Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 165/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1876
law: Usatwa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego S. M. o przyznanie świadczenia pieniężnego na zakup żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu", Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] października 2022 r. nr [...] odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia dla S. M., M. G., M. G. i J. G..

Podkreślając w uzasadnieniu decyzji, że organy pomocy społecznej mają jedynie pomagać w działaniu osób zmierzających do poprawy swojej sytuacji życiowej, a nie gwarantować źródła utrzymania, że osoby i rodziny korzystające ze środków pomocy społecznej powinny współdziałać w rozwiązywaniu swoich problemów materialnych i, że brak współdziałania i nieuzasadniona odmowa m.in. wykonywania prac społecznie użytecznych może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia (art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm., dalej powoływanej też jako "ustawa o pomocy społecznej", "ups"), a także powołując się na udzielaną od stycznia 2021 r. pomoc w formie świadczeń pieniężnych i niepieniężnych oraz pomocy żywnościowej dla skarżącego i pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie domowym rodziny (w skład której wchodzi córka skarżącego M. G., jego zięć - M. G. i dwójka dzieci córki i zięcia skarżącego – J. G. i J. G.), organ wskazał, że odmowa współdziałania jaką zaprezentował M. G., pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawcą, odmawiając bez uzasadnionej przyczyny podjęcia prac społecznie użytecznych, stanowią podstawę do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia, pomimo że rodzina spełnia kryterium dochodowe i sytuacyjne w postaci niepełnosprawności skarżącego. Zaznaczył przy tym, że wynagrodzenie za podjęcie prac społecznie użytecznych niewliczone byłoby do dochodu rodziny. Organ podniósł również, że rodzina cały czas wskazuje na trudną sytuację finansową, lecz nie podejmuje żadnych działań zmierzających do jej przezwyciężenia.

Od tej powyższej decyzji S. M. wniósł odwołanie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia przez Wojewodę [...] odwołania od decyzji Starosty [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej, a także przyznania świadczenia pieniężnego za okres do czasu rozpatrzenia ww. sprawy.

W uzasadnieniu odwołania skarżący potwierdził, że zięć odmówił podjęcia pracy społecznie użytecznej, podkreślając jednak, że nie nastąpiło to bez uzasadnionej przyczyny, gdyż powodem tego była potrzeba sprawowania opieki nad dwójką małoletnich dzieci, które wymagają nieustannej opieki i uwagi, w czasie kiedy pilnie trzeba zająć się skarżącym, który dostaje ataków padaczki lub brudzi pościel. Wskazał, że jego zięć zajmuje się również swoim ojcem mieszkającym samotnie, a córka nie pracuje w związku z koniecznością zapewnienia niezdolnemu do samodzielnej egzystencji skarżącemu nieustannej i całodobowej opieki, pobierając z tego tytułu specjalny zasiłek opiekuńczy. Ta sytuacja wymusza konieczność rezygnacji z pracy zarówno przez jego zięcia, jak i córkę. Skarżący powołał się także na wniesione do Wojewody [...] odwołanie od decyzji Starosty [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej w związku z odmową podjęcia prac społecznie użytecznych, stwierdzając że w sprawie zachodzi potrzeba zawieszenia postępowania, gdyż rozpatrzenie wniosku skarżącego o przyznanie przedmiotowego świadczenia pieniężnego uzależnione jest od rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji Starosty [...]. Ponadto skarżący wskazał na wysokie zobowiązania pieniężne rodziny i jej bardzo niski dochód, który w połączeniu z koniecznymi wydatkami nie wystarcza, zdaniem skarżącego, na przeżycie. W tej sytuacji skarżący uznał odmowę przyznania mu wnioskowanej pomocy za wyjątkowo niesprawiedliwą i sprzeczną z zasadami współżycia społecznego.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) we [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

SKO stwierdziło, że w realiach sprawy organ I instancji zasadnie wziął pod uwagę brak współpracy przez członka rodziny skarżącego - M. G. w rozwiązywaniu trudnej sytuacji rodziny. Podkreśliło, że odmowa podjęcia zatrudnienia przez M. G., z którym skarżący tworzy wspólne gospodarstwo domowe, nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny i, że oznacza to brak woli współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej tej rodziny. Jednocześnie SKO wskazało na brak podstaw do zawieszenia postępowania, wyjaśniając że powołana przez skarżącego sprawa, którą w postępowaniu odwoławczym ma rozpoznawać Wojewoda [...] z odwołania M. G. od decyzji Starosty [...] nr [...] o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej w związku z odmową podjęcia prac społecznie użytecznych - nie stanowi zagadnienia wstępnego dla sprawy przyznania przedmiotowego świadczenia pieniężnego. SKO podkreśliło też, że pomoc społeczna oparta jest na zasadzie pomocniczości i nie może być ona traktowana jako stałe źródło dochodu, służące zaspokajaniu wszystkich zgłoszonych potrzeb oraz, że nawet w sytuacji, gdy istnieją podstawy do udzielenia pomocy, osoba uprawniona musi liczyć się z tym, że pomoc może nie zostać jej przyznana, bądź też jej wymiar może być ograniczony. SKO stwierdziło również, że okoliczności wskazane w odwołaniu nie mają wpływu na rozstrzygnięcie, podnosząc, że w przypadku rodziny skarżącego istniała realna możliwość takiej organizacji opieki nad dziećmi i skarżącym, która pozwoliłaby na podjęcie pracy przez M. G., zważywszy że M. G. miał wykonywać pracę w wymiarze 10 godzin tygodniowo, a więc po dwie godziny dziennie, a skarżący jest pod stałą opieką córki i na co dzień korzysta ze specjalistycznych usług opiekuńczych (4 godziny dziennie od poniedziałku do piątku), zaś jedno z małoletnich dzieci uczęszcza do przedszkola.

Na powyższą decyzję S. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji SKO i przyznania wnioskowanego świadczenia. Skarżący podtrzymał argumentację odwołania, iż odmowa podjęcia pracy społecznie użytecznej motywowana była uzasadnioną przyczyną związaną z koniecznością zapewnienia opieki dwójce małoletnich dzieci. Zaznaczył przy tym, że w czasie świadczonych mu przez rehabilitanta specjalistycznych usług opiekuńczych, zachodzi także konieczność zapewnienia mu pomocy przez córkę, gdyż również w czasie tych usług skarżący wymiotuje i się załatwia. Skarżący powołał się także na zdarzenie z dnia [...] lipca 2020 r., kiedy to podczas świadczonej mu opieki, wnuczka J. G. wyszła na ulicę stwarzając zagrożenie dla siebie i innych uczestników ruchu drogowego, podnosząc że ojciec dziecka - M. G. nauczony tym doświadczeniem odmówił podjęcia pracy, wybierając opiekę nad dziećmi.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, wskazując na wzajemnie wykluczające się oświadczenia skarżącego i członków jego rodziny co do powodów odmowy podjęcia przez M. G. prac społecznie użytecznych, a także na poprawę sytuacji finansowej rodziny w związku z przyznaniem M. G. świadczenia pielęgnacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie skarżący wnioskował o przyznanie świadczenia pieniężnego na żywność w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023. Program ten ustanowiony została uchwałą nr 140 Rady Ministrów z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023 (M.P. z 2018 r. poz.1007). Wskazany program ma charakter modułowy i obejmuje między innym adekwatny w sprawie moduł 1 dla dzieci i młodzieży oraz modułu 2 dla osób dorosłych. W ramach modułów 1 i 2 Program przewiduje udzielenie pomocy w jednej z trzech form: 1) posiłek; 2) świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności (wnioskowane w niniejszej sprawie); 3) świadczenie rzeczowe w postaci produktów żywnościowych. Z zapisów wskazanej uchwały dotyczących modułu 1 i modułu 2 wynika, że przy udzielania określonej w Programie pomocy stosuje się przepisy ustawy o pomocy społecznej. Ze środków przekazywanych w ramach Programu gminy udzielają bowiem wsparcia osobom spełniającym warunki otrzymania pomocy wskazane w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 150% kryterium, o którym mowa w art. 8 ups, osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ups.

Oznacza to, że do wnioskowanej pomocy w formie świadczenia pieniężnego na zakup żywności zastosowanie mają warunki i zasady udzielania pomocy społecznej określone w ustawie o pomocy społecznej. Z zasad ogólnych udzielenia pomocy społecznej, wskazanych w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ups, wynika, że celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, w związku z czym wspiera ona osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Stosownie zaś do treści art. 4 ups osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Formę pomocy w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej niewątpliwie stanowi przedmiotowe świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności" w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023.

Oparcie pomocy społecznej na idei wspierania aktywności osób i rodzin znajdujących się trudnej sytuacji życiowej w wysiłkach zmierzających do poprawy ich sytuacji oraz powiązany z tym wymóg współdziałania tych ostatnich z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, implikuje możliwość odmowy przez właściwy organ przyznania pomocy społecznej podmiotom spełniającym kryteria udzielenia danego wsparcia, jeśli stwierdzi, że osoba lub rodzina nie współdziała w celu polepszenia swojej trudnej sytuacji życiowej. Kwestię tę reguluje art. 11 ust. 2 ups, który wprost stanowi, że brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczenia, odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

Z powyższego wynika, że ustawa o pomocy społecznej jest ukierunkowana na udzielanie wsparcia jedynie osobom i rodzinom rzeczywiście go potrzebującym i zmierzającym do przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, w jakich osoby te i rodziny się znalazły. Nie dopuszcza ona więc wykorzystywania środków społecznych przez osoby, które mają możliwość zaspokojenia potrzeb życiowych przy wykorzystaniu własnych środków czy możliwości, a które nie czynią tego jednak z własnej woli i wyboru. Dlatego też ustawodawca tak wielką wagę przywiązuje do współdziałania świadczeniobiorców z pracownikami pomocy społecznej w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, nadkładając na nich obowiązek w tym zakresie (art. 4 ups) i określa konsekwencje braku tego współdziałania, dając organom możliwość m.in. odmowy udzielenia wsparcia takim świadczeniobiorcom, którzy nie realizują tego obowiązku (art. 11 ust. 2 ups). Przepis art. 11 ust. 2 ups wymienia szereg okoliczności, związanych z brakiem współpracy zainteresowanych z organami pomocy społecznej, które mogą stanowić podstawę m.in. do odmowy przyznania świadczenia. Jedną z takich okoliczności jest nieuzasadniona odmowa wykonywania prac społecznie użytecznych. Ustawodawca bowiem przyjął, że celem pomocy społecznej nie jest trwałe wyręczanie beneficjenta w zaspokajaniu jego potrzeb bytowych, lecz jego aktywizacja, tak aby mógł samodzielnie zaspokajać swe potrzeby. Dlatego też bierna bądź roszczeniowa postawa podmiotów objętych czy ubiegających się o pomoc może spowodować odmowę przyznania danego świadczenia. Pomoc społeczna nie może się bowiem sprowadzać do prostego rozdawnictwa świadczeń i obejmować podmioty, u podstaw których postępowania leży zła wola przejawiająca się w przekonaniu osób ubiegających się o pomoc bądź z niej korzystających, że i tak organ pomocy społecznej jest obowiązany udzielić tej pomocy, a więc mających postawę roszczeniową lub pozorujących współdziałanie.

Oceniając w świetle poczynionych uwag prawidłowość stanowiska organów o zaistnieniu w sprawie podstaw do odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia, zauważyć należy, że zięć i córka skarżącego wraz z dwójką ich małoletnich dzieci prowadzą ze skarżącym wspólne gospodarstwo domowe, co oznacza, jak słusznie podkreśliło to SKO, że pomoc społeczna jest w tym przypadku odnoszona do całej rodziny. Okolicznością niebudzącą sporu w sprawie i potwierdzoną przez samego skarżącego w odwołaniu i skardze, a także wynikającą z ustaleń wywiadu środowiskowego z dnia [...] września 2021 r., jest to, iż zięć skarżącego - M. G., pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym, odmówił podjęcia prac społecznie użytecznych. Spowodowało to utratę przez M. G. statusu osoby bezrobotnej na mocy decyzji Starosty [...] nr [...], od której to decyzji ww. pismem z dnia [...] września 2021 r. wniósł odwołanie do Wojewody [...]. Orzekające w niniejszej sprawie organy uznały, że odmowa podjęcia prac społecznie użytecznych przez M. G. nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny i jako taka świadczy o braku woli współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji rodziny. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Bezsprzecznie wykonywanie prac społecznie użytecznych polepszyłoby sytuację materialną rodziny, gdyż otrzymane wynagrodzenie z tytułu wykonywanych prac społecznie użytecznych pozwoliłoby na zaspokojenie choćby części niezbędnych potrzeb bytowych rodziny. Tymczasem, co zostało potwierdzone przez skarżącego, M. G. odmówił podjęcia tego rodzaju prac. Skarżący uzasadnił to potrzebą zapewnienia opieki przez M. G. nad dwójką małoletnich dzieci. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie sposób dać wiary wskazanym wyjaśnieniom skarżącego. Z treści znajdującego się w aktach sprawy wywiadu środowiskowego z dnia [...] września 2021 r. wynika bowiem, że to nie konieczność sprawowania opieki nad dziećmi była powodem odmowy wykonywania prac społecznie użytecznych przez M. G.. W dokumencie tym znajduje się informacja, że M. G. oświadczył pracownikowi socjalnemu, że obecnie poszukuje pracy we własnym zakresie, że od decyzji PUP złożył odwołanie do Wojewody, ponieważ interesuje go praca na pełen etat zgodna z jego kwalifikacjami, a nie prace społeczno użyteczne, które nie zapewnią jego rodzinie utrzymania. Również M. G. oświadczyła, jak wynika z ww. wywiadu środowiskowego, że mąż M. G. złożył odwołanie od decyzji PUP dotyczącej wyrejestrowania z ewidencji bezrobotnych do Wojewody i oczekuje na odpowiedź, a ponadto, że poszukuje on pracy we własnym zakresie, ale obecnie bez rezultatu. Ponadto w aktach sprawy znajduje się oświadczenie M. G. z dnia [...] września 2021 r., w którym wskazuje ona, że mąż M. G. chciałby podjąć pracę na pełen etat zgodnie ze swoimi kwalifikacjami. Skoro sam zainteresowany - M. G. oświadczył, że poszukuje pracy i, że interesuje go praca na pełen etat zgodna z jego kwalifikacjami, i skoro także żona M. G. wskazała na chęć podjęcia pracy przez M. G. na pełen etat zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami, to trudno dać wiarę twierdzeniom skarżącego, że przyczyną odmową przyjęcia przez M. G. oferty wykonywania prac społecznie użytecznych jest konieczność sprawowania opieki nad małoletnimi dziećmi. Ponadto rację ma SKO, że w sytuacji, gdy zięć skarżącego aktualnie jest zainteresowany świadczeniem pracy na pełen etat i takiej pracy poszukuje, zakładając wobec tego, że możliwa jest zarówno organizacja opieki nad dziećmi, jak i wykonywanie pracy na pełen etat, to tym bardziej możliwe byłoby zorganizowanie wskazanej opieki, gdyby zięć skarżącego przyjął ofertę wykonywania prac społecznie użytecznych, których dzienny wymiar wynosić miał jedynie 2 godziny przez 5 dni w tygodniu. Istotnym w sprawie jest również to, że sam zainteresowany oświadczył w wywiadzie środowiskowym, że nie interesują go prace społeczno użyteczne, lecz praca na pełen etat. Natomiast zdarzenie z dnia [...] lipca 2020 r., na które powołano się w skardze, kiedy to małoletnia córka M. G. i M. G. - J. G. przebywała bez opieki na drodze publicznej, co stanowiło podstawę skierowania do Sądu Rejonowego w L. wniosku o ukaranie M. G., nie stanowi usprawiedliwiania dla odmowy podjęcia prac społeczno użytecznych przez M. G., skoro oświadczył on, że jest zainteresowany podjęciem pracy na pełen etat zgodna z posiadanymi kwalifikacjami, lecz wskazuje na nieprawidłowe i zagrażające zdrowiu i życiu dziecka sprawowanie opieki przez matkę nad małoletnim dzieckiem.

Wobec powyższego, uwzględniając wszystkie wskazane powyżej okoliczności, w szczególności oświadczenia samego zainteresowanego M. G. i jego żony odnośnie chęci podjęcia pracy na pełen etat, a nie prac społeczno użytecznych, a także mając na uwadze, że zaproponowane M. G. prace społeczno użyteczne wynosiłyby jednie 2 godziny dziennie przez 5 dni w tygodniu, że żona M. G. nie pracuje, lecz przebywa w domu, sprawując opiekę nad skarżącym, i że skarżący korzysta na co dzień ze specjalistycznych usług opiekuńczych (4 godziny dziennie od poniedziałku do piątku), Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, że odmowa podjęcia prac społecznie użytecznych przez członka rodziny skarżącego nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny i w związku z tym świadczy ona o braku woli współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji rodziny. Ocena ta, co należy podkreślić w kontekście wniosku zawartego w odwołaniu o zawieszenie postępowania, nie jest determinowana kwestią pozostania w obrocie prawnym decyzji o utracie przez M. G. statusu osoby bezrobotnej, gdyż stanowi ona samodzielny osąd przez organy pomocowe postawy M. G. w kontekście możliwości udzielenia rodzinie wsparcia z pomocy społecznej, który to osąd nie jest uzależniony od oceny przesłanek uprawniających do posiadania lub nie statusu osoby bezrobotnej.

W związku zatem z tym, iż jak to podkreślił Sąd na wstępie rozważań prawnych uzasadnienia wyroku, a co prawidłowo akcentowały orzekające w sprawie organy, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, poprzez "wspieranie" ich w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, które to "wspieranie" odbywa się w myśl art. 4 ustawy o pomocy społecznej przy współdziałaniu osób otrzymujących pomoc, to tym samym skoro członek rodziny skarżącego odmówił bez uzasadnionej przyczyny podjęcia prac społeczno użytecznych, to tym samym należy przyjąć, że uprawnione i zgodne z prawem jest stanowisko organów obu instancji, że wystąpienie ww. przesłanki z art. 11 ust. 2 ups stanowiło w okolicznościach przedmiotowej sprawy uzasadnioną podstawę do odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia z pomocy społecznej. Obowiązek współdziałania należy interpretować z uwzględnieniem zasad i celów pomocy społecznej, te zaś w okolicznościach sprawy nie były respektowane, pomimo że – jak wynika z wyjaśnień organów – rodzina objęta jest od stycznia 2021 r. szerokim katalogiem pomocy, zarówno w formie świadczeń pieniężnych, jaki i niepieniężnych, w tym i pomocą żywnościową. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zaistniały w sprawie szczególnie okoliczności usprawiedliwiające wskazaną postawę członka rodziny skarżącego.

Dlatego też uznając, że w sprawie orzekające organy, podejmując rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego, kierując się celami pomocy społecznej, prawidłowo i zgodnie z treścią art. 11 ust. 2 ups stwierdziły, że w sprawie zaistniały okoliczności stanowiące uzasadnioną podstawę do odmowy przyznania wnioskowanej pomocy społecznej, Sąd na odstawie art. 151 ppsa, orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi, uznając ją za bezzasadną.

Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.