Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 61/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 apr. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zależenia K. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 641/09 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku (dalej jako: WSA) odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie

ze skargi K. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. (dalej jako: PWINB) z dnia [...] sierpnia 2009 r.,

Nr [...].

W uzasadnieniu WSA wskazał, że zaskarżoną decyzją PWINB utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...], nakazującą K. D. likwidację funkcji stolarni w parterowej części budynku zlokalizowanego na terenie działki nr [...] i nr [...] w M. w gminie K. i przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku tj. funkcji pieczarkarni. Po wniesieniu skargi, pismem z dnia 23 listopada 2009 r. skarżący K. D. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że likwidacja funkcji stolarni i przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku - funkcji pieczarkarni spowoduje znaczące utrudnienia w swobodnym korzystaniu z przysługującego mu prawa własności nieruchomości. Skarżący oświadczył, iż sporne pomieszczenia nie były wykorzystywane do jakiejkolwiek działalności gospodarczej a skarżący nigdy nie prowadził hodowli pieczarek i nie posiada wiedzy w zakresie ich hodowli.

Rozpatrując powyższy wniosek WSA wskazał, że nie zasługuje on

na uwzględnienie, gdyż skarżący nie odwołał się ani nie uzasadnił okoliczności,

które mogłyby uzasadnić powstania znacznej szkody (w rozumieniu uszczerbku

w majątku) skutkiem wykonania tej decyzji a argumenty odnoszące się do "znaczących utrudnień w swobodnym korzystaniu z przysługującego mu prawa własności nieruchomości" nie wskazują na możliwość powstania jakiejkolwiek szkody

i nie mieszczą się również w pojęciu "trudnych do odwrócenia skutków". W ocenie WSA, powyższa argumentacja nie była przekonywająca, a brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270

ze zm. - dalej jako: ppsa) uniemożliwił Sądowi ocenę zasadności złożonego

przez stronę skarżącą wniosku i wobec tego WSA orzekł jak w sentencji postanowienia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę

poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albo ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe i nieuzasadnione. Skarżący podkreślił, że w treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...]WINB wskazał, iż nie wykorzystywał parterowej części należącego do siebie budynku do prowadzenia stolarni

oraz nie prowadził w niej hodowli pieczarek, a realizacja obowiązków nałożonych

na skarżącego w drodze decyzji administracyjnej spowoduje po pierwsze znaczne utrudnienia w pełnym korzystaniu z prawa własności przedmiotowej nieruchomości

a ponadto wiązać się będzie w sposób bezsporny z powstaniem znacznej szkody

po stronie skarżącego w rozumieniu wskazanego art. 61 § 3 ppsa. Tym samym, zdaniem skarżącego, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu wyrażonym

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że powyższe okoliczności nie wypełniają przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że istotą niniejszego postępowania jest wadliwość decyzji organu administracyjnego nakładającej

na skarżącego obowiązek podjęcia działań de facto niemożliwych do zrealizowania. Skarżący nie jest bowiem w stanie zlikwidować stolarni w parterowej części budynku, gdyż nigdy przedmiotowego pomieszczenia do wskazanej funkcji nie wykorzystywał. Ponadto nie ma on realnej możliwości przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania wskazanego pomieszczenia tj. pieczarkarni, nie prowadzi bowiem żadnej działalności, nawet pośrednio związanej z hodowlą pieczarek. Skarżący stwierdził,

iż do czasu rozstrzygnięcia przez WSA skargi na decyzję organu administracyjnego nakładającej powyższe obowiązki na skarżącego, ich realizacja spowoduje znaczne szkody po stronie skarżącego. Jednocześnie odnosząc się do argumentacji wskazanej przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego postanowienia skarżący wskazał, iż okoliczności niniejszej sprawy same w sobie wskazują, że realizacja nałożonych na skarżącego obowiązków wiązać się będzie z powstaniem szkody materialnej, bowiem ich istotą jest stworzenie w przedmiotowym pomieszczeniu przez skarżącego warunków

do prowadzenia działalności, z którą nie ma on nic wspólnego. Decydującym

w rozpatrywanej sprawie było - zdaniem skarżącego - rozpatrywanie przez Sąd zaistniałych okoliczności z perspektywy zasad doświadczenia życiowego, które Sąd winien brać pod uwagę stosując i interpretując przepisy prawa znajdujące

w przedmiotowej sprawie zastosowanie. Zdaniem skarżącego, treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia WSA wskazuje na brak dokładnej analizy wniosku skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji administracyjnej i brak rozpatrzenia istoty sprawy.

W piśmie - odpowiedzi na zażalenie uczestnika postępowania z dnia 15 stycznia 2010 r. T. P. wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Uczestnik postępowania podał, że skarżący nabył przedmiotową nieruchomość posiadając wiedzę o poprzednim sposobie użytkowania obiektu. Bez zgody właściwego. organu tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przeprowadził rozbudowę parterowej części obiektu jak i zmienił sposób użytkowania - w obiekcie przeznaczonym do uprawy pieczarek rozpoczął produkcję stolarską połączoną z lakiernią. T. P. podał, że dla osiedla M. od 2004 roku do chwili obecnej istnieje przestrzenny plan zagospodarowania terenu ściśle określający sposób użytkowania istniejących obiektów produkcyjnych a skarżący - wbrew przepisom prawa - prowadził działalność uciążliwą jak i szkodliwą dla otoczenia i pomimo decyzji o wstrzymaniu użytkowania przedmiotowego budynku nie zaprzestał prowadzenia działalności produkcyjnej, zmieniając jedynie profil produkcji - spawanie elementów metalowych, co potwierdziła kontrola przeprowadzona przez Powiatowy Nadzór Budowlany w październiku 2009 r. T. P. stwierdził, że w związku z powyższym, iż skarżący nie przestrzega decyzji nałożonych przez urzędy kontrolujące jak i nie stosuje się do Planu Przestrzennego Zagospodarowania Terenu zachodzi uzasadniona obawa, iż zamierza on prowadzić nadal produkcję szkodliwą dla otoczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z art. 61 § 1 ppsa, wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 ppsa,

gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody

lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na jego wniosek wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym

- odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do Sądu

nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu -, a skorzystać z niej można tylko,

gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody

lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z powyższego,

do oceny Sądu należy czy w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 61

§ 3 ppsa, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do zarzutów zażalenia należy wskazać, że są one niezasadne. Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako: NSA) ogranicza się do oceny czy Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa. Zdaniem NSA, Sąd I instancji zastosował odpowiednie przepisy ppsa i prawidłowo uzasadnił ich zastosowanie. Argumentacja Sądu I instancji wskazuje, że WSA wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy a ważąc argumenty za i przeciw wstrzymaniu zaskarżonej decyzji słusznie uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro, jak słusznie skonstatował Sąd I instancji, K. D. nie spełnił, ciążącego na nim z mocy art. 61 § 3 ppsa "obowiązku" wykazania

we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego przesłanek zawartych

w art. 61 § 3 ppsa, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę

lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, to - tym samym - WSA nie miał innej możliwości działania zgodnie z prawem jak tylko odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na marginesie, NSA podkreśla, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2008 r., II OZ 741/08, LEX nr 493666). Tym samym, ani zaskarżone orzeczenie WSA ani niniejsze postanowienie NSA nie przesadzają o ostatecznym wyniku oceny zaskarżonej decyzji przez Sąd administracyjny.

W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie WSA należy uznać za zgodne

z przepisami prawa, dlatego NSA, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji.