Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 701/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 pkt 4, art. 129 ust. 1, ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Samcik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia w części dotyczącej punktu gier oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. o cofnięciu zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w części dotyczącej punktu gier w pozycji nr [...] załącznika nr [...].

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wydał Spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W załączniku nr [...] do decyzji wymieniono miejsca, w których zlokalizowane są punkty do gier na automatach o niskich wygranych. W pozycji nr [...] wskazano punkt gier [...],[...],[...].

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] cofnął zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. w części dotyczącej punktu gier w pozycji nr [...] załącznika nr [...].

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że od dnia 30 kwietnia 2010 r. w ww. punkcie gier nie wykonywano działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, która to okoliczność została ustalona na podstawie wniosku Spółki z 22 kwietnia 2010 r. o zawieszenie eksploatacji automatu, oraz informacji wynikającej z pisma Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 01 grudnia 2014 r. Korzystając z prawa wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, strona podniosła, że zaprzestanie prowadzenia działalności w wymienionym punkcie gier spowodowane zostało okolicznościami od niej niezależnymi, tj. decyzją właściciela lokalu o zaprzestaniu kontynuowania umowy udostępniana powierzchni, na której usytuowane były automaty do gry, jak też wejściem w życie z dniem 01 stycznia 2010 r. nowej ustawy o grach hazardowych, której przepisy uniemożliwiały zmianę lokalizacji punktów gier, które to okoliczności miały postać siły wyższej. Organ nie stwierdził, aby zaprzestanie wykonywania działalności w wyżej wymienionym punkcie było następstwem siły wyższej. W ocenie organu ustalone w sprawie okoliczności, tj. bezsporny fakt niewykonywania działalności przez ponad 4 lata, stanowiły podstawę do cofnięcia zezwolenia, stosownie do przepisu art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), dalej: ustawa o grach hazardowych, zgodnie z którym zezwolenie cofa się w razie zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.), dalej: Ordynacja podatkowa oraz art. 1 pkt 4 i pkt 11 w związku z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) w związku z art. 59 pkt 4 i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 ustawy o grach hazardowych.

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że wobec faktu niewykonywania w wymienionym punkcie gier działalności objętej zezwoleniem w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przez okres około 5 lat, zasadnym było zastosowanie przepisu art. 59 pkt 4 w związku z art. 129 ust. 1 i 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, że niewykonywanie działalności było następstwem działania siły wyższej, organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do takiego przyjęcia. W decyzji wyjaśniono, że do zdarzeń uznawanych za działanie siły wyższej zalicza się zdarzenia zewnętrzne, nieuchronne, nadzwyczajne, niemożliwe do przewidzenia. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, wejście w życie ustawy o grach hazardowych i zakaz zmiany lokalizacji punktów o gier o niskich wygranych, nie może być uznane za siłę wyższą, gdyż przedsiębiorca musi liczyć się ze zmianami przez ustawodawcę warunków prowadzenia konkretnej działalności.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że zakwestionowany przez skarżącą przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru przepisu technicznego. Nie stanowi bowiem przepisu, który może powodować ograniczenie lub stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, tak jak ma to miejsce w przypadku przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych objętych pytaniami prejudycjalnymi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11. Przepis ten nie ustanawia żadnych zakazów wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń. Nie wprowadza nowych warunków mogących mieć wpływ na właściwości lub sprzedaż automatów do gier. Co do treści powiela on rozwiązanie zawarte w art. 52 ust. 2 pkt 4 poprzedniej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych. Celem wyżej wymienionych regulacji jest i było wyłącznie dostosowanie określonego stanu prawnego wynikającego z udzielonego zezwolenia do występującego w konkretnym miejscu prowadzenia gier stanu faktycznego. Organ uznał, że skoro nie ma podstaw do stwierdzenia technicznego charakteru przepisu art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, to nie zachodzi również przesłanka do poddania tego przepisu procedurze notyfikacji, określonej w art. 8 dyrektywy 98/34/WE.

W skardze sądowej Spółka zaskarżyła powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w całości, wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 w związku z art. 4 ust. 1 lit. a), art. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych i w związku z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) oraz art. 188 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że przyczyną zaprzestania i niewykonywania działalności w ww. punkcie gier była siła wyższa w postaci wprowadzenia przez ustawodawcę normy art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zakazującej zmiany miejsc urządzania gier na automatach o niskich wygranych.

Spółka podniosła również, że przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych jako przepis o charakterze technicznym powinien zostać notyfikowany Komisji Europejskiej. Spółka powołała się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] o cofnięciu Spółce zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej punktu gier wymienionego w pozycji nr [...] załącznika nr [...]. Decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności została wydana na podstawie przepisów nieobowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, która utraciła moc na podstawie art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

Stosownie do art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Przepis art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych stanowi zaś, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy.

Stosownie do art. 59 ustawy o grach hazardowych organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku:

1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie;

2) rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia;

3) obniżenia kapitału zakładowego spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1;

4) zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej;

5) skazania osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone w art. 299 Kodeksu karnego;

6) dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Konstrukcja tego przepisu nie dopuszcza tzw. uznania administracyjnego. Organ jest zatem zobowiązany do cofnięcia zezwolenia, jeżeli strona nie wykonuje działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że zachodzi przesłanka wyłączająca jego zastosowanie, tj. gdy zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że Spółka w punkcie gier [...],[...], nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem - od około 5 lat (na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji), a więc przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Ze złożonego przez Spółkę dokumentu mającego postać formularza pod nazwą "zgłoszenie przemieszczenie/ zawieszenie eksploatacji/ wycofanie z eksploatacji automatu GL-2" wynika, że w wyżej wymienionym punkcie gier, skarżąca prowadziła działalność polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych tylko do dnia 30 kwietnia 2010 r. (k. [...] akt adm.), a następnie zawiesiła jej wykonywanie. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w treści pisma Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 1 grudnia 2014 r. Z akt sprawy nie wynika również aby skarżąca składała zgłoszenie o wznowieniu tej działalności, co potwierdza istotną dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność niewykonywania we wskazanym punkcie gier działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.

W dalszej kolejności, ocenie w niniejszej sprawie podlega wskazana przez skarżącą przyczyna zaprzestania wykonywania działalności we wskazanym punkcie gier, na którą powołuje się, jako na przesłankę wyłączającą zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia. Zdaniem skarżącej powodem takiego stanu rzeczy było wejście w życie przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które uniemożliwiały zmianę miejsca urządzania gier. W ocenie skarżącej okoliczność ta stanowi siłę wyższą i tym samym uzasadnia odstąpienie od cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności.

Ponieważ ustawa ta nie zawiera legalnej definicji tego pojęcia zachodzi konieczność odwołania się w tym względzie do dorobku doktryny i orzecznictwa. W doktrynie i orzecznictwie ukształtował się pogląd, że siła wyższa jest zdarzeniem o charakterze przypadkowym lub naturalnym (żywiołowym), nie do uniknięcia, takim, nad którym człowiek nie panuje. Należą do tej kategorii zwłaszcza zdarzenia o charakterze katastrofalnych działań przyrody i zdarzenia nadzwyczajne w postaci zaburzeń życia zbiorowego takich jak wojna, zamieszki krajowe. Musi być ona ponadto zdarzeniem zewnętrznym w stosunku do powołującego się na nią podmiotu, w tym sensie, ze stan ten powinien istnieć obiektywnie, a więc musi być widoczny i sprawdzalny i nie może być wytworem wyobraźni. Siła wyższa charakteryzuje się także tym, że jest zdarzeniem niemożliwym lub prawie niemożliwym do przewidzenia, którego skutkom nie można zapobiec.

Wbrew argumentom skarżącej, za działanie siły wyższej nie można uznać zmiany obowiązujących przepisów i wprowadzenia ustawą o grach hazardowych zakazu zmiany lokalizacji punktów gier. Podkreślić należy, że ustawa o grach hazardowych umożliwiła dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie dotychczasowych zezwoleń i nie wprowadziła generalnego zakazu zmiany zezwoleń. Zakaz zmiany zezwoleń, przewidziany w art. 135 ust. 2 ustawy, ograniczony został tylko do jednego elementu zezwolenia: miejsca urządzania gier, ponadto nie dotyczy on zmiany polegającej na zmniejszeniu liczby punktów gier na automatach. Nowa ustawa nie wprowadziła zatem żadnych radykalnych rozwiązań uniemożliwiających podmiotom gospodarczym prowadzenie dotychczasowej działalności. Przeciwnie, dawała możliwość jej kontynuowania na dotychczasowych zasadach, co wynika z treści art. 129 ust. 1 tej ustawy. Wyeliminowała natomiast możliwość zmiany decyzji ostatecznych jedynie w określonym, niewielkim zakresie. Nie sposób przy tym nie zauważyć, że zmiana decyzji ostatecznych jest trybem nadzwyczajnym, który stosowany być może tylko i wyłącznie w przypadku spełnienia ściśle określonych przesłanek.

W tym stanie rzeczy nie można uznać, że przeszkodą do dalszego prowadzenia działalności w miejscu wskazanym w zezwoleniu było wejście w życie nowej ustawy. Podniesiony zatem w skardze zarzut naruszenia art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, poprzez nie zakwalifikowanie wejścia w życie nowej ustawy o grach hazardowych, jako przesłanki wyłączającej jego stosowanie, należy uznać za chybiony.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, w myśl którego art. 59 pkt 4 ustawy o grach nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż nie został notyfikowany, zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie 98/34/WE.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych trzech pytań dotyczących art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych.

Podkreślić w tym miejscu należy, że Dyrektor Izby Celnej w [...] nie stosował przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. i żaden z nich nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego.

Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, od ustalenia (oceny), czy przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Tego rodzaju skutków nie sposób natomiast wyprowadzić z treści przepisów zawartych w art. 59 pkt 4 ustawy, który niejako dostosowuje sytuację prawną (zakres udzielonego zezwolenia) do istniejącej już sytuacji faktycznej długotrwałego, bo trwającego dłużej niż 6 miesięcy stanu zaprzestania lub niewykonywania działalności objętej zezwoleniem, w sytuacji nie jest ono następstwem działania siły wyższej.

Warto również dodać, że przepis art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych zawiera normę analogiczną do przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, przy czym nowa ustawa – w stosunku do poprzednio obowiązującej – wydłużyła okres niewykonywania działalności, którego upływ obligował organ do cofnięcia zezwolenia. Z treści poprzednio obowiązującego przepisu wynikało bowiem, że organ udzielający zezwolenia, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w całości lub części, w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące, chyba że zawieszenie takie jest następstwem działania siły wyższej. Porównanie treści obu unormowań wskazuje, że nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla skarżącej, ze względu na wydłużenie okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności z 3 do 6 miesięcy. Zatem podejmując działalność na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy, skarżąca jako przedsiębiorca, musiała uwzględnić tego rodzaju regulację i mieć świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności również na gruncie dawnej ustawy spowoduje skutek w postaci cofnięcia zezwolenia. Nie da się bowiem żadną miarą przyjąć, aby przepis, który w istocie powielał rozwiązania normatywne obowiązujące już w dacie wydawania Spółce zezwolenia, miał charakter techniczny w rozumieniu dyrektywy. Żadna z tez zawartych w uzasadnieniu wyroku TS UE z 19 lipca 2012 r., czy też w innych orzeczeniach powoływanych przez skarżącą, nie uzasadniają takiego wniosku.

W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, aby art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych mógł stanowić, choćby potencjalnie, "przepis techniczny" w rozumieniu przepisów dyrektywy 98/34/WE.

Za chybione należy uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i 144 w związku z art. 4 ust. 1 lit. "a", art. 6 ust. 1. art. 14 ust. 1 art. 15 ust. 1 i art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych oraz w związku z art. 1 pkt. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34 ustanawiającej procedurę udzielania informacji (...). Jako sposób naruszenia, skarżąca wskazuje błędną ich wykładnię poprzez przyjęcie, że zakaz udzielania nowych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (art. 129 ust. 2) i przedłużania dotychczasowych (art. 138 ust. 1), w bliżej nieokreślonym powiązaniu z pozostałymi wymienionymi przepisami - nie są przepisami technicznymi mającymi wpływ na sprzedaż i zmianę właściwości produktów, tj. automatów do gier. Należy jednak zauważyć, co zapewne umknęło uwadze autora skargi, że skarżona decyzja nie dotyczy ani udzielenia nowego zezwolenia, ani też przedłużenia dotychczasowego zezwolenia posiadanego przez Spółkę. Przedmiotem rozstrzygnięcia było bowiem cofnięcie zezwolenia w części dotyczącej jednego z punktów gier, w którym działalność nie była przez Spółkę wykonywana ponad okres dopuszczalnej w tym względnie karencji (6 miesięcy) i którego to ustalenia faktycznego skarżąca nie kwestionowała, poza przesłanką działania siły wyższej. Z tego też względu rozważania na temat technicznego lub nietechnicznego charakteru przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych, należy uznać za niecelowe w kontekście stanu faktycznego przyjętego przez organy celne za podstawę rozstrzygnięcia.

Bezpodstawnym jest również ogólnie określony zarzut naruszenia przez organy przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej. Organy obu instancji dostatecznie udokumentowały i wskazały powody cofnięcia zezwolenia w zakreślonej części. Nadto, z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ odwoławczy, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wyjaśnił stronie powody odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów (vide postanowienie z dnia 19 marca 2015 r. o odmowie przeprowadzenia dowodów, k. [...] akt adm.).

Podsumowując stwierdzić należy, że niewykonywania działalności przez skarżącą w wyżej wymienionym punkcie gier przez okres przekraczający 6 miesięcy, nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące niewykonywanie działalności przez skarżącą są rezultatem przyjętego przez nią sposobu zarządzania i kierowania interesami majątkowymi przedsiębiorstwa i nie wynikają ze skutków prawnych wprowadzenia nowych uregulowań ustawowych. Niewykonywanie przez skarżącą działalności nie mogło być więc zakwalifikowane jako następstwo działania siły wyższej.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), oddalił skargę.