Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 467/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3,6,7
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 stycznia 2013 r. M.K. złożył prośbę o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w K., przyznano M. K. prawo do dodatku mieszkaniowego w wysokości 237,41 - zł. w okresie od 1 lutego do 31 lipca 2013 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ podał m.in., że powierzchnia użytkowa mieszkania (46,60 m²) jest większa od powierzchni normatywnej, która wynosi 45,00 m², a dochód na osobę w rodzinie strony wynosi 895,40 -zł. Natomiast miesięczne wydatki według deklaracji wynoszą 655,72 zł. , stąd też ustalono dodatek mieszkaniowy w wysokości 237,41 -zł. miesięcznie.

Od tej decyzji w ustawowym terminie odwołanie wniósł M.K. wyrażając swoje niezadowolenie z ustalonej wysokości przyznanego mu dodatku mieszkaniowego. Podniósł, że z dniem 31 października 2012 r. utracił pracę i otrzymuje zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 816,32 zł. Dochód rodziny łącznie ze świadczeniami rodzinnymi wynosi 1338,32 -zł., a miesięczne wydatki stanowią ok. 1 000 zł. Dodatkowo, M.K. wychowuje samotnie dwóch synów i środki finansowe jakimi dysponuje nie wystarczają na zaspokojenie niezbędnych potrzeb, stąd też wniósł o uwzględnienie jego obecnego dochodu, a nie z okresu kiedy pracował.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powołało się na treść art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 z późn. zm.), w myśl którego dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Kwota najniższej emerytury i renty na dzień złożenia wniosku przez stronę wynosi 799,18 -zł. Tym samym należy stwierdzić, że 125% kwoty najniższej emerytury stanowi kwotę 998,97 zł. Za dochód - zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 cyt. ustawy - uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1, ust. 7, 9 i 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4 osobowym. Natomiast jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4 osobowym. Zgodnie z art. 6 ust. 6 tej samej ustawy, jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. W rozpatrywanej sprawie zarządcą domu, w którym mieszka strona jest A Sp. z o.o. Wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni (art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Jak wynika z akt sprawy M.K. prowadzi wspólnie z synami gospodarstwo domowe zamieszkując w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 46,60 m², a powierzchnia normatywna lokalu wynosi 45 m². Dochód strony - wyliczony zgodnie z art. 3 ust. 3 cyt. ustawy i na podstawie złożonych dokumentów - w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku wynosił 8 058,63 zł., tj. 895,40 -zł. miesięcznie. Nadto, wydatki mieszkaniowe ponoszone co miesiąc, przyjęte do obliczenia dodatku mieszkaniowego wynoszą 655,72 -zł. Wydatki na mieszkanie przelicza się na powierzchnię normatywną co daje 633,21 -zł. Wydatki stanowiące podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału wynoszą - za brak instalacji gazowej - 7,14 zł. Obliczony na tej podstawie dodatek mieszkaniowy (różnica pomiędzy wydatkami na mieszkanie a 15% średniego miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego, tj. 640,34 zł. - 15% z 2 686,21 zł.) wynosi 237,41 -zł. Należy zatem stwierdzić, że organ pierwszej instancji prawidłowo przyznał M.K. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 lutego 2013 r. do 31 lipca 2013 r. w wysokości 237,41 zł. Jednocześnie odnosząc się do treści odwołania stwierdzono, że stosownie do art. 3 ust. 1 prawo do dodatku mieszkaniowego oblicza się na podstawie średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego ustalonego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zmiany danych zawartych we wniosku lub deklaracji złożonej przez wnioskodawcę, które nastąpiły w okresie 6 miesięcy od dnia przyznania dodatku mieszkaniowego, nie mają wpływu na wysokość wypłacanego dodatku mieszkaniowego. Organ odwoławczy rozumie trudną sytuację opisaną w odwołaniu, jednakże decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z obowiązującym prawem.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.K. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem. Zaznaczył, iż przy składaniu wniosku został poinformowany o konieczności złożenia deklaracji o dochodach otrzymanych w ostatnich trzech miesiącach. Stąd też, w jego dochód zostało wliczone wynagrodzenie za miesiąc wrzesień 2012 r, które faktycznie otrzymał w miesiącu październiku 2012 r., ale już wtedy był osobą bezrobotną. W takiej sytuacji osiągane przez jego rodzinę dochody zostały zawyżone o kwotę 2 839,02 - zł, co daje na jedną osobę miesięcznie kwotę 315,45- zł. Nie sposób zatem zgodzić się z wyliczeniami dokonanymi przez organ i przyznaniem dodatku mieszkaniowego w zaniżonej wysokości.

W odpowiedzi na skargę organ powtórzył w całości wywody przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2013 r. skarżący jeszcze raz podkreślił, iż organ uwzględnił w dokonanych obliczeniach jego dochód uzyskany w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jakkolwiek Sąd rozumie trudną sytuację życiową skarżącego oraz jego rodziny, to jednak trzeba wyjaśnić na wstępie, że kontrola sądu administracyjnego jest ograniczona i dotyczy wyłącznie oceny czy organy wydając decyzję administracyjną postępowały zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ograniczenie roli sądu administracyjnego wyłącznie do oceny działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem wynika wprost z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, skargę należało oddalić jako bezzasadną.

Przedmiot kontroli Sądu stanowiła zaskarżona decyzja organu odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...].

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, zwanej dalej ustawą (Dz. U. nr 71, poz. 734 z późn. zm.), regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach (art.1). Ustawa nabycie prawa do dodatku mieszkaniowego uzależnia od spełnienia określonych w niej kryteriów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku (art. 7 ust. 5 ustawy). W myśl art. 7 ust. 13 ustawy o dodatkach mieszkaniowych na żądanie organu przyznającego dodatek mieszkaniowy osoba pobierająca dodatek jest obowiązana udostępnić dokumenty potwierdzające wysokość dochodów wskazanych w deklaracji, o której mowa w ust. 1.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeśli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniżej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku.

W powyższym przepisie określono, w jakiej wysokości dochody w rodzinie uprawniają do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. Podstawowym kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest więc poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym, liczonego według zasad określonych w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy.

Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określanych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej, dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenia przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) zwana dalej "normatywną powierzchnią" w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać pkt 1 - 35 m² - dla jednej osoby, pkt 2 - 40 m² - dla dwóch osób, pkt 3 - 45 m² – dla trzech osób. Z treści powyższego przepisu wynika, iż kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest także powierzchnia użytkowa lokalu, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego. Stosownie do treści art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 3 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między świadczeniami okresowymi ponoszonymi przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą ten dodatek. W gospodarstwie wieloosobowym (od 2 do 4 osób) dodatek mieszkaniowy wynosi różnicę między kwotą wydatków mieszkaniowych, a kwotą odpowiadającą 15% dochodu danego gospodarstwa domowego - art. 6 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Stosownie do art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy są:

1) czynsz,

2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej,

3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną,

4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego,

5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego,

6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych,

7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.

Nie stanowią natomiast wydatków poniesionych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, wydatki poniesione z tytułu:

1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego ) na cele bytowe - art. 6 ust. 4a ww. ustawy.

W art. 9 ust. 2 pkt 1 ustawy o dodatkach zawarta została delegacje dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia określającego w szczególności rodzaje wydatków w gospodarstwach domowych: najemców, członków spółdzielni mieszkaniowych, właścicieli domów jednorodzinnych, właścicieli budynków i lokali mieszkalnych, osób zajmujących lokal mieszkalny bez tytułu prawnego i oczekujących na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny oraz najemców i podnajemców opłacających czynsz wolny. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) zwanego dalej: "rozporządzeniem", wydanego w ramach delegacji ustawowej, podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego w gospodarstwach domowych właścicieli lokali mieszkalnych stanowią następujące rodzaje wydatków - opłaty za energię cieplną i wodę dostarczane do lokalu, opłaty za odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, z wyłączeniem ubezpieczeń, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów.

Zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, za wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału uznaje się równowartość 5 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych na 1 m. kw. powierzchni użytkowej. Natomiast stosownie do § 3 ust. 2 jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa.

Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt przedmiotowej sprawy trzeba stwierdzić, że organy właściwie zastosowały przywołane przepisy. Przede wszystkim w ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły łączny dochód rodziny skarżącego, który za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku w dniu 28 stycznia 2013 r., tj. od października do grudnia 2012 r. i wyniósł 8 058,63- zł.

Wynika to z dołączonej przez skarżącego do wniosku deklaracji o wysokości dochodów jego rodziny, która została sporządzona przez skarżącego i podpisana przez niego w dniu 28 stycznia 2013 r. z klauzulą złożenia deklaracji pod odpowiedzialnością karna.

Niezrozumiałe jest przy tym kwestionowanie przez skarżącego zarówno w skardze, jak i na rozprawie przed tut. Sądem kwot otrzymywanych z tytułu jego zatrudnienia oraz z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych według pozyskanego zaświadczenia na potrzeby przedłożonej deklaracji o wysokości dochodów (akta administracyjne k- 6).

W uchwale z dnia 20 maja 2002 r. (OPK 23/02, ONSA 2003/1/13) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dochodem są wszelkie przychody, od których odlicza się lub do których nie wlicza się ściśle określonych należności. Określenie "wszelkie przychody", o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy do dodatkach mieszkaniowych obejmuje to, co zostało uzyskane faktycznie. Inne znaczenie tego określenia wymagałoby specjalnej wskazówki interpretacyjnej w samej ustawie. W dalszej części uzasadnienia powyższej uchwały Sąd uznał, że nie można określenia "przychody", które stanowią podstawę do obliczenia dochodu na potrzeby przyznania dodatku mieszkaniowego, wiązać z przychodem i dochodem w rozumieniu przepisów o podatkach lub o świadczeniach z ubezpieczenia społecznego, ponieważ ustawa o dodatkach mieszkaniowych w tym zakresie nie odsyła do innych ustaw. Sąd orzekając w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w powyższej uchwale NSA. Nie ma zatem racji skarżący, że wadliwie uwzględniono w jego sprawie dochód uzyskany i nie pomniejszono go o wypłacone za miesiąc wrzesień 2012 wynagrodzenie otrzymane od pracodawcy dopiero w miesiącu październiku 2012 r.

Tak więc średni dochód na jednego członka gospodarstwa domowego rodziny skarżącego wyniósł w omawianym okresie 2 686,21- zł., zaś średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego wyniósł kwotę 895,40- zł. (akta administracyjne k-6). Trzeba tu dodać, że obliczenia organów w tym zakresie nie budzą żadnych wątpliwości Sądu i opierają się na danych przedstawionych przez skarżącego. Ponadto, organy zasadnie przyjęły, że w dniu złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego 100% najniższej emerytury stanowiło kwotę 799,18 -zł, zaś ustawowe 125% tej kwoty to 998,97 -zł. Skarżący spełnił więc ustawowy warunek uprawniający do otrzymania dodatku mieszkaniowego, gdyż średni miesięczny dochód na jednego członka jej gospodarstwa domowego (895,40 -zł.) nie był wyższy niż 125% kwoty najniższej emerytury. Podobnie powierzchnia użytkowa zajmowanego mieszkania nie przekracza ustawowo określonej powierzchni normatywnej. Zasadnie przyjęto również za podstawę obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego wydatki na lokal i ustalono wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego. Jakkolwiek więc zrozumiała jest obiektywnie trudna sytuacja materialna skarżącego i jego rodziny, to trzeba podkreślić, że na gruncie niniejszej sprawy organy przyznając prawo do dodatku mieszkaniowego kierowały się ściśle określonymi kryteriami ustawowymi i nie działały w ramach uznania administracyjnego.

Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie pomimo subiektywnych odczuć skarżącego należy uznać za prawidłowe. Skoro, zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę (art. 134 p.p.s.a.), Sąd, mając na uwadze powyższe, orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.