Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 152/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt. 10
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] ul. [...] w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie rozszerzenia terenu parkowania oraz zaplecza budowy zlokalizowanego na terenie Szpitala Specjalistycznego im. [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej przy ul. [...] w [...], działka nr ewid. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.).

2. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że w związku z pisemną informacją, przedstawiciel organu powiatowego w dniach [...] czerwca 2013 r. i [...] lipca 2013 r. przeprowadził oględziny placu postojowego oraz zaplecza budowy zlokalizowanych na terenie Szpitala Specjalistycznego im. [...].

Zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ powiatowy poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie miejsc postojowych oraz zaplecza budowy zlokalizowanego na terenie tego Szpitala.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie rozszerzenia terenu parkowania oraz zaplecza budowy zlokalizowanego na terenie Szpitala Specjalistycznego im. [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej przy ul. [...] w [...], działka nr ewid. [...].

Odwołanie od tej decyzji, w ustawowym terminie, wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...].

3. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych; uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy.

Wskazał, że decyzja wydana została w wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego wszczętego w sprawie miejsc postojowych oraz zaplecza budowy zlokalizowanego na terenie Szpitala specjalistycznego im. [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej przy ul. [...] w [...].

W aktach sprawy znajduje się kserokopia decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009 r.nr [...] o pozwoleniu na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie budynku istniejącego Szpitala [...]-[...]im. [...] przy ul. [...] w [...], z treści pisma z dnia [...] lipca 2013 r. wynika, że teren objęty przedmiotowym postępowaniem administracyjnym jest zapleczem budowy prowadzonej na podstawie tej decyzji, ponadto został w odpowiedni sposób zabezpieczony przed dostępem osób trzecich.

Z ustaleń organu powiatowego dokonanych w trakcie przeprowadzonych oględzin wynika, że w północno-wschodnim narożniku terenu działki należącej do Szpitala usytuowany jest parking na 35 samochodów osobowych, w stosunku do którego było prowadzone odrębne postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną. W dalszej części działki, od strony nieruchomości przy ul. [...] zostało usytuowane zaplecze budowy prowadzonej na podstawie w/w decyzji o pozwoleniu na budowę. Na terenie zaplecza budowy ustawiono kontenery, część terenu została utwardzona, wydzielono drogę dojazdową oraz część przeznaczoną na parking dla samochodów obsługujących budowę. Z ustaleń kontrolnych wynika, że dostęp na teren zaplecza budowy jest zabezpieczony poprzez zamontowanie łańcucha zamykanego na kłódkę, umieszczone są tablice informujące o zakazie wstępu dla osób postronnych, ponadto od strony nieruchomości SM [...] rozciągnięta jest taśma uniemożliwiająca parkowanie samochodów przy ogrodzeniu.

W związku z powyższymi ustaleniami brak jest podstaw, zdaniem organu, do twierdzenia, iż na terenie przedmiotowej nieruchomości doszło do rozszerzenia terenu parkowania, ponadto nie stwierdzono również nieprawidłowości w zakresie funkcjonowania zaplecza budowy.

Zdaniem organu, ewentualne umożliwienie dostępu osobom nieupoważnionym na teren zaplecza budowy nie może być przedmiotem rozpoznania w przedmiotowym postępowaniu. Za organizację placu budowy odpowiada kierownik budowy i to na nim ciąży odpowiedzialność za nieprawidłowości związane z jego funkcjonowaniem. Pomimo ujawnionych przypadków parkowania na tym terenie samochodów nie można uznać, że powstały tam wydzielone miejsca postojowe, które podlegałyby kompetencjom nadzorczym organów nadzoru budowlanego.

Umorzenie postępowania administracyjnego w trybie art. 105 § 1 kpa może nastąpić w przypadku, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie, zdaniem organu, bezprzedmiotowość postępowania wystąpiła w jego trakcie i jest wynikiem dokonanych ustaleń oraz braku podstaw do wydania decyzji merytorycznie kończącej postepowanie w sprawie.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] ul. [...]; zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 77 § 1 i art. 80 kpa - przez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia, skutkującego brakiem ustalenia prawidłowej podstawy faktycznej dla zastosowania właściwej normy prawa materialnego;

b) art. 107 § 3 kpa - przez pominięcie w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

2) prawa materialnego, tj. w szczególności przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.):

a) art. 84a - przez nie zastosowanie i nie zrealizowanie w granicach właściwości organu nadzoru budowlanego obowiązku kontroli prawidłowości przebiegu procesu budowlanego (ust. 1 pkt 1), jak i wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (ust. 1 pkt 2);

b) art. 51 przez zaniechanie sprawdzenia wykonywania obowiązków wynikających z decyzji i postanowień wydanych na podstawie przepisów prawa budowlanego i przeprowadzenia z urzędu postępowania naprawczego w celu doprowadzenia budowanego obiektu do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach prawa –

- domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.

2. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] września 2013 r., którą umorzono postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie rozszerzenia terenu parkowania oraz zaplecza budowy zlokalizowanego na terenie Szpitala Specjalistycznego im. [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej przy ul. [...] w [...], działka nr ewid. [...].

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza przepisów prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3. Niniejsza sprawa została wszczęta w sprawie rozszerzenia terenu parkowania oraz zaplecza budowy zlokalizowanych na terenie Szpitala Specjalistycznego im. [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej przy ul. [...] w [...], działka nr ewid. [...].

Podstawą wykonywanych robót budowalnych była decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. o pozwoleniu na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie budynku istniejącego Szpitala [...]-[...] im. [...] przy ul. [...] w [...].

Zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.) pozwolenie na budowę jest decyzją administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego, natomiast teren budowy jest definiowany jako przestrzeń, w której prowadzone są roboty budowlane wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy, stosownie do art. 3 pkt 10 tej ustawy.

Stosownie do art. 22 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, do podstawowych obowiązków kierownika budowy należy protokolarne przejęcie od inwestora i odpowiednie zabezpieczenie terenu budowy, zgodnie zaś z art. 29 ust. 1 pkt 24 tej ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowalnych, położonych na terenie budowy oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych.

Ponadto zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy, do których zalicza się m.in. zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów, a w przypadku budowy lub wykonywania innych robót budowlanych, inwestor ma prawo wzniesienia obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24, stanowiącego zaplecze techniczno-budowlane. Obiekty takie nie wymagają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi, co wynika także z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Zauważyć równocześnie należy, że ewentualne szkody wyrządzone właścicielom nieruchomości sąsiednich przez tzw. zaplecze budowy mogą być dochodzone w oparciu o przepisy prawa cywilnego, a nie administracyjnego.

4. Z akt sprawy wynika, że teren objęty niniejszym postępowaniem jest zapleczem budowy prowadzonej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Na terenie zaplecza budowy ustawione zostały kontenery, część terenu została utwardzona, wydzielono drogę dojazdową oraz część przeznaczoną na parking dla samochodów obsługujących budowę. Dostęp na teren zaplecza budowy został zabezpieczony poprzez zamontowanie łańcucha zamykanego na kłódkę oraz rozciągnięto taśmę uniemożliwiającą parkowanie samochodów przy ogrodzeniu. Ponadto zgodnie z wymaganiami prawa budowlanego umieszczono w widocznym miejscu tablicę informującą o zakazie wstępu osobom nieuprawnionym.

Podkreślić równocześnie należy, że w materialne dowodowym sprawy brak jest dowodów wskazujących na to, że na terenie przedmiotowej nieruchomości doszło do rozszerzenia terenu parkowania, oraz że doszło do nieprawidłowości w zakresie funkcjonowania zaplecza budowy, a równocześnie w sposób nie budzący wątpliwości ustalono, że teren budowy jest oznakowany i zabezpieczony przed dostępem osób trzecich.

Z akt sprawy również wynika, że w stosunku do parkingu na 35 samochodów osobowych prowadzone było odrębne postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną.

Kwestia ewentualnego dostępu osób nieuprawnionych na teren zaplecza budowy nie należy do właściwości organów nadzoru budowlanego, a zatem te okoliczności nie mogły być skutecznie podnoszone przed organem nadzoru budowlanego.

Podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty, że w następstwie funkcjonowania zaplecza budowy pogorszyły się ich warunki życiowo-mieszkaniowe nie mogą być również uwzględnione w ramach procedury administracyjnej, bowiem przedmiotem kontroli sądów administracyjnych jest zbadanie legalności decyzji administracyjnej, a nie kwestia ewentualnej szkody, odszkodowania lub zadośćuczynienia w związku z inwestycją na danej nieruchomości.

5. Przyznać należy rację organowi, że zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W przedmiotowej sprawie bezprzedmiotowość postępowania wystąpiła w jego trakcie i jest wynikiem dokonanych ustaleń faktycznych, a zatem organ pierwszej instancji słusznie umorzył postępowanie administracyjne.

IV. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

V. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, materiał dowodowy został zgromadzony i oceniony prawidłowo, i w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości. Zarzuty strony skarżącej nie mogą w tej sytuacji podważyć ustaleń faktycznych organu administracji.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym podniesionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.