Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 91/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art.260 par.1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim - Tuchorska, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z 2 marca 2016r., sygn. III SA/Wa 91/16 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015r., nr [...] [...] w przedmiocie odmowy umorzenia oraz rozłożenia na raty kwoty odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013r. i 2014r. postanawia utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 2 marca 2016r., sygn. akt III SA/Wa 91/16 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

M. sp. z o.o. – dalej "Skarżąca" – pismem z 8 grudnia 2015r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2015r. w przedmiocie odmowy umorzenia oraz rozłożenia na raty kwoty odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe za 2013r. i 2014r. W skardze zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych.

Na podstawie zarządzenia z dnia 1 lutego 2016r. referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przesłano Skarżącej formularz PPPr w celu jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a także wezwano do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących stanu majątkowego Skarżącej. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru pismo wraz z formularzem zostało doręczone Skarżącej 16 lutego 2016r. (k. 21 akt sądowych). Skarżąca jednak nie złożyła wymaganego formularza wniosku. Wniosła natomiast o przedłużenie terminu do wykonania wezwania.

Z uwagi na powyższe referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 2 marca 2016 ., pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z 21 marca 2016r. Skarżąca wniosła sprzeciw od wyżej opisanego zarządzenia podnosząc, że wezwanie do złożenia dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego strony nie jest wezwaniem do usunięcia braków formalnych wniosku. W ocenie Skarżącej wystosowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), wezwanie do złożenia dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego nie jest wezwaniem do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przyjęcie poglądu przeciwnego - w sytuacji gdy strona nie nadesłała w terminie żądanych dokumentów lub nie złożyła dodatkowych oświadczeń – musiałoby prowadzić do zastosowania rygoru z art. 257 P.p.s.a., to jest pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W przypadku uchybienia przez stronę terminowi do przedstawienia dodatkowych informacji, ta okoliczność nie zwalnia sądu od merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy z informacjami i uzasadnieniem w nim przedstawionym. W ocenie Skarżącej jeżeli Sąd na podstawie art. 255 P.p.s.a. zażądał dodatkowych dokumentów dotyczących stanu majątkowego, rodzinnego lub dochodów strony, to niezłożenie takich dowodów nie pozwala na pozostawienie wniosku bez rozpoznania, lecz może oznaczać, że strona nie wykazała podstaw do przyznania prawa pomocy i uzasadnić oddalenie wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Skarżąca, wnosząc sprzeciw od zarządzenia referendarza podniosła, że wezwanie do złożenia dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego strony nie jest wezwaniem do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tymczasem w niniejszej sprawie kluczowe jest to, że wniosek Skarżącej nie spełnia wymogów formalnych, jako że nie został złożony na urzędowym formularzu. W myśl bowiem art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać złożony na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Wnioskodawca, który nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest wzywany do uzupełnienia tego braku, poprzez złożenie wniosku w siedmiodniowym terminie na stosownym druku - w wypadku osoby prawnej – druku PPPr. Konsekwencją niezastosowania się do wezwania w zakreślonym terminie, jest pozostawienie takiego wniosku bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Skarżąca, pomimo wezwania, nie złożyła wymaganego i wypełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPPr. Termin, o którym mowa w art. 257 P.p.s.a. jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 P.p.s.a. i jako taki nie może ulec przedłużeniu (zob. postanowienie NSA z 19 grudnia 2005r., sygn. akt II OZ 1296/05).

W związku z tym wniosek Skarżącej prawidłowo pozostawiono bez rozpoznania, na podstawie art. 257 P.p.s.a.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.