Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 580/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 par. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., na podstawie § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1367, dalej powoływanego jako rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej powoływanego jako kpa), nie stwierdził u skarżącego W. K. choroby zawodowej: pylicy krzemowej płuc, wymienionej pod poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych, określonego w załączniku do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku z zgłoszeniem podejrzenia u skarżącego choroby zawodowej w postaci pylicy krzemowej płuc, przeprowadził on postępowanie administracyjne w sprawie podejrzenia wystąpienia u skarżącego ww. choroby zawodowej, w efekcie którego na postawie przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego, w ramach której stwierdzono, że w miejscu pracy skarżącego tj. spółce A. na zajmowanym przez skarżącego stanowisku pracy – brygadzista suszarni piasku, występuje czynnik narażenia zawodowego w postaci pyłów zawierających krzemionkę, a także na podstawie wydanych w oparciu o zdjęcia RTG płuc skarżącego i kryteria klasyfikacji ILO (Klasyfikacja Międzynarodowego Biura Pracy w Genewie) orzeczenia lekarskiego nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. (jednostki orzeczniczej I stopnia) i orzeczenia lekarskiego nr [...] Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi z dnia [...] grudnia 2015 r. (jednostki orzeczniczej II stopnia) o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, nie stwierdził u skarżącego przedmiotowej choroby zawodowej, tj. pylicy krzemowej płuc. Organ zaznaczył, że występowanie czynników szkodliwych dla zdrowia na stanowisku pracy nie jest równoznaczne z wystąpieniem choroby zawodowej u pracownika narażonego na dany czynnik, gdyż konieczne jest również rozpoznanie choroby zawodowej, zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. przez lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne, zatrudnionego w jednej z uprawnionych jednostek orzeczniczych, co w sprawie nie miało miejsca.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł, że nie zgadza się z wydaną decyzją, ponieważ podczas hospitalizacji w Szpitalu [...] rozpoznano u niego pylicę krzemową płuc na podstawie badań tomografem komputerowym. Skarżący zaznaczył, że w orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi stwierdzono u niego zmiany pyliczne pod postacią guzkowych cieni typu p i q, a w ocenie narażania zawodowego wskazano na przekroczenie najwyższego, dopuszczalnego poziomu ekspozycji na pył, co w jego ocenie świadczy o wystąpieniu choroby zawodowej pylicy krzemowej płuc. Podniósł on również, że powoływanie się na klasyfikację ILO (Klasyfikacja Międzynarodowego Biura Pracy w Genewie) z 1980 r., stosowanej przy diagnostyce pylic płuc, jest krzywdzące ze względu na obecny postęp medycyny, którego zdaniem strony nie uwzględnia ww. klasyfikacja.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że dwie jednostki orzecznicze tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. i Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi stwierdziły zgodnie, że zmiany na wykonanym zdjęciu radiologicznym nie spełniają kryterium rozpoznania pylicy krzemowej płuc według klasyfikacji ILO. Niemniej z uwagi na zgłaszane w toku postępowania zarzuty skarżącego zwrócił się on do Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z prośbą o konsultacje i wydanie orzeczenia lekarskiego. Jednostka orzecznicza II stopnia wydała orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] września 2016 r. również o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Zarówno Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi w ramach dodatkowych konsultacji, jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] września 2016 r., stwierdził że podstawową, pierwszorzędną metodą rozpoznania klinicznego pylicy jest badanie radiologiczne płuc, a wykonane zdjęcie RTG klatki piersiowej skarżącego nie wykazują zmian radiologicznych, uzasadniających rozpoznanie pylicy płuc zgodnie ze standardami klasyfikacji ILO. Organ wyjaśnił, że celem rozwiania wszelkich wątpliwości i zarzutów zgłaszanych przez skarżącego, zwrócił się on także o wydanie opinii na temat diagnozowania pylic płuc na podstawie klasyfikacji ILO do Krajowego Konsultanta w dziedzinie medycyny pracy, który w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. stwierdził, że do prawidłowej oceny zmian pylicznych w obrębie narządów klatki piersiowej wykorzystywana jest Klasyfikacja Międzynarodowego Biura Pracy opracowana przez ekspertów w 1958 r., a później, wielokrotnie nowelizowana, ostatnio w 2011 r., że klasyfikacja ta nie implikuje prawnych definicji pylic, jednakże umożliwia obiektywną ocenę radiogramów, rozpoznania oraz oceny stopnia zaawansowania pylicy.

W świetle powyższego organ II instancji wskazał, że do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych. W sprawie trzy niezależne placówki uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B., Instytut Medycyny Pracy im. prof. Nofera w Łodzi oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu zgodnie stwierdziły, iż brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej: pylicy krzemowej płuc, wymienionej w poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych. Placówki orzecznicze jednoznacznie wykluczyły pylicę krzemową płuc i wydały spójne co do meritum orzeczenia lekarskie. Badaniem radiologicznym, które jest podstawą do rozpoznania pylicy płuc, nie wykazano zmian klasyfikujących do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenia lekarskie mają charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany w zakresie wiedzy medycznej. Organ stwierdził, iż orzeczenia wydane w przedmiotowym postępowaniu, uzupełnione stosowną opinią oraz poprzedzone badaniami stanu zdrowia skarżącego i analizą zgromadzonej dokumentacji, są obiektywne, przekonujące oraz wyczerpująco umotywowane i wyjaśniają wszelkie wątpliwości. Wskazał, że lekarze zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych prawnie powołanych do rozpoznawania i diagnozowania chorób zawodowych, posiadają odpowiednią wiedzę i doświadczenie, aby stwierdzić czy rozpoznane schorzenie spełnia kryteria choroby zawodowej. Skoro więc w sprawie, jak podsumował organ, jednostki orzecznicze I i II stopnia uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych wydały orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, to tym samym nie został spełniony ww. konieczny warunek do wydania przez organ I instancji decyzji stwierdzającej chorobę zawodową, i tym samym prawidłowo wydał on decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Odnosząc się do kwestii narażenia zawodowego skarżącego, organ wskazał, iż nie kwestionuje on narażenia na pył zawierający wolną krystaliczną krzemionkę. Niemniej występowanie czynników szkodliwych na stanowisku pracy nie jest równoznaczne z wystąpieniem choroby zawodowej u pracownika narażonego na dany czynnik. Do stwierdzenia choroby zawodowej nie jest wystarczające wskazanie ekspozycji zawodowej na czynnik wywołujący chorobę, lecz konieczne jest również rozpoznanie choroby zawodowej przez jednostkę właściwą do rozpoznania chorób zawodowych, czego w sprawie zabrakło.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę, w której wskazał, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem oraz podniósł, że jego schorzenie należało uznać za chorobę zawodową - pylicę krzemową płuc, gdyż taka diagnoza została postawiona przez Szpital [...] oraz dwóch niezależnych lekarzy pulmunologów. Skarżący zarzucił, że jednostki orzecznicze rozpoznające chorobę zawodową, opierały się tylko na wynikach RTG, pomijając wyniki badań tomografu komputerowego. Wskazał, że może poddać się badaniu tkanki płucnej na obecność guzków pylicznych, czego nie wzięto w sprawie pod uwagę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego, nie mając uprawnienia do rozpoznania sprawy w oparciu o kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie, Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz Kodeksu pracy (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm., dalej powoływanego też jako kp).

W myśl art. 235ą Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Użyte w treści omawianych przepisów odniesienie do "wykazu chorób zawodowych" należy rozpatrywać z uwzględnieniem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1ą kp. Rozporządzenie to określa m.in. wykaz chorób zawodowych oraz sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (§1). Wykaz chorób zawodowych, o którym mowa w § 1, określony został w załączniku do rozporządzenia (§2). Pod pozycją 3 pkt 1 tegoż załącznika wskazuje się, jako chorobę zawodową – pylicę krzemową płuc. Z treści § 5 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. wynika, że właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych, a więc do wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania, jest wyłącznie lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach dotyczących służby medycyny pracy, zatrudniony w jednej z wymienionych jednostek orzeczniczych I i II stopnia. Wskazany lekarz wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na postawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudniania i oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1). Decyzję o stwierdzeniu lub o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje zaś właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w ww. orzeczeniu lekarskim oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1).

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową uwarunkowane zostało wymogiem: aby dana choroba była wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, aby została ona spowodowana działaniem czynników narażenia zawodowego oraz aby została ona rozpoznana przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych.

Okolicznością bezsporną jest, że w przedmiotowej sprawie prowadzone było postępowania w kierunku podejrzenia wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej pod pozycją 3 pkt 1 załącznika do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. tj. pylicy krzemowej płuc oraz, że skarżący pracując na stanowisku brygadzisty suszarni piasku w spółce A. pracuje w narażaniu na działanie pyłów zawierających krzemionkę, a więc czynników narażenia zawodowego. Koniecznym warunkiem do stwierdzenia choroby zawodowej jest jednak również, jak wskazano, rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych. W sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż wszystkie orzekające jednostki orzecznicze I i II stopnia nie rozpoznały u skarżącego choroby zawodowej w postaci pylicy krzemowej płuc. Niemniej skarżący zakwestionował prawidłowość orzeczeń jednostek orzeczniczych I i II stopnia, zarzucając im oparcie rozpoznania na wynikach zdjęć RTG, z pominięciem wyników badań tomografu komputerowego. Skarżący zarzucił również nieuwzględnienie w sprawie diagnozy o wystąpieniu u niego pylicy krzemowej płuc postawionej w Szpitalu [...] oraz przez dwóch lekarzy pulmunologów. Skarżący w sprawie kwestionował również oparcie orzeczeń jednostek orzeczniczych na kryteriach klasyfikacji ILO.

Istota sprawy sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy wskazane zarzuty skarżącego mogły podważyć legalność wydanych w sprawie decyzji nie stwierdzających u skarżącego choroby zawodowej.

Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Z przytoczonego przepisu wynika że decyzja właściwego państwowego inspektora sanitarnego o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oparta jest na orzeczeniu lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia o rozpoznaniu lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, która wiąże organ prowadzący postępowanie, gdyż (w tym znaczeniu że) organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z faktu, że tykko uprawniony lekarz, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia, jest właściwy do rozpoznania choroby zawodowej (§ 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r.) oraz z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, w tym sensie, że bez pozytywnej opinii lekarskiej lub sprzecznie z nią, organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby. W sytuacji zaś, gdy orzeczenie lekarskie nie wyjaśnia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (jest niewystarczające do wydania decyzji), organ może zażądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału sprawy - § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Organ administracyjny nie ma więc uprawnienia do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek orzeczniczych oraz do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Zakwestionowanie natomiast orzeczeń lekarskich może dotyczyć względów formalnych np. że orzeczenie zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub bez właściwego (wyczerpującego, logicznego) uzasadniania, przez nieuprawnionego lekarza, a także może mieć ono miejsce w przypadku, gdy w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w tym ostatnim przypadku, ani organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki w celu ujednolicenia stanowisk.

W sprawie orzekały trzy jednostki orzecznicze, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B., Instytut Medycyny Pracy im. prof. Nofera w Łodzi oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Wszystkie te niezależne jednostki I i II stopnia, uprawnione do rozpoznania chorób zawodowych, wydały zgodne orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. We wszystkich wydanych przez te jednostki orzeczeniach wskazuje się, że uwidocznione zmiany w płucach skarżącego nie spełniają kryterium rozpoznania pylicy krzemowej płuc według klasyfikacji ILO. W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu oraz w dodatkowo udzielonych wyjaśnieniach Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi podkreśla się, po pierwsze że zdjęcie RTG klatki piersiowej jest podstawowym sposobem rozpoznania pylicy płuc, a po drugie że do oceny zmian pylicznych płuc wykorzystywana jest Klasyfikacja Międzynarodowego Biura Pracy w Genewie (kryteria ILO). Wskazać należy, że także Krajowy Konsultant w dziedzinie medycyny pracy w wydanej na wniosek organu II instancji opinii z dnia [...] grudnia 2016 r. wskazał, że podstawą rozpoznania pylicy płuc jest badanie radiologiczne oparte na standardowym zdjęciu rentgenowskim klatki piersiowej w pozycji tylno-przedniej oraz, że do oceny radiogramów oraz rozpoznania i oceny stopnia zaawansowania pylicy wykorzystywane są kryteria klasyfikacji ILO. Należy również podkreślić, że w sprawie zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji, wobec zgłaszanych przez skarżącego zastrzeżeń dotyczących diagnozy jego choroby na podstawie zdjęć rtg płuc i kryteriów klasyfikacji ILO, a nie badań tomografii komputerowej, zwracał się do jednostek orzeczniczych II stopnia (organ I instancji do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. Nofera w Łodzi, a organ II instancji do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu) o dodatkowe konsultacje i wyjaśnienia. Ponadto organ II instancji zwrócił się o opinię w tym przedmiocie do Krajowego Konsultanta w dziedzinie medycyny pracy. Wszystkie wskazane jednostki orzecznicze i podmioty zgodnie stwierdziły, że zdjęcie RTG płuc i kryteriów klasyfikacji ILO stanowią standard postępowania w zakresie badania i rozpoznania pylicy płuc. Wobec powyższego nie ma podstaw do przyjęcia, że w sprawie zdiagnozowano stan zdrowia skarżącego w sposób nieprawidłowy i niezgodny ze standardami medycznymi. Wymaga wskazania, że to uprawnieni lekarze decydują o rodzaju i zakresie badań diagnostycznych zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej. Podkreślić należy również, że z akt sprawy wynika, że jednostki orzecznicze dysponowały przedłożonymi przez skarżącego wynikami badania tomografii komputerowej. Pomimo tego nie stwierdziły, że zmiany w płucach skarżącego klasyfikują się do rozpoznania pylicy krzemowej płuc. Należy także zaznaczyć, że zgodnie z § 6 ust. 1 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., tyko uprawniony lekarz, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia, jest właściwy do rozpoznania choroby zawodowej. Zatem powoływana przez skarżącego okoliczność rozpoznania w Szpitalu [...] oraz przez dwóch lekarzy pulmunologów u skarżącego pylicy krzemowej pluc, nie ma znaczenia dla możliwość stwierdzenia choroby zawodowej, gdyż jak podkreślono to wcześniej w świetle § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. decyzja o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej może być oparta wyłącznie na rozpoznaniu lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia, a nie rozpoznaniu jakiegokolwiek innego lekarza. Innymi słowy do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznania chorób zawodowych. Na marginesie należy wskazać, że w powoływanej przez skarżącego Karcie Informacyjnej z Leczenia Szpitalnego w Szpitalu [...] w ramach kategorii Diagnostyka zostało wskazane, że obraz zmian guzkowych oraz śródmiąższowych "sugeruje" proces chorobowy w przebiegu pylicy.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skoro w sprawie w procesie orzeczniczym brały udział trzy uprawnione jednostki orzecznicze i jednostki te były zgodne zarówno co do metody badania (badanie rodiologiczne oparte na zdjęciu RTG klatki piersiowej) oraz metody oceny badania (według klasyfikacji ILO), jak i co do wyniku badania, tj. iż brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącego pylicy krzemowej płuc, to tym samym nie wystąpił w sprawie konieczny warunek stwierdzenia choroby zawodowej, jakim jest wymóg rozpoznania choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznania chorób zawodowych. W przedmiotowej sprawie orzekające organy wydały decyzje o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego tj. zgodnych i spójnych orzeczeń lekarskich trzech jednostek orzeczniczych, dodatkowych wyjaśnieniach jednostek orzeczniczych i dodatkowej opinii Krajowego Konsultanta w dziedzinie medycyny pracy, a także przeprowadzonej oceny narażania zawodowego. W sprawie wszystkie zgłaszane przez skarżącego zastrzeżenia i wątpliwości były przez organy wyjaśniane z jednostkami orzeczniczymi oraz z Krajowym Konsultantem w dziedzinie medycyny pracy. Organy tym samym nie tylko w sposób wyczerpujący zgromadziły materiał dowodowy, ale również poddały go wnikliwej i szczegółowej analizie.

Tym samym wydane w sprawie decyzje o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, jako oparte na zgodnych, wyczerpująco umotywowanych, logicznych, obiektywnych i przekonujących orzeczeniach lekarskich trzech jednostek orzeczniczych, dodatkowych konsultacjach i opiniach oraz ustaleniach z przeprowadzonego dochodzenia epidomiologicznego, należy uznać za zgodne z prawem. Skoro jednostki orzecznicze I i II stopnia wydały zgodne orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a orzeczenia te nie budzą wątpliwości, są obiektywne, logiczne, przekonujące i wyczerpująco umotywowane, to tym samym w sprawie nie było warunków i podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, z uwagi na brak rozpoznania choroby zawodowej przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia.

W tym stanie rzeczy, uznając zarzuty skargi za bezpodstawne i niemogące odnieść zamierzonego skutku, Sąd na postawie art. 151 ppsa, orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.