Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 40/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
658
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 19 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na bezczynność Burmistrza Gminy B. w przedmiocie rozpoznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

K.K. (dalej Skarżąca/Strona) wniosła w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Burmistrza Gminy B. w przedmiocie rozpoznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy B. wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, względnie o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że wniesienie skargi na bezczynność Burmistrza Gminy B. jako wierzyciela jest niedopuszczalne, skoro nie ma możliwości wnoszenia skargi na pisemne stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Burmistrz dodał, że sprawa będąca przedmiotem skargi została zakończona ostatecznym postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2016 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, którego Skarżąca nie zaskarżyła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Podstawowym warunkiem dopuszczalności skargi jest to, aby sprawa podlegała właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie i powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.).

Zakres spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. W tym miejscu wskazać należy, że art. 3 § 2 P.p.s.a. został znowelizowany ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. Jedną z wprowadzonych nowelizacją zmian było wyłączenie spod właściwości sądów administracyjnych możliwości kontroli postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.).

Z kolei skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (podobnie B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., 2007, s. 378).

Wyłączenie spod właściwości sądów administracyjnych, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. dotyczy zatem nie tylko działania organu (postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu), ale także bezczynności lub przewlekłości postępowania organu w tych dwóch kwestiach (postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2016 r., II GSK 2962/16).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.

Sąd zauważa, że wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w postanowieniu z dnia [...] lipca 2017 r. błędnie pouczyło Stronę o prawie zaskarżenia bezczynności Burmistrza Gminy B. w zakresie rozpoznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym do sądu administracyjnego, jednak zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi nie tworzy prawa do skargi. O właściwości sądu administracyjnego przesądzają bowiem przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne obowiązujące w dniu rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. Właściwości sądu administracyjnego nie można wyprowadzić z wadliwego pouczenia organu administracji publicznej lub pouczenia, które w dniu wydania zaskarżonego aktu było prawidłowe, ale w wyniku zmiany przepisów prawa utraciło swoją aktualność (postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 228/16 oraz postanowienie z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 314/16, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1761/15).

Brak kognicji sądów administracyjnych w niniejszej sprawie skutkować musi odrzuceniem wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli zainicjowana tą skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.