Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 348/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Umorzono postępowanie zażaleniowe
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Podmiotu A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 2328/19 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Podmiotu A na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 16 czerwca 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2328/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), odmówił Podmiotowi A (dalej zwanej "Skarżącą") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] września 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego.

Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie WSA, wnosząc o zmianę tego orzeczenia przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ppsa przez błędne przyjęcie, że:

- w sprawie nie istnieje ryzyko wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, mimo oczywistego negatywnego wpływu na działalność Skarżącej działalności na rynku innego nadawcy, jak również mimo podjętych przez Spółkę B działań dyskredytujących Skarżącą na forum publicznym;

- prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia dla oceny zasadności wstrzymania zaskarżonej decyzji;

- wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "na tym etapie postępowania" naruszałoby prawa podmiotu, któremu udzielono koncesji.

Po wniesieniu zażalenia, a przed jego przekazaniem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu WSA wyrokiem z 30 lipca 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2328/19) oddalił skargę Skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ppsa (zamieszczonym w Dziale III ppsa - Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 193 ppsa, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

Natomiast art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 ppsa jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem I instancji wskutek wydania wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku (por. postanowienie NSA z 3 października 2018 r., sygn. akt II GZ 325/18).

Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji, bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie zażalenie podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 770/18; 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 363/18; 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1514/17, 13 listopada 2019 r., sygn. akt II GZ 261/19). W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia sąd I instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FZ 461/19).

Jednocześnie, mając na względzie możliwość złożenia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 ppsa w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 30 lipca 2020 r., Naczelny Sąd Administracyjny na obecnym etapie postępowania nie przesądza, czy stanowisko WSA (który odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji) jest prawidłowe.

Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 1 i § 2 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.