Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 328/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-06-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1 i art. 245 § 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu 23 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi C. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia przyznać C. P. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata


UZASADNIENIE

III SA/Łd 328/16

Uzasadnienie

C. P. (dalej wnioskodawca) wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. (znak [...]) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając następnie – po wezwaniu Sądu - formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy na druku "PPF".

W uzasadnianiu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną. Podniósł, że pozostaje na utrzymaniu matki. Ze względu na zły stan zdrowia nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący nie podał żadnych innych informacji wykreślając wszystkie rubryki.

W związku z powyższym referendarz sądowy wezwał skarżącego do przekazania dodatkowych informacji i dokumentów obrazujących w szczególności jego stan majątkowy. Z przekazanego zeznania podatkowego PIT-36 wynikało, że w roku 2014 osiągnął przychody w kwocie 27.211,80, przy kosztach uzyskania 20.256,19 zł, co dało dochód w kwocie 6.955,61 zł. Z kolei w 2015 r. osiągnął przychody w kwocie 403,49 zł przy kosztach uzyskania 71,62 zł, co dało dochód w kwocie 331,87 zł Wyjaśnił ponadto, że obecnie jest zatrudniony na umowę zlecenia z wynagrodzeniem w kwocie 100 zł, od którego odprowadzane są składki na ubezpieczenie społeczne. Skarżący wyjaśnił także, że nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności, nie posiada rachunku bankowego i nie jest zarejestrowany w urzędzie pracy.

Referendarz Sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

Zaznaczyć należy, iż przyznanie prawa pomocy ma charakter obligatoryjny w tym sensie, że spełnienie przesłanek określonych w tym unormowaniu zobowiązuje do przyznania prawa pomocy w określonym zakresie. Celem tej instytucji jest bowiem zapewnienie realnego prawa do sądu stronie, która nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania.

Należy zauważyć, że jedyną przesłanką jaką przewiduje art. 246 § 1 pkt 1 ww. ustawy, jest sytuacja materialna wnioskodawcy i to ona decyduje o przyznaniu prawa pomocy. Ciężar udowodnienia okoliczności wskazujących na brak możliwości poniesienia kosztów postępowania spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy.

Oceniając przedstawioną wcześniej sytuację materialną skarżącego, referendarz sądowy uznał, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przede wszystkim należy mieć na uwadze wysokość osiąganego przez skarżącego dochodu, braku jakichkolwiek oszczędności i utrzymywanie się przez skarżącego w praktyce z dochodów matki.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż sytuacja skarżącego jest na tyle trudna, że uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wskazanym zakresie. Zaznaczyć także wypada, że przedstawiony przez skarżącego stan majątkowy nie wskazuje na realną możliwość szybkiego uzyskania niezbędnych w tym celu środków.

W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 245 § 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.

e.o.