Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2033/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53 ust 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.) sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem nr [...], z [...] maja 2017 r., wydanym na podstawie art. 89 pkt 1 oraz art. 93 ust 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r., poz. 1446 j. t. ze zm.), art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 j. t. ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...], z [...] stycznia 2016 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego z garażem podziemnym na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...] we W.

W uzasadnieniu postanowienia Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że z akt sprawy wynika, że po rozpatrzeniu wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] grudnia 2015 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2016 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego z garażem podziemnym na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...] we W.. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że działka [...] zlokalizowana jest na terenie historycznego układu urbanistycznego [...] we W. oraz na obszarze zespołu budowlanego klinik Akademii [...], a ponadto działkę tę odgradza od ciągu pieszego ulicy [...] zabytkowy mur należący do ww. zespołu budowlanego. Wszystkie trzy wskazane powyżej obiekty ujęte zostały w gminnej ewidencji zabytków Miasta W., a ustalenia uzgadnianego projektu decyzji nie uwzględniają ich należytej ochrony, a nawet godzą w te wartości. W szczególności realizacja zabudowy mieszkalnej z usługami na terenie stanowiącym integralną część kompleksu klinik Akademii [...], pierwotnie pełniącym funkcję [...] ogrodu, skutkować będzie niezgodnym z historycznym przeznaczenie tego terenu jego zagospodarowaniem, jak też naruszy integralność całego zespołu budowlanego ww. klinik. Z kolei w ramach układu urbanistycznego [...], teren dawnego zespołu klinik Akademii [...] stanowi wyraźnie wyodrębnioną jednostkę planistyczną zwróconą w kierunku ulicy [...]. Przekształcenie części tego obszaru w teren inwestycji mieszkaniowo- usługowej, zwrócony frontem działki w stronę ciągu ulicy [...], która w sąsiedztwie zespołu klinik nie jest drogą publiczną lecz pomocniczym ciągiem pieszym, spowoduje całkowitą zmianę układu przestrzennego w analizowanej jego części. Z jednej strony wprowadzi się silną dominantę architektoniczną w obręb uporządkowanego pod względem relacji przestrzennych zespołu budowlanego, z drugiej wprowadzi się zabudowę zorientowaną w kierunku ciągu pieszego ulicy [...], w miejscu gdzie tej zabudowy nie było, co godzi w ukształtowany historycznie układ urbanistyczny w analizowanej jego części, zmieniając w jego ramach relacje miedzy zabudową a zielenią i przestrzenią otwartą.

Zażalenie na postanowienie organu I instancji wniosła [...] Sp. z o.o.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego rozpatrując zażalenie wskazał, że zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt decyzji o warunkach zabudowy uzgadnia się z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków.

Właściwość rzeczowa organu ochrony zabytków w tej sprawie wynika z faktu, że działka nr [...] stanowi integralną część zespołu budowlanego Szpitala dla [...], przy ul. [...] we W., ujętego w gminnej ewidencji zabytków W., prowadzonej na podstawie Zarządzenia nr [...] Prezydenta W. z [...] listopada 2014 r., co wynika wprost z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto, zespół Szpitala [...], obecnie Katedry i Kliniki [...] Uniwersytetu [...], otoczony jest ogrodzeniem z bramami, ujętym w ww. ewidencji, którego to ogrodzenia integralną część stanowi mur oddzielające działkę nr [...] od ciągu komunikacyjnego ulicy [...] oraz od działek [...] i [...], położonych na zachód od rejonu planowanej inwestycji. Wreszcie zespół ww. kliniki wraz z działką [...] stanowi integralną część historycznego układu urbanistycznego [...]. również ujętego w gminnej ewidencji zabytków Miasta W.. Wszystkie z wyżej wymienionych obiektów posiadają opracowane karty adresowe z mapami, na których naniesiono dokładną lokalizację chronionych obszarów i obiektów.

Stosownie do treści art. 3 ust. 12 i 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami na obszarze układu urbanistycznego [...] we W. ochronie podlegają przede wszystkim układ przestrzenny miasta, określony przez historyczne rozplanowanie placów i ulic, historyczny kształt i wielkość działek oraz ich sposób zagospodarowania, współzależność między zabudową, zielenią a otwartą przestrzenią. Z kolei na terenie zespołu budowlanego Szpitala [...], przy ul. [...] we W. ochronie podlegają dominujące formy zabudowy z jej parametrami i wzajemnymi zależnościami w tym towarzysząca im przestrzeń wolna od zabudowy, które to składowe kształtują układ kompozycyjny historycznego zespołu zabudowy.

Dalej Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził, że działka [...], pomimo prowizorycznego ogrodzenia oddzielającego go od dawnego Szpitala [...], nadal stanowi integralną część ww. zespołu budowlanego. Jest to w przeważającej mierze teren wolny od zabudowy. Jednocześnie cały zespół budowlany dawnego Szpitala [...] wyraźnie odróżnia się sposobem zagospodarowania i sytuowania zabudowy z przestrzeni miejskiej. Budynki na terenie zespołu nie naśladują typowego kwartałowego układu zabudowy śródmiejskiej, lecz rozmieszczone są w układzie pałacowo-oficynowym, w silnym powiązaniu z otaczającą je zielenią. Cały teren wyróżnia daleko idąca autonomia względem układu przestrzennego miasta, co w samej dyspozycji przestrzeni wskazuje na odmienny charakter tej części miasta. Cały układ kompozycyjny zespołu budowlanego dawnego Szpitala [...] jest zorientowany na wschód, w kierunku ulicy [...], sąsiadując od północy z obszarem ogródków działkowych, od zachodu z zabudową remizy strażackiej oraz budynków gospodarczych na tyłach zabudowy mieszkalnej a od południa z pieszym traktem komunikacyjnym w linii ulicy [...]. W ten sposób, czytelny w rozplanowaniu otoczenia ww. zespołu zabudowy jest pierwotny zamysł funkcjonalny tego terenu, który zapewniać miał pacjentom spokój i komfort w hałaśliwej ze swej natury przestrzeni śródmiejskiej.

Natomiast w południowo wschodniej narożniku tego zespołu powstała willa dyrektora na wydzielonej działce, której obszar wyróżniono odmiennym od reszty zespołu dawnego Szpitala ogrodzeniem w postaci ceglanych słupów połączonych ceglanym cokołem z prostokątnymi przęsłami siatki ogrodzeniowej rozpiętymi między słupami. Z kolei zabytkowe ogrodzenie samego zespołu Szpitala stanowi jednorodny typ litego muru ceglanego zrytmizowanego przez równomiernie rozmieszczone filary i półkoliste otwory (z ozdobnymi, stalowymi szczeblami) na osi każdego z ceglanych przęseł. Taki typ ogrodzenia oddziela zespół dawnego Szpitala zarówno od strony ulicy [...] jak i od strony ciągu pieszego ulicy [...].

W ocenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy brak jest, stosownie do wymogów art. 7 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustaleń ochrony zabytków zapewniających należytą ochronę ww. obiektom zabytkowym. Uzgadniany projekt wprowadza w obszar pierwotnie przeznaczony pod usługi z zakresu zdrowia publicznego, sposób zagospodarowania typowy dla mieszkalno-usługowej zabudowy śródmiejskiej, co w oczywisty sposób godzi w pierwotne wartości tego obszaru. Realizacja zamierzenia budowlanego o dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej wynoszącej 47 m i wysokości do 19 metrów, zorientowanego w kierunku ciągu pieszego ulicy [...], skutkować musi całkowitą zmianą historycznej organizacji przestrzeni publicznej w sąsiedztwie zespołu Szpitala. Teren wolny od zabudowy, będący integralną częścią obszaru usług publicznych z zakresu zdrowia, zostanie przekształcony w odrębną nieruchomość przeznaczoną pod komercyjną zabudowę wielkomiejską. Tym samym nastąpi nieodwracalne uszczuplenie terenu przynależącego do zespołu budowlanego dawnego Szpitala [...], który to teren zachował swój odmienny, względem kwartałów sąsiednich, sposób zagospodarowania. Wszystkie te zmiany godzą w wartości zabytkowe tego obszaru. Ponadto, w uzgadnianym projekcie decyzji brakuje ustalenia nakazującego zachowanie historycznego ogrodzenia ww. zespołu zabudowy.

W konsekwencji powyższego Minister uznał, że przedłożony projekt decyzji z uwagi na jego kolizję z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w tym z art. 4 pkt 2, 3 i 6, nie może został pozytywnie uzgodniony.

Z kolei odnosząc się do treści zażalenia, Minister podkreślił, że prawo własności, którego ochronę zapewniają m.in. przepisy Konstytucji RP (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3) nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je sama Konstytucja, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] maja 2017 r. wniosła [...] Spółka z o.o. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1. art. 6 k.p.a. oraz art. 4 pkt 6), art. 7 i 22 w zw. z art. 3 pkt 1), 12) i 13) ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami [Dz. U. z 2014 r. poz. 1446) oraz zarządzeniem [...] Prezydenta Miasta W. z [...] listopada 2014 r. o założeniu gminnej ewidencji zabytków miasta W. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana we W. przy ul. [...], działka nr [...], obręb [...], podlega ochronie konserwatorskiej, w jakiejkolwiek formie,

2. art. 53 ust. 4 pkt 2) ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073) poprzez odmowę uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku usługowo- mieszkalnego z garażem podziemnym, zlokalizowanej przy ul. [...], działka nr [...], obręb [...], w miejsce umorzenia postępowania w sprawie uzgodnienia, wobec tego, że przedmiotowa nieruchomość i obiekty na niej położone nie są objęte formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jak i nie są ujęte w gminnej ewidencji zabytków Miasta W.,

3. art. 21, 31 ust. 3 i 64 ust. 3 Konstytucji w ten sposób, że wydane postanowienie w sposób bezpośredni i bezprawny narusza możliwość korzystania z prawa własności skarżącego.

Wobec powyższych zarzutów skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie uchylenie postanowień obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi administracji pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] maja 2017 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] stycznia 2016 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego z garażem podziemnym na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...] we W..

Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778, ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy, w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., według którego jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zatem tryb wskazany w art. 106 k.p.a. będzie miał zastosowanie w sytuacji, w których przed podjęciem decyzji organ zwraca się o wyrażenie stanowiska do innego organu administracji publicznej.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wynik postępowania uzgodnieniowego ma charakter wiążący dla organu orzekającego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Co za tym idzie, może mieć on decydujący wpływ na końcowe rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu głównym.

Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu wydającego decyzję. Organ występuje o dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora i przekazuje projekt decyzji o warunkach zabudowy.

Zauważyć należy, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, które wojewódzki konserwator zabytków zobowiązany jest - jako organ uzgadniający - ocenić przez pryzmat regulacji prawnych dotyczących ochrony zabytków.

Stosownie do brzmienia art. 3 pkt 2 w związku z pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami zabytkiem nieruchomym jest nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 12 i 13 ww. ustawy historyczny układ urbanistyczny to przestrzenne założenie miejskie zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Natomiast historyczny zespół budowlany to powiązana przestrzennie grupa budynków wyodrębniona ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania zabytki nieruchome będące, w szczególności układami urbanistycznymi i zespołami budowlanymi.

Z ustaleń organów wynika, że działka inwestycyjna nr [...] zlokalizowana jest na terenie historycznego układu urbanistycznego [...] we W. oraz na obszarze zespołu budowlanego klinik Akademii [...], a ponadto działkę tę odgradza od ciągu pieszego ulicy [...] zabytkowy mur należący do ww. zespołu budowlanego.

Jak wynika z pisma Urzędu Miejskiego W. Departamentu Architektury i Rozwoju z [...] marca 2016 r. historyczny układ urbanistyczny [...], stanowiący część Śródmieścia we W., zespół budowlany klinik Uniwersytetu [...], położony przy ul. [...] oraz zabytkowe ogrodzenie ww. zespołu budowlanego, zlokalizowane m. in. przy ul. [...] we W., zostały ujęte w gminnej ewidencji zabytków W., prowadzonej na podstawie Zarządzenia nr [...] Prezydenta W. z [...] listopada 2014 r. W aktach administracyjnych znajdują się ponadto kopie kart adresowych gminnej ewidencji zabytków W.. dot. ww. obiektów. Z karty adresowej gminnej ewidencji zabytków dot. historycznego układu urbanistycznego [...], stanowiącego część Śródmieścia we W. wynika, że w jego granicach znajduje się m. in. rejon ulicy [...]. Z kolei z karty adresowej zabytku nieruchomego zespołu budowlanego Szpitala [...] obecnie Katedra i Klinika [...] Uniwersytetu [...] z ogrodzeniem i bramami wynika, że w granicach tego zabytku nieruchomego znajduje się również działka nr [...] przy ul. [...] [...] we W., co obrazuje mapa tego zabytku oraz widok zabytkowego muru od strony południowo-wschodniej, tj. od strony ul. [...].

Powyższe wskazuje, że zarzut skargi, że przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana we W. przy ul. [...], działka nr [...], obręb [...], nie podlega ochronie konserwatorskiej, w jakiejkolwiek formie, jest nieuzasadniony.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że przedstawiony do uzgodnienia organowi konserwatorskiemu projekt decyzji o warunkach zabudowy, narusza przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami a w szczególności art. 4 i 13 tej ustawy. Art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nakłada na organy konserwatorskie obowiązek podejmowania wszelkich działań mających na celu m.in. zapobieganie wszelkim działaniom, mogącym prowadzić do uszkodzenia zabytków, względnie do ich całkowitego zniszczenia. W warunkach przedmiotowej sprawy, pozytywne uzgodnienie przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy, stoi w sprzeczności z celami jakim mają służyć działania organów konserwatorskich.

W ocenie Sądu, wadliwość przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie, przesądza już o niemożliwości pozytywnego jego uzgodnienia przez organ konserwatorski.

Uzgodnienia dokonywane przez organy konserwatorskie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) mają charakter uznania administracyjnego. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia nie dopatrzył się, aby stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jako organu konserwatorskiego, w niniejszej sprawie przekroczyło granice uznawania administracyjnego, miało charakter arbitralny, czy też dowolny. Minister dokonał, w ocenie Sądu, wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przekonująco umotywował odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Uprawnione jest stanowisko organu, że teren dawnego zespołu klinik Akademii [...] stanowi wyraźnie wyodrębnioną jednostkę planistyczną zwróconą w kierunku ulicy [...]. Przekształcenie części tego obszaru w teren inwestycji mieszkaniowo- usługowej, zwrócony frontem działki w stronę ciągu ulicy [...], która w sąsiedztwie zespołu klinik nie jest drogą publiczną lecz pomocniczym ciągiem pieszym, spowoduje całkowitą zmianę układu przestrzennego w analizowanej jego części. Z jednej strony wprowadzi się silną dominantę architektoniczną w obręb uporządkowanego pod względem relacji przestrzennych zespołu budowlanego, z drugiej wprowadzi się zabudowę zorientowaną w kierunku ciągu pieszego ulicy [...], w miejscu gdzie tej zabudowy nie było, co godzi w ukształtowany historycznie układ urbanistyczny w analizowanej jego części, zmieniając w jego ramach relacje miedzy zabudową a zielenią i przestrzenią otwartą.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 21, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP należy wskazać, że prawo własności, którego ochronę zapewniają m.in. przepisy Konstytucji RP (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3), nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je sama Konstytucja, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 k.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie wynikające z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które są podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz z ustawy o ochronie zabytków i opiece na zabytkami. Zaskarżone postanowienie jest więc legalną ingerencją w sferę prawa własności, dlatego też należy oddalić zarzut skargi dotyczący naruszenia możliwości korzystania z prawa własności przez skarżącą.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza obowiązujące prawo - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.