Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2794/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1 i art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 3, art. 13 ust. 1 i art. 16
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 90/19 ze skargi D. Z. na bezczynność A. S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. Z. na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2019 roku sygn. akt II SAB/Wa 90/19, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", oddalił skargę D. Z. na bezczynność A. S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 4 lipca 2018 roku o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskiem tym skarżący zwrócił się o przesłanie kserokopii "dokumentacji technicznej i prawnej" (decyzji, protokołów odbiorów technicznych i zdawczo-odbiorczych) stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia i eksploatacji urządzeń przesyłowych na nieruchomości nr [...] w P. gm. [...], której jest właścicielem.

W ocenie Sądu pierwszej instancji spółka A. S.A. z siedzibą w W., dalej zwana "Spółką", rozpoznała wniosek skarżącego w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330) dalej zwanej "u.d.i.p.". Poinformowała pismem wnioskodawcę, że nie posiada żądanych dokumentów, bowiem infrastruktura techniczna na działce skarżącego jest częścią linii telefonicznej napowietrznej relacji [...], posadowionej około 1938 r. W ten sposób zdaniem Sądu Spółka dostatecznie wykazała, dlaczego nie posiada spornej informacji publicznej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył D. Z., zaskarżając go w całości. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 4 ust. 3 u.d.i.p. w drodze uznania, iż lakoniczne stanowisko organu, wskazujące, że A. S.A. nie posiada wskazanej we wniosku dokumentacji, jak również pominięcie przez Sąd pierwszej instancji okoliczności wskazanej w piśmie organu z dnia 23 lipca 2018 r., w którym to A. S.A. wskazała w sposób bezpośredni datę budowy urządzeń przesyłowych na nieruchomości skarżącego - rok 1938 - (co zdaniem strony skarżącej kasacyjnie w sposób oczywisty jest uznaniem, iż organ posiada wnioskowaną dokumentację), spełnia przesłankę niniejszego przepisu prawnomaterialnego w drodze uznania przez Sąd pierwszej instancji braku posiadania wskazanej dokumentacji przez organ, podczas gdy A. S.A. w żaden sposób nie udowodniła, nie uprawdopodobniła ani nie wskazała, jakie kroki podjęła w celu odnalezienia dokumentacji objętej wnioskiem, nie wskazała, czy nie jest w posiadaniu części, czy też całości dokumentacji, biorąc w szczególności pod rozwagę, iż jako podmiot monopolistyczny w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych, który posiada liczne urządzenia telekomunikacyjne na terenie województwa podkarpackiego, musi być w posiadaniu dokumentacji dotyczącej urządzeń będących jej środkami trwałymi, jeśli nie w postaci archiwalnych decyzji administracyjnych, to w postaci prowadzonej na bieżąco dokumentacji eksploatacyjnej, która była również objęta wnioskiem, a na której posiadanie wskazuje treść pisma z 3 sierpnia 2018 r., gdyż w tym piśmie A. S.A. podkreśliła, że przedmiotowa linia telekomunikacyjna przez okres ponad 30 lat nie zmieniła swojego przebiegu, a także podniosła, że linia ta jest zinwentaryzowana na geodezyjnych mapach zasadniczych oraz, że w tym okresie dokonywano przeglądów, renowacji i przeprowadzano ewentualną rozbudowę przedmiotowych linii, co wprost świadczy o posiadaniu przez organ dokumentacji eksploatacyjnej;

2. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w drodze uznania, iż A. S.A. z siedzibą w W. nie dopuściła się bezczynności w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej na wniosek z 4 lipca 2018 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Ponadto podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych dalej zwanej "p.u.s.a." oraz art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi na bezczynność A. S.A., pomimo nierozpoznania całego materiału dowodowego, rozpoznania materiału dowodowego z pominięciem zasady swobodnej oceny materiału dowodowego uwidaczniającego się w szczególności pominięciem stanowiska wyrażonego w przedłożonej przez stronę skarżącą kasacyjnie dokumentacji, a w szczególności we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który zawierał również wezwanie do przedłożenia dokumentacji eksploatacyjnej linii elektroenergetycznej oraz pisma Spółki z dnia 23 lipca 2018 r., w którym wskazano w sposób bezpośredni datę budowy urządzeń przesyłowych na nieruchomości, a także wskazań zawartych w piśmie z dnia 3 sierpnia 2018 r., w którym wymieniono szereg czynności eksploatacyjnych podejmowanych przez Spółkę w stosunku do przedmiotowych linii telekomunikacyjnych, tj. przeglądów, renowacji i ewentualnie przeprowadzonej rozbudowy sieci oraz wskazano, że przez ponad 30 lat przebieg przedmiotowych linii telekomunikacyjnych, nie zmienił usytuowania (co zdaniem strony skarżącej kasacyjnie w sposób oczywisty jest uznaniem, iż Spółka posiada wnioskowaną dokumentację), co skutkowało oddaleniem skargi w drodze uznania, że lakoniczne stanowisko organu spełnia przesłankę art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wobec braku posiadania wskazanej dokumentacji przez organ, podczas gdy A. S.A. w żaden sposób nie udowodniła, nie uprawdopodobniła ani nie wskazała, jakie kroki podjęła w celu odnalezienia dokumentacji objętej wnioskiem, nie wskazała, czy nie jest w posiadaniu części, czy też całości dokumentacji, biorąc w szczególności pod rozwagę, że jako podmiot monopolistyczny, świadczący usługi telekomunikacyjne na terenie całego kraju, który posiada wiele linii telekomunikacyjnych, musi być w posiadaniu dokumentacji dotyczącej urządzeń będących jego środkami trwałymi, jeśli nie w postaci archiwalnych decyzji administracyjnych to w postaci dokumentacji eksploatacyjnej prowadzonej na bieżąco, która również była objęta wnioskiem, przy czym w tym zakresie w ocenie strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji dopuścił się również naruszenia zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) poprzez brak rozważenia dokładnego brzmienia powiadomienia skarżącego przez organ o rzekomym braku posiadania informacji publicznej objętej wnioskiem, podczas gdy to powiadomienie powinno zawierać informację, dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, która mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawców.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów opłat od skargi, opłat kancelaryjnych od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, opłat od skargi kasacyjnej, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych za obie instancje.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. S.A. z siedzibą w W. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem Spółki zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że rozpoznając skargę kasacyjną – po myśli art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej zmierzają przede wszystkim do podważenia stanowiska Sądu, że A. SA w W. nie posiada żądanej informacji o czym poinformowała wnioskodawcę, konsekwencją czego było uznanie Spółki za niepozostającą w bezczynności.

Trzeba tu wyjaśnić, że Sąd administracyjny co do zasady nie ustala stanu faktycznego w sprawie, lecz kontroluje czy owy stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez organ administracji. Jednak w sprawie w przedmiocie bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, z uwagi na to, że organ nie wydał aktu, którego dotyczy bezczynność, stan faktyczny ustala Sąd pierwszej instancji. Kwestie ustalania stanu faktycznego przez Sąd regulują w szczególności przepisy art. 106 § 3, 4 i 5, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie ustalił (i przyjął te ustalenia za podstawę zaskarżonego wyroku), że "skarżący w piśmie z 4 lipca 2018 r., które wpłynęło do A. S.A. w dniu 16 lipca 2018 r., zwrócił się o przesłanie kserokopii "dokumentacji technicznej i prawnej" (decyzji, protokołów odbiorów technicznych i zdawczo-odbiorczych) stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia i eksploatacji urządzeń przesyłowych na nieruchomości nr [...] w P. gm. [...], której jest właścicielem, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tired pierwszy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330) oraz wezwał Spółkę do ustanowienia służebności przesyłu. W piśmie z 23 lipca 2018 r. nadanym w placówce operatora pocztowego w dniu 25 lipca 2018 r. i doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 sierpnia 2018 r., Spółka poinformowała, że infrastruktura techniczna, o której mowa we wniosku to element linii telefonicznej napowietrznej relacji [...], posadowiony ok. 1938 r. zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem oraz, że w zasobach archiwalnych nie posiada dokumentacji techniczno-prawnej na budowę tej linii telefonicznej". Sąd pierwszej instancji uznał, że w ten sposób Spółka dostatecznie wykazała, dlaczego nie posiada żądanej informacji.

Skarżący kasacyjnie zwalczając te ustalenia zarzucił naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a. Tymczasem nie budzi wątpliwości, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie mają zastosowania, co wskazano również wprost w skardze kasacyjnej (strona 17). Wynika to z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że przepisy k.p.a. stosuje się tylko do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Gdyby ustawodawca dopuszczał możliwość stosowania k.p.a. w szerszym zakresie niż wynika to z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., to uczyniłby to w sposób wyraźny. Stanowisko to nie jest kwestionowane w doktrynie i orzecznictwie. Oczywiście działania organów administracji należy oceniać pod kątem zachowania ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów proceduralnych, w tym zasad dobrej administracji oraz w kontekście zasad przewidzianych w art. 8, 9 i 11 k.p.a.. To jednak, jak już wskazano wyżej, nie uprawnia do zarzucenia Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie naruszenia przepisów art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a., ponieważ ani Sąd, ani podmiot do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ich nie stosował. Sąd pierwszej instancji ustaleń dokonał na podstawie stosownych przepisów procedury sądowoadministracyjnej. W skardze kasacyjnej zarzucono co prawda naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. ale w uzasadnieniu tego zarzutu nie nawiązano do treści tego przepisu. Zatem nie sposób odnieść się do stanowiska skarżącego w tym zakresie. Należy tylko tu wskazać, że z treści tego przepisu wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tymczasem nie można zarzucić, że Sąd nie orzekł w granicach sprawy, ponieważ mając na względzie cały przedmiot sprawy rozstrzygnął, czy podmiot do którego skierowano wniosek odpowiedział na niego w wymaganym prawem terminie.

Należy zatem przyjąć, że w skardze kasacyjnej nie podniesiono skutecznych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, na podstawie których Sąd pierwszej instancji ustalił stan faktyczny, będący podstawą zastosowania prawa materialnego. Zatem obszerną argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na poparcie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, opartą przede wszystkim na naruszeniu przepisów k.p.a., uznać należy z bezskuteczną, bez konieczności szczegółowego odnoszenia się do niej. Wobec tego oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd kasacyjny dokonał w oparciu o stan faktyczny ustalony przez Sąd pierwszej instancji.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisu art. 4 ust. 3 u.d.i.p., jednak nie zastosowano się do treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a., bowiem nie wskazano czy naruszenie tego przepisu nastąpiło przez jego błędną wykładnię, czy przez jego niewłaściwe zastosowanie. Ponadto wydaje się, że autor skargi kasacyjnej upatruje tego naruszenia w błędnym ustaleniu stanu faktycznego, ponieważ nawiązuje w nim do wadliwie ustalonych przez Sąd okoliczności. Tymczasem w orzecznictwie NSA panuje niekwestionowany pogląd, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1). Ewentualnie może być ona skuteczna, tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 – wyrok NSA z 6 lipca 2004 r., sygn. akt FSK 192/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68. I odwrotnie zresztą, zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczenia poczynionych w sprawie ustaleń – wyrok NSA z 16 września 2004 r., sygn. akt FSK 471/04, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 96.

Tym niemniej odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wskazać należy, że jego wykładnia nie budzi wątpliwości. Stanowi on wprost, że "Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji". Nie jest sporne między stronami, że nie można zarzucić podmiotowi zobowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej bezczynności w rozpoznaniu wniosku wówczas, gdy wyraźnie powiadomił wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji publicznej oraz wyjaśnił dlaczego. Organ nie ma też obowiązku przekazywania dokumentów, których nie ma, mimo że powinien je posiadać. Zatem skoro Sąd pierwszej instancji w ustalonym stanie faktycznym przyjął, że Spółka nie posiada informacji żądanej we wniosku skarżącego z dnia 4 lipca 2018 r., co uniemożliwiło jej udostępnienie, to nie sposób zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że dokonał błędnej wykładni tego jasno brzmiącego przepisu lub go niewłaściwie zastosował.

Na marginesie należy tu zauważyć, że ze wskazanego art. 4 ust. 3 u.d.i.p. również wynika, że przepis ten ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej. Organ pozostaje w bezczynności tylko w przypadku gdy zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku zaś gdy informacja o jaką ubiega się zainteresowany nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej jeżeli pismem poinformuje o tym wnioskodawcę. Tymczasem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądane przez skarżącego informacje nie są informacją publiczną. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ponadto jak podaje się w literaturze, sprawą publiczną jest działalność zarówno organów władzy publicznej, organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Sprawami publicznymi nie są jednak konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz praktyczny" LexisNexis 2008 r., s. 15).

Zatem w niniejszej sprawie istotny jest fakt, że D. Z., zwracając się do A. S.A. o udostępnienie informacji wskazanych we wniosku z dnia 4 lipca 2018 r. nie kierował się troską o sprawy publiczne, co znalazło wprost wyraz w treści tego pisma. Uzasadnienie wniosku w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że celem wnioskodawcy było uzyskanie informacji w związku z postępowaniem sądowym, którego wszczęciem jest osobiście zainteresowany. Wniosek skarżącego z dnia 4 lipca 2018 r. został złożony w celu zebrania materiału dowodowego na potrzeby przyszłego postępowania o ustanowienie służebności przesyłu i wypłatę wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Wynika to wprost z pisma z dnia 4 lipca 2018 r. zatytułowanego "Wezwanie do zawarcia umowy", w którym zawarto dodatkowy wniosek o udostępnienie informacji pod rygorem podjęcia kroków prawnych z art. 21 i art. 23 u.d.i.p. Z treści tego wniosku wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że żądane informacje mają posłużyć wnioskodawcy do wykazania przesłanek ustanowienia płatnej służebności przesyłu na rzecz Spółki, dotyczącej urządzeń telekomunikacyjnych posadowionych na nieruchomościach stanowiących własność wnioskodawcy oraz do zapłaty przez Spółkę, stosownie do art. 225 k.c., wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z tych nieruchomości za okres ostatnich 10 lat.

Nie może zatem ulegać wątpliwości, że wnioskodawca w ten sposób wykazuje swój subiektywny interes. Tymczasem u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie bowiem art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego a nie jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem pisma (wniosku) skarżącego z 4 lipca 2018 r. jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów osoby, która pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej a żądane w nim informacje nie powinny być udostępniane w trybie u.d.i.p. Nie można bowiem przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA: z 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18, z 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1696/12, z 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 173/09, z 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11, z 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2231/12, z 10 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1500/12 i z 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1284/11). Strona danego postępowania, także zakończonego czy przyszłego, nie może żądać informacji o sposobie i przebiegu takiego postępowania, lub dowodów w sprawie na poparcie swojego stanowiska - w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem służą jej określone uprawnienia wynikające z przepisów m.in. Kodeksu postępowania administracyjnego lub Kodeksu postępowania cywilnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny. Skoro zatem treść wniosku, datowanego na dzień 4 lipca 2018 r., wprost odnosi się informacji, które mają posłużyć do załatwiania indywidualnych spraw osoby składającej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej i podmiotami wykonującymi zadania publiczne, to skarga D. Z. na bezczynność i z tej przyczyny nie mogła być uwzględniona.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Stanowi on, że udostępnienie informacji publicznej następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak, niż w terminie 14 dni. Tymczasem z niepodważonych ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, że podmiot, do którego skarżący skierował wniosek, otrzymał go 16 lipca 2018 r. a odpowiedź na wniosek nadał 25 lipca 2018 r. Zatem nie przekroczył 14 dniowego terminu.

Konstatacja, że Spółka odpowiedziała skutecznie wnioskodawcy na wniosek w prawem przewidzianym terminie, oznacza, że także sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. są nieusprawiedliwione, ponieważ Sąd zasadnie uznał, że Spółka nie pozostawała w bezczynności, bowiem prawidłowo odpowiedziała na wniosek. W rezultacie należy też stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. dokonał prawidłowej pod względem zgodności z prawem kontroli działania podmiotu, do którego skarżący skierował wniosek.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego od skarżącego kasacyjnie na rzecz Spółki, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.