Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 654/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1, art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 12 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), , Asesor WSA Małgorzata Kowalska, Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 roku sprawy ze skargi S S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...), nr (...), wydaną na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. ustawy o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 657 ze zm.) oraz na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia (...) ((...)) w przedmiocie wymeldowania S. S. z pobytu stałego w miejscowości P. [...], gm. O..

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W dniu 4 stycznia 2018 r. do organu meldunkowego wpłynął wniosek E.Ś. o wymeldowanie S. S. z pobytu stałego w miejscowości P. [...], gm. O.. Do wniosku dołączone zostało postanowienie Sądu Rejonowego w K. (sygn. (...) z dnia 15 stycznia 2009 r., na mocy którego przysądzono na rzecz E. Ś. sporną nieruchomość.

Działając w oparciu o powyższy wniosek Wójt Gminy O. wszczął w dniu 4 stycznia 2018 r. postępowanie administracyjne. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji wydał w dniu (...) decyzję o wymeldowaniu S. S. z pobytu stałego w miejscowości P. [...], gm. O..

Od powyższej decyzji S. S. złożył odwołanie do Wojewody Ł.. W treści odwołania wskazał, że nie zgadza się z decyzją Wójta Gminy O. i wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i odmowę wymeldowania bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że odwołanie wniesione przez S. S. nie może zostać uwzględnione.

Organ II instancji powołał treść art. 35 ustawy o ewidencji ludności i wskazał, że ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Posiada charakter wyłącznie porządkowy i nie stanowi formy kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Ewidencja ludności nie zajmuje się ustalaniem prawa do lokalu i pobytu w nim, ponieważ zameldowanie na pobyt stały służy wyłącznie celom ewidencyjnym i potwierdza fakt pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała (art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności).

Ze zgromadzonego w trakcie postępowania materiału dowodowego wynika, że S. S. nie przebywa w spornym lokalu. Fakt nieprzebywania odwołującego pod spornym adresem potwierdziły przeprowadzone w dniu 2 marca 2018 r. oględziny spornej nieruchomości oraz zeznania B. M. z dnia 9 lutego 2018 r.

Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w K. (sygn. (...)) z dnia 15 stycznia 2009 r. przysądzono na rzecz E. Ś. sporną nieruchomość. Owe postanowienie wiązało się z egzekucją z nieruchomości przeciwko dłużnikowi S. S.. Sporna nieruchomość była przedmiotem licytacji publicznej w dniu 3 grudnia 2008 r. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. (sygn. (..)) z dnia 3 grudnia 2010 r. komornik sądowy został zobowiązany do przeprowadzenia niezbędnych czynności do wprowadzenia wierzyciela – E. Ś., w posiadanie nieruchomości poprzez dokonanie otwarcia drzwi zajmowanych pomieszczeń przez dłużników, opróżnienie pomieszczeń z rzeczy należących do dłużników, w tym odwołującego.

Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w postępowaniu w sprawie o wymeldowanie osoby z pobytu stałego organy winny badać, czy opuszczenie lokalu nastąpiło w sposób dobrowolny, w tym znaczeniu, czy nie było ono spowodowane bezprawnym działaniem osób trzecich. Prawo chroni osoby, które zmuszone zostały do opuszczenia lokalu na skutek niezgodnych z prawem działań (na przykład na skutek stosowania przemocy fizycznej lub psychicznej). Organ podkreślił, że dobrowolność opuszczenia miejsca pobytu stałego nie jest jedyną ustawową przesłanką wymeldowania, dlatego też nie w każdym przypadku brak cechy dobrowolności opuszczenia lokalu będzie stanowił skuteczną przeszkodę do wymeldowania. Jak wskazuje orzecznictwo prawomocny wyrok sądu powszechnego orzekający eksmisję potwierdza zaistnienie przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2016 r., sygn. IV SA/Po 853/15).

W związku z ww. postanowieniami Sądu Rejonowego w K. S.S. utracił zatem uprawnienie do przebywania na pobyt stały pod wyżej wskazanym adresem, wobec czego występują uzasadnione przesłanki do wymeldowania wymienione w ustawie o ewidencji ludności. Nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest w niniejszym przypadku badanie w toku postępowania woli, czy zamiaru osoby opuszczającej lokal co do powrotu do miejsca zameldowania w przyszłości, skoro została ona pozbawiona uprawnień do przebywania w lokalu.

Mając powyższe na uwadze oraz powołane wcześniej orzecznictwo organ odwoławczy podziela stanowisko organu meldunkowego, iż wobec S.S. spełniona została przesłanka opuszczenia lokalu określona w ustawie o ewidencji ludności. Z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądowego nakazującego komornikowi sądowemu przeprowadzenie niezbędnych czynności do wprowadzenia wierzyciela, E. Ś. w posiadanie nieruchomości odwołujący utracił prawo do zamieszkiwania w spornej nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, iż S. S. nie ma realnych możliwości powrotu do miejsca zameldowania na pobyt stały w celu zamieszkania.

Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, iż wobec S. S. zaistniały przesłanki wymeldowania ze względu na fakt, że nieprzebywanie w miejscu stałego zameldowania w związku z utratą uprawnień do przebywania jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 25 ustawy i uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu na podstawie art. 35 ustawy osoby, która rzeczone uprawnienia utraciła.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt, iż przedmiotowy lokal nie stanowi dla odwołującego miejsca koncentracji życia codziennego i nie jest miejscem jego stałego pobytu. S. S. nie mieszka w tym lokalu, nie nocuje, nie spożywa posiłków, nie wypoczywa, nie przechowuje swoich rzeczy niezbędnych do codziennego funkcjonowania, nie przyjmuje wizyt członków rodziny lub znajomych. Miejsce to nie jest zatem dla odwołującego miejscem pobytu stałego w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności.

W świetle powyższego organ odwoławczy w pełni podziela stanowisko organu I instancji, że dalsze zameldowanie S. S. na pobyt stały w nieruchomości, w której fizycznie nie przebywa, a w której na podstawie prawomocnego postanowienia sądu nie ma prawa przebywać, byłoby pozbawione racjonalnego uzasadnienia i sprzeczne z przepisami meldunkowymi.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. S. zarzucił:

- rażące naruszenie przepisu art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności poprzez utrzymanie w mocy decyzji o jego wymeldowaniu z pobytu stałego w miejscowości P. nr [...], gmina O., podczas gdy przebywa on pod określonym adresem z zamiarem stałego tam przebywania,

- rażące naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nieustalenie w oparciu o zebrany materiał dowodowy prawdy obiektywnej. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wojewoda Ł. jako organ administracji nie wykazał inicjatywy ustalenia dokładnego stanu faktycznego, tj. faktu zamieszkiwania skarżącego w nieruchomości położonej w miejscowości P. nr [...], która to okoliczność ma istotne znaczenie dla przedmiotowego postępowania,

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji polegający na uznaniu, że S. S. opuścił miejsce pobytu stałego, podczas gdy warunki mieszkaniowe, które zostały zapewnione S. S. (po przejęciu nieruchomości przez E. Ś.) uwłaczają godności człowieka i S. S. z przyczyn od niego niezależnych, wynikających z panujących warunków mieszkaniowych nie może każdego dnia przebywać i nocować w przedmiotowej nieruchomości, jednak cały czas nieruchomość ta stanowi jego centrum życiowe.

Mając powyższe na uwadze, skarżący wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i odmowę wymeldowania S. S. z pobytu stałego w miejscowości P. nr [...], gmina O..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Wojewody Ł. z dnia (...), jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy O. z dnia (...) w przedmiocie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w miejscowości P. [...], gm. O. zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 657 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanego przepisu, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Stosownie zaś do treści art. 25 ust. 1 cyt. ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Z brzmienia wskazanej powyżej normy prawnej wynika zatem, że jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu, oznaczające faktyczne nieprzebywanie w lokalu.

Podkreślenia wymaga, że na gruncie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., nr 139 poz. 993 ze zm.), regulującego instytucję prawną wymeldowania, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu omawianego przepisu, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2010r., sygn. akt II OSK 716/09, (Lex nr 597803), wskazał ponadto, że w dorobku orzeczniczym Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowane zostało stanowisko, że nawet kwestia dobrowolności ma drugorzędne znaczenie, o ile tylko opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały. Przyczyna opuszczenia niekoniecznie musi więc mieć znaczenie dla oceny, czy podlegająca wymeldowaniu osoba dokonała trwałego wyboru zamieszkania w innym miejscu. Zamiar ma zatem istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy ustaleniu zamiaru nie można jednak poprzestać tylko na oświadczeniach samej zainteresowanej osoby. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie to, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim sensie fizycznym, praca, nauka), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001r., sygn. akt V SA 3169/00, Lex nr 50123; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt II OSK 302/05, Lex nr 190969, wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, niepubl.).

Trzeba również wskazać, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Sporadyczne natomiast krótkotrwałe pobyty w lokalu, czy jedynie odbiór korespondencji z całą pewnością nie dają podstawy do uznania, że w danym lokalu skoncentrowane zostały czynności życiowe strony.

Ponadto orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjęło, że brak cechy dobrowolności nie zawsze jednak stanowi przeszkodę do wymeldowania. Opuszczenie lokalu mieszkalnego wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję, czy też wydanie nieruchomości jest opuszczeniem lokalu, uzasadniającym wydanie decyzji o wymeldowaniu danej osoby. Prawomocny wyrok eksmisyjny sądu powszechnego, czy też zobowiązujący do wydania nieruchomości potwierdza bowiem zaistnienie przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W sprawach, w których przeprowadzona była egzekucja komornicza, wykonanie czynności komorniczych jest równoznaczne z ustaniem pobytu danej osoby w spornym lokalu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012r, sygn. akt II OSK 526/11, LEX nr 1216746; z dnia 8 marca 2012r., sygn. akt II OSK 1515/10, LEX nr 1145560; z dnia 4 lipca 2008r., sygn. akt II OSK 788/07, LEX nr 498351).

Aktualnie obowiązująca konstrukcja wymeldowania w formie decyzji administracyjnej, o której mowa w cyt. powyżej art. 35 ustawy o ewidencji ludności, zaczerpnięta została z poprzednio obowiązującej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 1974r. pozwala uznać, że bogate orzecznictwo sądów, wydane na gruncie powołanego art. 15 ust. 2 ustawy z 1974r., pozostaje zatem w dużej mierze aktualne, także w odniesieniu do przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną decyzji zaskarżonej przedmiotową skargą.

W niniejszej sprawie organy orzekające w sprawie ustaliły, że Sąd Rejonowy w K., Wydział [...] - po rozpoznaniu spraw egzekucyjnych z wniosków wierzycieli – Banku Ax, Banku Bx w W., E. Ś."Wierzyciel" Spółki Akcyjnej w O., Cx Spółki Akcyjnej w G. przeciwko dłużnikowi S. S. o egzekucję z nieruchomości prowadzonych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. (sygn. akt Km 302/08, Km 144/08, Km 1468/07, Km 1577/07, Km 1513/08) w przedmiocie przysądzenia nieruchomości – postanowieniem z dnia 15 stycznia 2009, sygn. akt (...) postanowił przysądzić na rzecz E. Ś. własność nieruchomości rolnej położonej w P., gmina O., stanowiącej działkę ewidencyjną numer 25, o powierzchni 1,6800 ha, dla której w Sądzie Rejonowym w K. w [...] prowadzona jest księga wieczysta nr (...), będącej przedmiotem przetargu w dniu 3 grudnia 2008 r., za cenę 78 000 zł, która została w całości zapłacona. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd wskazał, że ww. nieruchomość była przedmiotem licytacji publicznej w dniu 3 grudnia 2008 r. Licytantem wygrywającym przetarg była E. Ś.. Sąd dokonał przybicia nieruchomości na rzecz ww., które uprawomocniło się 10 grudnia 2008 r. Powyższe orzeczenie jest prawomocne i uprawomocniło się w dniu 12 lutego 2009 r.

Natomiast postanowieniem z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt (...) (sprostowanym postanowieniem z dnia 11 czerwca 2018 r., sygn. akt (...) o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w ww. postanowieniu – prawomocne k.13 i k. 48 akt sądowych) Sąd Rejonowy w K., [...] - po rozpoznaniu z udziałem S. S. i R. S. - sprawy ze skargi wierzyciela E. Ś., na zaniechanie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. poprzez brak wykonania czynności koniecznych do wprowadzenia wierzyciela w posiadanie nieruchomości położonej w miejscowości P. Gmina O.w dniu 16 września 2010 r. w sprawie (...) - postanowił nakazać Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w K. przeprowadzenie niezbędnych czynności do wprowadzenia wierzyciela E. Ś. w posiadanie nieruchomości położonej w miejscowości P. gmina O. poprzez dokonanie otwarcia drzwi zajmowanych pomieszczeń przez dłużników, opróżnienie pomieszczeń z rzeczy należących do dłużników w trybie art. 1046 k.p.c.

Wprawdzie w aktach sprawy brak jest protokołu z wykonania czynności komorniczych, ale okoliczność ta jest bezsporna. Z protokołu przesłuchania strony E. Ś. z dnia 23 stycznia 2018 r. wynika, że wiosną 2011 r. w obecności Komornika rzeczy S. S. zostały przeniesione z budynku mieszkalnego do budynku gospodarczego. Powyższe potwierdza skarżący w protokole przesłuchania strony z dnia 16 stycznia 2018 r.

Skoro prawomocne orzeczenie sądu cywilnego w sprawie o wydanie nieruchomości położonej w miejscowości P. wydane zostało przed rozstrzygnięciem sprawy o wymeldowanie skarżącego, Komornik Sądowy wykonał niezbędne czynności do wprowadzenia wierzyciela, to organy administracji były zobowiązane wziąć je pod uwagę, oceniając zaistnienie przesłanek z art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Wyrok o wydanie nieruchomości, podobnie jak wyrok eksmisyjny, może być wykonany przez zobowiązanego dobrowolnie bądź w drodze egzekucji. Przyjąć więc należało, że prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w K. Wydział [...] z dnia 15 stycznia 2009, sygn. akt (...) w przedmiocie przysądzenia przedmiotowej nieruchomości na rzecz wierzyciela E. Ś. oraz prawomocne postanowienie z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt (...) dotyczące wprowadzenia wierzyciela E. Ś. w posiadanie nieruchomości położonej w miejscowości P. gmina O. oraz dokonane czynności komornicze przesądzały o opuszczeniu przez skarżącego przedmiotowej nieruchomości w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Zauważyć należy, że organy administracji nie są legitymowane do kwestionowania działań sądów powszechnych i pozostają związane orzeczeniami wydanymi przez te sądy. Nie są też uprawnione do badania w toku postępowania administracyjnego zasadności i prawidłowości czynności egzekucyjnych wynikających z orzeczeń sądów powszechnych, ponieważ żaden przepis prawa materialnego, czy procesowego nie upoważnia organów administracji publicznej do dokonywania jakiejkolwiek oceny w tym zakresie w trakcie prowadzenia sprawy o wymeldowanie. Z akt sprawy nie wynika także, że skarżący składał skargę na czynności komornika.

Jednocześnie wskazać należy, że osoba zobowiązana do wydania nieruchomości nie może powoływać się w toku prowadzonej egzekucji na obowiązek zapewnienia jej lokalu zastępczego jako na przesłankę uchylenia się od obowiązku wydania nieruchomości orzeczonego przez sąd cywilny.

Ponadto dla porządku podkreślić należy, że w trakcie postępowania administracyjnego ustalono, iż zabudowana działka o nr ewidencyjnym 25, położona we wsi P., obręb geodezyjny P. – własność E. Ś., posiada numer porządkowy nieruchomości [...].

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy miało również to, że ze zgromadzonego materiału wynika, że skarżący nie mieszka, nie nocuje, nie przyjmuje korespondencji w spornej nieruchomości. W toku postępowania administracyjnego przesłuchani zostali na okoliczność zamieszkiwania skarżącego w przedmiotowej nieruchomości sąsiedzi: B. M. oraz T. K.. B.M. zeznał, że czasami widział w posesji S. S. zaraz po tym jak nieruchomość przejęła E. Ś., czyli około roku 2011. Na chwilę obecną nie widuje go, a jak przyjeżdża to przebywa u rodziny pod adresem P. 15. T. K. zeznał, że ostatni raz widział S.S. jesienią 2017r., oraz że nie posiada wiedzy czy skarżący przebywa w posesji na co dzień. Przeprowadzona wizja lokalna wykazała, że S.S. nie przebywa w domu mieszkalnym. W pomieszczeniu gospodarczym, w którym znajdują się rzeczy osobiste, tj. kuchnia gazowa, stolik, szafka kuchenna, naczynia nie prowadzi gospodarstwa domowego. Brak jest ogrzewania, energii elektrycznej, bieżącej wody, toalety. Pomieszczenie jest bardzo zaniedbane, brudne ściany, ślady odchodów gryzoni na stole i innych przedmiotach kuchennych.

Na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. skarżący oświadczył, że nie posiada kluczy do bramy wejściowej, ponieważ E. Ś. zmieniła zamek, oraz że mieszka w różnych miejscach.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy administracji prawidłowo uznały, że opuszczenie przez skarżącego spornego budynku miało charakter trwały.

W ocenie sądu, organy administracji publicznej w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny w granicach określonych przepisem art. 80 k.p.a., w wyniku czego zasadnie uznały, że w sprawie wystąpiły przesłanki - określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności - do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w nieruchomości położonej w miejscowości P. [...] gmina O..

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

B.K