Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1201/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 6  pkt 16, art. 98
journal: Dz.U. 2017 poz 1769
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak ( spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Renata Czeluśniak Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia w formie zasiłku celowego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. P. Kancelaria Adwokacka w K Rynek [...] 6/3 tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2018 r. ([...]) skierowaną do A. N., wydaną na podstawie art. 104, 107 kpa oraz art. 4, 8, 14, 98, 104, 106, 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2017.1769 ze zm.) , §1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1058) Prezydent Miasta stwierdził nienależnie pobrane świadczenie w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie za miesiąc czerwiec 2018 r. w wysokości 150,00 (sto pięćdziesiąt złotych zero groszy).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na podstawie decyzji z dnia [...] 2018 r., nr [...] przyznano A. N. świadczenie w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w wysokości 150 zł z terminem realizacji w miesiącu czerwcu 2018 r. W trakcie przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że ww. nie poinformowała o zmianie sytuacji dochodowej, tj. o uzyskaniu zadośćuczynienia w sprawie karnej od byłego męża na rzecz syna M. w kwocie 1000 zł. W decyzji przyznającej świadczenie zawarto klauzulę informującą, iż osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są zobowiązane niezwłocznie poinformować organ I instancji o każdej zmianie sytuacji osobistej, dochodowej, majątkowej, która wiążę się z podstawą do przyznania świadczeń. W miesiącu maju dochód rodziny wyniósł 2 024 zł. Kryterium dochodowe dla rodziny A. N. wynosi 1 028 zł, a 150% kryterium dochodowego - 1 542 zł. Tak więc rodzina strony przekroczyła kryterium dochodowe i nie kwalifikuje się do otrzymania pomocy w formie zapewnienia żywności.

Od powyższej decyzji A. N. złożyła odwołanie, podnosząc że w maju 2018 r. kryterium dochodowe nie zostało przekroczone. Wskazała, że nawiązka w formie pieniężnej przyznana poszkodowanemu synowi M. wyrokiem sądu karnego nie stanowi dochodu, nie podlega opodatkowaniu i nie powinna być traktowana jako dochód osoby fizycznej. Ponadto zaznaczyła, że zaświadczenie o niezdolności do pracy do końca 2017 r. było respektowane przez organ I instancji przy przyznawaniu świadczeń. Ponadto posiadanie niezdolności do pracy powoduje, iż odwołująca nie może zarejestrować się w Grodzkim Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna.

Według odwołującej się nie jest prawdą, że nie podejmuje ona kroków w celu poprawy swojej sytuacji, gdyż jest w dalszej diagnostyce, a wywieranie presji przez organ I instancji w sprawie odwieszenia postępowania w sprawie przyznania stopnia niepełnosprawności może doprowadzić do pogorszenia stanu zdrowia.

Decyzja z dnia 14 września 2018 r. ([...]) na podstawie art. 6 pkt 16, art. 8 ustawy o pomocy społecznej, § 1 pkt 1 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r., w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

W przedmiotowej sprawie decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r., nr [...] przyznano A. N. świadczenie w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w wysokości 150 zł z terminem realizacji w miesiącu czerwcu 2018 r.

Kryterium dochodowe dla osoby w rodzinie, uprawniające do przyznania zasiłku celowego określone zostało w przepisie art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej w zw. z § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U z 2015 r., poz. 1058) i wynosi obecnie 514 zł.

Tymczasem w maju 2018 r. kryterium to zostało przekroczone, gdyż były mąż odwołującej wpłacił na rzecz syna M. nawiązkę na mocy wyroku Sądu Rejonowego, w wysokości 1 000 zł. Oznacza to, że dochód rodziny wnioskodawczyni, która prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem M., w maju wyniósł 2 024 zł. Na dochód ten składały się: zasiłek rodzinny na syna w kwocie 124 zł, alimenty na syna w kwocie 800 zł, alimenty na wnioskodawczynię w kwocie 400 zł oraz zadośćuczynienie dla syna M. w wysokości 1 000 zł. Ponadto dochód strony należało pomniejszyć o alimenty na syna w wysokości 300 zł, które wpłacane są byłemu mężowi. W świetle powyższego należy przyjąć, że dochód w rodzinie w przeliczeniu na osobę wyniósł 1 012 zł, a więc przekroczył kryterium dochodowe umożliwiające przyznanie pomocy.

Organ I instancji zasadnie przyjął, że do dochodu rodziny należy zaliczyć nawiązkę w kwocie 1 000 zł na rzecz M. N. Jak bowiem stanowi przepis art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Ponadto przepis art. 8 ust. 4 ustawy stanowi, że do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się:

1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego;

2) zasiłku celowego;

3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty;

4) wartości świadczenia w naturze;

5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych;

5a) świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w ustawie z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 690);

6) dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej l ha przeliczeniowego;

7) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. póz. 1851 oraz z 2018 r. poz. 107, 138, 650, 1000 i 1076), oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 998 i 1076);

8) świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz. U. z 2018 r. poz. 1272).

W świetle powyższej regulacji brak jest podstaw do nieuwzględniania w dochodzie rodziny uzyskanej w miesiącu maju 2018 r. nawiązki wpłaconej na mocy wyroku Sądu Rejonowego na rzecz M. N. przez jego ojca J. N. Przepis art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej nakazuje uwzględniać wszystkie dochody Strony, z wyjątkiem świadczeń enumeratywnie wskazanych w przepisie art. 8 ust. 4 ustawy. Nawiązka nie mieści się w żadnej z ww. kategorii wskazanych w przepisie art. 8 ust. 4 ustawy; w szczególności nie jest to jednorazowe pieniężne świadczenie socjalne.

Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania, że organ nie uwzględnił przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazać należy, że brak jest jakichkolwiek podstaw do odwoływania się w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy o pomocy społecznej do przepisów podatkowych.

W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego (I OSK 1673/17, II SA/Łd 982/17) nie budzi bowiem wątpliwości, że organ I instancji prawidłowo uwzględnił w dochodzie rodziny nawiązkę dla syna wnioskodawczyni, co oznacza, iż kryterium dochodowe uprawniające do przyznania zasiłku celowego zostało przekroczone. Jednocześnie należy wskazać, że A. N. nie poinformowała o uzyskaniu dodatkowego dochodu w postaci nawiązki w wysokości 1 000 zł, co oznacza, że świadczenie w wysokości 150 zł jest świadczeniem nienależnie pobranym. Ustawowa definicja świadczenia nienależnie pobranego obejmuje dwie sytuacje, które związane są z przedstawieniem przez stronę nieprawdziwych informacji lub niepoinformowaniem o zmianie sytuacji materialnej lub osobistej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt I OSKI 101/15). Organ I instancji powinien wydać kolejną decyzję zobowiązującą A. N. do zwrotu świadczeń nienależnie pobranych na podstawie art. 98 ustawy o pomocy społecznej.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła A. N., zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 6 pkt 16 ustawy o pomocy społecznej, poprzez jego niewłaściwe zachowanie prowadzące do błędnego uznania, że Strona pobrała nienależne świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup żywności w miesiącu maju 2018 r. w wysokości 150 zł, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której świadczenie uzyskano na podstawie przedstawienia nieprawdziwych informacji;

- art. 8 pkt 4 ustawy 9 pomocy społecznej, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że kwota otrzymana przez syna M. tytułem nawiązki (zadośćuczynienia) w kwocie 1 000 zł wlicza się do dochodu rodziny, podczas gdy nawiązka jest świadczeniem osobistym, mającym stanowić sposób złagodzenia cierpień fizycznych i psychicznych poszkodowanego;

- art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do braku współdziałania i przyjęcia przez Stronę postawy roszczeniowej, podczas gdy każdorazowo skarżąca składa obszerne wyjaśnienia i wszelkie niezbędne dokumenty, a zatem współdziała z pracownikami socjalnymi;

- art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, poprzez jego niezastosowanie prowadzące do uniemożliwienia przezwyciężania Stronie trudnej sytuacji życiowej, której nie jest w stanie pokonać;

- art. 41 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, poprzez jego niezastosowanie prowadzące do błędnego uznania, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności przyznania zasiłku celowego pomimo przekroczenia kryterium dochodowego;

- art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym, poprzez jego niezastosowanie

prowadzące do błędnego uznania, że kwota l 000 zł uzyskana tytułem nawiązki jest dochodem osoby fizycznej i powinna być uwzględniona przy ocenie wysokości dochodów w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej;

- art. 7a k.p.a., poprzez odmowę rozstrzygnięcia na korzyść Strony pojawiających się w sprawie wątpliwości, tj. bezpodstawnej odmowy uwzględnienia niezdolności do pracy orzeczonej przez lekarza specjalistę z zakresu chorób wewnętrznych, co doprowadziło do błędnego uznania, że w sposób nieuzasadniony Skarżąca odmawia podjęcia zatrudnienia oraz fakt, że organ I instancji powołuje się na sformułowania, z których wprost nie wynika, że zadośćuczynienie jest dochodem - a wszelkie niejasności w każdej sprawie powinny być rozstrzygnę na korzyść petenta;

- art. 7b k.p.a., poprzez zaniechanie współpracy organu administracji publicznej oraz

pominięcie interesu obywatela poprzez odmowę przyznania zasiłku, pomimo iż sytuacja majątkowa i rodzinna uzasadnia udzielenie pomocy społecznej;

- art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ I instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U.2017.2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2016.270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z powyższymi zasadami należało uznać, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2017.1769 ze zm.), dalej u.p.s., w tym powołany przez organy art. 98. Zgodnie z tym przepisem: świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi od osoby lub rodziny korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej, niezależnie od dochodu rodziny. Art. 104 ust. 4 stosuje się odpowiednio. Przez świadczenie nienależnie pobrane należy natomiast rozumieć świadczenie pieniężne uzyskane na podstawie przedstawionych nieprawdziwych informacji lub niepoinformowania o zmianie sytuacji materialnej lub osobistej - art. 6 pkt 16 u.p.s.

W niniejszej sprawie organy: Prezydent Miasta oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze zgodnie przyjęły, że skarżąca nie poinformowała w terminie 14 dni, Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o zmianie swojej sytuacji dochodowej, czyli o wpłaceniu do jej rąk kwoty 1000, -złotych zasądzonej na rzecz małoletniego syna skarżącej od ojca dziecka tytułem nawiązki (wyrok Sądu Rejonowego Wydział Karny, k. 113, 114, 115 akt adm.). Na skutek uzyskania powyższej kwoty, dochód w rodzinie skarżącej w maju 2018 r. wyniósł 2024,- zł i przekroczył kryterium dochodowe, które wynosiło 1028,-zł. Natomiast 150% kryterium dochodowego wynosiło 1542,-zł. Decyzją z dnia [...] 2018 r. przyznano skarżącej świadczenie w formie zasiłku celowego na zakup żywności z terminem realizacji w czerwcu 2018 r. O wpłaceniu przez byłego męża nawiązki na rzecz syna w maju 2018 r. skarżąca poinformowała organ w dniu 18 czerwca 2018 r. (k. 50, 51).

Spór w sprawie dotyczy wliczenia przez organy kwoty nawiązki do dochodu rodziny za maj 2018 r., co skutkowało przekroczeniem kryterium dochodowego uprawniającego do uzyskania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup żywności. Zasiłek ten przysługiwał w przypadku nie przekroczenia 150% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.s.( na podstawie § 7 ust. 2 uchwały Rady Miasta [...] z dnia 15 stycznia 2014 r. ).

Według skarżącej takie rozumowanie stanowi naruszenie przepisów art. 21 ust. 1 pkt 3 b ustawy o podatku dochodowym.

W kwestii tej Sąd podziela stanowisko organu, bowiem w świetle przepisów u.p.s. brak jest podstaw do nieuwzględnienia w dochodzie rodziny, uzyskanej w miesiącu maju 2018 r. przez syna skarżącej nawiązki w kwocie 1000 zł. Przepis art. 8 ust. 3 u.p.s. nakazuje uwzględnić wszystkie dochody strony z wyjątkiem świadczeń enumeratywnie wskazanych w przepisie art. 8 ust. 4, wśród których nie została wymieniona nawiązka ani zadośćuczynienie czy też odszkodowanie. Dodać należy, że z treści ww. przepisu wynika nie tylko, że pojęcie dochodu zostało jednolicie zdefiniowane na potrzeby ustalania wszelkich świadczeń z pomocy społecznej, a więc zarówno pieniężnych, jak i niepieniężnych, ale także, że składniki, które się do przychodu odlicza są taksatywnie wymienione w art. 8 ust. 3 u.p.s., oraz że konstrukcja prawna odliczania określonych składników od przychodu (art. 8 ust. 3 u.p.s.) i niewliczania do dochodu określonych składników (art. 8 ust. 4 u.p.s.) nie pozwala na rozszerzającą interpretację ww. przepisów, gdyż wyliczenia zawarte w tych przepisach mają charakter enumeratywny (por. I OSK 1572/15).

Z powyższego wynika, że ustalenie dochodu rodziny skarżącej i dochodu na osobę w rodzinie za maj 2018 r. nastąpiło zgodnie z powołanymi przez organy przepisami. Jak wyżej wskazano przepis art. 8 ust. 3 u.p.s. jednoznacznie zalicza do dochodu wszelkie przychody bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Nadto w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że ów katalog wyłączeń jest zamknięty (por. I OSK 687/12), a także, że nie przewiduje wyłączenia z dochodu przychodów stanowiących odszkodowanie lub zadośćuczynienie (por. I OSK 1673/17). W ostatnim z powołanych wyroków Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, że odszkodowanie z tytułu uszczerbku na zdrowiu jest odszkodowaniem za poniesioną stratę i krzywdę, a jego celem jest odtworzenie utraconych dóbr materialnych i niematerialnych. Nie zmienia to jednak faktu, że otrzymanie odszkodowania w sposób istotny zmienia sytuację majątkową jego adresata i nie może być obojętne dla oceny możliwości samodzielnego zaspokajania potrzeb.

W rozpatrywanej sprawie Sąd przyjął, że otrzymana na rzecz syna skarżącej nawiązka zmieniła sytuację finansową jej rodziny w maju 2018 r. Dlatego słusznie została uwzględniona przy obliczaniu dochodu rodziny skarżącej. Skoro więc w miesiącu poprzedzającym świadczenie dochód ten nie mógł stanowić podstawy przyznania zasiłku celowego na zakup żywności a decyzja przyznająca ww. zasiłek została zrealizowana, to słusznie organy uznały, że przedmiotowe świadczenie z pomocy społecznej było świadczeniem nienależnie pobranym wynika to wprost z brzmienia art. 98 w zw. z art. 6 pkt. 16 u.p.s.

Równocześnie odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 3 b ustawy o podatku dochodowym poprzez jego niezastosowanie prowadzące do błędnego uznania, że kwota 1000 zł uzyskana tytułem nawiązki powinna być uwzględniona przy ocenie wysokości dochodów w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej wskazać należy, że zakres pojęcia dochodu w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej oraz przepisów podatkowych nie jest tożsamy, a obie regulacje nie pozostają ze sobą wzajemnie powiązane. Ustawa o pomocy społecznej, ze względu na cele jakim służyć mają uregulowane w niej instytucje prawne, wprowadza niezależny od regulacji prawnopodatkowych sposób obliczania dochodu, zaliczając do jego źródeł wszelkie pożytki, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, z wyjątkiem tych, które ustawodawca wyliczył w art. 8 ust. 4 ustawy. ustawa o pomocy społecznej. Zawiera ona kompleksowe uregulowania w kwestiach przedmiotowej pomocy i brak jest przesłanek, aby przy ocenie spełniania przez skarżącą kryterium dochodowego brać pod uwagę uregulowania znajdujące się w innych aktach prawnych np. ustawach z zakresu prawa podatkowego, skoro przepisy wspomnianej ustawy do nich nie odsyłają.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne, nie stwierdzając przy tym, by zaskarżona decyzja została dotknięte wadami, które mogłyby uzasadnić ich uchylenie. W szczególności organy nie naruszyły przepisu art. 8 pkt. 4 u.p.s. ani art. 6 pkt. 16 u.p.s. , co wynika z powyższego stanowiska Sądu. Co do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że organy nie orzekały w sprawie na podstawie art. 11 ust. 2 , art. 41 pkt. 1 i 2 u.p.s., nie mogło więc dojść do ich naruszenia. Nie orzekały bowiem w przedmiocie przyznania skarżącej prawa do zasiłku. Zauważyć też należy, że zaskarżoną decyzją wyłącznie stwierdzono, że zasiłek celowy za czerwiec został pobrany nienależnie. Zatem w sytuacji wydania decyzji nakazującej jego zwrot, organy winne będą rozważyć stan faktyczny mając na uwadze treść art. 104 pkt. 4 u.p.s. , jeżeli skarżąca zgłosi stosowny wniosek.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w pkt. I sentencji wyroku. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 ppsa, ustalając jego wysokość na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2016.1714 z późn. zm.) – jak w pkt II sentencji wyroku.