Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 366/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 230 i art. 234
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi T.S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [..] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącej spółki kwotę 1757,00 (tysiąc siedemset pięćdziesiąt siedem ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Bd 366/12

UZASADNIENIE

Po uzupełnieniu materiału dowodowego zleconego decyzją organu odwoławczego z dnia [...]. decyzją z dnia [...] r. Prezydent G. określił T. S.A. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu wskazano, iż podstawą wydania decyzji było nieuzasadnione, w ocenie organu, pomniejszenie zadeklarowanego podatku od nieruchomości za 2007r.

w korekcie deklaracji z dnia [...]. z powodu wyłączenia z podstawy opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Organ stwierdził, że linie kablowe są elementem składowym budowli, jaką jest kanalizacja teletechniczna

i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odwołując się do pojęcia sieci technicznych jako budowli, organ powołał przepisy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), art. 3 pkt 1 lit. b) i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.

z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.)

Ponadto organ podatkowy wyjaśnił, że wartość budowli została przyjęta na podstawie danych zawartych w pierwotnej deklaracji z dnia [...]. złożonej przez Spółkę, ponieważ dane przedłożone na płycie CD nie zostały uwzględnione

w prowadzonym postępowaniu podatkowym z uwagi na ich nieczytelność

i niekompletność. Zdaniem organu nie było tez konieczności powoływania biegłego czy też dokonywania oględzin dokumentów w siedzibie Spółki.

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie

i umorzenie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2007r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organ nie przedstawił dowodów odnośnie następujących kwestii:

a) że skarżąca jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za 2007 r.,

b) że należące do skarżącej linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlami w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,

c) wartości spornych linii kablowych.

Ponadto, skarżąca wskazała na naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż w jej ocenie sporne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, nie są budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż w jej ocenie jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż określoną w tym przepisie.

Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło

w całości decyzję organu I instancji i określiło Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie [...] zł. Kolegium podzieliło stanowisko organu podatkowego I instancji, że sporne linie kablowe są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu Kolegium podało, że przepis art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast, art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wyjaśnia, że przez obiekt budowlany należy rozumieć: budynek wraz z instalacjami

i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz

z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury.

W związku z powyższym organ uznał, że budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz

z instalacjami i urządzeniami, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. stanęło na stanowisku, że sporne linie kablowe podpadają pod pojęcie budowli w rozumieniu ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych, w związku z czym naliczenie podatku od nich było prawidłowe

i w pełni uzasadnione. Organ zauważył, że pogląd ten jest już powszechny, a także mocno ugruntowany w piśmiennictwie i orzecznictwie.

Ustosunkowując się do zarzutów w zakresie procedury oraz wątpliwości odnośnie ustalenia jakie budowle są przedmiotem opodatkowania, jaka jest ich wartość SKO stwierdziło, że organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównywania danych wykazanych przez Spółkę w pierwotnej deklaracji na 2007 rok z danymi wynikającymi z późniejszej korekty jako różnica pomiędzy wartością budowli kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi a wartością samej kanalizacji, które to dane nie budziły wątpliwości organów co do zgodności z rzeczywistością i nie były kwestionowane także przez Spółkę. Organ podkreślił, że Spółka nie wskazuje w odwołaniu na niezgodność tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy. W ocenie organu stan faktyczny sprawy był w istocie nie był sporny. Spór zaistniały w sprawie dotyczył kwalifikacji prawnej spornych linii kablowych.

Wyjątek stanowiło ustalenie, czy przedmioty zawarte w deklaracji dotyczącej opodatkowania budek telefonicznych za rok 2007, złożonej przez jednostkę "T. S.A. – P. A. S. –T." w O., należało objąć niniejszym wymiarem podatku. Kolegium podało, że jak wynika z treści deklaracji dotyczącej tego przedmiotu opodatkowania składającym jest podatnik posługujący się takim samym numerem NIP, jak widniejący na deklaracjach i ich korektach dotyczących pozostałych przedmiotów opodatkowania, będących istotą sporu pomiędzy T. S.A. a organami podatkowymi. Organ wyjaśnił, że mając na uwadze treść art. 11 ust. 1 ustawy dnia 13 października 1995 r.

o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r. nr 269,

poz. 2681 ze zm.), rozstrzygającym o przypisaniu danej deklaracji podatkowej określonemu podatnikowi, w tym przypadku T. S.A., jest to, jakim numerem identyfikacji podatkowej - NIP - opatrzona została ta deklaracja. W związku

z powyższym w ocenie organu odwoławczego nie było wątpliwości, co jest przedmiotem opodatkowania (kanalizacja kablowa i osłaniane przez nią telekomunikacyjne linie kablowe i budki telefoniczne) i jaka jest jego wartość - w zakresie budowli. Nie było tym samym koniecznym przeprowadzanie dowodu z księgi podatkowej, tj. ewidencji środków trwałych, o które wnosiła strona, bowiem dotąd zebrane dowody były wystarczające dla prawidłowego określenia wysokości podatku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu

I instancji. W ocenie strony zaskarżona decyzja narusza: art. 122 w związku z art. 180

§ 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że:

- Spółka jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do ustalenia podatku od nieruchomości za 2007r.,

- należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,

- wartość spornych linii kablowych odpowiada wartości wykazanej przez podatnika

w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy.

Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych, ponieważ jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż określona w tym przepisie oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu cyt. ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że organy podatkowe ustalając inną niż zadeklarowana przez podatnika wysokość zobowiązania nie przedstawiły dowodów,

z których wynikałoby, że wysokość zadeklarowana przez podatnika nie odzwierciedla stanu faktycznego. Skoro zakwestionowano prawidłowość rozliczenia podatku od nieruchomości za rok 2007, to na organach podatkowych ciążył obowiązek wykazania, że jest ono niezasadne (co wynika z art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Zatem, w ocenie Spółki stan faktyczny sprawy wymagał ustalenia przez organy podatkowe. Należało ustalić, czy T.S.A. istotnie nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości obiektów, które powinna była zadeklarować ze względu na to, że spełniają one cechy budowli w rozumieniu ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych.

Spółka podkreśliła, że kwalifikacja obiektu jako budowli w rozumieniu ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych to nie tylko problem prawidłowego zastosowania przepisów tej ustawy, ale również dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, które stanowią podstawę zastosowania przepisów materialnych. Tu strona powołała się na wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2008r. sygn. akt II FSK 1471/06. Skarżąca wskazała, że na konieczność dokonywania ustaleń faktycznych w zakresie przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości, w tym również w odniesieniu do linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, zwrócił również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 5 sędziów z 5 listopada 2001 r., sygn. akt FPK 8/01 oraz wojewódzkie sądy administracyjne.

Zdaniem Spółki, Prezydent G. oraz SKO w T. nie przedstawiły żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że sporne linie kablowe posiadają cechy budowli

w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co świadczy o naruszeniu art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dalej Skarżąca stwierdziła, że organy podatkowe przyjmując, że linie kablowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie ustaliły, jaka jest łączna wartość tych "budowli", które stanowią własność T.S.A. Nie ustaliły zatem podstawy opodatkowania od budowli za rok 2007.

Jej zdaniem w zakresie podstawy opodatkowania za przesądzające nie mogą zostać uznane dane pochodzące ze złożonej pierwotnie w roku 2007 deklaracji podatkowej. Po pierwsze dlatego, że dane ujęte w deklaracji podatkowej nie mają takiej mocy jak zapisy w księgach podatkowych. Po drugie, zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej jedynie dokumenty urzędowe "stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone", a deklaracja podatkowa nie jest dokumentem urzędowym. Po trzecie zaś, przez złożenie korekty deklaracja "pierwotna" została zakwestionowana przez podatnika.

Tu Skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 482/09, który w jej ocenie potwierdza stanowisko odnośnie naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej polegającego na nieustaleniu przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania od budowli.

Zdaniem Spółki, w konsekwencji wykazanego powyżej naruszenia doszło również do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem wartość przyjęta przez organy podatkowe do wymiaru podatku nie jest wartością określoną zgodnie z tym przepisem. Skarżąca wskazała, że organy podatkowe orzekające w przedmiotowej sprawie jako podstawę opodatkowania od budowli w roku 2007 przyjęły wartość, która nie jest wartością początkową środka trwałego, ale jest "wartością określoną przez stronę w deklaracji podatkowej".

Na potwierdzenie powyższego stanowiska Spółka powołała się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1581/09, sygn. akt

II FSK 1582/09, sygn. akt II FSK 1584/09, z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt

II FSK 1649/09 i II FSK 1078/10 oraz w wyroku z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt

II FSK 1499/09.

W ocenie Skarżącej zaskarżona decyzja narusza również art. 2 ust. 1 pkt 3

w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem podatkiem od nieruchomości obciążono linie kablowe, które nie wykazują cech budowli w rozumieniu tych przepisów. Spółka zwróciła uwagę, że art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych, który definiuje budowle, podlegające - zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, budzi istotne wątpliwości z punktu widzenia jego zgodności z art. 2 oraz z art. 217 Konstytucji RP, co należało uwzględnić przy wykładni tego przepisu.

Według Strony, dokonana przez Kolegium wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane,

w kontekście opodatkowania sieci technicznej, jest nieprawidłowa, gdyż nie uwzględnia tego, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budowlą w rozumieniu tego przepisu jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Powołując się na stanowisko doktryny, Spółka stwierdziła, że linie kablowe nie stanowią - wraz z kanalizacja techniczną, w której zostały położone - sieci technicznej.

Skarżąca podkreśliła, że dodatkowym potwierdzeniem jej stanowiska są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których - przy definiowaniu budowli - odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie

z treścią tego rozporządzenia, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi są wyłącznie linie kablowe podziemne (a więc ułożone bezpośrednio

w ziemi - § 3 pkt 8 rozporządzenia), linie kablowe nadziemne (a więc umieszczone na podbudowie naziemnej - § 3 pkt 7), kanalizacja kablowa (składające się wyłącznie z rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz dla urządzeń telekomunikacyjnych - § 3 pkt 5), antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne i szafy kablowe. Zdaniem Spółki, z treści ww. rozporządzenia jednoznacznie wynika, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu [...]. Skarżąca Spółka złożyła do tut. Sądu wniosek

o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na to, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania w zawisłych przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawach:

1. skarg konstytucyjnych E. "R." S.A. ( sygn. akt SK 19/10, SK 21/10, SK 24/10)

2. skargi konstytucyjnej, jaką – w zakresie art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – złożyła T. S.A.

w dniu [...].

Postanowieniem z dnia [...]. tut. Sąd wniosek o zawieszenie postępowania oddalił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się

w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467).

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygniecie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podstawowego dla tej sprawy problemu prawnego, to jest odpowiedzi na pytanie, czy ułożone w kanalizacji linie telekomunikacyjne są budowlą, która w stanie prawnym obowiązującym w 2007 r. podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, wskazać należy, ze został on już jednolicie rozstrzygnięty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ugruntowane jest już bowiem stanowisko judykatury, że "przewody telekomunikacyjne ułożone

w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno – użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw.

z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l." Szerokie uzasadnienie tej tezy zawarte zostało w wyroku NSA z 13 maja 2010 r., sygn. II FSK 2168/08 (opubl. CBOSA). Sąd ten zwrócił uwagę, że takie terminy jak "obiekt budowlany" oraz "budowla" nie zostały zdefiniowane

w ustawie z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej u.p.o.l., to zasadnym jest odwołanie się w tym zakresie do przepisów prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z 7 lipca 1993 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy rozumieć przez to budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego ustawodawca wymienia pewne typowe przykłady budowli, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. W normatywnym pojęciu – określeniu budowli mieszczą się kanalizacje kablowe, jak i umieszczone w nich przewody kablowe. Kanalizacja kablowa nie jest budynkiem ani też obiektem małej architektury, nie wykracza poza zakres typowych i powszechnie znanych budowli, przykładowo tylko wymienionych w art. w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast przewody, które służą celom telekomunikacyjnym stanowią sieci uzbrojenia terenu, o której mowa

w art. 2 pkt 11 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Z kolei sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. NSA podkreślił przy tym, że jeżeli telekomunikacyjne linie kablowe, stanowiące budowlę jako sieć uzbrojenia terenu, umieszczone zostaną w będącej również budowlą kanalizacji kablowej, nastąpi sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli. Powstanie sieć uzbrojenia terenu umieszczona w kanalizacji kablowej.

Obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego, w zależności od konkretnego stanu faktycznego mogą być więc: budowle (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), budowle wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) oraz traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle – pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno – użytkową (art. 3 pkt 1 lit b. i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego).

W przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno – użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany.

Powyższa całość techniczno - użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego.

Przywołany wyżej pogląd został przyjęty także w innych orzeczeniach NSA (zob. m.in. wyroki: z 13 maja 2010 r., sygn. II FSK 2143/08, z 17 sierpnia 2010 r.,

sygn. II FSK 482/09, z 29 października 2010 r., sygn. II FSK 1231/09, z 25 marca 2011r., sygn. I FSK 1881/09, z 27 marca 2011 r., sygn. II FSK 1575/09, opubl. CBOSA).

W pełni podziela go również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz przyporządkowały go do właściwie zinterpretowanych norm prawa materialnego. Dlatego w tym zakresie Sąd nie podzielił argumentacji zawartej w skardze.

Za całkowicie bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.). Odpowiadając na zarzut nie przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego, dającego podstawę do twierdzenia, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlą, Sąd zauważa, że sporny nie jest sam fakt umieszczenia przewodów

w kanalizacji a kwalifikacja tego faktu z punktu widzenia normy prawnej. Wbrew twierdzeniom autora skargi organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Mimo biernej postawy Spółki organy zebrały wystarczające dowody do ustalenia przedmiotu

i podstawy opodatkowania nieruchomości należących do Spółki położonych na terenie wskazanej Gminy. Cały zebrany w sprawie materiał dowodowy został też w sposób wyczerpujący rozpatrzony, a jego ocena nie nosi znamion dowolności.

Zdaniem Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, w których podnoszono, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie wartości budowli podlegających opodatkowaniu i bezzasadnie oparły się na wartości podanej

w pierwotnej deklaracji podatkowej z dnia [...].

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne.

Ustalenia wartości sieci telekomunikacyjnej co do zasady dokonuje się na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U.

z 2000r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) regulujących amortyzację środków trwałych. Przepisem tym jest art. 16a i następne powołanej wyżej ustawy oraz wykaz stawek amortyzacyjnych – załącznik nr 1 do ustawy. W załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu klasyfikacji środków trwałych. Sieci telekomunikacyjne – linie kablowe składnik budowli – to grupa "2" wykazuje sklasyfikowanie w podgrupie "21".

Należy zauważyć, że organ podatkowy wezwał skarżącą spółkę w dniu

[...]. (k. nr 8) do udzielenia niezbędnych wyjaśnień w sprawie podatku od nieruchomości na 2007 i 2008r. W złożonej odpowiedzi (vide: pismo pełnomocnika skarżącej spółki z dnia [...]. (k. nr 10) wskazano, iż to na organie podatkowym a nie na podatniku ciąży obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; podkreśliła ponadto, iż strona postępowania podatkowego nie ma obowiązku przedstawiania dowodów znajdujących się w jej posiadaniu – nawet wówczas gdy organ podatkowy wzywa ją do tego.

Na kolejne wezwanie organu z dnia [...]. (k. nr 11) Spółka odpowiedziała, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie stanowią budowli i w związku z tym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (pismo z dnia [...]. - k. nr 7). Odpowiadając na następne wezwanie organu z dnia [...]. (k nr 14) Spółka stwierdziła, że organ I instancji nie ustalił czy obiekty, które zamierza opodatkować stanowią budowle, dlatego w jej ocenie na tym etapie postępowania żądanie podania wartości linii kablowych jest bezzasadne (pismo z dnia [...].).

Skarżąca spółka – co trzeba podkreślić – nie zakwestionowała rzetelności swoich deklaracji podatkowych, które wskazywały określone wartości (z zakresu) przedmiotu opodatkowania i nie wykazała, że wartości te były inne, aniżeli wynikało to

z treści i zbadania tych deklaracji. Kolejnym pismem z dnia [...] r. (k - 20 akt administracyjnych) organ I instancji wezwał stronę do przedłożenia aktualnej wyceny środka trwałego. W odpowiedzi na to wezwanie strona w dniu [...]. (k- 21) przedłożyła organowi dane na nośniku w postaci płyty CD, zawierające wyciąg z ewidencji środków trwałych, zastrzegając przy tym, że prowadzona ewidencja jest niekompletna, a przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych w formie elektronicznej jest możliwe tylko w W.

Sąd wbrew opinii strony stwierdza, że organ nie pominął tego dowodu, ale wskazał, że materiał jest zbyt obszerny i nieczytelny, aby organ mógł prawidłowo wyszukać pozycję dotyczące gminy G.

Sąd analizując niniejszy dowód załączony do akt administracyjnych stwierdza, że ocena organu jest trafna. Należy wskazać, że postawa strony, jaką prezentowała podczas postępowania wskazuje, że w istocie nie była ona zainteresowana ustaleniem stanu faktycznego tej sprawy, wychodząc z błędnego założenia, że ciężar wykazania określonych faktów spoczywa wyłącznie na organie prowadzącym postępowanie podatkowe.

W orzecznictwie wskazuje się natomiast, że organom podatkowym nie można przypisywać nieograniczonego obowiązku w zakresie poszukiwania faktów istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania, jeżeli dowodów tych nie dostarczył sam podatnik,

a z faktów, na które się podatnik powołuje, to on wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne (zob. między innymi wyrok NSA z 1 czerwca 1999 r., sygn. III SA 5688/98, opubl. Lex nr 38711, czy też wyrok WSA we Wrocławiu z 12 stycznia 2010 r., sygn.

I SA/Wr 1672/09, opubl. LEX nr 559635).

Zdaniem Sądu, w tej sprawie organy podatkowe, mimo biernej postawy Spółki, podjęły starania o należyte ustalenie stanu faktycznego. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń w zakresie przedmiotu, jak i podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2007 r. W konsekwencji w pełni zasadne było przyjęcie przez organ podatkowy takiej wartości spornych budowli, jaka została wykazana przez Spółkę w złożonej przez nią deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r.

W świetle powyższego całkowicie bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co miałoby polegać na bezpodstawnym obciążeniu podatkiem od nieruchomości kablowych linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej. Błędne jest bowiem twierdzenie Spółki, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie mogą być kwalifikowane jako budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Bezzasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 co miałoby polegać na niewłaściwym ustaleniu podstawy opodatkowania. Oderwane od realiów tej sprawy jest twierdzenie autora skargi, iż organ podatkowy nie ustalił wartości spornych linii kablowych. Postępowanie podatkowe nie wymagało w tej mierze przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, strona skarżąca nie wykazała, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej w korekcie deklaracji za 2007 r. była inna niż kwota wynikająca z pierwotnej deklaracji za 2007r.

Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne

z prawem. Natomiast art. 181 Ordynacji podatkowej stanowi, że dowodami

w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a

§ 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego

w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r., oprzeć się na danych wskazanych w pierwotnej deklaracji za rok 2007r.

Skarga zasługiwała jednakże na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ odwoławczy art. 230 i art. 234 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 230 § 1 O.p.,

w przypadku gdy w toku postępowania odwoławczego organ rozpatrujący odwołanie stwierdzi, że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone lub określone w wysokości niższej albo kwota zwrotu podatku została określona w wysokości wyższej, niż to wynika z przepisów prawa podatkowego, lub że określono stratę w wysokości wyższej od poniesionej, zwraca sprawę organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji. Postanowienie o przekazaniu sprawy organ odwoławczy doręcza stronie. Natomiast stosownie do art. 234 tej ustawy, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...]. określającą podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie [...] zł i określiło wysokość tego zobowiązania na kwotę [...]. Jak wynika z porównania powyższych kwot organ odwoławczy określił wyższą kwotę zobowiązania podatkowego niż organ I instancji, a zatem orzekł na niekorzyść podatnika, co jest niedopuszczalne w świetle powołanych przepisów.

Powyższe zadecydowało o uwzględnieniu skargi. W pozostałym zakresie zarzutów skargi Sąd nie podziela.

Końcowo już tylko Sąd chciałby odnieść się do postanowienia z dnia [...]. oddalającego wniosek o zawieszenie postępowania.

W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że fakt złożenia do Trybunału Konstytucyjnego kilku skarg konstytucyjnych, jak też skierowanie do tego Trybunału przez inny sąd administracyjny pytania prawnego w sprawie zgodności przepisów u.p.o.l. z Konstytucją RP, nie stanowi dostatecznego uzasadniania do zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie w trybie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.

W myśl tej regulacji prawnej Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wskazał to NSA, rozstrzygnięcie określonego zagadnienia przez inny sąd lub Trybunał musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej (zob. wydane

w podobnej sprawie postanowienie NSA z 20 kwietnia 2010 r., sygn. II FZ 569/09, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest bezpośrednio zależne od wyników wskazanych przez Spółkę postępowań prowadzonych przed Trybunałem Konstytucyjnym. Do czasu ewentualnego stwierdzenia przez Trybunał niezgodności przepisów u.p.o.l., mogą one stanowić dla organów podatkowych podstawę do wydawania decyzji administracyjnych, a dla Sądu wzorzec kontroli legalności tych decyzji. Gdyby natomiast w przyszłości Trybunał stwierdził niekonstytucyjność zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego, Spółka będzie miała możliwość wystąpienia o wznowienie postępowania (art. 240 § 1 pkt 8 o.p.). Tym samym interes prawny Spółki pozostaje zabezpieczony, co pozwoliło na rozpoznanie tej sprawy bez zbędnej zwłoki, do czego Sąd jest zobowiązany na podstawie art. 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając zatem na względzie powyższe rozważania Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Jednocześnie Sąd orzekając o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. dokonał miarkowania wysokości zasądzonych kosztów w oparciu

o art. 206 cyt. ustawy.