Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2305/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Sobielarska WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku H. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] odmawiającym wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] i stwierdzającą, że decyzja Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r. nr [...] w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną we wsi G., oznaczoną w dacie przejęcia jako działki nr [...] została wydana z naruszeniem prawa – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 1982 r. Naczelnik Gminy G. orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej we wsi G., oznaczonej jako działki nr [...], stanowiącej własność H. S., a H. S. wnioskiem z dnia 20 listopada 2000 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności tej decyzji, wskazując, że w dacie wywłaszczenia była właścicielem przedmiotowej nieruchomości, a nie brała udziału w postępowaniu wywłaszczeniowym.

Decyzją z dnia [...] marca 2001 r. Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r. została wydana z naruszeniem prawa.

Pismem z dnia [...] października 2006 r. uzupełnionym pismem z dnia 9 listopada 2006 r. H. S. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r. w części dotyczącej wypłaty odszkodowania za wywłaszczony grunt, podnosząc we wniosku, iż jako właścicielka nie brała udziału w postępowaniu wywłaszczeniowym zakończonym decyzją z dnia [...] sierpnia 1982 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Wojewoda [...] umorzył wszczęte tym wnioskiem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r., podnosząc w uzasadnieniu, że sprawa stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r. o wywłaszczeniu działek [...] została wcześniej rozstrzygnięta ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2001 r. stwierdzającą, że decyzja Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r. została wydana z naruszeniem prawa, a decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Minister Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Minister Infrastruktury stwierdził niedopuszczalność wniosku H. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. ze względu na brak prawnych możliwości ponownego rozstrzygania sprawy wydanej przez organ centralny w trybie odwoławczym.

Pismem z dnia 6 listopada 2008 r. H. S. zwróciła się ponownie do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r. w części dotyczącej wywłaszczenia przedmiotowych działek, natomiast Wojewoda [...] pismem z dnia 18 listopada 2008 r. zwrócił się do Ministra Infrastruktury z o rozważenie możliwości wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Minister Infrastruktury stwierdził nieważność decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r.

Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Minister Infrastruktury po rozpoznaniu odwołania H. S. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2001 r. dotyczyła jedynie oceny legalności decyzji Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r. w części dotyczącej wywłaszczenia, nie ma zatem przeciwwskazań do przeprowadzenia postępowania nadzorczego w części dotyczącej legalności odszkodowania za wywłaszczenie działek nr [...], uznając jednocześnie, że umorzenie postępowania decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. było wadliwe.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r. w części dotyczącej przyznania odszkodowania za wywłaszczoną przedmiotową nieruchomość.

Po rozpatrzeniu odwołania H. S. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia 1 lutego 2010 r. i orzekł, że decyzja Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r. w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną we wsi G., oznaczoną jako działki nr [...], została wydana z naruszeniem prawa.

Pismem z dnia 14 października 2010 r. H. S. wystąpiła do Ministra Infrastruktury o naniesienie poprawki w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Pismem z dnia 19 listopada 2010 r. Minister Infrastruktury poinformował H. S. , że jeśli kwestionuje rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., to powinna wystąpić ze stosownym wnioskiem do Ministra Infrastruktury, wskazując jednoznacznie w jakim trybie nadzwyczajnym żąda działań odnośnie decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Pismem z dnia 1 grudnia 2010 r. H. S. zwróciła się do Ministra Infrastruktury o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., bowiem wystąpiły nowe okoliczności faktyczne, gdyż "(...) decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].04.2010r. [...] nie chcą honorować władze Urzędu [...] jak i Starostwa Powiatu K. (...)".

Pismem z dnia 31 grudnia 2010 r. Minister Infrastruktury poinformował H. S. , że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeśli zaistnieją podstawy z art. 145 § 1 kpa, prosząc równocześnie o wskazanie daty uzyskania informacji o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia.

W piśmie z dnia 20 stycznia 2011 r. H. S. nie wskazała daty uzyskania informacji o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania.

Pismem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Minister Infrastruktury zwrócił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. z prośbą o przesłanie uwierzytelnionej kopii pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia 3 września 2010 r. skierowanego do H. S. wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru tego pisma, w celu ustalenia daty uzyskania przez [....] informacji o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. Minister Infrastruktury odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. i stwierdzającą, że decyzja Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r. w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną we wsi G., została wydana z naruszeniem prawa.

Pismem z dnia 22 czerwca 2011 r. H. S. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. podnosząc, iż pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] września 2010 r. skarżąca potraktowała jako pismo pouczające a nie decyzyjne, z którego mogą wynikać dla niej niekorzystne rozstrzygnięcie czy skutki.

Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, Minister Infrastruktury utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż jak wynika z ustaleń, okoliczność stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania wyniknęła z pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] września 2010 r., które zostało odebrane przez H. S. w dniu 8 września 2010 r., a zatem termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania upłynął z dniem 8 października 2010 r.

Pismem z dnia 14 października 2010 r. nadanym w Urzędzie Pocztowym G. w dniu 20 października 2010 r., H. S. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania, co bezspornie, zdaniem organu, potwierdza, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 kpa.

Skoro zatem przekroczono termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określony w art. 148 kpa, organ administracji zobowiązany był odmówić wznowienia postępowania.

Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła H. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznania jej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną we wsi G. oznaczoną w dacie przejęcia jako działki nr [...].

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. i stwierdzającą, że decyzja Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r. w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną we wsi G,., oznaczoną w dacie przejęcia jako działki nr [...] została wydana z naruszeniem prawa.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone, jak również poprzedzające je postanowienie nie naruszają prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Słusznie organ zauważył, że z utrwalonego orzecznictwa sądowo-administracyjnego wynika, że do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania konieczna jest analiza treści wniosku o wznowienie i dokonanie oceny, czy z jego treści wynika oczywistość braku podstaw do wznowienia postępowania. Oczywistość braku przyczyn wznowienia postępowania może wystąpić przy tym w następujących przypadkach: gdy wniosek o wznowienie postępowania złożony został po terminie, gdy wniosek taki nie pochodzi od strony, gdy wnoszący podanie nie powołuje się na żadną podstawę wznowienia albo podstawa taka nie istnieje, bądź wskazaną we wniosku podstawą wznowienia postępowania jest wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, a organ dysponuje prawomocnym wyrokiem uniewinniającym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2010 r. I OSK 1449/09 publ. LEX nr 745025). Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności.

Zgodnie z art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Jak wynika z akt sprawy, okoliczność stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania wyniknęła z pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. Wydział Infrastruktury i Geodezji z dnia 3 września 2010 r., które zostało odebrane przez H. S. w dniu 8 września 2010 r., zatem termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania upływał z dniem 8 października 2010 r., natomiast H. S. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania pismem z dnia 14 października 2010 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym G. w dniu [...] października 2010 r., co bezspornie potwierdza, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 kpa.

Zdaniem Sądu jeżeli termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określony w art. 148 kpa został przekroczony - organ administracji zobowiązany jest odmówić wznowienia postępowania, co w niniejszej sprawie organ uczynił. Złożenie bowiem podania o wznowienie z przekroczeniem miesięcznego terminu liczonego od daty uzyskania przez wnioskodawcę informacji o wydaniu decyzji w zakresie wystarczającym do stwierdzenia, czego decyzja ta dotyczyła (jej identyfikacji) nie tylko upoważnia ale wręcz obliguje organ administracji do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 149 § 3 kpa. Przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 kpa, przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż w świetle powyższej analizy mających zastosowanie w sprawie przepisów, jak również biorąc pod uwagę utrwalone w tym zakresie orzecznictwo, skargi uwzględnić nie można.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

6