Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 896/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą F. w Z. na stanowisko Zarządu Województwa z dnia 23 czerwca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 maja 2017r. Zarząd Województwa odmówił przyznania pomocy M. F. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą F. w Z. , o którą ubiegał się we wniosku o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego PROW na lata 2012-2020.

Wobec wyrażonego wyżej stanowiska organu w piśmie z dnia 26 maja 2017r., skarżący wezwał go do usunięcia naruszenia prawa.

W wyniku przeprowadzonej analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa, organ w dniu 23 czerwca 2017r. rozpatrzył wezwanie skarżącego negatywnie – stwierdzając, że nie doszło do naruszenia prawa, które w konsekwencji prowadzić by mogło do zmiany stanowiska Samorządu Województwa.

Na powyższe stanowisko organu, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych i prawnych, przyjętych za podstawę tego stanowiska, bowiem złożone do wniosku dokumenty w sposób dostateczny, zdaniem skarżącego, wskazują na prawo do dysponowania nieruchomością na cele określone we wniosku. Zważywszy na powyższe wniósł o zamianę stanowiska Samorządu Województwa [...], poprzez uchylenie czynności.

W odpowiedzi na skargę, organ odniósł się do zarzutów przedstawionych w skardze i wniósł o jej oddalenie w całości, jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej tylko w zakresie określonym w ustawie. Katalog aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego został zawarty w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a."). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Rozpocząć należy od wskazania, że w przedmiotowej sprawie, prawidłowo w piśmie z dnia 26 maja 2017r., Zarząd Województwa pouczył skarżącego, że: "Od niniejszego pisma, podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków; po uprzednim wezwaniu na piśmie Samorządu Województwa [...] do usunięcia naruszenia prawa (...)".

W tym kontekście zauważyć trzeba, że regulacja dotycząca wezwania do usunięcia naruszenia prawa zawarta jest w art. 52 § 3 p.p.s.a., który został zmieniony przez art. 9 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. (Dz.U.2017.935) o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zmieniającej tę ustawę z dniem 1 czerwca 2017r. Wobec powyższego nie można tracić z pola widzenia art. 17 ww. ustawy, który stanowi, że: "1. Do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym". Natomiast ust. 2 ww. art. 17 wskazuje, że: "Przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy".

W przedmiotowej sprawie Zarząd Województwa pouczył skarżącego o możliwości wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w piśmie wydanym w dniu 26 maja 2017r., zatem przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 1 czerwca 2017r.

Wobec powyższych rozważań natury ogólnej podać trzeba, że w przedmiotowym przypadku, zastosować należało przepisy dotychczas obowiązujące i w zakresie pouczenia o wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, działanie organu było prawidłowe.

Jednakże, przechodząc do kluczowej kwestii, podać należy, że w przedmiotowej sprawie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na stanowisko Zarządu Województwa, które organ wyraził w wyniku przeprowadzonej analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 23 czerwca 2017r., organ negatywnie rozpatrzył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które wystosował skarżący.

Powyższe stanowisko Zarządu Województwa nie mieści się w katalogu aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, nie obejmuje on bowiem orzekania w sprawach skarg na stanowisko organu, wyrażone w wyniku przeprowadzonej analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa. A taka sytuacja zaistniała na gruncie przedmiotowej sprawy. Podkreślenia wymaga, że zakwestionowane stanowisko organu jest odpowiedzią organu na pismo wnioskodawcy, stanowiące wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym nie jest dopuszczalna skarga na odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź organu na wezwanie, stanowi jedynie element procedury, otwierającej drogę do sądowej kontroli legalności przedmiotu zaskarżenia. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej, lecz ma charakter stricte procesowy – nie rozstrzyga w najmniejszym stopniu o uprawnieniach lub obowiązkach strony postępowania. Co więcej, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, strona ma jedynie obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (na gruncie regulacji prawnych, mających zastosowanie na kanwie przedmiotowej sprawy). Nie musi natomiast czekać na odpowiedź organu (por. m.in.: postanowienia NSA z: 26.09.2012r., II FSK 2130/12 i II FSK 1950/12; wyrok WSA w Gliwicach z 22.10.2012r., IV SA/Gl 551/12).

Podkreślić należy, że odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest jedynie pismem procesowym organu, stanowiącym element procedury, zmierzającej do zaskarżenia wskazanych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Nie może natomiast stanowić przedmiotu odrębnej skargi, a taka sytuacja zaistniała na gruncie przedmiotowej sprawy. Celem zaś wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest m.in. uniknięcie postępowania przed sądem administracyjnym, czyli chodzi o usunięcie naruszenia prawa bez niepotrzebnego wdawania się w spór przed sądem administracyjnym. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy ewentualnemu wyeliminowaniu naruszenia prawa, to zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega nie odpowiedź wydana na skutek rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ale czynność, którą to prawo w ocenie jednostki naruszono (por. postanowienie NSA z 16.10.2012r., I OSK 2377/12).

Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, pismo organu, podjęte w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Wobec przedstawionych powyżej regulacji prawnych i poczynionych na ich tle rozważań, Sąd uznał za zasadne odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd czyni to, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.