Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 122/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, pkt 11 i pkt 40
journal: Dz.U. 2020 poz 1409
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).

SENTENCJA

Dnia 8 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi D. Ż. decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z "[...]" r., nr "[...]", Zastępca Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego, działając z upoważnienia Wojewody (dalej jako: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), utrzymał w mocy decyzję Starosty (dalej jako: "organ I instancji") z "[...]" r., którą organ I instancji działając w trybie wznowienia postępowania uchylił:

- decyzję z "[...]" r., nr "[...]", w sprawie uznania D. Z. (dalej jako: "skarżący") z dniem 7 czerwca 2019 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych,

- decyzję z "[...]" r., nr "[...]", w sprawie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 12 sierpnia 2019 r.,

- decyzję z "[...]" r., nr "[...]", w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 27 listopada 2019 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 listopada 2019 r. do 27 sierpnia 2020 r.,

- decyzję z "[...]" r., nr "[...]", w sprawie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 2 stycznia 2020 r.

- decyzję z "[...]" r., nr "[...]" w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 12 lutego 2020 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 lutego 2020 r. do 7 października 2020 r.,

następnie odmówił:

- uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 7 czerwca 2019 r.,

- uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 27 listopada 2019 r.,

- przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 listopada

2019 r. do 27 sierpnia 2020 r.,

- uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 12 lutego 2020 r.,

- przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 lutego 2020 r. do 7 października 2020 r.

oraz umorzył:

- postępowanie w sprawie odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 7 czerwca 2019 r.,

- postępowanie w sprawie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 12 sierpnia 2019 r. oraz od 2 stycznia 2020 r., ponieważ z uwagi na powyższe orzeczenie postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny i prawny sprawy. Wymienił okresy, w jakich skarżący posiadał status osoby bezrobotnej począwszy od 7 czerwca 2019 r. w związku z zarejestrowaniem się w urzędzie pracy i okresy, w jakich tracił ten status z uwagi na podjęcie zatrudnienia. W dniu 12 lutego 2020 r. skarżący ponownie zarejestrował się jako bezrobotny i z tym dniem organ I instancji uznał skarżącego za osobę bezrobotną i przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 lutego 2020 r. do 7 października 2020 r. W dniu 29 kwietnia 2020 r. organ I instancji uzyskał informację, że skarżący jest większościowym wspólnikiem spółki A i pełni w niej funkcję prezesa zarządu. Organem uprawionym do reprezentowania podmiotu jest zarząd, a do składania oświadczeń w imieniu spółki jest upoważniony każdy z członków zarządu samodzielnie. Wobec tego, postanowieniem z "[...]" r., organ I instancji wznowił z urzędu postępowania w sprawach zakończonych wymienionymi decyzjami ostatecznymi.

W toku postępowania skarżący wyjaśniał, że formalnie jest wspólnikiem

i członkiem zarządu spółki. Drugim wspólnikiem jest jego brat – K. Ż. i to on wykonywał i wykonuje wszystkie czynności związane z prowadzeniem spółki. Skarżący nigdy nie zawierał w imieniu spółki żadnych umów, nie występował w jej imieniu,

a pełniona przez niego funkcja ma jedynie tytularny charakter. Nie posiadał on nigdy nawet pieczątki spółki, przez co nie mógł odbierać korespondencji kierowanej do podmiotu i nigdy nie uzyskał żadnych dochodów w związku z pełnieniem funkcji

w spółce. Przedłożył oświadczenie K. Z., który potwierdził powyższe okoliczności.

Decyzją z "[...]" r. organ I instancji orzekł jak opisano wyżej . Decyzją z "[...]" r. organ II instancji uchylił to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał na potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność faktycznej gotowości podjęcia zatrudnienia przez skarżącego. Zobowiązał do ustalenia, jakie czynności wykonywał skarżący w związku z pełnioną funkcją oraz jak łączył tę funkcję z zatrudnieniem w pełnym wymiarze czasu pracy. Zarzucił, że organ w żaden sposób nie odniósł się do wyjaśnień skarżącego i przedłożonych przez niego dokumentów, ograniczając się do wskazania orzecznictwa.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy skarżący złożył jeszcze raz wyjaśnienia i oświadczenie brata, umowę spółki z 14 maja 2019 r. oraz zaświadczenie, w którym właścicielka biura rachunkowego potwierdziła, że prowadzi księgowość spółki i oświadczyła, że od początku we wszystkich sprawach dotyczących spółki kontaktował się z nią K. Z. Podała, że z posiadanych przez nią informacji wynika, iż tylko on zajmował się prowadzeniem spraw spółki, miał pełną wiedzę o jej funkcjonowaniu, natomiast skarżący nie uczestniczył nigdy w prowadzeniu spraw spółki.

Decyzją z "[...]" r. organ I instancji orzekł jak uprzednio. Wskazaną na wstępie decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji omówił spełnienie przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako: "k.p.a."). Przytoczył treść definicji bezrobotnego z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409, dalej jako: "u.p.z."). Wyjaśnił, że definicja ta wskazuje przesłanki pozytywne, warunkujące uzyskanie statusu bezrobotnego i przesłanki negatywne, których wystąpienie uniemożliwia nabycie tego statusu. Żadne inne okoliczności poza wymienionymi w ustawie nie mogą mieć znaczenia. Zgodnie z treścią definicji bezrobotnym może być jedynie osoba niepozostająca w stosunku pracy, czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej i to niezależnie od wysokości uzyskiwanego z tego tytułu dochodu. Przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego nie stanowi jedynie wykonywanie, na zasadach określonych w art. 2 ust. 2 u.p.z., świadczeń przez wolontariuszy i odbywanie praktyki absolwenckiej. Organ II instancji wskazał, że w przypadku osób pełniących funkcję w zarządach spółek prawa handlowego istotne znaczenie ma nie to, czy czynności związane z pełnieniem funkcji są wykonywane odpłatnie, lecz to, że na każdej z osób pełniących omawiane funkcje ciążą określone zadania, które muszą wykonywać co do zasady osobiście. Sam fakt pełnienia funkcji członka zarządu spółki z o.o. i zakres obowiązków przypisanych przez ustawodawcę do tej funkcji oznaczają, że taka osoba nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia w omawianym znaczeniu. Domniemanie, że osoba pełniąca funkcję członka zarządu spółki z o.o. nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia i tym samym nie kwalifikuje się do grona bezrobotnych, może być obalone tylko przez złożenie rezygnacji z przedmiotowej funkcji. Do obowiązków organów administracji nie należy badanie zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie jej statusu bezrobotnego ani badanie przyczyn, dla których nie zrzekła się ona pełnionej funkcji, zwłaszcza w sytuacji, gdy jest to prawnie dopuszczalne

i obiektywnie możliwe (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 338/11). Wobec wynikających z Kodeksu spółek handlowych obowiązków przypisanych członkowi zarządu, nie można stwierdzić, że skarżący był zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, nie posiadał zatem pełnej dyspozycyjności do podjęcia pracy. Inne rozumienie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego, w kontekście statusu bezrobotnego, stanowiłoby nierówne traktowanie takich osób w porównaniu z osobami prowadzącymi działalność gospodarczą. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych oraz

z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy niezbicie wynika, iż sam fakt zarejestrowania działalności gospodarczej (nawet w przypadku faktycznego jej niewykonywania) stanowi przesłankę negatywną do uzyskania statusu bezrobotnego. W niniejszej spawie nie jest także istotne czy skarżący z racji pełnienia funkcji członka zarządu pobiera wynagrodzenie, czy też nie. Spółki prawa handlowego powinny dążyć do osiągania zysku. Ich działalność nie jest bezwynikowa. Dlatego nie można pracy w charakterze członka zarządu spółki prawa handlowego traktować na równi z wolontariatem w organizacjach społecznych, który kieruje się innymi zasadami i innymi zadaniami, i nie wpływa w taki sposób na dyspozycyjność wolontariuszy. Organ II instancji uznał, że w świetle przedstawionych faktów bezsporne jest, że skarżący nie spełniał ustawowych przesłanek do uznania go za osobę bezrobotną.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Olsztynie skarżący domagał się uchylenia decyzji wydanych w obu instancjach

i skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania całego materiału dowodowego w sposób kompletny i wyczerpujący, jak również nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co skutkowało przyjęciem, że już samo pełnienie funkcji prezesa spółki z o.o. oznacza brak gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy; brak analizy przedstawionej historii rachunku bankowego, oświadczeń księgowej, z których to dokumentów wyraźnie wynika, że skarżący nigdy nie prowadził spraw spółki, nie wykonywał przelewów, nie dokonywał rozliczeń danin publicznych, a wszelkie czynności w tym zakresie wykonywał K. Z.; nieprawidłowe ustalenie, że podczas pobytu K. Z. w Niemczech to skarżący prowadził sprawy spółki, podczas gdy z przedłożonych dokumentów wyraźnie wynika, że K. Z. w Niemczech wykonywał prace w imieniu spółki, wystawiał faktury kontrahentom niemieckim, ponosił wydatki w imieniu spółki celem uzyskania dochodu; brak zbadania faktycznej gotowości podjęcia zatrudnienia przez skarżącego; brak uzasadnienia, w jaki sposób skarżący łączył obowiązki związane z zatrudnieniem w pełnym wymiarze czasu z rzekomymi obowiązkami, które miał wykonywać w związku z pełnieniem funkcji członka zarządu spółki z o.o., brak ustaleń, dlaczego skarżący mógł wykonywać pracę w pełnym wymiarze czasu w okresie, kiedy był członkiem zarządu, a dlaczego nie miał być gotowy do podjęcia zatrudnienia w okresach pomiędzy świadczeniem pracy;

- art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że samo pełnienie przez skarżącego funkcji członka zarządu w spółce z o.o., bez podejmowania faktycznych czynności, bez udziału w prowadzeniu spraw spółki, stanowi przeszkodę do uznania go za osobę bezrobotną w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy oraz ocenę gotowości do podjęcia zatrudnienia bez obiektywnie i realnie ocenionej sytuacji faktycznej; brak uwzględnienia okoliczności, że dopiero faktyczna niemożliwość podjęcia zatrudnienia w związku z faktycznie pełnionymi obowiązkami w spółce stanowi przesłankę do uznania, że skarżący nie mógł zostać uznany za bezrobotnego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że podejście Wojewody przy orzekaniu w "[...]" r. odbiega całkowicie od podejścia przy wydaniu decyzji

z "[...]" r. Podkreślił, że kwestionuje całkowicie ustalenia organu i nie zgadza się

z dokonaną wykładnią przepisów prawa materialnego. Zdaniem skarżącego, organ pominął istotne okoliczności w sprawie, a mianowicie podejmowanie w międzyczasie przez skarżącego zatrudnienia, pomimo iż figurował on również jako członek spółki

z o.o. Akcentował, że jego udział w spółce był tylko formalny bez żadnych korzyści, czy obowiązków. Ponieważ w żaden sposób nie interesował się spółką, dokonując rejestracji jako bezrobotny, nie zgłosił swojego udziału w spółce. W ocenie skarżącego organ powinien wykazać, że przy zerowej aktywności wobec prowadzenia spraw spółki, nie mógł wykonywać pracy na pełen etat. To, że podejmował pracę, pomimo pozostawania wspólnikiem w spółce z o.o., dowodzi, że samo tytularne pełnienie funkcji nie przeszkadzało w poszukiwaniu pracy, a tym samym spełniał warunki uznania go za osobę bezrobotną.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że uchylając decyzję organu I instancji z "[...]" r. nie przesądzał jakie powinno być rozstrzygnięcie organu I instancji, a jedynie wskazywał na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego oraz jego pełne i jasne odzwierciedlenie w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 120 i art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a."), na wniosek skarżącego, wobec braku sprzeciwu organu.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw.

z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa

w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.

W ocenie Sądu zebrany w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy ani też, by nie były w toku postępowania respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 k.p.a. (legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z zachowaniem wymogów określonych w art. 8, art. 10 § 1, art. 75 i nast. k.p.a., co pozwoliło organom obu instancji na ocenę zebranego materiału dowodowego zgodnie z regułami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i w konsekwencji - przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego - na prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. W szczególności organy orzekające uzasadniły zajęte stanowisko zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność, że skarżący nie podziela dokonanej przez organy wykładni przepisów i ich subsumcji pod ustalony stan faktyczny, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania unormowanej w art. 11 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia Sądu wymaga, czy skarżącemu, będącemu formalnie prezesem funkcjonującej spółki z.o.o., mógł przysługiwać w tym samym czasie status bezrobotnego. W sprawie jest bezsporne, że przed pierwszą

z wymienionych rejestracji skarżący zawarł z bratem w dniu 14 maja 2019 r. na czas nieograniczony umowę spółki z o.o. z siedzibą w K., tj. miejscu zamieszkania skarżącego (k. 118-120 akt administracyjnych). W dniu 8 maja 2020 r. bracia podjęli uchwałę o rozwiązaniu spółki (k. 124 akt administracyjnych). Jednak w datach wydania wymienionych decyzji, skarżący był bezspornie prezesem zarządu. Członkiem zarządu był też jego brat K. Z. Każdy z nich mógł samodzielnie prowadzić sprawy spółki i składać oświadczenia w imieniu spółki. Uchwały wspólników wymagały rozporządzenia o wartości dwukrotnie przewyższającej wartość kapitału zakładowego (§ 16 umowy). Spółka została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 17 maja 2019 r. i z tym dniem uzyskała osobowość prawną (art. 12 Kodeksu spółek handlowych). Mogła nabywać prawa i zaciągać zobowiązania. Nie budzi też wątpliwości, że spółka funkcjonowała, przyjmowała i realizowała odpłatnie zlecenia. Była więc podmiotem gospodarczym, który działa przez swoje organy. W myśl art. 201 § 1 Kodeksu spółek handlowych (dalej: "k.s.h.") zarząd jako jedyny organ prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Zgodnie z umową spółki skarżący zgodził się na pełnienie funkcji prezesa zarządu. Z członkostwem w zarządzie sp. z o.o. wiąże szereg obowiązków i uprawnień (art. 204, art. 208, art. 211 k.s.h.), które mogą być realizowane na podstawie umowy o pracę lub innej umowy cywilnoprawnej. Stosownie do art. 202 § 5 k.s.h. do złożenia rezygnacji przez członka zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie. Zgodnie z art. 203 § 1 k.s.h. członek zarządu może być w każdym czasie odwołany uchwałą wspólników. Nie pozbawia go to roszczeń ze stosunku pracy lub innego stosunku prawnego dotyczącego pełnienia funkcji członka zarządu. W myśl art. 2031 k.s.h. członkom zarządu przysługuje wynagrodzenie. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 208 § 2 k.s.h. każdy członek zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki.

W świetle tego unormowania nie zasługuje na uwzględnienie argument, że skarżący uważał się tylko za tytularnego członka zarządu, skoro zgodnie z prawem ciążył na nim obowiązek prowadzenia spraw spółki. Stanowisko to jest zgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 25 maja 2016 r., sygn. akt: I OSK 1982/14 i I OSK 1983/14, z 1 marca 2017 r., sygn.. akt I OSK 3283/15, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). W wyroku z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 2666/17 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił też, że okoliczność, iż członek zarządu spółki nie pobiera wynagrodzenia, nie wpływa na ocenę, że jest osobą prowadzącą działalność spółki. NSA podkreślił, że ustawodawca nakłada na członka zarządu, przy wykonywaniu swych obowiązków, powinność dołożenia staranności wynikającej z zawodowego charakteru swej działalności (art. 293 § 2 k.s.h.). NSA wskazał, że nie jest rolą organów orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy badać zakres dyspozycyjności osoby ubiegającej się

o przyznanie statusu osoby bezrobotnej (por. też wyroki NSA z: dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 338/11, z dnia 9 listopada 2016r., sygn. akt I OSK 619/15, z 14 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 4159/18). Powyższe przekonuje, że nie jest rzeczą organu monitorowanie i wykazywanie, czy i w jakim wymiarze czasowym, i kiedy członek zarządu podejmuje działania na rzecz spółki (por. wyrok WSA w Gliwicach z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 184/20), a tym samym badanie, czy mimo pełnionej funkcji mógłby podjąć zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy. Istotnym jest natomiast, że powołanie w skład zarządu spółki wymaga z mocy prawa określonej aktywności na rzecz spółki, która co do zasady może ograniczać możliwość podjęcia dodatkowo regularnego zatrudnienia. Dlatego w wymienionych orzeczeniach wyrażono pogląd, zgodnie z którym stwierdzenie członkostwa w zarządzie spółki stanowi dostateczną podstawę do uznania niespełnienia przesłanki gotowości do pracy.

Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, powołanie w skład zarządu spółki z.o.o. oznacza wykonywanie innej pracy zarobkowej, co zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. uniemożliwia uzyskanie statusu bezrobotnego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 2 u.p.z., który definiuje pojęcie "bezrobotnego" oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, i, j, l oraz osobę,

o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub

w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o ile spełnia wymogi wskazane w punktach a – m.

Treść tego przepisu daje podstawę do przyjęcia normy prawnej, zgodnie z którą statusu bezrobotnego nie może uzyskać osoba zatrudniona lub wykonująca inną pracę zarobkową. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 11 przez inną pracę zarobkową należy rozumieć wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub umowy o pomocy przy zbiorach w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników albo wykonywanie pracy w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. W myśl powyższego, statusu bezrobotnego nie mogą nabyć osoby wykonujące pracę lub świadczące usługi na podstawie zawartego porozumienia. Nie powinna mieć tutaj znaczenia wysokość zarobku i zakres etatu. Użytego przez ustawodawcę przymiotnika "zarobkowa" nie należy utożsamiać z koniecznością uzyskania wynagrodzenia, ale z zajęciem, które zwyczajowo jest powszechnie odpłatne (por. wyrok. NSA z 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt. I OSK 2594/16, publ. w CBOSA). W ten sposób ustawodawca zwolnił organy zatrudnienia z obowiązku dochodzenia rzeczywistej treści umowy łączącej strony. Niedopuszczalne jest bowiem łączenie statusu bezrobotnego z jakąkolwiek pracą zarobkową, którą mogłaby wykonywać dodatkowo osoba faktycznie zatrudniona, dorabiając do pełnego etatu lub prowadząca na własny rachunek działalność gospodarczą. Nie ma tutaj zasadniczego znaczenia rodzaj pracy i predyspozycje strony, która potrafi zorganizować czas, aby spełnić odrębną przesłankę "zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie". Jest to dodatkowa okoliczność, która musi być spełniona kumulatywnie z warunkiem "niezatrudnienia" lub "niewykonywania innej pracy zarobkowej". Sam ustawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 40 u.p.z. potwierdził, że pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych oznacza wykonywanie pracy. Natomiast w świetle obowiązującego prawa bezwzględnie tej samej osobie nie może jednocześnie przysługiwać przymiot osoby wykonującej jakąkolwiek pracę i bezrobotnego. Przekonuje co do tego w szczególności treść art. 2 ust. 2 pkt 1 u.p.z., który stanowi, że nie stanowi przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego wykonywanie przez wolontariuszy świadczeń odpowiadających świadczeniu pracy na zasadach określonych w przepisach o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, jeżeli wolontariusz przedstawi właściwemu powiatowemu urzędowi pracy porozumienie

z korzystającym. Wobec sprecyzowania przez prawodawcę tego wyjątku, przytoczone zapisy należy odczytywać ściśle. Nie może mieć więc znaczenia, że ubiegający się

o przyznanie statusu bezrobotnego oświadczy, że nie uzyskiwał dochodu z tytułu pełnienia funkcji, za którą mogło mu przysługiwać wynagrodzenie, jeżeli nie są spełnione przesłanki opisane w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1057).

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.