Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 204/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 153 P.p.s.a., art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z arr. 200 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, 77 par. 1 80 i art. 107 par. 3 kpa
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011r. sprawy ze skargi B. C. –W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej I uchyla zaskarżoną decyzję, II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej B. C. –W. kwotę [...] ([...] ) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Wójt Gminy decyzją z dnia [...] r. Nr [...] działając na podstawie art. 98a ust. 1 oraz 148 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), uchwały Nr XII/150/2004 Rady Gminy Darłowo z dnia 12 marca 2004 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 24, poz. 447) i art. 104 kpa, ustalił B. C. – W., właścicielce nieruchomości nr [...], o pow. [...] ha, położonej w miejscowości [...], w gminie [...], opłatę adiacencką w wysokości [...] zł w związku ze wzrostem wartości tej nieruchomości spowodowanym dokonaniem podziału geodezyjnego.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła B. C.-W. zarzucając, że organ uznał operat szacunkowy za w pełni wiarygodny, gdy do działek nie ma praktycznie dojazdu. Droga gminna prowadząca do działki nr [...] i [...] jest w stanie dewastacji i od [...] lat nic na niej nie zrobiono. Droga gminna prowadząca do działki nr [...] nie istnieje. W rzeczywistości istnieje tylko na mapie (jest to działka przejęta przez Gminę w [...] r., która do chwili obecnej nie jest drogą). W związku z tym, w operacie szacunkowym jest ocena drogi, której nie ma, a więc oceny dokonano bez zapoznania się z obiektem ocenianym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa,

art. 98a ust.1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, po rozpatrzeniu odwołania, uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wysokości opłaty adiacenckiej i w tym zakresie orzekło, że kwota tej opłaty wynosi [...] zł. Odnosząc się do kwestii działki przeznaczonej pod drogę organ odwoławczy stwierdził, że wydzielona z działki nr [...] działka nr [...] pełni funkcję drogi wewnętrznej, a więc wbrew twierdzeniom strony droga jest.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła B. C.-W. zarzucając, że twierdzenie organu zawarte w zaskarżonej decyzji, iż wydzielona z działki nr [...] działka nr [...] pełni funkcję drogi wewnętrznej świadczy o nie zapoznaniu się przez organ z treścią odwołania. Skarżąca oświadczyła, że do działki nr [...], którą przeznaczyła do sprzedaży prowadzi droga gminna (działka [...]) wydzielona w [...] r. istniejąca tylko na mapie. Poza tym do tej drogi prowadzi droga gminna (działka nr [...]), na której Gmina od [...] lat nie wykonała żadnych napraw. W sytuacji fatalnego stanu drogi gminnej i faktycznego braku drogi na działce nr [...], sprzedaż działki nr [...] jest wysoce wątpliwa. Tymczasem w operacie szacunkowym działka nr [...] została wyceniona pomimo, że nie ma dojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r., II SA/Sz 780/08 uchylił decyzję organu II instancji wskazując, że została wydana

z naruszeniem przepisów proceduralnych, a mianowicie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, a naruszenie to mogło mieć w ocenie Sądu wpływ na wynik sprawy. Jak podkreślił Sąd obowiązkiem organów orzekających było między innymi dokonanie na podstawie art. 80 kpa oceny dowodu, jakim jest operat szacunkowy, zwłaszcza że strona kwestionowała ustalenia zawarte w operacie dotyczące dostępu działek do dróg publicznych i przeznaczenia działki nr [...] na drogę. Jednak organy ograniczyły się do stwierdzenia, że oszacowanie nieruchomości zostało dokonane przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego zgodnie z przepisami, a wzrost wartości nieruchomości po podziale geodezyjnym wynika z faktu, że potencjalna wartość działek o mniejszej powierzchni jest wyższa niż działek o dużej powierzchni.

W myśl art. 150 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w wyniku wyceny nieruchomości dokonuje się określenia wartości rynkowej. Wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych. Z operatu szacunkowego wynika, że działka nr [...] jest drogą wewnętrzną i tak została też w operacie wyceniona. Takie przeznaczenie działki nr [...] nie wynika z decyzji podziałowej. Skarżąca kwestionowała to ustalenie w odwołaniu od decyzji, ale organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że działka nr [...] pełni funkcję drogi wewnętrznej, nie wskazując z czego, poza operatem szacunkowym, wynika to ustalenie.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzją z dnia [...] r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz.856), art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651) utrzymało w mocy pkt 1 decyzji organu I instancji ustalający wysokość opłaty adiacenckiej na kwotę [...] zł, natomiast pkt 2 tej decyzji uchyliło i umorzyło postępowanie w tym zakresie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując na podstawy normatywne wydania decyzji ustalającej opłatę adiacencką. Organ podkreślił, że decydujące znaczenie dla określenia wysokości opłaty ma opinia rzeczoznawcy (biegłego), co wynika z treści art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustalenia zawarte w tej opinii, praktycznie można podważyć tylko inną opinią. Skarżąca, mimo sygnalizowania takiego zamiaru nie skierowała sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej przy Ministrze Infrastruktury w celu ustalenia, czy operat szacunkowy został prawidłowo sporządzony zwłaszcza, czy właściwie dobrano działki do wyceny. Nie przedłożyła też kontrdowodu w postaci innego operatu szacunkowego lub innej wiarygodnej, profesjonalnej opinii. W ocenie Kolegium, operat szacunkowy sporządzony w niniejszej sprawie pod względem formalnym, jest poprawny i zgodny z obowiązującymi przepisami, tym samym ma wartość dowodową.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę, dotyczących wyceny nieruchomości organ odwoławczy wskazał, że wartość nieruchomości przed podziałem określono w wysokości [...] zł/m2. Jest to wartość zbliżona do wartości średniej ([...] zł./m2) dużych działek będących przedmiotem transakcji na rynku lokalnym, obejmującym gminę. Po podziale określono wartość poszczególnych działek odpowiednio – [...] zł./m2, [...] zł./m2 i [...] zł./m2, przy średniej w tej grupie nieruchomości [...] zł./m2. Nie można stwierdzić, że są to wartości zawyżone, zwłaszcza jeżeli wziąć pod uwagę dużą powierzchnię dzielonej działki - ponad 1 ha. Przy takiej powierzchni wzrost wartości 1 m2 (delta) zaledwie o 1 zł, powoduje znaczny wzrost wartości działek wydzielonych, a tym procentowy wzrost opłaty adiacenckiej.

Odpowiadając na zarzut dotyczący braku dostępu komunikacyjnego organ odwoławczy stwierdził, że ta kwestia została w operacie uwzględniona. W decyzji z dnia [...] r. zatwierdzającej podział nieruchomości stwierdzono, że "nowo powstałe działki nr [...], [...] będą miały zapewniony dostęp do drogi publicznej (drogi gminnej dz. nr [...]), nowo powstała działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej (drogi gminnej dz. nr [...])". Dostęp komunikacyjny jest więc zapewniony. Gdyby dzielone działki nie miały dostępu do drogi podział nieruchomości byłby niedopuszczalny (art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Organ II instancji odniósł się także do zarzutów B. C.-W., dotyczących powierzchni nieruchomości przyjętych do porównania uznając zarzuty te za bezzasadne. Zdaniem organu w obrocie brakuje działek o tak dużej powierzchni jak nieruchomość strony. Dlatego rzeczoznawca, zgodnie z obowiązującymi przepisami, przyjął do porównania działki najbardziej zbliżone pod względem wielkości, które były przedmiotem transakcji kupna sprzedaży. W piśmie z dnia [...] r. rzeczoznawca majątkowy wskazał na wszystkie działki, przyjęte do porównania. Powierzchnie tych działek znajdują się w przedziale od [...] m2 do [...] m2. W ocenie organu dokonane zestawienie świadczy o prawidłowym doborze nieruchomości do porównania pod względem wielkości. W 6 na 12 przypadków są to działki o mniejszych powierzchniach, co przez ujemną poprawkę kwotową obniża wartość nieruchomości wycenianej. Tak więc opinię rzeczoznawcy trzeba uznać za prawidłową.

Poza tym organ odwoławczy stwierdził, że art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami upoważnia do ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek jej podziału, lecz nie stanowi podstawy do wyznaczenia stronie terminu do zapłaty ustalonej opłaty adiacenckiej, jak również do nałożenia obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2009 r., II SA/Go 239/09, LEX nr 553040). Artykuł 148 cyt. ustawy, wskazany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przewiduje, zdaniem organu, obowiązek wnoszenia opłaty adiacenckiej z mocy prawa, po upływie 14 dni

od dnia, w którym decyzja o ustaleniu opłaty stała się ostateczna. Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie opłaty adiacenckiej stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.

Od decyzji organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła B. C.-W. wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 98a ust. 1 i art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Nadto zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77, art. 80, i art. 107 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i brak obiektywnej analizy zebranego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi B. C.-W., przedstawiła szczegółową argumentację podniesionych zarzutów, kwestionując przede wszystkim prawidłowość ustaleń rzeczoznawcy majątkowego. W ocenie skarżącej skoro przy sporządzeniu opinii zastosowano metodę podejścia porównawczego, to w celu ustalenia opłaty adiacenckiej należało uwzględnić treść art. 98a ust 1 ustawy

o gospodarce nieruchomościami i wartość nieruchomości określić na podstawie cen uzyskanych przy sprzedaży nieruchomości przed podziałem oraz ceny nieruchomości sprzedanych po podziale. Przyjęte do porównania ceny powinny dotyczyć tych samych nieruchomości sprzed i po podziale, ponieważ tylko wtedy odzwierciedlają zmianę ich wartości po podziale geodezyjnym. Przyjęcie do wyceny innych nieruchomości niż powstałych w wyniku podziału powoduje, że na ustalenie wartości nieruchomości mają wpływ inne czynniki. Przy zastosowaniu podejścia porównawczego ceny koryguje się z uwagi na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Prawidłowa wykładnia art. 98a ust. 1 uzasadnia stanowisko, że nie można przyjmować cen innych nieruchomości dla ustalenia wartości nieruchomości przed podziałem, a innych dla ustalenia wartości nieruchomości po podziale. W operacie szacunkowym przyjęto do porównania ceny różnych nieruchomości, a nie takich, które podlegały podziałowi. Do ustalenia wartości nieruchomości przed podziałem przyjęto ceny nieruchomości

z następujących miejscowości:[...], [...], [...] i [...], natomiast

w celu ustalenia wartości działek powstałych w wyniku podziału przyjęto nieruchomości z [...],

[...], [...], [...], [...] i [...]. Zestawienie tych nieruchomości wskazuje, że nie są to nieruchomości powstałe w wyniku podziału. W ten sposób przy wycenie zmiany wartości nieruchomości po podziale, przyjęto inne kryteria niż sam podział. Podane w operacie ceny nieruchomości ilustrują tylko wartość nieruchomości w tych miejscowościach. Nie pozwalają jednak na ustalenie ich wartości, gdyby zostały podzielone, w przypadku większych nieruchomości, lub gdyby stanowiły większą całość, w odniesieniu do mniejszych nieruchomości. Zdaniem skarżącej

z art. 98a ust. 1 cyt. ustawy nie wynika, że jeżeli po podziale wzrośnie wartość nieruchomości, to ustalenie opłaty adiacenckiej jest obligatoryjne. Przepis ten stwierdza tylko, że gdy wzrośnie wartość nieruchomości, to może zostać ustalona opłata adiacencka. Można zatem przyjąć, że słuszny interes właściciela dopuszcza ustalenie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku dokonanego podziału tylko wtedy, gdy nie ma żadnych wątpliwości, co do faktu wzrostu wartości (wyrok NSA z dnia 5 października 2007r., I OSK 1425/06).

Zdaniem skarżącej naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa nastąpiło przez nie ustalenie czy są nieruchomości, które można uwzględnić w operacie szacunkowym,

tj. sprzedane, a następnie podzielone i ponownie sprzedane. Brak nieruchomości spełniających takie kryteria nie może obciążać jednak skarżącej, ponieważ ustalenie opłaty jest fakultatywne. Jeżeli rzeczoznawca nie potrafi wskazać nieruchomości umożliwiających ustalenie opłaty adiacenckiej zgodnie z art. 98a ust. 1 ustawy

o gospodarce nieruchomościami, to brak podstaw do wydania decyzji o takiej opłacie.

Skarżąca podniosła także, że opinia rzeczoznawcy majątkowego nie jest jedynym dowodem w sprawie, a zatem powinna być oceniona przez organ przy uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego konkretnej sprawy (art. 75, 80 kpa). Skarżąca w toku postępowania przed organem II instancji przedstawiła operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Gminy r. dla tej samej nieruchomości w celu ustalenia opłaty adiacenckiej. Wartość nieruchomości jest

o połowę niższa od tej, którą przyjęto w operacie z [...] r. Organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego nieruchomość skarżącej w czasie od [...] r. wzrosła

o 100 %. Tak duży wzrost nastąpił, w czasie gdy obniżyła się wartość innych nieruchomości w Polsce. Dotyczyło to także realnej wartość nieruchomości skarżącej, którą w wyniku błędu urzędników Gminy mogła sprzedać dopiero w [...] r. za niższą cenę niż oferowana w [...] r. Trudno zatem zrozumieć 100 % wzrost ceny nieruchomości, w sytuacji gdy nieruchomość sprzedano za cenę niższą od ceny z [...]r. Przyjęta w operacie szacunkowym cena za 1 m2 była wyższa od ceny, jaką skarżąca uzyskała ze sprzedaży działki, a także ceny jaką uzyskał jej sąsiad. Wskazuje to, że w operacie nie określono cen nieruchomości odpowiadających lokalnemu rynkowi nieruchomości, a organ odwoławczy nie ustosunkował się do podniesionych w tym zakresie zarzutów. Poza tym skarżąca podniosła, że jeżeli ustalenie opłaty adiacenckiej w myśl art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest obligatoryjne, to nie jest wykluczone miarkowanie jej wysokości (wyrok WSA w Białymstoku z dnia

28 stycznia 2010 r., II SA/Bk 575/09).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw

do zmiany swego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji lub postanowienia o określonej treści. Może ona dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji publicznej jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku.

Wskazania sądu administracyjnego, co do dalszego postępowania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Mają one wytyczać kierunek działania organu przy ponownym, przyszłym rozpoznaniu sprawy określając sposób postępowania w przyszłości. Zmierzają do uniknięcia błędów już popełnionych oraz wskazują kierunek, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało stwierdził, że organ II instancji naruszył art. 153 P.p.s.a. Trzeba podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając po raz pierwszy sprawę dotyczącą opłaty adiacenckiej uchylił decyzję z dnia [...] r. wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego . Powodem uwzględnienia skargi było stwierdzenie przez Sąd uchybień polegających na naruszeniu art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lutego 2009 r., II SA/Sz 780/08, WSA w Szczecinie stwierdził, że Zgodnie z art. 150 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w wyniku wyceny nieruchomości dokonuje się określenia wartości rynkowej, którą stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych. Z operatu szacunkowego sporządzonego na zlecenie organu I instancji wynika, że działka nr [...] jest drogą wewnętrzną i tak też została w operacie wyceniona. Na takie przeznaczenie działki nr [...] nie wskazuje jednak decyzja podziałowa. Skarżąca kwestionowała to ustalenie, ale organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że działka nr [...] pełni funkcję drogi wewnętrznej, nie wskazując z czego, poza operatem szacunkowym, wynika to ustalenie. W konsekwencji Sąd zobowiązał organ do wyjaśnienia kwestii przeznaczenia działki nr [...] oraz wyjaśnienia, czy powstałe w wyniku podziału działki mają faktyczny dostęp do drogi publicznej i w zależności od wyniku tych ustaleń rozważenia potrzeby wydania uzupełniającej opinii przez tego samego rzeczoznawcę lub potrzebę zlecenia wykonania nowego operatu innemu rzeczoznawcy.

Organ odwoławczy w trakcie ponownego rozpoznawania sprawy odniósł się

do treści operatu i przyjął, że jest on prawidłowy i wskazuje rzeczywistą wartość nieruchomości. Natomiast w kwestii przeznaczenia działki nr [...] oraz wyjaśnienia, czy powstałe w wyniku podziału działki mają faktyczny dostęp do drogi publicznej organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że dostęp komunikacyjny został w operacie uwzględniony, ponieważ w decyzji z dnia [...] r. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości znajduje się stwierdzenie, że "nowo powstałe działki nr [...], [...] będą miały zapewniony dostęp do drogi publicznej (drogi gminnej dz. nr [...]), nowo powstała działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej (drogi gminnej dz. nr [...])". Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, dostęp komunikacyjny jest zapewniony. Gdyby dzielone działki nie miały dostępu do drogi podział nieruchomości byłby niedopuszczalny - art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. "Jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej, to za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem".

Takie stanowisko organu odwoławczego nie stanowi jednak należytego wykonania zaleceń sformułowanych w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 5 lutego 2009r., II SA/Sz 780/08.

W istocie bowiem organ nie dokonał własnych ustaleń lecz poprzestał,

na zacytowaniu fragmentu decyzji z dnia [...] r. zatwierdzającej podział oraz treści art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co nie może być uznane

za prawidłowe wykonanie wyroku. Wyjaśnienie danej kwestii przez organ, po uchyleniu aktu administracyjnego, nie może ograniczać się do dokonania czynności, które sąd uznał wcześniej za niewystarczające.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy weźmie pod uwagę powyższe rozważania i dokona ustaleń zgodnie z treścią zaleceń zawartych

w uzasadnieniu wyroku WSA w Szczecinie z dnia 5 lutego 2009 r.

W związku z tym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.