowiącej własność spółki przez ulicę [...] i z Alei [...] (art.42 ust.1 pkt 5 i art.3 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art.5 ust.2 ustawy prawo budowlane). W ocenie SKO w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zaszła zatem sytuacja, o której mowa w art.145§1 pkt 4 k.p.a. W postępowaniu w trybie odwoławczym powyższe skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art.138§2 k.p.a. Ponadto z akt sprawy nie wynika, czy organ I instancji rozpatrzył pismo spółki G. Sp. z o.o. (strony postępowania) z dnia 19 lutego 2001 r., zawierające protest przeciwko planowanej modernizacji i przebudowie trasy komunikacyjnej Alei [...] w postaci budowy dwupoziomowego skrzyżowania z ulicą [...] i [...].

Ustosunkowując się natomiast do meritum odwołań, SKO nie uznało słuszności zarzutów podnoszonych przez odwołujących. Między innymi SKO stwierdziło, iż zarzuty spółki A. Sp. z o.o. dotyczą zapewnienia możliwości dojazdu przez ulicę [...] do Alei [...]. W ocenie organu odwoławczego włączenia ul. [...] do Alei [...] dotyczy jednakże decyzja Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r., ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wiaduktu nad torami [...] i [...] i to w postępowaniu dotyczącym tej decyzji spółka winna zgłaszać stosowne zarzuty.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2002 r. A. sp. z o.o. w W. podniosła, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu winna uregulować przywrócenie dostępu do Alei [...] właścicielom nieruchomości położonych na terenie Gminy W., na północ od Alei [...] na odcinku tory [...]-ulica [...], w tym i skarżącemu. Postulowany dostęp do Alei [...] powinien polegać na ponownym włączeniu do Alei [...] ulicy [...] w sposób spełniający wymagania dla drogi publicznej klasy lokalnej. Brak postanowień w powyższym zakresie oznacza naruszenie przepisów materialnych ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.). SKO wprawdzie uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną, niemniej nie rozpatrzyło zarzutów odwołania, dotyczących wskazanej wyżej kwestii. W ocenie skarżącego organ odwoławczy błędnie przyjął, iż problem włączenia ulicy [...] do Alei [...] winien być rozpatrywany w innym postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. w postępowaniu dotyczącym inwestycji polegającej na budowie wiaduktu nad torami [...] i [...] (postępowanie to zakończone zostało decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lutego 2002 r.). Skarżący podniósł, iż decyzja z dnia [...] lutego 2002 r. dotyczyła wprawdzie jednego z trzech odcinków ulicy [...], niemniej nie był to odcinek, o który chodzi skarżącemu. Istotny dla skarżącego odcinek ulicy [...] oddalony jest bowiem o około 250 metrów od wiaduktu nad torami [...].

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując merytoryczne stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie uchybia przepisom prawa.

Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora. Wnosząc o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wnioskodawca określa zarówno teren, na którym planuje zrealizowanie inwestycji, jak i jej przedmiot. Obowiązkiem organu rozstrzygającego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest zbadanie, czy na terenie objętym wnioskiem może zostać zrealizowana wskazana w tym wniosku inwestycja. Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, iż treść wniosku inwestora ściśle wiąże organ orzekający, w związku z czym rozstrzygnięcie nie może wykraczać poza granice wniosku.

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż organy orzekające w sprawie związane były wnioskiem Zarządu Dróg Miejskich w W. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, datowanym na [...] listopada 2000 r. Określając w nim przedmiot inwestycji inwestor nie wnosił o to aby obejmowała ona także włączenie ulicy [...] do Alei [...]. Z wniosku wynika bowiem, iż przedmiotem planowanej inwestycji ma być modernizacja i przebudowa Alei [...] na odcinku od [...] do ulicy [...] (bez skrzyżowania ulicami [...]-[...]). W ramach powyższego przewiduje się poszerzenie jezdni na odcinkach międzywęzłowych, jak również budowę dwupoziomowych skrzyżowań ulic Aleje [...] – ulica [...] i Aleje [...] – ulica [...] oraz budowę nowego wiaduktu drogowego nad torami [...] (ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do wskazanego wyżej wiaduktu nastąpiło decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lutego 2002 r.).

Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu możliwe było tylko we wskazanym zakresie przedmiotowym. Zawarcie w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, tak jak żąda tego skarżący, zaleceń dotyczących przywrócenia dostępu do Alei [...] właścicielom nieruchomości położonych na terenie Gminy W., na północ od Alei [...], należałoby uznać za nieuprawnione przekroczenie przez organy wniosku inwestora.

Błędnie wywodzi skarżący, iż brak tego typu postanowień w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu prowadzi do sprzeczności tej decyzji z przepisami prawa materialnego zawartymi w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.). Skarżący nie sprecyzował wprawdzie, o które konkretnie przepisy ustawy chodzi, niemniej z racji powołania się przez skarżącego na naruszenie jego prawnie chronionych interesów, należy przyjąć, iż sformułowany został zarzut naruszenia przez organy art.42 ust.1 pkt 5 ustawy, nakazującego określenie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Zarzut ten, sprowadzający się do stwierdzenia, iż przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji wskazanej we wniosku Zarządu Dróg Miejskich, nie wzięto pod uwagę kwestii obsługi komunikacyjnej działki skarżącego, jest nietrafny. Podkreślić bowiem należy, iż w niniejszej sprawie nie występuje sytuacja, w której działki skarżącego nie posiadałaby dostępu do drogi publicznej (działki te posiadają bowiem dostęp do ulicy [...]). Nie można oczywiście wykluczyć, iż skarżący istotnie posiada interes faktyczny w uzyskaniu dostępu do Alei [...]. Jednakże ani w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ani też w innych przepisach prawa nie sposób dopatrzeć się przesłanek materialnoprawnych, uzasadniających przyjęcie, iż wskazany wyżej interes skarżącego należało obligatoryjnie uwzględnić w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zakończonym decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [...] marca 2002 r.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) w związku z art.97 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271).