Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 67/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 3 ust. 2, § 6 ust. 1 i 2, § 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska-Matela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem z [...] maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 36/19 (zwanym też dalej "Wyrokiem WSA") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – po rozpoznaniu skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2018 r. ([...]), utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza K. z [...] sierpnia 2018 r. ([...]) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – uchylił obie ww. decyzje.

Ponownie rozpoznawszy sprawę, Burmistrz K. (dalej też jako "Burmistrz" lub "organ I instancji"), decyzją z [...] września 2019 r. ([...]) ustalił na rzecz M. i Ł. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu na nieruchomości położonej w K., przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...], [...] i [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w ocenie organu I instancji planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p.").

Od tej decyzji Burmistrza odwołanie złożyła M. Z. (dalej też jako "Skarżąca"), właścicielka sąsiedniej nieruchomości (działki nr [...]), reprezentowana przez pełnomocnika, J. K.. Zdaniem strony skarżącej organ I instancji nie dostosował się do oceny prawnej i wskazań zawartych w Wyroku WSA, naruszając w sposób rażący przepis art. 153 p.p.s.a. Skarżąca podkreśliła, że WSA w tym wyroku wskazał m.in., że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy (w skrócie "decyzję w.z.") nie jest uprawniony do wypowiadania się o dopuszczalności usytuowania planowanego budynku przy granicy z działką sąsiednią. Innymi słowy, organ właściwy w sprawie wydania warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej i – w sposób władczy – orzekać o kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Tymczasem – jak stwierdziła Skarżąca – Burmistrz wprost wskazuje na usytuowanie przedmiotowego garażu w granicy z jej działką nr [...]. Ponadto Skarżąca zaznaczyła, że "swoją aktualność zachowują niektóre zarzuty podniesione w skardze", z którymi zgodził się WSA w ww. wyroku.

Decyzją z [...] listopada 2019 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza z [...] września 2019 r., wyjaśniając w uzasadnieniu m.in., że:

- w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że prawidłowe zastosowanie normy wynikającej z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Nr 164, poz. 1588, z późn. zm.; dalej w skrócie jako "rozp.now.zabud.") nakazuje wyznaczenie obszaru analizowanego ze wszystkich stron działki objętej wnioskiem, przy czym łącznie granica wyznaczonego obszaru z każdej strony działki nie może być mniejsza niż 50 m. Szerokość frontu działek nr [...], [...] i [...] wynosi ok. 16,0 m, a zatem trzykrotność frontu działki wynosi ok. 58,00 m [powinno być raczej: "48,0" – uw. Sądu]. Organ I instancji wyznaczył obszar analizowany wokół działek inwestycyjnych w odległości minimalnej, tak aby uwzględnić pewną "całość urbanistyczną";

- w tak wyznaczonym obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (budynki mieszkaniowe jednorodzinne, budynki gospodarcze i garaże) oraz zabudowa usługowo-handlowa jako funkcja uzupełniająca, a zatem spełniony został warunek kontynuacji funkcji;

- w obszarze analizowanym wzdłuż ulicy [...] budynki mieszkalne znajdują się w odległościach od 4,0 m do 47,0 m od linii rozgraniczającej tej drogi; budynki gospodarczo-garażowe zlokalizowane są w głębi działek. Dla planowanego budynku organ I instancji ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 5 m od granicy działki, jako kontynuację istniejącej linii zabudowy przy ul. [...];

- organ I instancji ustalił wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni poszczególnych działek w obszarze objętym analizą, biorąc pod uwagę wytyczne Wyroku WSA. Stwierdzono, że intensywność zabudowy w obszarze analizowanym wynosi od 0% do 44%, a średnia wartość intensywności zabudowy działek zabudowanych wynosi 23%. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mająca wskaźnik intensywności zabudowy większy niż średnia, np. działka nr [...] – 44%, działka nr [...] – 32%, działka nr [...] – 27%, działka nr [...] – ok. 29%. A zatem organ I instancji na podstawie § 5 ust. 2 rozp.now.zabud. dla planowanej inwestycji przyjął wskaźnik max 23%, który mieści się w przedziale intensywności zabudowy i kontynuuje ten parametr w obszarze analizowanym;

- opisany w § 6 ust. 1 rozp.now.zabud. parametr szerokości elewacji frontowej jest w obszarze analizowanym zróżnicowany i zawiera się w widełkach od 2,5 m do 14,0 m; średnio wynosi 8,9 m. Uwzględniając 20% tolerancji, szerokość elewacji planowanych budynków winna mieścić się w przedziale od 7,2 m do 10,68 m. Organ I instancji wyliczył średnią wartość w oparciu o wszystkie budynki z obszaru analizowanego (420 : 47 = 8,9). Wziął pod uwagę wytyczne Wyroku WSA i dla planowanej inwestycji szerokość elewacji frontowej określił jako sumę szerokości istniejącego budynku mieszkalnego oraz szerokość planowanego garażu. W związku z tym szerokość obu budynków będzie wynosić max 13 m. SKO zaznaczyło, że przeanalizowało sporządzoną analizę urbanistyczną i stwierdziło, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki, których szerokość jest równa lub większa od wnioskowanej szerokości, np. działka nr [...] – ok. 13 m, działka nr [...] – ok. 14 m, działka nr [...] – ok. 14 m. Nadto w tym obszarze występują budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej, których szerokość znacznie przekracza średnią wartość, np. działka nr [...], [...] – 17 m, działki nr [...], [...] – ok. 20 m. Zdaniem SKO organ I instancji w sposób klarowny uzasadnił, dlaczego zastosował odstępstwo od zasady, uregulowane w § 6 ust. 2 rozp.now.zabud. Planowany budynek wraz z już istniejącym nie zaburzy istniejącego ładu przestrzennego;

- odnosząc się do parametru z § 7 rozp.now.zabud., SKO wskazało, że wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych na obszarze analizowanym wynosi od 2,5 m do ok. 9,0 m. Organ I instancji przyjął dla planowanego budynku garażowego wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w przedziale od 2,5 m do 3,0 m. Ustalona wysokość planowanego garażu nie zaburzy istniejącego ładu przestrzennego;

- w ocenie SKO spełniony został również parametr związany z geometrią dachu. W obszarze analizowanym występują budynki z dachami płaskimi i z dachami dwuspadowymi i wielospadowymi. Stąd przyjęcie dla planowanej inwestycji dachu płaskiego jest zgodne z parametrami istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym.

Ponadto SKO stwierdziło, że planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Na odcinku terenu inwestycyjnego istnieje infrastruktura techniczna (sieć wodociągowa, kanalizacyjna, elektroenergetyczna) wystarczająca do realizacji planowanej inwestycji. Teren ten nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organ I instancji zweryfikował wniosek także pod kątem zgodności planowanej inwestycji z odrębnymi przepisami. W tym zakresie również zostały spełnione wszystkie przesłanki.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, SKO stwierdziło, że w świetle poczynionych ustaleń nie zasługują one na uwzględnienie. Organ I instancji zastosował się do wytycznych zawartych w Wyroku WSA. Analiza funkcji oraz cech zabudowy została sporządzona w sposób prawidłowy. Organ I instancji uzasadnił, w jaki sposób ustalił poszczególne parametry, w tym w szczególności kwestionowane w Wyroku WSA: intensywność zabudowy i szerokość elewacji frontowej. Organ I instancji kierował się przy tym istniejącym zagospodarowaniem terenu oraz utrzymaniem harmonii ładu przestrzennego. Zdaniem SKO samo stwierdzenie przez Burmistrza, że kolejny budynek w granicy nie zaburzy istniejącego ładu przestrzennego, nie oznacza, że organ I instancji analizował szczegółową lokalizację i parametry techniczne planowanego obiektu. A zatem – w ocenie SKO – organ I instancji nie wkroczył w kompetencje organów architektoniczno-budowlanych.

Na opisaną decyzję SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M. Z., reprezentowana przez r.pr. G. W., który wniósł o:

1) uchylenie przez SKO zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z [...] września 2019 r., w trybie autokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.);

2) uchylenie przez WSA w Poznaniu zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z [...] września 2019 r. – w przypadku nieuwzględnienia skargi przez SKO w trybie autokontroli;

3) zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w kwocie [...]zł [wynagrodzenia pełnomocnika [...] zł (1 x stawka minimalna), kosztów sądowych – wpisu [...] zł, kosztów udzielonego pełnomocnictwa – opłaty skarbowej [...] zł].

W uzasadnieniu skargi jej autor powtórzył zarzuty i argumentację podniesione w odwołaniu, że mianowicie organ, z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., nie dostosował się do oceny prawnej i wskazań zawartych w Wyroku WSA, wskazując wprost w decyzji Burmistrza na usytuowanie przedmiotowego garażu w granicy z działką Skarżącej nr [...] – a to stosując m.in. następujące określenia:

. "szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego z garażem – max. 13,0 m";

. "kolejny budynek w granicy na przedmiotowym terenie nie będzie zaburzał istniejącego ładu przestrzennego. W związku z powyższym należy przyjąć, iż planowana inwestycja będzie uzupełnieniem istniejącej zabudowy mieszkaniowej i kontynuacją już istniejącej zabudowy na przedmiotowym terenie",

. "w obszarze analizowanym występują budynki w granicach"

– oraz że swoją aktualność zachowują te zarzuty podniesione w skardze z [...] grudnia 2018 r., z którymi zgodził się WSA w ww. wyroku.

Ponadto pełnomocnik Skarżącej podniósł, że nie może budzić najmniejszych wątpliwości, iż ustalenie tego, jak ma być usytuowany przedmiotowy garaż, stanowi istotny element procesu inwestycyjnego – stąd jednoznaczne stanowisko w tej kwestii ma istotne znaczenie, a stwierdzenie SKO wyrażone w tej mierze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (cyt.: "Zdaniem Kolegium samo stwierdzenie przez Burmistrza K., że kolejny budynek w granicy nie zaburzy istniejącego ładu przestrzennego nie oznacza, że organ I instancji analizował szczegółową lokalizację i parametry techniczne planowanego obiektu, a zatem, w ocenie Kolegium, organ I instancji nie wkroczył w kompetencje organów architektoniczno-budowlanych") nie jest oczywiście jednoznaczne i wymagało niewątpliwie wyjaśnienia. Dlatego Skarżąca – jak dalej podał autor skargi – z uwagi na te wątpliwości oraz przepisy § 3 ust. 2 rozp.now.zabud. i § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podaniem z [...] listopada 2019 r. zażądała od SKO wyjaśnienia wątpliwości co do tego, jaka jest dokładnie szerokość frontu działki nr [...] oraz czy decyzja o warunkach zabudowy z [...] września 2019 r. i utrzymująca ją w mocy, zaskarżona decyzja SKO ustalają warunek budowy garażu na działce nr [...] bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Zdaniem strony skarżącej dokładne określenie szerokości frontu działki nr [...] ma kluczowe znaczenie w tej sprawie. A określenie "około" lub "ca" nie jest określeniem jednoznacznym i tym samym budzi uzasadnione wątpliwości. Wyjaśnienie wskazanych wątpliwości determinowało podjęcie decyzji o wniesieniu skargi do Sądu. Z uwagi na to, że SKO do tej pory nie wydało postanowienia, o którym mowa w art. 113 § 2 k.p.a., oraz z uwagi na upływ terminu do wniesienia skargi, jej wniesienie – zdaniem pełnomocnika Skarżącej – stało się konieczne.

W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przed przystąpieniem do tak sprawowanej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ([...]) należy podkreślić, że w kontrolowanej sprawie zapadło już uprzednio prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego. Mianowicie wyrokiem z 22 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 36/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił poprzednią decyzję SKO w tej sprawie – z [...] listopada 2018 r. ([...]) – oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z [...] sierpnia 2018 r. ([...]).

Jest to o tyle istotne, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 3 i 5 do art. 153).

W świetle cytowanego art. 153 p.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są zasadniczo związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo – przede wszystkim w razie wzmiankowanej w art. 153 p.p.s.a. zmiany stanu prawnego, powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny; a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych sprawy, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 9 do art. 153).

Żadna z przywołanych wyżej okoliczności nie wystąpiła w niniejszej sprawie, wobec czego zarówno orzekające ponownie – po Wyroku WSA – organy obu instancji, jak i Sąd w obecnym składzie, pozostawali związani oceną prawną i wytycznymi zawartymi w tym wyroku.

W konsekwencji podstawową powinnością Sądu było sprawdzenie, czy organy administracji – stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. – przy wydaniu kontrolowanych decyzji zastosowały się do wskazań i ocen zamieszczonych w Wyroku WSA i czy nie powtórzyły wytkniętych w nim uchybień.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Po pierwsze, organ I instancji, stosując się do wskazań z Wyroku WSA, naprawił wcześniejsze wady analizy urbanistycznej w zakresie przyjętych do analizy danych źródłowych, jako że w ramach ponownie przeprowadzonej analizy urbanistycznej m.in.:

- ustalając parametry zabudowy w obszarze analizowanym wziął pod uwagę wyłącznie działki zabudowane położone na tym obszarze;

- parametry działki nr [...] zostały uwzględnione w analizie urbanistycznej tylko jeden raz;

- w analizie pominięto działkę nr [...], która znajduje się poza obszarem analizowanym zaznaczonym na załączniku graficznym;

- w tabelce zamieszczonej w analizie wyszczególniono szerokość elewacji frontowych budynków na poszczególnych działkach w obszarze analizowanym.

W konsekwencji należy uznać, że sporządzona ponownie w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna mogła stanowić podstawę do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Po drugie, organ I instancji ustalił parametr szerokości elewacji frontowej dla całego obiektu (tj. łącznie dla istniejącego budynku mieszkalnego i projektowanego budynku garażowego) oraz przekonująco wyjaśnił, dlaczego uznał, że zawnioskowany przez inwestorów parametr szerokości elewacji frontowej – odbiegający od wartości średniej (z tolerancją) w obszarze analizowanym – można zaakceptować, w oparciu o § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Nr 164, poz. 1588, z późn. zm.; w skrócie "rozp.now.zabud.").

Rozpatrując mianowicie ten parametr, Burmistrz wskazał w uzasadnieniu decyzji, że średnia szerokość elewacji frontowych budynków w obszarze analizowanym wynosi 8,9 m, co z uwzględnieniem tolerancji do 20% (tu: 1,7 m) – o jakiej mowa w § 6 ust. 1 rozp.now.zabud – daje przedział wielkości 7,2 m–10,68 m. Zarazem organ podkreślił, że jest to wyliczony średni wskaźnik elewacji frontowych budynków mieszkalnych gospodarczych i garażowych na terenie analizowanym, lecz znaczna część istniejących budynków położonych wzdłuż dróg już nie wpisuje się w ten wskaźnik i przekracza go (prawie wszystkie budynki mieszkalne). W nawiązaniu do Wyroku WSA, Burmistrz określił szerokość elewacji dla planowanej inwestycji jako sumę szerokości budynku istniejącego i planowanego. W związku z czym wartość ta – zdaniem organu I instancji – może wynosić maksymalnie 13,0 m. Motywując takie rozstrzygnięcie organ wskazał, że w obszarze analizowanym występują budynki, których szerokość frontowa jest równa i przekracza planowaną szerokość, tj.: działka nr [...]

13,0 m (budynek mieszkalny), działka nr [...]

13,0 m (budynek mieszkalny), działka nr [...]

14,0 m (budynek gospodarczy), działka nr [...]

14,0 m (budynek usługowy). Ponadto Burmistrz podkreślił, że w omawianym terenie występuje zabudowa bliźniacza na bezpośrednio sąsiadujących ze sobą nieruchomościach, gdzie łączna szerokość elewacji budynków jest zdecydowanie większa niż wyliczona średnia, np. dla działek nr [...], [...] budynki mieszkalne łącznie mają 17,0 m, dla działek nr [...], [...] budynki mieszkalne łącznie mają 20,0 m szerokości elewacji oraz na działkach nr [...], [...] budynki przylegające do siebie mają szerokość 22,0 m. Biorąc wszystko to pod uwagę organ I instancji uznał, że można ustanowić inną szerokość niż wyliczona średnia, odpowiadającą dodatkowo szerokościom występującym w terenie, a SKO tę ocenę w pełni podzieliło. Podobne, acz jeszcze nieco bardziej szczegółowe rozważania znalazły się w dokumencie "Analizy urbanistycznej wraz z wynikami" (Załącznik nr [...] do decyzji Burmistrza z [...] września 2020 r.).

Zdaniem Sądu, uzasadniając w taki sposób wyznaczenie parametru szerokości elewacji frontowej projektowanej zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora, organy uczyniły zadość wskazaniom zawartym w Wyroku WSA, jako że należycie i w sposób przekonujący wykazały, iż ustalona wielkość ww. parametru znajduje oparcie w wynikach analizy urbanistycznej.

Po trzecie, wbrew zarzutom skargi, kontrolowane decyzje organów obu instancji nie ustalają warunku budowy garażu na działce nr [...] bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] (przy ul. [...] w K.).

Jest poza sporem, że w zapadłym uprzednio w tej sprawie Wyroku WSA zostało przesądzone – w kontekście unormowania § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, z późn zm.; w skrócie "rozp.war.tech.bud."), w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2018 r. ("Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość") – że cyt.: "[...] organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie jest uprawniony do wypowiadania się o dopuszczalności usytuowania planowanego budynku przy granicy z działką sąsiednią. Innymi słowy, organ właściwy w sprawie wydania warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej i – w sposób władczy – orzekać o kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. [...] Reasumując oznacza to, że organ nie może wkraczać w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej i – w sposób władczy – orzekać o kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego."

W kontekście podstawowego zarzutu skargi należy zwrócić uwagę na dwukrotnie poczynione przez WSA w cytowanym fragmencie wyroku zastrzeżenie, z którego wynika, że organ wydający decyzję w.z. nie jest uprawniony do wypowiadania się o dopuszczalności usytuowania planowanego budynku przy granicy z działką sąsiednią – "w sposób władczy", czyli wiążąco. Stąd wniosek, że w Wyroku WSA nie wykluczono możliwości wypowiadania się przez organ lokalizacyjny w powyższej kwestii, o ile tylko wypowiedź ta nie będzie miała charakteru "władczego" (wiążącego), a jedynie np. informacyjny lub ocenny.

W związku z tym godzi się zauważyć, że wiążące ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji zostały zamieszczone w Załączniku nr [...] do decyzji Burmistrza z [...] września 2019 r. (dalej jako "Załącznik nr [...]"). Z tego załącznika pochodzi tylko jedna z trzech przywołanych w skardze wypowiedzi, zinterpretowanych przez autora skargi jako takie, przez które Burmistrz "wprost wskazuje na usytuowanie przedmiotowego garażu w granicy z działką skarżącej nr [...]". Chodzi mianowicie o zawarte w pkt 1 tiret drugie Załącznika nr [...] ustalenie: "szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego z garażem – max. 13,0 m". Wbrew sugestiom skargi, ustalenie takiej treści wcale nie przesądza w sposób bezwzględnie wiążący, że planowany garaż zostanie usytuowany w granicy z działką sąsiednią. Wszak nawet jeżeliby założyć, że zrealizowanie planowanego budynku w maksymalnym dopuszczonym decyzją lokalizacyjną wymiarze szerokości elewacji frontowej skutkowałoby koniecznością posadowienia tego budynku w granicy z działką nr [...], to o tym, czy budynek z takim maksymalnym parametrem szerokości elewacji frontowej będzie mógł powstać, ostatecznie zdecyduje organ architektoniczno-budowlany, kierując się m.in. wskazaniami płynącymi z przepisów techniczno-budowlanych. Tak właśnie, zdaniem Sądu, należy odczytywać (m.in. w kontekście cytowanej regulacji § 12 ust. 2 rozp.war.tech.bud.) sens określenia spornego parametru w decyzji Burmistrza wielkością maksymalną ("max"), a nie konkretną ("sztywną").

Dalsze dwie zacytowane w skardze wypowiedzi organu jakoby "wprost wskazujące na usytuowanie przedmiotowego garażu w granicy z działką skarżącej nr [...]" – a mówiące o tym, że:

. "kolejny budynek w granicy na przedmiotowym terenie nie będzie zaburzał istniejącego ładu przestrzennego. W związku z powyższym należy przyjąć, iż planowana inwestycja będzie uzupełnieniem istniejącej zabudowy mieszkaniowej i kontynuacją już istniejącej zabudowy na przedmiotowym terenie",

. "w obszarze analizowanym występują budynki w granicach"

– pochodzą już nie z Załącznika nr [...], a z Załącznika nr [...] do decyzji Burmistrza z [...] września 2019 r. (dalej jako "Załącznik nr [...]") zatytułowanego "Analiza urbanistyczna wraz z wynikami sporządzona na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy inwestycji polegającej na budowie garażu na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] [...]" (przy czym ostatni z ww. cytatów nie jest dosłownym, gdyż takowy powinien brzmieć in extenso: "Na analizowanym obszarze budynki zlokalizowane są w odległościach od granic zgodnie z przepisami; a także w zbliżeniu do granic i w granicach sąsiednich nieruchomości"). Takie usytuowanie cytowanych wypowiedzi (argumentum a rubrica) przesądza, że nie mają one charakteru "władczego" (wiążącego), lecz jedynie ocenny (pierwszy z ww. cytatów) oraz informacyjny (drugi z ww. cytatów), i żadną miarą nie rozstrzygają one o tym, że planowana zabudowa ma (musi) być usytuowana w granicy z działką nr [...]. W tym kontekście wypada jeszcze zauważyć, że już w Wyroku WSA wyraźnie podkreślono, iż: "[...] analizy architektoniczno-urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy [...]".

Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia przez organy obu instancji przepisu art. 153 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny.

Chybiony okazał się również zarzut braku dokładnego określenia szerokości frontu działki nr [...], a zamiast tego określenie go przy użyciu takich przyimków, jak "około" lub "ca". Albowiem, w ocenie Sądu, dopuszczalność takiego określenia szerokości frontu działki nr [...] w kontrolowanej sprawie została już w istocie przesądzona w Wyroku WSA. Wszak sam WSA w tym orzeczeniu – weryfikując prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego – posłużył się w odniesieniu do działki nr [...] takim nieostrym zwrotem, wskazując, że: "Szerokość frontu działki budowlanej od tej strony [ul. Spokojnej – uw. Sądu] wynosi ok. 16 m". A skoro WSA w uzasadnieniu swego wyroku nie zgłosił do takiego sposobu (przybliżonego) określenia szerokości frontu działki nr [...] żadnych zastrzeżeń – i, co więcej, zaakceptował prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego na jego podstawie – to należy uznać, że milcząco ów sposób określenia zaakceptował.

W świetle dotychczasowych uwag, a zwłaszcza wobec stwierdzonego powyżej zastosowania się przez organy do wytycznych i ocen zawartych w Wyroku WSA, nie wiadomo, jakie jeszcze zarzuty miała konkretnie na myśli strona skarżąca, pisząc ogólnikowo – tak w odwołaniu od decyzji Burmistrza z [...] września 2019 r., jak i w rozpoznawanej obecnie skardze – że zachowują aktualność te zarzuty podniesione w poprzedniej skardze (z [...] grudnia 2018 r.), z którymi zgodził się WSA w ww. wyroku. W ocenie Sądu kontrolowane obecnie decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.