Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 810/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Monika Kramek, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] S.A. w [...] ("skarżąca") jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("[...]WINB") z [...] stycznia 2018 r. nr [...], wydana w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego, w następującym stanie sprawy.

W dniu 31 lipca 2017 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] wpłynęło pismo Stowarzyszenia [...], w którym zgłoszono konieczność interwencji i dokonania rozbiórki nośnika reklamowego usytuowanego przy Al. [...] w [...].

W odpowiedzi na pismo tego organu z 18 maja 2017 r., w piśmie z 7 czerwca 2017 r. Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] poinformował, że w archiwum Wydziału nie odnaleziono dokumentacji dotyczącej nośników reklamowych usytuowanych na ww. działce nr ew. [...].

Pismem z 16 sierpnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] ("PINB") zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w spawie wolnostojącego nośnika reklamowego usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...].

Następnie, 26 września 2017 r. PINB przeprowadził oględziny ww. nieruchomości i stwierdził, że na nieruchomości od strony ul. [...] znajduje się nośnik reklamowy, składający się ze słupa stalowego mocowanego do fundamentu zagłębionego w gruncie i niewidocznego, na którym umieszczona jest pojedyncza tablica reklamowa o wymiarach ok. 3 x 6 m i oznaczeniu nr 77247_A, usytuowana w odległości ok. 5,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...].

Na podstawie pisma Spółki [...] z [...] sierpnia 2017 r., organ ustalił zaś, że ww. nośnik jest własnością tej Spółki, a został zrealizowany w oparciu o nadal obowiązującą umowę najmu części nieruchomości przy Al. [...] w [...] z 10 kwietnia 2009 r. zawartą z [...] Sp. z o.o.

Dalej, PINB decyzją z [...] listopada 2017 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; "Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej wolnostojącego nośnika reklamowego o nr ident. [...] usytuowanego na działce ew. [...] w obrębie [...], przy Al. [...] w [...], nakazał [...] S.A. w [...] rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci podświetlanej od dołu lampami halogenowymi na wysięgnikach tablicy reklamowej o ww. oznaczeniu i wymiarach ok. 3 x 6 m, mocowanej do słupa stalowego utwardzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie, wybudowanego na działce jw. W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, że sprawa dotyczy nośnika będącego wolnostojącym urządzeniem reklamowym, którego realizacja wymagała pozwolenia na budowę. PINB wyjaśnił jednocześnie, że realizacja tego nośnika nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie jest wymagane pozwolenie na budowę, a tylko zgłoszenie. Podniósł, że wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak fundament, konstrukcja nośna, przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu, jako całości w tym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Przedmiotowy nośnik musiał być wykonany na miejscu w docelowej lokalizacji, po uprzednim przygotowaniu podłoża.

W konsekwencji, PINB stwierdził, że objęty postępowaniem nośnik został zrealizowany samowolnie, bo (jak ustalono) inwestor nie uzyskał na jego realizację wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym wskazał, że w sprawie znajdował zastosowanie tryb uregulowany w art. 48 Prawa budowlanego. Jednocześnie organ podał, że wobec okoliczności sprawy, brak było możliwości zalegalizowania ww. inwestycji, i należało orzec rozbiórkę. Brak możliwości legalizacji wynikał z tego, że zrealizowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu cmentarza przy ulicy [...] – część I uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...]. Organ podał, że w świetle § 6 ust. 2 pkt 3 ww. planu, dopuszcza się realizację reklam o powierzchniach nie większych niż 8 m², wyłącznie na terenach: ulic głównych, ulic głównych ruchu przyspieszonego oraz działek przylegających do tych ulic. Przedmiotowy nośnik posiada tablicę o powierzchni reklamowej ok. 18 m ², wobec czego nie spełnia ustaleń ww. planu. Ponadto, organ wskazał na to, że przedmiotowy nośnik jest usytuowany w odległości ok. 5,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...], co stanowi o naruszeniu art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym odległość ta winna wynosić co najmniej 8 m. Z uwagi na wskazane niezgodności z przepisami, PINB wskazał w efekcie na brak możliwości zastosowania w sprawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego.

Odwołanie od tej decyzji, w ustawowym terminie, złożyła skarżąca. [...] WINB, po rozpatrzeniu tego odwołania, wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] stycznia 2018 r., którą to utrzymał w mocy decyzję I instancji i podzielił ustalenia oraz ocenę tego organu.

I tak, [...] WINB wskazał za organem I instancji, że przedmiotowy nośnik reklamowy jest trwale związany z gruntem, tak by móc się opierać czynnikom atmosferycznym i nie stwarzać zagrożenia dla uczestników ruchu drogowego i przechodniów. To zaś świadczy o tym, że nośnik ten (składający się z tablicy reklamowej o wymiarach ok. 3 x 6 m, mocowanej do słupa stalowego utwardzonego w fundamencie), to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego też właściwym było zastosowanie w sprawie art. 48 Prawa budowlanego regulującego kwestię samowoli budowlanej (skoro inwestor nie dysponuje ww. zezwoleniem). Organ II instancji podzielił więc stanowisko PINB w zakresie kwalifikacji inwestycji i zastosowanego trybu; za prawidłowe uznał też wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 48 ust. 1 ww. ustawy. Wskazał za PINB na zapisy planu miejscowego, z którymi inwestycja jest sprzeczna, co oznacza, że nie jest możliwym jej zalegalizowanie. Dodał nadto, że nośnik usytuowany jest w odległości mniejszej niż wymagana od zewnętrznej krawędzi jezdni, a wynikającej z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych; to zaś stanowi dodatkową okoliczność uniemożliwiającą przeprowadzenie w sprawie postępowania legalizacyjnego. [...] WINB przywołał przy tym art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wskazując na warunki, jakie muszą być spełnione przed wszczęciem procedury legalizacyjnej.

W skardze do Sądu na ww. decyzję [...] WINB z [...] stycznia 2018 r., skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej zarzucając naruszenie:

-§ 6 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu cmentarza przy ulicy [...] – część I uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten dotyczy powierzchni reklamowej reklam;

-art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez błędne ich zastosowanie polegające na tym, że organy II i I instancji stwierdziły, że nośnik reklamowy jest bez żadnej wątpliwości niezgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z innymi przepisami w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie nośnika reklamowego do stanu zgodnego z prawem;

-art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną interpretację, że na etapie legalizacji nośnika reklamowego nie jest możliwe zastosowanie przedmiotowego przepisu;

-art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieumożliwienie rozpoczęcia procedury legalizacji nośnika reklamowego poprzez wydanie postanowienia o nałożeniu obowiązku złożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji reklamy na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że błędnie w okolicznościach sprawy organy odstąpiły od procedury legalizacyjnej. Błędnie bowiem przede wszystkim uznały, że inwestycja jest w sposób oczywisty sprzeczna z obowiązującym planem miejscowym. W planie tym, mowa jest nie tyle o powierzchni reklamowej reklam, co o powierzchni, a wobec tego równie dobrze może być to powierzchnia zabudowy czy powierzchnia terenu zajętego pod inwestycję. Nie jest to oczywiste, dlatego wykładnia tych przepisów winna być przeprowadzona przez organy właściwe dla sprawy – zajmujące się merytorycznie sprawami z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym uprawnione było zastosowanie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego i zażądanie od skarżącej m.in. stosownego zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] WINB z [...] stycznia 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję PINB z [...] listopada 2017 r. nakazującą rozbiórkę nośnika reklamowego, w postaci tablicy reklamowej o nr ident. [...] i wymiarach ok. 3 x 6 m na słupie stalowym mocowanym do fundamentu zagłębionego w gruncie, usytuowanego na działce nr ew. [...] w obrębie [...], przy Al. [...] w [...].

Nakazując rozbiórkę tego nośnika po pierwsze uznano, że został on zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, po drugie przyjęto, że wobec zapisów obowiązującego na tym terenie planu miejscowego – brak jest możliwości wdrożenia w stosunku do niego procedury legalizacyjnej. Te zaś okoliczności uzasadniają zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Ocena ta, zdaniem Sądu, jest prawidłowa; oparta na wyczerpująco ustalonych okolicznościach faktycznych, a także na właściwych przepisach prawa, w tym budowlanego i miejscowego, i właściwej ich interpretacji. Dlatego też Sąd nie podzielił żadnego z zarzutów podniesionych w skardze, zgadzając się z organami nadzoru budowlanego tak co do kwalifikacji objętego postępowaniem nośnika reklamowego, jak również – wykładni przepisów obowiązującego na tym obszarze planu miejscowego.

Rozwijając tę ocenę zauważyć trzeba, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło nośnika reklamowego składającego się z podświetlanej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 3 x 6 m, mocowanej do słupa stalowego utwardzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie. Bezspornym jest, że inwestorem i właścicielem tego nośnika jest skarżąca – Spółka [...] (v. m. in. pismo Spółki z 25 sierpnia 20017 r. i kopia umowy najmu z 10 kwietnia 2009 r. dotycząca części nieruchomości przy Al. [...] w [...] na posadowienie 9 nośników reklamowych o pow. 18 m²), oraz, że na jego realizację nie uzyskano wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. W trakcie oględzin na nieruchomości, przedstawiciel Spółki nie okazał żadnej dokumentacji budowlanej dotyczącej tego nośnika, a jak ustalił organ w oparciu o informacje przekazane z Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...], w archiwum tego Wydziału brak jest zgłoszeń/pozwoleń na budowę dotyczących nośników reklamowych zlokalizowanych na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...]. Nie budzi przy tym wątpliwości w sprawie dokonana przez organy orzekające kwalifikacja prawna zrealizowanego nośnika.

Niezależnie od braku zarzutów skarżącej w tej ostatniej kwestii, Sąd wyjaśnia, że nie stwierdził, aby dokonując oceny w tym zakresie, błędnie zinterpretowano art. 3 pkt 3 czy art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Zgodnie z tym ostatnim, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z powyższego wynika, że ww. roboty -instalacja tablic i urządzeń reklamowych- nie zostały objęte obowiązkiem uzyskania (wcześniej: ostatecznego) pozwolenia na budowę, a jedynie obowiązkiem dokonania zgłoszenia. Odstępstwo to, od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, ma charakter wyjątku, a wobec tego nie może być też interpretowane rozszerzająco. Przy czym, co do zasady – wniesienie budowli, przez którą ustawa uznawała i uznaje nadal urządzenie reklamowe wolno stojące i trwale związane z gruntem (v. art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), wymagało/wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Kryterium rozróżnienia pomiędzy budową budowli – tj. urządzenia reklamowego a instalowaniem tablicy lub urządzenia reklamowego stanowią cechy tego urządzenia i sposób jego posadowienia. Jak zauważa się w orzecznictwie, w wyniku czynności instalowania ma powstać nowe urządzenie reklamowe; zakres jednak prac, jakie winny być wykonane przy realizacji tego urządzenia zawsze będzie wynikał z konkretnej ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość tegoż urządzenia, jak i miejsce jego posadowienia. "Inne będą bowiem prace wykonywane przy realizacji urządzenia wolnostojącego o wadze kilku kilogramów, a inne o wadze kilku ton, inne przy urządzeniu o wysokości jednego metra, a inne przy urządzeniu o wysokości kilkunastu metrów. (...) Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy może to być obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nie trwale związany z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę również przepis art. 5 Prawa budowlanego w świetle, którego nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne" (v. wyrok NSA z 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1034/09). W konsekwencji, jak wskazał NSA w cyt. wyroku, "dla przyjęcia, czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego (...)".

Podzielając w całości to stanowisko i przenosząc je grunt niniejszej sprawy, Sąd zauważa, że przedmiotowa inwestycja nie polegała tylko na instalowaniu urządzenia; inwestycja ta obejmowała większy zakres prac, a to prowadziło do obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazał na to organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie akcentując wymiary urządzenia reklamowego (wymagające trwałego związania z gruntem), jego ustawienie w określonym miejscu, ale też wskazując na jego elementy – w tym stalową konstrukcję wsporczą mocowaną do zagłębionego w gruncie fundamentu. Inwestycja ta wymagała realizacji podłoża/fundamentu, mocowania konstrukcji, po czym dopiero mógł nastąpić montaż tablicy reklamowej o wymiarach ok. 3 x 6 m. Z tych też powodów rację mają organy orzekające w sprawie wskazując, że dotyczy ona wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę. Analizując sprawę w tym aspekcie prawidłowo organ odwoławczy podniósł, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje wyłącznie sposób i metoda związania z gruntem, ani technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania.

Dlatego też, kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do wadliwego uruchomienia trybu uregulowanego w art. 48 Prawa budowlanego (skoro skarżąca nie uzyskała na przedmiotową inwestycję wymaganego pozwolenia na budowę), a także – aby wadliwie na jego podstawie orzeczono nakaz rozbiórki (wobec, w szczególności, niezgodności tej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym).

W tej ostatniej kwestii zważyć trzeba, że zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W myśl ust. 2, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie określonych dokumentów, w celu zalegalizowania inwestycji, stosując dalej art. 49 tej ustawy.

Rację ma więc organ odwoławczy podnosząc w niniejszej sprawie, że dopuszczalność legalizacji obiektów budowlanych wykonanych w warunkach samowoli budowlanej została uzależniona od spełnienia dwóch (określonych w cyt. ust. 2) warunków, w tym: zgodności tej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co w przypadku obowiązywania planu miejscowego oznacza brak sprzeczności z ustaleniami tego planu. Rację mają także organy orzekające w niniejszej sprawie wskazując, że ta przesłanka w tym przypadku nie jest spełniona; dlatego też nie było możliwe uruchomienie procedury legalizacyjnej i należało orzec na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

I tak, Sąd stwierdza, że działka, na której wykonano przedmiotowy nośnik reklamowy położona jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu cmentarza przy ul. [...] – część I (uchwała Rady [...] Nr [...], Dz. Urz. Woj. [...]. z 2013 r., poz. [...]). Plan ten, w rozdziale 4 "Zasady lokalizowania reklam, szyldów i słupów ogłoszeniowych", ustala m.in. zasady w zakresie rozmieszczenia reklam (czyli nośników informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami (...), w tym tablic reklamowych, v. § 2 pkt 23 planu). Z § 6 ust. 2 pkt 3 wynika, że na terenie planu dopuszcza się lokalizowanie reklam o powierzchniach nie większych niż 8 m², wyłącznie na terenach: ulic głównych, ulic głównych ruchu przyspieszonego oraz działek przylegających do tych ulic. Z § 6 ust. 3 wynika zaś zakaz lokalizowania reklam innych niż wymienione w ust. 2. Jednocześnie wskazać trzeba, że w § 6 planu przewidziano jako dopuszczalne dwa typy reklam, o powierzchni do 3 m², albo o powierzchni do 8 m²; co istotne, w żadnym miejscu plan nie dopuszcza lokalizacji reklam o powierzchni większej. Analizując te zapisy planu, prawidłowo -zdaniem Sądu- przyjęto w niniejszej sprawie, że sporny nośnik reklamowy o powierzchni reklamy (tj. powierzchni ekspozycyjnej) ok. 18 m², jest sprzeczny z zapisami ww. planu, a tym samym nie ma możliwości jego legalizacji. Wbrew wywodom skargi, zapisy § 6 planu nie powodują trudności w interpretacji; owszem, nie określa się w nich "wprost", że powierzchnia reklamy to "powierzchnia reklamowa reklamy"; niemniej skoro powierzchnia reklamowa/ekspozycyjna nośnika reklamowego jest "powtarzalnym" i zasadniczym elementem (każdej) reklamy, pozwalającym w efekcie na jej identyfikację/określenie, nie sposób przyjąć, aby ww. zapisy planu nie dotyczyły tej jej "części". Poprzez właśnie ten element plan określa reklamy dopuszczalne, a potwierdzeniem tego jest chociażby zapis § 6 ust. 2 pkt 2, w którym mowa jest o "reklamach o powierzchniach nie większych niż 3 m², w tym reklamach dwustronnych o powierzchni każdej ze stron nie większej niż 3 m²"; odniesienie "powierzchni" do innego elementu niż powierzchnia ekspozycyjna reklamy, wypaczyłoby sens tego przepisu.

Zatem, Sąd nie stwierdził, aby organy orzekające naruszyły przepisy art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie. W ww. warunkach, legalizacja przedmiotowego nośnika nie była bowiem możliwa, a organ I instancji miał obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Na koniec Sąd dostrzega, że niezgodność inwestycji zrealizowanej samowolnie, z obowiązującym planem miejscowym jest oczywista i uniemożliwiała legalizację. Wprawdzie oprócz tej okoliczności, organy wskazały także na usytuowanie nośnika w odległości mniejszej niż wymaga od zewnętrznej krawędzi jezdni (v. art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych), niemniej na mocy art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zarządca drogi może na takie usytuowanie wyrazić zgodę. Zatem, o ile tego rodzaju niezgodność z przepisami prawa mogłaby być ewentualnie w postępowaniu legalizacyjnym usunięta, o tyle już wskazana sprzeczność z planem miejscowym - nie, a to stanowi wystarczającą przyczynę dla niedopuszczalności legalizacji tej inwestycji.

Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.