Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1502/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust.2
journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2008 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia z (...) stycznia 2007r. nr (...) Prezydent W. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wszczętego na wniosek E. i Z. L. orzekł o odmowie wymeldowania T. T. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. Wnioskodawcy wnosząc o wymeldowanie, podnieśli, iż T.T. w lokalu nr (...)przy ul. (...) nie mieszka od wielu lat, albowiem mieszka wraz ze swoją matką M. B. i jej mężem L. B. przy ul. (...) w W. T. T. oświadczył, iż mieszka w przedmiotowym lokalu od urodzenia z matką M. B., jej siostrą I. C. oraz jej dwoma synami, nigdy lokalu nie opuszczał, zajmuje w nim jeden pokój gdzie znajdują się wszystkie jego rzeczy osobiste. Stwierdził ponadto, iż w przedmiotowym lokalu koncentruje się jego życie prywatne. W trakcie postępowania przesłuchana została E. L. która oświadczyła, iż jako właścicielka nieruchomości przy ul. (...) w W. wie kto mieszka w budynku i może stwierdzić, że T. T. wspólnie z matką M. B. są zameldowani w lokalu nr (...) przy ul. (...), ale tam nie mieszkają . Oświadczenia E. L. potwierdził jej mąż Z. L. W dniu 18 października 2006r. dokonano oględzin lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. Podczas oględzin ustalono, że przedmiotowy lokal składa się z czterech pokoi, jeden z nich zajmuje T. T. W pokoju zajmowanym przez T. T. znajduje się regał, w którym są rzeczy należące do niego oraz tapczan na którym śpi. Obecna podczas oględzin I. C. najemczyni lokalu potwierdziła, iż siostra M. B. i jej syn T. T. zamieszkują w lokalu. Fakt zamieszkiwania wymienionych potwierdzili również świadkowie I. S., W. S., Z. C. i R. M. W piśmie Komendy Rejonowej Policji W. (...) z dnia 4 października 2006r. wskazano, iż M. B. i T. T. nie przebywają pod adresem lokal nr (...) przy ul. (...) w W. od około 14 lat. Dodatkowo organ zwracał się do Komendy Rejonowej Policji W. (...)o potwierdzenie faktu zamieszkiwania zainteresowanego wskazanym lokalu. W piśmie z dnia 24 października 2006r. Policja poinformowała organ, iż nie udało się sprawdzić

oświadczeń I. C. twierdzącej, iż siostrzeniec zamieszkuje w przedmiotowym gdyż nie wpuściła dzielnicowego do lokalu. W dniu 12 grudnia 2006r. przesłuchany został również W. B. brat męża M. B. -matki T. T. w celu ustalenia miejsca zamieszkania wymienionej i jej syna T. T. Świadek oświadczył, iż wymienione osoby mieszkają na stałe na S. w W. przy ul. (...). T. T. odwiedza budynek przy ul. (...) nr (...) w W. niezwykle rzadko oraz z tego co mu wiadomo wymieniony nie posiada w nim żadnych rzeczy osobistych. L. B., mąż M.B. oświadczył, iż T. T. jest jego pasierbem i bywa pod adresem ul. (...) w W. rzadko. Świadek podkreślił, iż życie osobiste jego żony i pasierba skoncentrowane jest w miejscu ich meldunku stałego czyli przy ul. (...) w lokalu nr (...) w W. Również M. B. oświadczyła, iż razem z synem zamieszkuje w przedmiotowym lokalu oraz iż syn nie posiada rzeczy osobistych w lokalu przy ul. (...) w W. natomiast posiada do niego klucze.

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ I instancji wydał decyzję odmawiającą wymeldowania T. T. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. uznając iż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Pismem z dnia 30 stycznia 2007r. E. i Z. L. złożyli odwołanie. W odwołaniu podtrzymali swoje stanowisko o wymeldowanie T. T. z pobytu stałego oraz wskazując na konieczność przesłuchania dodatkowych świadków.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2007r. nr (...) Wojewoda Mazowiecki działając na postawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139 poz.993; z 2006r. nr 144, poz.1043 z póź. zm.) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta W. z (...) stycznia 2007r. nr (...) orzekającej o odmowie wymeldowania T. T. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o wymeldowaniu wymienionego. Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania organ odwoławczy stwierdził, iż zasługuje ono na uwzględnienie i zlecił organowi I instancji na podstawie 136 k.p.a. przeprowadzenie postępowania uzupełniającego. Zdaniem organu odwoławczego fakt niezamieszkiwania T.

T. we wskazanym lokalu potwierdziła Komenda Rejonowa Policji W. (...), która w dniu 15 marca 2007r. udzieliła informacji, iż przeprowadzono pod adresem lokal nr (...)przy ul. (...) w W. kilkanaście razy kontrolę o różnych godzinach i porach dnia również w dniu weekendowym. Za każdym razem w lokalu nie zastano nikogo, nikt też nie odpowiadał na pukanie do drzwi. Ponadto kilkakrotnie przeprowadzono obserwację budynku oraz wejść do klatki schodowej od ul. (...) i (...). Ani razu nie widziano by ktoś wchodził bądź wychodził ze wskazanego lokalu. Dodatkowo rozpytano mieszkańców budynków sąsiadujących z kamienicą przy ul. (...) : właściciele lokali przy ul. (...), (...), (...), (...) którzy zgodnie oświadczyli, iż osoby M. B. i T. T. nie są im znane oraz nigdy nie widzieli tych osób pod wskazanym adresem lub w okolicy.

Fakt niezamieszkiwania T. T. w miejscu zameldowania potwierdzili także inni świadkowie: E. S., sąsiadka państwa L., która oświadczyła, iż zna z widzenia M. B. i jej syna T. T., ale od wielu lat już ich nie widuje; natomiast D. R. pracownik firmy państwa L. zeznał, iż nie zna wprawdzie M. B. i jej syna T. T. lecz z jego obserwacji wynika, iż lokal nr (...) przy ul. (...) w W. nie nosi oznak zamieszkiwania. Podobne zeznania złożył w dniu 2 marca 2007r. kolejny świadek G. K. również pracownik zakładu cukierniczego należącego do państwa L.. Świadek oświadczył, iż osobiście nie są mu znane osoby M. B. i T. T., natomiast może stwierdzić, iż lokal nr (...) przy ul. (...) jest niezamieszkały. Podobnie zeznania złożył B. M. wyjaśniając, iż zna M. B. i T. T. oraz że widywał w pobliżu budynku przy ul..(...) M. B. i młodego mężczyznę, jednak od dłuższego już czasu tj. od kilkunastu lat nie widuje wymienionych osób.

Materiał dowodowy został uzupełniony również o zdjęcia wykonane z kamery przemysłowej zainstalowanej przy wejściu do budynku przy ul. (...) dostarczone w dniu 11 kwietnia 2007r. przez Z. L. Zdjęcia zdaniem wnioskodawcy potwierdzają, iż ani M. B. ani T. T. nie wchodzili do budynku ani go nie opuszczali.

Zdaniem organu odwoławczego ze zgromadzonego w trakcie postępowania materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż lokal nr (...) przy ul (...) w W. nie jest miejscem pobytu stałego T. T. Miejscem stałego

pobytu jest miejsce, w którym koncentrują się wszystkie codzienne sprawy, miejsce gdzie się codziennie przebywa, wypoczywa, prowadzi życie rodzinne i gospodarstwo domowe, (wyrok NSA z dnia 21 listopada 2002r., sygn. Akt V SA 510/02). Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Ewidencja ludności w obecnym kształcie prawnym służy rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób. Dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca rzeczywistego pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu, lub też poprzez rozstrzygnięcia własne -zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją, a istniejącym stanem rzeczy. W sytuacji, gdy T. T.nie mieszka w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. od kilkunastu lat decyzja orzekająca jego wymeldowanie z pobytu stałego jest zgodna z obowiązującymi przepisami i zasadna.

Pismem z dnia 5 lipca 2007r. skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skierował T. T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 10 § 1, art. 67 § 1 , art. 68 §1, art. 72 § 1 i 2 k.p.a. a także art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zdaniem skarżącego uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z naruszeniem obowiązujących przepisów. Skarżący podniósł, iż nie został zawiadomiony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodów, skutkiem czego pozbawiony został prawa brania czynnego udziału w tym postępowaniu, a przede wszystkim prawa zadawania pytań i składania wyjaśnień. Ponadto zdaniem skarżącego sporządzone w sprawie dokumenty nie spełniają warunków przewidzianych przepisami art. 68 §1, art. 72 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddaleni skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod

względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) czerwca 2007r. nie narusza prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ I ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżącego jako strony toczącego się postępowania. Skarżący prawidłowo został zawiadomiony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości czynnego w nim uczestniczenia. Ponadto skarżący pismem z dnia 30 kwietnia 2007 zawiadomiony został o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, kiedy to skarżący mógł zgłaszać wnioski i uwagi co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym złożonych przez świadków zeznań.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. (t.j. Dz. U. z 2001 Nr 87 poz. 960 ze zm.) o ewidencji ludności i dowodach osobistych zgodnie z którym na wniosek strony lub z urzędu organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. A zatem dla wydania decyzji o wymeldowaniu muszą być spełnione kumulatywnie dwie przesłanki: -opuszczenie miejsca pobytu stałego oraz - brak dopełnienia obowiązku wymeldowania się.

Zdaniem Sądu orzekający w niniejszej sprawie Wojewoda Mazowiecki prawidłowo ustalił, że przesłanki te zostały spełnione. Mimo, iż skarżący zarówno w

toku postępowania administracyjnego jak i w skierowanej do Sądu skardze podtrzymywał, iż nigdy nie wyprowadził się z przedmiotowego lokalu, to zebrane w sprawie dowody nie potwierdziły tych twierdzeń. Decydujące dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w ocenie Sądu miały ustalenia Policji, która wielokrotnie próbowała ustalić czy skarżący T. T. zamieszkuje w lokalu (...) przy ul. (...) w W. Jak wynika z pism Komendy Rejonowej Policji W. (...) -funkcjonariusze Policji przeprowadzali kontrolę meldunkową skarżącego kilkanaście razy o różnych godzinach i porach dnia, również w dniu weekendowym. Za każdym razem w lokalu nie zastano nikogo, nikt też nie odpowiadał na pukanie do drzwi. Ponadto kilkakrotnie przeprowadzono obserwację budynku oraz wejść do klatki schodowej od ul. (...) i (...). Ani razu nie widziano by ktoś wchodził bądź wychodził ze wskazanego lokalu. Dodatkowo rozpytano mieszkańców budynków sąsiadujących z kamienicą przy ul. (...): właściciele lokali przy ul. (...), (...), (...), (...) którzy zgodnie oświadczyli, iż osoby M. B. i T. T. nie są im znane oraz nigdy nie widzieli tych osób pod wskazanym adresem lub w okolicy. Wprawdzie w trakcie postępowania wyjaśniającego przeprowadzono kontrolę meldunkową przez pracowników organu, w trakcie której stwierdzono, iż skarżący zamieszkuje we wskazanym lokalu to jednak zauważyć należy, iż o kontroli tej skarżący był zawiadomiony i miał możliwość "przygotować się" do wizyty pracowników urzędu. Dlatego zdaniem Sądu prawidłowo Wojewoda Mazowiecki za bardziej wiarygodne przyjął ustalenia poczynione przez Policję, której wizyty były niezapowiedziane i pomimo kilkunastu prób nie udało się zastać skarżącego pod wskazanym adresem.

Fakt niezamieszkiwania T. T. w miejscu zameldowania potwierdzili także przesłuchani w postępowaniu administracyjnym świadkowie: E. S., sąsiadka państwa L., która oświadczyła, iż zna z widzenia M. B. i jej syna T. T., ale od wielu lat już ich nie widuje; natomiast D. R. pracownik firmy państwa L. zeznał, iż nie zna wprawdzie M. B. i jej syna T. T. lecz z jego obserwacji wynika, iż lokal nr (...) przy ul. (...) w W. nie nosi oznak zamieszkiwania. Podobne zeznania złożył w dniu 2 marca 2007r. kolejny świadek G. K. również pracownik zakładu cukierniczego należącego do państwa L. Świadek oświadczył, iż osobiście nie są mu znane osoby M.

B. i T. T., natomiast może stwierdzić, iż lokal nr (...) przy ul. (...) jest niezamieszkały. Podobnie zeznania złożył B. M. wyjaśniając, iż zna M. B. i T.T. oraz że widywał w pobliżu budynku przy ul. (...) M. B. i młodego mężczyznę, jednak od dłuższego już czasu tj. od kilkunastu lat nie widuje wymienionych osób. Zdaniem Sądu organ prawidłowo przyjął, iż zeznania te są spójne i wzajemnie się uzupełniają, odmawiając tym samym wiary zeznaniom złożonym przez członków rodziny skarżącego, którzy niewątpliwie byli zainteresowaniu korzystnym dla skarżącego rozstrzygnięciem.

Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych normuje sprawy ewidencji ludności, ta natomiast polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach (art.1 ust.2 w/w ustawy). Postępowanie o wymeldowanie ma na celu jedynie doprowadzenie do zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji ludności (tak m.in. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2003 r. V SA 3657/02 Wspólnota 2004/8/55). Skoro w toku postępowania ustalono, iż skarżący T. T. opuścił lokal nr (...) położony w W. przy ul. (...) - należało uznać, że organ administracji prawidłowo orzekł o wymeldowaniu go z przedmiotowego lokalu.

W konsekwencji powyższego Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - nie podzielił zarzutów skargi, nie dopatrzył się również tego rodzaju naruszeń prawa materialnego lub procesowego, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia i prowadziły do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji skargę należało oddalić. Mając powyższe okoliczności na względzie - na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.