Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1654/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2006 r. sprawy ze skargi A. GmbH z siedzibą w H., Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr Rp-230 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego RP na rzecz skarżącej spółki A. GmbH z siedzibą w H., Niemcy kwotę 1.615,- zł (tysiąc sześćset piętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., nr Sp. [...], Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] maja 2005 r. wniosku skarżącej spółki A. GmbH z siedzibą w H., Niemcy o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Nakładka reklamowa na pistolet dozujący dystrybutora paliw płynnych" nr [...], udzielonego na rzecz spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w P., na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny na podstawie art. 246, art. 247 oraz art. 89, art. 117 i art. 102, art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej także p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. - oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji w/w wzoru przemysłowego oraz zasądził od skarżącej spółki rzecz spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 1.600,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Z akt sprawy wynika, iż dnia [...] stycznia 2003 r. w Urzędzie Patentowym RP pełnomocnik skarżącej spółki A. GmbH złożył sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2002 r. o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] pt. "Nakładka reklamowa na pistolet dozujący dystrybutora paliw płynnych", udzielonego na rzecz spółki A. Sp. z o.o. z pierwszeństwem od [...] kwietnia 1999 r. W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik strony skarżącej podniósł zarzut, że przy rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] został naruszony przepis art. 104 ustawy - Prawo własności przemysłowej, albowiem przedmiotowy wzór nie odznaczał się oryginalnością, gdyż – zdaniem strony - nie różni się w sposób wyraźny od powołanych, jako dowody, polskich wzorów zdobniczych nr [...] i [...], a jego cechy są wyłącznie kombinacją cech tych znanych wzorów.

Uprawniony z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] w odpowiedzi na sprzeciw z dnia [...] czerwca 2003 r. nie zgodził się z postawionym zarzutem braku oryginalności i wniósł o jego oddalenie. W ocenie uprawnionego z przedstawionej przez niego analizy porównawczej wynika, że kształty nakładki reklamowej według wzoru [...] są zupełnie nowe, a ponadto nie stanowią kombinacji cech znanych wzorów [...] i [...]

W piśmie z dnia [...] września 2004 r. pełnomocnik skarżącej spółki nadesłał uzupełnienie wniosku dotyczącego unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...], w którym przedstawił zarzut braku oryginalności wzoru. Wnioskodawca stwierdził, że prawo z rejestracji wzoru nr [...] zostało udzielone na nakładkę reklamową, która - nie wnikając w szczegóły - charakteryzuje się w postrzeganiu jej przez użytkownika, jako a) mająca wypukły zarys łukowy (w widoku bocznym) oraz b) mająca zarys (w widoku z góry) zbliżony do spłaszczonego po bokach owalu (co zdaje się definiować zasadniczo gruszkowaty zarys). Tylko te dwie cechy są, według wnioskodawcy, istotne i definiujące wzór i tylko one mogą być uznane za cechy nadające oryginalność (swoistość) przedmiotowi według prawa ochronnego z rejestracji wzoru [...]. Jako dowody na poparcie swojego wniosku wnioskodawca przedstawił w/w opisy polskich wzorów zdobniczych oraz opisy brytyjskich wzorów przemysłowych nr [...] i nr [...].

Pełnomocnik uprawnionego stwierdził, że spośród cech określających kształt nakładki reklamowej według wzoru przemysłowego [...] tylko dwie z nich są identyczne z występującymi we wzorze brytyjskim Nr [...] i tylko jedna z nich występuje we wzorze polskim Nr [...]. Na tej podstawie uznał, że rozpatrywany wzór przemysłowy Nr [...] jest oryginalny.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na rozprawie w dniu [...] maja 2005 r. Urząd Patentowy RP – działając na podstawie art. 246, art. 247 oraz art. 89, art. 117, a także art. 102 i art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej, decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] - oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji w/w wzoru przemysłowego oraz zasądził od skarżącej spółki rzecz spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 1.600,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wzór przemysłowy pt. "Nakładka reklamowa na pistolet dozujący dystrybutora paliw płynnych" nr [...] został zgłoszony do rejestracji [...] kwietnia 1999 r. jako wzór zdobniczy , a więc przed wejściem w życie ustawy p.w.p., tj. przed dniem [...] sierpnia 2001 r. Rejestracja nastąpiła w dniu [...] maja 2002 r. na podstawie art. 110 i 111 w związku z art. 316 ust. 1 i ust. 4 cyt. ustawy w brzmieniu ogłoszonym w Dz.U. z 2001r. Nr 49 poz. 508, a zatem – w ocenie organu - podstawą prawną oceny ustawowych warunków wymaganych do udzielenia prawa z rejestracji na rozpatrywany wzór przemysłowy jest ustawa – Prawo własności przemysłowej w tym brzmieniu. Organ przywołując treść art. 102 ust. 1 p.w.p., w wersji obowiązującej w dniu wejścia jej w życie w 2001 r., stwierdził, iż wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna , nadająca się do wielokrotnego odtwarzania postać wytworu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie. Z kolei wskazując na definicję oryginalności wzoru przemysłowego zawartą w art. 104 p.w.p., organ wskazał, że wzór przemysłowy uważa się za oryginalny, jeżeli różni się w sposób wyraźny od wzorów znanych i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów. Ponadto organ podniósł, iż zakres przedmiotowy prawa z rejestracji określają, według art. 107 p.w.p., łącznie rysunek wzoru i jego istotne cechy wskazane w opisie. Urząd Patentowy RP stwierdził, że rozpatrując zarzut braku oryginalności wzoru [...] należy przyjąć, że zarzut ten jest bezzasadny, ponieważ sporny wzór przemysłowy różni się wyraźnie od każdego z powołanych przez wnioskodawcę znanych wzorów zdobniczych i przemysłowych, zaś jego cechy – w ocenie organu - nie są wyłącznie kombinacją cech tych wzorów. Zdaniem Urzędu Patentowego RP istotnymi cechami wyróżniającymi sporny wzór przemysłowy [...] od wzorów znanych są według opisu i zastrzeżeń ochronnych cechy określające kształt pokrywy i korpusu nakładki reklamowej. Porównując kształt wzoru [...] i wzoru zdobniczego [...] widoczna jest wyraźna różnica kształtów pokrywy i korpusu nakładek, polegająca na tym, że we wzorze [...] górna powierzchnia nakładki i korpusu ma w widoku z góry kształt spłaszczonego owalu o mniejszym promieniu krzywizny od przodu , a w widoku z boku ma wypukły zarys łukowy. Ponadto, zdaniem organu, górna część korpusu ma kształt półki o stałej grubości, której zarys wyraźnie wystaje poza zarys podstawy korpusu. W przypadku wzoru nr [...] górna powierzchnia nakładki i korpusu składa się z dwóch części, jednej o kształcie wycinka koła i drugiej o kształcie trapezu, o wspólnej podstawie, przy czym każda z tych części znajduje się w innej płaszczyźnie, co tworzy zarys o linii łamanej z jednym wierzchołkiem. Natomiast górna część korpusu przechodzi w podstawę stopniowo, poprzez powierzchnię o kształcie stożkowatym. Dodatkowo we wzorze tym widoczne są na obwodzie korpusu nieciągłe żebra, a pokrywa z korpusem połączona jest zawiasem, które to cechy we wzorze [...] nie występują, przy czym na obrzeżu półki korpusu w tym wzorze, od strony przedniej, usytuowane jest obwodowe wgłębienie. Cechy te – w ocenie Urzędu - również w jakimś stopniu wpływają na kształt nakładki, jako elementy dodatkowe widoczne dla użytkownika. Porównując kształty wzoru [...] i brytyjskiego wzoru przemysłowego Nr [...] firmy A. GmbH można – zdaniem organu – stwierdzić, iż w tym przypadku różnice kształtu dotyczą zarysu górnych powierzchni nakładki i korpusu w widoku z góry, który dla wzoru brytyjskiego jest z jednej strony prostoliniowy z zawiasem mocującym, natomiast górna część korpusu przechodzi w podstawę podobnie jak we wzorze Nr [...], poprzez powierzchnię nachyloną skośnie do obrzeża, co tworzy kształt masywnej bryły w przeciwieństwie do smukłego wyglądu korpusu nakładki według wzoru [...]. W ocenie Urzędu Patentowego RP polski wzór zdobniczy [...] oraz brytyjski wzór przemysłowy Nr [...] dotyczą wyłącznie pokryw nakładek reklamowych, co w zasadzie uniemożliwia porównanie z wzorem nakładki składającej się z pokrywy i korpusu, przy czym pokrywy te również różnią się od pokrywy wzoru [...] - łamaną liną zarysu bocznego w przypadku wzoru [...] i prostoliniowym zakończeniem z umieszczonym na nim zawiasem dla wzoru Nr [...]. W konsekwencji Urząd Patentowy RP stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że występujące różnice w kształcie nakładek reklamowych według wzoru przemysłowego [...] i powołanych przez wnioskodawcę znanych wzorów zdobniczych i przemysłowych należy oceniać biorąc pod uwagę ograniczenia możliwości projektowania nowych i oryginalnych rozwiązań nakładek reklamowych na pistolecie dozującym. W tej sytuacji organ uznał, iż różnice te są wyraźne i powodujące odmienny wygląd zewnętrzny porównywanych nakładek. Rozpatrując z kolei drugą przesłankę oryginalności wzoru wymienioną w art. 104 p.w.p., jaką są cechy nie stanowiące wyłącznie kombinacji cech znanych wzorów, Urząd Patentowy uznał, że tylko niektóre z cech określających kształt nakładki reklamowej według wzoru [...] występują we wzorach znanych, powołanych przez wnioskodawcę. Są to wypukły, łukowy zarys górnej powierzchni pokrywy i korpusu we wzorze przemysłowym brytyjskim Nr [...] oraz spłaszczony owalny kształt pokrywy w widoku z góry we wzorze zdobniczym [...]. Jednakże – zdaniem organu - kilka cech wzoru przemysłowego [...] nie występuje w żadnym z powołanych wyżej wzorów, a mianowicie - górna część korpusu w postaci półki o stałej grubości i zarysie wystającym wyraźnie poza zarys podstawy, rowek (wgłębienie) na części obwodu górnej części korpusu i odpowiadające mu żebra w pokrywie oraz zachodzące na siebie otwory w pokrywie i obrzeżu półki korpusu. Cechy te, a zwłaszcza pierwsza z nich, wpływają wyraźnie na kształt nakładki, a pozostałe są widoczne dla użytkownika, tworząc w jakimś stopniu jego wygląd zewnętrzny. A zatem i ta przesłanka oryginalności wzoru przemysłowego [...] nie została – w ocenie organu - podważona przez powołane dowody, ponieważ jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów.

Rozstrzygając o wysokości kosztów postępowania Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP działało na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 ustawy - Prawo własności przemysłowej oraz § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003r. Nr 212, poz. 2076), według którego minimalna stawka w sprawach dotyczących unieważnienia prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny wynosi 1600 złotych.

Od powyższej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2005 r. pełnomocnik skarżącej spółki A. GmbH wniósł w dniu [...] sierpnia 2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, strona zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 104 p.w.p. – poprzez jego błędne zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że wzór Rp-230 różni się wyraźnie od każdego z powoływanych przez skarżącego wzorów zdobniczych i przemysłowych oraz że jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech tych wzorów. Pełnomocnik skarżącej spółki wskazał, że do rozpatrzenia niniejszej sprawy o unieważnienie wzoru przemysłowego [...] zastosowanie miały przepisy ustawy - Prawo własności przemysłowej według stanu na dzień [...] maja 2002 r., co ma niezwykle istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, albowiem definicja ustawowa wzoru przemysłowego uległa zasadniczej zmianie – gdyż od [...] października 2002 r. wzór przemysłowy musiał spełniać już nie przesłankę oryginalności, lecz indywidualnego charakteru, która została zdefiniowana zupełnie inaczej niż poprzednio obowiązująca przesłanka oryginalności. W ocenie skarżącej spółki ma to o tyle znaczenie, że przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy nie jest adekwatne orzecznictwo oraz literatura przedmiotu, które dotyczą obecnie obowiązującego stanu prawnego. Zdaniem skarżącej nie da się także zastosować, nawet w sposób pomocniczy, dorobku orzecznictwa unijnego dotyczącego wzoru wspólnotowego, którego definicja oryginalności zbieżna jest z obecnym, a nie poprzednim (istotnym w niniejszej sprawie) brzmieniem przepisów p.w.p. Według pełnomocnika strony skarżącej istotą pierwszego z elementów definicji "oryginalności" wzoru przemysłowego z art. 104 p.w.p. jest to, że badany wzór różni się wyraźnie od znanych wzorów. Powinna być to zatem różnica istotna, wpływająca na postrzeganie przedmiotu przez użytkownika, przy czym – co podkreślono - obowiązujące przepisy nie nakazywały brania pod uwagę użytkownika o określonym poziomie wiedzy, co stanowi znaczącą różnicę w porównaniu z obecnym stanem prawnym. Ponadto strona skarżąca wyraźnie podniosła, iż znamienne jest, iż Urząd Patentowy RP w zaskarżonej decyzji, przy formułowaniu wniosku o występowaniu wyraźnych różnic, musiał posiłkować się dodatkowym założeniem, że istnieją ograniczenia możliwości projektowania nowych i oryginalnych rozwiązań nakładek reklamowych na pistolecie dozującym. Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki wynika z tego jednoznacznie, że w razie niewystępowania tej dodatkowej przesłanki, różnice stwierdzone przez Urząd Patentowy RP nie miałyby już wyraźnego charakteru. Skarżący podkreślił przy tym, że przepisy p.w.p. w brzmieniu, które należy zastosować w niniejszej sprawie, nie zawierały przepisu, który nakazywałby brać pod uwagę przy ocenie różnic zakresu swobody twórczej. Przepis taki pojawił się dopiero później, a zatem nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie. Zdaniem strony należy także zauważyć, że Urząd Patentowy, dokonując porównania wzoru [...] z cechami wzoru [...], popełnił rażący błąd, stwierdzając w sposób nieuprawniony, iż "górna część korpusu przechodzi w podstawę stopniowo, poprzez powierzchnię o kształcie stożkowym". Tymczasem, ani opis, ani też materiał ilustracyjny nie uzasadniają takiej interpretacji, albowiem – w ocenie skarżącej - kształt stożkowy nie jest tam zastosowany. Fig. 5 dokumentacji [...] wskazuje wyraźnie w widoku z góry półkę tożsamą z półką według [...], zaś powierzchnia górna korpusu nad tą półką nie wykazuje jakiegokolwiek pochylenia stożkowego. W ocenie strony skarżącej w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP nie zauważa, że dwie wspólne cechy wzoru [...] oraz dwóch innych badanych wzorów, to jest: (1) wypukły, łukowy zarys górnej powierzchni pokrywy i korpusu, oraz (2) spłaszczony owalny kształt pokrywy w widoku z góry - są cechami zasadniczymi, determinującymi wygląd nakładki reklamowej według [...], postrzegany przez użytkownika. A zatem tylko różnice dotyczące tych cech będą miały – zdaniem skarżącej - charakter różnic wyraźnych, które mogłyby zapewnić wzorowi [...] przesłankę oryginalności, wymaganej stosownie do ustawowej definicji wzoru przemysłowego. Skoro te różnice nie występują w stosunku do co najmniej dwóch wzorów, to tym samym – zdaniem strony - nie została spełniona przesłanka oryginalności. Inne różnice, które zostały przytoczone przez Urząd Patentowy RP, nie są natomiast różnicami istotnymi, co – zdaniem strony – potwierdza sam organ, powołując się na przywołaną już wyżej przesłankę "ograniczeń możliwości projektowania". Rozpatrując drugą przesłankę oryginalności wzoru wymienioną w art. 104 p.w.p., tj. że cechy wzoru nie mogą stanowić wyłącznie kombinacji cech znanych wzorów, skarżąca stwierdziła, że poza cechą polegającą na zachodzących na siebie otworach w pokrywie i obrzeżu półki korpusu, która bez wątpienia nie jest cechą decydującą o oryginalności wzoru według [...], wszystkie pozostałe cechy rozpatrywanego wzoru przemysłowego są ujawnione we wskazanych przez skarżącego dokumentach, w związku z czym uprawnione jest stwierdzenie, iż sporny wzór nr [...] stanowi de facto wyłącznie mozaikę cech znanych wzorów i jako taki nie wykazuje wymaganej prawem zdolności rejestrowej. Pełnomocnik skarżącej spółki stwierdził w konsekwencji, że sposób oceny oryginalności wzoru [...] dokonany przez Urząd Patentowy RP i zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, miał charakter bardzo sformalizowany. Metodologia organu opierała się przede wszystkim na badaniu, czy wzory przeciwstawiane wzorowi [...] charakteryzują się wszystkimi cechami ujętymi w zastrzeżeniach ochronnych wzoru [...]. Gdy analiza wykazała różnice, zostały one uznane za różnice istotne bez przeprowadzenia bliższej analizy charakteru tych różnic, co prowadziło wprost do wniosku o oryginalności wzoru badanego. Podkreślić natomiast należy, zdaniem skarżącej, że różnica jednej lub kilku cech nie musi sama przez się dowodzić oryginalności wzoru. W przeciwnym razie przesłanka oryginalności wzoru niczym nie różniłaby się od przesłanki nowości wzoru, mimo, że są to dwie całkowicie inne warunki, jakie musi spełnić wzór przemysłowy. Strona powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA 306/2002, stwierdziła, iż wzór przemysłowy jest oryginalny dopiero wówczas, gdy posiada cechy, różniące go od przeciwstawionych innych wzorów, które to cechy nadają przedmiotowi swoisty wygląd i w związku z tym zasługują na określenie ich jako istotne. Nie mogą to być przy tym cechy pochodzące z innych znanych wzorów. Wskazanie na różnicę kilku, mało istotnych oraz de facto znanych cech (górna część korpusu w postaci półki o stałej grubości i zarysie wystającym wyraźnie poza zarys podstawy, rowek /wgłębienie/ na części obwodu górnej części korpusu i odpowiadające mu żebra w pokrywie oraz zachodzące na siebie otwory), nie może – zdaniem skarżącej spółki - samo przez się świadczyć o oryginalności wzoru. Skarżący dodał, iż użytkownik przedmiotowego wzoru - którym będzie zazwyczaj klient stacji paliw - ze względu na czas korzystania ze wzoru i możliwości poddania go analizie (czas tankowania) oraz ze względu na umiejscowienie wzoru w czasie jego używania (dystrybutor lub wlew paliwa) nie będzie miał praktycznej możliwości dostrzeżenia wyżej wspomnianych cech wzoru, które mają świadczyć o jego oryginalności.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł, że zarzut braku oryginalności wzoru [...] jest bezzasadny, ponieważ wzór ten różni się wyraźnie od każdego z powołanych przez wnioskodawcę znanych wzorów zdobniczych i przemysłowych, a ponadto jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ stwierdził, iż – wbrew twierdzeniom strony – nie zastosował przepisu art. 104 ust. 2 p.w.p. w wersji obowiązującej od dnia 18 października 2002r., a więc nie mającej zastosowania w niniejszej sprawie. Zdaniem organu termin "wyraźna różnica" – w rozumieniu art. 104 p.w.p. - jest ocenny i nie jest zdefiniowany w ustawie, dlatego też do oceny różnic kształtu wzorów przemysłowych i również poprzednio zdobniczych Urząd brał pod uwagę pomocnicze, dodatkowe kryterium związane z ograniczeniami utrudniającymi zaprojektowanie nowej i oryginalnej postaci wzoru, a nie z zakresem swobody twórczej. Podstawą oceny były przede wszystkim stwierdzone różnice kształtu pomiędzy rozpatrywanymi wzorami, które jak wykazano w zaskarżonej decyzji były wyraźne. Zdaniem organu porównując kształt wzoru [...] i wzoru [...], Urząd Patentowy RP nie popełnił rażącego błędu, a stwierdził jedynie ewidentny fakt wynikający zarówno z opisu, zastrzeżeń ochronnych i figur rysunku wzoru zdobniczego [...]. W ocenie organu nieprawdą jest, że nie występują różnice kształtu między wzorem [...] i dwoma innymi wzorami. Te ich podobne cechy były w tej części decyzji brane pod uwagę przy analizie czy wzór [...] nie posiada cech stanowiących wyłącznie kombinację cech wzorów znanych. Odnosząc się do zarzutu, że wzór [...] stanowi mozaikę cech znanych wzorów i jako taki nie wykazuje wymaganej prawem zdolności rejestrowej, Urząd stwierdził, iż kształt korpusu nakładki według wzoru [...] w części górnej, w której zastosowano płaską półkę o stałej grubości między obrzeżem a trzonem podstawy korpusu i wystającą wyraźnie poza zarys podstawy korpusu, nie występuje w żadnym z powołanych przez wnioskodawcę wzorów zdobniczych i przemysłowych, podobnie jak obwodowe rowki na części obwodu górnej części korpusu, które poza funkcją zatrzasku mocującego wpływają w pewnym stopniu na wygląd zewnętrzny nakładki podobnie jak żebra na powierzchni bocznej korpusu wzoru [...] oraz zachodzące na siebie otwory w pokrywie i obrzeżu półki korpusu. Zwłaszcza pierwsza z tych cech z pewnością znacząco wpływa na kształt nakładki reklamowej. Z tych względów bezzasadny – zdaniem organu - jest zarzut, że cechy wzoru [...] stanowią wyłącznie kombinację cech znanych wzorów. Według organu oceny oryginalności dokonano zgodnie z art. 102, art. 104 i art. 107 p.w.p., obowiązującej w dacie wydawania decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru [...], która nie zawiera przepisu mówiącego o cechach istotnych, nadających przedmiotowi swoisty wygląd, ani o braniu pod uwagę postrzegania go przez użytkownika , którym w tym przypadku będzie zazwyczaj klient stacji paliw. Zdaniem Urzędu Patentowego użytkownik nie jest w stanie ocenić oryginalności wzoru przemysłowego zgodnie z ustawą p.w.p., ponieważ nie zna jej definicji określonej w art. 104 cyt. ustawy, ani też nie ma znajomości znanych wzorów przemysłowych i ich cech, które często są ujawnione jedynie w formie opisu lub nie podlegają ochronie i nie są stosowane w Polsce (jak np. wzór brytyjski Nr 2067277). W większości przypadków użytkownik nie będzie miał możliwości porównywania ze sobą różnych nakładek reklamowych, ponieważ jego główna uwaga będzie skupiona na zamieszczonej na nich reklamie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu [...] marca 2006 r. pełnomocnik skarżącej spółki poparł skargę i podniósł dodatkowo, iż Urząd Patentowy RP w toku postępowania mógł wziąć pod uwagę ograniczenia możliwości projektowania nowych i oryginalnych rozwiązań nakładek, ale pod warunkiem, iż w uzasadnieniu decyzji wyraźnie wskaże na czym polegają te ograniczenia.

Pełnomocnicy uprawnionego z rejestracji uczestnika postępowania wnieśli o oddalenie skargi, przedkładając pismo procesowe (załącznik do protokołu rozprawy z dnia [...] marca 2006 r. W piśmie tym pełnomocnicy uczestnika postępowania podnieśli m.in., iż Urząd Patentowy RP prawidłowo dokonał oceny oryginalności spornego wzoru mając na względzie możliwości projektowe uwarunkowane funkcją nakładki reklamowej na pistolet dozujący dystrybutora paliw płynnych, pomimo że przesłanka ta nie była wyrażona expressis verbis w treści przepisu art. 104 p.w.p. przed jego nowelizacją. Zdaniem uczestnika postępowania element ten był brany pod uwagę już przy ocenie oryginalności wzorów zdobniczych. Powołując się na poglądy M. P. – N., pełnomocnicy uczestnika podnieśli, że już na gruncie przepisów dotyczących wzorów zdobniczych wskazywano, iż niektóre podobieństwa wynikają w sposób nieunikniony z tej samej funkcji użytkowej przedmiotu. Oznacza to – zdaniem uczestnika, iż oceny podobieństwa wzorów nie można dokonywać poprzez cechy wynikające z samej funkcji przedmiotu. Zatem wręcz koniecznym jest, aby przy ocenie oryginalności wzoru przemysłowego brać pod uwagę ograniczenia swobody projektowania, czyli swobody twórczej projektanta. Zdaniem uczestnika postępowania zakres swobody twórczej w przypadku nakładek reklamowych pistoletów dozujących paliwo jest ograniczony poprzez: względy technologiczno-ekonomiczne, względy właściwego odbioru reklamy oraz konstrukcję pistoletu. Uczestnik postępowania stwierdził, iż ze względów reklamowych nakładka jest umieszczana na górnej części pistoletu, zaś ta część (ze względów konstrukcyjnych) składa się z dwóch powierzchni nachylonych względem siebie pod kątem, który wynika z ukształtowania pistoletu dozującego. W ocenie uczestnika nie ulega zatem wątpliwości, iż przy ocenie zdolności rejestrowej wzoru skarżącego [...] Urząd Patentowy RP nie brał pod uwagę charakterystycznych cech funkcjonalnych (profilu w widoku z boku), uznając, że wynikają one z konstrukcji pistoletu i z ekonomii projektowania. Ocena zdolności rejestrowej tego wzoru została dokonana na podstawie wielu innych istotnych cech i tylko te cechy mogą być – zdaniem uczestnika – przeciwstawiane późniejszym zgłoszeniom wzorów przemysłowych. Zdaniem uczestnika postępowania należy ponadto wskazać, iż wzór [...] nie jest wyłącznie kombinacją cech występujących w przeciwstawionych wzorach, ponieważ aż cztery spośród siedmiu istotnych cech są inne, niż cechy występujące we wcześniejszych rozwiązaniach. Ponadto pełnomocnicy uczestnika postępowania stwierdzili, iż skarżący myli się twierdząc, że użytkownikiem nakładki reklamowej jest przeciętny klient stacji paliw. W odniesieniu do tego rodzaju przedmiotów oceny ich oryginalności – zdaniem uczestnika - może dokonać jedynie osoba posiadająca wiedzę w tym zakresie, a więc osoba zorientowana na rynku nośników reklamowych lub zajmująca się projektowaniem przedmiotów tego rodzaju, albowiem wzór przemysłowy w postaci nakładki reklamowej na pistolet dozujący nie jest skierowany do klienta stacji benzynowej, lecz do podmiotów zajmujących się reklamą zewnętrzną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, iż od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r., na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym, rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego, interpretowanym oraz stosowanym w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki A. GmbH z siedzibą w H., Niemcy zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] - narusza prawo.

Zdaniem Sądu oddalając wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Nakładka reklamowa na pistolet dozujący dystrybutora paliw płynnych" nr [...], udzielonego na rzecz spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w P., Urząd Patentowy RP dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności poprzez brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na czym polegają ograniczenia możliwości projektowania nowych i oryginalnych rozwiązań nakładek reklamowych na pistolet dozujący dystrybutora paliw płynnych.

Tym samym organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć – w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP.

Zdaniem Sądu należy na wstępie stanowczo podkreślić, iż Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego nr [...] był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 p.w.p.).

Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy RP jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W niniejszej sprawie należy zauważyć, iż przedmiotowy wzór przemysłowy nr [...] został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] kwietnia 1999r. jako wzór zdobniczy, a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej. Zgodnie z art. 316 ust. 1 p.w.p. zgłoszenia wzorów zdobniczych dokonane przed dniem wejściem w życie tej ustawy i nie rozpatrzone do tego czasu uważa się za zgłoszenia wzorów przemysłowych. Z kolei według przepisu art. 316 ust. 4 cyt. ustawy postępowanie związane m.in. ze zgłoszeniem wzoru przemysłowego w Urzędzie Patentowym toczy się od dnia wejścia w życie ustawy według jej przepisów. A zatem należy uznać, iż podstawą prawną oceny ustawowych warunków wymaganych do udzielenia prawa z rejestracji spornego wzoru [...] była ustawa - Prawo własności przemysłowej w brzmieniu obowiązującym na dzień rejestracji dokonanej w dniu [...] maja 2002 r., a więc w wersji pierwotnej, obowiązującej w dniu jej wejścia w życie w 2001 r.

Według ówczesnego, pierwotnego brzmienia, przepisu art. 102 ust. 1 p.w.p., wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania postać wytworu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie.

Z kolei zgodnie z obowiązującą pierwotnie definicją zawartą w art. 104 ustawy - Prawo własności przemysłowej, wzór przemysłowy uważa się za oryginalny, jeżeli różni się w sposób wyraźny od wzorów znanych i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów.

Należy zauważyć, iż przepis art. 104 z dniem 18 października 2002 r. uległ zmianie (vide: Dz.U. z 2002 r. Nr 108, poz. 945), stanowiąc w znowelizowanej wersji, iż wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo (art. 104 ust. 1 p.w.p.). Ustawodawca dodał również, iż przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru (art. 104 ust. 2 p.w.p.).

Z powyższego wynika, iż definicja ustawowa wzoru przemysłowego uległa zatem zasadniczej zmianie, gdyż od [...] października 2002 r. wzór przemysłowy musiał spełniać już nie przesłankę oryginalności, lecz indywidualnego charakteru, która została zdefiniowana zupełnie inaczej, niż poprzednio obowiązująca przesłanka oryginalności.

Należy jednakże zauważyć, iż uchwalenie w 2000 r. ustawy – Prawo własności przemysłowej, jak również późniejsza nowelizacja tego aktu, w tym także przepisu art. 104 p.w.p., były konsekwencją obowiązku nałożonego na Polskę w zakresie implementacji do krajowego porządku prawnego postanowień przepisów wspólnotowych, w tym m.in. – jeśli chodzi o wzory przemysłowe – unormowań Dyrektywy nr 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady UE z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (Dz.Urz. WE z 28 października 1998 r., L 289, s. 28).

W ocenie Sądu nie można zgodzić się z tezą strony skarżącej, z której wynika, że przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy nie można brać pod uwagę orzecznictwa oraz literatura przedmiotu, które dotyczą obecnie obowiązującego stanu prawnego. Niezasadne jest również stanowisko pełnomocnika skarżącej spółki stwierdzające, iż brak jest podstaw do zastosowania, nawet w sposób pomocniczy, dorobku orzecznictwa unijnego dotyczącego wzoru wspólnotowego, którego definicja oryginalności zbieżna jest z obecnym, a nie poprzednim (istotnym w niniejszej sprawie) brzmieniem przepisów p.w.p., w tym w szczególności art. 104 cyt. aktu normatywnego.

Według Sądu – wbrew stanowisku strony skarżącej - dokonując interpretacji pojęcia oryginalności wzoru przemysłowego, zawartego w powołanym przepisie art. 104 p.w.p., w brzmieniu pierwotnym, należy uwzględnić obowiązującą polskie organy, w tym sądy krajowe, zasadę zgodnej z prawem wspólnotowym wykładni prawa krajowego.

Zasada prowspólnotowej wykładni prawa krajowego oznacza, iż sąd państwa członkowskiego stosując prawo krajowe musi – w zakresie, jaki jest tylko możliwy – interpretować to prawo tak, aby było zgodne z wymogami prawa wspólnotowego, jego treścią i celem.

Obowiązek wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem europejskim jest wyprowadzany z art. 10 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej (TWE), na mocy którego państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie środki w celu zapewnienia realizacji zobowiązań wypływających z Traktatu lub działań podejmowanych przez instytucje Wspólnoty. Powinny one też ułatwiać wykonywanie zadań Wspólnoty. Takie stosowanie prawa uzasadnia również potrzeba jego harmonizacji, która wymaga nie tylko wdrożenia prawa europejskiego, ale i zgodnego z nim stosowania przepisów krajowych. Nosi to niekiedy nazwę pośredniej skuteczności (indirect effect) prawa wspólnotowego. Dotyczy ona również sytuacji, gdy przy takim stosowaniu prawo krajowe popada w sprzeczność z własnym porządkiem prawnym, a nawet Konstytucją, jeżeli sprzeczności tej nie da się rozwiązać w drodze interpretacji

W sposób kluczowy zasada prowspólnotowej wykładni prawa krajowego została sformułowana przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 10 kwietnia 1984 r. w sprawie von Colson et Kamann v. Land Nordrhein-Westfalen, 14/83, ECR 1984, s. 1891. W wyroku tym Europejski Trybunał Sprawiedliwości wskazał, iż "(...) stosując prawo krajowe, a w szczególności przepisy prawa krajowego specjalnie ustanowione dla wprowadzenia w życie dyrektywy, sądy krajowe są zobowiązane do interpretacji prawa krajowego w świetle sformułowań i celów dyrektywy po to, aby osiągnąć rezultat, o którym mowa w arty.189 akapit 3 TWE. (...) Do sądu krajowego należy interpretacja i stosowanie prawa ustanowionego dla wprowadzenia w życie dyrektywy zgodnie z wymaganiami prawa wspólnotowego tak dalece, jak korzysta on w tym względzie z uznania wynikającego z prawa krajowego". Formuła użyta w orzeczeniu von Colson była użyta w innych orzeczeniach ETS.

W orzeczeniu wydanym w sprawie Murphy v. An Bord Telecom Eireann, ECR 1988, s. 673 Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że to do sądu krajowego należy w granicach przysługującego mu uznania na podstawie prawa krajowego, podczas interpretowania i stosowania prawa krajowego, zapewnić, tam gdzie to możliwe, interpretację zgodną z wymaganiami nadającego się do stosowania prawa wspólnotowego oraz, w zakresie, w jakim nie jest to możliwe, traktować prawo krajowe, jako nie znajdujące zastosowania.

Innym orzeczeniem o istotnym znaczeniu dla rozwoju orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w kwestii prowspólnotowej wykładni prawa krajowego jest wyrok wydany w sprawie Marleasing v. La Comercial Internacional de Alimentacioni S.A., 106/89, ECR 1990, I-4135. ETS stwierdził w tym orzeczeniu, iż przy stosowaniu prawa krajowego, bez względu na to, czy dane przepisy były ustanowione przed, czy po wydaniu dyrektywy, od sądu krajowego powołanego do jego interpretacji wymaga się, aby czynił to jak tylko jest to możliwe, w świetle sformułowań i celów dyrektywy po to, aby osiągnąć rezultat wyznaczony przez nią.

W tej sytuacji należy zauważyć, iż przepis Art. 5 ust. 2 Dyrektywy nr 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady UE z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów stanowi, że dla określenia indywidualnego charakteru (wg art. 104 p.w.p. – "oryginalności wzoru") bierze się pod uwagę zakres swobody projektanta w tworzeniu wzoru, a więc tzw. zakres swobody twórczej.

Pomimo, iż na podstawie Art. 69 Układu Europejskiego zawartego w dniu 16 grudnia 1991 r. (Dz.U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.), Polska była zobowiązana stale dokonywać zmian swojego prawa m.in. w zakresie prawa własności intelektualnej, stosownie do zmian dokonywanych w prawie wspólnotowym, pierwotna wersja art. 104 ustawy – Prawo własności przemysłowej nie implementowała w pełni postanowień w/w Dyrektywy nr 98/71/WE.

Nie oznacza to jednak, iż w ramach stosowania prawa, krajowy organ administracji nie był zobowiązany stosować przepisu art. 104 p.w.p., interpretując jego treść w świetle sformułowań i celów przedmiotowej dyrektywy po to, aby osiągnąć rezultat wyznaczony przez nią.

W konsekwencji należy uznać, iż przy badaniu przesłanki "oryginalności" ("indywidualnego charakteru") Urząd Patentowy RP nie tylko mógł – jak podnosił uczestnik postępowania i ostatecznie również pełnomocnik skarżącego – ale wręcz zobowiązany był do odwołania się do dodatkowej przesłanki, a mianowicie – zakresu swobody projektowania (zakresu swobody twórczej) w tworzeniu wzoru.

W tej sytuacji - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Urząd Patentowy RP dokonując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analizy występujących różnic w kształcie nakładek reklamowych według spornego wzoru przemysłowego nr [...] i powołanych przez stronę skarżącą znanych wcześniej wzorów zdobniczych i przemysłowych mógł wziąć pod uwagę "ograniczenia możliwości projektowania nowych i oryginalnych rozwiązań nakładek reklamowych na pistolecie dozującym", ale pod warunkiem, iż w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wyraźnie wskaże, na czym polegają te ograniczenia.

W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się przez Urząd Patentowy RP do powyższej kwestii, istotnej dla oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru przemysłowego, nie dało stronie skarżącej możliwości ustosunkowania się do zarzutów (stanowiska) organu. W tej sytuacji uchybienie to nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji.

Z tej przyczyny należy uznać, iż uchybienia formalne poczynione w toku postępowania spornego przez organ, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe ustosunkowania się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Nieprawidłowości te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku przyjęcia zasadności tezy strony skarżącej o braku oryginalności spornego rozwiązania, Urząd Patentowy RP zobowiązany byłby uwzględnić zarzut naruszenia dyspozycji przepisu art. 104 p.w.p. i unieważnić prawo z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...].

W ocenie Sądu, aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących oceny oryginalności wzoru oraz wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie rozstrzygnięcia organu nie zawiera pełnych wyjaśnień okoliczności branych przez organ pod uwagę przy wydawaniu decyzji o odmowie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru [...].

Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania Urząd Patentowy RP winien dokonać oceny istnienia oryginalności (indywidualnego charakteru) wzoru nr [...] przy uwzględnieniu zakresu swobody twórczej, jaką dysponuje twórca wzoru, ze względu na dziedzinę, do której przynależy taki wzór.

Dokonując szczegółowej analizy kwestii ograniczeń możliwości projektowania nowych i oryginalnych rozwiązań nakładek reklamowych na pistolecie dozującym paliwo płynne, organ zobowiązany będzie uwzględnić fakt, iż w przypadku wzorów, których ukształtowanie jest jedynie efektem założeń estetycznych, swoboda twórcza jest większa, niż w przypadku wzorów które realizują również wymogi natury funkcjonalnej, czy ergonomicznej. Tam zatem, gdzie zakres swobody twórczej jest większy, ocena oryginalności dokonywana przez organ może pozwalać na przyjęcie tezy, iż różnice powinny mieć łatwo zauważalny charakter. Z kolei Urząd Patentowy winien pamiętać, iż w przypadku wzorów o małym zakresie swobody twórczej, nawet stosunkowo małe różnice nie pozostaną niezauważone przez poinformowanego użytkownika (tak również: K. Szczepanowska-Kozłowska /w:/ Zdolność rejestracyjna wzoru w prawie Unii Europejskiej, PPH, marzec 2005, s. 48).

Ponadto należy – zdaniem Sądu – przyjąć, iż dokonując w toku ponownego postępowania oceny oryginalności (indywidualnego charakteru) wzoru nr [...], Urząd Patentowy RP zobowiązany będzie uwzględnić punkt widzenia tzw. zorientowanego użytkownika, któremu przypisać można zdecydowanie wyższy, niż u przeciętnego konsumenta, poziom zdolności spostrzegania istniejących różnic.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylona decyzja Urzędu Patentowego RP nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 1.000,- złotych, a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego (w tym kosztów poniesionej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa) w kwocie 615,- złotych, na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).