Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 93/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 pkt 10, art. 14, art. 23, art. 99 ust. 1 pkt 11, art. 23, art. 106 ust. 2 pkt 4, ust. 3, 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1990
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.
article: art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2018 roku sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Wojewody [...] polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 14 listopada 2017 r. R. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody [...] polegającą na niewydaniu decyzji (pozytywnej bądź negatywnej) w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W skardze tej skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Nadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków N. D. oraz A. C. na okoliczność tego, że skarżąca wykonała zobowiązanie organu, organ bezpodstawnie nie dopuścił skarżącej do czynności polegającej na złożeniu odcisku linii papilarnej i nie istnieją żadne podstawy do tego, aby organ nie wydał decyzji.

Skarżąca zarzuciła organowi administracji:

1. naruszenie przepisów postępowania-mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 64 § 2 k.p.a. polegające na niezasadnym pozostawieniu podania bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia braków formalnych wskazanych przez organ w sytuacji gdy:

a. organ wezwał skarżącą bezzasadnie do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie prawidłowego formularza wniosku na pobyt czasowy, w sytuacji gdy formularz wypełniony przez skarżącą był poprawny, różnił się jedynie układem stron;

b. skarżąca w wyznaczonym przez organ terminie udała się do organu, gdzie okazała paszport, tym samym uzupełniła brak formalny, wyraziła wolę złożenia odcisków linii papilarnych, jednak organ uniemożliwił jej tą czynność stwierdzając, że dopóki formularz nie zostanie poprawiony, nie jest możliwy złożenie odcisków linii papilarnych;

c. przedstawienie przez stronę kopii dokumentu winno być potraktowane jako przynajmniej zasygnalizowanie, że dowód istnieje i to organ winien, jeżeli uzna, że kserokopia nie jest wystarczająca, podjąć działania w celu uzyskania oryginału czego organ w niniejszej sprawie nie uczynił,

2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia działań (niezależnie od faktu, iż skarżąca przedstawiła paszport i spełniła warunek organu w tym zakresie) w celu uzyskania samodzielnie oryginału dokumentu podróży;

3. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 6 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej złożenia odcisków linii papilarnych (gdy stawiła przed organem, a czego organ nie kwestionuje) do czasu poprawienia formularza, który był wypełniony prawidłowo, co pozbawiło skarżącą prawa ubiegania się o zezwolenia na pobyt czasowy, w sytuacji gdy pełnomocnicy skarżącej wielokrotnie kontaktowali się z organem oferując pomoc w pozytywnym rozpatrzeniu sprawy, jednak organ do chwili obecnej nie wydał decyzji w sprawie.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiając stan faktyczny sprawy podniosła, że w dniu 10 lutego 2017 r. wniosła o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy. W dniu 29 marca 2017 r. Wojewoda [...] wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy poprzez przedłożenie ważnego dokumentu podróży, prawidłowego formularza oraz złożenia odcisków linii papilarnych. Skarżąca w wyznaczonym terminie udała się do organu, gdzie okazała paszport oraz chciała złożyć odciski palców. Organ uniemożliwił jej jednak dokonanie tej czynności tłumacząc to faktem, że formularz jest błędnie wypełniony. Skarżąca niezwłocznie poinformowała swojego pełnomocnika o tym, że organ pozbawił ją możliwości wykonania zobowiązania. Skarżąca podniosła także, iż organ niezasadnie wskazał, że formularz jest wypełniony nieprawidłowo (prawidłowość wypełnienia formularza potwierdził m.in. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców). Działanie polegające na uzależnieniu możliwości złożenia odcisków od wypełnienia prawidłowo formularza nie znajduje uzasadnienia w obecnie obowiązujących przepisach prawa. Żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie upoważnia organu do uzależnienia możliwości złożenia odcisku palców od wcześniejszego prawidłowo wypełnionego formularza. Skarżąca przedstawiła paszport organowi, a tym samym spełniła ciążący na niej obowiązek również w tym zakresie. Nadto nawet gdyby przyjąć, że skarżąca przedstawiła jedynie ksero dokumentu (przy składaniu wniosku), nie mogło to stanowić podstawy do pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Organ nie wydając decyzji, pozostaje w stanie bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podniósł, że w dniu 10 lutego 2017 r., za pośrednictwem operatora pocztowego, skarżąca wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia 29 marca 2017 r. organ I instancji wezwał stronę, na podstawie art 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych wniosku w postaci: przedstawienia ważnego dokumentu podróży, dostarczenie prawidłowego formularzu wniosku oraz osobistego stawiennictwa celem pobrania odcisków linii papilarnych. Skarżąca została pouczona, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Z uwagi na nieusunięcie braków formalnych w wyznaczonym terminie, który bezskutecznie upłynął w dniu 11 kwietnia 2017 r. Wojewoda [...] pismem z dnia 12 maja 2017 r. zawiadomił skarżąca o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Zawiadomienie zostało wysłane zgodnie z żądaniem skarżącej na adres: ul. [...], [...] oraz na adres pełnomocnika pracodawcy, tj. A. Sp. z o.o., [...], ul. [...]. W dniu 24 maja 2017 r. pełnomocnik pracodawcy N. D. złożyła zażalenie na niezałatwienie przez Wojewodę [...] w terminie określonym w art. 35 k.p.a. wniosku o udzielenie skarżącej zezwolenie na pobyt czasowy poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W ocenie organu II instancji wniosek złożony przez skarżącą zawierał braki formalne. Wojewoda [...] był zobligowany do wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Pracodawca skarżącej w dniu 14 kwietnia 2017 r., podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu, został poinformowany, że wezwanie do uzupełnienia prawidłowego formularza wniosku jest nieprawidłowe. Jednocześnie pracodawca został powiadomiony, że wskazany brak nie jest jedynym brakiem formalnym, który skarżąca jest zobowiązana uzupełnić. N. D. w piśmie z dnia 24 maja 2017 r. skupiła swoją uwagę na wezwaniu do dostarczenia prawidłowego formularza wniosku. Jak wykazała analiza organu II instancji, formularz wniosku był zgodny z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej polskiej z dnia 21 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 2314). W dniu [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał postanowienie, w którym uznał zażalenie za nieuzasadnione. Skarżąca nie stawiła się osobiście w siedzibie organu. Nie uzupełniła braków formalnych w postaci oddania odcisków linii papilarnych oraz okazania oryginału ważnego dokumentu podróży.

Na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę oraz oświadczył, że nie orientuje się, w jakim dniu skarżąca zgłosiła się do Urzędu Wojewódzkiego w [...], do jakiego wydziału oraz z jakim urzędnikiem rozmawiała. Nie wie, jaki dokument podróży okazała skarżąca. Pełnomocnicy organu administracji wnieśli o jej oddalenie. Pełnomocnik E. G. oświadczyła, że gdyby skarżąca zgłosiła się do Urzędu Wojewódzkiego w [...], to zostało by to odnotowane w ogólnopolskim systemie "Pobyt", pobrano by odciski palców i została by sporządzona kserokopia paszportu potwierdzona za zgodność. W czasie rozmowy telefonicznej w dniu 14 kwietnia 2017 r. N. D. nie mówiła, że skarżąca zgłosiła się do Urzędu Wojewódzkiego w [...] i nie chciano pobrać od niej odcisków palców.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie zaś z art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności i jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, w przypadku uwzględnienie skargi na bezczynność Sąd w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Zgodnie z treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – patrz: ONSAiWSA 2014/1/2, Prok.i Pr.-wkł. 2014/11-12/48, LEX nr 1356405, OSP 2014/5/53.

W uchwale tej NSA jednoznacznie rozstrzygnął, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania podjęta w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie należy do kategorii innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest wniosek skarżącej z dnia [...], nadany do Wojewody [...] w dniu 10 lutego 2017 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pismem z dnia 29 marca 2017 r. organ wezwał R. B., na podstawie art. 106 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 1990 ze zm.), do osobistego stawienia się w urzędzie celem pobrania linii papilarnych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odmowy wszczęcia postępowania oraz w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych wniosku, tj. przedstawienia oryginału ważnego dokumentu podróży i prawidłowego formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie powyższych braków we wskazanym terminie 7 dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że w szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający tożsamość (art. 106 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach). Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 4 kwietnia 2017r. na podany przez stronę adres do korespondencji (k. 51 akta administracyjne).

Skarżąca została zatem pouczona o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych wniosku we wskazanym terminie. Ponieważ R.B. nie uzupełniła braku w postaci przedstawienia oryginału ważnego dokumentu podróży (art. 106 ust. 2 i art. 23), organ pismem z dnia 12 maja 2017 r. poinformował ją o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Skarżąca składając skargę na bezczynność organu w rozpatrzeniu jego wniosku zakwestionowała powyższe stanowisko organu.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach - cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 105 ust. 2 ustawy).

O tym jakie wymagania musi spełniać wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz jakie są wymagane do niego załączniki rozstrzyga art. 106 ust. 2 i 3 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Zgodnie z brzmieniem art. 106 ust. 2 i 3 obowiązującym w dacie złożenia wniosku, cudzoziemiec przedstawia ważny dokument podróży i dołącza do wniosku:

1) aktualne fotografie;

2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający tożsamość (art. 106 ust. 3 ustawy).

Z powyższego wynika, że przedstawienie ważnego dokumentu podróży przez cudzoziemca przy złożeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy stanowi wymóg formalny, którego niespełnienie uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Przedstawienie ważnego dokumentu podróży służy zweryfikowaniu tożsamości cudzoziemca. Wprawdzie ustawodawca przewidział, że cudzoziemiec może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość, ale obwarował to warunkami. Musi to być szczególnie uzasadniony przypadek, że cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i jednocześnie nie ma możliwości jego uzyskania.

Z treści art. 106 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wynika wprost obowiązek przedłożenia dokumentu podróży do wniosku, który będzie następnie rozpatrywany merytorycznie. Nie chodzi zatem o żadne dokumenty potwierdzające dane, których wykazanie stanowić będzie wypełnienie przesłanek ustawowych umożliwiających uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy, lecz o formalne potwierdzenie tożsamości. W tej sytuacji trudno przyjąć, że można wszcząć postępowanie w sprawie cudzoziemca, który domagając się wszczęcia postępowania nie jest w stanie należycie udokumentować swoich danych osobowych, ponieważ nie przedstawia ważnego dokumentu podróży, który dla cudzoziemca jest podstawowym dokumentem tożsamości. Niezłożenie dokumentu tożsamości przez skarżącego stanowił w tym przypadku brak formalny uniemożliwiający co do zasady prowadzenie postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2049/15).

Wobec powyższych zapisów ustawowych należy uznać, że z art. 106 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wynika jednoznaczny obowiązek przedstawienia ważnego dokumentu podróży. Słowo przedstawia oznacza, że strona powinna osobiście ww. dokument okazać w urzędzie. W tej sytuacji dokument ten należy traktować jako element wymagań formalnych wniosku.

W świetle zaś ww. art. 106 ust. 2 ustawy nieprzedstawienie ważnego dokumentu podróży należy potraktować jako brak formalny wniosku. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK1674/13 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdzono, że art. 64 § 2 k.p.a. ma zastosowanie, jeżeli z przepisów prawnych wynika jednoznacznie obowiązek dołączenia do wniosku o wszczęcie postępowania określonych (a więc konkretnych) dokumentów jako elementów formalnych tego wniosku. Za element formalny wniosku należy traktować również to, co powinno towarzyszyć wnioskowi i jest niezbędne do nadania biegu sprawie, niekoniecznie zaś stanowi element treści samego wniosku.

Dlatego organ nie dopuszcza się bezczynności polegającej na niewydaniu decyzji merytorycznej w terminie wskazanym w k.p.a., w sytuacji niezłożenia dokumentu tożsamości przez cudzoziemca, co stanowi brak formalny uniemożliwiający co do zasady prowadzenie postępowania administracyjnego.

To, że formularz wniosku był zgodny z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 grudnia 2015r. (Dz.U. z 2015r., poz. 2314), nie oznacza, że obowiązkiem skarżącej nie było osobiste stawienie się w urzędzie i okazanie dokumentu podróży.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, z materiału dowodowego wynika, że R. B. nie stawiła się w urzędzie i nie przedstawiła ważnego dokumentu podróży. Potwierdzeniem powyższego jest rejestr cudzoziemców - Ogólnopolska Baza "Pobyt", w której rejestrowana jest każdorazowa obecność cudzoziemca w urzędzie. Skoro z ewidencji, rejestrów i wykazów wynika, że R.B. nie stawiła się osobiście w siedzibie organu I instancji celem okazania oryginału ważnego dokumentu podróży, to wobec nieuzupełnienia braku formalnego zasadne było pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania. Wspomnieć tylko należy, że także na rozprawie w dniu 21 marca 2018r. pełnomocnik skarżącej nie potrafił wyjaśnić którego dnia R.B. rzekomo stawiła się w Urzędzie Wojewódzkim w [...], do jakiego wydziału się zgłosiła, z jakim urzędnikiem rozmawiała oraz jaki dokument podróży okazała. W ocenie Sądu brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie zezwolenie na pobyt czasowy cudzoziemca.

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy pobiera się odciski linii papilarnych. Stosownie do treści art. 13 pkt 10 ustawy w rejestrach i ewidencji prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane dane lub informacje dotyczące cudzoziemca - odciski linii papilarnych.

W myśl art. 14 ustawy - odciski linii papilarnych pobiera się od cudzoziemca za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków.

Natomiast zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 11 ustawy - cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, gdy przy składaniu wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy nie złożył odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu, choć był do tego obowiązany.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie złożyła przy składaniu wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy odcisków linii papilarnych. Organ jednak pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania z uwagi na uprzednie niezłożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przez cudzoziemca osobiście, pomimo wezwania przez wojewodę do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, oraz z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego, tj. nieprzedstawienie ważnego dokumentu podróży.

Zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 6 k.p.a. To na cudzoziemcy ciąży obowiązek złożenia ważnego dokumentu podróży. Nie ma podstaw do przenoszenia takiego obowiązku na organ. Z akt sprawy nie wynika też, że skarżąca stawiła się w urzędzie osobiście. R.B. nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność obecności w urzędzie celem osobistego złożenia wniosku, przedstawienia dokumentu podróży oraz złożenia odcisków linii papilarnych. Przesłuchanie świadków wskazanych przez skarżącą na okoliczność potwierdzenia wykonania zobowiązania organu nie wniosłoby nic nowego do sprawy, w sytuacji gdy z dokumentacji urzędu bezsporne wynikało, że R.B. nie stawiła się w nim. Ponadto wskazana jako świadek N. D. pismem z 12 kwietnia 2017 r. podnosiła, że wnioskodawca stawił się na wezwanie urzędu. Twierdzenie to było gołosłowne, nie zostało poparte żadnymi dowodami. Jednocześnie podkreślić należy, że skoro N. D. w rozmowie telefonicznej z pracownikiem urzędu ustaliła, jakie braki formalne skarżąca winna uzupełnić, to powinna tę informację przekazać skarżącej, ponieważ jak wynika z akt sprawy była upoważniona do podpisania załącznika nr 1 do wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i prace, jego korygowania oraz składania wszelkich oświadczeń z nim związanych w imieniu pracownika R. B. Mimo to braki wniosku nie zostały uzupełnione.

W tym miejscu podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych formułowane jest stanowisko, że rygor o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. odnosi się tylko do nieusunięcia braków pisma, nie zaś do usunięcia braków wskazanych w wezwaniu po wyznaczonym terminie. Tak więc w sytuacji, gdy strona usunęłaby brak po terminie określonym w art. 64 § 2 k.p.a., lecz przed wysłaniem do strony pisma informującego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, stosowanie przepisu byłoby niedozwolone. W związku z tym w orzecznictwie przyjął się pogląd, że uzupełnienie braków pisma po terminie wyznaczonym wezwaniem, skutkuje przyjęciem, że podanie wniesiono w dacie uzupełnienia braków. Za termin wniesienia żądania uznać należy zatem termin uzupełnienia jego braków w trybie określonym w art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2184/13; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro w rozpoznawanej sprawie wniosek nie został uzupełniony w terminie wskazanym w piśmie z dnia 29 marca 2017 r. oraz nie został uzupełniony po tym terminie, to prawidłowo organ pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Niezasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 64 § 2 k.p.a, bowiem brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i wydania decyzji administracyjnej.

Z tych wszystkich względów, sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

R.T.