Wyrok NSA, sygn. akt GSK 252/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Kazimierz Brzeziński Sędziowie NSA - Jan Bała - Hanna Rybińska (spr.) Protokolant - Marlena Chmielewska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[...]" Spółki z o.o. w Warszawie od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17.06.2003 r. sygn. akt V SA 2284/02 w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę kasacyjną –


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17.06.2003 r. sygn. akt V SA 2284/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "[...]" Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 12.08.2002 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu powyższego wyroku sąd orzekający podniósł, że Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie objął procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzone z Belgii leki na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 06.07.2000 r. wg dokumentu SAD nr [...]. Importer "[...]" Sp. z o.o. w Warszawie zadeklarowała cenę transakcyjną wynikającą z faktury eksportera z dnia 03.07.2000 r. nr F13463. Następnie w trybie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe, kwestionując zadeklarowaną wartość celną. Decyzją z dnia 30.04.2002 r. określił ponownie wartość celną importowanego towaru, uwzględniając kwoty świadczone przez eksportera wg noty kredytowej oznaczonej numerem F13464, obniżającej cenę transakcyjną fakturowaną pierwotnie.

Orzekając jako organ odwoławczy, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia 12.08.2002 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części powołanej w niej podstawy prawnej i zastąpił ją przepisem art. 65 § 4 pkt 2 lit. c ustawy – Kodeks celny. W pozostałej części decyzję tę utrzymał w mocy. Według ustaleń organów celnych, które sąd orzekający uznał za prawidłowe, w wyniku kontroli przeprowadzonej u importera ujawniono zawarte przez niego z [...]SA w Szwajcarii i z [...] w Belgii umowy dystrybucji, przewidujące możliwość zmiany fakturowanych przez eksporterów cen transakcyjnych importowanych leków. Na podstawie tych umów udzielono importerowi obniżki fakturowanych wcześniej cen według not kredytowych eksporterów. Zdaniem organu odwoławczego, które sąd orzekający podzielił, nota kredytowa dotyczyła tych samych towarów i tych samych ilości objętych zgłoszeniem celnym. Dlatego zgodnie z dyspozycją art. 23 § 9 ustawy – Kodeks celny wartość celną importowanego towaru należało ustalić wg ceny wynikającej z faktury pomniejszonej jednak o kwotę ujawnioną w nocie kredytowej. Rozpoznając skargę na decyzje organów celnych, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie jest ona zasadną. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Działu Powtórnej Kontroli UC w Warszawie, w siedzibie skarżącej Spółki ujawniono umowę dystrybucji z dnia 11.01.1995 r. zawartą z firmą [...] w Szwajcarii, umowę dystrybucji z dnia 18.09.1995 r. zawartą z firmą [...] w Belgii oraz noty kredytowe zarejestrowane w księgowości skarżącej a nieznane organowi celnemu.

Zdaniem sądu orzekającego, zawarcie wyżej wymienionych umów i wprowadzenie ich do obrotu gospodarczego powinno spowodować przedstawienie ich organowi celnemu w dniu dokonania zgłoszenia celnego, natomiast skarżąca ich nie ujawniła. Fakt ten uzasadniał wszczęcie postępowania w sprawie prawidłowości zgłoszeń celnych.

Zgodnie z utrwalonym i jednolitym orzecznictwem, na które sąd orzekający się powołał, istnieje możliwość ustalenia, że wartość celna towaru jest odmienna od przyjętej w dacie odprawy celnej. Konsekwencją tego jest możliwość skorygowania we właściwym trybie należności celnych. Zdaniem sądu orzekającego, organy celne prawidłowo przyjęły, że kwota określona w nocie kredytowej obniżała wartość celną towaru zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym. Nota ta wprawdzie nie jest nazwana fakturą, jednak eksporter w trzech miejscach używa nazwy "invoice" dla określenia daty wystawienia dokumentu i numeru. Nota ta wg sądu orzekającego i organów celnych dotyczyła konkretnej faktury handlowej i sprowadzonych na jej podstawie towarów. Nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym zarzuty skarżącej, że kwoty określone w notach kredytowych stanowiły techniczną formę udzielenia premii finansowych dla "[...]" Sp. z o.o. Zdaniem sądu orzekającego, żadne z postanowień umów dystrybucji nie stanowi o udzielaniu premii pieniężnych, nie ma też umowy o wspomaganiu finansowym oraz nie wskazano żadnych form realizacji takiej pomocy. W tym kontekście sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 122, 187 ustawy – Ordynacja podatkowa, jak również art. 187 § 1 cytowanej ustawy. Wskazano również, że w toku kontroli strona ma obowiązek zapewnić wgląd w dokumenty handlowe, księgowe i finansowe, a także udzielić stosownych wyjaśnień. Zarzut dotyczący przyznawania premii pojawił się dopiero na etapie postępowania odwoławczego.

Sąd orzekający uznał również, że nie są zasadne zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia art. 65 § 7 ustawy – Kodeks celny. W ocenie sądu słuszne jest stanowisko organu celnego, że cytowany przepis ma zastosowanie w sytuacji, gdy towar nie został jeszcze zwolniony do obrotu, ponieważ wówczas stronie znana jest sytuacji prawna dotycząca toczącego się postępowania celnego. Natomiast po zwolnieniu towaru postępowanie powinno być poprzedzone wydaniem postanowienia o jego wszczęciu. Nietrafny również okazał się zarzut naruszenia przez organ celny drugiej instancji art. 120 ustawy – Ordynacja podatkowa. Kontrola organu odwoławczego jest kontrolą pełną i jeżeli organ pierwszej instancji powołał w swojej decyzji nieprawidłową podstawę prawną to organ drugiej instancji ma obowiązek uchybienie to skorygować. Sąd orzekający nie dopatrzył się również naruszenia Wyjaśnień dotyczących wartości celnej, bowiem komentarz 9.1. dotyczy innego stanu faktycznego oraz prawnego i w związku z tym nie ma w sprawie niniejszej zastosowania.

Na koniec sąd orzekający uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadniał wnioski organów celnych, które nie wykraczały poza swobodną ocenę dowodów.

Powyższy wyrok skargą kasacyjną zaskarżyła "[...]" Sp. z o.o., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz uchylenie decyzji organów celnych obu instancji z dnia 12.08.2002 r. i z dnia 30.04.2002 r.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszenie przepisów art. 7 i 71 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ustawy o NSA, polegające na braku wszechstronnego i wyczerpującego rozpoznania sprawy przez sąd I-szej instancji oraz naruszenie art. 121 § 1, 122, 127, 187 § 1, 191 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 262 ustawy Kodeks celny i w zw. z art. 21 ustawy o NSA – polegające na uznaniu objętych skargą rozstrzygnięć organów celnych I i II instancji za nienaruszające prawo;

2) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

a) art. 65 § 2 Kodeksu cywilnego i art. 24a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 262 ustawy – Kodeks celny, przez błędną wykładnię oświadczeń woli stron zawartych w umowie o dystrybucji z dnia 11.01.1995 r.,

b) art. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 23 § 1 i § 9 ustawy – Kodeks celny oraz art. 65 § 2 tej ustawy,

c) art. 21 i 83 § 1 i 3 ustawy – Kodeks celny oraz art. 208 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa – przez przyjęcie, że organy celne są uprawnione do prowadzenia postępowania i w konsekwencji wydania decyzji pozostającej bez wpływu na wysokość długu celnego,

d) art. 65 § 4 i art. 85 § 1 ustawy – Kodeks celny przez przyjęcie przez sąd orzekający, że istnieje obowiązek importera do wystąpienia z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe,

e) art. 32 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 23 § 1 i § 9 ustawy – Kodeks celny oraz art. 65 § 2 tejże ustawy przez przyjęcie przez sąd innej interpretacji tych przepisów przy ustalaniu wartości celnej towarów niż wobec importerów z innych branż,

f) art. 68 i 69 Układu Europejskiego w związku z art. 91 Konstytucji RP przez przyjęcie, że rozstrzygnięcia organów celnych nie naruszają prawa wspólnotowego i międzynarodowych zobowiązań Polski z nim związanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wnosił o jej oddalenie. Stwierdził, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego są bezzasadne, czemu organ celny dał wyraz w toku całego postępowania w sprawie. Podniósł również, że błędnie w skardze kasacyjnej powołano się na treść art. 65 § 2 Kodeksu celnego i art. 24a § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 262 Kodeksu celnego będący delegacją do stosowania przepisów procesowych, tzn. art. 12 i działu IV ustawy Ordynacja podatkowa nie odsyła do wskazanych w kasacji przepisów.

Również zarzut dotyczący uchybień w stosowaniu przepisów postępowania nie jest zasadny, bowiem zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Warszawie sąd orzekający przyjął ustalenia organów celnych w zakresie stanu faktycznego za prawidłowe. Natomiast zarzuty dotyczące naruszenia przez organy celne przepisów w toku prowadzonego postępowania celnego nie są przedmiotem badania sądu w postępowaniu kasacyjnym.

Zarzut kasacji istotnego naruszenia art. 71 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ustawy o NSA jest o tyle wątpliwy, że przepis ten nie posiada paragrafu pierwszego, a poza tym brak jest odesłania do tego przepisu.

Z tych wszystkich przyczyn, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie są zasadne.

Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2004 r. pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że podstawa kasacji oparta na treści art. 48 k.p.c. nie dotyczy niniejszej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:

Zgodnie z treścią art. 101 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) - w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem NSA przed dniem 01.01.2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do dnia 31.03.2004 r. wnieść skargę kasacyjną do NSA na podstawie ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Strona termin ten zachowała. Jednocześnie stwierdzić należy, że rozpatrywana skarga kasacyjna spełnia wymogi przepisów art. 174, 175 i 176 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269).

Wspomnieć należy, że wg art. 25 przepisów przejściowych i końcowych ustawy z dnia 19.03.2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne, traci moc ustawa z dnia 09.01.1997 r. – Kodeks celny, jednak przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Zarzuty skargi dotyczą zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i postępowania procesowego.

Wbrew ustawowej kolejności, przy podniesieniu zarzutów wypełniających drugą z podstaw kasacyjnych, niezbędne jest rozpoczęcie od nich oceny zasadności wniesionej kasacji. Prawidłowość zastosowania prawa materialnego może bowiem być rozważana jedynie wtedy, gdy kasacji nie oparto na drugiej z podstaw lub dopiero wówczas, gdy okazała się ona niezasadną (por. wyrok SN z dnia 11.05.1995 r. sygn. akt I CKN 678/98).

Przystępując do rozpoznania poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 78 Konstytucji RP oraz art. 127 ustawy – Ordynacja podatkowa. Pisma kierownictwa Głównego Urzędu Ceł z dnia 28.09.2001 r. i 17.01.2002 r. były skierowane do podmiotu pozostającego poza organami administracji celnej, a nie do tych organów i strony, zawierały informacje na temat wykładni niektórych przepisów Kodeksu celnego. W pismach tych wyraźnie uchylono się od zajmowania stanowiska co do konkretnych przypadków, bowiem każda sprawa winna być potraktowana indywidualnie, a rozstrzygnięcie jej należało do właściwych organów celnych, od którego przysługiwały stronie środki zaskarżenia. Istota zasady dwuinstancyjności polega na prawie strony do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a następnie w wyniku wniesienia odwołania przez organ drugiej instancji. Zgodnie z tą zasadą do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy właściwy jest organ pierwszej instancji, a w razie wniesienia odwołania organ drugiej instancji. W niniejszej sprawie zachowana została powyższa zasada. Zgodzić się trzeba ze skarżącą, że organ odwoławczy ani żaden inny organ nie mogą ingerować w czynności postępowania organu pierwszej instancji, jednak nie można zgodzić się z twierdzeniem, że pisma kierownictwa administracji GUC były przejawem ingerencji w orzecznictwo organów celnych.

W konsekwencji więc trudno podzielić stanowisko strony co do naruszenia podanych wyżej przepisów.

Nie mogą być również uznane za trafne zarzuty kasacji dotyczące naruszeń art. 7 i art. 71 § 1 k.p.a., gdyż przepisy te nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia, albowiem na podstawie art. 262 Kodeksu celnego do postępowania w przedmiotowej sprawie miały odpowiednie zastosowanie przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w tym art. 122 będący odpowiednikiem powołanego w skardze art. 7 k.p.a. Natomiast powołany przez skarżącą art. 71 § 1 k.p.a. dotyczący sposobu dokonywania skreśleń i poprawek w protokole i jako nie związany w ogóle z przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie może stanowić usprawiedliwionej podstawy kasacji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą być także uznane za usprawiedliwione zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia pozostałych przepisów postępowania (art. art. 121 § 1, 122, 127 i 191 Ordynacji podatkowej), gdyż analiza akt administracyjnych uprawniała Sąd I instancji do uznania, że w toku postępowania organy celne podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 122 O.p.) oraz przyjęcia, że zebrany w tym postępowaniu materiał dowodowy został oceniony bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.).

Nie jest również usprawiedliwiony zarzut kasacji dotyczący naruszenia przez organy celne zasady zaufania do organów państwa (art. 121 § 1 O.p.). Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że podane przez skarżącą przykłady wcześniejszej interpretacji przepisów i praktyki organów celnych, a także orzecznictwa NSA i Trybunału Konstytucyjnego dotyczą innych stanów faktycznych. Żaden z tych przykładów nie dotyczył bowiem korekty wartości celnej towarów w związku z obniżeniem przez eksportera ceny należnej za towar sprzedany notami kredytowymi, wystawionymi na podstawie umowy dystrybucji, w której strony zastrzegły możliwość zmiany ceny transakcyjnej. Z tego względu zasada zaufania wynikająca z art. 121 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 Konstytucji RP nie ograniczała uprawnienia organu celnego do negatywnej weryfikacji zgłoszenia celnego i ustalenia wartości celnej sprowadzonego towaru zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W związku z tym, że przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mają usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i uznał je również za nieuzasadnione.

W szczególności nie mogą być uznane za zasadne zarzuty dotyczące wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 65 § 2 k.c. oraz art. 24a § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż art. 24a Ordynacji podatkowej nie miał zastosowania w sprawie, ponieważ art. 262 Kodeksu celnego nie zawiera odesłania do stosowania art. 24a Ordynacji podatkowej do postępowania w sprawach celnych.

Wbrew zarzutom zawartym w skardze Sąd I instancji nie naruszył art. 65 § 2 k.c., prawidłowo ustalając, że kwoty określone w notach kredytowych nie stanowiły premii pieniężnych (wsparcia finansowego), lecz obniżenie ceny należnej za sprowadzone leki. Odmiennej oceny charakteru prawnego kwot ujętych w notach kredytowych nie uzasadniają przytoczone w skardze kasacyjnej argumenty wskazujące na to, że świadczenia te były wypłacone osobno, a nie poprzez obniżenie ceny sprzedaży leków, czy też potrącenie należności a także, że umowa dystrybucji nie stanowiła źródła jakichkolwiek roszczeń Spółki o obniżenie ceny zakupu leków oraz że brak jest porozumień, na podstawie których takie obniżenie mogło nastąpić, ponieważ wsparcie finansowe było przyznawane Spółce na podstawie jednostronnej czynności eksportera, która nie mogła doprowadzić do zmiany postanowień umowy dystrybucji (art. 535 k.c.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumenty te nie podważają prawidłowych ustaleń organów celnych i Sądu, że umowa dystrybucji nie zawiera żadnych postanowień o udzielaniu skarżącej przez eksportera wsparcia finansowego mającego na celu promowanie sprzedaży objętych umową wyrobów na terenie Polski. Wręcz przeciwnie w pkt. 9.1. tej umowy strony postanowiły, że koszty reklamy i promocji wyrobów na terenie Polski pokrywać będzie sama skarżąca. Kwoty ujęte w notach kredytowych dotyczyły konkretnych faktur handlowych i zostały powiązane z ceną wymienionych w nich towarów. Strony przewidziały w pkt. 6.1. umowy dystrybucji możliwość zmiany ceny ustalonej w umowie. Zmiana ta została dokonana za zgodą stron w następstwie wystawienia przez eksportera not kredytowych i uiszczenia przez skarżącą na ich podstawie niższej ceny za sprowadzony towar. Rozstrzygnięcie Sądu I instancji w tym zakresie nie narusza art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego, gdyż wartość transakcyjna i wartość celna sprowadzonych towarów zostały ustalone w sposób zgodny z tymi przepisami.

Nie stanowią usprawiedliwionej podstawy kasacji zawarte w niej zarzuty dotyczące błędnej wykładni art. 21 w związku z art. 83 § 1 i 3 Kodeksu celnego oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, prowadzące do uznania, że organy celne są uprawnione do prowadzenia postępowania i wydania decyzji pozostającej bez wpływu na wysokość długu celnego. W myśl art. 21 Kodeksu celnego wartość celna określana jest w celu ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny, jak również stosowania środków polityki handlowej. Ustawodawca wskazał w tym przepisie na dwa cele określania wartości celnej. Po pierwsze, ustalanie należności pobieranych przez organ celny i po drugie, stosowanie środków polityki handlowej. Należności pobierane przez organ celny obejmują należności celne przywozowe lub wywozowe, a także podatki, w stosunku do których mają zastosowanie odrębne przepisy. Postępowania prowadzone przez organy celne i podatkowe pozostają ze sobą w związku, gdyż wartość celna towaru określona w decyzji właściwego organu celnego ma charakter wiążący dla organów podatkowych. Okoliczność, iż ustalona w nowej wysokości wartość celna pozostaje bez wpływu na wysokość długu celnego nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie kontroli zgłoszenia celnego w sytuacjach określonych w art. 83 § 1 i 9 Kodeksu celnego i wbrew stanowisku strony skarżącej nie uzasadniała umorzenia postępowania celnego na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.

Trzeba zgodzić się ze skarżącą, że z treści przepisów art. 65 § 4 w związku z art. 85 § 1 Kodeksu celnego nie wynika obowiązek, lecz uprawnienie strony do złożenia wniosku o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Tak rozumiana treść przytoczonego przepisu nie czyni jednak nietrafnym stanowiska Sądu I instancji, iż w rozpatrywanej sprawie skarżąca powinna była zawiadomić organ celny o tym, że po przyjęciu zgłoszenia cena sprowadzonego towaru uległa zmianie. Powinność ta wynikała z treści pkt 10 deklaracji wartości celnej, w której skarżąca zobowiązała się do dostarczenia wymaganych, dodatkowych informacji i dokumentów służących do ustalenia wartości celnej przywiezionych towarów. W związku z niewywiązaniem się przez skarżącą z tego zobowiązania organ celny, uwzględniając wyniki kontroli celnej przeprowadzonej u skarżącej, uprawniony był na podstawie art. 65 § 4 Kodeksu celnego wszcząć postępowanie z urzędu i uznać zgłoszenie celne za nieprawidłowe.

Na koniec nie można się dopatrzyć w zaskarżonym wyroku naruszenia prawa wspólnotowego i międzynarodowych zobowiązań Polski z nim związanych. Dochodzenie przez organy celne rzeczywistej wartości celnej importowanych towarów w żaden sposób nie narusza postanowień Układu Europejskiego. Do dnia 1.05.2004 r. obowiązywała ustawa – Kodeks celny i importer zgodnie z jej regułami miał obowiązek opłacenia cła, dla którego istotną przesłanką było określenie wartości celnej. Realizacja uprawnień organów celnych, polegających na kontroli zgłoszeń celnych, w żadnym zakresie nie ograniczała swobody działalności gospodarczej czy też równości stron.

W sytuacji zatem, gdy zaskarżony wyrok został wydany bez naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, a także przepisów Konstytucji RP i postanowień Układu Europejskiego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.