Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2216/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek /spr./ Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Grażyna Radzicka Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2005 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 265,- (dwieście sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ G.Radzicka /-/ St.Małek /-/ J.Szaniecka


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z dnia [...] r. ustalił dla D. B. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie budowy budynku gospodarczo-garażowego z poddaszem użytkowym na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...].

Wskazano, iż szczegółowe warunki określa załącznik opisowy nr [...] i załącznik nr [...] (mapa w skali 1:500). Zamierzona budowa jest zgodna z ustaleniami ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. (Dz.Urzęd. Nr 10 poz. 75). Ważność decyzji określono na okres 1,5 roku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...]r. na wniosek D. i R. B. (właścicieli sąsiedniej działki nr [...]) na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdziło nieważność powyższej decyzji.

Ustalono, że inwestor do wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedłożył kserokopię mapy w skali 1:2000, na której żółtym kolorem określono granice działek [...] i [...]. Zaznaczono, że mapa nie obejmuje w całości granicy działki nr [...]. Mapa sytuacyjno-wysokościowa została załączona do akt dopiero [...] maja 2002 r. i nie określa otoczenia działki nr [...] i nie zawiera linii rozgraniczających teren inwestycji.

Powyższe uchybienia są zdaniem Kolegium rażącym naruszeniem prawa (art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.).

Wskazano także, iż kwestionowana decyzja wydana została z naruszeniem art. 64 § 2 kpa.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł

D. B. . Zainteresowany podał, że w toku postępowania zakończonego decyzją z [...]r. doszło wprawdzie do naruszenia przepisów prawa, ale nie było ono rażące w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Zamierzona inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, a znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja (załączniki) określają w sposób zgodny z art. 41 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 2 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, granice inwestycji wyznaczające jej położenie w terenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w decyzji z [...] r. Podkreślono, że kwestionowana decyzja nie spełnia wymogów wskazanych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja ta nie zawiera bowiem części opisowej i graficznej terenu inwestycji. Załącznik graficzny nie określa linii rozgraniczających, co jest wymogiem art. 41 ust. 1 pkt 6 ustawy.

D. B. wniósł skargę, domagając się uchylenia obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący podtrzymał zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, iż przedłożona dokumentacja określa w sposób zgodny z powołanymi przepisami granice planowanej inwestycji. Zarzucił także, że D. i R. B. nie byli uprawnieni do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza, gdyż nie mając interesu prawnego, nie są stroną postępowania. Zainteresowani mogli dochodzić swoich uprawnień wynikających z pominięcia ich jako strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jedynie w drodze o wznowienie tego postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Zaskarżone rozstrzygnięcia oparte są na stwierdzeniu, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), to jest przepisów art. 41 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest oczywiste, iż nastąpiło naruszenie prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie bowiem wskazało, iż wniosek o ustalenie warunków powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i najbliższe otoczenie tego terenu (art. 41 ust. 2 pkt 1), a decyzja o ustaleniu warunków winna określać linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w stosownej skali (art. 42 pkt 6).

Skarżący wniósł o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku gospodarczo-garażowego na działkach[...] i[...] przy ul. [...] w S. . Do wniosku o ustalenie warunków załączył ([...] 2002 r.) mapę w skali 1:2000, która nie obejmuje w całości granic działki Nr [...]. Mapa sytuacyjno-wysokościowa została załączona do akt sprawy dopiero [...] 2002 r.

Oczywisty charakter naruszenia prawa jest warunkiem koniecznym, ale nie wystarczającym dla uznania naruszenia prawa za rażące. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, iż rażące naruszenie prawa od zwykłego naruszenia przepisu prawa różni się takimi cechami jak gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których istnienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy państwowe w praworządnym państwie. O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym, decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga (komentarz kpa Zbigniewa Janowicza PWN 1999 str. 428 - 429).

Zaskarżone decyzje, wskazując jedynie na oczywiste naruszenie prawa decyzji z [...] r. nie zawierają oceny społeczno-gospodarczych skutków tych uchybień.

Tymczasem z akt sprawy wynika, iż zamierzona budowa jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] 1994 r. (Dz.Urzęd.Województwa [...] Nr 10 poz. 75). Plan ten dopuszcza bowiem na terenach mieszkalnictwa (MJ) pomocniczą zabudowę gospodarczą i garażową. Przedłożona mapa sytuacyjno-wysokościowa w skali 1:500 określa linie rozgraniczające teren inwestycji na działkach nr [...] i [...] z zaznaczeniem "nieprzekraczalnej linii zabudowy".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając ponownie sprawę winno zatem ocenić, czy w wyniku naruszenia prawa, o którym wyżej mowa, powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, a więc czy jest to rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Stosownie do art. 157 § 2 postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony (lub z urzędu). Stroną postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek (ONSA 1995 z. 4 poz. 154).

Niniejsze postępowanie wszczęte zostało na żądanie D. i R. B., którzy są właścicielami sąsiedniej działki (nr [...]). Niewątpliwe jest zatem, iż wbrew wywodom skargi byli uprawnieni do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] r.

Naruszenie przepisu art. 64 § 2 kpa, na co zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z [...] r. nie mogło stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza. Przepis art. 156 uprawnia bowiem do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, jeżeli określona wada tkwi w samej decyzji, a nie w postępowaniu, czy też w nieusunięciu braków wniosku.

Uznając zasadność skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oraz art. 200 orzeczono jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III-im sentencji traci moc z chwilą uprawomocnienia się wy4roku (art. 152).

/-/ G.Radzicka /-/ St.Małek /-/ J.Szaniecka

MK