Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2015/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 134
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7,  art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3, art. 105  par. 1,art. 189e, art. 189f par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 15zzs[4] ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13ha ust. 1, art. 13i, art. 13hc ust. 1, art. 13k ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD", "organ") w decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470, dalej "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 890), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140, ze zm., dalej "u.t.d."), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. o nałożeniu na P. S. ("strona", "skarżący") kary pieniężnej w wysokości 1500 zł.

Ww. decyzje zostały wydane w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych:

18 czerwca 2019 r. o godzinie 10:07:52 urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi krajowej nr [...] (skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] ) - połączenie z autostradą [...] , zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] .

Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...] .

Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że ww. pojazd nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 u.d.p. oraz nie został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat, co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekracza 3,5 tony, a jego właścicielem w chwili naruszenia był P. S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą H.

Odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu w dniu 18 czerwca 2019 r., został wyszczególniony w zał. 1 pkt 11 lit. b - [...] (skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] ) - połączenie z autostradą [...] , do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Pismem z dnia 27 września 2019 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi z dnia 4 października 2019 r. strona wskazała, że w dniu 6 maja 2019 r. kontrolowany pojazd został wykupiony od leasingodawcy i zmianie uległy numery rejestracyjne pojazdu. Strona podniosła, że nie była świadoma obowiązku zmiany urządzenia pokładowego służącego do poboru opłat. Urządzenie do poboru opłat było doładowywane na bieżąco, a saldo konta było dodatnie.

W toku postępowania organ włączył w poczet materiału dowodowego pisma informacyjne Biura Krajowego Systemu Poboru Opłat Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego nr [...] z dnia 13 września 2019 r., nr [...] z dnia 25 września 2019 r. oraz nr [...] z dnia 13 listopada 2019 r. Na podstawie ww. pism organ ustalił, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zarejestrowany w elektronicznym systemie poboru opłat na umowie o nr [...] w dniu 17 czerwca 2016 r. o godzinie 18:09:34. Ostatnią zaś zarejestrowaną transakcją w systemie elektronicznego poboru opłat dla pojazdu o nr rej. [...] był przejazd z dnia 21 maja 2019 r. o godzinie 16:51:30. Do pism załączone zostały szczegółowe wykazy należnych i pobranych opłat zarejestrowanych na koncie użytkownika w okresie od dnia 30 kwietnia 2019 r. do dnia 29 czerwca 2019 r. oraz od dnia 28 czerwca 2019 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r, z oznaczeniem dokładnej daty i godziny zarejestrowanych transakcji oraz wykonanych doładowań umowy użytkownika.

Organ wskazał także, że pojazd o nr rej. [...] został zarejestrowany na umowie nr [...] w dniu 23 sierpnia 2019 r. o godzinie 18:22:22, czyli już po naruszeniu.

Ponadto organ ustalił, że w dniu kontroli nie odnotowano nieprawidłowości w funkcjonowaniu elektronicznego systemu poboru opłat (ESPO) oraz urządzenia kontrolnego infrastruktury przydrożnej, oraz że użytkownik pojazdu nie składał reklamacji w związku z niesprawnym działaniem urządzenia pokładowego viaBox oraz w związku z funkcjonowaniem ESPO, nie dokonywał także wymiany ani zwrotu urządzenia pokładowego viaBox.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] , GITD nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 1500 zł.

Strona z powyższym się nie zgodziła i złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] , GITD utrzymał w całości w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2020 r.

W uzasadnieniu wskazał, że strona poruszała się pojazdem o nr rej. [...] , w którym znajdowało się urządzenie viaBox przypisane do pojazdu o nr rej. [...] . Pojazd o nr rej. [...] został zarejestrowany w elektronicznym systemie poboru opłat w dniu 23 sierpnia 2019 r. o godzinie 18:22:22, czyli po naruszeniu.

W dniu naruszenia nie odnotowano transakcji poboru opłat dla konta pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] . Ostatnią zarejestrowaną transakcją w systemie elektronicznego poboru opłat dla pojazdu o nr rej. [...] jest przejazd z dnia 21 maja 2019 r. o godzinie 16:51:30.

Ponadto organ zauważył, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wskazuje, by ujawnione przez organ naruszenie było konsekwencją nieprawidłowego działania systemu elektronicznego poboru opłat. System wygenerował zapis ewidencyjny o treści "Brak komunikacji z OBU, ważna umowa dla NRP nie została zidentyfikowana".

GITD podkreślił, że w przypadku braku komunikacji podczas przejazdu pod bramownicą kontrolną urządzenie viaBox milczy tzn. nie wydaje sygnałów dźwiękowych i świetlnych. Użytkownik spostrzegając brak emisji sygnałów świetlnych lub dźwiękowych powinien niezwłocznie udać się do najbliższego punktu dystrybucji urządzeń w celu sprawdzenia urządzenia viaBox.

Organ przypomniał, że także na podstawie § 5 pkt 4 Ogólnych warunków korzystania z konta w trybie przedpłaconym, dalej "OWU", użytkownik zobowiązany jest niezwłocznie zgłosić GITD fakt niefunkcjonalności viaBox odwiedzając dowolny punkt obsługi klienta. Strona nie dopełniła również obowiązku wynikającego z § 3 pkt 2 OWU, zgodnie z którym wszelka zmiana danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym Pojazdu/Pojazdów, w zakresie danych zawartych w Umowie, wymaga natychmiastowej zmiany Umowy w dowolnym MOK, przed skorzystaniem z Drogi Płatnej, co należy potwierdzić podpisaniem aneksu do Umowy lub Umowy z nowymi danymi wprowadzonymi do Systemu. Ponadto według § 4 ust. 2 pkt e OWU użytkownik zobowiązuje się do umieszczenia viaBox wyłącznie w pojeździe przypisanym do niego przez GITD. Oznacza to, że każdy viaBox jest jednoznacznie przypisany do konkretnego pojazdu i nie może być używany w innym pojeździe.

Organ wyjaśnił, że powyższa okoliczność także może mieć wpływ na komunikację urządzenia viaBox z urządzeniami kontrolnymi znajdującymi się na bramownicach. W takiej sytuacji system elektronicznego poboru opłat może nie być w stanie zidentyfikować urządzenia viaBox znajdującego się w pojeździe.

Organ uznał, że w przedstawionych wyżej okolicznościach kara pieniężna, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., została zatem nałożona prawidłowo.

Na podstawie zaś pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z dnia [...] października 2019 r. dotyczącego oznakowania drogi krajowej S6 na odcinku [...] (skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] ) - połączenie z autostradą [...] , organ ustalił, że na wskazanym odcinku nie stwierdzono uchybień w ustawieniu tabliczek informacyjnych T-34, oznaczających pobór opłaty elektronicznej.

Strona wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżyła decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji poprzedzającej. Dodatkowo wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Ponadto strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci decyzji organu o nr. [...] oraz [...] (tj. decyzji z dnia [...] października 2019 r. oraz z dnia [...] stycznia 2020 r.) na okoliczność bezprzedmiotowości prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego.

Strona w uzasadnieniu skargi wskazała m.in., że organ dopuścił się naruszenia art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 13k ust. 1 p.r.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy fakt nieuiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej nie został udowodniony. Dodatkowo w ocenie strony doszło do naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania, mimo że postępowanie to było bezprzedmiotowe.

Skarżący wskazał także, że organ naruszył przepisy art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a., art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, zebranie niekompletnego materiału dowodowego, nieuwzględnienie twierdzeń strony, rozstrzygnięcie wątpliwości wynikającej z materiału dowodowego na niekorzyść strony w sytuacji, gdy kierowca poruszał się z dodatnim saldem konta, urządzenie było używane zgodnie z przeznaczeniem, a dane wprowadzone do urządzenia, takie jak kategoria pojazdu i liczba osi nie uległy zmianie. Strona powołała się na decyzje o umorzeniu postępowania, jakie zapadły w sprawach o sygnaturze [...] oraz [...] . Zdaniem strony, stan faktyczny i prawny w prowadzonych sprawach jest taki sam, więc decyzje administracyjne powinny być takiej samej treści.

Strona podkreśliła, że nie była świadoma obowiązku zmiany urządzenia pokładowego. Wskazała przy tym, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury i Budownictwa z dnia października 2016 r. w sprawie kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej kontrola prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej może być dokonana przez sprawdzenie czy:

a) pojazd podlega opłacie elektronicznej,

b) pojazd jest wyposażony w urządzenie,

c) opłata elektroniczna została uiszczona w prawidłowej wysokości,

d) urządzenie jest używane zgodnie z jego przeznaczeniem,

e) do urządzenia zostały wprowadzone prawidłowe dane o:

- kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 ustawy,

- liczbie osi pojazdu, jeżeli w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 ustawy zróżnicowane stawki opłaty elektronicznej ze względu na liczbę osi.

W dniu przejazdu przez bramki kierowca poruszał się po drogach publicznych z dodatnim saldem konta do pobierania opłat drogowych, w pojeździe znajdowało się urządzenie do poboru opłat, które było używane zgodnie z jego przeznaczeniem oraz dane wprowadzone do urządzenia takie, jak kategoria pojazdu oraz liczba osi nie uległy zmianie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 p.r.d., za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. W myśl art. 13ha ust. 1 u.d.p. opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wykonawczych. Wysokość tej opłaty ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu (art. 13 ha ust. 2 u.d.p.).

Uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 u.d.p.). Zasadą jest również, że pobranie tej opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w tym celu w pojeździe samochodowym, którego posiadanie należy do obowiązków właściciela lub posiadacza pojazdu samochodowego, którego poruszanie się po drodze publicznej wiąże się z obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej.

Naruszenie tego obowiązku obciążone jest, na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 i 2 u.d.p., karą pieniężną w wysokości 500 złotych - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy lub 1500 zł - w pozostałych przypadkach. Kontrola prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej należy do kompetencji GITD (art. 13l ust. 1 u.d.p.).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że za przejazd w dniu 18 czerwca 2019 r. o godzinie 10:07:52 opłata elektroniczna nie została uiszczona, a skarżący nie posiadał w samochodzie urządzenia viaBox przypisanego do pojazdu o nr rej. [...] , którym się poruszał. Zamiast tego w pojeździe znajdowało się urządzenie pokładowe przypisane do pojazdu o nr rej. [...] .

Sąd wskazuje, że wbrew stanowisku skarżącego, obowiązek posługiwania się na potrzeby poboru opłaty elektronicznej urządzeniem przypisanym do konkretnego pojazdu, a więc pojazdu o konkretnym identyfikującym go numerze rejestracyjnym, wynika z obowiązujących zasady wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania uregulowanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1406). Według § 3 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną użytkownik instaluje urządzenie w pojeździe, do użytkowania w którym zostało ono przeznaczone zgodnie z umową.

Sąd stwierdza, że posługiwanie się w danym pojeździe urządzeniem pokładowym viaBox przypisanym do innego numeru rejestracyjnego (niezależnie, czy jest to fizycznie ten sam pojazd), skutkować może nałożeniem kary pieniężnej przewidzianej w art. 13k ust. 1 u.d.p., jeżeli prowadzi do nieuiszczenia opłaty elektronicznej.

Sąd nie mógł uwzględnić zarzutów strony odnoszących się do braku umorzenia postępowania przez organ. Skarżący w ww. zakresie powołał się na sprawy o sygnaturach [...] oraz [...] .

Sprawa o sygnaturze [...] (rozstrzygnięta w dołączonej do skargi decyzji z dnia [...] października 2019 r.) dotyczy przejazdu w dniu 21 maja 2019 r. o godzinie 10:06:08 pojazdu o nr rej [...] . Opłata elektroniczna za ten przejazd nie została wprawdzie uiszczona, niemniej w tym samym dniu o godzinie 16:51:30 opłata elektroniczna została prawidłowo pobrana z konta pojazdu o nr rej. [...] .

Druga powołana przez skarżącego decyzja, tj. z dnia [...] stycznia 2020 r., wydana w sprawie o sygnaturze [...] - znana Sądowi z urzędu jako zalegająca w sprawie o sygn. Akt [...] - dotyczy przejazdu skarżącego pojazdem o nr rej [...] z dnia 7 maja 2019 r., za który nie została uiszczona wymagana opłata elektroniczna, jednakże po zarejestrowaniu tego przejazdu, z konta pojazdu o nr rej. [...] opłata elektroniczna była naliczana prawidłowo, a na koncie użytkowania znajdowały się środki pieniężne w wystarczającej wysokości.

W związku z tym trudno było ustalić, z jakiego powodu przejazd nie został opłacony w obu tych sprawach. Dlatego organ mógł powziąć - nie dające się usunąć - wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i wydać decyzje o umorzeniu postępowania.

Wbrew jednak twierdzeniom strony, sposób załatwienia ww. spraw nie mógł mieć wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Ich okoliczności faktyczne istotnie się bowiem różnią. W sprawie będącej przedmiotem kontrolowanego przez Sąd postępowania w dniu, w którym miało miejsce naruszenie, tj. 18 czerwca 2019 r., nie zarejestrowano poboru opłaty z konta pojazdu o nr rej. [...] . Co więcej, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r., zgodnie z informacją przekazaną przez operatora Elektronicznego Systemu Poboru Opłat, ostatnia transakcja poboru opłaty dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] miała miejsce w dniu 21 maja 2019 r. o godzinie 16:51:30, zaś pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zarejestrowany w systemie poboru opłaty elektronicznej dopiero w dniu 23 sierpnia 2019 r. o godzinie 18:22:22, tj. już po odnotowanym naruszeniu.

GITD prawidłowo zatem uznał, że istnieje podstawa do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 1500 zł, w oparciu o przepis art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p.

Organ zasadnie przy tym przyjął, że decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczania opłat elektronicznych mają charakter decyzji związanych. Organ nie znalazł przy tym przesłanek do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów art. 189e i art. 189f § 1 k.p.a. Ustalenia poczynione w niniejszej sprawie obligowały zatem organ do zastosowanie względem strony sankcji w postaci kary pieniężnej. Zgodnie zaś z art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., z tytułu naruszenia obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. za przejazd pojazdu lub zespołu pojazdów innego niż wskazanego w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. wymierza się karę administracyjną w wysokości 1500 zł. Taka właśnie kara została wymierzona skarżącemu.

Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 oraz art. 105 § 1 k.p.a.

Zdaniem Sądu, organ działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu organ w przekonywujący sposób wykazał, że skarżący dokonał spornego przejazdu bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej płatnym odcinkiem drogi.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Końcowo należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz.1829) począwszy od dnia 17 października 2020 r. miasto stołeczne Warszawa, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym, na podstawie zarządzenie z dnia 22 marca 2021 r. Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie - Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów tak, jak na posiedzeniu jawnym.