Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB 250/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jan Bała, Sędziowie WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), - Maria Werpachowska, Protokolant - Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Dyrektora [...] Centrum Pomocy Rodzinie w [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Panu M. P. z dniem [...] sierpnia 1989 r., decyzją Inspektora Oświaty i Wychowania Urzędu Miejskiego w M., powołując się na art. 11 ust. 14 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 3, poz. 19), nadano akt mianowania na stanowisko nauczyciela Szkoły Podstawowej Nr [...] w M.

Od dnia 1 września 1999 r., był on zatrudniony w pełnym wymiarze czasu na stanowisku [...] w Publicznym Ośrodku [...] w W. i w dniu [...] października 2000 r. dyrektor placówki, działając na podstawie art. 9b ust. 4 pkt 1 cytowanej już wyżej ustawy - Karta Nauczyciela w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239), nadał mu stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Powyższą decyzję skarżący otrzymał w dniu 29 sierpnia 2002 r., natomiast wcześniej, bo z dniem 31 sierpnia 2000 r. rozwiązano z nim stosunek pracy w Publicznym Ośrodku [...] w W. z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

W dniu 21 sierpnia 2002 r. M. P. zwrócił się za pośrednictwem [...] Centrum Pomocy Rodzinie w [...] do Starosty Powiatowego w W. z wnioskiem o nadanie mu z dniem [...] kwietnia 2000 r., na podstawie cytowanej wyżej ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, bowiem w dniu wejścia w życie ustawy spełniał do tego warunki.

W odpowiedzi na powyższe, Dyrektor [...] Centrum Pomocy Rodzinie w [...] pismem z dnia [...] września 2002 r. wyjaśniła skarżącemu, że stopień awansu nauczyciela kontraktowego został nadany zgodnie z obowiązującym wówczas stanem prawnym.

W dniu 28 maja 2003 r. skarżący zwrócił się z pismem do Dyrektora [...] Centrum Pomocy Rodzinie w [...], o wydanie decyzji zgodnie z wcześniej złożonym wnioskiem z dnia 21 sierpnia 2002 r.

Dyrektor [...] Centrum Pomocy Rodzinie w [...] pismem z dnia [...] czerwca 2003 r. odpowiedziała skarżącemu, że podejmie decyzję w sprawie jego wniosku po nadesłaniu wyjaśnień od organu sprawującego nadzór pedagogiczny

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zarzucił Dyrektorowi [...] Centrum Pomocy Rodzinie w [...] bezczynność w zakresie jego wniosku z dnia 21 sierpnia 2002 r. i dodał jednocześnie, że organ celowo stwarza poczucie niewiedzy aby "uniknąć wydania decyzji i poniesienia konsekwencji prawnych licząc na przedawnienie sprawy".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Centrum Pomocy Rodzinie w [...] wniósł o jej odrzucenie, a uzasadniając swoje stanowisko podał, że organem prowadzącym Publiczny Ośrodek [...] jest Prezydent [...] i tylko on jest właściwy do nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W tej sytuacji organ nie pozostaje w bezczynności. Stąd też skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.

W piśmie procesowym z dnia 14 października 2003 r. skarżący podtrzymał złożoną przez siebie skargę i w uzasadnieniu powołał się na podniesione już wcześniej argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Na samym wstępie stwierdzić należy, że zgodnie z art. 58 § 1 cytowanej powyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę:

1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;

2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;

3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;

4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;

5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;

6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Sąd analizując rozpoznawaną sprawę, nie dopatrzył się żadnej z wymienionych powyżej przesłanek i dlatego stanowisko Dyrektora [...] Centrum Pomocy Rodzinie w [...], należy uznać za chybione.

Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu z zakresu administracji publicznej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu. Stwierdzić bowiem należy, że stosownie do treści art.3 § 2 pkt 8 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają przepisy art. 3 § 1 pkt 1 - 4 ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, lecz - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.

Rzecz jednak w tym, że zgodnie z art.19 k.p.a., organy administracji zobowiązane są do kontroli swojej właściwości. Natomiast decyzja, która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, jest nieważna z mocy art. 156 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z art. 9b ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (tekst jedn. z 1997 r. Dz. U. Nr 56, poz. 357 ze zm.), stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego nadaje organ prowadzący szkołę. Ponieważ skarżący był zatrudniony w Publicznym Ośrodku [...] w W., przeto stosownie do treści art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy - Karta Nauczyciela w zw. z 10a pkt 7 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. z 1998 r. Dz. U. Nr 64, poz. 414 ze zm.), do zadań z zakresu pomocy społecznej realizowanych przez powiat należy m.in. organizowanie ośrodków [...]. Zgodnie zaś z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu, decyzje wydaje starosta. Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz.361 ze zm.), miasto stołeczne Warszawa jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu. Stąd też organem prowadzącym Publiczny Ośrodek [...] w [...] jest Prezydent [...]. Reasumując, organem właściwym do nadania skarżącemu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego był właśnie Prezydent [...], a nie Dyrektor [...] Centrum Pomocy Rodzinie w [...]. Skoro zaś ten ostatni nie miał obowiązku, a nawet prawa do wydania decyzji, bo był organem niewłaściwym w sprawie, przeto nie mógł pozostawać w bezczynności.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w zw. z art. 97 § 1 cytowanej wyżej ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.