Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 420/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Rada Pielęgniarek i Położnych
Treść wyniku: Uchylono uchwałę I  i II  instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2020 poz 562 art. 35
law: Ustawa z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi S. V. na uchwałę Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu pielęgniarki I. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę Prezydium Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w Ł. z dnia [...] sierpnia 2019 r., II. zasądza od Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w W. na rzecz skarżącej S. V. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 7 i art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 916, dalej "u.s.p.p.") w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 35 ust. 1 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 576 ze zm., dalej "u.z.p.p."), Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych (zwanej dalej: "NRPiP" bądź "Rada") po rozpoznaniu odwołania S. V. od uchwały Nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w Ł.(dalej "PORPiP") z dnia [...] sierpnia 2019 r. w sprawie odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu pielęgniarki oraz wpisu do rejestru pielęgniarek Okręgowej lzby Pielęgniarek i Położnych w Ł. (dalej "OIPiP") – utrzymała uchwałę PORPiP w mocy.

Uzasadniając uchwałę, organ samorządu zawodowego drugiej instancji wyjaśnił, że uchwałą z dnia [...] sierpnia 2019 r. PORPiP odmówiło przyznania prawa wykonywania zawodu pielęgniarki S. V. (dalej "skarżąca") i odmówiło jej wpisu do rejestru pielęgniarek uzasadniając to tym, że nie spełnia ona jednej z przesłanek przyznania takiego prawa, tj. posiadania dyplomu ukończenia szkoły pielęgniarskiej bądź uzyskanego w innym państwie świadectwa uznanego w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne ze świadectwem ukończenia takiej szkoły, zgodnie z odrębnymi przepisami, pod warunkiem że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej (art. 35 ust. 1 pkt 5 u.z.p.p.).

Rada przedstawiła w uzasadnieniu zasadnicze motywy orzeczenia PORPiP i odwołania skarżącej oraz stwierdziła, że odwołanie nie było zasadne. Przytaczając treść art. 35 ust. 1 pkt 5 u.z.p.p. NRPiP stwierdziła, że wprawdzie skarżąca większość z warunków ustawowych spełnia, tym niemniej nie spełnia, jak trafnie ocenił to organ pierwszej instancji, kluczowego warunku przyznania prawa wykonywania zawodu w postaci legitymowania się stosownym dyplomem.

Dyplomem takim nie jest dyplom uzyskany przez skarżącą na Ukrainie, na podstawie którego posiada on prawo wykonywania zawodu pielęgniarki w tym kraju. Skarżąca natomiast legitymuje się dyplomem ukończenia tzw. studiów pomostowych uzyskanym w Akademii [...] w [...].

Zdaniem Rady, cudzoziemiec, aby uzyskać przyznanie prawa wykonywania zawodu powinien ponadto odbyć 6-miesięczny staż adaptacyjny we wskazanym podmiocie leczniczym (art. 35 ust. 1 pkt. 8 u.z.p.p.), przy czym wymogu tego nie stosuje się do cudzoziemców, którzy ukończyli szkołę pielęgniarską w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 35 ust. 2 ustawy). Skoro jednak skarżąca stoi na stanowisku, że ukończyła szkołę pielęgniarską w Polsce w rozumieniu analizowanych przepisów, to kwestia odbycia stażu staje się bezprzedmiotowa dla rozstrzygnięcia wniosku skarżącej. Jeżeli bowiem uznać, że szkołę taką rzeczywiście ukończyła, nie ma wymogu odbywania takiego stażu.

Jedną z przesłanek przyznania prawa wykonywania zawodu cudzoziemcowi na stałe albo na czas określony jest zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 5 u.z.p.p. posiadanie świadectwa ukończenia szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych bądź uzyskanie w innym państwie świadectwa uznanego w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne ze świadectwem ukończenia takiej szkoły, zgodnie z odrębnymi przepisami, pod warunkiem że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej.

W ocenie NRPiP, złożony przez skarżącą dyplom ukończenia szkoły pielęgniarskiej - tzw. studiów pomostowych - został wydany w sposób wadliwy, z naruszeniem przepisów zarówno u.z.p.p., jak i przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów dla pielęgniarek i położnych, które posiadają świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki i położnej (Dz. U. 2012 r., poz. 770, dalej "rozporządzenie").

Wadliwość ta przejawia się w tym, że skarżąca nie miała prawa podjąć studiów w tym trybie. Studia pomostowe przeznaczone są wyłącznie dla pielęgniarek, które uzyskały dyplom w którymś z rodzajów szkół pielęgniarskich funkcjonujących w Polsce w poprzednim systemie kształcenia (art. 52 ust. 3 pkt. 2 u.z.p.p.), szczegółowo wymienionych w § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2012 r. Skarżąca nie uzyskała dyplomu takiej szkoły. Przed podjęciem studiów pomostowych nie uzyskała też żadnego wykształcenia pielęgniarskiego w Polsce.

Zdaniem Rady, celem wprowadzenia studiów pomostowych było umożliwienie polskim pielęgniarkom, które uzyskały wykształcenie pielęgniarskie w poprzednim systemie kształcenia, uzyskania w drodze studiów uzupełniających wykształcenia na poziomie studiów pielęgniarskich pierwszego stopnia (licencjat). Tym samym kwalifikowanie do odbywania studiów pomostowych pielęgniarek, które nie posiadają ukończonej szczególnej szkoły pielęgniarskiej w Polsce wskazanej tak w ustawie o zawodach pielęgniarki i położnej i ww. rozporządzeniu Ministra Zdrowia a więc liceum medycznego lub szkoły policealnej albo szkoły pomaturalnej, kształcącej w zawodzie pielęgniarki, jest postępowaniem sprzecznym z literalną wykładnią zarówno przepisów ww. ustawy jak i rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2012 r. Skarżąca nie powinna była więc w ogóle zostać dopuszczona do rozpoczęcia przedmiotowych studiów.

Rada wyjaśniła też, że istotną okolicznością dla oceny kwestii spełniania przez skarżącą przesłanki posiadania dyplomu szkoły pielęgniarskiej w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt. 5 u.z.p.p. jest nawiązanie do prawa Unii Europejskiej. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że dyplom, którym legitymuje się cudzoziemiec ubiegający się o przyznanie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki w Polsce ma spełniać minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej, czyli w dyrektywie 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (dalej "dyrektywa"), a konkretnie w art. 31 ust. 4, który przewiduje, że kształcenie pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną obejmuje co najmniej trzy lata lub 4 600 godzin kształcenia teoretycznego i klinicznego, przy czym kształcenie teoretyczne obejmuje co najmniej trzecią część, a kształcenie kliniczne co najmniej połowę minimalnego okresu kształcenia.

Tak zwane studia pomostowe, które ukończyła skarżąca, w samym swoim założeniu nie spełniały tych wymogów, gdyż były przeznaczone dla osób, które ukończyły polskie szkoły pielęgniarskie, a studia te miały na celu podwyższenie kwalifikacji takich osób do poziomu wymaganego prawem Unii Europejskiej, w szczególności w celu umożliwienia takim osobom uzyskania stwierdzenia prawa wykonywania zawodu w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Rozwiązanie to było przeznaczone wyłącznie dla osób, które skończyły ściśle określone polskie szkoły pielęgniarskie.

Zdaniem NRPiP, "kształt tego rozwiązania jest wynikiem przeprowadzenia gruntownej analizy programów poszczególnych rodzajów polskich szkół pielęgniarskich prowadzących kształcenie w poprzednim systemie, czego wyrazem jest choćby regulacja wspomnianego wyżej rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2012r., gdzie określono w szczególności minimalne wymiary czasu trwania studiów pomostowych, a także proporcje pomiędzy kształceniem teoretycznym i praktycznym, w zależności od rodzaju ukończonej szkoły pielęgniarskiej. Niezwykle istotnym jest tu okoliczność, że ramy czasowe i programowe studiów pomostowych dla danej kategorii pielęgniarek są skorelowane z minimalnymi wymogami kształcenia pielęgniarek w Unii Europejskiej określonymi w dyrektywie. Kwestie te nie są możliwe do przełożenia na kształcenie odbywane w innych państwach, według innych programów kształcenia. Dyrektywa w art. 33 ust. 3 przewiduje zaś jasno, że uznaniu przez państwa członkowskie UE podlegają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji pielęgniarki, które zostały wydane w Polsce pielęgniarkom, które przed dniem 1 maja 2004 r. ukończyły kształcenie niespełniające minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w art. 31 oraz są potwierdzone dyplomem licencjackim uzyskanym na podstawie specjalnego programu kształcenia w art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz niektórych innych ustaw oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów zawodowych na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo przeznaczonych dla pielęgniarek i położnych posiadających świadectwo dojrzałości i będących absolwentami liceów medycznych oraz medycznych szkół zawodowych kształcących w zawodzie pielęgniarki i położnej. Przywołane w dyrektywie polskie przepisy poprzedzały aktualną regulację tej kwestii w ustawie o zawodach i rozporządzeniu z 14 czerwca 2012 r."

Same studia pomostowe nie realizowały minimalnych wymogów kształcenia pielęgniarek określonych w przepisach unijnych, a poziom ten dla ich absolwentów zostawał osiągnięty poprzez niejako zsumowanie wykształcenia pielęgniarskiego uzyskanego w określonej polskiej szkole pielęgniarskiej funkcjonującej w poprzednim systemie kształcenia i wykształcenia uzyskanego na studiach pomostowych. Posiadanie wiec dyplomu ukończenia studiów pomostowych przez osobę, która nie ukończyła wcześniej ściśle określonej polskiej szkoły pielęgniarskiej, a ubiega się o przyznanie prawa wykonywania zawodu, jako cudzoziemiec, nie stanowi przesłanki posiadania świadectwa ukończenia szkoły pielęgniarskiej spełniającej minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej, czyli przesłanki przyznania prawa wykonywania zawodu określonej art. 35 ust. 1 pkt 5 u.z.p.p.

Dlatego też, w ocenie Rady, należało uznać uzyskany przez skarżącą dyplom i odbytą edukację za wadliwe, gdyż nie mogły one doprowadzić do uzyskania wymaganego wykształcenia, pozwalającego na przyznanie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki.

Umowa zaś, zawarta pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, a Gabinetem Ministrów Ukrainy o wzajemnym uznawaniu akademickim dokumentów o wykształceniu i równoważności stopni z dnia 11 kwietnia 2005 r. nie stanowi w żadnym razie podstawy prawnej do rozpoczęcia przez osoby takie jak skarżąca pielęgniarskich studiów pomostowych w Polsce. Z umowy tej, mającej charakter ogólny, wynika jedynie (art. 3), że świadectwa o pełnym wykształceniu średnim wydane na Ukrainie uprawniają do ubiegania się o przyjęcia na studia w szkole wyższej państwa drugiej strony. Osoby, które uzyskały takie wykształcenie mogą więc podjąć m.in. studia pielęgniarskie w Polsce. Do rozpoczęcia takich studiów nie jest zaś w ogóle potrzebne posiadanie jakiegokolwiek wykształcenia pielęgniarskiego uzyskanego na Ukrainie. Możliwe jest również w świetle tej umowy uznawanie (art. 4) odpowiednich okresów studiów, zdane egzaminy zaliczenia oraz praktyki. Dotyczy to jednak tylko okresów, egzaminów i praktyk w ramach odbytych studiów wyższych. Przepisy te nie dotyczą zaś w żadnym razie uznawania okresów nauki, egzaminów czy praktyk zawodowych uzyskanych w ukraińskich szkołach profilowych (pielęgniarskich) na poziomie szkoły średniej, czy też policealnej.

Wobec powyższego, fakt ukończenia jakiegokolwiek wykształcenia profilowego na Ukrainie na poziomie niższym niż kształcenie w szkole wyższej nie pozwalał na wykorzystanie go w kontekście kształcenia pielęgniarskiego w Polsce. Dotyczy to także kształcenia na studiach pomostowych.

Z tą uchwałą nie zgodziła się skarżąca, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając uchwałę NRPiP w całości. Skarżąca zarzuca uchwale:

"1/ naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.

naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 5 ustawy z 15 lipca 2011 roku o zawodach pielęgniarki i położnej (dalej: u.z.p.p.) poprzez odmowę przyznania skarżącej prawa wykonywania zawodu pielęgniarki pomimo przedstawienia przez nią świadectwa ukończenia szkoły pielęgniarskiej w Rzeczpospolitej Polskiej, to jest świadectwa ukończenia studiów pierwszego stopnia (licencjackich) na kierunku pielęgniarstwo - dyplomu nr [...] z dnia [...] marca 2019 roku, wystawionego przez Akademię [...] w [...];

2/ naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 6 k.p.a., nakazującego działanie na podstawie przepisów prawa, mający w tej sprawie zastosowanie, w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej (dalej: u.z.p.p.), poprzez przyjęcie poza ustawowych kryteriów negatywnych przyznania prawa wykonywania zawodu pielęgniarki i wpisu do rejestru pielęgniarek i położnych, to jest kryterium polegającego na przyjęciu, że świadectwo ukończenia szkoły pielęgniarskiej prowadzonej w formule studiów pomostowych nie może być uznane za spełniające warunek, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt. 5 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej;

b) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia dowodów na okoliczności istotne prawnie w zw. z art. 40 ust. 1 u.z.p.p

c) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 u.z.p.p poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu w postaci dyplomu nr [...] ukończenia kształcenia i uzyskania przez skarżącą tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa w Akademii [...] w [...] uzyskanego w dniu [...] marca 2019 roku potwierdzającego posiadany przez skarżącą tytuł zawodowy oraz wykształcenie wyższe;

d) art.16 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 77 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. 2018 poz. 1668) oraz art. 2 Konstytucji RP, przez naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej i nieuwzględnienie stanu prawnego wynikającego z obowiązujących decyzji administracyjnych: decyzji z dnia [...] września 2017 roku o przyjęciu skarżącej na studia pomostowe, decyzji z dnia [...] marca 2019 roku o przyznaniu jej tytułu licencjata pielęgniarstwa oraz dyplomu z dnia [...] marca 2019 - pomimo, że ważność w/w decyzji nie została wzruszona w żadnym postępowaniu administracyjnym przewidzianym przepisami prawa i nadal pozostają one w obrocie prawnym, prowadząc do stwierdzenia, że skarżąca legitymuje się tytułem zawodowym licencjata pielęgniarstwa, uprawniającym do ubiegania się o przyznanie jej prawa wykonywania zawodu pielęgniarki i wpisu ro rejestru pielęgniarek prowadzonego przez OlPiP w [...]."

W związku ze stawianymi zarzutami, skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania.

Ponadto, skarżąca wnosi o dopuszczenie dowodu ze Statutu Akademii [...] w [...] obowiązującego w dacie przyjęcia skarżącej na studia pomostowe, na okoliczność tego, że ww. Uczelnia działa w oparciu o przepisy ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz, że dziekan tej Uczelni jest władny podejmować decyzje w indywidualnych sprawach studenckich.

W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła swoje stanowisko prawne odnośnie stawianych zaskarżonej uchwale zarzutów.

W odpowiedzi na skargę, Rada podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o jej oddalenie. NRPiP wskazała ponadto, że w jej ocenie istnieją poważne wątpliwości, czy skarżąca spełnia także wymóg określony w art. 35 ust. 1 pkt 2 u.z.p.p., gdyż według Rady nie wykazała znajomości języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Jak wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sądowa kontrola ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu, który narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub narusza prawo, dające podstawę do wznowienia postępowania, albo narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia przez sąd takiego naruszenia prawa, skarga podlega oddaleniu.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarówno zaskarżona uchwała Rady, jak i poprzedzająca ją uchwała PORPiP naruszały prawo w sposób opisany poniżej, zaś skarga - co do zasady - była uzasadniona.

I. Naruszone prawo.

1. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 5 u.z.p.p. cudzoziemcowi może być przyznane prawo wykonywania zawodu na stałe albo na czas określony, jeżeli posiada świadectwo ukończenia szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych bądź uzyskane w innym państwie świadectwo uznane w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne ze świadectwem ukończenia takiej szkoły, zgodnie z odrębnymi przepisami, pod warunkiem że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej.

Ustawodawca zdefiniował w art. 52 ust. 2 pkt. 1 u.z.p.p. pojecie "szkoły pielęgniarskiej", stanowiąc, że jest to uczelnia prowadząca kształcenie na kierunku pielęgniarstwo na poziomie studiów pierwszego stopnia. Jednocześnie wskazał w sposób prawnie wiążący w ust. 1 art. 52 cyt. ustawy, że pielęgniarka uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej.

Powyższe oznacza, że jeżeli obywatel lub obywatelka Ukrainy (cudzoziemiec) ukończył kształcenie na kierunku pielęgniarstwo na poziomie studiów pierwszego stopnia w uczelni, która prowadzi zgodnie z polskim prawem takie kształcenie, to uzyskuje niezbędne kwalifikacje zawodowe.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca ukończyła w Polsce kształcenie na kierunku pielęgniarstwo na poziomie studiów pierwszego stopnia w Akademii [...] w [...] (dalej także "[...] w [...]") i uzyskała w tej szkole wyższej dyplom, potwierdzający ten fakt.

W sprawie nie jest kwestionowane, że Akademia [...] w [...] (dawniej: Wyższa Szkoła [...]) została utworzona na podstawie zezwolenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 1993 r. nr [...] i posiada status wyższej uczelni niepaństwowej od 1993 na podstawie wpisu do rejestru MEN pod nr [...] z dnia [...] października 1993 r. (zob. odpis Suplementu do Dyplomu skarżącej – w aktach sprawy administracyjnej). Obecnie Szkoła figuruje w ewidencji uczelni niepublicznych prowadzonej przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w systemie POL-on (https://polon.nauka.gov.pl/opi/aa/rejestry/run?execution=e5s1) w oparciu o art. 37 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 85). [...] w [...] działając na podstawie przepisów ww. ustawy posiada uprawnienia do prowadzenia kształcenia m.in. na kierunku pielęgniarstwo:

- studia I stopnia (licencjackie) stacjonarne (3-letnie)

- studia I stopnia (licencjackie) stacjonarne (3-letnie) – [...] i [...]

- studia I stopnia (licencjackie) niestacjonarne pomostowe (2- lub 3-semestralne) – [...] i [...]

- studia i stopnia online (licencjackie) niestacjonarne pomostowe (2- lub 3- semestralne)

- studia II stopnia (magisterskie) stacjonarne i niestacjonarne – [...].

Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, dokumentem potwierdzającym ukończenie studiów na określonym kierunku i profilu, potwierdzającym wykształcenie wyższe oraz tytuł zawodowy licencjata (w przypadku studiów pierwszego stopnia) jest wydany według wzoru, zatwierdzonego przez senat takiej szkoły, dyplom ukończenia studiów.

Ww. ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce weszła w życie 1 października 2018 r., wobec czego jej przepisy mające zastosowanie w sprawie obowiązywały zarówno w dacie uzyskania przez skarżącą dyplomu z dnia [...] marca 2019 r. potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa, jak i w dniu podjęcia uchwały przez PORPiP, jako organu pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, podstawowym zadaniem uczelni publicznej oraz niepublicznej, jaką jest [...] w [...], jest przede wszystkim prowadzenie kształcenia na studiach wyższych pierwszego stopnia. Uczelnia prowadzi kształcenie na studiach na określonym kierunku, poziomie i profilu, odpowiednio do pozwolenia wydanego przez właściwego ministra (art. 53 i art. 54 ustawy). Przy czym zgodnie z art. 54 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, pozwolenie na utworzenie studiów na kierunkach pielęgniarstwo lub położnictwo na określonym poziomie może być wydane uczelni posiadającej akredytację udzieloną na podstawie art. 59 ustawy z dnia 15 lipca 2011r. o zawodach pielęgniarki i położnej.

Stosownie do treści art. 77 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy, w przypadku studiów pierwszego stopnia, absolwent studiów otrzymuje dyplom ukończenia studiów na określonym kierunku i profilu potwierdzający wykształcenie wyższe oraz tytuł zawodowy: licencjata, inżyniera albo równorzędny potwierdzający wykształcenie wyższe na tym samym poziomie.

Jak wynika z powyższego, dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia i uzyskanie tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa przez skarżącą w Akademii [...] w [...] jest świadectwem ukończenia szkoły pielęgniarskiej w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt. 5 w zw. z art. 52 ust. 1 i 2 pkt. 1 u.z.p.p.

Zgodnie z art. 28 pkt. 1 u.z.p.p. prawo wykonywania zawodu pielęgniarki przysługuje osobie posiadającej dyplom ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej. Ustawodawca w tym przepisie uznał więc, że prawo takie przysługuje ex lege osobie legitymującej się wskazanym dyplomem. Nie jest to w żadnej mierze prawo zależne od jakichkolwiek dodatkowych działań jakiegokolwiek organu, czy to administracji publicznej, czy też samorządu zawodowego. Natomiast potwierdzenie, że konkretnej osobie przysługuje prawo wykonywania zawodu pielęgniarki wymaga stwierdzenia w drodze uchwały takiej okoliczności przez okręgową radę pielęgniarek i położnych, właściwą ze względu na miejsce przyszłego wykonywania zawodu (art. 37 ust. 1 i 3 u.z.p.p.).

Jeżeli osobą ubiegającą się o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu jest cudzoziemiec niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wówczas okręgowa rada pielęgniarek i położnych przyznaje (art. 35 ust. 4 u.z.p.p.), w drodze uchwały, prawo wykonywania zawodu takiej osobie, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 u.z.p.p. Wymagania, o których mowa są następujące:

1) posiadanie zezwolenia na pobyt stały;

2) posiadanie urzędowego poświadczenia znajomości języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej, wydanego na podstawie ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2018 r. poz. 931 i 1669);

3) przedstawienie zaświadczenia o wykonywaniu zawodu pielęgniarki lub położnej na podstawie przepisów obowiązujących w państwie, w którym wnioskujący dotychczas wykonywał zawód;

4) przedstawienie zaświadczenia odpowiedniego organu państwa, którego wnioskujący jest obywatelem, że nie został pozbawiony prawa wykonywania zawodu lub prawo to nie zostało zawieszone i nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie pozbawienia lub zawieszenia prawa wykonywania zawodu;

5) posiadanie świadectwa ukończenia szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych bądź uzyskane w innym państwie świadectwo uznane w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne ze świadectwem ukończenia takiej szkoły, zgodnie z odrębnymi przepisami, pod warunkiem że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej;

6) posiadanie pełnej zdolności do czynności prawnych;

7) tego, aby stan zdrowia pozwalał na wykonywanie zawodu pielęgniarki;

8) odbycie 6-miesięcznego stażu adaptacyjnego we wskazanym podmiocie leczniczym – chyba, że wnioskujący ukończył szkołę pielęgniarską w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 35 ust. 2 u.z.p.p.);

9) wykazanie nienagannej postawy etycznej.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca bez wątpienia spełniła wymogi określone powyżej punktach 1-4 oraz 6-9 i nie było to kwestionowane ani przez PORPiP, ani przez NRPiP. Odnośnie zaś wymogu posiadania świadectwa ukończenia szkoły pielęgniarskiej w Rzeczypospolitej Polskiej (a więc i zwolnienia z konieczności odbycia stażu) to – jak wynika z dokonanej przez tut. Sąd oceny prawnej – dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia, potwierdzający uzyskanie przez skarżącą tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa w Akademii [...] w [...] spełnia te wymogi, określone w pkt. 5 ust. 1 art. 35 u.z.p.p.

Z powyższych przyczyn, wobec spełnienia przez skarżącą ustawowych wymagań, przyznanie przez organ samorządu zawodowego prawa wykonywania zawodu skarżącej było ustawowym obowiązkiem PORPiP. Podjęcie przez organ samorządu zawodowego uchwały odmawiającej przyznania skarżącej prawa wykonywania zawodu pielęgniarki stanowiło więc naruszenie art. 35 ust. 1 i 4 u.z.p.p., natomiast utrzymanie w mocy takiej uchwały przez NRPiP było nie tylko naruszeniem ww. artykułu, ale również naruszeniem art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., który pozwala na utrzymanie w mocy wyłącznie prawidłowego orzeczenia organu pierwszej instancji. Ponadto, organ odwoławczy naruszył art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych, gdyż obowiązkiem tego organu samorządu zawodowego było uchylenie uchwały okręgowej rady, sprzecznej z prawem.

2. Kwestionowanie przez organa samorządu zawodowego obu instancji zarówno uprawnień skarżącej do odbycia kształcenia pierwszego stopnia zawodowego w uczelni polskiej, jak i tego, co wynika z uzyskanego przez nią dyplomu [...] w [...] stanowi naruszenie już powołanych, a także wymienionych poniżej przez tut. Sąd, przepisów ustaw: Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz u.z.p.p. i o samorządzie zawodowym.

Do wyłącznych kompetencji uczelni należy bowiem decydowanie, czy kandydat ubiegający się o dopuszczenie do kształcenia zawodowego spełnia wymogi niezbędne do przyjęcia go w poczet studentów. Nawet, jeżeli uczelnia nieprawidłowo zakwalifikuje kandydata i dopuści go do szkolenia, to organa samorządu zawodowego nie mają żadnych kompetencji do nieuznania takiej decyzji uczelni.

Kompetencje organów samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych zostały określone w przepisach rangi ustawowej – w ustawie z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych. Podstawowe zadania samorządu pielęgniarek i położnych zostały określone w art. 4 ust. 1 cyt. ustawy, zaś to, w jaki sposób samorząd ten wykonuje te zadania wynika z art. 4 ust. 2 ustawy. Ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek udziału samorządu pielęgniarek i położnych w kwalifikacji osób ubiegających się o kształcenie w uczelniach publicznych lub niepublicznych w ramach studiów pierwszego stopnia, w celu uzyskania tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa.

Podobnie, w ramach ustawowych zadań NRPiP (art. 22 ust. 1 cyt. ustawy) i ORPiP (art. 31 ustawy) nie mieści się jakiekolwiek uprawnienie do skutecznego prawnie kwestionowania decyzji uczelni w powyżej określonym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że zarówno decydowanie o naborze kandydatów do kształcenia, jak i potwierdzanie uzyskania przez nich określonego wykształcenia poprzez wydawanie dyplomu jest przejawem autonomii szkół wyższych (art. 3 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce oraz art. 4 ust. 1 w zw. z art. 169 ust. 1 i 4 Prawa o szkolnictwie wyższym). Zasada autonomii uczelni jest jedną z fundamentalnych zasad szkolnictwa wyższego w Polsce i została potwierdzana w art. 70 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Skoro ustawodawca nie przyznał samorządowi zawodowemu pielęgniarek i położnych uprawnień do kwestionowania decyzji uczelni, podejmowanych w ramach ich autonomii, to podważanie przez ORPiP lub NRPiP takich decyzji nie wywiera żadnego skutku prawnego i w niniejszej sprawie jest bez znaczenia dla oceny wadliwości podjętych uchwał. Organa samorządu zawodowego są bowiem w sprawie przyznania uprawnień do wykonywania zawodu pielęgniarki związane faktem ukończenia szkoły pielęgniarskiej w Polsce (Akademii [...] w [...]) i tym, co wynika z dyplomu, jaki skarżąca w tej Szkole uzyskała. Jest ona w świetle polskiego prawa osobą, która uzyskała kwalifikacje pierwszego stopnia i posiada licencjat pielęgniarki.

Rozważania w tym zakresie, jakie czyniły organa obu instancji odnośnie ukończenia przez skarżącą szkoły na terenie Ukrainy i niewystarczającego poziomu tamtejszego wykształcenia nie mają prawnego znaczenia w niniejszej sprawie. O ile bowiem tak uzyskane kwalifikacje podlegały ocenie, to jednak wyłącznie uczelni w aspekcie spełniania kryteriów przyjęcia do kształcenia pierwszego stopnia. Dla ORPiP oraz NRPiP wiążąca jest natomiast treść dyplomu uzyskanego przez skarżącą, a nie to, czy mogła być na studia w [...] w [...] przyjęta.

Z tego więc względu niedopuszczalne było zakwestionowanie, w postępowaniu o przyznanie prawa do wykonywania zawodu pielęgniarki, dyplomu ukończenia studiów na kierunku pielęgniarstwo w Akademii [...] w [...] ze względu na przekonanie o niewystarczającym poziomie tych studiów i ich absolwentów. Jeśli władze samorządu pielęgniarek i położnych mają zastrzeżenia do procesu kształcenia w wymienionej szkole wyższej, to powinny w tym zakresie doprowadzić do podjęcia czynności nadzorczych przez Ministra Zdrowia lub (w zależności od okoliczności) Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Piecza, jaką sprawuje samorząd pielęgniarek i położnych nad wykonywaniem tych zawodów nie upoważnia wszakże władz samorządu do przejmowania kompetencji innych organów administracji publicznej właściwych w tym zakresie.

3. Konsekwencją dokonanej przez tut. Sąd oceny prawnej jest to, że PORPiP, która związana była poświadczeniem ukończenia szkoły pielęgniarskiej przez skarżącą w ramach szkolenia pierwszego stopnia i uzyskaniem przez nią tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa – a więc treścią dyplomu [...] w [...] – zobowiązana była podjąć uchwałę o przyznaniu skarżącej prawa wykonywania zawodu.

Następnie, zgodnie z art. 41 ust. 1 u.z.p.p. organ pierwszej instancji zobowiązany był dokonać wpisu do okręgowego rejestru pielęgniarek i położnych i wydać skarżącej dokument "Prawo wykonywania zawodu pielęgniarki".

Podjęcie więc przez organ samorządu zawodowego pierwszej instancji błędnej i niezgodnej z prawem uchwały o odmowie przyznania skarżącej prawa wykonywania zawody wywarło skutek w zakresie odmowy dokonania stosownego wpisu do okręgowego rejestru pielęgniarek i położnych i wydania skarżącej dokumentu o nazwie "Prawo wykonywania zawodu pielęgniarki".

4. Organa obu instancji naruszyły w związku z tym także art. 6 k.p.a., nakazujący działanie na podstawie przepisów prawa, mający w tej sprawie zastosowanie zgodnie z art. 40 ust. 1 u.z.p.p., gdyż do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a., dotyczące decyzji administracyjnych. Naruszony został art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia dowodów na okoliczności istotne prawnie, a ponadto art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu w postaci dyplomu ukończenia kształcenia i uzyskania przez skarżącą tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa w Akademii [...] w [...].

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela ponadto w pełni ocenę prawną, dokonaną w analogicznej sytuacji faktycznej przez WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1215/19.

W szczególności zwrócić należy uwagę na to, co podkreślił Sąd w wyroku wydanym w ww. sprawie, że organa obu instancji dokonały błędnej wykładni przepisów u.z.p.p. poprzez przyjęcie ściśle językowych znaczeń określonych wyrażeń zawartych w przepisach tej ustawy, w szczególności w art. 35 ust. 1 pkt. 5 oraz art. 52 ust. 3 pkt. 1 i 2 - zamiast przeprowadzić wykładnię funkcjonalną, tj. nadającą przepisom ustawy znaczenia właściwe ze względu na skutki, jakie ta ustawa powinna wywoływać i wywołuje przy jednoczesnym uwzględnieniu wymogu dokonywania wykładni ustawy zgodnej z prawem Unii Europejskiej, tj. tzw. wykładni proeuropejskiej.

W tym zakresie słusznie wskazał Sąd w powołanym orzeczeniu, że "jeśli art. 35 ust. 1 pkt. 5 w związku z art. 52 ust. 3 pkt. 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej interpretować w świetle dyrektywy 205/36/WE, to należy przyjąć, że kluczowe znaczenie ma wykładnia funkcjonalna, a więc wymóg osiągnięcia przez absolwentkę szkół pielęgniarskich, jakkolwiek zorganizowanych, kwalifikacji określonych w dyrektywie 205/36/WE, a także w rozporządzeniach wykonawczych Ministra Zdrowia oraz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego regulujących zasady kształcenia pielęgniarek. Innymi słowy: bez względu na to, jak przebiega proces kształcenia od strony organizacyjnej istotne jest zdobycie przez pielęgniarkę określonych kwalifikacji wskazanych w art. 31 ust. 6 i 7 dyrektywy. Przepisy dyrektywy 205/36/WE wskazują podstawowe cechy szkolenia pielęgniarek (trzy lata studiów na co składa się 4600 godzin kształcenia teoretycznego i klinicznego – art. 31 ust. 3 dyrektywy), ale przede wszystkim wskazują na kwalifikacje teoretyczne i praktyczne, jakie powinny zdobyć pielęgniarki biorące udział w takim szkoleniu (art. 31 ust. 4-7 dyrektywy). Sposób myślenia prawodawcy europejskiego najpełniej wyraża przy tym art. 31 ust. 7 dyrektywy (wprowadzony do oryginalnego tekstu późniejszą zmianą), który stanowi, że "kwalifikacje pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną potwierdzają, że dana osoba – niezależnie od tego, czy kształcenie odbywało się na uniwersytetach, w instytucjach szkolnictwa wyższego o statusie uznanym za równorzędny, w zawodowych szkołach pielęgniarskich lub w ramach programu kształcenia zawodowego pielęgniarek – posiada co najmniej następujące kompetencje [...]. Nacisk na osiąganie faktycznych kwalifikacji pielęgniarek, a nie na formalny typ szkół i modele kształcenia pielęgniarek jest także konsekwencją przyjęcia w prawie Unii Europejskiej zasady, że przepisom prawa europejskiego należy zapewnić pełną skuteczność (effet utile - patrz zwłaszcza art. 197 TFUE i doktryna prawa UE, np. N. Półtorak, Ochrona uprawnień wynikających z prawa Unii Europejskiej w postępowaniach krajowych, Wolters Kluwer, Warszawa 2010, s. 17 oraz 74 i nast.).

Wskazany argument z dyrektywy 205/36/WE, że liczą się bardziej efekty kształcenia niż typ szkół, w których odbywało się kształcenie pielęgniarek, podważa kluczowy argument zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, że "tylko określone szkoły polskie pozwalają na skrócenie okresu szkolenia".

Zasadnie też zwrócił uwagę WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1215/19, że przesłanką uznania, że organy pierwszej i drugiej instancji dokonały błędnej wykładni przepisów u.z.p.p., w szczególności w art. 35 ust. 1 pkt. 5 oraz art. 52 ust. 3 pkt. 1 i 2, jest stwierdzenie, że nastąpiło to w wyniku pominięcia kontekstu systemowego – prawa międzynarodowego publicznego. Wbrew żądaniom skarżącej zawartym w odwołaniu, NRPiP - jako organ odwoławczy - nie wzięła bowiem należycie pod uwagę obowiązywania Umowy z dnia 11 kwietnia 2005 r. zawartej między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów Ukrainy o wzajemnym uznawaniu akademickim dokumentów o wykształceniu i równoważności stopni.

Wskazana umowa międzynarodowa nie należy do kategorii umów ratyfikowanych, a więc zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie jednak z art. 9 Konstytucji R.P. Rzeczypospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego. Obowiązek respektowania prawa międzynarodowego obejmuje nie tylko ratyfikowane umowy międzynarodowe, ale również tzw. umowy międzyrządowe i resortowe (patrz np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 640/13).

Dokonując wykładni znaczenia ww. Umowy, Sąd w powołanym orzeczeniu wskazał, że "w rozpatrywanej sprawie można odwołać się per analogiam do art. 18 Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatów sporządzonej w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r. (Dz. U. z dnia 2 listopada 1990 r.). Ww. umowa międzyrządowa nie jest co prawda traktatem w rozumieniu Konwencji, niemniej z uwagi na brak innych szczegółowych uregulowań jej postanowienia mogą być stosowane odpowiednio. W związku z tym należy przyjąć, że na Państwach – Stronach umowy międzynarodowej nieratyfikowanej ciąży również obowiązek powstrzymywania się od działań, które udaremniłyby przedmiot i cel umowy międzynarodowej. Inaczej mówiąc, władze publiczne państwa, które zawarło taką umowę są zobowiązane postępować w taki sposób, aby cele umowy były realizowane, a nie podważane lub unicestwiane ze względu na formalistyczne odczytywanie prawa i temu podobne względy. W świetle powyższego można przyjąć, że przepisy Umowy międzyrządowej z 11 kwietnia 2005 r. powinny być interpretowane w taki sposób, aby osobom, które uzyskały wykształcenie średnie w Ukrainie umożliwić studia w szkołach wyższych z siedzibą w Rzeczpospolitej Polskiej, z wszelkimi konsekwencjami dyplomów i stopni naukowych uzyskanych w szkołach ukraińskich. Dotyczy to nie tylko uznania matur lub innych świadectw uzyskania wykształcenia średniego, ale również objętych takimi dyplomami umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Jeśli więc skarżąca ukończyła średnią szkołę medyczną i uzyskała kwalifikacje medyczne na poziomie średnim (nie uniwersyteckim), a odpowiednich kwalifikacji wymaga się w procesie kształcenia na terytorium Polski, to jej wykształcenie powinno być uznane przez władze polskie. Dotyczy to nie tylko konstytucyjnych organów władzy i administracji RP, ale również organów samorządu zawodowego wykonujących zadania publiczne, takie jak przyznawanie prawa do wykonywania określonych zawodów, prowadzenie rejestrów publicznych itp.

Analiza ww. umowy międzyrządowej prowadzi do wniosku, że akt ten dotyczy tzw. uznania do celów akademickich. Nie mamy zatem do czynienia z przepisami o nostryfikacji dyplomów w takich zawodach jak lekarz, farmaceuta, pielęgniarka, architekt itp. Nie wydaje się bowiem żadnych dokumentów stwierdzających równoważność dyplomów z dyplomami polskimi. Oznacza to jednak, że jeśli decyzja o uznaniu uprawnień do ubiegania się o przyjęcia na studia w szkole wyższej zależy od uczelni działającej zgodnie z przepisami polskimi, to decyzja takiej uczelni jest aktem rozstrzygającym wątpliwości co do posiadania lub nie określonych kompetencji przez kandydata na studia.

Dlatego też, bezpodstawne jest stanowisko NRPiP, że skarżąca została przyjęta na studia w [...] w [...] z naruszeniem prawa. Dotyczy to również tzw. studiów pomostowych. Kompetencję do decydowania w tym zakresie miały władze ww. Uczelni. Decyzji państwowej szkoły wyższej w tym zakresie nie można przy tym podważać w postępowaniu w sprawie przyznania prawa wykonywania zawodu pielęgniarki. [...] w [...] działa bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa polskiego, w szczególności rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 sierpnia 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących kształcenia pielęgniarek i położnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 970), a także rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 lipca 2019 r. w sprawie standardów kształcenia przygotowującego do wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty, farmaceuty, pielęgniarki, położnej, diagnosty laboratoryjnego, fizjoterapeuty i ratownika medycznego (Dz. U. 2019 poz. 1573), które uchyliło i zastąpiło wcześniejsze rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 11 sierpnia 2016 r. w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów: lekarskiego, lekarsko-dentystycznego, farmacji, pielęgniarstwa i położnictwa (tekst autent. Dz. U. poz. 1332, tekst jedn. Dz. U. 2018 r., poz. 345).

Jeżeli więc władze Akademii [...] w [...] uznały, że skarżącej można zaliczyć wykształcenie uzyskane w szkole średniej w Ukrainie, to ta decyzja jest wiążąca dla innych organów wykonujących funkcje publiczne w RP, tak długo jak w trybie przewidzianym dla skarżenia decyzji administracyjnych nie zostanie uchylona.

6. W świetle treści uchwał organów samorządu zawodowego obydwu instancji, jako całkowicie chybiony jawi się zarazem zarzut podniesiony przez Radę dopiero w odpowiedzi na skargę, jakoby istniały wątpliwości co do tego, czy skarżąca spełnia także wymóg określony w art. 35 ust. 1 pkt 2 u.z.p.p., z uwagi na to, że przedłożony przez nią certyfikat Państwowej Komisji do spraw Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego może nie potwierdzać znajomości języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej. Należy wobec tego przypomnieć, że tak w uchwale PORPiP, jak i w uchwale NRPiP organy jednoznacznie stwierdziły, że tu cyt.: "Skarżąca ostatecznie spełniając pozostałe warunki nie spełnia, jak trafnie ocenił to organ I instancji, kluczowego warunku przyznania prawa wykonywania zawodu w postaci posiadania świadectwa ukończenia szkoły pielęgniarskiej bądź uzyskanego w innym państwie świadectwa uznanego w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne ze świadectwem ukończenia takiej szkoły (...)" (zob. uzasadnienie uchwały Rady – str. 3).

7. Z powyższych przyczyn, ORPiP ponownie rozpoznając sprawę, związana oceną prawna tut. Sądu, podejmie uchwałę uwzględniając wnioski, płynące z tej oceny sądowej i uwzględniając związanie organów samorządu zawodowego potwierdzeniem przez [...] w [...] faktu ukończenia przez skarżącą szkoły pielęgniarskiej w rozumieniu art. 52 u.z.p.p., tj. studiów pierwszego stopnia.

II. Podstawa prawna wyroku.

Z przedstawionych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a. i lit. c. w zw. z art. 135 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.

O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.