Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 798/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2005r. sprawy ze skargi M. P. na z dnia [...] marca 2004r. nr [...] w przedmiocie kar pieniężnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2003r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...][...] Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. P. [...] karę w łącznej kwocie 3400 zł, w tym 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i 400 zł za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej – za każdą wykresówkę. Jako podstawę prawną w/w decyzji wskazano przepisy art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2, 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), lp. 1.4.1. załącznika do tej ustawy oraz art. 15 i 31 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001r. o czasie pracy kierowców. Natomiast podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowił stwierdzony w czasie przeprowadzonej w dniu [...] października 2003r. kontroli drogowej brak w pojeździe nr rej. [...], należącym do M. P., dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i nieokazanie przez kierowcę pojazdu dwóch wykresówek za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd.

W odwołaniu od tej decyzji M. P. zarzucił naruszenie art. 42 ust. 1, 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. prawo działalności gospodarczej (tj. Dz.U. 2003r. nr 128, poz. 1176) oraz naruszenie art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie, że prowadzi specjalistyczne gospodarstwo rolnicze i nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy prawo o działalności gospodarczej oraz, że kierowca posiadał wykresówkę z danego dnia, a z poprzednich nie mógł okazać, gdyż nie prowadził wtedy pojazdu, zaś obowiązek przedłożenia zaświadczenia dotyczy tylko kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorców, do których nie należy.

Decyzją z dnia [...] marca 2004r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ I instancji należycie dokonał oceny stanu faktycznego co do stosowania przepisów ustawy o czasie pracy kierowców, jak również ustawę o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z treścią zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nr [...] ustalono, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie "uprawa warzyw i kwiatów szklarniowych oraz sprzedaż warzyw i kwiatów na rynek krajowy i zagraniczny" i z tego tytułu podlega przepisom ustawy o transporcie drogowym i ustawy o czasie pracy kierowców.

W skardze wniesionej od tej decyzji M. P. zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 42 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, art. 15 i art. 31 art. z ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o czasie pracy kierowców przy uwzględnieniu art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. prawo o działalności gospodarczej przez błędne oznaczenie, że jest przedsiębiorcą w rozumieniu w/w ustawy mimo, że z materiału zebranego przez organy administracyjne wynika, że jest rolnikiem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, bo prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 4,06 ha, co potwierdza nakaz płatniczy i decyzja Urzędu Gminy w [...] i podlega ubezpieczeniu w KRUS.

Zdaniem skarżącego taki stan rzeczy wyklucza uznanie kontrolowanego pojazdu, jako pojazdu będącego w dyspozycji przedsiębiorcy, do którego odnoszą się przepisy nakładające obowiązek posiadania licencji, czy zaświadczenia, a w konsekwencji ponoszenia opłat za przejazd po drogach krajowych oraz posiadania wykresówek. Bez znaczenia dla sprawy jest w jego ocenie natomiast fakt, że do Urzędu Gminy zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej ponieważ zgłoszenie dotyczyło działalności, którą miał podjąć w szerszym zakresie, nie w oparciu o posiadane gospodarstwo rolne. Nadto skarżący zarzucił niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a w szczególności pominięcie zarzutu, że przewóz, który był przedmiotem kontroli drogowej był wykonywany nie przez przedsiębiorcę lecz przez rolnika. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie obu w/w decyzji i umorzenie postępowania bądź o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie spawy do ponownego rozpoznania przez wskazany organ administracyjny.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Wymaga tez podkreślenia, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Badając skargę z uwzględnieniem powyższych zasad Sąd uznał, iż jest ona uzasadniona.

Główny Inspektor Transportu Drogowego podejmując zaskarżoną decyzję był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Związanie rygorami tej procedury oznacza, że Urząd Patentowy RP jest, stosownie do art. 8 k.p.a., obowiązany do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim, wymóg praworządnego i sprawiedliwego postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Tylko bowiem postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W celu realizacji tej zasady konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania do żądań i twierdzeń stron (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1984r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2 poz. 117). Organ administracji jest również, stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić materiał dowodowy i uzasadnić swoje rozstrzygnięcie wg wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a

Zaskarżona decyzja została jednak podjęta z naruszeniem w/powołanych przepisów procedury administracyjnej, które, w ocenie Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i jako takie skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji.

Należy przy tym podnieść, iż sądowa kontrola decyzji administracyjnej jest możliwa tylko wówczas, gdy sąd dysponuje stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich zarzutów odwołania, które stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. winno być zawarte w uzasadnieniu decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ jedynie w znikomym, niewystarczającym w zaistniałym stanie rzeczy, zakresie odniósł się do argumentów i zarzutów powołanych w odwołaniu.

Zarzucając w odwołaniu naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w szczególności art. 42 ust. 1 tej ustawy i art. 3 ustawy prawo o działalności gospodarczej skarżący podniósł bowiem, iż prowadzi specjalistyczne gospodarstwo ogrodnicze i wobec tego będąc rolnikiem nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu powołanego przepisu i przepisom cytowanej ustawy nie podlega. Organ II instancji do tego zarzutu w istocie w ogóle się nie odniósł, stwierdzając jedynie, iż skarżący status przedsiębiorcy posiada, bo zgodnie z zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie "uprawa warzyw i kwiatów szklarniowych oraz sprzedaż warzyw i kwiatów na rynek krajowy i zagraniczny". Jednak brak jest w przedmiotowej sprawie ustaleń, czy wykonywany w dacie kontroli transport wiązał się z tą działalnością gospodarczą zaś obowiązujące prawo nie wyklucza równoległego prowadzenia działalności gospodarczej podlegającej wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej i działalności rozumianej jako działalność wytwórcza w rolnictwie. Podkreślenia wymaga również fakt, iż już w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji przez organ I instancji skarżący sygnalizował w piśmie z dnia [...] listopada 2003r. powyższe okoliczności podniesione konsekwentnie w odwołaniu. Obie decyzje zostały jednak podjęte z ich pominięciem podczas, gdy w świetle przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji były to okoliczności wymagające pełnego wyjaśnienia zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak i obowiązującego prawa. Z tych też względów Sąd uznał, iż obie decyzje zostały podjęte z naruszeniem w/powołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które, jak z powyższego wynika, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taki stan rzeczy skutkuje w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wadliwością w/w decyzji. Z tych też względów Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji, a w pkt 2 sentencji stosownie do art. 152 cyt. ustawy.