Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 391/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 391/17 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , , Dnia 22 listopada 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, , Sędziowie, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), , , Protokolant, Karolina Koziorzębska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r., sprawy ze skargi E. C., na decyzję Wojewody D., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, odmowy uznania za osobę, bezrobotną, umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku, , oddala skargę w całości., ,


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody D. z dnia 22 maja 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 10 kwietnia 2017 r. nr [...], uchylającą decyzję ostateczną Prezydenta Miasta W. z dnia 3 sierpnia 2015 r. nr [...] (orzekającą o uznaniu E. C. z dniem 23 lipca 2015 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 23 lipca 2015 r. do dnia 21 lipca 2016 r.), odmawiającą uznania za osobę bezrobotną z dniem 23 lipca 2015 r. i umarzającą postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku w okresie od dnia 23 lipca 2015 r. do dnia 21 lipca 2016 r.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzją z dnia 3 sierpnia 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta W. orzekł o uznaniu E. C. z dniem 23 lipca 2015 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 23 lipca 2015 r. do dnia 21 lipca 2016 r. Decyzja ta stała się ostateczna.

Po podjęciu zatrudnienia przez stronę, Prezydent Miasta W. decyzją z dnia 22 marca 2016 r. nr [...] orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej i utracie prawa do zasiłku z dniem 18 marca 2016 r.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta W. wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowanie w sprawie uznania strony za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku, w związku z ujawnieniem nowych okoliczności faktycznych, potwierdzonych informacją z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, z której wynika, że w okresie od dnia 6 marca 2001 r. do dnia 7 lutego 2017 r. strona posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia 10 kwietnia 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta W. orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia 3 sierpnia 2015 r. nr [...], odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 23 lipca 2015 r. i umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 23 lipca 2015 r. do dnia 21 lipca 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 23 lipca 2015 r. strona nie spełniała warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, ponieważ na podstawie wypisu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej ustalono, że od dnia 6 marca 2001 r. strona posiadał aktywny wpis do ewidencji działalności gospodarczej, który został wykreślony z rejestru w dniu 8 lutego 2017 r. Jako datę zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej wskazano dzień 26 listopada 2001 r. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.) bezrobotnym może być osoba, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Sam fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej bez względu na to, czy działalność ta jest prowadzona, stanowi przesłankę uzasadniającą pozbawienie statusu bezrobotnego takiej osoby. Nie jest możliwe jednoczesne dysponowanie wpisem do ewidencji i posiadanie statusu bezrobotnego. Jednocześnie należy umorzyć postępowanie w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jako bezprzedmiotowe.

W odwołaniu strona wniosła o zmianę tej decyzji i wydanie decyzji uznającej odwołującą za osobę posiadającą status osoby bezrobotnej oraz przyznającej odwołującej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 23 lipca 2015 r. Strona wyjaśniła, że od 1991 r. prowadziła działalność gospodarczą – Sklep Ogólnospożywczy w formie spółki cywilnej razem z trzema wspólniczkami. Działalność ta wpisana została do ewidencji działalności gospodarczej w dniu 24 października 1991 r. i wykreślona w dniu 20 marca 2001 r., bowiem w związku ze zmianą przepisów o prowadzeniu działalności gospodarczej nastąpiło przymusowe przekształcenie formy działalności gospodarczej ze spółki cywilnej w spółkę jawną. Wobec wykreślenia w dniu 20 marca 2001 r. spółki cywilnej w następstwie przekształcenia jej w spółkę jawną wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego, wpis w ewidencji działalności gospodarczej dokonany w dniu 6 marca 2001 r. powinien być wykreślony z tej ewidencji. Strona wystąpiła ze spółki jawnej w dniu 31 marca 2015 r. i została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego o numerze [...]. Po wystąpieniu ze spółki jawnej strona nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej i nie wykonywała jakiejkolwiek pracy zarobkowej. W dacie składania wniosku o uznanie strony za osobę bezrobotną i przyznanie prawa do zasiłku, tj. w dniu 23 lipca 2015 r., strona nie posiadała wiedzy o wpisie do CEiDG dokonanym w dniu 6 marca 2001 r., bowiem gdyby tę wiedzę posiadała podjęłaby przed złożeniem wniosku czynności w celu wykreślenia wpisu nieistniejącej działalności gospodarczej. Ponadto w momencie dokonania wpisu do KRS utracił moc dotychczasowy wpis w CEiDG, co potwierdza także treść wydruku, w którym wskazano datę zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej z dniem 26 listopada 2001 r.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda D. wyjaśnił, że sam fakt posiadania przez stronę wpisu w dniu 23 lipca 2015 r. w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, bez względu na to, czy działalność ta jest lub była prowadzona, stanowi przesłankę uzasadniającą pozbawienie statusu bezrobotnego i w konsekwencji również utratę prawa do zasiłku, chyba że osoba ta zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej. Skoro o okoliczności posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej organ pierwszej instancji uzyskał informację już po wydaniu decyzji, to ujawniona okoliczność dawała podstawę do wznowienia postępowania, a następnie uchylenia tej decyzji.

Warunek dotyczący braku wpisu do ewidencji działalności gospodarczej obowiązuje w tym samym brzmieniu od dnia 1 lutego 2011 r., a zatem obowiązywał zarówno w dniu rejestracji zainteresowanej w urzędzie pracy, w dniu nabycia przez nią prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jak i obecnie. Bez znaczenia jest fakt nieprowadzenia działalności gospodarczej przez osobę, brak odprowadzanych składek do ZUS, podatków do urzędu skarbowego. Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przewiduje domniemanie prawdziwości danych wpisanych do CEiDG, jednocześnie obciążyła przedsiębiorcę obowiązkiem aktualizacji tych danych. Niezłożenie przez stronę wniosku o wykreślenie działalności gospodarczej przed rejestracja w urzędzie pracą, należy uznać za brak należytej staranności w działaniu, do której jako przedsiębiorca byłą zobowiązana.

Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że zainteresowana w dniu rejestracji była prawidłowo pouczona o obowiązku poinformowania urzędu pracy w terminie 7 dni o wszelkich okolicznościach, mających wpływ na nabycie statusu osoby bezrobotnej. Wobec powyższego zainteresowana przed rejestracją w urzędzie pracy powinna była upewnić się, czy słuszne było jej przekonanie o tym, że wpis został wykreślony.

Natomiast z przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej wynika, że przekształcenie spółki cywilnej w spółkę jawną nie było okolicznością, która powodowała wykreślenie z urzędu z ewidencji działalności gospodarczej wpisów posiadanych przez wspólników spółki cywilnej. Wobec tego po zakończeniu procedury przekształcenia spółki zainteresowana miała obowiązek dokonać również czynności zmierzających do wykreślenia wpisu z rejestru.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 2 oraz art. 151 k.p.a. w związku z art. 37 ust. 7 i 8 i art. 38 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez błędne uznanie, że zostały spełnione podstawy i przesłanki do wznowienia postępowania,

- art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 71, art. 72 i art. 73 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez błędne uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogów do uznania za osobę bezrobotną z dniem 23 lipca 2015 r., co skutkowało odmową przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 23 lipca 2015 r. do dnia 23 lipca 2016 r. i umorzeniem postępowania w sprawie przyznania skarżącej prawa do zasiłku w tym okresie,

- art. 88e w związku z art. 88c pkt 1 i 3 oraz art. 88d ustawy Prawo działalności gospodarczej przez uznanie, że skarżąca nie zawiadomiła o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej, co stanowiło podstawę wykreślenia wpisu z Ewidencji Działalności Gospodarczej, chociaż w treści wydruku z CEiDG widnieje zapis "data zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej w dniu 26 listopada 2001 r.", co zostało pominięte przez organy, a co potwierdza, że skarżąca zgłosiła organowi ewidencyjnemu zmiany stanu faktycznego, powstałe po wpisie do Ewidencji Działalności Gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że przy rozpatrywaniu sprawy pominięty został wpis o treści "data zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej w dniu 26 listopada 2001 r.". Urząd Miejski został zawiadomiony o zaprzestaniu przez skarżącą wykonywania działalności gospodarczej z dniem 26 listopada 2001 r., co winno skutkować wykreśleniem wpisu z Ewidencji Działalności Gospodarczej. W dniu 26 listopada 2001 r. została podjęta uchwała wspólników i nastąpiło przekształcenie spółki cywilnej Sklep Ogólnospożywczy s.c. F. J., Z. D., W. M., C. E. w spółkę jawną "Sklep Ogólnospożywczy J. F. i S-ka spółka jawna". Data podjęcia uchwały przez wspólników w dniu 26 listopada 2001 r. jest tożsama z datą zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej, ujawnioną w CEiDG, a zatem skarżąca wykonała obowiązki związane ze zgłoszeniem organowi ewidencyjnemu zmiany stanu faktycznego i prawnego, odnoszące się do podmiotu gospodarczego i działalności gospodarczej, powstałe po wpisie do ewidencji. Ponadto błędnie oceniono zeznania świadka J. K., bowiem skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w formie spółki jawnej wpisanej do KRS, nie zaś na podstawie wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej. Według skarżącej organ pierwszej instancji mógł pozyskać dokument z CEiDG w dniu złożenia wniosku przez skarżącą o uznaniu jej za osobę bezrobotną, nie zaś dopiero w dniu 9 lutego 2016 r. Natomiast skarżąca złożyła oświadczenie o nieposiadaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, pozostając w błędzie usprawiedliwionym okolicznościami co do treści ośwaidczenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór pomiędzy stronami dotyczy prawidłowości decyzji, uchylającej w trybie wznowienia postępowania ostateczną decyzję (orzekającą o uznaniu skarżącej z dniem 23 lipca 2015 r. za osobę bezrobotną oraz przyznającą prawo do zasiłku) i odmawiającej uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 23 lipca 2015 r. oraz umarzającej postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Taką nową okolicznością faktyczną w rozpatrywanej sprawie było posiadanie przez skarżącą wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, o której to okoliczności organ pierwszej instancji uzyskał informację w lutym 2017 r., a więc po wydaniu decyzji z dnia 3 sierpnia 2015 r. o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku.

Tym samym nieuzasadnione są zarzuty skarżącej odnośnie naruszenia art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 2 oraz art. 151 k.p.a. w związku z art. 37 ust. 7 i 8 i art. 38 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez błędne uznanie, że zostały spełnione przesłanki do wznowienia postępowania

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 lutego 2011 r., bezrobotnym jest osoba, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:

- zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

- nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Zmiana ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, obowiązująca od 1 lutego 2011 r., była wynikiem dostosowania tej ustawy do ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.:Dz. U. z 2016 r., poz. 1829), które to dostosowanie nastąpiło na mocy ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1725). W powyższym brzmieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) jednoznacznie wskazuje, że negatywną przesłanką do uzyskania statusu bezrobotnego jest nie tylko faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej, ale już samo złożenie wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej.

Z chwilą wpisania przedsiębiorcy do ewidencji działalności gospodarczej wynika bowiem domniemanie prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. W myśl art. 14 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wpisowi do ewidencji podlegają przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi. Przedsiębiorca ma prawo we wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej określić późniejszy dzień podjęcia działalności gospodarczej niż dzień złożenia wniosku (art. 14 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej).

Analiza art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prowadzi do wniosku, że celem tego przepisu jest wyłączenie z grona osób bezrobotnych osób prowadzących działalność gospodarczą, przy czym za takie osoby należy już uważać osoby, które złożyły wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Jednakże status bezrobotnego może uzyskać osoba, która wprawdzie złożyła wniosek o wpis do ewidencji, ale nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Obowiązuje wówczas domniemanie prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej dopiero od daty, podanej we wniosku jako dzień podjęcia działalności gospodarczej. Z takiego wpisu wynika domniemanie, że do dnia określonego we wniosku jako dzień podjęcia działalności gospodarczej osoba wpisana nie podjęła działalności gospodarczej i nie jest przedsiębiorcą (wyrok NSA z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 2298/11, wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1699/13).

Definicja bezrobotnego przyjęta w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie budzi wątpliwości i nie pozostawia miejsca na swobodę interpretacyjną. Status osoby bezrobotnej nie został powiązany z faktem rzeczywistego wykonywania działalności gospodarczej. Brak jest potrzeby badania, czy działalność taka jest rzeczywiście prowadzona (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 253/16 oraz z dnia 23 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 286/16).

Załączony do akt administracyjnych sprawy wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a także przedłożone przez skarżącą zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 6 marca 2001 r. potwierdza, że skarżąca w roku 2001 r. zarejestrowała pozarolniczą działalność gospodarczą, prowadzoną indywidualnie, wskazując jako dzień rozpoczęcia działalności dzień 6 marca 2001 r. W dniu 8 lutego 2017 r. strona złożyła wniosek o wykreślenie tego wpisu z CEIDG, wskazując jako dzień zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej 26 listopada 2001 r. Tak więc strona przez okres blisko 16 lat była wpisana do ewidencji działalności gospodarczej zgodnie ze złożonym wnioskiem jako osoba indywidualnie prowadząca działalność gospodarczą. Organy orzekające w sprawie zasadnie uznały, że skarżąca w dniu rejestracji w PUP, tj. w dniu 23 lipca 2015 r. nie spełniała definicji osoby bezrobotnej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, a wskazana w ewidencji data rozpoczęcia działalności gospodarczej upłynęła przed dniem rejestracji i działalność gospodarcza nie została zawieszona.

Natomiast z załączonej przez skarżąca decyzji Prezydenta W. z dnia 20 marca 2001 r. wynika, że z dniem 20 marca 2001 r. został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej wpis dokonany w dniu 24 października 1991 r., dotyczący działalności gospodarczej zgłoszonej przez spółkę cywilną "Sklep Ogólnospożywczy" s. c. F. J., Z. D., W. M., C. E. Z uzasadnienie tej decyzji wynika, że w dniu 20 marca 2001 r. spółka cywilna zwróciła się z wnioskiem o wykreślenie z ewidencji z dniem 20 marca 2001 r. w związku ze zmiana przepisów prawnych o prowadzeniu działalności gospodarczej przez spółki cywilne. Natomiast dwa tygodnie wcześniej w dniu 6 marca 2001 r. została wpisana do ewidencji działalności gospodarczej indywidualna działalność gospodarcza skarżącej, wykreślona z CEiDG w dniu 8 lutego 2017 r. Nie jest więc trafny zarzut naruszenia art. 88e w związku z art. 88c pkt 1 i 3 oraz art. 88d ustawy Prawo działalności gospodarczej przez uznanie, że skarżąca nie zawiadomiła o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej, pomimo że zgłosiła organowi ewidencyjnemu zmiany stanu faktycznego, powstałe po wpisie do Ewidencji Działalności Gospodarczej.

Organy orzekające w sprawie ustaliły rzeczywistą treść wpisu w CEIDG w zakresie dnia podjęcia działalności gospodarczej i oceniły, czy tej treści wpis daje podstawę do zmiany w trybie wznowieniowym decyzji ostatecznej. Słusznie organy zauważyły, że skarżąca w dniu rejestracji w PUP, tj. w dniu 23 lipca 2015 r. wpisana była do CEIDG na podstawie wniosku złożonego w roku 2001 r. Wprawdzie z wpisu do ewidencji wynika, że skarżąca rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej i zaprzestała prowadzenia działalności w tym samym roku, tj. w roku 2001, jednakże data zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, czyli 26 listopada 2001 r., została wskazana przez skarżącą w chwili wyrejestrowania działalności gospodarczej z CEIDG, tj. w dniu 8 lutego 2017 r., a więc po upływie kilkunastu miesięcy od daty wydania decyzji o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku. Takie działanie skarżącej w dniu 8 lutego 2017 r. nie może sanować uzyskania w dniu 3 sierpnia 2015 r. statusu osoby bezrobotnej niezgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organy słusznie uznały, że istnieje przesłanka do uchylenia decyzji z dnia 3 sierpnia 2015 r.

W tej sytuacji pozbawiona znaczenia prawnego jest podnoszona przez skarżącą okoliczność nieprowadzenia działalności gospodarczej. Organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej interpretacji art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 71, art. 72 i art. 73 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez błędne uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogów do uznania za osobę bezrobotną z dniem 23 lipca 2015 r.

Przywołać w tym miejscu należy również art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którym wpis do CEIDG jest dokonywany na wniosek, chyba że przepis szczególny przewiduje wpis z urzędu. Wpisem do CEIDG jest również wykreślenie albo zmiana wpisu. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o wykreślenie wpisu w terminie 7 dni od dnia trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Natomiast skarżąca z naruszeniem powyższych przepisów złożyła wniosek o wykreślenie wpisu po blisko 16 latach.

Należy zauważyć, że skarżąca w dniu rejestracji w PUP, tj. w dniu 23 lipca 2015 r. w pkt 11 oświadczenia rejestrowanego zaznaczyła, że nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Organ nie miał więc podstaw do poinformowania skarżącej o obowiązku wykreślenia wpisu z CEIDG przed rejestracją w PUP. Ponadto skarżąca w dniu 3 sierpnia 2015 r. otrzymała również pouczenie dla osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku, w którym własnoręcznym podpisem potwierdziła, że została pouczona o obowiązku m. in. zawiadomienia w ciągu 7 dni urzędu pracy o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, jej rozpoczęciu, podjęciu zawieszonej działalności gospodarczej. Tak więc to skarżąca zobowiązana była do sprawdzenia istnienia wpisu w CEIDG i poinformowania o tym PUP.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.