Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3195/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia del. WSA Rafał Wolnik, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Falkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 734/15 w sprawie ze skargi P. G. na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] S.A. z siedzibą w W. na rzecz P. G. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 sierpnia 2015 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. G. na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r., w punkcie 1. zobowiązał [...] S.A. z siedzibą w W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego P. G. z [...] stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w punkcie 2. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 3. orzekł o zwrocie kosztów postępowania.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z [...] stycznia 2014 r. P. G. zwrócił się do [...] S.A. z siedzibą w W., w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.), o udostępnienie wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń pytanego, na działce będącej ich własnością, w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami.

W odpowiedzi na wniosek Spółka poinformowała, że nie należy ona do podmiotów, które w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej są zobowiązane do udzielania takiej informacji.

Wobec braku realizacji złożonego wniosku P. G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Spółki.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej odrzucenie, argumentując, że nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 u.d.i.p. Wskazała, że jest prywatnym podmiotem gospodarczym, nie posiada także przymiotu organu władzy publicznej. Nie zalicza się również do osób prawnych, w których Skarb Państwa lub inne podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r.

o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2005 r. Nr 244, poz. 2080 ze zm.). Nie ulega zatem wątpliwości, że w stosunku do Spółki nie mają zastosowania postanowienia ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym nie można uznać, że dopuściła się ona bezczynności w zakresie udostępnienia skarżącym informacji publicznej poprzez niewydanie stosownej decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za usprawiedliwioną. Odnosząc się do kluczowego zagadnienia, czy Spółka jest – na mocy przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej – podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanych dokumentów, o ile oczywiście znajdują się one w jej posiadaniu, Sąd wskazał, że w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawodawca stworzył w tym przepisie katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który to katalog nie jest zamkniętym, z uwagi na użycie w tym przepisie zwrotu "w szczególności". Podmioty te można w zasadzie podzielić na dwie zasadnicze kategorie, tj. na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W pkt 5 omawianego przepisu jako podmiot zobowiązany ustawodawca wskazał m.in. jednostki organizacyjne wykonujące zadania publiczne. Sąd stwierdził, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyraźne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiągnięciu celów określonych w Konstytucji lub ustawie.

Sąd wskazał, że telekomunikacja to dziedzina techniki i nauki, zajmująca się transmisją wszelkiego rodzaju informacji na odległość. Obejmuje również sposoby przetwarzania tych informacji, kodowanie, sprzęt telekomunikacyjny, teorie propagacji, sieci telekomunikacyjne i wiele innych zagadnień. Obecnie telekomunikacja w coraz większym stopniu zależy od rozwiązań informatycznych i zaczyna odgrywać coraz większe znaczenie w sieciach komputerowych. Wykonywana jest przy użyciu środków łączności. Legalna definicja zawarta w art. 2 pkt 42 ustawy z 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) określa telekomunikację jako nadawanie, odbiór lub transmisję informacji, niezależnie od ich rodzaju, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną.

Art. 54 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Natomiast art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zmienionej Protokołem nr 11 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) określono, że każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe. Dalej Sąd zauważył, że w "Strategii rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Polsce do roku 2013" podkreślono, że jednym z istotnych czynników stymulujących wzrost gospodarczy jest umiejętność pozyskiwania, gromadzenia i wykorzystywania informacji, dzięki dynamicznemu rozwojowi technologii informacyjnych i komunikacyjnych. Gwałtowny wzrost znaczenia informacji oraz usług świadczonych drogą elektroniczną i tym samym wykorzystania technologii informacyjnych i komunikacyjnych w gospodarce, administracji publicznej (rządowej i samorządowej), a także w życiu codziennym obywateli wiąże się z nowym trendem transformacji cywilizacyjnej – transformacji w kierunku "społeczeństwa informacyjnego". Powyższe – zdaniem Sądu - jednoznacznie wskazuje, że usługi telekomunikacyjne mają istotne znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek. Cechuje je zatem użyteczność dla ogółu.

Sąd zauważył dalej, że ochronę usług świadczonych w ogólnym interesie w Unii Europejskiej zapewnia Traktat Lizboński. Dodał on do traktatów założycielskich "Protokół w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym (nr 26)", które to usługi są świadczone w interesie ogółu i podlegają szczególnym obowiązkom z tytułu świadczenia usług publicznych. Klasycznym przykładem takiego obowiązku jest obowiązek świadczenia danej usługi na terytorium całego kraju, w przystępnych cenach, na porównywalnym poziomie jakości, niezależnie od opłacalności poszczególnych operacji. W sferze łączności publicznej ustawodawca polski zrezygnował z utrzymania monopolu państwa. Na tym polu mamy do czynienia z prywatyzacją zadań publicznych, co wiąże się z dopuszczeniem podmiotów niepublicznych do wykonywania zadań publicznych, jakimi są usługi telekomunikacyjne. Specyfika rynku telekomunikacyjnego wynika w dużej mierze z faktu istotnego ograniczenia zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Ustawa - Prawo telekomunikacyjne wskazuje organy, które są uprawnione do ingerowania w działalność operatorów telekomunikacyjnych i określa środki służące realizacji celów określonych tą ustawą. W art. 2 pkt 27 tej ustawy definiuje się pojęcie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego uprawnionego do świadczenia usług telekomunikacyjnych jako przedsiębiorcę lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczeniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Jednocześnie ustawa ta przez publiczną sieć telekomunikacyjną rozumie sieć telekomunikacyjną wykorzystywaną głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Natomiast publicznie dostępna usługa telefoniczna to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników, dla inicjowania i odbierania, bezpośrednio lub pośrednio, połączeń krajowych lub krajowych i międzynarodowych, za pomocą numeru lub numerów ustalonych w krajowym lub międzynarodowym planie numeracji telefonicznej.

Uwzględniając powyższe regulacje Sąd stwierdził, że Spółka, aczkolwiek jest podmiotem prywatnym, wykonuje zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną. Jest jedyną firmą w Polsce, która ma ofertę telekomunikacyjną dostępną w całym kraju. Działa bowiem na rynku telefonii stacjonarnej, telefonii komórkowej, internetu i transmisji danych. Nie każde przedsiębiorstwo telekomunikacyjne ma tak ważną dla tej dziedziny rolę. Wskazać tu trzeba nie tylko na liczbę abonentów telefonii tradycyjnej, ale także, co jest dla współczesnej telekomunikacji najistotniejsze, fakt dysponowania przez tę Spółkę znaczną ilością sieci telekomunikacyjnych, w tym tzw. światłowodów, która to sieć służy nie tylko jej abonentom, ale także stanowi nośniki wykorzystywane przez inne przedsiębiorstwa telekomunikacyjne. Jeżeli zważy się, że sieć ta służy nie tylko potrzebom telefonii (rozumianej zarówno tradycyjnie, jak i mobilnie), ale także łączności internetowej oraz rozprowadzaniu sygnałów telewizyjnych oraz radiowych, to Spółka jawi się jako bardzo istotny podmiot organizujący telekomunikację w Polsce.

Reasumując, Sąd stwierdził, że Spółka będąc podmiotem prywatnym, z punktu widzenia prawa administracyjnego publicznego, wykonuje bardzo istotne zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną. Uwzględniając zatem wskazane wcześniej znaczenie usług telekomunikacyjnych z punktu widzenia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, Sąd uznał, że [...] S.A. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a w konsekwencji podmiotem określonym w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że Spółka nie jest osobą prawną, w której Skarb Państwa lub inne podmioty określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie był to jednak wyznacznik decydujący o zaliczeniu Spółki do grona podmiotów objętych działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyznacznikiem tym była realizacja zadań publicznych.

W świetle powyższego Sądu uznał skargę na bezczynność Spółki za uzasadnioną i zobowiązał ten podmiot do rozpoznania wniosku skarżącego, o czym orzekł na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku [...] S.A. podniosła następujące zarzuty:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.

1) art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że [...] S.A. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu tych przepisów i w konsekwencji uznanie, że przepisy ustawy o dostępie informacji publicznej mają do tej Spółki zastosowanie;

2) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że informacje żądane przez wnoszących skargę stanowią informację publiczną;

3) art. 20 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie [...] S.A. względem innych podmiotów gospodarczych, które również wykonują działalność gospodarczą na użytek publiczny (społeczeństwa) opartą na powszechności świadczonych usług, lecz nie są zobowiązane do udzielania informacji na podstawie ustawy o dostępie informacji publicznej, co narusza konstytucyjne zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej, równości wobec prawa i zakazu dyskryminowania w życiu gospodarczym.

II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodrzucenie skargi, pomimo że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych;

2) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że sąd administracyjny posiada kognicję w sprawie dotyczącej rzekomej bezczynności [...] S.A. w udzieleniu informacji żądanej przez skarżącego.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. G., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzają w swej istocie do podważenia stanowiska Sądu I instancji wyrażonego w zaskarżonym wyroku, opierającego się na stwierdzeniu, że do działalności [...] S.A. - jako podmiotu wykonującego zadania publiczne - znajdują zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak podniesiono, Sąd dokonał rozszerzającej wykładni przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Spółka nie znajduje się bowiem w kręgu podmiotów określonych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, nie jest też jednostką organizacyjną wykonującą zadania publiczne gospodarującą mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Co więcej, zadania publiczne nie zostały powierzone Spółce w drodze umowy, czy w drodze ustawy, bądź też porozumienia. Przyjęcie zatem interpretacji zakresu pojęcia "zadań publicznych" szerzej niż zakres konstytucyjnego pojęcia "zadań władzy publicznej", polegającej na objęciu nim podmiotów prywatnych, działających poza sferą państwowego imperium oraz w których emanacja państwa nie przejawia się w jakikolwiek sposób, godzi w konstytucyjne zasady wolności gospodarczej i równego tratowania przedsiębiorców (art. 20 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Na potwierdzenie powyższego przywołano prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lutego 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 399/11 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2131/13, z 16 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1163/14 oraz z 21 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1231/06.

W pierwszej kolejności wypada zaznaczyć, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w składzie orzekającym znane są częściowo rozbieżne stanowiska sądów administracyjnych co do wykładni art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Rozważając jednak, czy Spółka jest podmiotem, do którego skierowany jest obowiązek udostępniania informacji publicznej, Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się za tym poglądem, w którym decydujące znaczenie dla interpretacji tego przepisu przyznaje się "wykonywaniu zadań publicznych", jakim to sformułowaniem posługuje się art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w części poprzedzającej dokonane w nim wyliczenie. Za niewystarczające w kontekście ustalenia podmiotów, jakie zobowiązane są do udzielania informacji publicznej, należy uznać odczytywanie poszczególnych części tego przepisu, bez kompleksowego rozważenia treści normy z niego wynikającej. Powołanie się zatem na art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie zawsze będzie uznane za wystarczające dla podmiotowego ujęcia obowiązków nałożonych tą ustawą. Podkreślić zatem trzeba, że w myśl powołanego wyżej art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Tak skonstruowana grupa podmiotów, którą cechują wskazane przymioty, jest - z mocy ustawy - uznana za wykonującą zadania publiczne. Nie jest to jednak jedyny przykład, z którym ustawa wiąże obowiązek udostępniania informacji publicznej, o czym świadczy użycie legislacyjnej formuły: "w szczególności", przewidzianej dla katalogu otwartego. O ile więc zgodzić się należy, że Spółka [...] nie należy do podmiotów posiadających wprost wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. przymioty, o tyle nie sposób wykluczyć, by brak ten świadczył o nieznajdującym w tym przypadku zastosowaniu obowiązku udostępniania informacji publicznej. W tym względzie istotnym jest bowiem ustalenie, czy podmiot wykonuje zadania publiczne. Podzielić należy zatem pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 5/15 (CBOSA), iż uszczegółowienie zawarte w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p. ma charakter porządkujący i pozwala na rozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości w odniesieniu do podmiotów tam wymienionych. Regulacja ta nie wyklucza natomiast istnienia innych podmiotów nienależących do żadnej kategorii tam wymienionych, które z uwagi na to, że wykonują określone zadania publiczne pozostają zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, o ile ją posiadają. Struktura własnościowa nie ma natomiast decydującego znaczenia.

W świetle powyższego należy za niewystarczające dla podważenia stanowiska Sądu I instancji uznać powołanie się na art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., którego sformułowanie słusznie doprowadziło Sąd I instancji do stwierdzenia, że skarżąca Spółka nie odpowiada w pełni kryteriom przyjętym dla podmiotów, o których mowa w tym przepisie. Powyższe nie wyklucza jednak stwierdzenia, że Spółka nie będzie uznana za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. W tym zakresie należy uznać za słuszne odwołanie się przez Sąd do kategorii podmiotów wykonujących "zadania publiczne". Ustawa o dostępie do informacji publicznych nie definiuje pojęcia zadań publicznych, wobec czego celem ustalenia jego zakresu znaczeniowego w orzecznictwie podjęto taką próbę odwołując się do poglądów doktryny, m.in. opracowania S.Biernata, Prywatyzacja zadań publicznych. Problematyka prawna (Warszawa 1994). Uznano, że chodzi o zadania służące zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i realizujących interes społeczny, które zachowują swój publiczny status także w przypadku, gdy w drodze tzw. prywatyzacji zadań publicznych zostają one przeniesione z podmiotów publicznych, jakie tradycyjnie je wykonywały, na podmioty prawa prywatnego, w coraz większym stopniu współdziałające w wykonywaniu administracji publicznej. Słusznie zatem przyjęto, iż zadania publiczne stanowią znacznie szerszą kategorię pojęciową niż zadania władzy publicznej w rozumieniu w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie można z omawianej kategorii wyłączyć zadań realizowanych wprawdzie przez przedsiębiorców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ale zaspakajających jednocześnie powszechne potrzeby obywateli i z tego powodu istotnych z punktu widzenia celów i zadań państwa, czego dowodzi orzecznictwo dotyczące obowiązku udzielania informacji publicznej przez przedsiębiorstwa energetyczne, których sytuacja jest pod tym względem zbliżona do położenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1858/13, CBOSA). Jak słusznie zauważa się, działalność w zakresie telekomunikacji stanowiła we wcześniejszym stanie prawnym domenę państwa i miała bezsprzecznie charakter publiczny, który po zniesieniu monopolu państwowego musi być odniesiony do podmiotów prywatnych funkcjonujących w tej dziedzinie. Państwo nie wyzbyło się bowiem odpowiedzialności za wykonywanie tej działalności i nadal na nią oddziałuje. Na uwagę w tym zakresie zasługuje ustawa - Prawo telekomunikacyjne, która zawiera liczne upoważnienia ustawowe dla ministra właściwego do spraw łączności, przyznaje poważne kompetencje Urzędowi Komunikacji Elektronicznej oraz nakłada na przedsiębiorców telekomunikacyjnych szereg obowiązków o charakterze publicznym. W orzecznictwie przywołuje się również przepisy innych ustaw świadczących o publicznym charakterze zadań wykonywanych przez przedsiębiorstwa telekomunikacyjne, w tym ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, czy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przewidują bowiem udogodnienia dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzących przedsięwzięcia inwestycyjne w zakresie łączności publicznej z uwagi na to, że ich działanie zmierza do realizacji celu publicznego.

W świetle powyższego nie znajdują usprawiedliwienia zarzuty naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oraz art. 20 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Skoro bowiem Spółka jako przedsiębiorca telekomunikacyjny wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie jej działań jako dostawcy i operatora publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, to spoczywał na niej obowiązek udostępnienia informacji publicznej.

Nie sposób również uznać za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej upatrujący wadliwość zaskarżonego wyroku w naruszeniu przez Sąd I instancji art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W świetle powyższego przepisu, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Zdaniem skargi kasacyjnej, do naruszenia tego przepisu doszło na skutek przyjęcia przez Sąd I instancji, że żądane przez wnioskodawcę informacje stanowią informację publiczną. W tym zakresie zauważyć trzeba, że wniosek P.G. z [...] stycznia 2014 r. obejmował dane związane z usytuowaniem linii i urządzeń przesyłowych na nieruchomościach pozostających własnością skarżącego, a zatem związany był ze sposobem realizacji celu w postaci zaspokojenia powszechnych potrzeb obywateli. Powyższej kwalifikacji nie jest w stanie zmodyfikować argumentacja skargi kasacyjnej akcentująca prywatny cel, jaki służył skarżącemu dla wystąpienia z żądaniem. Wywody zatem skargi kasacyjnej oparte na stwierdzeniu, że żądane informacje miały być wykorzystane dla podjęcia negocjacji w przedmiocie wypłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, zadośćuczynienia z tytułu utraty wartości nieruchomości oraz ustanowienia na tej nieruchomości służebności przesyłu za wynagrodzeniem, nie stanowią okoliczności umożliwiającej dokonanie odmiennej kwalifikacji tego żądania. To bowiem nie cel, a zakres i rodzaj informacji objętej wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, świadczą o możliwości jej udostępnienia w trybie określonym w omawianej ustawie.

Powyższe świadczy o braku zasadności sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych, które są w istocie konsekwencją zarzutów materialnoprawnych. Skoro Sąd I instancji prawidłowo uznał Spółkę za podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, to tym samym był właściwy do rozpoznania skargi na jej bezczynność w tej materii w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Brak było zatem podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.