Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1387/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 10, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 2 pkt 7 lit. a, art. 19 ust. 1, art. 23 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 808
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skarg J. J. i Z. J., A. S.A. Zakład [...] w [...] - działającego w imieniu A. S.A. z/s w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej - skargi oddala –


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z.J. i J.J. i A S.A. Zakład Linii Kolejowych w R., dalej "PKP", jest decyzja Wojewody P., dalej "Wojewoda" z [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Prezydent Miasta R., dalej "Prezydent", decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] znak [...] na podstawie art. 11 a ust. 1 i ust. 2a, art. 11 f ust. 1, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z Dz.U. z 2020 r., poz. 1363, dalej "specustawa drogowa" lub "z.r.i.d.") udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "[...]", na działkach wymienionych w sentencji decyzji, położonych w jednostce ewidencyjnej 186301-1 R. powiat m. [...], obr. 207 R. Ś. oraz obr. 216 R.S.

Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta wnieśli Powiat R. - reprezentowany przez Zarząd Powiatu R., W.A., A.K., T.M., K.M., Z.J. oraz J.J.

Z.J. oraz J.J. w zakresie projektowanego ronda przy zbiegu ulic [...] zarzucili niezbadanie, czy wbrew twierdzeniom inwestora nie ma możliwości przesunięcia planowanego ronda na tereny inwestora z jak najmniejszym lub wręcz nieobciążeniem działek stanowiących własność skarżącego oraz przyjęcie, że zastosowane rozwiązania w zakresie wjazdów i zjazdów z ronda, a w szczególności z ulicy [...] w postaci zjazdu dwupasmowego posiada uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym oraz nieuzasadnione nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wobec braku przesłanek w postaci uzasadnionego interesu społecznego lub gospodarczego

Wojewoda zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., dalej "k.p.a.") częściowo uchylił decyzję Prezydenta i orzekł w uchylanym zakresie, a w pozostałej części utrzymał zaskarżaną decyzję w mocy.

Wojewoda uchylił załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji, stanowiący mapę w skali 1:1000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylonego załącznika, nowego załącznika, stanowiącego mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, będącą załącznikiem nr 1.1 do niniejszej decyzji,

w pkt I uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis, znajdujący się na stronie 3 pkt 2 (wiersze od 5 do 16 licząc od góry) dot. określenia linii rozgraniczających teren i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu o treści:

"1) Linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono:

- linią kreskowaną koloru granatowego - linie rozgraniczające pasa drogowego odzwierciedlające zajęcie terenu pod projektowany pas drogowy objętej wnioskiem publicznej drogi, stanowiące zarazem linie podziału,

- linią kreskowaną koloru błękitnego - linie rozgraniczające pasa drogowego odzwierciedlające zajęcie terenu pod projektowany pas drogowy objętej wnioskiem publicznej drogi, niestanowiące linii podziału,

- linią kreskowaną koloru różowego - teren niezbędny dla obiektów budowlanych poza projektowanym pasem drogowym dróg publicznych,

- linią kreskowaną koloru jasno zielonego - teren zajęcia na podstawie art. 20a specustawy drogowej,

na mapie stanowiącej załącznik nr 1.1. do decyzji, przedstawiającej proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu w skali 1:500.

2) Zgodnie z przebiegiem linii rozgraniczających teren (pas drogowy) wykonano podziały nieruchomości, oznaczone kolorem czerwonym na mapie stanowiącej załącznik nr 2, 2.1., 2.2 do decyzji",

w pkt II uchylił załącznik nr 2 do zaskarżonej decyzji, stanowiący mapę zbiorczą z projektem podziału nieruchomości w skali 1:1000 w zakresie działki nr 649/13 (przed podziałem), oraz mapę jednostkową w zakresie ww. działki i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylonego załącznika, nowego załącznika, stanowiącego mapę zbiorczą w skali 1:1000 zawierającą projekt podziału nieruchomości nr 649/13, będącą załącznikiem nr 2.1 do niniejszej decyzji, oraz mapę jednostokową w skali 1:500 zawierającą projekt podziału ww. działki, będącą załącznikiem nr 2.2. do niniejszej decyzji,

w pkt III uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis, znajdujący się na stronie 6 pkt 3 (wiersz 18 licząc od dołu) o treści: "w dniu [...] czerwca 2019 r. pod numerem ewidencyjnym [...]" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu o treści: "w dniu [...] czerwca 2019 r. pod numerem ewidencyjnym [...] oraz w dniu [...] lipca 2020 r. pod numerem ewidencyjnym [...]",

w pkt IV uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis, znajdujący się na stronie 9 pkt 7 (wiersz 7 licząc od góry) o treści: "budowlanych na części tych nieruchomości określonej w załączniku Nr 1 do niniejszej" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu o treści: "budowlanych na części tych nieruchomości określonej w załączniku Nr 1.1 do",

w pkt V uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji pkt 6, na str. 8, w części dotyczącej wyszczególnienia działek, na których określono obowiązek budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, budowy lub przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, budowy lub przebudowy zjazdów, przebudowy innych dróg publicznych, rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych i zezwolono na wykonanie ww. obowiązków, w obr 207 R. – Ś. i obr. 216 R. – S. i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu,

pkt VI uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji znajdującą się na stronach od 9 do 15 tabelę wskazującą nieruchomości, wobec których określono ograniczenia w korzystaniu, i orzekł tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu o wskazanej w decyzji treści ujętej w tabelach i dodanie po pkt 7 nowego zapisu stanowiącego pkt 7.1. o treści: "7.1 Realizacja przedmiotowej inwestycji wymaga przejścia przez tereny wód płynących (działki nr 95/6 obr. 207 R. Ś., dz. nr 2769/5, 2769/7, 2770/3, 2772/2, 2773/2 obr. 216 R.- S.), oraz treny linii kolejowej (działki nr 99/12 i 99/38 obr. 207 R.- Ś.).

Zgodnie z art. 20a ustawy o szczególnych zasadach w przypadku, gdy inwestycja drogowa wymaga przejścia przez tereny wód płynących bądź tereny linii kolejowej, właściwy zarządca drogi jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji. Właściwy zarządca drogi nie później niż w terminie 30 dni przed planowanym zajęciem terenu, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia w drodze pisemnego porozumienia z zarządcą infrastruktury kolejowej lub z odpowiednimi podmiotami, o których mowa w art. 212 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, zakres, warunki i termin zajęcia tego terenu. W przypadku, gdy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, porozumienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera się niezwłocznie,

w pkt VIII w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

PKP, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyła opisaną na wstępie decyzję w części dotyczącej działki nr 394/3 (nr działki przed podziałem) stanowiącej własność skarżącego, która po podziale oznaczona będzie numerami 394/28 i 394/29 naniesionymi na nowy załącznik 1.1 do zaskarżonej decyzji - stanowiący mapę 1:500 przedstawiający proponowany przebieg drogi publicznej w ciągu ulicy [...] w R. z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu;

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

a) § 155 pkt 1, 2, 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1643), poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż przebieg drogi publicznej planowanej w ramach realizacji inwestycji drogowej "Rozbudowa układu komunikacyjnego ulic: [...]", został zaprojektowany w sposób zgodny z ww. Rozporządzeniem, tj. w sposób utrudniający rozprzestrzenianie się pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, w sposób umożliwiający dostęp służb ratowniczych do miejsca pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, a także w sposób niepowodujący wydłużenia czasu dojazdu służb ratowniczych oraz nieograniczający dostępu do zaopatrzenia wodnego dla celów ratowniczych;

b) § 12 ust. 1 i § 12 ust. 9 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030), poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż przebieg drogi publicznej planowanej w ramach realizacji inwestycji drogowej został zaprojektowany w sposób zgodny z ww. Rozporządzeniem, a przejęcie na własność przez inwestora działki nr 394/29 nie wpłynie negatywnie na zapewnienie warunków bezpieczeństwa dla osób przebywających (pracowników skarżącego oraz petentów) w budynku przy ul. [...] 24.

2. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego.

Skarżąca zażądała uchylenia decyzji Wojewody w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Z.J. i J.J., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 77, art. 84 i 136 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w celu ustalenia prawdy obiektywnej oraz istotnych dla rozstrzygnięcia faktów, nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w kwestii, czy możliwe jest zaprojektowanie takiego rozwiązania komunikacyjnego, które zachowa proporcje miedzy interesem publicznym inwestora - właściwego zarządcy drogi (poprawienie płynności i komfortu dla poruszających się po drodze), a ingerencją w sferę praw i wolności właścicieli nieruchomości (ograniczenie zabrania prywatnych działek), przy zbiegu ulic [...], w sytuacji gdy inwestor przedstawił swój projekt, a uczestnik J.J. przedstawił dwie alternatywne koncepcje w postaci możliwości przesunięcia ronda oraz analizy porównawczej, która w sposób odmienny rozwiązuje układ komunikacyjny. Kiedy pojawiają się dwie koncepcje projektowe - inwestora i uczestnika, nie można przyjąć które opracowanie jest lepsze, bardziej uwzględniające interes publiczny i prywatny, decydować będzie nieobiektywna opinia inwestora, zresztą zupełnie niezgadzająca się z twierdzeniami i założeniami projektu uczestnika. celu szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów musi skorzystać z opinii specjalistów, zwłaszcza że wbrew opinii inwestora koncepcje przedstawione przez uczestnika nie powodują absolutnie żadnych wyburzeń, a także zachowują dąb, który ponadto nie jest zabytkiem pod ochroną i pierwotnie był przez samego inwestora przeznaczony do likwidacji.

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i braku wymaganej wnikliwości przy prowadzeniu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie korekty podziału działki nr 649/13, a pominięcie braku takiego podziału odnośnie działki nr 649/16 oraz pominięcie niezgodnego z art. 79 k.p.a. zawiadomienia uczestnika w dniu [...] stycznia 2019 r. o czynnościach podjętych w dniu [...] stycznia 2019 r. w celu przyjęcia i ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez [...] działającego na zlecenie inwestora, dokonującego owego podziału, co uniemożliwiło uczestnikowi udział w ww. czynnościach,

- art. 8 k.p.a. w z w. z art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie za prawdziwe i udowodnione twierdzenia inwestora, że wskazany przez niego projekt jest jedynym uwzględniającym słuszny interes publiczny i nie ma możliwości poprowadzenia i wykonania inwestycji drogowej bez naruszenia substancji budynków oraz ochrony dębu, który dopiero w przyszłości ma być wpisany na listę pomników przyrody, oraz że osoby opracowujące koncepcje przedstawione przez uczestnika, nie znały dokładnych założeń i wymagań stawianych przez zarządcę drogi, podczas gdy skarżący przedstawił projekty sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia i doświadczenie w projektowaniu tego typu inwestycji, a projekty zostały sporządzone na podstawie całości akt niniejszej sprawy. Projekty przedstawione przez uczestnika uwzględniają interes publiczny i interes uczestnika, gdyż nie naruszają substancji żadnych budynków, więc nie ma mowy o ekonomicznej stronie projektu, zachowują rosnący dąb, oraz uwzględniają wszystkie założenia zarządcy drogi zalegające w aktach. Tak więc twierdzenia inwestora, przyjęte przez Wojewodę rażąco naruszają art. 80 kpa oraz art 8 kpa, gdyż przyjęte uzasadnienie faktyczne decyzji narusza zaufanie uczestników do władzy publicznej, zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, gdyż opiera się o twierdzenia inwestora, osoby zainteresowanej w tym aby jego projekt został zaakceptowany, bez jakichkolwiek przesłanek innych niż twierdzenia inwestora,

- art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez niedoręczenie przez organ pisma inwestora z dnia [...] maja 2020 r., czym uniemożliwiono stronie ustosunkowanie się do niego,

- art. 107 § 3 k.p.a, poprzez brak w uzasadnieniu decyzji ustosunkowania się organu do przedłożonych przez uczestnika w dniu [...] maja 2020 r. oraz [...] lipca 2020 r. uzupełnień projektu budowy ronda przy zbiegu ulic [...],

- art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez zawiadomienia uczestnika o ostatecznym zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim i wypowiedzenia co niego,

- art. 21.1. Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 11 f pkt. 4 ustawy o szczególnych zasadach w zw. z art. 7 k.p.a. tj. prowadzenie postępowania wbrew zasadzie prawdy obiektywnej, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niepodjęcie przez organy administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, a w szczególności ochronę prawa własności gwarantowaną przez Konstytucję RP oraz uwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich, gwarantowaną, w ustawie o szczególnych zasadach poprzez przyjęcie, że brak jest możliwości poprowadzenia inwestycji po gruntach stanowiących własność inwestora w zakresie rozbudowania skrzyżowania ulic [...] oraz usytuowanie planowanego ronda na części działek skarżących, chociaż w rzeczywistości przy zachowaniu wymagań dotyczących przedmiotowych inwestycji i zachowaniu parametrów przepustowości, wymagań co do transportu miejskiego jest taka realna możliwość, która jednocześnie nie wpływa na zwiększenie kosztów jej realizacji, a raczej je obniża, nie pociąga za sobą potrzeby dokonywania wyburzeń czy też i wycięcia istniejącego dębu,

- art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym, a w szczególności na niezbadaniu czy wbrew twierdzeniom inwestora nie ma możliwości przesunięcia planowanego ronda na tereny inwestora z jak najmniejszym obciążeniem działek stanowiących własność skarżących, oraz przyjęcie że zastosowane rozwiązania w zakresie wjazdów i zjazdów z ronda, a w szczególności zjazdu z ulicy [...] w postaci zjazdu dwupasowego posiada uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym.

Wskazując na powyższe podstawy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez Z.J. oraz J.J. stwierdził, iż są polemiką ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Wojewodę. Wojewoda nie ma środków prawnych do podważenia rozwiązań w zakresie koncepcji ronda zaproponowanych przez zarządcę drogi, który odpowiada za utrzymanie drogi i bezpieczeństwo jej uczestników. Organ nie dokonywał żadnych podziałów nieruchomości, a jedynie w trakcie trwającego postępowania odwoławczego wyjaśnił błąd pisarski, który zaistniał pomiędzy złożonym wnioskiem o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, a planowanym projektem podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr 649/13. Wojewoda nie zrozumiał zarzutu "braku takiego podziału odnośnie działki nr 649/16", gdyż ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że działka nr 649/16 dzieli się na działki nr 649/17 i 649/18, z czego działka nr 649/17 wchodzi pod pas drogowy. Bezzasadne są również zarzuty naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego wszyscy wnoszący odwołanie byli na bieżąco informowani o czynnościach w sprawie i mieli możliwość zapoznania się z materiałem dowodowy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu.

Ustosunkowując się do skargi wniesionej przez PKP organ wskazał, że sporna kwestia dotycząca drogi przeciwpożarowej została przez organ wyjaśniona poprzez liczną korespondencję z inwestorem oraz skarżącą, a finalnie znalazła swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż w żadnej z wniesionych skarg nie podniesiono okoliczności, które miałyby wpływ na wydane rozstrzygnięcie, Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, a zatem ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów sąd uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie, w związku z czym przyjął za własne ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Wojewody Podkarpackiego z dnia 16 października 2020 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Przedmiotem sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną jest pozwolenie na realizację inwestycji w zakresie drogi publicznej, w związku z czym w sprawie mają zastosowanie, jako przepisy szczególne, uregulowania ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zwanej dalej "specustawą drogową" lub "z.r.i.d.". W myśl art. 11 i ust. 1 i 2 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane - z wyjątkiem art. 28 ust. 2, natomiast nie stosuje się przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji.

Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, iż art. 11e specustawy drogowej stanowi, że nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Obowiązujące przepisy, w tym w szczególności przepisy specustawy drogowej, nie przewidują dla organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej kompetencji do korygowania proponowanego przez zarządcę drogi przebiegu drogi i infrastruktury zagospodarowania terenu – elementy te są przedmiotem opiniowania przez organy wskazane w art. 11b specustawy drogowej, przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji. Do kompetencji zarządcy drogi należy określenie następnie we wniosku proponowanego przebiegu drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych (art. 11d ust. 1 pkt 1), projektów podziału nieruchomości (art. 11d ust. 1 pkt 3) oraz nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. (art. 11d ust. 1 pkt 3a). W przypadku gdy wniosek kompletny i zawiera wszystkie wymagane prawem opinie, a projekt budowlany spełnia wymogi określone Prawem budowlanym, organ nie może odmówić wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji o pozwoleniu na realizację inwestycji zawierają wszystkie obligatoryjne elementy określone w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej oraz w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organy obu instancji dokonały też wszystkich wymaganych prawem sprawdzeń, w tym w szczególności w zakresie kompletności wniosku pod kątem wymogów określonych w art. 11d specustawy drogowej oraz sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego tj. zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami technicznobudowlanymi oraz spełnienie wymogów formalnych przez projekt architektonicznobudowlany. Rozwiązania przewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym są zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publicznej i ich usytuowanie.

Oceniając zarzuty podniesione w skardze Z. i J.J. Sad uznał je za niezasadne.

Zdaniem Sądu Wojewoda oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji o zgodzie na realizację inwestycji drogowej nie naruszył art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy. Zawarcie w decyzji wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w tym przepisie nie oznacza, że należało uwzględnić prawo własności działek skarżących i poprowadzić drogę w inny sposób, który nie ingerowałby w ich granice.

Prawo własności nieruchomości nie jest prawem bezwzględnie obowiązującym i w przypadkach przewidzianych przez ustawę może być ograniczone (art. 64 ust. 3 Konstytucji), w zakresie nie naruszającym istoty tego prawa. Wywłaszczenie jest dopuszczalne wyłącznie na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji). Skoro decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 6 specustawy przewiduje wywłaszczenie (zawiera oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego), a budowa drogi publicznej jest inwestycją celu publicznego, to nie można czynić zarzutu, że ingerencja w prawo własności do działek skarżącej narusza jej uzasadniony interes oparty na prawie własności.

Oceniając to, czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Przy realizacji systemu dróg publicznych, służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji i transportu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. (NSA II OSK 2526/19).

Aby wykazać naruszenie art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy należy wskazać, który konkretnie przepis przewidujący określone uprawnienia lub obowiązki doznaje naruszenia wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Musi być to naruszenie konkretne i wynikające z okoliczności obiektywnych, bowiem ocena wniosku inwestora, w tym projektu budowlanego oraz kontrola sądu odnośnie do legalności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie może uwzględniać przesłanek racjonalności, słuszności czy celowości przyjętych rozwiązań.

Odnosząc powyższe do realiów sprawy należy wskazać, że owszem zaskarżona decyzja prowadzi do naruszenia prawa własności nieruchomości działek skarżących Państwa Z. i J.J. poprzez ich wywłaszczenie pod planowaną drogę ale jest to zgodne z prawem bowiem wywłaszczenie nastąpi z uwagi na inwestycję celu publicznego i za odszkodowaniem. Czyli do ograniczenia prawa własności dojdzie w warunkach dopuszczonych obowiązującym prawem.

Fakt, że możliwe było poprowadzenie drogi z mniejszym uszczerbkiem dla ich własności nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji bowiem jak już wspomniano ocena racjonalności, słuszności czy celowości przyjętych przez inwestora rozwiązań nie mieści się w zakresie przewidzianej prawem dla decyzji z.r.i.d. kontroli sądowej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest też ocena racjonalności czy też słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, gdyż miałaby charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Ustawodawca nie nałożył na inwestora obowiązku przedstawienia rozwiązań wariantowych, alternatywnych. Organ dokonuje jedynie sprawdzenia, czy wniosek spełnia ustawowe wymogi, czy przedłożony projekt jest zgodny z ustawą i czy dotyczy dróg publicznych, a pozytywna ocena w tym zakresie nakłada obowiązek wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej.

Stąd wnioski dowodowe ze złożonej opinii B.S. w postępowaniu administracyjnym i sądowym są bezprzedmiotowe.

Ingerencja organu w ocenę przebiegu drogi jest w wyjątkowych sytuacjach możliwa na płaszczyźnie celowości realizacji inwestycji drogowej. Zachodzi ona gdy doszło do niewątpliwej zbędności inwestycji drogowej w danej lokalizacji. W niniejszej sprawie – zdaniem Sądu – realizacja planowanej drogi jest uzasadniona celami publicznymi, a zatem brak było podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku na tej podstawie.

Nadto zakres kontroli projektu budowlanego powoduje, że nie można organom architektoniczno-budowlanym skutecznie zarzucić naruszenia prawa poprzez odstąpienie od ustalenia zasadności przedmiotowej inwestycji drogowej, jak również poprzez pominięcie racji i twierdzeń skarżących co do alternatywnego przebiegu inwestycji. Pozytywne uwzględnienie propozycji skarżących prowadziłoby do nieuprawnionej przepisami prawa ingerencji w konkretne rozwiązania przewidziane w projekcie – dotyczące lokalizacji planowanej drogi. Rola organu w tej sprawie ogranicza się do skontrolowania projektu architektoniczno-budowlanego z punktu widzenia warunków określonych w art. 35 ustawy Prawo budowlane.

W ocenie Sądu prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza interesu prawnego skarżących w sposób niezgodny z prawem. Żaden przepis prawa materialnego nie upoważnia skarżących do żądania od inwestora planującego inwestycję w zakresie wykonania drogi publicznej (a co za tym idzie, również od organu zatwierdzającego projekt budowlany dotyczący takiej inwestycji) zlokalizowania jej w innym miejscu.

Powołane w skardze normy konstytucyjne odnośnie ochrony prawa własności nie zostały naruszone zaskarżoną decyzją. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015r., sygn. akt SK 17/13, umorzył postępowanie ze skargi konstytucyjnej o zbadanie zgodności: 1) art. 1, art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 12 i art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) w zakresie, w jakim ustawodawca nie uregulował przesłanki materialnoprawnej "niezbędności danej nieruchomości na realizację inwestycji celu publicznego" dającej organom administracji publicznej instrument do kontroli wniosku inwestora inwestycji drogowej w zakresie lokalizacji przedmiotowej inwestycji, a co za tym idzie niezbędności wywłaszczenia danej nieruchomości dla realizacji celu publicznego, z art. 2, art. 20, art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 23 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim regulacja tego przepisu oraz przyjmowana na jego gruncie interpretacja prowadzi do uznania, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się art. 112 ust. 3 u.g.n. (przesłanki niezbędności nieruchomości dla realizacji inwestycji drogowej), z art. 2, art. 20, art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji; 3) art. 1, art. 11a ust. 1 i art. 11f ust. 1 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim wykładnia wymienionych przepisów prowadzi do uznania, że wojewoda w postępowaniu administracyjnym, w przedmiocie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jest związany wnioskiem inwestora w ten sposób, że poza jego oceną pozostaje kwestia zasadności przyjętych rozwiązań co do lokalizacji inwestycji drogowej oraz, że analiza przebiegu inwestycji powinna być dokonywana nie w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ale w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, z art. 2, art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji.

W ocenie Trybunału: "ustawa o inwestycjach drogowych zawiera szereg unormowań szczególnych co do przygotowania i prowadzenia inwestycji. Trybunał podkreślił, że podstawowe normy dotyczące wywłaszczeń są nadal zawarte w u.g.n. Zasady uzyskiwania nieruchomości określone w tej ustawie dotyczą obszernego katalogu celów publicznych, których podstawowe rodzaje zostały określone w art. 6 u.g.n. Budowa dróg publicznych wszelkich kategorii jest jednym z kilkunastu celów publicznych, do których należy także m.in. budowa linii kolejowych, lotnisk, czy zapewnienie obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, szkół czy domów opieki społecznej. W tym kontekście wątpliwości Trybunału nie budziło, że ustawa o inwestycjach drogowych zawiera odrębne regulacje prawne dotyczące pozyskiwania nieruchomości na realizację jednego z uznanych celów publicznych. Aby zapewnić odpowiednie tempo realizacji inwestycji drogowych, które stanowią istotny element infrastruktury państwa, ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie regulacji szczególnych, zawierających rozwiązania odrębne." "W wyroku Trybunału z 6 czerwca 2006 r. o sygn. K 23/05 (OTK ZU nr 6/A/2006, poz. 62), dotyczącym ustawy o inwestycjach drogowych, stwierdzono m.in., że "ze względu (...) na priorytetowy interes publiczny, jakim jest niewątpliwie poprawa infrastruktury drogowej w Polsce, i konieczność racjonalnego wykorzystania unijnych środków finansowych, możliwe są odstępstwa, a nawet wyłączenia stosowania niektórych ustaw w związku z realizacją inwestycji drogowych. Ustawodawca korzysta w tym zakresie z szerokiej swobody, ograniczonej jedynie zasadami konstytucyjnymi". Także w wyroku pełnego składu Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2012 r. o sygn. K 4/10 (OTK ZU nr 9/A/2012, poz. 106), który odnosi się do ustawy o inwestycjach drogowych, Trybunał wskazał, że ze względu na sprawne realizowanie ważnego celu publicznego, jakim jest rozbudowa infrastruktury drogowej, wprowadzone w ustawie o inwestycjach drogowych modyfikacje i uproszczenia dotyczące podstawowych regulacji prawnych są uzasadnione i nie naruszają istoty praw konstytucyjnych. Ograniczenia te są zgodne z zasadą proporcjonalności, ponieważ "budowa bezpiecznych dróg w Polsce stanowi nadal priorytetowy cel publiczny, gdyż jest konieczna zarówno dla ochrony środowiska, jak i zdrowia, wolności i praw konstytucyjnych całych społeczności (art. 31 ust. 3 Konstytucji); jest kwestią dobra wspólnego".

Z powyższego wynika, że wprowadzenie regulacji prawnej polegającej m.in. na uproszczeniu postępowania w sprawie nabywania nieruchomości położonych na terenach przeznaczonych na budowę dróg, w tym rezygnacja z indywidualnej oceny niezbędności lokalizacji drogi na każdej nieruchomości, jest zamierzoną decyzją ustawodawcy wpisaną w ratio legis ustawy o inwestycjach drogowych.

Podkreślić należy, że za utratę prawa własności części nieruchomości stronie przysługuje pełna kompensata w postaci zagwarantowanego ustawowo odszkodowania, a ponadto strona ma możliwość domagania się od właściwego zarządcy drogi nabycia w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego pozostałej części nieruchomości, jeżeli pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele (art. 12 ust. 4a i 4f oraz art. 13 ust. 3 specustawy).

Nieuwzględnienie proponowanego przez skarżących, alternatywnego przebiegu inwestycji odpowiada prawu bowiem organy ani Sąd w toku postępowania o wydanie decyzji z.r.i.d. nie są uprawnione oceniać racjonalności przedstawionego przez inwestora przebiegu drogi a tym bardziej go modyfikować. Żaden przepis specustawy nie dał im takiej kompetencji.

W świetle brzmienia art. 11a i art. 11e z.r.i.d. zakres kompetencji organów rozpatrujących wnioski o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej ogranicza się do kontroli zgodności z przepisami wariantu przedstawionego przez wnioskodawcę bez prawa do dokonywania jakichkolwiek zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu drogi. Przepisy z.r.i.d. nie pozwalają organom oceniać racjonalności i słuszności rozwiązań projektowych przyjętych przez zarządcę drogi. Organ rozpoznający wniosek dokonuje jedynie sprawdzenia, czy spełnia on ustawowe wymogi – jest kompletny, inwestor uzyskał stosowne uzgodnienia, opinie i zezwolenia – oraz czy przedłożony projekt jest zgodny z ustawą i dotyczy dróg publicznych. Przedmiotowy wniosek i decyzja wydana na jego podstawie spełniały te kryteria.

Ingerencja organu w ocenę przebiegu drogi może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach. W niniejszej sprawie planowana inwestycja jest uzasadniona celem publicznym (art. 6 pkt 1 u.g.n.). Z uwagi na ukształtowanie zabudowy, budowa drogi na tym terenie jest niewątpliwie celowa, potrzeba ta nie była przez nikogo kwestionowana.

Wbrew zarzutowi skargi art. 12 ust. 1 specustawy nie został naruszony. Nie budzi wątpliwości Sądu, że podział nieruchomości skarżących został dokonany zaskarżoną decyzją z.r.i.d. i miał on podstawy prawne. Wniosek o wydanie decyzji z.r.i.d. zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 3 i 3a specustawy zawiera: mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; określenie nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Zaskarżona decyzja w zakresie dotyczącym zatwierdzenia podziału nieruchomości i określenia nieruchomości lub ich części, które stają się z mocy prawa własnością Gminy Miasta Rzeszów, została wydana zgodnie z przedstawionymi przez inwestora projektami podziału nieruchomości sporządzonymi przez uprawnionego geodetę. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwego podziału nieruchomości Sad stwierdza, że Wojewoda nie dokonał żadnych podziałów nieruchomości, a jedynie w trakcie trwającego postępowania odwoławczego wyjaśnił błąd pisarski, który zaistniał pomiędzy złożonym wnioskiem o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, a planowanym projektem podziału nieruchomości oznaczonej jako działka ewd. Nr 649/13. Niezrozumiały jest zarzut "braku takiego podziału odnośnie działki nr 649/16", gdyż ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że działka nr 649/16 dzieli się na działki nr 649/17 i 649/18, z czego działka nr 649/17 wchodzi pod pas drogowy. Skoro decyzja zatwierdziła podział nieruchomości skarżących, który odpowiada mapom i planom podziału zawartym we wniosku, to nie można mówić, że dokonane decyzją zatwierdzenie podziału narusza prawo. Ustawodawca nie przewidział możliwości kwestionowania przez stronę dokonanego podziału jeśli odpowiada on odrębnym przepisom. Racjonalność wydzielenia działek nie podlega ocenie.

Bezzasadny jest zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 84, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 11c specustawy. Organ w postępowaniu o wydanie decyzji z.r.i.d. nie był uprawniony do badania zasadności i racjonalności przebiegu drogi przez działki skarżącej. Organ nie mógł doprowadzić do zmiany jej przebiegu. Jego rola sprowadzała się jedynie do oceny kompletności wniosku pod względem wymogów z art. 11d specustawy. Skoro dochowano tych wymogów to organ stosownie do art. 11e specustawy nie mógł nie wydać decyzji z.r.i.d. Żądanie aby poprowadzić drogę w inny sposób nie ma podstawy prawnej a zatem nie można było uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia tego warunku nieprzewidzianego obowiązującymi przepisami. Ocena materiału dowodowego odnośnie do możliwości zmiany przebiegu, w tym opinia biegłego, wyjaśnienia inwestora o braku możliwości uwzględnienia alternatywnych wariantów nie miała znaczenia dla wydania przedmiotowej decyzji gdyż kryteria te nie wpływają na legalność takiej decyzji. Okoliczność, że skarżąca nie zgadza się z argumentacją organów odnośnie do legalności zaskarżonej decyzji nie powoduje, że w istocie taka decyzja była wadliwa. Zakres oceny legalności decyzji z.r.i.d. jak wynika z przepisów specustawy jest ograniczony i wychodzenie poza ten zakres byłoby naruszeniem przepisów prawa.

Wątpliwości Sądu nie budziła prawidłowość zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może wydać decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Możliwość wydania przez organ odwoławczy decyzji rozstrzygającej, tak jak w przedmiotowej sprawie, została zatem przewidziana przez ustawodawcę i nie stanowi to naruszenia zasady dwuinstancyjności.

W analizowanej sprawie na etapie postępowania odwoławczego inwestor przy piśmie z dnia [...]06.2020 r. oraz z dnia [...]10.2020 r. przedłożył nowe, skorygowane mapy z proponowanym przebiegiem drogi stanowiące załącznik nr [...] do decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia [...].09.2019 r" znak: [...] (w zakresie m. in. rozróżnienia linii rozgraniczających na dzielące i niedzielące, korekty błędów graficznych, uzupełnienia legendy, wydrukowania map we właściwej skali, oznaczenia terenu w ramach którego roboty będą wykonywane na podstawie art. 20a specustawy). Skorygowane mapy stanowią załącznik nr 1.1. do niniejszej decyzji.

Ponadto inwestor przy piśmie z dnia [...].07.2020 r. przedłożył nowe mapy: zbiorczą mapę podziałową w skali 1:1000 oraz jednostkową mapę podziałową w skali 1:500, skorygowane w zakresie podziału działki ewid. nr 649/13, położonej w R., w obr. 207 Ś. Poprawione mapy stanowią załącznik nr 2.1 i 2.2 do niniejszej decyzji.

Dodatkowo inwestor w piśmie z dnia [...].06.2020 r. oraz z dnia [...].07.2020 r. zwrócił się do tut. Organu z prośbą o skorygowanie decyzji w zakresie zapisów dotyczących robót przewidzianych do wykonania na nieruchomościach, z których korzystanie będzie ograniczone.

W związku z powyższym, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa organ odwoławczy uchylił w sentencji decyzji zapis znajdujący się na stronie 3 decyzji dot. określenia linii rozgraniczających teren i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego zapisu, co z kolei spowodowało zmianę decyzji Prezydenta na stronie 9 w pkt 7. Ponadto organ skorygował mapy z projektem podziału działki nr 649/13, co z kolei spowodowało również zmianę na stronie 6 w pkt 3. Tut. Organ z pkt 6 i 7 decyzji Prezydenta Miasta R. wyłączył również działki stanowiące tereny wód płynących i tereny linii kolejowej, na których roboty budowlane nie mogą być prowadzone w ramach terenu niezbędnego, wskazując jednocześnie, w nowoutworzonym pkt 7.1, podstawę do wykonania tychże robót, tj. art. 20a specustawy drogowej. Organ skorygował zapisy dotyczące przewidzianych do wykonania robót na nieruchomościach, z których korzystanie będzie ograniczone (dotyczy działki nr 334/22, 422/2, 450/2).

W związku z tym, korzystając z uprawnień w ramach obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, organ drugiej instancji prawidłowo dokonał korekty decyzji I instancji, tak aby wydane rozstrzygnięcie odpowiadało wskazanym wymogom. Dokonana przez organ odwoławczy w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. korekta decyzji organu pierwszej instancji nie spowodowała zmiany przebiegu inwestycji, natomiast doprowadziła do jej zgodności z prawem, a wszelkie dokonane zmiany zostały w sposób należyty i szczegółowy uzasadnione. Na skutek wydania orzeczenia reformatoryjnego zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji zawierają wszystkie wymagane przepisami elementy.

Bezzasadne są również zarzuty naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż w trakcie prowadzonego postepowania odwoławczego wszyscy wnoszący odwołanie byli na bieżąco informowani o czynnościach w sprawie a ponadto, pismem z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], skierowanym do wszystkich stron postępowania Wojewoda zawiadomił o zebraniu materiału dowodowego i o możliwości zapoznania się z nim oraz zgłoszenia swoich ewentualnych uwag. Również zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. jest chybiony, gdyż w uzasadnieniu decyzji Wojewoda P. odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu.

Odnosząc się do skargi PKP Sąd stanął na stanowisku, że rację ma Wojewoda stwierdzając, że z informacji uzyskanych od pełnomocnika inwestora w pismach z dnia [...] marca 2020 r. oraz [...] maja 2020 r. wynika, że na obecnym etapie wnioskowana przez PKP zmiana jest niemożliwa do wprowadzenia. Zajęcie części działki 394/3 jest konieczne dla realizacji inwestycji. Projektowane rozwiązanie jest zgodne z zapisami Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. (Dz.U. Nr 124, poz. 1030) w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Nie ma konieczności zapewniania dodatkowych dróg wokół budynku. Wewnętrzna droga nie odpowiada minimalnym wymaganiom stawianym przez ww rozporządzenie w zakresie szerokości drogi oraz jej odległości od budynku, co potwierdza sama A S.A. w piśmie skierowanym do organu z dnia [...] kwietnia 2020 r.

Należy podkreślić, że przyjęte w decyzji rozwiązanie projektowe zostało w kwietniu 2019 r. uzgodnione. Jest ono prawidłowe, zgodne z obowiązującymi przepisami, w tym pożarowymi.

Dostęp do budynku jest w dalszym ciągu zapewniony dla służb pożarowych. Przy tej wielkości obiektu nie jest wymagany dwustronny dostęp (do obydwu dłuższych elewacji).

Jeszcze raz należy podkreślić, że istniejąca droga wokół budynku przy ul. [...] nie mogła być traktowana jako droga pożarowa, gdyż nie odpowiadała wymogom Rozporządzenia ani w odniesieniu do minimalnej szerokości (300 cm zamiast wymaganych 400 cm), stąd zaprojektowana droga w żaden sposób nie pogarsza dostępu do obiektu z punktu widzenia przepisów pożarowych.

Omawiane rozporządzenie nie stanowi o konieczności zapewnienia dodatkowych dróg wokół budynku.

Tym samym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia § 155 pkt 1), 2), 3) Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1643), poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż przebieg drogi publicznej planowanej w ramach realizacji inwestycji drogowej "[...]", został zaprojektowany w sposób zgodny z ww Rozporządzeniem, tj. w sposób utrudniający rozprzestrzenianie się pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, w sposób umożliwiający dostęp służb ratowniczych do miejsca pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, a także w sposób niepowodujący wydłużenia czasu dojazdu służb ratowniczych oraz nieograniczający dostęp do zaopatrzenia wodnego dla celów ratowniczych.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargi jako bezzasadne.

-----------------------

KRS: 0000391365 REGON: 180736974 NIP: 8133659759

numer rachunku bankowego: 66 1020 4391 0000 6002 0170 2570