Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2510/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędziowie (WSA, Ewa Machlejd, Bożena Więch – Baranowska (spr.), , Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego skargę oddala


UZASADNIENIE

IVSA 2510/03

Uzasadnienie

Starosta [...] decyzją wydaną w dniu [...] marca 2003r ( znak [...]), na podstawie art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i art. 42 ust 2 ustawy z dnia 24 października 1974r - Prawo budowlane zezwolił A. G. na użytkowanie budynku mieszkalnego wybudowanego na działce nr [...] w [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ podał, że A. G. wybudował w latach osiemdziesiątych budynek mieszkalny stanowiący łącznik pomiędzy istniejącymi budynkami obory i drewnianym mieszkalnym – bez pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nakazał inwestorowi wykonanie inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej wybudowanego łącznika.

Inwestor wykonał zobowiązanie.

Zdaniem organu z przedstawionej inwentaryzacji wynika, że budynek został wykonany zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od tej decyzji wniosła H. W. – współwłaścicielka nieruchomości – zarzucając iż decyzja nie wskazuje obiektu którego dotyczy tzn. czy wybudowanego przez inwestora łącznika, czy istniejącego wcześniej budynku mieszkalnego, oraz, że organ nie wskazał w uzasadnieniu decyzji dowodów na których się oparł oraz motywów z powodu których nie uwzględnił jej wniosków, nadto , że inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydana w dniu [...] maja 2003r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, oraz art. 42 ust 3 ustawy z 24 października 1974r. Prawo budowlane, w zw. z art. 103 ust 2 i art. 81 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowy budynek został wybudowany w latach osiemdziesiątych, co znaczy, że zgodnie z art. 103 ust 2 Prawa budowlanego z 1994, w sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego – ustawy z dnia 7 lipca 1974r.

Organ podniósł, że art. 42 ust 3 wyżej powołanej ustawy stanowi, że podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie jest stwierdzenia zdatności do użytku obiektu budowlanego – i po dokonaniu ustaleń w tym zakresie organ wydał decyzję, uznając nadto iż w prowadzonym postępowaniu organ nie ma podstaw do badania prawa inwestora do dysponowania nieruchomością.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła H. W. wnosząc o jej uchylenie skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja narusza dobro i interes właścicieli nieruchomości, inwestor nie ma prawa do nieruchomości, nadto podała iż w Sądzie Rejonowym Wydz. Cywilny toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności nieruchomości, a wobec czego Decyzja Wojewody jest przedwczesna .

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko z tego powodu w rozumieniu art. 196 § 1 kpa mogłaby zostać uchylona.

Bezspornym w nin sprawie jest fakt, iż inwestor A. G. wybudował obiekt budowlany na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] w latach osiemdziesiątych, a więc organ prawidłowo – zgodnie z art. 103 ust 2 ustawy z 7 lipca 1994 r Prawo budowlane- zastosował przy podejmowaniu decyzji przepisy ustawy z 24 października 1974r.

Zgodnie z treścią art. 28 ust 1 prawa budowlanego 1974r. roboty budowlane ( za wyjątkiem rozbiórek) można rozpocząć jedynie po uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Inwestor wybudował budynek nie posiadając pozwolenia na budowę. W tej sytuacji zgodnie z przepisami cytowanej wyżej ustawy, po ustaleniu że nie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki wymienione w art. 37 ust 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego organ prawidłowo podjął czynności w kierunku usankcjonowania popełnionego naruszenia prawa, wydając inwestorowi pozwolenie na użytkowanie obiektu po dopełnieniu warunków określonych w decyzji wydanej w dniu [...] grudnia 2002r przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Pozwolenie na użytkowanie w takiej sytuacji ma na celu ustalenie czy wzniesiony obiekt spełnia wymagania jakimi powinny odpowiadać obiekty budowlane w świetle przepisów prawa budowlanego a zwłaszcza w świetle wymagań art. 5,6 i art. 13-17, nie przesądza natomiast o prawie własności i nie ma żadnego wpływu na ustalenie tych praw.

Przepisy prawa budowlanego nie zawierają jakichkolwiek przesłanek uzależniających wydanie pozwolenia na użytkowanie od tytułu do działki. Kwestia własności nieruchomości ma istotne znaczenie przy decyzji o pozwolenie na budowę, nie ma natomiast prawnego znaczenia przy dopuszczeniu obiektu do użytkowania, a wiec wtedy, gdy obiekt już jest wzniesiony i do rozstrzygnięcia pozostaje jedynie kwestia możliwości jego użytkowania. Wykorzystanie dla celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenie właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być dochodzone w postępowaniu przed sądami powszechnymi, nie może natomiast negatywnie przesądzać o dopuszczeniu budynku do użytkowania ( patrz. wyrok NSA z 20.01.1999r IV SA 90/97).

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz 1270)