Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 399/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant starszy referent Katarzyna Wajs, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nakazał B Sp. z o.o. oraz A Sp. z o.o. właścicielom nieruchomości położonej w R. przy ulicy [...] (działka nr [...]) wyremontować uszkodzone fragmenty ceglanego muru oporowego, na podstawie dokumentacji projektowej uzgodnionej z Miejskim Konserwatorem Zabytków, do końca [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zły stan techniczny tego muru grodzi utratą jego stateczności, co stanowi realne zagrożenie dla ludzi i mienia, a zatem na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 organ nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin ich wykonania i kierując rozstrzygnięcie do właściciela nieruchomości.

W wyniku złożonego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] "uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 3, 4 oraz terminu i ustanowił nowy termin wykonania nakazanych czynności do [...] i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy." W uzasadnieniu wskazując, że Spółka A jest wieczystym użytkownikiem [...] części działki, na której znajduje się przedmiotowy mur oporowy, a wobec potwierdzonego jego złego stanu technicznego, na niej spoczywa obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Rozpatrując skargę na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 marca 2006 r. uchylił wymienione powyżej decyzje, uznając, że organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, a nadto nie umożliwiły stronom postępowania wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, czym naruszyły przepisy art. 7, art. 77§ 1 oraz art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę, że rozstrzygniecie organu drugiej instancji nie spełnia wymogów art. 138 § 1 Kodeksu, przez co decyzja organu odwoławczego jest nieczytelna, a nadto sprzeczna z jej uzasadnieniem, w którym nie wyjaśniono jednoznacznie motywów działania organów obu instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zostały zobowiązane do usunięcia wskazanych naruszeń procesowych oraz po dokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy do wydania decyzji z dokładnym i wyczerpującym uzasadnieniem (w myśl art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie stanu technicznego muru oporowego zlokalizowanego w ciągu ulicy [...] w r. – O., w części objętej decyzją nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż z pisma Przedsiębiorstwa B z dnia [...] uzyskał informację, że decyzje tut. organu nr [...] i nr [...] – dotyczące muru oporowego od strony ulicy [...], zostały wykonane. Fakt wykonania wskazanych robót potwierdziła także przeprowadzona kontrola. W związku z uchyleniem jednej z wymienionych decyzji (decyzji nr [...]) wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, niezbędne było ponowne rozpatrzenie sprawy, które wobec wykonania nałożonych decyzją robót budowlanych, w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Dlatego też postępowanie należało umorzyć.

Wskutek złożonego odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podzielił stanowisko Spółki A, iż organ nie dołożył należytej staranności przy rozpoznaniu sprawy i nie wyjaśnił przesłanek, które zdecydowały o uznaniu za zobowiązaną do wykonania czynności związanych z naprawą muru oporowego wnoszącą odwołanie Spółkę. W ocenie organu odwoławczego w decyzji umarzającej postępowanie ze względu na wykonany obowiązek określony w decyzji uchylonej, należy przeprowadzić takie postępowanie i dowody by w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy obowiązek ten zasadnie skierowany został do wskazanego podmiotu.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., przywołując w podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, iż przedmiotowy mur oporowy biegnie po zewnętrznej krawędzi nieruchomości pozostającej w wieczystym użytkowaniu Przedsiębiorstw B i A. W ocenie organu powyższe ustalenie potwierdza, iż to na odwołującym przedsiębiorstwie ciążył obowiązek doprowadzenia przedmiotowego muru oporowego do stanu technicznego umożliwiającego jego użytkowanie, a w związku z wykonaniem nałożonego obowiązku, należało umorzyć postępowanie.

W odwołaniu A Sp. z o.o. w R. wniosła o uchylenie tej decyzji w całości, podnosząc, iż ustalenie poczynione przez organ pierwszej instancji, a mianowicie przebieg granicy nieruchomości, pozostającej w wieczystym użytkowaniu Spółki, po zewnętrznej krawędzi przedmiotowego muru oporowego nie może stanowić przesądzającej przesłanki w sprawie, podobnie jak fakt wykonania naprawy tego muru nie może przesądzać o bezprzedmiotowości postępowania. Wskazując, iż przedmiotowy mur oporowy znajduje się w pasie drogowym ulicy [...], podkreślił, że to na Prezydencie Miasta R., jako zarządcy drogi, spoczywał obowiązek jego naprawy. Nawet ustalenie, że mur ten znajduje się na nieruchomości będącej w wieczystym użytkowaniu odwołującej się, nie może stanowić podstawy dla kwestionowanego rozstrzygnięcia, gdyż wskazywano wielokrotnie, iż Spółka nie jest właścicielem ani współwłaścicielem tego muru, na dowód czego przedstawiła akt notarialny z dnia [...] Rep. A Nr [...], gdzie nie wymieniono muru oporowego. W ocenie odwołującej Spółki zgodnie z wolą ustawodawcy, do obowiązków zarządcy drogi należy utrzymanie pasa drogowego, nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą w należytym stanie.

Decyzją nr [...] z dnia [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż już w poprzedniej decyzji wskazał, iż niedopuszczalnym było umorzenie postępowania w sprawie tylko z tego powodu, że obowiązek został wykonany, dlatego przedstawił wskazania co do dalszego postępowania w sprawie, które jednak organ pierwszej instancji zupełnie pominął. Powtórzył, iż bez uprzedniego wyjaśnienia jakie przesłanki zadecydowały o uznaniu Spółek B i A jako zobowiązanych w sprawie, umorzenie postępowania w sprawie należy uznać za przedwczesne.

Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji uzupełnił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i decyzją Nr [...] z dnia [...], powołując w podstawie prawnej art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wskazane też poprzednio przepisy art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego umorzył postępowanie administracyjne wszczęte w dniu [...] w sprawie stanu technicznego muru oporowego, zlokalizowanego w ciągu ulicy [...] w R.- O., w części objętej decyzją nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że po przeprowadzeniu ponownego postępowania w sprawie oraz po dokładnej analizie zebranych dokumentów potwierdzono, iż granica nieruchomości pozostających w użytkowaniu wieczystym Spółki B i Spółki A biegnie po zewnętrznej krawędzi przedmiotowego muru oporowanego, czyli mur ten całą swą grubością posadowiony jest na działkach będących w ich użytkowaniu wieczystym. Jednocześnie z pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału Dróg i Mostów Urzędu Miasta R. ustalono, że granica pasa drogowego ulicy [...] kończy się na "licu przedmiotowego muru oporowego". W trakcie przeprowadzonej rozprawy administracyjnej potwierdzono, że mur ten jest obiektem budowlanym znajdującym się na działce należącej do wymienionych przedsiębiorstw. W ocenie przedstawiciela Wydziału Dróg i Mostów Urzędu Miasta R. umożliwia on prawidłowe funkcjonowanie stabilność i stateczność działek [...] i [...] a nadto ogranicza szerokość pasa drogowego, w taki sposób jak czynią to lica budynków z drugiej strony ulicy. Zdaniem Przedsiębiorstw B i A odległość od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub innych urządzeń wymienionych w ustawy o drogach publicznych (art. 4 pkt 1 i pkt 2) powinna wynosić co najmniej 0.75 m, co daje w rozpatrywanej sprawie podstawę do przyjęcie, iż przedmiotowy mur oporowy jest urządzeniem technicznym związanym z prowadzeniem i obsługą ruchu zgodnie z art. 4 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy. Analizując sprawę organ pierwszej instancji stwierdził, iż interpretacja przedstawiona przez zainteresowane Spółki jest nieracjonalna i nie można jej podzielić. Nie można bowiem doprowadzić do sytuacji, w której z mocy prawa następowałaby zmiana podmiotu uprawnionego do zawiadywania różnego rodzaju obiektami budowlanymi pozostającymi w obrębie pasa drogowego, niezależnie od tytułu prawnego (własność, ograniczone prawo rzeczowe czy inny). Interpretacja proponowana przez Spółki sprzeczna byłaby z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności. Należy zatem uznać, że prawo użytkowania gruntu, mając nadrzędny charakter w stosunku do prawa własności budynków i urządzeń na tym gruncie, decyduje o związanych z nim prawach i obowiązkach. Skoro więc użytkownikami wieczystymi działek, na którym posadowiony jest przedmiotowy mur pozostają wymienione powyżej Spółki B i A, to pozostają one także właścicielami wszystkich obiektów na tych działkach (także tego muru), a zatem pozostają podmiotami zobowiązanymi do jego utrzymania w należytym stanie. Zgodnie zaś z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe (wykonany remont), organ administracji umarza postępowanie.

W odwołaniu Spółka A wniosła o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Przedstawiając dotychczasowy przebieg sprawy podkreśliła, że fakt wykonania remontu przedmiotowego muru oporowego nie przesądza o bezprzedmiotowości postępowania, a dotychczasowe działania organów w sprawie nie ustaliły w sposób jednoznaczny i przesądzający podmiotu zobowiązanego do tego remontu. W ocenie skarżącej Spółki nie może bowiem o tym przesądzać przebieg granicy nieruchomości, a nawet fakt zlokalizowania go na działkach pozostających w wieczystym użytkowaniu Spółki. Przywołując przepisy ustawy o drogach publicznych Spółka wskazała, że do obowiązków zarządcy drogi należy utrzymanie pasa drogowego, nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich i in. w należytym stanie. Zatem obowiązek remontu przedmiotowego muru powinien spoczywać na Prezydencie Miasta R., jako zarządcy tej drogi.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wobec naprawy przedmiotowego muru oporowego postępowanie w tej części stało się bezprzedmiotowe i jedynym problemem do wyjaśnienia pozostała sprawa osoby zobowiązanej do utrzymania obiektu inżynierskiego leżącego na terenie przyległym do pasa drogowego. Organ odwoławczy powołując się na ustalenia organu pierwszej instancji podzielił jego stanowisko, że właściciel – wieczysty użytkownik działki nr [...]- czyli Spółka A jest właścicielem przedmiotowego muru oporowego. Mur ten mimo, iż jest budowlą inżynierską, nie jest urządzeniem drogi, stanowi jedynie zabezpieczenie terenu należącego do wnoszącej odwołanie Spółki. Dlatego też nie można podzielić twierdzenia Spółki, że mur ten jako obiekt inżynierski powinien być utrzymywany przez zarządcę drogi. Interpretacja taka, w ocenie organu odwoławczego, jest "zbyt daleko posuniętą i nieuprawnioną".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A Sp. z o.o. w R. wniosło o uchylenie przedstawionej powyżej decyzji jako wydanej z naruszeniem administracyjnego prawa procesowego i materialnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zwróciło uwagę, iż postępowanie prowadzone przez organy administracyjne nie wyjaśniło ponoszonych w sprawie wątpliwości, a przede wszystkim nie ustaliło w sposób jednoznaczny podmiotu zobowiązanego do naprawy przedmiotowego muru, co jest niezwykle istotne dla sprawy, gdyż mur naprawiło Przedsiębiorstwo B, a decyzja zobowiązująca do tej naprawy Przedsiębiorstwo A została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2006 r. W ocenie skarżącego Przedsiębiorstwa bezspornym w sprawie pozostaje fakt, iż w pasie drogowym ulicy [...] w R. jest drogowy obiekt inżynierski w postaci konstrukcji oporowej – tzw. mur oporowy. Nie można podzielić stanowiska organów, że utrzymywanie tego muru leży w gestii właściciela gruntu (nieruchomości) przyległego do pasa drogowego, gdyż zgodnie z art. 20 ustawy o drogach publicznych do zarządcy drogi należy utrzymywanie obiektów drogowych. Nie może budzić wątpliwości, że mur oporowy należy do urządzeń drogowych, a zatem do zarządcy drogi należy jego utrzymanie, czyli wykonywanie robót utrzymaniowych i zabezpieczających. Strona skarżąca kwestionując ustalenie granicy nieruchomości pozostającej w jej wieczystym użytkowaniu, podniosła, że nie zostało zbadane i ustalone kiedy - w jakiej dacie i przez kogo konstrukcja ta została wybudowana. W ocenie skarżącego ma to istotne znaczenia dla sprawy. Kwestionując ustalenia faktyczne oraz powołane przez organ pierwszej instancji przepisy, w tym także przepisy prawa cywilnego, wskazała, że w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy o drogach publicznych, według których na zarządcy drogi spoczywa obowiązek utrzymania drogowego obiektu inżynierskiego w postaci konstrukcji oporowej – muru oporowego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ pierwszej instancji ustalił w sposób nie budzący wątpliwości podmiot zobowiązany do przeprowadzenia remontu uszkodzonych fragmentów muru oporowego – czyli właścicieli nieruchomości, w granicach których ten mur jest zlokalizowany. Mur ten jest zabezpieczeniem dla terenu należącego m.in. do strony skarżącej, którego poziom jest wyższy od terenu drogi. Nie podlega także sporowi fakt, że jest on w całości zlokalizowany na działce skarżącej Spółki. Wobec wykonania przez stronę skarżącą nałożonego obowiązku wykonania prac remontowych, co zostało potwierdzone stosownym protokołem, dalsze prowadzenie postępowania w sprawie stanu technicznego muru oporowego stało się bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). Jednakowoż sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Analiza dostępnych w sprawie akt administracyjnych wskazuje, że decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nakazał, działając na podstawie art. 66 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, B Sp. z o.o. oraz A Sp...z o.o. w R., współwłaścicielom działki [...], wyremontowanie uszkodzonych fragmentów ceglanego muru oporowego ograniczającego wymienioną nieruchomość od strony ulicy [...]. Decyzja ta, utrzymana w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., w wyniku złożonej skargi przez A sp. z o.o., została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2006 r.

Orzekając ponownie w sprawie organ zobowiązany jest rozstrzygać uwzględniając obowiązujący w dacie orzekania stan faktyczny, który niewątpliwie może ulegać zmianie. I tak fakt wykonania remontu w trakcie ponownego orzekania przez organ pierwszej instancji nie budzi wątpliwości. Fakt ten został zgłoszony pismem z dnia [...] przez Przedsiębiorstwo B a także potwierdzony w wyniku przeprowadzonej kontroli przez organ nadzoru w dniu [...]. Uznano w tych warunkach, że decyzja nr [...] (podobnie jak i decyzja nr [...]- nakładająca ten obowiązek w stosunku do innej części muru) została wykonana.

Zgodnie z treścią art. 66 ustawy Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, a w rozpatrywanej sprawie nie podlegało dyskusji, iż stan techniczny przedmiotowego muru zagrażał zdrowiu i życiu, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zgodnie z treścią art. 61 ustawy Prawo budowlane, obowiązek utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 obciąża właściciela lub zarządcę obiektu. Skoro zatem przedmiotowy mur znajduje się na nieruchomości pozostającej w wieczystemu użytkowaniu strony skarżącej i niejako związany jest z tą nieruchomością, to obowiązek jego remontu skierowany do właściciela nieruchomości, na której przedmiotowy mur oporowy został zlokalizowany, skierowany został do właściwego, zobowiązanego podmiotu. Nie podlega więc wątpliwości, że dalsze postępowanie w tej sprawie, wobec uzyskania efektu w postaci wyremontowania stwarzającego niebezpieczeństwo zawalenia muru, stało się bezprzedmiotowe.

Wątpliwości zgłaszane przez stronę skarżącą nie zasługują na uwzględnienie. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie wykazało bowiem ponad wszelką wątpliwość, że nieruchomość, w granicach której usytuowany jest przedmiotowy mur oporowy, pozostaje w wieczystym użytkowaniu Przedsiębiorstwa A, czyli mur stanowi tym samym własność przedsiębiorstwa. Art. 61 Prawa budowlanego nakłada obowiązek prawidłowego utrzymywania i użytkowania obiektu na właściciela lub zarządcę, jednakże z redakcji tego przepisu wynika, że w pierwszej kolejności obowiązek ten spoczywa na właścicielu.

W tych warunkach zasadnie organ uznał, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i na mocy art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowanie umorzył.

W ocenie składu orzekającego, także organ odwoławczy słusznie przyjął, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania. W istocie bowiem stwierdzenie, że nałożony decyzją obowiązek został wykonany musi prowadzić do wniosku, iż dalsze postępowanie w sprawie wydania decyzji jest niedopuszczalne i bezprzedmiotowe.

Argumenty strony skarżącej, iż w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy o drogach publicznych nie mogą być uwzględnione, gdyż ponad wszelką wątpliwość przeprowadzone postępowanie ustaliło umiejscowienie przedmiotowego muru oporowego, stwierdzając jednoznacznie, że w całości mur ten znajduje się na działce, której wieczystym użytkownikiem jest skarżąca Spółka. Prowadzenie postępowania, w zakresie o którym mówi skarżąca w skardze wykracza poza ramy postępowania administracyjnego i może być przedmiotem sporu przez sądem powszechnym.

Mając na względzie powyższe argumenty, nie stwierdzając naruszenia prawa skutkującego uznaniem skargi za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę.