Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1939/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA B. Klimowicz, Sędziowie NSA P. Kiss, W. Jarzębowski (spr.), Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2004 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2001 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Sześcioma decyzjami z dnia 10 września 2003 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. określił S. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT za miesiące luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2001 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia podano m.in. art. 4 pkt.10, art. 10 ust.2 i art. 13a ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). W uzasadnieniach stwierdzono, iż S. K. w 2001 r. sprzedał jednemu kontrahentowi – firmie "A" s.c. J. T. i W. T. złom na łączną kwotę 75.317,25 zł. Na podstawie umów kupna sprzedaży znajdujących się u nabywcy ustalono ilość poszczególnych transakcji dokonywanych w każdym w/w miesiącu oraz wysokość obrotu. S. K. nie posiadał żadnych dowodów sprzedaży złomu, nie prowadził żadnych ksiąg, ewidencji i rejestrów związanych z tymi transakcjami, nie zarejestrował się jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, nie złożył zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku VAT i nie składał deklaracji dla tego podatku. Dokonywane przez S. K. czynności były czynnościami podlegającymi podatkowi od towarów i usług zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), a on sam był podatnikiem tego podatku zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 1 tej ustawy. W związku z powyższym podatnik miał obowiązek przed dokonaniem pierwszej sprzedaży złomu złożyć we właściwym urzędzie skarbowym zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku VAT, czego nie uczynił. Z uwagi na rozpoczęcie w lutym 2001 r. wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT S. K. mógł przy spełnieniu warunków określonych w art. 14 ust.6 w/w ustawy wybrać zwolnienie od podatku lecz tego też nie uczynił. Z tych względów podatnik miał obowiązek prowadzenia ewidencji zawierającej niezbędne dane do sporządzenia deklaracji podatkowych, składania tych deklaracji za okresy miesięczne oraz obliczania i wpłacania podatku w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Żadnego z tych obowiązków nie spełnił. Organ podatkowy ustalił wysokość obrotu w poszczególnych miesiącach i obliczył kwoty zobowiązania podatkowego przy zastosowaniu stawki podatku 22%.

W odwołaniu od powyższych decyzji podatnik zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego i nie udowodnienie mu zamiaru wykonywania sprzedaży złomu w sposób częstotliwy, brak podania podstawy prawnej obliczenia zobowiązania podatkowego, powołanie się na art.13a ust.1, który nie obowiązywał w 2001 r. oraz błędna interpretację art. 14 ust.6 ustawy o VAT.

Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy zaskarżone odwołaniem decyzje podzielając zawarte w nich ustalenia i wnioski i stwierdzając, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że S. K. począwszy od lutego 2001 r. dokonywał we własnym imieniu i na własny rachunek czynności sprzedaży złomu w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Działania podatnika polegające na zbieraniu złomu porzuconego lub od znajomych oraz sprzedawanie go w okresie czasu kilku miesięcy od lutego do sierpnia 2001 r. wskazują, że podatnik działał w sposób planowy, zamierzony, dokonywał sprzedaży złomu wielokrotnie, nabywał złom w celu dalszej odsprzedaży. Organ I instancji nie naruszył art. 14 ust. 6 lub 7 ustawy o VAT, bowiem przed lutym 2001 r. podatnik nie wykonywał czynności opodatkowanych podatkiem VAT, a przed dokonaniem pierwszej takiej czynności nie złożył oświadczenia o wyborze zwolnienia od podatku. Dlatego opodatkowaniu podlegał obrót poczynając od pierwszej transakcji sprzedaży. Podstawą określenia zobowiązania podatkowego w tych sprawach jest art. 27 ust.8 pkt 2 ustawy o VAT. Mimo, że organ I instancji nie powołał się na ten przepis, to kwoty zobowiązań zostały wyliczone prawidłowo, a ich określenie nastąpiło na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy o VAT, co nie jest sprzeczne z art. 27 ust.8 pkt 2 tej ustawy. Nie jest też błędem powołanie się w zaskarżonej decyzji na art.13 a ust.1 ustawy o VAT. Przepis ten wprowadzony został do ustawy o podatku od towarów i usług mocą ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw ... .(Dz.U. Nr 137, poz. 1302) i zaczął obowiązywać od dnia 1 września 2003 r. Wynikało zaś z niego, że od powyższej daty organem podatkowym w sprawie podatku VAT jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, a nie jak do tej pory urząd skarbowy. Wobec powyższego od dnia 1 września 2003 r. organem właściwym w sprawie wszelkich decyzji w przedmiocie zobowiązań w podatku VAT, także za okresy wcześniejsze, jest naczelnik urzędu skarbowego.

W skardze na powyższe decyzje S. K. zarzucił:

- naruszenie art.121, art.122, art.124, art.180, art.181, art.210 par.1 ust.4,5 i 6 oraz par.4 Ordynacji podatkowej przez nie włączenie do postępowania podatkowego dowodów potwierdzających transakcje nabycie złomu od J. K., nie przesłuchanie J. K. na okoliczność daty przekazania przez niego złomu, nie ustalenie faktycznej daty i formy nabycia złomu, nie ustalenie możliwości i czasu składowania przez skarżącego złomu, nie powołanie w podstawie prawnej decyzji przepisu prawa materialnego, brak określenia kwoty zobowiązania i brak właściwego uzasadnienia faktycznego.,

- naruszenie art.212 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji w zakresie podatku VAT w sytuacji, gdy czynności kupna-sprzedaży złomu podlegały ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych i podatek taki został przez nabywcę złomu zapłacony, a decyzje będące podstawą tej zapłaty są prawomocne i wiążą organy,

- naruszenie art. 5 ust.1 ustawy o VAT przez błędną interpretację pojęcia " wykonywania czynności, o których mowa w art.2 w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy",

- nie zastosowanie art. 7 ust.1 pkt 5 i art. 4 pkt 7 lit.b ustawy o podatku VAT.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko.

Sąd zważył co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona bowiem organy podatkowe nie naruszyły wskazanych w niej przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu dającym podstawę do uchylenia decyzji. Podstawą prawidłowego zastosowania przepisów podatkowych jest wszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych aspektów sprawy i ustalenie stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistością. Wbrew podniesionym zarzutom istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne zostały wyjaśnione w stopniu dostatecznym. Należy wskazać, że podstawą do ustaleń faktycznych były wyjaśnienia samego podatnika złożone do protokołu kontroli oraz dokumentacja księgowa Spółki "A". Nie jest przedmiotem sporu, iż skarżący w ustalonych przez organ podatkowy okresach sprzedawał tej spółce złom, jak też ilość zawartych transakcji i wartość obrotu z nich wynikająca. W decyzjach prawidłowo wskazano, iż podstawą opodatkowania wykonywanych przez podatnika czynności są art. 2 ust.1 i art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy o VAT. Skarżący niewątpliwie dokonywał sprzedaży towarów (złomu), a okoliczności, w jakich się to odbywało analizowane przez organy podatkowe uprawniały do wniosku, że nie była to czynność jednorazowa lecz podatnik działał z zamiarem ich wielokrotnego powtarzania i faktycznie czynności te powtarzał. Transakcji sprzedaży było przecież wiele na przestrzeni kilku miesięcy, po kilka w miesiącu. Podatnik przyznał, że pozyskiwał złom sukcesywnie z różnych źródeł t.j. od J. K., któremu częściowo zapłacił, ze zbieractwa od znajomych oraz porzuconego w lasach i rowach. Także niekwestionowana łączna wartość obrotu wskazuje na znaczny zakres działalności. Dla możliwości opodatkowania skarżącego podatkiem VAT w zakresie czynności obrotu złomem nie ma znaczenia fakt nie zgłoszenia przez niego prowadzenia działalności gospodarczej w tym względzie, bowiem zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy o VAT opodatkowaniu podlega m.in. sprzedaż towarów niezależnie od tego czy jest wykonywana w ramach działalności gospodarczej. Z przepisu tego nie wynika też, aby miał on zastosowanie tylko do sprzedaży takich towarów, które sprzedający uprzednio nabył jedynie w tym celu. Ważne jest natomiast, aby była to sprzedaż towarów przez podmiot mający siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium RP wykonywana we własnym imieniu i na własny rachunek w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania sprzedaży w sposób częstotliwy. Art.5 ust.1 pkt 1 ustawy o VAT przewiduje poza tym, że podatnikami są osoby wykonujące jednorazowo czynność sprzedaży rzeczy i w tym wypadku ustawodawca wprowadził dodatkowe zastrzeżenie, iż sprzedaż musi dotyczyć rzeczy w tym celu nabytej. Ta sytuacja nie dotyczy jednak skarżącego, gdyż dokonywał on wielokrotnie sprzedaży złomu, a okoliczności w jakich to się odbywało wskazywały na działanie zamierzone.

W sprawie tej nie znajduje zastosowania art.7 ust.1 pkt 5 w/w ustawy. Sprzedawany przez skarżącego złom nie mógł być traktowany jako towar przez niego używany. Skarżący nawet nie określił na czym miałoby polegać używanie przez niego złomu. Trudno sobie taką sytuację wyobrazić. Zwolnienie ma przecież dotyczyć sytuacji polegających na używaniu towaru, a nie tylko jego posiadaniu. W związku z tym przesłuchiwanie J. K. lub sąsiadów skarżącego na okoliczność daty wejścia przez skarżącego w posiadanie złomu było bezcelowe.

Bezzasadny jest też zarzut naruszenia art.212 Ordynacji podatkowej, a sformułowanie tego zarzutu jest nieporozumieniem. Organy podatkowe były oczywiście związane wydanymi przez siebie decyzjami podatkowymi w podatku VAT od chwili ich doręczenia podatnikowi i w związku z tym nie zmieniały ich treści ani formy. Możliwe też było wydanie przedmiotowych decyzji mimo wcześniejszego wymierzenia i pobrania od kontrahenta skarżącego podatku od czynności cywilnoprawnych, bowiem z żadnego przepisu ustawy o VAT zakaz taki nie wynika.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał podstawę prawną obliczenia podatku i podstawę zastosowania stawki podatkowej.

Z uwagi na powyższe należało skargę oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).