Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 70/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budżetowe prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.48, art.29
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.145a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 178 ust. 1, art. 8 art.190 ust. 2,3,4
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia NSA Anna Żak, Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Suchenia, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. uchyla postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...]; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; IV. przyznaje od Skarbu Państwa– Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata U. J. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych, w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 70/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. C., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego

w P. z dnia [...] nakazującą J. C. wykonanie rozbiórki budynku gospodarczego na płody rolne i maszyny rolnicze wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] w D., gmina [...].

Organ odwoławczy podniósł, że w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, organ I instancji powołał art. 48 ust. 1 i 4 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. C. podnosząc, że jest świadoma naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane i wyraziła nadzieję, że organ odwoławczy uwzględni jej trudną sytuację materialną i "wstrzyma nakaz rozbiórki" w celu umożliwienia legalizacji. Wskazała także, że przedmiotowy budynek wybudowany został na fundamentach starej stodoły, która uległa zawaleniu na skutek wichury.

Rozpatrując odwołanie Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że w dniu 28 lutego 2006r. wpłynęło zgłoszenie R. C. (podpisane przez J. C.) dotyczące budowy dwóch budynków gospodarczych na płody rolne i maszyny gospodarcze o wymiarach 5m x 7m. Dnia 31 marca 2006r. wpłynęło kolejne zgłoszenie R. C. dotyczące budowy na tej samej działce identycznych dwóch budynków. Starosta nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia z dnia 28 lutego 2006r., natomiast decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie wszczęte zgłoszeniem z dnia 31 marca 2006r. jako bezprzedmiotowe. W trakcie kontroli przeprowadzonej przez organ I-szej instancji dnia 31 stycznia 2007r. na działce nr [...] w D. stwierdzono realizowaną na tej działce budowę budynku o wymiarach 22,16m x 9,67m. Z oświadczenia J. C. złożonego w dniu 5 lutego 2007r. wynikało, że właścicielem działki i inwestorem jest jej córka R. C., w imieniu której występuje ona jako pełnomocnik.

Organ I-szej instancji po wszczęciu postępowania z urzędu, postanowieniem

z dnia [...] podjętym na podstawie art. 48 ust.2 i 3 Prawa budowlanego nakazał wstrzymanie budowy budynku gospodarczego, prowadzonej przez pełnomocnika R. C. J. C. i nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 marca 2007 r. zaświadczenia burmistrza miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowego budynku wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, zaświadczenia projektanta, o którym mowa w art. 12 ust.7 Prawa budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Brak przedłożenia powyższych dokumentów poskutkował decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] orzekającą o rozbiórce obiektu. Decyzja ta, podobnie jak postanowienie z dnia [...] zostało przez Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylone z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na wadliwość rozstrzygnięć zawierających niejednoznaczne sprecyzowanie osoby zobowiązanej (inwestora czy też jego pełnomocnika).

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2007r. organ I-szej instancji wstrzymał budowę budynku gospodarczego na płody rolne, prowadzoną przez R. C. z jednoczesnym nałożeniem na nią obowiązków – jak w postanowieniu z dnia [...], w terminie do 30 września 2007r.

W dniu 8 sierpnia 2007r. w organie I-szej instancji stawiła się J. C., która oświadczyła, że inwestorem przedmiotowego budynku jest ona i ona finansuje tę budowę. Córka przebywa za granicą i nie interesuje się budową. Podała ponadto, że budynek gospodarczy powstał na fundamentach starej stodoły, której ściany zniszczyła w roku 2000 wichura. Stodoła ta została wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę. Nie przedstawiła natomiast mapy z naniesioną stodołą.

Kolejnym postanowieniem z dnia [...], podjętym na podstawie art. 48 ust.2 i 3 Prawa budowlanego, Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał wstrzymanie budowy budynku gospodarczego na płody rolne, prowadzonej przez J. C. z jednoczesnym nałożeniem na inwestora obowiązku przedłożenia w terminie do 30 września 2007r. m.in.: zaświadczenia burmistrza miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowego budynku wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, zaświadczenia projektanta, o którym mowa w art. 12 ust.7 Prawa budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Mimo upływu terminu wyznaczonego tym postanowieniem, J. C. nie przedłożyła wymaganych dokumentów, w związku z czym Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał w dniu [...] decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego budynku.

Organ odwoławczy podkreślił, że niewątpliwie inwestorem obiektu objętego postępowaniem jest J. C., a realizowany przez nią budynek wymagał pozwolenia na budowę, którego inwestorka nie posiada. Należy zatem stwierdzić, że obiekt ten realizowany jest samowolnie. Nie jest to także z całą pewnością obiekt objęty zgłoszeniem R. C. z dnia 28 lutego 2006r., które dotyczyło budowy dwóch budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m.kw. i wymiarach 7m x 5m każdy.

Zasadnie zatem organ I-szej instancji wydał postanowienie o wstrzymaniu budowy oraz nałożył obowiązki stosownie do treści art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Skoro zaś obowiązki te nie zostały wykonane – prawidłowo, korzystając z przepisu art. 48 ust.1 w zw. z art. 48 ust.4 Prawa budowlanego, organ nakazał J. C. rozbiórkę przedmiotowego budynku.

Odpowiadając na zarzuty podniesione w odwołaniu, Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że nie można dać wiary twierdzeniom skarżącej, iż budynek gospodarczy został wzniesiony na fundamentach starej stodoły, bowiem przedstawiona decyzja o pozwoleniu na budowę tej stodoły dotyczy działki nr [...] w miejscowości Z. D., podczas gdy obecnie realizowany budynek znajduje się na działce nr [...] w D., a zatem na zupełnie innej działce i w zupełnie innej miejscowości. Ponadto, jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii fragmentu planu zagospodarowania działki, stanowiącego załącznik do decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego, stodoła oraz budynek inwentarski były dopiero planowane do budowy w "perspektywie" z przewidywanym usytuowaniem w zupełnie innym miejscu działki i w innych odległościach od budynku mieszkalnego. Jednocześnie z ustaleń organu I-szej instancji wynika, że oprócz wyżej wymienionego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, nie było udzielane żadne inne pozwolenie na budowę, w tym na budowę stodoły, a ze znajdującego się w aktach sprawy załącznika graficznego do decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] o warunkach zabudowy, sporządzonego na kserokopii fragmentu mapy geodezyjnej wynika, że na działce nr [...] w D. istnieje jedynie budynek mieszkalny.

W tej sytuacji organ II instancji wskazał, że nie wiadomo zatem, jakie fundamenty i jakiego budynku skarżąca ma na myśli twierdząc, że zostały one wykorzystane przy budowie przedmiotowego obiektu.

Ponadto J. C. składając oświadczenia do protokołów z dnia 5 lutego 2007r. oraz dnia 21 lutego 2007r. podała, że fundamenty budynku gospodarczego zostały wykonane w maju 2006r., a pozostałe roboty w listopadzie 2006r. Kolejne zaś twierdzenie z dnia 8 sierpnia 2007r., jakoby budynek gospodarczy miał powstać na fundamentach starej stodoły– należy uznać za próbę wprowadzenia organów w błąd.

Organ odwoławczy podkreślił także, że obiekt realizowany jest niezgodnie ze sztuką budowlaną, oraz z materiałów "wątpliwej" jakości stwarzając realne zagrożenie, w tym dla samej skarżącej oraz jej najbliższych.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. C. podnosząc, że nie była świadoma, iż popełnia samowolę budowlaną, gdyż nikt jej "nie doradzał, jak ma postąpić, żeby to było legalne". Podkreśliła, że jest chora na "chorobę psychiczną", ma problemy z "koncentracją kojarzenia", cierpi na miażdżycę i wiele innych chorób. Zarzuciła także, że budynek gospodarczy postawiła na fundamentach wcześniej rozebranego budynku stodoły. Nie jest także prawdą, że nie zostały wykonane zbrojenia nad otworami drzwiowo-okiennymi – jak podaje się w decyzji. Skarżąca stwierdziła, że rozbiórka byłaby dla niej bardzo krzywdząca, chce zalegalizować budowę i zobowiązała się dostarczyć wszystkie dokumenty "jakie będą potrzebne".

W odpowiedzi na skargę organ II-giej instancji wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał argumentację przedstawioną w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga odniosła zamierzony skutek, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji podkreślić należy na wstępie, że w ustalonym przez organy obu instancji stanie faktycznym, zastosowanie znajduje art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Prawidłowo przy tym przyjęto, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że obiekt budowlany wzniesiony przez J. C. nie mieści się w żadnym z przypadków wymienionych w art. 29 ustawy, które zostały wyłączone z ogólnego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych. Budynek ten nie pokrywa się także z zakresem robót wskazanych w dokonanym zgłoszeniu, które dotyczyło dwóch obiektów o powierzchni 35 m.kw. każdy. Wybudowano tymczasem jeden budynek o wymiarach 22,16m x 9,67m, czyli obiekt o pow. 214,30 m.kw.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ poddał również analizie twierdzenia skarżącej (ponawiane także w skardze), że budynek będący przedmiotem postępowania administracyjnego wzniesiony został z wykorzystaniem starych fundamentów pozostałych po rozebranej wcześniej stodole. Dokonana przez organ ocena tych wyjaśnień odpowiada zasadom określonym w art. 80 kpa, przeprowadzona została z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zgodna jest także z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Wnioski na tej podstawie wysnute należy w całości podzielić. Podkreślenia wymaga, że zeznając dnia 5 lutego 2007r. w charakterze świadka (po pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań) J. C. podała, że "fundament pod w/w budynek został wykonany w maju 2006 roku", co potwierdziła następnie w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 21 lutego 2007r. (k. I-6 i I-10 akt postępowania administracyjnego). Wersję tę skarżąca zmieniła dopiero po wydaniu przez Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. postanowienia z dnia [...] nakładającego na R. C. obowiązki o jakich mowa w art. 48 ust.2 ustawy.

Niewątpliwie zatem mamy w sprawie do czynienia z obiektem budowlanym, który w całości wybudowany został samowolnie, to znaczy bez wymaganego art. 28 ustawy pozwolenia na budowę.

W prawidłowo ustalonym przez organy stanie faktycznym zasadnie zastosowano art. 48 ustawy, zgodnie z którym, właściwy organ nakazuje,

z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Stosownie do art. 48 ust. 2 ustawy jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

W myśl art. 48 ust. 3 ustawy, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy

z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 stosuje się ust. 1 tego przepisu, czyli nakaz rozbiórki obiektu.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem nie sposób jednak pominąć faktu, że wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r., w sprawie

o sygn. P 37/2006, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 48 ust. 2 pkt.1 lit. b

i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy, w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Sentencja tego wyroku ogłoszona została w Dz.U. nr 247, poz.1844.

W uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że dysponowanie decyzją

o warunkach zabudowy, ostateczną w dniu wszczęcia postępowania rozbiórkowego, ustawodawca uczynił warunkiem zalegalizowania samowoli dokonanej na terenie, na którym nie obowiązuje plan miejscowy. Równocześnie warunkiem legalizacji samowoli dokonanej na terenie, na którym obowiązuje plan miejscowy, ustawodawca uczynił uzyskanie zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami tego planu, przy czym nie ma żadnych obostrzeń co do daty takiego zaświadczenia. Oznacza to faktyczne zróżnicowanie sytuacji prawnej sprawców samowoli, według kryterium obowiązywania na danym terenie planu miejscowego. Tymczasem adresatami regulacji poświęconej legalizacji samowoli są podmioty, które wybudowały obiekty budowlane bez pozwolenia na budowę, i to właśnie ten brak stanowi cechę relewantną. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, zróżnicowanie sytuacji prawnej inwestorów, wynikające z przyczyn od nich niezależnych (a do takich należy obowiązywanie, albo nieobowiązywanie, na danym terenie planu miejscowego), godzi w zasady sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa oraz rodzi wątpliwości co do racjonalności działań prawodawcy.

Okoliczność, że stosownie do art. 190 ust.2 i 3 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia w organie urzędowym,

w którym akt normatywny był ogłoszony, nie może jednak zmieniać oceny, iż przepis uznany przez Trybunał za niekonstytucyjny ma taki charakter od samego początku, tj. od dnia jego wejścia w życie. Fakt ten musi być brany pod uwagę przy kontroli aktu administracyjnego podjętego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu,

a poddanego pod osąd sądowi administracyjnemu – mimo, że generalnie sądy te orzekają o legalności aktu biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny w dacie jego wydania. Zgodnie z art. 8 Konstytucji R.P., Konstytucja jest bowiem najwyższym prawem Rzeczypospolitej i jej przepisy stosuje się bezpośrednio, chyba, że stanowi ona inaczej. Z kolei zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji sędziowie są niezawiśli

i podlegają tylko Konstytucji i ustawom. Z tych unormowań wynika po pierwsze, że przepisy Konstytucji są prawem najwyższej rangi, a po drugie, że podlegają, tak jak

i przepisy innych ustaw, bezpośredniemu stosowaniu przez sąd.

Przepis art. 190 ust.4 Konstytucji stanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub

z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Jak widać z powyższego, w przypadku wydania aktu w oparciu o przepis niekonstytucyjny, ustawa zasadnicza wprowadza możliwość zastosowania takich środków proceduralnych, aby zrealizować zasadę stosowania prawa w zgodzie z Konstytucją. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują w takiej sytuacji możliwość żądania wznowienia postępowania (art. 145a).

Z kolei art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Do grupy przesłanek mieszczących się w normie cytowanego przepisu należy zaliczyć także podstawę wznowienia określoną w art. 145a kpa przyjmując przy tym, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu, który stanowi podstawę prawną zaskarżonego aktu, przesądza o "naruszeniu prawa", o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 2005, str.336). Racjonalnym jest bowiem wykorzystanie przez sąd administracyjny takich środków proceduralnych, które - zastosowane w ramach kontroli aktu wydanego w sprzeczności z ustawą zasadniczą - umożliwią przywrócenie porządku konstytucyjnego.

Ponieważ podstawą prawną zaskarżonej decyzji administracyjnej, poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji oraz postanowienia z dnia [...] nakładającego obowiązki, których niewykonanie skutkowało orzeczonym nakazem rozbiórki obiektu budowlanego, były przepisy ustawy niezgodne z Konstytucją, niezbędnym dla końcowego załatwienia sprawy było uchylenie wszystkich wymienionych wyżej aktów, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. w zw. z art.135 p.p.s.a. Nie było natomiast potrzeby uchylania postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] dotyczącego nałożenia na R.C. obowiązków, o jakich mowa w art. 48 ust. 3 ustawy. Jak wynika bowiem z postanowienia tego samego organu z dnia [...], postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy przez R. C. budynku gospodarczego na płody rolne i maszyny rolnicze, na działce nr [...]w D., gm. D., zostało umorzone.

Orzeczenie zawarte w pkt III znajduje oparcie w art. 152 p.p.s.a., zaś w pkt IV – w § 2 ust. 3 i § 18 ust.1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1348 ze zm.) oraz na podstawie art. 250 p.p.s.a.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi należy podkreślić, że podnoszone w nich okoliczności nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W szczególności bez znaczenia dla wyniku postępowania sądowego – z uwagi na zakres kognicji sądu administracyjnego - pozostaje brak znajomości przepisów prawa budowlanego przez skarżącą oraz stan jej zdrowia.

Rozpoznając sprawę ponownie organ I-szej instancji będzie miał na uwadze przedstawione wyżej uwagi, a w szczególności wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r. W tym świetle oceni organ znaczenie złożonej przez skarżącą do akt sprawy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] Nr [...] o warunkach zabudowy.