Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 450/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 78 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2016 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. C. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. C. wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 15 000 (piętnaście tysięcy) złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 - zwanej dalej udp).

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2015 r. w G. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował G. M., który wykonywał krajowy przejazd drogowy na trasie S. – R. z ładunkiem ryb mrożonych w opakowaniach umieszczonych na paletach (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy Pana A. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...]. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] września 2015 r.

Podczas kontroli stwierdzono, iż ww. pojazd członowy poruszając się po drodze krajowej nr [...] w G., przekraczał dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów.

Organ stwierdził, że pojazd zważono jednokrotnie, a w wyniku pomiarów, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy:

- nacisk na pojedynczej osi napędowej 13,2 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3,2 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 32 %),

- podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Według organu, w ustalonym stanie faktycznym kara pieniężna wynosi: 15000 złotych, gdyż należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach.

Organ stwierdził, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] września 2008 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II o nr fabrycznych 856734 i 856787. Obie wagi legitymowały się w dniu kontroli ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urzędu Miar w Poznaniu dnia 14 sierpnia 2014 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Zdaniem organu, strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd.

Według organu, zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Materiał dowodowy stanowią: protokół kontroli z dnia [...] września 2015 r., dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu członowego, prawo jazdy kontrolowanego kierowcy, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, świadectwa zgodności wag, dokumenty wydania: nr [...], nr [...], nr [...], dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas kontroli.

Organ odmówił słuszności twierdzeniu skarżącego, iż wpisanie w tabeli pomiarów w rubryce "WAŻENIE II' wartości "0" świadczy, że takie były naciski osi podczas drugiego ważenia. Według GITD, z protokołu kontroli i opisu stwierdzonego naruszenia nie wynika, aby drugie ważenie przeprowadzono. Podczas kontroli przeprowadzono jedno ważenie, gdyż kierowca nie złożył wniosku o ponowny pomiar. Zdaniem organu, z uwagi na specyfikę czynności kontrolnych odpowiedzialność ciąży również na kontrolowanym kierowcy, by w sposób czynny uczestniczył w czynnościach kontrolnych i na bieżąco zgłaszał ewentualne zastrzeżenia i uwagi, które następnie winny być wpisane do protokołu. Protokół kontroli to dokument sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, co oczywiście nie oznacza to, że takiego dowodu nie można podważyć, czy obalić (v. art. 76 § 3 kpa). Według GITD, obalenie ustaleń protokołu kontroli wymaga przedstawienia przez stronę jakichkolwiek dowodów, których strona nie przedstawiła. Kierowca bowiem odmówił podpisania protokołu kontroli po konsultacji z szefem, nie wnosząc żadnej uwagi do protokołu, a odmówił jego podpisu korzystając z przysługującego mu uprawnienia. Organ zaakcentował, że Kontrolę przeprowadzono w miejscu do tego typu czynności zatwierdzonym. Pomiary zawarte w jego treści wskazują, że pomierzone spadki mieszczą się także w normie, przewidzianej nawet dla wag do pomiarów dynamicznych (do ważenia pojazdów w ruchu) tj. 0,98 % spadku podłużnego (przy dopuszczalnym 1 %), 1,94 % spadku poprzecznego (przy dopuszczalnym 2%), co oznacza, że na takim miejscu mogłyby być również dokonywane pomiary dynamiczne. Z kolei brak regulacji prawnej odnośnie procedury ważenia pojazdów przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych powoduje, iż inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego wykonując czynności pomiaru stosują właśnie zapisy instrukcji wag dołączonych przez producentów. Następnie GITD wskazał na konkretne zapisy instrukcji wag SAW 10/C i w podsumowaniu stwierdził, że nadawały się one do przeprowadzonych pomiarów. Stwierdził, że cała procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, była dokonana przez kompetentny organ, a jej wyniki są w pełni wiarygodne. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących stanowiska do ważenia stwierdził: odnośnie kwestii różnicy w wysokości wgłębienia wnęki fundamentowej, a wysokością wag, warto zauważyć, iż we wnęce fundamentowej osadzony został "szkielet" - konstrukcja stalowa. Wagi zostały osadzone we wnęce. Tym samym kontrolujący nie użył podkładek wyrównawczych. Użycie takich podkładek w przypadku umieszczenia wag we wnęce uniemożliwiłoby uzyskania rzeczywistych wyników pomiarów. GITD uznał za nietrafne zarzuty strony w kwestii niespełnienia wymogów przez miejsce ważenia pojazdu wskazując jednocześnie, że organy Inspekcji nie są ich właściwym adresatem. Według organu odwoławczego, skoro kompetentny organ (Zarząd Dróg Miejskich) uznał, iż miejsce to jest odpowiednie do wykonywania kontroli drogowej (ważenia pojazdów), to taki dokument, podobnie zresztą jak Świadectwa Legalizacji Ponownej wag użytych w trakcie kontroli drogowej, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 kpa. Dokumenty takie stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W ocenie organu, stanowisko ważenia wraz ze strefą ważenia spełniało wszystkie wymagania do korzystania na nim nawet z wagi do pomiarów dynamicznych. Zostało ono przebadane pod tym kątem oraz właściwie opisane. Tym samym za bezpodstawny organ odwoławczy uznał wniosek skarżącego o przeprowadzenie oględzin miejsca, gdzie przeprowadzono pomiary. Za nietrafny uznał również zarzut dotyczący przeprowadzenia kontroli przez osobę nie będącą inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego. GITD przeprowadził analizę stosownych przepisów i stwierdził, że kontrolę przeprowadził inspektor Inspekcji Transportu Drogowego, który w tym dniu zajmował stanowisko młodszego kontrolera transportu drogowego w ramach korpusu służby cywilnej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Według organu, strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd.

GITD wskazał też, że organ I instancji tj. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] września 2015 r. poinformował stronę, że w przypadku zaistnienia okoliczności świadczących, że dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia powinna ona stosowne dowody przedstawić.

Strona pismem z dnia [...] października 2015 r. złożyła wyjaśnienia, które w ocenie organu odwoławczego nie stanowią dowodów świadczących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować powinien był przedsięwziąć kroki, aby pojazd był normatywny na drodze po której wykonuje przejazd. Zdaniem organu odwoławczego mając na uwadze przytoczone regulacje prawne oraz treść zgłaszanych przez stronę wyjaśnień w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy jedynie zakwestionować swojej odpowiedzialności.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r., A. C. zarzucił:

I. naruszenie art. 7 art. 8 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o część zebranego w sprawie materiału dowodowego i bezzasadne odrzucenie dowodu potwierdzającego normatywność kontrolowanego pojazdu,

II. naruszenie art. 76 § 1 k.p.a. poprzez zignorowanie dowodu w postaci dokumentu urzędowego (protokołu kontroli) sporządzonego w przewidzianej prawem formie przez powołany do tego organ w zakresie jego działania,

III. naruszenie art. 7 oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące ustalenie parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu będące wynikiem zastosowania do pomiarów uszkodzonych wag SAW10C serii II,

IV. naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę, a mających istotne znaczenie dla wyniku postępowania,

V. naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wynikach pomiarów dokonanych wagami SAW 10C serii II, użytymi niezgodnie z postanowieniami instrukcji producenta oraz niezgodnie z postanowieniami dokumentów stanowiących o dopuszczeniu metrologicznym tych przyrządów, co miało wpływ na wynik pomiarów i obraża zasadę prawdy obiektywnej,

VI. naruszenie prawa materialnego - art. 2 pkt 35a p.r.d. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy przejawiające się uznaniem, iż pojazd członowy będący przedmiotem postępowania wypełniał zapisaną w tym przepisie definicję pojazdu nienormatywnego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów opłaty sądowej według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie argumenty skarżącego przedsiębiorcy należy uznać za trafne.

A. C. oparł skargę zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji w pierwszej kolejności rozważyć należało zasadność zarzutów o charakterze procesowym, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

W pierwszej kolejności wypada zauważyć, że wbrew twierdzeniom A. C. zawartym zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak również w skardze do Sądu, w toku kontroli drogowej zespołu pojazdów kierowanego przez G. M. przeprowadzonej w dniu [...] września 2015 r. inspektorzy zważyli skontrolowany pojazd jednokrotnie, a nie dwukrotnie jak podaje skarżący. W aktach sprawy brak jest wniosku kierowcy o ponowne ważenie pojazdu, pomimo stosownego pouczenia o takiej możliwości zawartego w protokole kontroli. Słusznie wskazuje organ, zapisy "0" w protokole kontroli w rubryce ważenie II oznaczają, że drugi pomiar nie był dokonywany, a nie – jak chce tego strona skarżąca – że w trakcie drugiego ważenia pojazdu na wyświetlaczach użytych wag ukazywała się zawsze wartość "0" w stosunku do nacisku wywieranego przez poszczególne osie, co ma świadczyć o niesprawności użytych przyrządów pomiarowych (v. uzasadnienie skargi do WSA). Skarżący nie tylko nie wykazał, ale nawet nie uprawdopodobnił, że kierowca w toku przedmiotowej kontroli zażądał przeprowadzenie powtórnego ważenia a także, że sygnalizował niesprawne działanie wag. W aktach brak jakichkolwiek wzmianek o powyższych kwestiach, a odmowa podpisania protokołu kontroli przez kierującego pojazdem, zdaniem Sądu, na gruncie tej sprawy nie może być uznana za miarodajne potwierdzenie, że kierujący pojazdem składał zastrzeżenia, co do prawidłowości działania wag, jak i żądał ponownego ważenia pojazdu. Należy zauważyć, że w szczególności w protokole kontroli brak jest jakichkolwiek uwag kierującego pojazdem, w odniesieniu do powyższych zarzutów obecnie podnoszonych przez przedsiębiorcę. W tej sytuacji, za niepodważone należy uznać ustalenie, że ważenie pojazdu przeprowadzono jednokrotnie, z użyciem sprawnych wag SAW 10C/II oznaczonych numerami fabrycznymi: 856734 oraz 856787. Uwzględniając powyższe, pominięcie przez organ odwoławczy wniosku dowodowego skarżącego o przesłuchanie kierowcy (v. wniosek zawarty w odwołaniu od decyzji organu I instancji - k. 65 akt adm.), na okoliczność czy w dniu kontroli przeprowadzono jedno czy dwa ważenia pojazdu i jakie osiągnięto wyniki, choć naruszało art. 78 k.p.a. jednakże, zdaniem WSA, naruszenie to w świetle przytoczonych okoliczności, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a zatem nie może prowadzić do uwzględnienia niniejszej skargi. Sąd nie podziela również zarzutu strony, że organ naruszył art. 76 § 1 k.p.a. przez zignorowanie dowodu w postaci dokumentu tj. przedmiotowego protokołu kontroli. Należy zauważyć, że podnosząc ten zarzut A. C. opiera argumentację na poczynionym przez siebie założeniu, że powyższy dokument (protokół) obrazuje czynność powtórnego ważenia pojazdu poprzez wskazanie w rubryce ważenie II - zapisów "0", jak już to wyżej wskazano, poczynione przez skarżącego założenie jest błędne.

Tym niemniej, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu ze względu na naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie WSA w Warszawie, organ nie wykazał, że przeprowadzone ważenie odbyło się na stanowisku przystosowanym na dzień kontroli tj. [...] września 2015 r. do użycia wag SAW 10C/II. Należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów z dnia [...] września 2008 r. (pomiary wykonano [...] lipca 2008 r.) a zatem dokument ten został wykonany ponad 7 lat przed spornym ważeniem. Wyłącznie na ten protokół powołuje się organ w zaskarżonych decyzjach twierdząc, że protokół ten jest miarodajny i zatwierdza to stanowisko do ważenia m.in. wagami SAW 10C/II. GITD zwraca przy tym uwagę, że instrukcja obsługi ww. wagi wskazuje, że nie powinno się przeprowadzać pomiarów w miejscu o nachyleniu ponad 2% w kierunku jazdy. Ponadto organ podnosi, że kontrolę przeprowadzono w miejscu zbadanym pod kątem pochylenia terenu, wyposażonym we wnękę fundamentową, w której umieszczono wagi, a kontrolujący inspektor nie używał podkładek wyrównawczych. Tymczasem skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji kwestionował prawidłowość przygotowania stanowiska do pomiarów znajdującego się w G. przy ul. [...]. Wskazywał m.in., że w miejscu gdzie dokonano pomiarów wnęka ma głębokość 45 mm, co przy wymaganej głębokości równej wysokości wagi tj. 32 mm dyskwalifikuje pomiar, jako wiarygodny. Wnosił o dopuszczenie dowodu z oględzin ww. stanowiska, gdyż w jego ocenie, jest w stanie podczas tej wizji udowodnić, że wnęki są niedostosowane do ważenia wagami użytymi przez kontrolujących. Nie podlega przy tym dyskusji, że omawiany dokument (protokół pochylenia terenu) ma podstawowe znaczenie dowodowe. Tymczasem GITD odnosząc się powyższych argumentów strony stwierdził, że skoro kompetentny organ (Zarząd Dróg Miejskich) uznał, że miejsce to jest odpowiednie do ważenia pojazdów, to taki dokument stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (v. str. 7 zaskarżonej decyzji).

Nie negując, co do zasady, twierdzeń GITD odnośnie co do istoty dokumentu urzędowego, jakim jest niewątpliwie protokół pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów, WSA w Warszawie podnosi jednakże, że w sytuacji, kiedy wysokość kary pieniężnej jest wprost zależna od wyniku ważenia, obowiązkiem organu jest zapewnić niebudzącą wątpliwość rzetelność ważenia. Na powyższą kwestię niejednokrotnie i konsekwentnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach, znanych organowi z urzędu, wydanych na gruncie zbieżnych przedmiotowo spraw dotyczących kar pieniężnych za ogólnie rzecz ujmując przeładowanie pojazdu. Załączony do akt protokół pomiaru pochylenia terenu, pomijając nawet, że pochodzi sprzed wielu lat przed kontrolą, zawiera dane dotyczące pomierzonych spadków terenu. Nie ma tam jednak informacji o głębokości wnęk. Tymczasem, czego nie kwestionuje organ prowadząc wywody w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie dokonywania pomiarów, wyrównanie poziomu osi sąsiednich do osi ważonej wymaga umieszczenia stosowanych przyrządów we wnękach znajdujących się na punktach kontrolnych, przy czym głębokość tych wnęk musi być dokładnie taka sama jak wysokość umieszczanych w nich urządzeń. Innymi słowy, koła osi ważonej muszą znajdować się w trakcie pomiarów w jednej płaszczyźnie z kołami osi sąsiednich. W przeciwnym razie ma to wpływ na wypaczenie wyników pomiarów. W tej sprawie organ wywodzi, że we wnęce fundamentowej osadzony został "szkielet" - konstrukcja stalowa, a wagi zostały osadzone we wnęce. Nie przedstawia jednak żadnego dowodu na tę okoliczność. W każdym razie, ani wymieniony protokół z pomiaru pochylenia terenu (na który organ się powołuje), ani inne dowody - w szczególności dołączone do akt zdjęcia oraz protokół kontroli nie wskazują na powyższe okoliczności. Tymczasem omówione wyżej kwestie w istocie stanowią oś sporu między organem i skarżącym. Jak już bowiem wskazano, strona zarzuca, że stanowisko do pomiarów nie spełniało w chwili kontroli wymogów do ich przeprowadzenia. W rozpatrywanej sprawie, w świetle dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego nie wystarczy zatem, powołanie się przez organ orzekający, że protokół pomiaru został wygenerowany przez ZDM i skarżący nie ma podstaw, aby kwestionować poprawność tego dokumentu kierując zarzuty wobec organów inspekcji transportu drogowego. Organ ma natomiast obowiązek wykazać, że wszelkie wymogi prawne dotyczące zarówno sprzętu użytego do pomiarów jak i stanowiska ważenia były w chwili kontroli spełnione. Wobec zgłaszanych w toku postępowania przez skarżącego konkretnych zarzutów, co do miejsca ważenia, w szczególności, co do stanu wnęk fundamentowych, w których umieszcza się wagi, kwestie te wymagały szczegółowego wyjaśnienia w decyzji, w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie. Takie wyjaśnienie, z powołaniem się na konkretny materiał dowodowy, konieczne będzie w toku ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który ma przecież uprawnienia do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie nieprzekraczającym wymogów wynikających z art. 138 § 2 k.p.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi związanych z możliwością użycia wag SAW 10C/II do pomiarów kontrolowanego pojazdu (w tej sprawie organ stwierdził wyłącznie przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego) należy wskazać, że akta nadesłanej sprawy administracyjnej nie zawierają dokumentów, na które powołuje się organ uzasadniając możliwość użycia przedmiotowych wag. Sąd stwierdza, że w aktach nie ma instrukcji obsługi i użycia wag SAW 10C/II. Znajdująca się bowiem w aktach instrukcja obsługi wag SAW 10A/SAW 10C dotyczy innych wag niż użyte w sprawie. Nie ma też Świadectwa Homologacji UE użytych wag, a kwestię możliwości dokonywania pomiarów należy również odnieść do treści tego świadectwa. W tej sytuacji odnoszenie się do zarzutów związanych z możliwością użycia wag SAW 10C/II na obecnym etapie postępowania jest w istocie przedwczesne, bowiem twierdzenia organu w tym zakresie nie mogą być przez sąd administracyjny zweryfikowane.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że wydając zaskarżoną decyzję, organ w sposób niewystarczający wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a w szczególności nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości prawidłowości przeprowadzonego ważenia i wiarygodności uzyskanych wyników. Zdaniem Sądu, aby rozstrzygnięcie organu administracji ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek oceny), które należy sprawdzić, analizując, czy okoliczności sprawy dawały przesłanki do wymierzenia kary administracyjnej na podstawie prawidłowo ocenionego materiału dowodowego. Tymczasem, w świetle tego, co już powiedziano, w tej sprawie stanowisko organu w powyższym zakresie charakteryzuje się daleko idącym deficytem, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji uzasadniało zatem uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

O kosztach postępowania obejmujących zwrot wpisu sądowego w wysokości 450 złotych Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając powyższą kwotę od GITD na rzecz skarżącego A. C.