Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 887/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 2 pkt 2 i 3, art. 131 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1095/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 16 listopada 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1095/16 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2015 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z [...] września 2009 r. B. Sp. z o.o. w K. (dalej: uczestnik, uprawniony) zwróciła się do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy "Wielka Kumulacja" dla oznaczenia towarów z klas: 9, 16, 35, 38, 41 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (dalej: klasyfikacja nicejska).

Decyzją z [...] listopada 2010 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz uczestnika prawa ochronnego na słowny znak towarowy WIELKA KUMULACJA nr [...].

Pismem z [...] stycznia 2014 r. A. Sp. z o. o. w Warszawie (obecnie: A. Sp. z o. o.; dalej: wnioskodawca, skarżąca) wniosła o unieważnienie prawa ochronnego na wyżej opisany znak towarowy w części dotyczącej usług zawartych w klasach: 38 oraz 41 klasyfikacji nicejskiej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że uprawniony wystąpił przeciwko wnioskodawcy z pozwem o nakazanie zaniechania używania określenia "Wielka Kumulacja" na antenie stacji radiowej, na stronie internetowej, w akcji promocyjnej, a także w reklamach zamieszczanych w prasie, telewizji i sieci Internet. Wskazując na zarzut naruszenia art. 129 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.; w skrócie: p.w.p.) wnioskodawca podniósł, że hasło "Wielka Kumulacja" jest zwrotem opisowym, powszechnie używanym przy organizacji gier losowych, a także w języku potocznym dla określenia zjawiska znacznego łączenia (zsumowania) określonych zdarzeń. Wnioskodawca podał, że hasło "Wielka Kumulacja" wykorzystywał w organizowanych przez siebie loteriach od 2005 r. jako określenie skumulowanych wygranych bez względu na nazwę konkursu, i jako takie utrwaliło się ono w świadomości odbiorców i jest kojarzone z wnioskodawcą. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. wnioskodawca podniósł, że uprawniony uzyskał ochronę na sporny znak towarowy w celu zakazania używania tego hasła przez wnioskodawcę. Wnioskodawca przywołał treść art. 156 ust. 1 pkt 2 p.w.p. oraz podniósł, że próba rejestracji spornego oznaczenia jest dowodem złej wiary.

Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku w całości podnosząc, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego, sporny znak towarowy w żaden sposób nie wskazuje na rodzaj usług z klas 38 i 41 klasyfikacji nicejskiej, a ponadto, pomimo że sporny znak towarowy stanowi zestawienie dwóch słów posiadających odrębnie określone znaczenie w języku polskim, to ich połączenie w relacji do konkretnych towarów lub usług objętych ich rejestracją nie wskazuje na naruszenie przywołanych przez wnioskodawcę przepisów.

Zaskarżoną decyzją z 17 listopada 2015 r., po przeprowadzeniu postępowania spornego, Urząd Patentowy, działając na podstawie art. 164, art. 129 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 129 ust. 2 pkt 2, art. 129 ust. 2 pkt 3 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., oddalił wniosek o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy "Wielka Kumulacja".

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że nie podziela stanowiska o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem wskazanych przez wnioskodawcę przepisów. W ocenie organu wnioskodawca nie przedstawił dowodów, które potwierdziłyby, że oznaczenie "Wielka Kumulacja" weszło do języka potocznego lub było stosowane powszechnie przez różne podmioty (w branżach takich jak telekomunikacja, nauczanie, rozrywka, czy działalność sportowa i kulturalna, w ramach których świadczone są usługi, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak towarowy) w takim znaczeniu, na jakie wskazuje wnioskodawca, a tym samym, aby z tego powodu pozbawione było zdolności odróżniającej w odniesieniu do tych usług. Zdaniem Kolegium Orzekającego wnioskodawca nie wykazał, aby uprawniony świadomie zgłosił do ochrony oznaczenie, które nie ma zdolności odróżniającej. Także okoliczność, że wnioskodawca używał wcześniej oznaczenia "Wielka Kumulacja", o czym uprawniony wiedział lub mógł się z łatwością dowiedzieć, nie świadczy o złej wierze uprawnionego, bowiem wiedza o używaniu danego oznaczenia przez innego przedsiębiorcę nie wystarcza do postawienia zarzutu zgłoszenia znaku w złej wierze. Organ wskazał również, że nie uwzględnił wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków wskazanych osób na okoliczność używania przez wnioskodawcę oznaczenia "Wielka Kumulacja", z uwzględnieniem czasu, zakresu i sposobu takiego użycia, gdyż okoliczności te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, a samo używanie oznaczenia nie było kwestionowane przez stronę przeciwną.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wnioskodawca wniósł skargę, zarzucając decyzji naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 oraz art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.

Dz. U. z 2017 r. poz.1257; w skrócie: k.p.a.), art. 129 ust. 2 pkt 2 i 3 p.w.p. oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów ze świadków (wnioskowanych w treści skargi) oraz zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, w skrócie: p.p.s.a.) oddalił skargę i stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 164 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może zostać unieważnione w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, dlatego, w pierwszej kolejności, należało rozważyć, czy wnioskodawca miał interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawna ochronnego na sporny znak. WSA przypomniał, że w ustawie Prawo własności przemysłowej brak jest definicji interesu prawnego i dlatego w postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy znajduje zastosowanie art. 28 k.p.a., zgodnie z którym, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W ocenie Sądu, konkurent ma interes prawny w żądaniu wygaszenia prawa ochronnego na identyczny, co zarejestrowany dla niego, znak towarowy, jeżeli dysponujący prawem ochronnym do takiego identycznego znaku jakimkolwiek skierowanym na zewnątrz działaniem będzie domagał się zaprzestania jego używania lub będzie zaprzeczał posiadanemu prawu.

Zdaniem Sądu, istota sprawy sprowadza się do oceny, czy sporny znak "Wielka Kumulacja" posiada na tyle dostateczne znamiona odróżniające w obrocie, że nie jest oznaczeniem opisowym, uniemożliwiającym pełnienie dystynktywnej funkcji przez znak towarowy. WSA wskazał, że zgodnie z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. Są to więc znaki wyłącznie opisowe, których bezpośrednią i jedyną funkcją jest przekazywanie informacji o towarze, a nie o jego pochodzeniu. Jak słusznie zauważył organ, pomimo zdefiniowania spornego oznaczenia jako "opisowe określenie mechanizmu loterii opartej na wielkiej kumulacji niewygranych w poprzednich rundach nagród", wnioskodawca bez bliższego uzasadnienia kwestionuje zdolność odróżniającą spornego znaku towarowego. Wnioskodawca powołał się wprawdzie na ogólne znaczenie wyrazu "kumulacja", jednak nie uzasadnił, w czym przejawiałoby się bezpośrednie odwołanie się treści tego wyrazu do cech usług objętych żądaniem unieważnienia prawa ochronnego. W ocenie Sądu, słusznie organ uznał, że nie może być ono uznane za opisowe w odniesieniu do usług z klasy 38 i 41, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak towarowy.

W ocenie Sądu Urząd Patentowy prawidłowo również przyjął, że nie doszło do naruszenia art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p. stwierdzając, że bez znaczenia dla oceny zdolności odróżniającej oznaczenia chronionego dla danego towaru lub usługi jest to, że wyrazy tworzące znak towarowy zaczerpnięte zostały z języka polskiego i nie tworzą szczególnie fantazyjnego przekazu komunikującego pochodzenie towaru/usługi. Zdaniem Sądu powołanie się przez wnioskodawcę na stwierdzenie Sądu Apelacyjnego zawarte w postanowieniu z [...] października 2010 r. (sygn. akt I [...] [...]), że "określenie «Wielka Kumulacja» jest powszechnie używane w grach losowych jako wyjaśnienie sposobu powiększania puli nagród o nagrody niewygrane" (karta 101) jest niewystarczające. Zgłoszone przez wnioskodawcę dowody – materiały sprzed daty zgłoszenia spornego znaku do ochrony – w ocenie Sądu nie potwierdzają, aby oznaczenie to weszło do języka potocznego lub było stosowane powszechnie przez różne podmioty, w takim znaczeniu, na jakie wskazuje wnioskodawca, a tym samym, aby z tego powodu pozbawione było zdolności odróżniającej w odniesieniu do tych usług.

Zdaniem WSA, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., który stanowi, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze. Wnioskodawca nie wykazał, że uprawniony dokonując zgłoszenia spornego znaku do ochrony działał w złej wierze. Sam fakt, że wnioskodawca używał wcześniej oznaczenia "Wielka Kumulacja" nie świadczy o złej wierze uprawnionego. Zarzut ten musi zostać poparty dodatkowymi okolicznościami wskazującymi na nieuczciwość zgłaszającego, a za taką okoliczność nie można uznać wystąpienia przez uprawnionego z powództwem przeciw wnioskodawcy. WSA zgodził się z organem, że fakt, iż właściciel znaku żąda od innych podmiotów zaprzestania używania chronionego prawem wyłącznym oznaczenia, nie jest przejawem złej wiary.

W ocenie Sądu również pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca domagała się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania przed NSA, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

a) art. 129 ust. 2 pkt 2 i 3 p.w.p. (obecnie art. 1291 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 p.w.p.) i przyjęcie przez WSA, iż znak towarowy "Wielka Kumulacja" posiada dostateczne znamiona odróżniające i nie jest oznaczeniem opisowym, a ponadto znak ten nie jest powszechnie używany przez inne podmioty, podczas gdy oznaczenie "Wielka Kumulacja" nie jest nazwą identyfikacyjną i nie przekazuje informacji, która jednoznacznie wskazywałaby na jego pochodzenie od B. Sp. z o.o., gdyż jest zwrotem opisowym, powszechnie używanym przy organizacji konkursów i gier losowych, jak również w języku potocznym dla określenia zjawiska znacznego połączenia (zsumowania) wygranych i wobec tego nie może zostać zarejestrowany jako chroniony prawem ze względu na ochronę interesu konkurentów, co w konsekwencji prowadzi do konstatacji, iż wbrew ustaleniom WSA w przedmiotowej sprawie wystąpiły bezwzględne przeszkody udzielenia prawa ochronnego poprzez ziszczenie się przesłanek wskazanych w przepisie art. 129 ust. 2 pkt 2 i 3 p.w.p. (obecnie art. 1291 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 p.w.p.),

b) art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. (obecnie art. 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p.) i przyjęcie przez WSA, że skarżąca nie spełniła przesłanek określonych w wyżej wymienionym przepisie, podczas gdy używanie oznaczenia "Wielka Kumulacja" przez skarżącą przed 14 września 2009 r., jak i pozostałe zdarzenia towarzyszące zgłoszeniu przedmiotowego znaku towarowego, w tym w szczególności fakt wystąpienia z powództwem przez B. Sp. z o.o., w sytuacji gdy nie była ona podmiotem uprawnionym do dochodzenia roszczeń oraz wniesieniem pozwu bezpośrednio po zgłoszeniu znaku towarowego, bez wcześniejszej możliwości odniesienia się skarżącej do listu przedprocesowego w sposób oczywisty świadczą o tym, iż owo zgłoszenie nastąpiło w innym celu niż jego ochrona i było działaniem w złej wierze, co wypełnia dyspozycję przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. (obecnie art. 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p.);

2) naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieustalenie przez WSA, że organ nie przeprowadził wszechstronnego postępowania dowodowego w postaci przesłuchania świadków, powołanych m.in. na okoliczność ustalenia opisowego charakteru spornego oznaczenia, złej wiary uprawnionego oraz faktu uprzedniego używania i stosowania znaku towarowego "Wielka Kumulacja" przez skarżącą, co w efekcie skutkowało oddaleniem skargi,

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiające się w braku wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i pominięcia m.in. okoliczności dotyczących wniesionego przez uprawnionego pozwu wobec skarżącej, zwłaszcza w kontekście sekwencji czasowych w jakich miały miejsce poszczególne zdarzenia, jak również konsekwencji związanych z nieprzeprowadzeniem dowodów z zeznań świadków, co doprowadziło do wadliwego ustalenia podstawy rozstrzygnięcia, w tym w szczególności błędnego uznania, iż znak towarowy ma zdolność odróżniającą i w efekcie zdolność rejestracyjną, w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca zła wiara uprawnionego. Takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wskazuje, że WSA w Warszawie pominął podczas rozpoznawania sprawy niektóre z podniesionych w skardze okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, a gdyby okoliczności te nie zostały pominięte, rozstrzygnięcie w sprawie mogłoby być odmienne,

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiające się w braku wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skarżącej m.in. dotyczących niewyjaśnienia powodów przyjęcia, iż usługi organizowania konkursów edukacyjnych lub rozrywkowych, usług organizowania zabaw, czy też usług organizowania rozrywki internetowej, radiowej i telewizyjnej nie obejmują konkursów loteryjnych i loterii, podczas gdy zdaniem skarżącej nieuregulowane prawnie pojęcie "konkursów edukacyjnych i rozrywkowych" odnosić się może również do szerokiej kategorii konkursów rozrywkowych, jak również braku wystarczającego uzasadnienia, iż określenie "Wielka Kumulacja" jest ograniczone tylko i wyłącznie do loterii w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wskazuje, że WSA w Warszawie pominął podczas rozpoznawania sprawy niektóre z podniesionych w skardze okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, a gdyby okoliczności te nie zostały pominięte, rozstrzygnięcie w sprawie mogłoby być odmienne,

d) art. 106 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a i art. 77 § 4 k.p.a. poprzez zaniechanie stwierdzenia przez WSA, że organ nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i nie rozpatrzył go w sposób wszechstronny, a także pominął wiedzę notoryjną, co w konsekwencji doprowadziło organ do konkluzji, że oznaczenie "Wielka Kumulacja" nie jest potocznym sformułowaniem pozbawionym zdolności rejestracyjnej, podczas gdy oznaczenie "Wielka Kumulacja" jest zwrotem opisowym, od wielu lat powszechnie używanym w obrocie przez różne podmioty przy organizacji gier losowych, jak również w języku potocznym dla określenia zjawiska znacznego połączenia (zsumowania) wygranych, co wynika z wiedzy notoryjnej, a zatem zaniechanie stwierdzenia, że sporne oznaczenie nie posiada cech pozwalających zindywidualizować daną usługę na rynku i w konsekwencji nie może być zarejestrowane znak towarowy, co miało wpływ na wynik postępowania bowiem doprowadziło organ i WSA do odmiennych konkluzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania (uprawniony ze znaku) domagał się oddalenia jej w całości.

Organ nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarzuty w niej zawarte nie są trafne i nie mogły podważyć prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do poszczególnych zarzutów procesowych podniesionych w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że zasadnie Sąd I instancji nie dostrzegł w zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego uchybień w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności ewentualnego naruszenia przepisów art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 k.p.a., gdyż przede wszystkim postępowanie sporne przed Urzędem Patentowym ma charakter kontradyktoryjny i jest prowadzone w oparciu o przepisy p.w.p., a tylko w ograniczonym zakresie mają zastosowanie w tym postępowaniu przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Do obowiązku organu nie należy samodzielne zbieranie materiału dowodowego z uwagi na kontradyktoryjność, zaś ciężar dowodów spoczywa na stronie podnoszącej zarzuty.

Dlatego też zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 4 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków wskazanych przez wnioskodawcę na okoliczności zdolności odróżniającej przedmiotowego znaku towarowego w odniesieniu do grup towarów i usług określonych w decyzji o rejestracji tegoż znaku na rzecz uczestnika nie mogły być uwzględnione w zaskarżonym wyroku, tym bardziej, że strona skarżąca nie wykazała, że ewentualne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Organ w kwestionowanej przez skarżącą spółkę decyzji przeprowadził analizę całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, odnosząc się jednocześnie do wniosków dowodowych, których nie uwzględnił, a swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnił swoje stanowisko w zakresie nieuznania zarzutów procesowych strony skarżącej, wprawdzie nie uczynił tego w sposób bardzo szeroki, ale na tyle wystarczający, aby było możliwe prześledzenie rozumowania Sądu I instancji, jak i powody zaakceptowania ustaleń stanu faktycznego w zaskarżonej decyzji.

Jeśli Sąd I instancji powołując się na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia [...] października 2010 r. sygn. I [...][...] stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił dowodów, które potwierdziłyby, że oznaczenie "Wielka Kumulacja" weszło do języka potocznego lub było zwyczajowo używane w praktyce przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego w odniesieniu do usług z kl. 38 i 41, do których przeznaczony jest sporny znak towarowy, to zasadnie nie uznał braku zdolności odróżniającej przedmiotowego oznaczenia.

Zaskarżony wyrok zawiera pełną ocenę postępowania dowodowego, przeprowadzonego przez organ w niniejszej sprawie i nie nasuwa zastrzeżeń co do zgodności jej z przepisami art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 141 § 4 p.p.s.a.

Szczególnie należy podkreślić, że Sąd I instancji odniósł się również do stanowiska organu dotyczącego poszczególnych wniosków dowodowych, w tym również wniosku o przesłuchanie świadków na wskazane w piśmie procesowym okoliczności.

Skoro organ uznał, że powyższe wnioski dowodowe nie przyczynią się do ustalenia stanu faktycznego w zakresie podstawy żądania strony o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego wskazanej we wniosku i swoje stanowisko należycie uzasadnił, to zasadnie Sąd I instancji nie dostrzegł w tym naruszenia przepisów postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.

Konkludując rozważania na temat zarzutów procesowych podnoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że przyjęty w zaskarżonym wyroku ustalony przez organ – Urząd Patentowy stan faktyczny jest prawidłowy i nie zawiera uchybień, które mogłyby prowadzić do jego podważenia.

W sytuacji ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w zakresie zgłoszenia przedmiotowego znaku towarowego słownego "Wielka Kumulacja" w klasach 38 i 41 i zarejestrowania tego znaku przez Urząd Patentowy, gdyż nie było w tym przypadku bezwzględnych i względnych przesłanek odmowy udzielenia prawa ochronnego, należało szczegółowo odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, a konkretnie art. 129 ust. 2 pkt 2 i 3 p.w.p. (obecnie art. 1291 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 p.w.p.) oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. (obecnie art. 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p.).

Zasadniczy zarzut naruszenia prawa materialnego błędnej wykładni art. 1291 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 p.w.p., tj. braku zdolności odróżniającej przedmiotowego znaku z uwagi na oznaczenie opisowe względem organizacji konkursów i gier losowych, może odnosić się jedynie do tego rodzaju konkursów, ale już zupełnie brak jest argumentacji co do charakteru oznaczenia "Wielka Kumulacja", co do wszystkich pozostałych towarów i usług wymienionych w klasach 38 i 41.

Sąd I instancji zauważył, że usługi objęte żądaniem unieważnienia nie zawierają usług loterii.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera obszerną argumentację przemawiającą za stwierdzeniem zdolności odróżniającej przedmiotowego znaku towarowego "Wielka Kumulacja" względem towaru i usług wymienionych w klasach 38 i 41, szczegółowo przytoczonych zarówno w uzasadnieniu decyzji, jak i w zaskarżonym wyroku.

Zarzuty w zakresie charakteru oznaczenia opisowego względem jedynej kategorii usług loterii i konkursów z uwagi na skojarzenie słowa kumulacji z mnożeniem nagród w konkursach okazały się niewystarczające, aby tę zdolność odróżniającą zakwestionować w określonych klasach zawierających szereg różnorodnych towarów i usług niezwiązanych z tego rodzaju loteriami.

Pojęcie oznaczenia opisowego, które nie może być zarejestrowane jako znak towarowy z uwagi na brak przesłanek zdolności odróżniającej przewidzianych w przepisie art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., należy rozumieć jako cechy aktualnej, konkretnej i bezpośredniej opisowości.

Aktualność oznaczeń winna podlegać ocenie obiektywnej i sprowadzać się do ustalenia, czy z punktu widzenia aktualnych warunków rynku oznaczenie jest przydatne do opisu towaru i jako takie powinno być powszechnie dostępne.

Ponadto takie oznaczenie opisowe musi się składać wyłącznie z elementów opisowych odnoszących się do danego towaru lub usługi służących celom opisowym, a więc przekazywać wiedzę o jakiś cechach produktu.

Całość rozważań Sądu I instancji w zakresie wykładni przepisu art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a w szczególności argumentacja przeciwko spełnieniu negatywnej przesłanki braku zdolności odróżniającej przedmiotowego znaku towarowego słownego "Wielka Kumulacja" z uwagi na charakter oznaczenia opisowego tego znaku względem jednej kategorii usług – konkursów gier losowych w loterii zasługuje na akceptację, gdyż oparta została na dotychczasowym dorobku orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz TSUE.

Nie można podzielić również zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., które wg Sądu I instancji nie nastąpiło, gdyż wnioskodawca nie wykazał, że uprawniony dokonując zgłoszenia przedmiotowego znaku do ochrony działał w złej wierze.

Sam fakt, że wnioskodawca używał wcześniej oznaczenia "Wielka Kumulacja" nie świadczy o złej wierze uprawnionego. Orzecznictwo sądów administracyjnych już od dawna nie uznaje, że sama wiedza o używaniu danego oznaczenia przez konkurencyjnego przedsiębiorcę nie wystarcza do postawienia zarzutu zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze. Zarzut ten powinien być poparty dodatkowymi argumentami na okoliczność nieuczciwości zgłaszającego do ochrony znak towarowy.

Okoliczność, że uprawniony z rejestracji znaku towarowego wystąpi na drogę sądową przeciwko używającym tego oznaczenia jako znaku towarowego, nie mogła być uznana za przejaw złej wiary i spełnienie przesłanki z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a.