Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1128/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-10-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], którą uchylono decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r., nakładającą - na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej: "u.t.d.") - karę pieniężna w wysokości [...] zł i wymierzono karę pieniężną w wysokości [...] zł. W petitum skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazano, że suma [...] zł jest dla skarżącego bardzo poważna i może spowodować, że skarżący nie będzie w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy, co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania postanowienia, poza wskazaniem, że suma [...] zł jest dla skarżącego bardzo poważna i może spowodować, że skarżący nie będzie w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań.

Skarżący nie sprecyzował jednak, jaka jest wysokość tychże kosztów, w jaki sposób ich wyegzekwowanie miałoby wyrządzić mu znaczną szkodę. Nie znając stanu środków finansowych, jakimi dysponuje skarżący, nie można przyjąć, aby konieczność wykonania obowiązku, związanego ze znacznymi kosztami, oznaczała jednocześnie poniesienie przez zobowiązanego znacznej szkody. Podobnie wobec braku uprawdopodobnienia nieodwracalności takiej szkody, nie można przyjąć, aby zrealizowana została druga z przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przepisy szczególne mogą jednakże przewidywać odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., a przez to z wniesieniem skargi do sądu wiązać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 93 ust. 1 u.t.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Natomiast w myśl art. 93 ust. 2 u.t.d. decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:

1) odrzucenia skargi,

2) cofnięcia skargi, lub

3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.

Jako że skarżący wniósł skargę na ostateczną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r., przed upływem 30 dni od dnia jej doręczenia, decyzja ta stanie się wykonalna dopiero w momencie zaistnienia, którejś z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 93 ust. 2 u.t.d., to jest: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi albo wydania przez tutejszy Sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Skarżący będzie wówczas zobowiązany do uiszczenia kary pieniężnej, na właściwy rachunek bankowy, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stanie się wykonalna, stosownie do art. 94 ust. 2 u.t.d.

Zaskarżona decyzja nie posiada, zatem na obecnym etapie postępowania przymiotu wykonalności. Brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku.

W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.