Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 805/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7; art. 77 § 1; art. 80; art. 107 § 3; art. 136; art. 138 § 1 pkt 2 i § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 1 i 2; art. 8 ust. 1; art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie: WSA Ewa Ibrom,, WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody L. z dnia [..] nr [..] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania C. K., Wojewoda L. uchylił decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] kwietnia 2014 r. i odmówił wymeldowania C. K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w L.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. T. K., będąca współwłaścicielką nieruchomości, wniosła o wymeldowanie jej męża – C. K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w L. Wnioskodawczyni wskazała, że jej mąż w dniu [...] listopada 2013 r. na własne życzenie wyprowadził się z domu do ośrodka opieki społecznej w L., przy ulicy K., gdzie obecnie przebywa. Podniosła również, że zameldowanie męża ma istotny wpływ na wysokość opłat komunalnych związanych z eksploatacją jej nieruchomości.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. wymeldował C. K. z lokalu przy ul. [...] w L. Organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podniósł, że spełniona została przesłanka wymeldowania wynikająca z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.). Obecnie C. K. swoje życie koncentruje w Domu Pomocy Społecznej "K." w L., gdzie jest zameldowany na pobyt czasowy do dnia [...] listopada 2014 r.

Od powyższej decyzji C. K. wniósł odwołanie. Wskazał, że jest osobą niepełnosprawną, po przebytym w listopadzie 2006 r. udarze mózgu z prawostronnym niedowładem kończyn, zaliczonym do pierwszej grupy inwalidztwa. Przebywa od [...] listopada 2013 r. w domu opieki społecznej, gdzie zameldowany jest na pobyt czasowy, do dnia [...] listopada 2014 r. Dodał, że nie wyprowadził się dobrowolnie, lecz z uwagi na to, że potrzebował pomocy, odpoczynku, czasowej opieki i rehabilitacji. Ponadto, jego żona nadużywała alkoholu i znęcała się nad nim psychicznie i fizycznie.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Wojewoda L. uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił wymeldowania C. K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w L. Wojewoda, powołując się na formułowany w orzecznictwie administracyjnym pogląd, wskazał, że zameldowanie czasowe stanowi potwierdzenie, że strona dopełniła nałożonego przepisami ustawy obowiązku meldunkowego. Dopóki czasowe zameldowanie nie zostanie uznane za niezgodne z ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tak długo nie może być kwestionowane zameldowanie na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie do innego lokalu (wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. II OSK 263/06; wyrok WSA w Opolu z dnia 9 czerwca 2005 r., sygn. II SA/Op 255/04) . Oznacza to, że strona dopełniła obowiązku meldunkowego. Zameldowanie na pobyt czasowy, zgodnie z prezentowaną linią orzecznictwa administracyjnego wyrażoną w wyżej przywołanych wyrokach, wyklucza możliwość kwestionowania zameldowania na pobyt stały. Nie ma przy tym znaczenia, czy strona nadal korzysta z mieszkania, w którym ma zameldowanie na pobyt stały, czy też nie korzysta. Zdaniem Wojewody, skoro organ ewidencyjny nie uwzględnił stanowiska sądownictwa administracyjnego, zaskarżoną decyzję należało uchylić i odmówić wymeldowania C. K. z miejsca pobytu stałego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, T. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w związku z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie sprowadzające się do przyjęcia, że w sytuacji, w jakiej znalazł się C. K. nie zachodzą przesłanki uzasadniające jego wymeldowanie z lokalu usytuowanego przy ul. [...] w L. W opinii skarżącej z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że C. K. opuścił dobrowolnie dotychczasowe miejsce stałego pobytu w domu swojej żony przy ul. [...] w L. w celu przebywania w Domu Pomocy Społecznej "K." w L. Jego wolę zamieszkiwania w innym miejscu, niż miejsce stałego zameldowania należy ocenić jako trwałą, zwłaszcza w aspekcie nieodwracalności ubytków zdrowia po wylewie, jaki przeszedł C. K. i postępowaniem procesów chorobowych w związku z jego wiekiem. Skarżąca wskazała na poważny konflikt między małżonkami powstały na tle wieloletniego niełożenia na utrzymanie rodziny i nieinteresowania się jej losem w tym losem dorosłej, całkowicie ubezwłasnowolnionej i niepełnosprawnej psychicznie i częściowo fizycznie córki. Wskazała również na poważne po wylewie schorzenia C. K. i niewątpliwą potrzebą sprawowania nad nim stałej profesjonalnej opieki, jaką uzyskuje w obecnym miejscu zamieszkania (Dom Pomocy Społecznej). Zdaniem skarżącej okoliczność, że Dom Pomocy Społecznej "K w L. jest miejscem, które C. K. traktuje jako swoje stałe miejsce zamieszkania potwierdził w zeznaniach on sam, wskazując, że niewymeldowanie się z pobytu stałego jest powodowane jedynie toczącym się postępowaniem o zwrot nakładów na dom należący do skarżącej, zaś w obecnym miejscu stałego zamieszkania przy ul. [...] w L. chciałby, o ile sąd powszechny przyzna mu tę możliwość, przebywać przez jeden miesiąc w roku. W związku z tym, w opinii skarżącej, organ II instancji prawidłowo interpretując i stosując wskazane wyżej przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 25 Kodeksu cywilnego winien był stwierdzić, że miejscem, w którym od prawie roku koncentrują się funkcje życiowe C. K., które traktuje jako swoje stałe miejsce zamieszkania i co do którego ma zamiar stałego przebywania jest Dom Pomocy Społecznej "K." w L., a nie miejsce, w którym obecnie C. K. jest zameldowany na stałe.

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy przez niezastosowanie art. art. 7, 9, 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej: K. p. a. (przy jednoczesnym braku przesłanek określonych w art. 10 § 2 K.p.a.) oraz art. 77 § 1 i 2 K.p.a., polegające na ograniczeniu skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w tym prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a w konsekwencji pozbawienie jej prawa aktywnego uczestnictwa w wyjaśnieniu sprawy i możliwości zapoznania się z wszystkimi zebranymi dowodami oraz zgłaszania nowych dowodów w odniesieniu do rozpatrywanego odwołania, jak również niezbadaniu przez organ II instancji charakteru pobytu C. K. w Domu Pomocy Społecznej "K." pod kątem jego trwałości bądź tymczasowości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, wywołującymi konieczność uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nie wiadomo z jakich okoliczności faktycznych skarżąca wywodzi zarzut naruszenia przepisu 9 K.p.a., według którego organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Skarżąca nie wskazała kiedy i w jako sposób organ naruszył zasadę informowania wynikającą z art. 9 K.p.a. Ze sformułowania zarzutu i umieszczenia go w powiązaniu z zarzutem naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., wyrażającego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, zdaje się wynikać, że skarżąca błędnie utożsamia, jako identyczne, przesłanki naruszenia obydwu tych przepisów.

Zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. dotyczy – jak wynika z treści skargi – stadium postępowania przed organem II instancji. Według wymienionego przepisu organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. zawiadomił skarżącą o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami i dowodami oraz wypowiedzenia się co do nich. Nie uczynił tego organ drugiej instancji, ale też nie prowadził żadnego dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Z akt sprawy wynika, że do odwołania C. K. dołączone były kopie dokumentów. Jednakże z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wynika, aby te dokumenty były podstawą innych lub dodatkowych ustaleń niż te, które były możliwe na podstawie dowodów zgromadzonych przez organ pierwszej instancji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może być skutecznie podniesiony tylko, jeżeli stawiająca zarzut strona wykaże, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności na skutek uniemożliwienia stronie dokonania konkretnych czynności procesowych (np. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1098/10, SIP Lex nr 786594). Skarżąca wprawdzie twierdziła, że została pozbawiona możliwości zgłaszania po zapoznaniu się z zebranymi materiałami nowych dowodów "w odniesieniu do rozpatrywanego odwołania", ale nie skonkretyzowała jakie to miałyby być dowody i jakich istotnych dla rozpatrzenia sprawy okoliczności miały dotyczyć.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 i 2 K.p.a. Co do naruszenia art. 77 § 2 K.p.a. ponownie nie wiadomo z jakich okoliczności faktycznych skarżąca wywodzi zarzut naruszenia przepisu, pozwalającego organowi w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Z akt sprawy nie wynika, aby miały miejsce okoliczności, w których organ powinien byłby rozważać zastosowanie wymienionego przepisu.

W myśl art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, która oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Wyrazem tej zasady są obowiązki nałożone na organ administracji publicznej w art. 77 § 1 i 80 K.p.a. Według tych przepisów organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona.

Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy nie naruszył wymienionych w skardze przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., a także art. 80 K.p.a. W sprawie został zebrany i rozpatrzony cały potrzebny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, a rozpatrzenie tego materiału dowodowego doprowadziło do ustaleń faktycznych, które stały się podstawą stwierdzenia, że w dacie wydawania decyzji przez organ odwoławczy C. K. przebywający w domu pomocy społecznej z zameldowaniem czasowym nie opuścił trwale miejsca pobytu stałego (miejsca zameldowania na pobyt stały).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Jeżeli tego obowiązku nie dopełni, wówczas organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania takiej osoby. Pobytem stałym, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, jest zamieszkiwanie osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Tak rozumiany pobyt stały wiąże się z elementem faktycznego przebywania w danym miejscu z wolą koncentracji w tym miejscu swoich spraw życiowych. Wówczas nieobecności w danym miejscu, nawet jeżeli trwają dłużej, wiążą się ze zwykłymi lub nadzwyczajnymi potrzebami życiowymi, które jednak nie powodują zmiany miejsca koncentracji spraw życiowych, ani nie unicestwiają woli i zamiaru stałego przebywania w miejscu stałego pobytu.

Przesłanką, która zawsze musi być spełniona, by możliwe było wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego jest ustalenie, że osoba ta opuściła miejsce zameldowania trwale, z zaniechaniem koncentrowania swoich spraw życiowych w tym miejscu. Cecha trwałości opuszczenia miejsca zameldowania nie musi występować w chwili opuszczania miejsca stałego pobytu. Ustalenie, że opuszczenie miejsca pobytu jest trwałe może być wynikiem oceny późniejszych okoliczności, które wskazują na utratę przez daną osobę zamiaru stałego przebywania w określonym miejscu.

Według decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] września 2013 r. C. K. został skierowany do domu pomocy społecznej na pobyt stały jako osoba w podeszłym wieku, niepełnosprawna, nie mogąca samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Z pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie (MOPR) w L. z dnia [...] października 2012 r. oraz z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2012 r. wynika, że MOPR nie mógł zapewnić pomocy w formie usług opiekuńczych na miejscu ze względu na brak zgody żony podopiecznego i niewpuszczanie opiekunki do domu.

Sformułowanie w decyzji o skierowaniu podopiecznego, że kieruje się go na pobyt stały nie oznacza ustalenia nowego miejsca pobytu stałego, lecz że pobyt może być nieprzerwany i że nie określa się czasu tego pobytu. Sam fakt ciągłego przebywania w domu pomocy społecznej w związku z niepełnosprawnością i koniecznością uzyskania pomocy w codziennym funkcjonowaniu sam w sobie nie musi przesądzać o tym, że osoba skierowana do domu pomocy społecznej opuściła swoje dotychczasowe miejsce pobytu trwale z zamiarem nieprzebywania już w tym miejscu. Należy w takim przypadku ocenić, czy okoliczności zmieniające się w związku z upływem czasu przemawiają za ustaleniem, że przebywający w domu pomocy społecznej trwale opuścił swoje dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Na przykład długotrwały pobyt w domu pomocy społecznej, któremu towarzyszy zmiana stosunków osobistych i rodzinnych, która uniemożliwia zamieszkanie podopiecznego z osobami pozostałymi w lokalu będzie świadczyć o trwałym opuszczeniu miejsca stałego zameldowania. Okolicznością, która może dawać podstawę do oceny charakteru opuszczenia miejsca pobytu jako nietrwałego jest utrzymywanie w lokalu centrum życiowego przez zachowanie więzi, na przykład przez regularne, choćby krótkotrwałe, powroty do lokalu nawet w dużych wielomiesięcznych odstępach czasu.

W rozpoznawanej sprawie nie można przyjąć, że C. K. rozpoczynając swój pobyt w domu pomocy społecznej uczynił to zamiarem trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Świadczy o tym okoliczność, że niezwłocznie zameldował się w domu pomocy społecznej na pobyt czasowy do [...] listopada 2014 r., odmawiając wyrażenia zgody na zameldowanie na pobyt stały (pismo dyrektora Domu Pomocy Społecznej "K." w L. z [...] marca 2014 r.). Jeden z przedstawionych przez C. K. motywów niewymeldowania się z pobytu stałego, dotyczący uzyskania zwrotu nakładów na utrzymanie domu nie ma istotnego znaczenia. Natomiast znaczenie ma okoliczność, że C. K. jednocześnie chciał mieć zapewniony pobyt w domu w miejscu stałego zameldowania przez okres jednego miesiąca w roku w samodzielnym pokoju. Kwestia czy będzie to możliwe, biorąc pod uwagę układ stosunków osobistych i majątkowych między małżonkami, nie ma w badanej sprawie istotnego znaczenia, bowiem chodzi jedynie o ocenę, czy C. K. rozpoczynając pobyt w domu pomocy społecznej uczynił to z zamiarem trwałego opuszczenia miejsca stałego zameldowania.

Wojewoda swoje stanowisko oparł przede wszystkim na ustaleniu, że uczestnik postępowania zameldowany jest na pobyt czasowy w domu opieki społecznej. W okolicznościach faktycznych badanej sprawy organ odwoławczy wyciągnął z tej okoliczności prawidłowe wnioski. Według art. 8 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 3 miesiące jest obowiązana zameldować się na pobyt stały, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego. Za okoliczności uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące uważa się w szczególności: 1/ wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego; 2/ pobyt związany z kształceniem się, leczeniem, wypoczynkiem lub ze względów rodzinnych; 3/ odbywanie czynnej służby wojskowej; 4/ pobyt w zakładach karnych i poprawczych, aresztach śledczych, schroniskach dla nieletnich i zakładach wychowawczych. Wyliczenie w wymienionym wyżej przepisie jest przykładowe, o czym świadczy użycie sformułowania "w szczególności". W związku z tym pobyt w domu pomocy społecznej należy uznać za okoliczność uzasadniającą zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące, bowiem ma on charakter podobny do niektórych z tych okoliczności, które są wymienione w powołanym wyżej przepisie.

W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że C. K. zameldował się na pobyt czasowy w domu pomocy społecznej na okres roku, a więc na okres przekraczający 3 miesiące, po upływie których w zasadzie należy zameldować się na pobyt stały. Prezydent Miasta L. dopuszczając do zameldowania na okres przekraczający 3 miesiące i utrzymując takie zameldowanie dał wyraz temu, że popyt w domu pomocy społecznej jest jedną z tych okoliczności, która według ustawy dopuszcza zameldowanie na pobyt czasowy przekraczający 3 miesiące.

Wprawdzie pogląd Wojewody L., że zameldowanie na pobyt czasowy wyklucza kwestionowanie zameldowania na pobyt stały jest za daleko idący, podobnie jak prezentowany niekiedy w orzecznictwie pogląd, że bez wyeliminowania z obrotu prawnego czasowego zameldowania nie można uznać, że strona bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce zamieszkania, w którym zameldowania jest na pobyt stały (wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. II OSK 263/06, SIP Lex nr 321529). Można natomiast przyjąć, że dopóki utrzymywanie czasowego zameldowania nie zostanie uznane za niezgodne z przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tak długo nie może być kwestionowane zameldowanie na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie się do innego lokalu. Takie zakwestionowanie prawidłowości zameldowania na pobyt czasowy nie wymaga wyeliminowania tego zameldowania z obrotu prawnego i może nastąpić także jako ustalenie okoliczności faktycznej w postępowaniu o wymeldowanie z pobytu stałego.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy orzekał w dniu [...] czerwca 2014 r., a więc po upływie tylko nieco więcej niż połowy okresu, na który nastąpiło zameldowanie na pobyt czasowy, w okolicznościach kiedy organ meldunkowy uznał za usprawiedliwione zameldowanie na okres przekraczający 3 miesiące. Nie można więc było uznać, w sytuacji kiedy C. K. kilka miesięcy wcześniej rozpoczął pobyt w domu pomocy społecznej bez zamiaru trwałego opuszczenia miejsca stałego pobytu, że w związku z upływem czasu nastąpiły takie okoliczności, które przemawiają za ustaleniem, że trwale opuścił on swoje dotychczasowe miejsce pobytu stałego.

Podkreślić przy tym należy, że sąd administracyjny ocenia prawidłowość decyzji według stanu faktycznego i prawnego z daty wydania ocenianej decyzji. Okoliczności faktyczne, które miały miejsce później, w tym trwanie pobytu w domu pomocy społecznej i kolejne zameldowanie na pobyt czasowy nie mogą mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. jest decyzją merytoryczną reformacyjną. Przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. daje organowi odwoławczemu możliwość uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości lub części i w tym zakresie samodzielnego orzeczenia co do istoty sprawy. Jeżeli organ administracji publicznej, działając w trybie odwoławczym, nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1441/08, SIP Lex nr 597285; wyrok WSA w Warszawie z dnia z dnia 8 maja 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 222/09, SIP Lex nr 550467). Z kolei przewidziana w art. 138 § 2 K.p.a. możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Decyzja kasacyjna nie może więc być wydana w innych sytuacjach, niż wskazane w art. 138 § 2 K.p.a. i żadne inne wady decyzji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji tego typu (zob. wyrok NSA: z dnia 25 maja 1983 r. w sprawie sygn. akt II SA 403/83, ONSA 1983, Nr 1, poz. 38, z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie sygn. akt II OSK 633/05, SIP Lex nr 198333).

Zdaniem Sądu zostały spełnione przesłanki uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenia merytorycznego przez organ odwoławczy.

Biorąc pod uwagę wszystkie omówione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).