Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 889/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3 art. 280 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D i M W oraz M W i J W w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. sygn. akt [...] postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. skarżący D W, M W, M W i J W złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. sygn. akt [...], przy czym skarżący D W i M W podpisali skargę o wznowienie postępowania w imieniu własnym oraz "z upoważnienia aa".

Z treści skargi wynika, że skarżący swoją skargę o wznowienie postępowania uzasadniają: oparciem wyroku "na dokumentach przerobionych podrobionych i fałszowanych"; wykryciem "okoliczności sprawy, które nie były brane pod uwagę w poprzednim procesie a mianowicie, że Starostwo Powiatowe w T. wraz z Burmistrzem Gminy w T. dopisywało fałszowanymi księgami wieczystymi Z. grunty"; rażącym naruszeniem "art. 145 § 1 p 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 § 2 kpa, art. 156 § 1, 2, kpa" oraz rażącym naruszeniem "Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w art. 2, 7, 21 p 1 i 2, art. 31 p 1, 2, 3, art. 32 p 1 i 2, art. 45 p 1, art. 45 p 1, 51 p 3 i 4. art. 61 p 1 i 2, art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 15, 24, 25, art. 75 § 1 , 77 § 1 kpa, 89 § 1 kpa, 139 kpa, art. 105 § 1 kpa".

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 grudnia 2011 r. pełnomocnicy M W i J W - D W, M W zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania tego pisma pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis wezwania doręczono D W w dniu 2 stycznia 2012 r. M W wezwanie doręczono w tym samym dniu, w trybie art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a."), (zwrotne potwierdzenie odbioru).

Do dnia dzisiejszego wpis od skargi nie został jednak uiszczony.

Pismami z dnia 13 grudnia 2011 r. sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał D W i M W do usunięcia braków skargi m. in. przez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, jak też wskazanie, czy strona skarżąca domaga się uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.

Skarżący D W i M W otrzymali powyższe wezwania w dniu 2 stycznia 2012 r. i w odpowiedzi nadesłali pismo z dnia 8 stycznia 2012 r.

W piśmie tym skarżący podali, że D i M W dowiedzieli się o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów przez Starostwo Powiatowe w T. i Burmistrza Gminy w T. wraz z Agencją Nieruchomości Rolnych we W." w dniu [...] r. Ponadto oświadczyli, że "Sąd rażąco naruszał art2,45p1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej a w sprawach orzekali sędziowie, którzy z mocy prawa i art. 271p1, nie powinny orzekać". Wskazali, że: "Dalsze podstawy wznowienia to art. 273 § 1, p 1 i 2 bowiem dopiero teraz zostały wykryte takie okoliczności sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu a miały one wpływ na wynik sprawy". Dowody te to "antydatowany i fałszowany wyciąg zmian gruntowych księga nr [...] do którego były wpisane fałszowane księgi wieczyste nr[...], [...] i [...], które poprzedzały (...) księgę wieczystą nr[...] ". Oświadczyli, że nie mieli dostępu do ksiąg wieczystych [...], [...],[...] i dopiero w grudniu skorzystali z pomocy komputera i internetu "oraz przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012" mogli "dojść do przekonania, że dokumenty są fałszowane" na ich niekorzyść "i z tych powodów Sąd pozbawiał i pozbawiał" ich prawa do dokumentów. Podali nadto, że: "Dalsze podstawy to art. 277, 278 u.o p.p.s.a oraz rażące naruszanie przez Sąd Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".

Pismem z dnia 28 marca 2012 r. Sad wezwał pełnomocnika skarżących do ewentualnego uzupełnienia pisma skarżących mającego stanowić wykonanie usunięcia braków formalnych skargi , w terminie siedmiu dni pod rygorem skutków prawnych, po rozważeniu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wykonania zarządzenia.

Skarżący D i M W w piśmie procesowym z dnia 12 maja 2012 r. podnieśli okoliczności wskazywanych w skardze i piśmie z dnia 8 stycznia 2012 r. oraz poinformowali, że podstawy wznowienia zostały tam określone i "są to art. 273 § 1 p 1 i 2 u.o.p.p.s.a., art. 277, 278 u.o.p.p.s.a. art. 106 § 3, § 4 § 5 u.o.p.p.s.a. oraz inne dowody przedstawię Sądowi, bowiem są one w trakcie załatwiania".

W piśmie pełnomocnika skarżących D i M W z dnia 18 maja 2012 r. wskazano natomiast, że skarżący dowiedzieli się o podstawie wznowienia w styczniu 2012 r. przeglądając mapy geodezyjne oraz księgi wieczyste i informacje o dokumentach – wydanych wedle skarżących na podstawie dokumentów przerobionych – stanowiących podstawę dokonanych wpisów oraz dokumentów, których skrząca nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis. Pismami takimi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie pierwsze i § 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, przy czym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Reasumując, w niniejszej sprawie, skarżących wezwano skutecznie do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego od skargi, pouczając o konsekwencjach niewykonania zarządzenia. Pomimo tego wnoszący skargę i nie zwolnieni z obowiązku ponoszenia kosztów J W i M W nie opłacili skargi w wyznaczonym terminie.

Wskazać ponadto należy, że przyznanie skarżącym D i M W prawa pomocy, nie ma wpływu na obowiązki procesowe pozostałych skarżących. Prawo pomocy jest uprawnieniem o charakterze osobistym i nie rozciąga się na innych skarżących zobowiązanych do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi.

W tym stanie rzeczy, na podstawie wcześniej powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę wobec J W i M W.

Inną podstawą kierował się Sąd odrzucając skargę wobec D i M W.

W rozpatrywanej sprawie skarżący D W i M W domagają się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. sygn. akt [...].

Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:

1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;

2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

W myśl art. 272 § 1 tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, przy czym w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3).

Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3).

Po myśli art. 274 p.p.s.a., z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.

Przepis art. 277 p.p.s.a. stanowi, iż skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Zgodnie z art. 279 cytowanej ustawy, skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.

W myśl art. 280 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2).

Z treści skargi o wznowienie postępowania wniesionej w niniejszej sprawie oraz pisma skarżących z dnia 8 stycznia 2012 r. wynika, że D W i M W swoją skargę o wznowienie postępowania uzasadniają okolicznościami, o jakich mowa w art. 271 pkt 1 oraz w art. 273 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Stosownie do przytoczonego wyżej art. 280 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Stwierdzając zatem, że wskazywane przez stronę okoliczności w sposób formalny odpowiadają podstawom wznowienia wymienionym w ustawie, należy jedynie zbadać, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie trzymiesięcznym, licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.

W piśmie z dnia 8 stycznia 2012 r., odpowiadając na wezwanie Sądu, skarżący podali, że dowiedzieli się o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów przez Starostwo Powiatowe w T. i Burmistrza Gminy w T. wraz z Agencją Nieruchomości Rolnych we W." w dniu 3 grudnia 2011 r. Oświadczyli, że nie mieli dostępu do ksiąg wieczystych i dopiero w grudniu skorzystali z pomocy komputera i internetu "oraz przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012" mogli "dojść do przekonania, że dokumenty są fałszowane" na ich niekorzyść i z tych powodów Sąd pozbawiał ich prawa do dokumentów.

Zauważyć wypada, że skarżący w żaden sposób nie przedstawiają okoliczności, w których mieli uzyskać informacje o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów", a oświadczając, że doszli do przekonania, że dokumenty są fałszowane m. in. "przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012", nie przedstawiają tych "innych dokumentów" i ich nie konkretyzują. Podkreślić przy tym trzeba, że mówiąc o fałszowaniu dokumentów skarżący nie powołują się na prawomocne orzeczenia podejmowane w postępowaniu karnym, co sprawia, że nie jest możliwe ustalenie, kiedy D W i M W mogli powziąć wiadomość o fałszowaniu dokumentów. Podnosząc zaś jako podstawę wznowienia art. 271 pkt 1 p.p.s.a., skarżący w ogóle nie podają, kiedy mieli powziąć informacje, na podstawie których zarzut ten sformułowali.

Tak ogólne określenie terminu, w którym strona dowiedziała się o podstawie (podstawach) wznowienia, zwłaszcza w powiązaniu z faktem, że skarżący bardzo ogólnie i bez żadnych konkretów przedstawiają wspomniane podstawy, uznać należy za brak uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia w niniejszej sprawie skargi, chociaż pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. Sąd wezwał D W i M W m. in. do wskazania – stosownie do art. 280 § 2 p.p.s.a. – okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Okoliczności takich skarżący jednak nie wskazali, poprzestając na podaniu terminu, w którym mieli dowiedzieć się o podstawach wznowienia, czyniąc to zresztą bardzo ogólnie.

W tej sytuacji należy dojść do wniosku, że zawarte w piśmie z dnia 8 stycznia 2012 r. twierdzenia skarżących dotyczące zachowania terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania są w istocie gołosłowne i niczym nie poparte, a zatem, że D W i M W nie uprawdopodobnili zachowania terminu do złożenia skargi. Okoliczności te nie zostały również skonkretyzowanie w piśmie pełnomocnika skarżących z dnia 18 maja 2012 r.

W tym stanie rzeczy wniesiona w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu – wobec D W i M W – zgodnie z art. 280 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.