Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 730/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpatrzenia wniosku skarżącego M. J. z dnia [...] maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego M. J. kwotę 367,50 (słownie: trzysta sześćdziesiąt siedem 50/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. J. w dniu 26 listopada 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju Regionalnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze wymieniony wniósł o: 1) zobowiązanie Ministra Rozwoju Regionalnego do rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] maja 2013 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi M. J. podniósł, iż wnioskiem z dnia [...] maja

2013 r. skierowanym do Ministra Rozwoju Regionalnego zwrócił się, w trybie dostępu do informacji publicznej, o podanie "na piśmie pełnej wysokości, tj. ze wszystkimi dodatkami miesięcznego wynagrodzenia netto rzecznika prasowego resortu, którym jest Pan Piotr Popa, a którym zarządza Pani Minister Elżbieta Bieńkowska". W odpowiedzi na przedmiotowe zapytanie organ pismem z dnia 10 czerwca 2013 r. uchylił się od udzielenia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej o pełnej wysokości środków publicznych z budżetu Państwa jakie co miesiąc są wydatkowane na rzecznika prasowego Ministra Rozwoju Regionalnego Piotra Popa, wraz ze wszystkimi dodatkami jego miesięcznego wynagrodzenia netto, gdyż wymijająco odesłał skarżącego do przepisów ustawy o służbie cywilnej oraz rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacjach zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej. W ocenie skarżącego, żądana przez niego informacja faktycznie jest informacją publiczną, gdyż dotyczy wydatkowania środków publicznych ze Skarbu Państwa i przez Skarb Państwa na poszczególnych pracowników, w tym pracowników Ministerstwa Rozwoju Regionalnego w [...] np.: rzecznika prasowego, który jest osobą publiczną w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks karny, gdyż jest członkiem administracji na szczeblu rządowym oraz jest funkcjonariuszem publicznym.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku uznania skargi za dopuszczalną o jej oddalenie.

W uzasadnieniu pisma procesowego pełnomocnik organu podniósł, iż w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] maja 2013 r. do skarżącego wystosowano pismo z dnia 10 czerwca 2013 r. (doręczone w dniu 12 czerwca 2013 r.) zawierające informację o fakcie zatrudnienia Piotra Popy na etacie radcy ministra wraz ze wskazaniem konkretnych aktów prawnych, w których unormowana została kwestia wysokości jego wynagrodzenia.

Argumentując wniosek o odrzucenie skargi pełnomocnik organu wskazał, iż strona skarżąca powinna przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyczerpać środki zaskarżenia, które jej przysługują, tj. zastosować przewidziany w k.p.a. tryb odwoławczy (art. 37 k.p.a.). Nadto skarga została złożona po terminie, bowiem skarżący wniósł skargę dopiero w dniu 29 listopada 2013 r. Pismo organu z dnia 10 czerwca 2013 r., stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej, zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 czerwca 2013 r. Powyższe oznacza, że przedmiotowa skarga została złożona po terminie, czego skutkiem powinno być jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Wnosząc o oddalenie skargi pełnomocnik organu miał na uwadze, iż w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, prawo skarżącego do informacji publicznej podlega ograniczeniu. Oznacza to, iż organ władający informacją publiczną w takiej sytuacji powinien dokonać oceny wniosku o udzielenie informacji publicznej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, bowiem ustawa ta staje się lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. W niniejszej sprawie skarżący domaga się informacji o wysokości wynagrodzenia wypłacanego konkretnie wskazanemu (z imienia i nazwiska) pracownikowi urzędu obsługującego organ administracji rządowej. W tej sytuacji pojawia się uzasadniona wątpliwość czy żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną ze względu na prywatność osoby fizycznej. Z uwagi na brak ukształtowanej linii orzeczniczej w tym zakresie oraz wątpliwości dotyczące odpowiedniego rozważenia z jednej strony interesu publicznego do ujawniania informacji publicznych, a z drugiej ochrony informacji wrażliwych o wynagrodzeniu konkretnej osoby organ wybrał w tym zakresie kompromisową opcję, uważając, że informacja publiczna o wynagrodzeniu pracownika powinna dotyczyć stanowiska, a nie konkretnej osoby. Jeśli w jednostce pracuje tylko jedna osoba na danym stanowisku, należało podać średnią wynagrodzenia z grupy, w której zaszeregowane jest dane stanowisko oraz wskazać konkretne akty prawne zawierające żądane informacje.

Pełnomocnik organu zwrócił uwagę, iż pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej wytycza i obejmuje dostęp do informacji publicznej jednakże z poszanowaniem praw podmiotowych przysługujących konkretnej osobie. W przedmiotowej zaś sprawie nieuzasadnione jest twierdzenie, o bezczynności organu. Organ w ustawowym terminie udostępnił skarżącemu żądaną informację poprzez wskazanie, że osoba, której dotyczył wniosek jest zatrudniona na etacie radcy ministra w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego wraz ze wskazaniem konkretnych aktów prawnych, w których unormowana została kwestia wysokości jego wynagrodzenia. Z uwagi na powyższe należy uznać, że w przedmiotowej sprawie bezczynność nie zachodzi, a tym bardziej rażąca. Bowiem organ w zakreślonym terminie udostępnił skarżącemu żądaną informację w zakresie, w jakim dopuszczało to obowiązujące prawo.

Dodatkowo pełnomocnik organu wyjaśnił, iż Minister Infrastruktury i Rozwoju jest kontynuatorem wobec Ministra Rozwoju Regionalnego, wobec którego została złożona przedmiotowa skarga - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju oraz zniesienia Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1390) oraz rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Rozwoju (Dz. U. z 2013 r., poz. 1391).

W piśmie procesowym z dnia 27 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego adwokat S. M. podtrzymał wnioski zawarte w skardze oraz wniósł o zasądzenie od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg przestawionego spisu kosztów sądowych, koniecznych wydatków i wynagrodzenia pełnomocnika na kwotę 367,50 zł. W uzasadnieniu pisma procesowego pełnomocnik strony przytoczył argumentację wskazującą na brak podstaw do odrzucenia skargi, jak i jej oddalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem udzielona przez organ pisemna odpowiedź z dnia 10 czerwca 2013 r. nie stanowi realizacji wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2013 r. o udzielenie informacji publicznej.

Na wstępie należy w niniejszej sprawie wyjaśnić kwestię dopuszczalności skargi. Przywołany w odpowiedzi na skargę art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dotyczy skarg na orzeczenia ostateczne organów administracji publicznej, tj. decyzje i postanowienia, od których stronie nie przysługuje środek zaskarżenia (zażalenie, odwołanie i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), jednak nie reguluje kwestii bezczynności, która w niniejszej sprawie stała się przedmiotem skargi. Podnieść ponadto należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) kształtuje prawo do informacji w takim zakresie, w jakim dotyczy organów władzy publicznej w szerokim rozumieniu tego pojęcia. Powołana ustawa reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, jak i procedurę i tryb. W wąskim zakresie odsyła do stosowania przepisów k.p.a. ustalając, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się k.p.a. Zatem należy przyjąć, że procedura dostępu do informacji publicznej uregulowana jest w tej ustawie w sposób kompleksowy. Regulacja ta nie zawiera przepisów, które dotyczyłyby bezczynności. Brak uregulowania w zakresie bezczynności w samej ustawie o dostępie do informacji publicznej nie oznacza swoistego automatyzmu w stosowaniu w takiej sytuacji przepisów procedury administracyjnej. Ustawa odsyła do k.p.a. tylko w zakresie wydania decyzji administracyjnej, toteż nieuprawnionym byłoby twierdzenie, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność w zakresie nieudzielenia informacji publicznej jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie 37 k.p.a. Ponadto skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie jest obwarowana jakimkolwiek terminem. Oznacza to, iż można ją wnieść do Sądu w każdym czasie. Wobec tego wniosek organu o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 lub art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przedmiotem skargi jest zarzucana Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju (poprzednio Ministrowi Rozwoju Regionalnego) bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 21 powołanej ustawy stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Na podstawie art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2).

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie o dostępie do informacji publicznej, następuje w formie czynności materialno – technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ww. ustawy, a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 tej ustawy. W świetle ww. przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Na gruncie przepisów ustawy, w doktrynie

i orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne,

w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy

w terminie ustalonym przez prawo zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

W analizowanym przypadku rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy żądana przez skarżącego informacja w postaci przedstawienia wysokości miesięcznego wynagrodzenia rzecznika prasowego Ministra Rozwoju Regionalnego (obecnie Infrastruktury i Rozwoju), którą to funkcję pełni Piotr Popa, w szczególności z podaniem wszystkich dodatków do wynagrodzenia netto, stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ odnosząc się w pisemnej odpowiedzi z dnia 10 czerwca 2013 r. do zapytania skarżącego, w ogóle nie wypowiedział się w przedmiocie wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez rzecznika prasowego Ministerstwa, a jedynie przytoczył akty prawne regulujące zasady wynagradzania pracowników korpusu służby cywilnej.

Przechodząc zatem do oceny, czy żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, należy podnieść, że pojęcie informacji publicznej w polskim porządku ma bardzo szeroki charakter. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyroki NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02 i II SA 1956/02 i z 1 grudnia 2011 r,. sygn. akt I OSK 1561/11).

Podkreślić należy, że prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne to jedno z podstawowych, konstytucyjnie umocowanych w art. 61 Konstytucji praw i wolności politycznych. Ograniczenie tego prawa zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ta konstytucyjna zasada znalazła swoje odzwierciedlenie w przepisach art. 1 i art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stwierdzających m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu, a każdy jest uprawniony do uzyskania informacji publicznej bez potrzeby wykazywania interesu prawnego lub faktycznego. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przepis art. 6 powołanej ustawy zawiera katalog informacji publicznej podlegającej ujawnieniu. Już samo użycie słów "w szczególności" na wstępie tego przepisu wskazuje, że nie jest to katalog zamknięty. Dlatego też określenie, czy jakaś informacja jest informacją publiczną nie może sprowadzać się do tego, czy informacja ta odpowiada literalnie zapisowi któregoś z punktów art. 6 ustawy. Wskazać również należy, co podkreślono powyżej, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych.

W niniejszej sprawie, wnioskowana przez skarżącego informacja o wysokości wynagrodzenia rzecznika prasowego resortu - Ministerstwa Infrastruktury, stanowi informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych na rzecz osób pełniących funkcje publiczne, jest więc informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mieści się bowiem w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h). W tym znaczeniu, żądanie skarżącego nie dotyczy informacji ad personam, lecz informacji, które dotyczą wysokości środków publicznych, wydatkowanych miesięcznie z budżetu państwa na obsadę stanowiska związanego z realizacją zadań i zakresu polityki informacyjnej Ministerstwa, czyli środków budżetowych przeznaczonych na wynagrodzenie na takim stanowisku. Dysponowanie przez wnioskodawcę personaliami osoby zajmującej przedmiotowe stanowisko nie zmienia charakteru zapytania o wydatkowanie środków publicznych.

W tym miejscu warto przywołać stanowisko Trybunału Konstytucyjnego przedstawione w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05 (publik. OTK- A z 2006 r. Nr 3, poz. 30). W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na to, że w odniesieniu do informacji dotyczących działalności instytucji publicznych mamy do czynienia z daleko idącym przenikaniem się sfery informacji odnoszących się do działań tych instytucji jako takich oraz informacji o zachowaniach funkcjonariuszy publicznych, w tym także obejmujących sferę życia prywatnego tych osób. Przeprowadzenie jednoznacznej i precyzyjnej cezury nie jest w takich wypadkach możliwe, należy przy tym założyć, że ustawodawca konstytucyjny czerpał swoje inspiracje w tym zakresie z ukształtowanego dorobku i standardów demokratycznych. W ocenie Trybunału wartość, jaką stanowi transparentność życia publicznego, przeważa nad bezwzględną ochroną prawa do życia prywatnego osób publicznych. Sposób interpretacji pojęć konstytucyjnych o niedookreślonym zakresie semantycznym powinien uwzględniać standardy przyjmowane we wspólnej przestrzeni prawnej państw demokratycznych. W konsekwencji punktem odniesienia oceny wyznaczającej granice dopuszczalnej ingerencji (w świetle art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji) jest taka treść konstytucyjnego prawa do informacji, które zgodnie z przyjmowanymi standardami rozumiane jest szerzej - jako odnoszące się również do informacji ze sfery życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne, o ile mają one związek z działalnością publiczną.

Także orzecznictwo sądów administracyjnych opowiada się za jawnością wydatkowania środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne. Powyżej zaprezentowany pogląd uzyskał akceptację w wyroku WSA w Kielcach z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Ke 3/13, w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 383/12 – dotyczącym wynagrodzenia kanclerza szkoły wyższej, wyrokach WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa204/10, w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 246/11, z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. VIII SAB/Wa 23/11 - dotyczących wynagrodzenia wójta gminy i innych pracowników samorządowych, wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 204/10 – dotyczącym wynagrodzenia pracowników straży miejskiej, w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 298/13 i z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 97/14 – dotyczących wynagrodzenia rzeczników prasowych ministerstw (wszystkie orzeczenia dostępne na stronach internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem pytając o wysokość wynagrodzenia konkretnego funkcjonariusza publicznego, skarżący w istocie żąda udostępnienia informacji publicznej. Tymczasem organ, w odpowiedzi z dnia 10 czerwca 2013 r. udzielonej skarżącemu, nie odniósł się w ogóle do wnioskowanej wysokości wynagrodzenia, lecz wskazał jedynie na przepisy prawne, które ustalają zasady wynagradzania członków korpusu służby cywilnej.

Podzielić jedynie należy w części stanowisko pełnomocnika Ministra przedstawione w odpowiedzi na skargę, w której organ opowiada się za wyłączeniem z pojęcia informacji publicznej składników wynagrodzenia netto otrzymywanych przez rzecznika prasowego resortu. Tego typu informacja nie odnosi się bowiem do środków wydatkowanych z budżetu Państwa, a do sfery pracowniczej, a ściślej ujmując - płacowej. Składniki wynagrodzenia netto są bowiem ustalane w oparciu o pomniejszenie kwot brutto o wysokość składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz potrącenia dokonywane bez zgody i za zgodą pracownika. W świetle art. 85 § 5 Kodeku pracy, pracodawca, na żądanie pracownika, jest obowiązany udostępnić do wglądu dokumenty, na których podstawie zostało obliczone jego wynagrodzenie. Pracodawca ma obowiązek prowadzenia dokumentacji stosunku pracy oraz akt osobowych pracownika. Dotyczy to także dokumentacji płacowej. Informacje o wynagrodzeniu pracownika objęte są ochroną danych osobowych, ich ujawnianie przez pracodawcę jest więc co do zasady zakazane, z wyjątkiem przypadków wprost ustawowo uregulowanych. Pracodawca ma zatem obowiązek udzielenia dostępu do dokumentacji płacowej samemu pracownikowi, jak też innym podmiotom za zgodą pracownika. Prawo wglądu do dokumentacji płacowej mają ponadto inspektorzy pracy oraz sądy, w zakresie dotyczącym rozpoznawanych spraw, oraz osoby uprawnione do alimentacji przez danego pracownika – patrz Michał Skąpski komentarz do art. 85 Kodeksu pracy (publik. LEX). Nie należy zatem do domeny publicznej dokumentacja płacowa, jak też informacja w niej zawarta, jako wytworzona w ramach obowiązku wynikającego z nawiązania stosunku pracy.

Biorąc jednak pod uwagę, iż skarżący zwrócił się w pierwszej kolejności o podanie pełnej wysokości wynagrodzenia rzecznika prasowego resortu, organ był obowiązany w tej części wniosek z dnia [...] maja 2013 r. rozpatrzyć przyjmując, iż środkami publicznymi wydatkowanymi na wynagrodzenie osoby zajmującej ww. stanowisko jest kwota brutto, obejmująca całość wydatkowanych obciążeń publicznych.

Wobec tego organ ma obowiązek powyżej określonej informacji udzielić, bądź wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej jeżeli uznaje, jak to ujawnił w odpowiedzi na skargę, że wnioskowana informacja publiczna nie może zostać udostępniona ze względu na dobra prawnie chronione. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, lecz wówczas należy wydać decyzję administracyjną.

Skoro organ nie udostępnił skarżącemu żądanej przez niego informacji, ani też nie wydał decyzji odmawiającej jej udzielenia, Sąd uznał zasadność skargi co do bezczynności. Niemniej Sąd nie uznał powyższej bezczynności za rażącą, gdyż organ w zakreślonym terminie wyraził swoje stanowisko, a nieudzielenie informacji wynikało z błędnej interpretacji przepisów prawa co do tego, czy żądane informacje stanowią informacje publiczne.

Reasumując, Minister Infrastruktury i Rozwoju powinien rozpatrzyć wniosek skarżącego przez udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno – technicznej lub też wydania decyzji odmownej, jeśli stwierdzi okoliczności wskazane w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej skutkujące zaistnieniem ustawowych przeszkód do udzielenia tej informacji.

Z wyżej przytoczonych względów, działając na podstawie art. 149, art. 200 i art. 205 § 2 oraz art. 209 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.