Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1798/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 271 oraz 277
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 48
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ł. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2002 r. sygn. akt II SA 544/02 postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

W dniu 22 października 2007 r. K. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2002 r. sygn. akt II SA 544/02. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę K. Ł. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na niższe stanowisko.

W uzasadnieniu skargi K. Ł. wskazał, że skład Sądu w sprawie II SA 544/02 powinien być zmieniony. Wyjaśnia, że po ogłoszeniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SAB 74/02 z jego skargi na bezczynność Komendanta Głównego Policji musiał opuścić salę rozpraw na polecenie Sądu. Wskazuje, że na sali rozpraw pozostał jednak pełnomocnik Komendanta Głównego Policji. Zdaniem skarżącego, przed rozpoczęciem rozprawy w sprawie II SA 544/02 sędziowie wyznaczeni do jej rozpoznania przeprowadzili rozmowę z pełnomocnikiem Komendanta Głównego Policji. Skarżący wskazuje, że w trakcie tej rozmowy omówione zostały zagadnienia związane ze sprawą o sygn. akt II SA 544/02. W związku z tym skarżący ma wątpliwość co do bezstronności i obiektywizmu Sądu w sprawie II SA 544/02.

Wyjaśnia ponadto, że w dniu 4 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doręczył mu odpisy protokołów rozpraw w sprawach II SAB 74/02 oraz II SA 544/02. Wyjaśnia, że z protokołów tych wynika, że rozpoznanie wskazanych wyżej spraw nastąpiło kolejno w tym samym dniu, tj. 9 października 2002, a także w tym samym składzie Sądu. Skarżący podnosi również, że został pozbawiony pełnego udziału w sprawie, a zarzut ten wiąże również z powołanymi wyżej okolicznościami.

Ponadto skarżący podnosi, że w protokole z rozprawy przeprowadzonej w sprawie II SA 544/02 nie odnotowano jego wniosku o przedłożenie przez organ rozkazu z dnia [...] września 2002 r. nr [...], który w czasie rozpoznania sprawy był w archiwum Komendy Wojewódzkiej Policji we W., oraz że Sąd nie pouczył go o środku zaskarżenia przysługującym od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – rewizji nadzwyczajnej, mimo, że w sprawie tej występował bez profesjonalnego pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w sprawach o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z art. 271 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem z powodu nieważności:

1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;

2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

Ponadto można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1), a także gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2).

Można również żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3).

Rozpoznając niniejszą skargę o wznowienie należy zauważyć, że

z wymienionych przez skarżącego zarzutów jedynie zarzut pozbawienia pełnego udziału w sprawie odpowiada podstawom wznowienia postępowania przewidzianym w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pozostałe zarzuty podnoszone w skardze, tj. zarzut dotyczący wyłączenia sędziów orzekających w sprawie objętej skargą o wznowienie, nieodnotowanie w protokole rozprawy wniosku skarżącego o uzupełnienie przez organ akt sprawy oraz brak pouczenia o środkach zaskarżenie przysługujących od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mogą stanowić podstaw do wznowienia postępowania. Stąd też skarga K. Ł. o wznowienie postępowania w tym zakresie, jako nie oparta na podstawie wskazanej w powołanej ustawie jest niedopuszczalna i z tego względu podlega odrzuceniu.

Wyjaśnienia bowiem wymaga, iż podnoszony przez skarżącego zarzut,

iż w sprawie sygn. akt II SA 544/02 skład Sądu powinien być zmieniony nie jest tożsamy z podstawą wznowienia postępowania wskazaną w art. 271 pkt 1 powołanej ustawy. Kwestia wyłączenia sędziego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w okresie przed 1 stycznia 2004 r. uregulowana była w ustawie 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Stosownie bowiem do treści art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w kwestiach nieuregulowanych w tej ustawie miały odpowiednie zastosowanie przepisy Kpc.

Zgodnie zaś z art. 48 § 1 Kpc sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy:

1) w sprawach, w których jest stroną lub pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziaływa na jego prawa lub obowiązki;

2) w sprawach swego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;

3) w sprawach osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w sprawach, w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem albo był radcą prawnym jednej ze stron;

5) w sprawach, w których w instancji niższej brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jako też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator.

Ponadto art. 48 § 3 stanowi, iż sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie, nie może orzekać co do tej skargi.

Wskazywane przez skarżącego okoliczności powodujące, jego zdaniem, konieczność zmiany składu orzekającego, nie stanowiły więc podstawy do wyłączenia sędziów składu orzekającego z mocy ustawy. Ewentualne wyłączenie sędziów w tej sytuacji mogłoby nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Stosownie bowiem do treści art. 49 Kpc sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego.

Odnosząc się do zarzutu pozbawienia pełnego udziału w sprawie należy zauważyć, że zgodnie z art. 277 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się

o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Ze znajdującego się w aktach sprawy o sygnaturze II SA 544/02 protokołu rozprawy z dnia 9 października 2002 r., wynika, że K. Ł. był obecny na rozprawie, na której Naczelny Sąd Administracyjny ogłosił wyrok w tej sprawie.

Z faktu tego wynika więc, iż skarżący dowiedział się o wydaniu orzeczenia, w zakresie którego żąda wznowienia postępowania, w dniu jego ogłoszenia. Skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie została natomiast wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 22 października 2007 r.

Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż skarga K. Ł. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2002 r. sygn. akt II SA 544/02 została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 277 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 280 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.