Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1065/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: § 5, 6 i § 8
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej przez [...] ("skarżąca", "strona") jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] ("PWIS", "organ odwoławczy") z [...] lutego 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] ("PPIS", "organ I instancji") z [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

29 kwietnia 2015 r. z [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] przekazał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej - choroba płuc wywołana pyłem metali twardych oraz wcześniej zgromadzoną dokumentację, w tym wywiad zawodowy ze skarżącą. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przekazał zgłoszenie pismem z [...] czerwca 2015 r. do PPIS w [...] zgodnie z właściwością miejscową.

11 czerwca 2015 r. PPIS w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie o ustalenie choroby zawodowej, o czym zawiadomił strony postępowania. Organ I instancji przeprowadził ocenę narażenia zawodowego z przebiegu zatrudnienia skarżącej. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji PPIS sporządził kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz z pismem skarżącej, złożonym w siedzibie Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] 8 czerwca 2015 r., przesłał pismem z 7 września 2015 r do właściwej jednostki orzeczniczej I stopnia.

[...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] [...] listopada 2015 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej: choroba płuc wywołana pyłem metali twardych.

Na skutek złożenia przez skarżącą wniosku o przeprowadzenie ponownego badania w jednostce badawczo - rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy, sprawa choroby zawodowej była rozpatrywana przez Instytut Medycyny Pracy w [...]. Jednostka orzecznicza II stopnia podtrzymała stanowisko [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] i wydała [...] czerwca 2016 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. 11 wykazu chorób zawodowych.

Po otrzymaniu orzeczenia lekarskiego PPIS zawiadomił strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego w sprawie pismem z 9 czerwca 2016 r. i pouczył, że przed wydaniem decyzji strony mogą wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia.

[...] lipca 2016 r. PPIS wydał decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej: choroba płuc wywołana pyłem metali twardych.

Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji PPIS z [...] lipca 2016 r.

PWIS decyzją z [...] września 2016 r. nr [...] uchylił w całości decyzję PPIS z [...] lipca 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej był brak ustalenia przez organ I instancji na podstawie istniejących kart charakterystyki oraz innych dokumentów obecności kobaltu i wolframu w składzie mieszanin chemicznych stosowanych w zakładach pracy w okresie zatrudnienia skarżącej oraz niedostarczenie przez organ I instancji do jednej ze stron postępowania tj. [...] Sp. z o.o. ul. [...], [...] [...] zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy PPIS dokonał w istniejących zakładach pracy, w których pracowała skarżąca, ustaleń odnośnie stosowania mieszanin chemicznych mogących zawierać w swoim składzie wolfram lub kobalt. 28 października 2016 r. PPIS uzyskał od skarżącej wyjaśnienia m.in. odnośnie rodzaju i czasu wykonywanych czynności, podczas których miała ona kontakt z farbami i mieszaninami chemicznymi, rodzaju stosowanych farb oraz ich producentów (Protokół nr [...] z postępowania wyjaśniającego w sprawie choroby zawodowej - przesłuchanie strony). Następnie PPIS w oparciu o podane przez skarżącą informacje dotyczące firm, z których farbami skarżąca mogła mieć kontakt, dokonał ustaleń odnośnie obecności w składzie farb tych firm wolframu lub kobaltu. Po uzupełnieniu materiału dowodowego PPIS 3 marca 2017 r. sporządził dodatkową kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz z załącznikami (kopia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skarżącej, kserokopia informacji technicznej farb drukarskich firmy [...] sp. z o.o. używanych w Spółce [...], artykuł [...] nt. "Ekotoksykologia w poligrafii - potencjalne zagrożenia") przekazał do jednostki orzeczniczej II stopnia z prośbą o zajęcie stanowiska, czy nowe ustalenia w sprawie mają wpływ na rozstrzygnięcia zawarte w orzeczeniu.

Instytut Medycyny Pracy w [...] w opinii z [...] kwietnia 2017 r. podtrzymał stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim nr [...] z [...] czerwca 2016 r., o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: choroba płuc wywołana pyłem metali twardych.

19 maja 2017 r. skarżąca w siedzibie Powiatowej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej w [...] zapoznała się z zebranym materiałem dowodowym i pobrała kserokopie dokumentów.

22 maja 2017 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] wpłynęło pismo skarżącej z uwagami do karty oceny narażenia zawodowego, dotyczącymi okresu jej zatrudnienia w Przedsiębiorstwie [...] oraz informacji uzyskanych z [...] sp. z o.o., [...] sp. j. oraz [...] sp. z o.o.

PPIS po otrzymaniu wyjaśnień od ww. zakładów, sporządził kartę oceny narażenia zawodowego - dodatkową po uchyleniu decyzji w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, którą wraz z otrzymanym od skarżącej artykułem pt. "Charakterystyka zagrożeń i przyczyny wypadków w branży poligraficznej" przekazał do jednostki orzeczniczej II stopnia z prośbą o zajęcie stanowiska, czy nowe ustalenia w sprawie mają wpływ na rozstrzygnięcia zawarte w orzeczeniu.

Jednostka orzecznicza II stopnia ponownie podtrzymała stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim nr [...] z [...] czerwca 2016 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wymienionej w pozycji 11 wykazu chorób zawodowych.

PPIS pismem z 23 listopada 2017 r. zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego i pouczył, że przed wydaniem decyzji strony mogą wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

[...] grudnia 2017 r. PPIS wydał decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej - choroba płuc wywołana pyłem metali twardych, wymienionej w pozycji 11 wykazu chorób zawodowych

Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji PPIS z [...] grudnia 2017 r.

PWIS po rozpatrzeniu odwołania skarżącej decyzją z [...] lutego 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PPIS z [...] grudnia 2017 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza dokumentacji lekarsko-medycznej pracownika pod kątem ewentualnej zawodowej etiologii schorzenia należy do kompetencji lekarzy orzeczników. Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej chorobę zawodową wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym oraz nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby. Organ odwoławczy wskazał, że sprawa podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej była dwukrotnie rozpatrywana przez uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostki orzecznicze ([...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] oraz Instytut Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy w [...]), które przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi. Jednostki orzecznicze I i II stopnia, w oparciu o przeprowadzone badania, a także po analizie dokumentacji medycznej oraz oceny narażenia zawodowego, nie znalazły podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w pozycji 11 wykazu chorób zawodowych: choroba płuc wywołana pyłem metali twardych. W wydanych orzeczeniach lekarskich jednostki orzecznicze szczegółowo uzasadniły swoje stanowisko. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] w orzeczeniu lekarskim z [...] listopada 2015 r. w nr [...] wskazał, że cyt.: "W wyniku diagnostyki pulmonologicznej określono etiologię włóknienia płuc pacjentki jako włóknienie płuc w przebiegu choroby tkanki łącznej. Nie ma zatem obecnie podstaw do rozpatrywania choroby płuc u [...] pod kątem zawodowej etiologii chorób płuc wywołanych pyłem metali twardych ". Instytut Medycyny Pracy w [...] również nie znalazł podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej - choroba płuc wywołana pyłem metali twardych. W orzeczeniu lekarskim nr [...] z [...] czerwca 2016 r. stwierdzono cyt.: "Rozpoznano u pacjentki włóknienie płuc w przebiegu choroby tkanki łącznej i włączono leczenie immunosupresyjne". Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że jednostka orzecznicza II stopnia po ponownej analizie narażenia zawodowego, w związku z otrzymaniem od PPIS uzupełnionej karty oceny narażenia, podtrzymała w opinii z [...] kwietnia 2017 r. stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim nr [...]. W powołanym piśmie wskazano cyt. "Ponowna analiza narażenia zawodowego nie daje jednak podstaw do zmiany rozstrzygnięć zawartych w orzeczeniu lekarskim nr [...]. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, do rozpoznania choroby zawodowej konieczne jest, poza udokumentowaniem odpowiedniego narażenia zawodowego, rozpoznanie jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Dostępne dane z wywiadu dotyczące przebiegu choroby płuc [...] oraz analiza dostarczonej dokumentacji medycznej nie dają podstaw do rozpoznania choroby płuc spowodowanej działaniem metali twardych". Organ odwoławczy wskazał, że PPIS sporządził dodatkowe karty oceny narażenia zawodowego - z 3 marca 2017 r. i 15 grudnia 2016 r. - zarówno w oparciu o informacje uzyskane od skarżącej 28 października 2016 r., jak również od stron postępowania i producentów mieszanin chemicznych wskazanych przez skarżącą, a następnie przekazał je wraz z załącznikami do Instytutu Medycyny Pracy w [...] z prośbą o zajęcie stanowiska, czy nowe ustalenia mają wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu lekarskim. Według organu II instancji ocena narażenia zawodowego wykazała, że

w przypadku skarżącej potencjalne narażenie na metale twarde obecne w farbach drukarskich mogło wystąpić do 1998 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że twierdzenie zawarte w odwołaniu, iż składane przez skarżącą nowe dowody i dokumenty w sprawie są tylko zarejestrowane i niezacytowane w rozsyłanych korespondencjach, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonej dokumentacji, ponieważ PPIS wyjaśnienia złożone przez zainteresowaną 28 października 2016 r. zawarł w karcie oceny narażenia zawodowego z 3 marca 2017 r. i przekazał podobnie jak dokumenty (kopię orzeczenia o niepełnosprawności z [...].02.2015 r., artykuł [...] pt. "Ekotoksykologia w poligrafii - potencjalne zagrożenia", artykuł [...] pt. "Charakterystyka zagrożeń i przyczyny wypadków w branży poligraficznej") do Instytutu Medycyny Pracy w [...]. Pisma kierowane przez PPIS do [...] spółka jawna oraz [...] miały na celu wyjaśnienie konkretnych zagadnień dotyczących tylko tych zakładów, a nie całego okresu zatrudnienia skarżącej. Załączone do odwołania wyniki badań: TKWR płuc z [...].07.2017 r. oraz wynik echa serca z [...].11.2017 r. wskazują na wystąpienie u skarżącej choroby tkanki łącznej. Rozpoznanie choroby tkanki łącznej było znane lekarzom orzecznikom, co znajduje potwierdzenie w orzeczeniach lekarskich. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że dokumentacja medyczna, pochodząca z placówki nieupoważnionej do orzekania o chorobach zawodowych, nie może być podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej. Lekarze orzecznicy, nie kwestionują wystąpienia u skarżącej choroby płuc, jednakże zdiagnozowana u niej choroba tkanki łącznej nie jest wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., co jest warunkiem koniecznym do uznania zawodowej etiologii schorzenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania choroby zawodowej ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji medycznej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Analiza dokumentacji lekarsko-medycznej pracownika, pod kątem ewentualnej zawodowej etiologii schorzenia, należy do kompetencji lekarzy orzeczników. Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowymi oraz nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby. Dla stwierdzenia choroby zawodowej decydujące jest bowiem jej rozpoznanie przez lekarza orzecznika. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Zgodne stanowisko jednostek medycznych świadczy o wiarygodności i obiektywizmie wydanych opinii lekarskich. PWIS wyjaśnił, że opinia strony odwołującej się, która nie posiada wiedzy specjalistycznej, nie może być przez Państwowego Inspektora Sanitarnego traktowana jako kontrargument dla opinii medycznej lekarzy specjalistów, zatrudnionych w jednostce diagnostyczno-orzeczniczej upoważnionej do orzekania w sprawach chorób zawodowych. W ocenie organu załączona przez skarżącą do odwołania dokumentacja nie stanowi nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na istotę sprawy. W konkluzji PWIS uznał, że w postępowaniu, związanym z podejrzeniem choroby zawodowej u skarżącej informacje odnośnie przebiegu zatrudnienia, jak i oceny narażenia zawodowego skarżącej zostały należycie zebrane przez PPIS, a lekarze orzecznicy dokonali wnikliwej analizy środowiska pracy skarżącej i nie został spełniony warunek konieczny tj. stwierdzenie u pacjentki schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych.

Skarżąca w skardze wywiedzionej do WSA w Warszawie na decyzję PWIS z [...] lutego 2018 r. zakwestionowała ustalenia faktyczne poczynione przez organy.

PWIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Pismem z 17 sierpnia 2018 r. skarżąca wniosła o dołączenie do akt sprawy załączonej dokumentacji medycznej, natomiast pismem z 27 września 2018 r. (data wpływu) wniosła o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków oraz powołanie biegłych przez sąd administracyjny. W toku rozprawy skarżąca dołączyła do akt sprawy orzeczenie o niepełnosprawności z [...] listopada 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, a zatem ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów sąd uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie, w związku z czym przyjął za własne ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] lutego 2018 r. nr [...] (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Według art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity Dz.U. 2018 poz. 108 z późn. zm.) za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Art. 2352 Kodeksu pracy stanowi natomiast, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Wykaz chorób zawodowych stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1367). Zgodnie z § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, iż art. 2351 Kodeksu pracy uzależnia stwierdzenie choroby zawodowej od zaistnienia dwóch przesłanek: rozpoznania u danej osoby jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenia na podstawie wyniku warunków pracy w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W drugiej przesłance ograniczono swobodę jej ustalenia, stanowiąc o bezsporności lub wysokim prawdopodobieństwie. Bezspornie, a zatem jeżeli okoliczności faktyczne wystąpienia działania czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy nie budzą jakichkolwiek wątpliwości w świetle dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Natomiast łagodząc wymóg bezsporności dopuszczono wysokie prawdopodobieństwo spowodowania choroby zawodowej działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. (por. wyrok NSA z 16 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2454/16, LEX nr 2580876).

W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia wystąpienia w przebiegu zatrudnienia skarżącej czynników narażenia zawodowego, o których mowa w § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, w szczególności narażenia skarżącej na kobalt lub wolfram na stanowiskach pracy. Sąd nie stwierdził też, by w prowadzonym postępowaniu w jakikolwiek sposób naruszono lub ograniczono prawa skarżącej do korzystania ze środków dowodowych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym zarzut naruszenia przepisów postępowania, polegający na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, jest niezasadny.

Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego sąd administracyjny nie ma też kompetencji do przeprowadzania dowodów z zeznań świadków i powoływania biegłego celem sporządzenia opinii. Stosownie bowiem do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może tylko z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Orzeczenia lekarskie uprawnionych do rozpoznawania chorób jednostek organizacyjnych mają natomiast walor opinii biegłego. Zgodnie z § 5 ust. 1 § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający odpowiednie wymagania kwalifikacyjne. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że organy inspekcji sanitarnej, jak też i sąd, nie mają uprawnień do merytorycznego kwestionowania orzeczeń lekarskich wydanych w tym przedmiocie z uwagi na brak specjalistycznej wiedzy medycznej (por. wyrok NSA z 19.07.2012 r. sygn. akt II OSK 246/12, wyrok NSA z 5.01.2007 r. II OSK 1078/06). Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w sprawie choroby zawodowej podlegają natomiast weryfikacji pod kątem wymogów formalnych stawianych opinii biegłego przez art. 84 § 1 k.p.a. W związku z tym prawidłowe orzeczenie lekarskie musi zawierać szczegółowe uzasadnienie zawartego w nim rozstrzygnięcia, które pozwoli organowi inspekcji sanitarnej na ocenę jego rzetelności. W rozpoznawanej w orzeczeniach lekarskich wydanych przez jednostki I i II stopnia w sposób jednoznaczny wykluczono rozpoznanie u skarżącej konkretnej choroby zawodowej – choroby płuc spowodowanej działaniem metali twardych. Orzeczenia zawierają szczegółowe uzasadnienia, w których lekarze specjaliści stwierdzili brak danych potwierdzających narażenie skarżącej w trakcie pracy na konkretne pyły metali twardych. Tym samym organ odwoławczy nie miał podstaw do rozstrzygania wbrew wnioskom zawartym w orzeczeniu lekarskim.

Podsumowując, wskazać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.