Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 36/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 i 2, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego A. K. z dnia 29 września 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność, której dopuścił się Komendant Wojewódzki Policji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek o wymierzenie grzywny, 4. oddala wniosek o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.


UZASADNIENIE

A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z dnia 29 września 2018 r. (data wpływu do organy 4 października 2018 r.) A.K. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji o udzielenie informacji publicznej w postaci podania danych służbowych (imię, nazwisko, stopień, nr legitymacji Policji) w odniesieniu do: kierownika I Sekcji Wydziału Konwojowo-Ochronnego KWP z roku 2013 i 2014 oraz funkcjonariuszy Policji pełniących służbę w wydziale Konwojowo-Ochronnym w Sądzie Okręgowym w dniach 13 września 2013 r., 17 października 2013 r., 14 stycznia 2014 r.

W dniu 5 października organ zwrócił się do Naczelnika Wydziału Konwojowo-Ochronnego KWP o przesłanie danych zgodnych z załączonym do pisma wnioskiem A. K., w terminie do dnia 12 października 2018 r.

W dniu 11 października 2018 r. Naczelnik Wydziału Konwojowo-Ochronnego KWP poinformował, że Wydział nie jest w posiadaniu wnioskowanych danych.

W tym stanie rzeczy Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 15 października 2018 r. wyjaśnił, że stosownie do treści art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), dalej jako u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Kryterium aktualności ma jednak charakter stały i obejmuje stan wiedzy danego podmiotu na dzień złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym organ poinformował, że po wnikliwym zapoznaniu się z treścią złożonego wniosku oraz dokonaniu szczegółowej analizy przedstawionych pytań – Komenda Wojewódzka Policji nie posiada wnioskowanych danych.

W skardze do tutejszego Sądu A. K. zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nie udzielenie skarżącemu w terminie 14 dni od złożenia wniosku żądanej informacji publicznej oraz art. 16 ust. 1 tej ustawy poprzez nie wydanie decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W świetle tak postawionych zarzutów skarżący wystąpił o:

1. zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od zwrotu organowi akt administracyjnych wraz z odpisem wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności,

2. stwierdzenie, że bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3. wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.,

4. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości określonej w ww. przepisach prawa.

Ponadto, pełnomocnik strony wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu oświadczając, iż opłata nie została uiszczona w całości lub w części.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że organ nie wydał stosownej decyzji odmawiającej udostępnienia żądanych informacji, jak również nie poinformował skarżącego o innych możliwościach uzyskania wnioskowanych danych, w szczególności o organach administracji, które mogą posiadać dane informacje lub okolicznościach uzasadniających brak posiadania żądanych informacji.

Ponadto, jak zauważył, żądane przez skarżącego informacje pochodzą od tego organu i organ ten winien był je przechowywać. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 1 pkt 5 Zarządzenia Nr [..] Komendanta Głównego Policji w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń z dnia 26 marca 2009 r. (Dz. Urz. KGP Nr 6, poz. 29), kierownik realizującej konwój komórki organizacyjnej Policji albo wyznaczony przez niego policjant, podczas organizacji konwoju jest obowiązany przeprowadzić bezpośrednio przed rozpoczęciem konwoju odprawę z konwojentami. Natomiast z § 8 ust. 2 pkt 5 przytoczonego powyżej zarządzenia wynika, że przeprowadzający odprawę jest obowiązany potwierdzić przeprowadzenie odprawy w książce lub w protokole odpraw do służby konwojowej oraz sprawdzić, czy konwojenci udokumentowali przeprowadzenie odprawy w notatnikach służbowych. Ponadto, w myśl § 46 ust. 1 ww. zarządzenia, w komórkach konwojowych komend wojewódzkich (Stołecznej) Policji prowadzi się i przechowuje następującą dokumentację: 1) książkę służby konwojowej, sporządzaną według wzoru stanowiącego załącznik nr 4 do zarządzenia; 2) terminarz konwojów; 3) plany konwojów; 4) książkę odpraw; 5) książkę doprowadzeń osób, sporządzaną według wzoru stanowiącego załącznik nr 5 do zarządzenia.

W konsekwencji działania organu mogą zostać uznane za przejaw bezczynności rozumianej także jako taką sytuację, w której arbitralne stanowisko podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej uniemożliwia jej uzyskanie. W niniejszej sprawie takie arbitralne stanowisko wyraża się w tym, że organ nie wyjaśnił przyczyn, dla których nie posiada żądanych informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że podmiot zobowiązany nie pozostaje w bezczynności, albowiem w ustawowym terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku do organu, pismem z dnia 15 października 2018 r. udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na jego zapytanie. Jak wskazał przy tym Komendant, w niniejszej sprawie nie było możliwe wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji, albowiem akt ten wydawany jest w sytuacji odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania, zaś w niniejszej sprawie żadna z określonych w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przesłanek umorzenia nie została spełniona. W sytuacji zaś braku informacji organ powinien jedynie poinformować o tym wnioskodawcę w drodze pisma informacyjnego, które stanowi odpowiedź na wniosek strony i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności.

Odnosząc się do kwestii nieprzekazania skarżącemu informacji o innych możliwościach uzyskania wnioskowanych danych organ wskazał, że ustawa nie nakłada na niego takiego obowiązku, zaś przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania. W związku z tym, na podmiocie, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie spoczywa obowiązek przekazania takiego wniosku do podmiotu właściwego, zgodnie z dyspozycją art. 65 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która odbywa się na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w udostępnieniu żądanej we wniosku z dnia 29 września 2018 r. informacji publicznej dotyczącej danych służbowych (imię, nazwisko, stopień, nr legitymacji Policji) w odniesieniu do: kierownika I Sekcji Wydziału Konwojowo-Ochronnego KWP z roku 2013 i 2014 oraz funkcjonariuszy Policji pełniących służbę w wydziale Konwojowo-Ochronnym w Sądzie Okręgowym w dniach 13 września 2013 r., 17 października 2013 r., 14 stycznia 2014 r.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi należy wskazać, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej - czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. - ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Sąd uznał, że zasługiwała ona na uwzględnienie.

Przez bezczynność rozumie się sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu.

Należy mieć jednak na uwadze, że podstawą rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej były przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., zaś na gruncie tego aktu bezczynność polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

Co więcej, w orzecznictwie przyjmuje się, że zwrot "udostępnienie informacji" obejmuje także informację o nieposiadaniu żadnych dokumentów. W takiej sytuacji przyjmuje się, że nie jest wystarczające samo stwierdzenie nieposiadania informacji, ale koniecznym jest wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy. Ma ono na celu umożliwienie podmiotowi dochodzenie praw i oddalenie ewentualnego zarzutu bezczynności organu (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2017 r.,

I OSK 2055/16, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że udostępnienie informacji objętych wnioskiem może nastąpić wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz, że jest on w posiadaniu informacji, które mają charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W niniejszej sprawie nie było sporne, że Komendant Wojewódzki Policji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na gruncie u.d.i.p., jak też to, że żądane we wniosku dane stanowią informację publiczną.

Również Sąd nie ma wątpliwości, że dane określone we wniosku z dnia 29 września 2018 r. stanowią informację publiczną. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji.

Przykładowe wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu w trybie u.d.i.p. zawiera art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych, w tym o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. W myśl zaś art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy, o czym stanowi art. 6 w ust. 2 u.d.i.p.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowią zatem dokumenty bezpośrednio wytworzone przez organ oraz niepochodzące wprost od organu, wykorzystywane przy realizacji przewidzianych prawem zadań.

W związku z tym takie dane jak imię, nazwisko, stopień oraz numer legitymacji Policji funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji, pełniących służbę we wskazanych przez wnioskodawcę dniach, stanowią informację publiczną, gdyż dotyczą informacji o osobach sprawujących funkcje w tym organie i związane są z pełnionymi przez te osoby czynnościami służbowymi. W szczególności w orzecznictwie nie jest sporne, że imię i nazwisko funkcjonariuszy publicznych, a takimi są policjanci pełniący służbę w Wydziale Konwojowo-Ochronnym Komendy Wojewódzkiej Policji, stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Również numer legitymacji służbowej stanowi informację publiczną, gdyż jest to dokument wydawany przez organ Policji, pozwalający na identyfikację danej osoby, jako funkcjonariusza publicznego oraz potwierdzający jego uprawnienia, a także jest wykorzystywany przy pełnieniu czynności służbowych w związku z obowiązkiem okazania legitymacji przez funkcjonariusza podejmującego interwencję.

Nie budzi też wątpliwości, że skoro zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę organu o sprawach publicznych, to nie oznacza, iż obywatel może żądać tylko informacji publicznej o aktualnych (bieżących) zdarzeniach w relacji do czasu udzielania informacji. Jest to bowiem jedynie nakaz skierowany do organu posiadającego informację i zobowiązanego do jej udzielenia, by udzielał jej niezwłocznie, a zatem aktualnie w relacji do złożonego wniosku. W konsekwencji informacją publiczną jest również informacja archiwalna. Z tego też względu podmiot zobowiązany, do którego złożono wniosek dotyczący danych sprzed kilku lat, będąc w posiadaniu tej informacji, nie może uchylać się od obowiązku jej udostępnienia tylko z tego względu, że wymagałoby to od niego sięgnięcie do archiwów. Upływ czasu, jaki minął od daty powstania informacji do dnia złożenia wniosku o jej udostępnienie, nie pozbawia tej informacji jej publicznego charakteru.

Kwestią sporną pomiędzy organem administracji a skarżącym jako wnioskującym o dostęp do informacji publicznej jest natomiast skuteczność działań podjętych przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy nie posiada on żądanych danych, a których podjęcie może uwolnić organ od zarzutu bezczynności.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze oraz inne podmioty wykonujące administrację publiczną, będące w posiadaniu takich informacji. Oznacza to więc, iż dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest czy podmiot będący adresatem wniosku posiada te informacje. Brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę negatywną, która jest podstawą do negatywnego rozpatrzenia żądania, a w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ nie posiada w całości), podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, powinien wyraźnie powiadomić o tym wnioskodawcę. Zatem podmiot, który zamierza zawiadomić stronę, że nie posiada jakichkolwiek wnioskowanych informacji, powinien po pierwsze w tym zakresie złożyć wobec strony oświadczenie, a po drugie twierdzenie takie w całości uwiarygodnić. Strona nie może bowiem domniemywać intencji adresata wniosku oraz samodzielnie domyślać się czy dysponuje on żądanymi informacjami, czy też danych tych, nawet w części, nie posiada. Tym samym oświadczenie musi być jednoznaczne w swojej treści. Adresat wniosku musi więc wprost wypowiedzieć się nie tyle, że nie posiada np. kompletnej dokumentacji, lecz że nie ma żadnych z wnioskowanych dokumentów.

Ponadto, powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów, w tym zasad dobrej administracji. Winno więc ono zawierać dane pozwalające na ocenę neutralności takiego twierdzenia. Wnioskodawca nie może być w tym zakresie pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie zobowiązanego podmiotu zwalniało go z zarzutu bezczynności. Tylko przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony i zabezpieczenia go przed arbitralnymi działaniami podmiotu, który z różnych przyczyn może dążyć do nieujawnienia posiadanych informacji publicznych (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 października 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 123/17, LEX nr 2398015).

Reasumując, powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych informacji należy rozpatrywać w kontekście art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., a więc powiadomienie to powinno zawierać informację, dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, które mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Sąd jest zaś zobowiązany do oceny, czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany żądanej informacji nie posiada, a oceniając, czy podmiot ten powinien ją posiadać, winien między innymi ustalić, czy informacja ta jest związana z zakresem jego działania (zob. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2423/13, LEX nr 1798120).

Dokonując kontroli w tym zakresie Sąd uznał, że niewątpliwie żądane we wniosku informacje są związane z zakresem działania adresata wniosku oraz uznał za prawdopodobne, że organ może żądaną informację posiadać. Wnioskodawca domagał się informacji dotyczących danych służbowych funkcjonariuszy pełniących służbę w komórce organizacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji, Wydziale Konwojowo-Ochronnym, w odniesieniu do działań podejmowanych w ramach kompetencji tej jednostki, tj. przeprowadzenia konwoju w Sądzie Okręgowym we wskazanych dniach.

Zgodnie zaś z § 46 ust. 1 pkt 1 i 4 Zarządzenia Nr 360 Komendanta Głównego Policji w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń z dnia 26 marca 2009 r. (Dz. Urz. KGP Nr 6, poz. 29), w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzeń, których dotyczy wniosek, w komórkach konwojowych komend wojewódzkich (Stołecznej) Policji m.in. prowadzi się i przechowuje książkę służby konwojowej, terminarz konwojów, plany konwojów i książkę odpraw. Zgodnie zaś ze wzorem książki konwojowej, stanowiącym załącznik nr 4 do ww. zarządzenia, w książce tej znajdują się informacje dotyczące składu konwoju, takie jak stopień, imię i nazwisko dowódcy konwoju oraz stopień, imię i nazwisko konwojenta.

Powyższe oznacza, że komórki konwojowe zobowiązane są nie tylko do prowadzenia ww. dokumentacji, ale także do jej przechowywania. Co do zasady wynika z tego, że komórki konwojowe komend wojewódzkich Policji powinny posiadać w swojej dyspozycji dokumentację konwojową, w tym również informacje objęte wnioskiem skarżącego. W konsekwencji, jeśli organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oświadcza, że informacji o tym charakterze nie posiada, pomimo tego, że powinien, to informując wnioskodawcę o braku tych informacji winien mu jednocześnie wyjaśnić przyczyny, które spowodowały ten brak. W niniejszej sprawie organ informując skarżącego o braku żądanych informacji w żaden sposób nie uprawdopodobnił, dlaczego ich nie posiada pomimo ciążącego na nim obowiązku gromadzenia i przechowywania dokumentacji związanej z przeprowadzaniem konwojów.

W konsekwencji tych rozważań należało stwierdzić, że skoro przedmiotowy wniosek dotyczył informacji będących informacją publiczną i został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia tych informacji, to organ miał obowiązek ich udostępnienia w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Nie ulega zaś wątpliwości, że podmiot zobowiązany nie sprostał tym obowiązkom, bowiem nie udostępnił wnioskowanej informacji, zaś informując wnioskodawcę o tym, iż nie posiada informacji, których domaga się strona, w żaden sposób nie uprawdopodobnił tej okoliczności.

Organ poprzestał bowiem na przesłaniu do właściwej komórki Komendy Wojewódzkiej Policji wniosku strony z prośbą o przekazanie zawartych w nim informacji, a wobec odpowiedzi Wydziału Prezydialnego Komendy, że Wydział Konwojowo-Ochronny Komendy nie posiada żądanych informacji, poinformował wnioskodawcę, że organ nie ma informacji, których udostępnienia domaga się strona. Organ nie podjął żadnych działań mających na celu wyjaśnienie tego stanu rzeczy. W związku z tym informacyjne pismo organu z dnia 15 października 2018 r. nie zawierało żadnego uzasadnienia kwestii nieposiadania przezeń żądanych informacji, ani uprawdopodobnienia, że organ ich nie ma. W konsekwencji pismo to nie mogło uwalniać Komendanta Wojewódzkiego Policji od bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej określonej we wniosku A. K. z dnia 29 września 2018 r.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że w dniu wniesienia niniejszej skargi Komendant Wojewódzki Policji pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 29 września 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaistniały przesłanki do zastosowania normy art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i zobowiązał organ do załatwienia przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Rozpoznając wniosek, w toku dalszego postępowania, organ zobligowany będzie uwzględnić przedstawione powyżej rozważania i wnioski Sądu. Nadto, podkreślić należy, iż jeśli działania organu ujawnią, że nie posiada on wnioskowanych informacji, to zobligowany będzie powiadomić o tym wnioskodawcę w sposób, który spełniać będzie wymogi określone w art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Przy tym podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom skargi, w sytuacji, gdy podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie posiada tych informacji, nie jest zobowiązany do przekazania takiego wniosku do podmiotu właściwego, zgodnie z dyspozycją art. 65 § 1 k.p.a. (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, WK 2016, Komentarz do art. 4., LEX; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 30 stycznia 2013 r., II SAB/Bd 135/12, LEX nr 1298654; por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 2013 r., IV SAB/Wr 53/13, LEX nr 1662318; wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r., I OSK 1116/09; LEX nr 594900).

Czyniąc zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd oceniając okoliczności sprawy stwierdził, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie Sąd wziął pod uwagę, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez jakiejkolwiek reakcji, ale w ustawowym terminie poinformował, iż nie jest w posiadaniu informacji, których udostępnienia domaga się strona. Ocena działania organu uwzględnia także, że bezczynność, której organ się dopuścił, nie jest wynikiem celowego działania, lecz wynika z nienależytego wykonania obowiązku poinformowania wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji, tj. bez uprawdopodobnienia tej okoliczności. Także stanowisko organu, że prawo do informacji publicznej nie dotyczy informacji archiwalnych nie jest wyrazem złej woli tego organu, lecz nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa w tym zakresie.

Powyższa ocena skutkowała także oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej przewidzianej przepisami wysokości, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą obowiązków. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, sposób działania organu nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny. Okoliczności sprawy nie wskazywały także na konieczność dyscyplinowania organu w celu zapewnienia podjęcia przez niego dalszych czynności.

Z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika także, iż przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny, przepis ten stanowi bowiem, iż "Sąd może przyznać". Wobec tego działając w ramach takiego uprawnienia i uwzględniając zaistniały w sprawie stan faktyczny, a w nim przede wszystkim fakt, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został zignorowany przez organ, ale rozpoznany wadliwie wskutek błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p., Sąd oddalił wniosek o przyznanie sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości określonej przepisami prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a i art. 149 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji wyroku.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania