Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1970/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 1995 nr 16 poz 78
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi "N." Spółka komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "N." sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2008 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejących budynków warsztatowych, budowie czterech budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami wolnostojącymi przewidzianej do realizacji w W., w rejonie ul. [...] (ul. [...] w gm. R.), na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Prezydent W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji, po stwierdzeniu, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymagań określonych przez art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), bowiem dz.ew. [...] z obrębu [...] (o łącznej powierzchni 2,166 ha), stanowiąca grunty orne R III a (0,9995 ha), R III b (0,3348), R IV a (0,3529 ha), R IV b (0,3897 ha), W (rowy 0,0496 ha), w tym teren objęty wnioskiem, który stanowi jej fragment - wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.).

Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik "N." sp. z o.o. z siedzibą w W., wskazując, że działka, na której skarżący zamierza przeprowadzić inwestycje nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów ponieważ z mapy dołączonej do wniosku wynika projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym [...], w wyniku którego powstać ma dopiero działka, na której planowana jest inwestycja o powierzchni 3060 m².

Rozpatrując sprawę po wniesieniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że zgodnie z dyspozycją art. 61 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku (...) gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Stosownie do art. 7 ust. 2 w/w ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha – wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, w myśl zaś art. 7 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy – przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas IV, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 1 ha – wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej.

Jak wynika z załączonego do akt niniejszej sprawy wypisu z rejestru gruntów w skład działki ew. [...] z obrębu [...] (o łącznej powierzchni 2,166 ha) wchodzą grunty orne klas R III a, R III b (łącznie blisko 1,5 ha), R IV a, R IV b . Oznacza to, że zmiana przeznaczenia w/w działki wymaga zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Okoliczność, że inwestor planuje zabudowę jedynie części działki, nie może wpłynąć – zdaniem organu drugiej instancji – na wynik niniejszej sprawy, bowiem określenie lokalizacji planowanego obiektu na działce nie należy do kompetencji organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, a przede wszystkim zabudowa taka pociąga za sobą faktyczną zmianę przeznaczenia całego terenu inwestycji.

Konkludując organ wskazał, że wobec niespełnienia wymogu wymienionego w art. 61 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej, a okoliczności podniesione przez stronę dotyczące planowanego w przyszłości podziału działki ew. [...] (zdarzenia niepewnego) nie mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy.

Skargę na powyższą decyzję organu drugiej instancji wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "N." sp. z o.o. z siedzibą w W. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła jej: naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wskazała, że art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym posługuje się pojęciem "terenu", które bez wątpienia należy odnosić do "terenu inwestycji" czyli "terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy". Terenu inwestycji nie można zawsze utożsamiać z powierzchnią działki ewidencyjnej. Zdaniem skarżącej spółki terenem inwestycji (terenem objętym wnioskiem) może być powierzchnia działki, jeżeli tak wskaże wnioskodawca, ale i wnioskiem może być objęty teren nie obejmujący całości działki, tylko jakąś wydzieloną jej część. W niniejszej sprawie teren inwestycji objęty wnioskiem wynosi 3060 m² i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny, zważył co następuje.

Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art. 134 § 2 ww. ustawy.

Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust. 1 w/w ustawy), w tym z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (pkt 6).

Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne wymienionych w art. 7 ust. 2 wymaga uzyskania zgody właściwego organu administracji. Przepis ten wyjaśnia, jaki organ i w jakiej sytuacji wyraża zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W przypadku gruntów rolnych uzależnione to jest od ich klasy oraz od powierzchni obszaru projektowanego do takiego przeznaczenia. I tak przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych będących użytkiem rolnym klasy III wymaga zgody właściwego ministra do spraw rolnictwa, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha (art. 7 ust. 2 pkt 1

w/w ustawy).

W sprawie bezsporną okolicznością jest, że działka ewidencyjna objęta wnioskiem skarżącej spółki o ustalenie warunków zabudowy jest gruntem rolnym klasy III i IV, przy czym grunty orne klasy RIII a i RIII b (wchodzące w skład działki ew. [...]) stanowią blisko 1,5 ha, zatem podlega szczególnej ochronie na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z ustaleń organów wynika, że wnioskowany teren nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia uzyskaną przy sporządzaniu nieobowiązującego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu interpretacja art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dokonana przez organy orzekające w sprawie jest prawidłowa, co oznacza iż nie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego. Interpretacji art. 7 ust. 2 w/w ustawy nie można dokonywać w oderwaniu od art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że ustalenie warunków zabudowy jest dopuszczalne w sytuacji, gdy "teren" nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Pod pojęciem "teren", którym posługuje się ustawodawca w powołanym art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a więc obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danego rodzaju inwestycji.

Ostatecznie stwierdzić należy, iż - wbrew stanowisku skarżącej spółki - zwarty obszar gruntu przeznaczony do nierolniczego przeznaczenia obejmuje teren działki, objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Do kryterium obszarowego, o którym stanowi art. 7 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy nie mogą być zaliczane działki sąsiadujące z działką objętą wnioskiem inwestora. Kryterium to dotyczy bowiem wyłącznie tej działki, która jest projektowana do zmiany przeznaczenia z gruntu rolnego na grunt przeznaczony na inne cele z racji zamiarów inwestycyjnych właściciela. Nieprawidłowe jest zatem stanowisko skarżącej spółki i nie znajdujące uzasadnienia ustawowego, iż zwarty obszar gruntu projektowany do zmiany przeznaczenia to obszar "fragmentu działki" objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Prawidłowym jest uznanie, iż zwarty obszar gruntu projektowany do zmiany przeznaczenia to działka nr [...] powierzchni blisko 1,5 ha, czyli powyżej powierzchni 0,5 ha, będącej kryterium obszarowym o jakim mowa w punkcie 1 ust. 2 artykułu 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Analiza akt postępowania administracyjnego i wydana w tej sprawie decyzja wskazuje, że organ administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosował przepisy procedury administracyjnej.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm).