Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 802/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-11-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 kwietnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2012 r., którą orzeczono o odpowiedzialności W. P. jako członka zarządu "A" Sp. z o.o. z siedziba w W., solidarnie z tą spółką, za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług, odsetki za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego.

W złożonej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego treści wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji w rozmiarach określonych przez organ podatkowy naraziłoby podatnika na znaczne, nieodwracalne szkody materialne w sytuacji, gdy administracyjne postępowanie egzekucyjne przeciwko spółce nie zostało jeszcze zakończone.

Osobno, powołano się także na trudną sytuację zarządzanej przez skarżącego spółki, polegającą m.in. na utracie przez nią zdolności upadłościowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności,

o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Podkreślić należy, że przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004).

Co istotne, inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego. Jego bowiem rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd w pełni podziela tym samym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r. wydanym

w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody

i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

lub aktu.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uznał tymczasem, że strona skarżąca nie wykazała, iż istotnie zaistniały okoliczności świadczące o dopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek strona skarżąca ograniczyła się niemal wyłącznie do przywołania jednej z ww. ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji bez przytaczania konkretnych okoliczności jej wystąpienie uprawdopodabniających. Lakoniczne stwierdzenie o grożącej podatnikowi znacznej i nieodwracalnej szkodzie materialnej nie zostało w żaden sposób wyjaśnione. Natomiast egzekucja świadczenia pieniężnego, do czego sprowadza się wykonanie zaskarżonej decyzji, sama w sobie nie stanowi o powstaniu nieodwracalnej szkody. Każda bowiem decyzja określająca kwotę zobowiązująca podatkowego rodzi obowiązek jego zapłaty. Co do zasady więc, rodzaj wynikającego z niej obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. Bez zatem wyjaśnienia, w jaki sposób egzekucja wynikającej z decyzji kwoty pieniężnej wywoła wystąpienie niemożliwych do naprawienia skutków Sąd nie mógł uwzględnić wniosku strony.

Ze względu na treść przepisu art. 64 § 3 w zw. z art. 134 P.p.s.a. Sąd z urzędu dokonał analizy sytuacji materialnej i rodzinnej strony skarżącej wynikającej z wniosku

o przyznanie prawa pomocy i załączonych do niego dokumentów źródłowych wbrew temu, że inne są przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a inne przyznania prawa pomocy. Wprawdzie postanowieniem z dnia 20 września 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, lecz nie oznacza

to automatycznie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, omówionych powyżej. Gdyby tak było, przyznanie prawa pomocy każdorazowo musiałoby skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Przedstawione

we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności wymagają zatem odrębnej oceny pod kątem tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować w stosunku

do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Tego natomiast Sąd nie stwierdził.

Bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowego wniosku, który odnosi się bezpośrednio do sytuacji podatnika, pozostaje z kolei kondycja Spółki, za zobowiązania której solidarną odpowiedzialność ponosi podatnik. Okoliczności te nie przesądzają

o spełnieniu wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku,

na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.