Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1895/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. art. 173 par. 2, 174, 175, 176, 177, 178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1895/11 odrzucającego skargę J. S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospoliej Polskiej z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie patentu na wynalazek postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić J. S. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia

6 grudnia 2011 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 grudnia 2011 r., odrzucił skargę J. S. (skarżącego), złożoną na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie patentu na wynalazek. Przyczyną odrzucenia skargi był fakt braku uiszczenia przez skarżącego wpisu sądowego.

Skarżący, reprezentowany przez rzecznika patentowego, pismem z dnia

5 grudnia 2011 r., złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Sąd postanowieniem z dnia 9 stycznia 2012 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Z kolei pismem

z dnia 14 grudnia 2011 r. skarżący wniósł do Sądu zażalenie na ww. postanowienie odrzucające jego skargę, które postanowieniem Sądu z dnia 19 marca 2012 r. zostało odrzucone, jako niedopuszczalny w niniejszej sprawie środek odwoławczy. Zarówno postanowienie z dnia 9 stycznia 2012 r., jak i postanowienie z dnia

19 marca 2012 r. zostały zaskarżone przez skarżącego zażaleniami i przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem ich rozpoznania. Postanowieniami z dnia 14 czerwca 2012 r., odpowiednio II GZ 198/12 i II GZ 199/12, NSA oddalił zażalenia skarżącego.

W dniu 3 kwietnia 2012 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalngeo pełnomocnika, wniósł do Sądu skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie postanowienia, wnioskując o jego uchylenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska pełnomocnik wskazał, że w związku z zajęciem rachunku bankowego i zakazem wypłat przez skarżącego, nie został wniesiony w terminie należny wpis sądowy. Odblokowanie konta skarżącego umożliwiło dokonanie stosownego wpisu i złożenie wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Złożona skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę kasacyjną należało odrzucić.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 523/05, System Informacji Prawnej Lex nr 198193), że aby wniesienie skargi kasacyjnej wywołało skutek w postaci wszczęcia sądowoadministracyjnego postępowania drugoinstancyjnego musi dojść do łącznego spełnienia następujących warunków,

a mianowicie, skarga musi być wniesiona w przepisanym terminie (art. 177 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.), skargę wniósł uprawniony podmiot

(art. 173 § 2 p.p.s.a.), skargę sporządził adwokat, radca prawny, względnie inna uprawniona osoba (art. 175 p.p.s.a.), zostały zachowane wskazane wymagania formalnoprawne i konstrukcyjne (art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a.). Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną,

a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie (art. 178 p.p.s.a.).

Dokonując oceny spełnienia złożonej przez pełnomocnika skarżącego skargi kasacyjnej pierwszego z wymogów jej prawidłowego wniesienia, to jest zachowania ustawowego terminu do jej złożenia, Sąd stwierdził, że nie został on dochowany. Zgodnie z wyżej powołanym art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Dzień doręczenia jest początkiem terminu, natomiast jego koniec następuje w momencie upływu trzydziestego dnia (art. 111 § 1 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a.). Przy obliczaniu, który dzień jest dniem trzydziestym, nie uwzględnia się natomiast dnia,

w którym nastąpiło doręczenie (art. 111 § 2 K.c. w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik, odpis postanowienia z uzasadnieniem wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia otrzymał, jak już wyżej wskazano, w dniu 8 grudnia 2011 r. Zatem termin do złożenia skargi kasacyjnej przez skarżącego upływał z dniem 7 stycznia 2012 r., zaś skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł w dniu 3 kwietnia 2012 r., nie złożył natomiast wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, jak również wniosku takiego nie zawarł w złożonej do Sądu skardze kasacyjnej. Reasumując powyższe rozważania, należy wskazać, iż skoro pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną w dniu 3 kwietnia 2012 r., to uchybił ustawowemu terminowi trzydziestu dni do jej złożenia. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że skarga została wniesiona w terminie. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Wobec powyższego, na mocy przywołanego art. 178 p.p.s.a., skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, jako spóźnioną, należało odrzucić, o czym orzeczono, jak w sentencji postanowienia.