Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1321/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania "A" sp. z o. o. w S., uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., określającą spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. w wysokości 17.446,- zł i orzekając co do istoty sprawy określił wysokość zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. w kwocie 13.744,- zł.

Decyzja organu została wydana na tle następującego stanu faktycznego:

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] r. określił spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. w wysokości 17.446,- zł.

Powodem dokonania odmiennego rozliczenia, niż wykazane przez skarżącą w korekcie zeznania CIT-8 za 2009 r., było stwierdzenie, że spółka:

1. zawyżyła przychód o kwotę 60.000,- zł z tytułu sprzedaży jachtów: "A" oraz "B",

2. zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 3.334,42 zł stanowiącą koszty eksploatacji jachtów,

3. zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 397,03 zł dokumentującą nabycie artykułów spożywczych oraz środków czystości,

4. zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 82.110,- zł poprzez zarachowanie w ciężar kosztów uzyskania przychodów za 2010 r. kwoty odpisów amortyzacyjnych środka trwałego w postaci piły tarczowej.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i orzekając co do istoty sprawy określił wysokość zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. w kwocie 13.744,- zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że organ I instancji prawidłowo w zakwestionowanej odwołaniem decyzji uznał, że spółka niezasadnie zaliczyła w ciężar kosztów uzyskania przychodów 2010 r. kwotę 3.334,42 zł dotycząca zakupów wyposażenia do dwóch jachtów nabytych w listopadzie 2008 r., gdyż zakupione przez skarżącą jachty nie były wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą, a służyły jedynie prywatnym celom członka zarządu, udziałowców i pracowników spółki (będących rodziną).

Ponadto Dyrektor potwierdził, że spółka nie była uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 82.110,- zł tytułem odpisu amortyzacyjnego piły, bowiem wartość piły w dniu sprzedaży mogła wynosić najwyżej 19.500,- zł (z opłatą skarbową 2% 19.890,- zł).

Dyrektor stwierdził, że organ I instancji błędnie pomniejszył koszty uzyskania przychodu o kwotę 20.290,43 zł (faktura [...] – media za 2010 r.), bowiem w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji uznano za koszt 2009 r. kwotę 20.290,43 zł, jednakże w wyniku błędu rachunkowego organ odjął ww. kwotę od kosztów uzyskania przychodów.

Organ odwoławczy uznał, że wydatki dotyczące remontu szamba i ogrodzenia spółka niezasadnie zaliczyła w ciężar kosztów uzyskania przychodów 2010 r., gdyż wydatki te nie zostały ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych za 2010 r. Tym samym spółka nie mogła zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów ani wydatków poniesionych na budowę szamba i ogrodzenia ani odpisów amortyzacyjnych dokonywanych z tego tytułu.

Dyrektor wyjaśnił, że decyzja została wydana m.in. w oparciu o art. 234ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako "O.p.") ponieważ organ I instancji w spornej decyzji uznał, że spółka w 2008 r. zaniżyła koszty uzyskania przychodów z tytułu amortyzacji naliczonej od budowy szamba i budowy ogrodzenia w kwocie ogółem 808,31 zł (451,99 zł + 356,32 zł), mimo że nie ujęła tych składników w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Rozstrzygnięcie to zostało zatem dokonane z rażącym naruszeniem art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm., dalej jako "u.p.d.o.p.", który wprost wskazuje, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się dopiero od chwili ujawnienia środka trwałego w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że nie dopatrzył się w działaniu organu I instancji naruszenia zasad przepisów prawa procesowego określonych w Ordynacji podatkowej, oraz wyjaśnił, że poddał ocenie również pozostałe ustalenia poczynione w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, co do których spółka nie podnosiła zarzutów i po zapoznaniu się z materiałem dowodowym uznał, że rozstrzygnięcie dokonane w tym zakresie nie narusza prawa.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka wniosła o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie:

1. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., polegające na przyjęciu, że łączne wydatki w kwocie 3.334,42 zł na zakup wyposażenia do jachtów nie stanowią kosztu uzyskania przychodu spółki;

2. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 191 O.p. poprzez:

- zaniechanie przez organ podatkowy pełnego i należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- oparcie poczynionych przez organ podatkowy ustaleń faktycznych wyłącznie na ustaleniach zawartych w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. uchylonej wyrokiem WSA w Gdańsku z 15 lipca 2015 r. sygn.. akt I SA/Gd 546/15 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r.

- rozstrzygnięcie przez organ podatkowy istniejących w sprawie wątpliwości w sposób pomijający zasadę bezstronności nakazującą rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika w myśl zasady in dubio pro tributario.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a podniesione w niej zarzuty są chybione.

Na wstępie należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "P.p.s.a."), może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd.

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie stwierdził w szczególności, aby organ odwoławczy prowadził postępowanie uchybiając treści art. 122 O.p. Wprawdzie z dyspozycji tego artykułu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W takich przypadkach logika podpowiada, że wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu. Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które akcentuje, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por.: wyroki NSA z dnia 17 lutego 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1150/99, z dnia 13 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 960/98). Zatem organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten nie jest więc nieograniczony i bezwzględny.

Podejmowanie przez organy podatkowe kroków zmierzających do ustalenia okoliczności związanych z wykonaniem ogrodzenia na nieruchomości skarżącego należy w ocenie Sądu, uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 O.p. Trzeba mieć bowiem na względzie, że przepis mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut zaniechania zebrania zupełnego materiału dowodowego, nie może zostać uwzględniony.

Jednocześnie podkreślić należy, że przeprowadzony przez Dyrektora Izby Skarbowej wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. W tym miejscu zauważyć należy, że prezentowana przez skarżącego zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak i powtórzona w skardze, analiza treści przeprowadzonych przez organy dowodów oraz wyprowadzone wnioski stanowi wyłącznie polemikę z poprawnymi, uzasadnionymi w okolicznościach niniejszej sprawy, ustaleniami organów.

Zdaniem sądu organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody zostały następnie poddane wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, iż rozumowanie organów podatkowych uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej.

Dodatkowo należy zauważyć, że z sytuacją nie rozpatrzenia całości materiału dowodowego, o jakiej mowa w art. 187 § 1 O.p., mamy do czynienia wówczas, gdy organ zaniecha w ogóle przeprowadzenia oceny dowodu, a nie wówczas gdy uznaje określony dowód za niewiarygodny, a wynikające z przeprowadzonego dowodu wnioski za niestanowiące podstawy dokonanych ustaleń faktycznych.

Organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. W ocenie Sądu taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła, albowiem organy podatkowe obu instancji dokonały oceny każdego z zebranych dowodów, odniosły się do każdego z nich, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności.

W kontekście powyższych uwag uznać należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem sądu fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został oceniony przez organy podatkowe odmiennie od woli podatnika nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego zawartych w Ordynacji podatkowej. Stąd też, ustalony w sprawie stan faktyczny uznać należy za prawidłowy. Dyrektor Izby Skarbowej w sposób prawidłowy dokonał subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawa materialnego.

Odnosząc się do kwestii spornej, tj. nieuznania przez organ poniesionych przez skarżącą spółkę wydatków na zakup wyposażenia jachtów, należy wskazać, że ogólna reguła dotycząca kwalifikacji określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wynika z treści art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.p.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, za wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Użyty przez ustawodawcę zwrot w celu osiągnięcia przychodów oznacza, że aby określony wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, to pomiędzy poniesieniem tego wydatku, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy - skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Organ podatkowy ma zatem obowiązek uznać konkretny wydatek za koszt uzyskania przychodów, jeżeli podatnik: faktycznie poniesie wydatek, który nie został wymieniony w zawartym w art. 16 ust. 1 negatywnym katalogu kosztów, wykaże związek tego wydatku z uzyskanym lub racjonalnie spodziewanym przychodem, przedstawi dowód umożliwiający obiektywną ocenę, że okoliczności dotyczące powstania tego wydatku faktycznie miały miejsce.

Nie spełnienie któregoś z ww. warunków pozbawia podatnika możliwości zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów przy sporządzaniu rachunku podatkowego.

Tymczasem w niniejszej sprawie spółka nie spełniła warunku wykazania związku poniesionego wydatku na zakup wyposażenia jachtów z uzyskanym lub racjonalnie spodziewanym przychodem.

Zauważyć należy, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów należy ocenić jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz możliwość osiągnięcia przychodu. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu z danego źródła. To na podatniku spoczywa ciężar wykazania, że wydatek jest racjonalny i gospodarczo uzasadniony, i że został poniesiony w celu osiągnięcia, zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Rz 443/08 publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednakże w realiach niniejszej sprawy skarżąca spółka mimo wezwań organu, nie wykazała związku przyczynowo - skutkowego wydatku zakup wyposażenia jachtów z przychodem.

Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącą, sam fakt wpisania w KRS do przedmiotu działalności spółki wynajmu i dzierżawy środków transportu wodnego nie dowodzi, że wydatki poniesione na zakup wyposażenia do jachtów miały na celu osiągnięcie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Słusznie zauważył organ podatkowy, że jachty te wraz z zakupionym wyposażeniem wprowadzone przez spółkę do ewidencji środków trwałych i stanowiące składnik jej majątku winny być wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, co wynika z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. Zgodnie z tym przepisem amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W świetle powyższego uzasadniony jest wniosek, że sam wpis w KRS odnoszący się do przedmiotu działalności podatnika nie świadczy jeszcze o fakcie wykorzystywania tych jachtów w działalności, a istotne są działania faktyczne podejmowane w tym zakresie przez podatnika. Natomiast w powyżej kwestii spółka nie wykazała że w 2010 r. i w roku poprzednim podejmowała działania zmierzające do wynajęcia przedmiotowych jachtów, a tym samym uzyskania przychodów z tytułu ich czarteru.

Organy zebrały materiał dowodowy, z którego wynika, że skarżąca zamieściła na portalu "B" jedynie 2 oferty czarteru dotyczące jachtu [...]. Natomiast nie odnaleziono ofert czarteru jachtu "A", na którym S.K. uczestniczy od roku 2009 w regatach na akwenie [...]. Zamieszczenie zaś ogłoszenia oferującego możliwość czarteru jachtu [...] na sezon 2009 w dniu 21 sierpnia 2009 r. wskazuje, że było to działanie jedynie pozorne, bowiem w Polsce sezon wakacyjny trwa na jeziorach od połowy czerwca do połowy sierpnia i w tym okresie jest popyt na tego typu usługi. Ponadto w ogłoszeniu tym wskazano, że wynajem dotyczy jachtu "C", nie zaś "B".

Ponadto z informacji posiadanych przez organy skarbowe, a uzyskanych w trakcie postępowania prowadzonego wobec spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r., wynika, że w dniu 29 stycznia 2010 r. spółka sprzedała jacht "A" M.K. za kwotę 30.000,- zł. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, iż już po ww. sprzedaży jachtu "A" S.K. korzystał z jachtu tego samego typu, startując w latach 2011-2012 w regatach o Puchar Jezior [...], o czym świadczą wydruki z klasyfikacji generalnej tych regat za te lata. Dodatkowo organy ustaliły, że spółka sprzedała w dniu 20 grudnia 2010 r. jacht żaglowy "B" M.K.

W ocenie Sądu powyższe ustalenia (szczegółowo przedstawione w decyzji) potwierdzają tezę, że jachty [...] i "A" były wykorzystywane w celach prywatnych i nie były w wykorzystywane w 2010 r. na potrzeby związane z prowadzoną przez spółkę w tym okresie działalnością gospodarczą. Tym samym spółka nie mogła zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów ani wprost ani poprzez dokonanie jednorazowego odpisu amortyzacyjnego wydatków poniesionych na zakup wyposażenia do ww. jachtów. Zatem prawidłowo uznał organ, że kwotę 3.334,42 zł spółka niezasadnie zaliczyła w ciężar kosztów uzyskania przychodów badanego 2010 r. i tym samym podniesione przez Stronę skarżącą zarzuty naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. nie zasługują na uwzględnienie.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skarżącej, iż organ II instancji na obecnym etapie postępowania nie posiadał legitymacji, aby kwestionować możliwość zaliczenia przez spółkę do kosztów uzyskania przychodów 2010 r. ww. wydatków w kwocie 3.334,42 zł poniesionych na zakup wyposażenia do jachtów, w sytuacji, gdy jachty te w 2008 r. ujęte zostały jako środki trwałe w stosownej ewidencji prowadzonej przez spółkę, a w obrocie prawnym nie ma żadnej decyzji podatkowej za 2008 r, która wskazywałaby na nieprawidłowe działanie przez spółkę w tym zakresie z uwagi na uchylenie przez WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 546/15 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., dotyczącej określenia wysokość zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r.

Zauważyć należy, że w powyższym wyroku Sąd stwierdził naruszenie przez organ odwoławczy zasady zakazu reformationis in peius wynikającego z art. 234 O.p. Z uwagi na powyższe Sąd nie zajął w niniejszym wyroku stanowiska w kwestii spornej dotyczącej uznania, bądź nie, za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych w 2008 r. na nabycie jachtów oraz masztów i okuć do tych jachtów, co zresztą podkreślił w przedmiotowym wyroku. W związku z powyższym, iż Sąd nie rozpatrywał sprawy merytorycznie, a uchylił decyzję organu odwoławczego jedynie ze względów procesowych, nie można uznać, tak jak wskazuje to skarżąca, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie Sądu w sposób znaczący wpływało na ustalenia organu podatkowego w następnych latach podatkowych, nie pozwalając tym samym na formułowanie jakichkolwiek tez i wniosków. Zatem uznać należy, że organ miał prawo kwestionować w postępowaniu odwoławczym prawidłowość zaliczenia w koszty uzyskania przychodów 2009 i 2010 r. poniesionych przez spółkę w tych latach wydatków na zakup wyposażenia do nabytych w 2008 r. jachtów.

Odnosząc się do zarzutu niewydania postanowienia włączającego materiałów dowodowych zebranych w trakcie prowadzonych postępowań za 2008 i za 2010 r. Sąd zauważa, że skoro ustalenia organu wynikały z tych samych materiałów (dokumentów zebranych w trakcie kontroli podatkowej i wyjaśnień składanych w toku tej kontroli przez spółkę) stanowiących załączniki do protokołu z kontroli za lata 2008-2009, jak i niektóre dokumenty zgromadzone w toku postępowania podatkowego za 2009 r. dotyczyły także prowadzonych równolegle postępowań za lata 2008 i 2009, to organ I instancji nie był zobligowany do wydania postanowienia włączającego w poczet materiału dowodowego dotyczącego postępowania podatkowego za 2010 r. materiałów dowodowych zebranych w trakcie prowadzonych postępowań za 2008 i za 2009 r. Tym samym zarzuty strony skarżącej w tym zakresie nie zasługujące na uwzględnienie.

Sąd zauważa, że skoro spółka w trakcie prowadzonego postępowania zarówno przed organami I i II instancji nie przedłożyła dowodów potwierdzających prezentowane przez nią stanowisko, jak również nie zgłaszała wniosku dowodowego z przesłuchania pracowników spółki na okoliczność zamieszczania przez tę spółkę ogłoszeń o czarterze jachtów i zgłaszania się potencjalnych odbiorców tej usługi oraz wyglądzie i umocowaniu baneru reklamowego na jachtach - nie można zarzucić organowi naruszenia wskazywanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, skoro spółka takich wniosków dowodowych na etapie postepowania przed organami nie zgłaszała.

Kolejno odnosząc się do zarzutu skarżącej w kwestii nie uznania za koszty uzyska przychodu części odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego w postaci piły tarczowej [...] w kwocie 82.110,- zł, zauważyć należy, że z dowodów zgromadzonych w akt sprawy wynika, że na podstawie umowy z dnia 31 grudnia 2010 r. spółka dokonała zakupu piły tarczowej [...] za kwotę 100.000,- zł + podatek od czynności cywilnoprawnej w wysokości 2.000,- zł od M.K. i M.K. (udziałowców i pracowników tej spółki). Zgodnie z kartą środka trwałego oraz dowodem OT z dnia 31 grudnia 2010 r. do ww. środka trwałego spółka, w oparciu o art. 16k ust. 7-12 u.p.d.o.p. zastosowała stawkę amortyzacji w wysokości 100% i zaliczyła w ciężar kosztów uzyskania przychodów kwotę odpisów amortyzacyjnych w wysokości 102.000,- zł.

W ocenie Sądu, skoro organ na podstawie danych uzyskanych na portalu [...] ustalił, że wartość używanej piły tarczowej [...] kształtuje się w granicach od 10.500,- zł do 19.500,- zł, natomiast wartość tego samego typu nowej piły tarczowej na dzień 31 grudnia 2010 r. wynosiła 30.900,- zł netto, co wynikało w pisma jej producenta z dnia 14 marca 2012 r. ("B" spółka z o.o. w H.), a nadto, że przedmiotowa piła tarczowa była jedną z osiemnastu maszyn stolarskich, które na podstawie umowy darowizny z dnia 8 czerwca 2008 r. zostały darowane M.K. i M.K., których wartość określono na kwotę 50.000,- zł. Nadto ze złożonych w dniu 27 marca 2012 r. przez Z.K. zeznań w charakterze świadka wynika, że powyższa piła została zakupiona przez niego w latach 90-tych, jako prawie nowa. Powyższe oznacza, że zakupiona przez spółkę w dniu 31 grudnia 2010 r. piła tarczowa była maszyną używaną. Powyższe oznaczało, że wartość piły tarczowej wykazanej w umowie z dnia 31 grudnia 2010 r. znacznie przewyższa wartość jej ceny rynkowej.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ prawidłowo przyjął, że wartość przedmiotowej piły tarczowej na dzień jej sprzedaży 31 grudnia 2010 r. mogła wynosić najwyżej 19.500,- zł. Organ ten uznał też, iż ww. wartość piły podlega zwiększeniu o koszty związane z opłatą skarbową, tj. o kwotę 390,00 zł (2% z kwoty 19.500,- zł).

Mając na uwadze powyższe prawidłowo organu uznały, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 82.110,- zł (102.000,- zł - 19.890,- zł).

Na marginesie należy wskazać, ze piła tarczowa była przedmiotem postępowania w sprawie złożonego przez spółkę w dniu 13 stycznia 2011 r. wniosku o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis z tytułu dokonania jednorazowej amortyzacji tego środka trwałego. Prawomocnym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji stwierdzając, że spółka mogłaby zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jednorazowy odpis amortyzacyjny od wartości początkowej (w wysokości 102.000,- zł) zakupionej w dniu 31 grudnia 2010 r. piły tarczowej, gdyby okoliczności dotyczące zawarcia tej transakcji nie budziły wątpliwości.

Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego strona, posiadając wiedzę, że ww. piła stanowi przedmiot sporu, zbyła ją, zatem w sytuacji gdy organ ustalił w rozmowie telefonicznej z nabywcą (A.K.), że zakupiona przez niego piła została rozebrana na części oraz że nie posiadała ona tabliczki znamionowej – dokonywanie oględzin byłoby niecelowe, z tego też względu niemożliwym się stało dokonanie weryfikacji cen tej piły przy udziale osób posiadających odpowiednie kwalifikacje (biegłych w tym zakresie). Tym samym, wbrew stanowisku skarżącej, dane uzyskane przez organ I instancji z portalu [...] w zakresie cen używanych pił tarczowych wobec braku innych wiarygodnych dowodów mogły stanowić i stanowiły podstawę do określenia prawidłowej wartości spornej piły tarczowej.

Reasumując powyższe sąd uznał, że organy prawidłowo przyjęły, że spółka niezasadnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów 2010 r. kwotę odpisu amortyzacyjnego w wysokości 82.110,- i tym samym podniesione przez stronę skarżącą zarzuty w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Końcowo Sąd analizując z urzędu pozostałe ustalenia organu, co do których spółka nie podnosiła zarzutów uznał, że rozstrzygnięcie dokonane w tym zakresie nie narusza prawa. W szczególności organ prawidłowo nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dotyczących budowy szamba i budowy ogrodzenia w łącznej kwocie 808,31 zł z uwagi na nieujęcie ich w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej za 2009 r. zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 u.p.o.p. Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że organ odwoławczy prawidłowo określił skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. w kwocie 13.744,- zł,

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.") nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, wobec czego działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.