Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 676/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 156 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 9 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie: WSA Walentyna Długaszewska WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2021 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora z dnia [...] marca 2021 roku nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...]; II. zasądza od Prokuratora na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. Prokurator, po rozpatrzeniu odwołania A. M., utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2021 roku w sprawie przyznania A. M. dodatku wyrównawczego od dnia [...] lutego 2021 roku w kwocie [...]zł miesięcznie brutto, w związku ze zmianą kwoty uposażenia prokuratora z tytułu zmiany wysokości kwoty dodatku za długoletnią służbę wojskową.

Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją Prokuratora Generalnego z [...] maja 2011 r. ppłk A. M. został powołany z dniem [...] czerwca 2011 r. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury [...], a następnie na mocy decyzji Zastępcy Prokuratora Generalnego - [...] z [...] czerwca 2014 r. [...] został powołany z dniem [...] sierpnia 2014 r. do pełnienia funkcji wizytatora w Wojskowej Prokuraturze. Został wyznaczony na wojskowe stanowisko służbowe wizytatora - prokuratora w Wydziale Postępowania Sądowego Wojskowej Prokuratury i zaszeregowany do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15A. Następnie decyzją Prokuratora Generalnego z dniem [...] kwietnia 2016 r. A. M. został przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...], z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej [...]" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Nadto decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2016 r, nr [...] został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury, pełniąc odtąd zawodową służbę wojskową w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] został wyznaczony na wojskowe stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej [...] i zaszeregowany do stopnia etatowego podpułkownika, z grupą uposażenia U:15.

W zaskarżonej decyzji organ powołał się na przepisy art. 124 § 2 i art. 124 § 5 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2019r. poz. 74 dalej zwana jako ustawa Prawo o prokuraturze) wskazując, że z chwilą powołania ppłk A. M. na szczebel prokuratury odpowiadający wcześniej zajmowanemu przez niego stanowisku w wojskowej prokuraturze okręgowej nastąpi zaliczenie okresu pracy lub służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej. W ocenie organu II instancji brak jest zatem podstaw do zaliczenia ppłk A. M. okresu służby na niższym stanowisku do nabycia prawa do wynagrodzenia zasadniczego w stawce bezpośrednio wyższej. Zdaniem Prokuratora [...] nie jest usprawiedliwione żądanie uwzględnienia przy obliczaniu wysokości dodatku wyrównawczego, wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku, na którym przysługiwał także dodatek funkcyjny, z racji pełnionej uprzednio funkcji wizytatora w Wojskowej Prokuraturze [...] Poprzednie stanowisko służbowe A. M. jako wizytatora było zaszeregowane do grupy uposażenia U:15 oraz przysługiwał mu dodatek za długoletnią służbę wojskową, które to składniki stanowiły podstawę do ustalenia łącznego uposażenia prokuratora wojskowego poprzez ustalenie dodatku wyrównawczego w oparciu o art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wraz z przeniesieniem na niższe stanowisko odwołujący zachował prawo do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku, bez uwzględnienia dodatku funkcyjnego (art. 36 § 1 oraz art. 41 §1 Przepisów wprowadzających).

W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora, w 2021 roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 roku, ogłoszone w Komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, które wyniosło [...] zł. Wobec powyższego w oparciu o art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ustalono ppłk. A. M. od dnia [...] lutego 2021 roku, dodatek wyrównawczy w kwocie [...]zł miesięcznie brutto stanowiący różnicę pomiędzy wynagrodzeniem prokuratora w kwocie [...]zł, z uwzględnieniem dodatku za długoletnią pracę (20% wynagrodzenia zasadniczego), a miesięcznym uposażeniem na zajmowanym stanowisku służbowym w wysokości [...] zł, które składa się z uposażenia zasadniczego dla grupy U: 15 w kwocie [...]zł oraz dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 16% uposażenia zasadniczego w kwocie [...]zł.

W zakresie zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących naruszenia przepisów o właściwości organu wydającego decyzję, co skutkuje zdaniem odwołującego się, nieważnością decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że właściwość organu pierwszej instancji została prawidłowo wskazana.

A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję organu II instancji zarzucając naruszenie:

- przepisów postępowania administracyjnego, skutkujących nieważnością decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. to jest wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości poprzez wydanie decyzji przez Prokuratora Rejonowego (jako organ pierwszej instancji) i Prokuratora Okręgowego (jako organ drugiej instancji) w sytuacji, gdy organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego pełniącego służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych jest Prokurator Generalny (jako organ pierwszej i drugiej instancji),

- przepisu art. 138 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji odwoławczej bez poczynienia ustaleń faktycznych co do zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego przed dniem [...] kwietnia 2016 r.,

- przepisu art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż termin "prawo do wynagrodzenia" użyty w przywołanym przepisie nie odnosi się do wszystkich składników wynagrodzenia (uposażenia żołnierza zawodowego - prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury), a jedynie do niektórych wybranych jego składników,

- przepisu art. 43 § 2 przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze poprzez jego niezastosowanie i niezaliczenie skarżącemu - do okresu od którego zależy prawo do nabycia bezpośrednio wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego - okresu kolejnych 5 lat począwszy od dnia [...] czerwca 2011 r., od kiedy to skarżącemu przyznano - w związku z wyznaczeniem na stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej prawa do czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego,

- przepisu art. 41 § 2 przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do jego niezastosowania i w konsekwencji ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy poprawna wykładnia tego przepisu, skutkować powinna przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego,

- przepisu art. 41 § 2 przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy Prawo o prokuraturze w zw. z art. 43 § 2 przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do niezastosowania ww. przepisów i w konsekwencji ustalenie wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy zastosowanie ww. przepisów skutkować powinno przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i o zobowiązanie Prokuratora do wydania - jako organ drugiej instancji - decyzji przyznającej skarżącemu dodatek wyrównawczy w kwocie [...]zł począwszy od dnia [...] lutego 2020 roku i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Jednocześnie wniósł o wystąpienie do Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego o nadesłanie etatu byłej Wojskowej Prokuratury (stanu na dzień [...] kwietnia 2016 r.).

W odpowiedzi na skargę Prokurator wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 P.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu najdalej idącego - zarzutu niewłaściwości i ustalić czy w sprawie orzekał organ właściwy do wydania decyzji i czy w niniejszej sprawie zaszła przesłanka nieważności zaskarżonej decyzji.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. wydanie decyzji z naruszeniem właściwości organu administracji jest wadą kwalifikowaną, co oznacza, że decyzja taka narusza przepisy prawa materialnego, których zastosowanie przez organ niewłaściwy doprowadziło do określenia uprawnienia czy też obowiązku strony.

W niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2019 r., II SA/Po 359/19 z dnia 10 lipca 2020 r., II SA/Po 219/20 oraz z dnia 27 listopada 2020 r. II SA/Po 124/20 ze skarg A. M. również w przedmiocie dodatku wyrównawczego.

Należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekając w sprawach ze skarg A. M. na decyzje organów Prokuratury wydanych w przedmiocie dodatku wyrównawczego za wcześniejsze okresy tj. w sprawach II SA/Po 170/18 (wyrok z 5 września 2018 r.) oraz II SA/Po 1185/17 (wyrok z 26 lipca 2018 r.) uznał uprawnienia organów Prokuratury Rejonowej w pierwszej instancji i Prokuratury Okręgowej w drugiej instancji, do rozpatrywania spraw w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego, który po zniesieniu wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury pełni służbę wojskową w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Sąd wówczas odwołał się do stanowiska wyrażonego w tym zakresie w wyroku tego Sądu z dnia 10 maja 2018 r., I OSK 2165/17 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Po rozpatrzeniu skarg kasacyjnych od wymienionych wyroków Naczelny Sąd Administracyjny uchylił obydwa wyroki tutejszego Sądu i stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji uznając, że z przywołanych przez Sąd pierwszej instancji przepisów nie można wyprowadzić uprawnienia właściwego organu prokuratorskiego do wydania decyzji w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego, który po zniesieniu wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury pełni służbę wojskową w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2019 r., I OSK 4379/18 oraz I OSK 4193/18). Naczelny Sąd Administracyjny tym razem podzielił stanowisko prawne zaprezentowane w uzasadnieniu wyroków tego Sądu z 17 kwietnia 2019 r., I OSK 1570/17 i z 23 maja 2019 r., I OSK 1866/17, przyjmując je jako własne.

Z art. 31 § 1 i § 2 pkt 3 przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze wynika, że z dniem [...] kwietnia 2016 r. zniesiono wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelną Prokuraturę Wojskową, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe, a w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury można utworzyć komórki organizacyjne właściwe w sprawach wojskowych – działy do spraw wojskowych w prokuraturach rejonowych. Stosownie do treści art. 32 ww. ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przejął Prokurator Generalny.

Zgodnie natomiast z art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze Prokurator Generalny przenosi prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych, których nie powołał do prokuratur okręgowych, na inne stanowisko służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz ustala prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, kierując się przy tym ich dotychczasowym miejscem zamieszkania lub miejscem pracy. Przepis art. 36 § 2 wymienionej ustawy stosuje się odpowiednio, co oznacza, że przy wykonywaniu czynności służbowych prokuratorzy dotychczasowej Wojskowej Prokuratury Okręgowej posługują się wyłącznie tytułem prokuratora związanym z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym. Zgodnie z art. 53 ustawy Prokurator Generalny, na wniosek Prokuratora Krajowego, powoła prokuratorów regionalnych, okręgowych i rejonowych oraz ich zastępców, a także pozostałych prokuratorów pełniących funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołanie zastępcy prokuratora okręgowego do spraw wojskowych i zastępcy prokuratora rejonowego do spraw wojskowych następuje po uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

Odnosząc powyższe na grunt sprawy wskazać należy, że Prokurator Generalny przeniósł z dniem [...] kwietnia 2016 r. A. M. – prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury - na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...], z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku. Następnie Prokurator Generalny decyzją z [...] kwietnia 2016 r., [...], na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i ust. 4 oraz art. 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wyznaczył A. M. – prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w dziale do spraw wojskowych. Prokurator Generalny wyznaczając prokuratora na wskazane stanowisko służbowe wraz z określeniem stopnia etatowego i grupy uposażenia niewątpliwie przyjął, iż w tym przypadku korzysta z uprawnienia określonego w art. 32 Przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze. Z art. 70 ustawy wynika, że ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym, należy przez to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu ustawy Prawo o prokuraturze. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając do ponownego rozpoznania powołane na wstępie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wskazał, że ustawa - Prawo o prokuraturze nie zawiera regulacji dotyczącej ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi. Z tego względu art. 125 powołanej ustawy przewiduje, że do prokuratorów do spraw wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych. W rozumieniu art. 6 pkt 16 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, prokuratorzy do spraw wojskowych to prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury wykonujący czynności w Departamencie do Spraw Wojskowych Prokuratury Krajowej, w wydziałach do spraw wojskowych prokuratur okręgowych i w działach do spraw wojskowych prokuratur rejonowych. W świetle art. 22 ust. 7a ustawy do prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi stosuje się ustawę Prawo o prokuraturze. Z kolei stosownie do art. 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tryb postępowania i warunki, których spełnienie jest wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska prokuratorów do spraw wojskowych i odwoływaniu z tych stanowisk określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze.

Z uwagi na fakt, że miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi, stosownie do treści art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przysługuje dodatek wyrównawczy. Na podstawie art. 80 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dodatek wyrównawczy przyznaje w formie decyzji organ, o którym mowa w art. 104. Zgodnie z art. 104 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe – w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza art. 32 Przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze, nie pozwala na zaakceptowanie stanowiska wyrażonego w dwóch innych wyrokach NSA z dnia 26 kwietnia 2018 r., I OSK 2167/17 i z dnia 10 maja 2018 r., I OSK 2165/17, że przepis ten ma charakter przejściowy i wywodzona z niego kompetencja Prokuratora Generalnego ustała z datą przeniesienia A. M. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...]. Podstawę prawną przeniesienia wymienionego prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej, który nie został powołany do prokuratury okręgowej – na inne stanowisko służbowe w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury – Prokuratury Rejonowej [...], stanowił art. 41 § 1, a nie art. 32 powołanej ustawy. Przejęcie przez Prokuratora Generalnego, w oparciu o art. 32 przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze, z mocy prawa uprawnień i obowiązków wymienionych w nim organów w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – przysługujące wcześniej Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu, Wojskowemu Prokuratorowi Okręgowemu i Wojskowemu Prokuratorowi Garnizonowemu, stanowiło m.in. podstawę do wydania przez ten organ kolejnej decyzji z [...] kwietnia 2016 r. (a więc już po przeniesieniu żołnierza na inne stanowisko służbowe do powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury na podstawie art. 41 § 1 przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze w przedmiocie wyznaczenia A. M., na stanowisko służbowe z zaszeregowaniem do stopnia etatowego podpułkownika U:15. Tym samym, przepis art. 32 przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze określa jednoznacznie wyłączną kompetencję Prokuratora Generalnego do wydania decyzji w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (co potwierdził sam Prokurator Generalny wydając decyzję z [...] kwietnia 2016 r. w stosunku do żołnierza przeniesionego wcześniej na inne stanowisko służbowe), do których należy sprawa przyznania dodatku wyrównawczego żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym – w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Podstawę materialnoprawną decyzji w tym przedmiocie stanowią przepisy art. 80 ust. 2 i ust. 4 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że organem właściwym do wydania decyzji o przyznaniu A. M. dodatku wyrównawczego, jest Prokurator Rejonowy [...] jako prokurator przełożony, o którym mowa w art. 24 § 3 i § 4 ustawy Prawo o prokuraturze.

Brak jest podstawy do wywodzenia tego uprawnienia organu z treści art. 104 ust. 1 ustawy, gdyż przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 104 ust. 1 jest właśnie art. 32 przepisów wprowadzających ustawy Prawo o prokuraturze przyznający Prokuratorowi Generalnemu uprawnienie w sprawie wynikającej z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a taką jest sprawa dodatku wyrównawczego. Prokurator Generalny, jako kierownik instytucji cywilnej, w której poza resortem Obrony Narodowej pełnią służbę żołnierze zawodowi – prokuratorzy do spraw wojskowych w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, został z mocy ustawy przełożonym o uprawnieniach dowódcy (art. 7 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) i uzyskał m.in. uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych o wysokości przyznawanych tym żołnierzom – prokuratorom do spraw wojskowych dodatków wyrównawczych. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 32 omawianej ustawy nie przewidział norm kompetencyjnych do określenia organów niższych szczebli, mogących przejąć ustawowe kompetencje Prokuratora Generalnego w przedmiotowym zakresie.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organem właściwym rzeczowo do wydania decyzji w przedmiocie przyznania A. M. dodatku wyrównawczego w określonej wysokości w oparciu o przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był Prokurator Generalny.

Powyższe stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, nie tylko w zakresie przyjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni przytoczonych przepisów, ale również mając na uwadze względy celowościowe, bowiem nie do przyjęcia byłaby sytuacja, gdyby w przedmiotowo tożsamych sprawach rozstrzygnięcia wydawały różne organy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, stwierdzając nieważność podjętych w sprawie decyzji organów obu instancji.

Rozpoznając sprawę ponownie decyzję w przedmiocie przyznania A. M. dodatku wyrównawczego wyda Prokurator Generalny.

Wobec powyższego Sąd nie dokonał oceny merytorycznej zarzutów skargi.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na podstawie 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 265).