Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2488/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] września 2019 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] E. L. (dalej jako "wnioskodawca" lub "strona") złożył do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (dalej jako "Dyrektor AMW" lub "organ I instancji") wniosek z [...] lipca 2019 r. o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Do wniosku załączył dokumenty, z których wynika, że jest żołnierzem w służbie kontraktowej, który na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z [...] maja 2019 r. został wyznaczony na stanowisko służbowe w Jednostce Wojskowej [...] w [...] oraz że będąc funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa (uprzednio Biuro Ochrony Rządu) w 2017 r. otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z lokalu w wysokości 80 827,72 zł.

Dyrektor AMW decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] odmówił wnioskodawcy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, wskazując jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia art. 24 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 6 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2356 z poźn. zm.), dalej jako "ustawa o zakwaterowaniu".

Strona wniosła w ustawowym terminie odwołanie wskazując, że nie zgadza się

z treścią ww. rozstrzygnięcia bowiem został naruszony art. 21 ust. 6 ustawy

o zakwaterowaniu.

Prezes Agencji Mienia Wojskowego (dalej jako "Prezes AMW" lub "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania wnioskodawcy, decyzją z [...] września 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z poźn. zm.) dalej jako "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając ww. rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał na treść art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu, zgodnie z którym żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do [...] czerwca 2004 r.

Świadczenie to, zgodnie z art. 24 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do [...] czerwca 2004 r., było obok podstawowego - przydziału kwatery - drugą z form realizacji prawa do kwatery żołnierza zawodowego. Żołnierz zawodowy mógł otrzymać przydział kwatery albo ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery.

Zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2004 r., wysokość ekwiwalentu pieniężnego wynosiła 3% wartości przysługującej kwatery za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość uposażenia według stopnia wojskowego. Wartość przysługującej kwatery stanowiła iloczyn maksymalnej powierzchni mieszkalnej należnej osobie uprawnionej do kwatery w dniu przyznania ekwiwalentu, wskaźnika 1,66 i ceny 1 m2 powierzchni użytkowej kwatery.

Nadto wskazano, że zgodnie z art. 76 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), prawo do uposażenia powstawało z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia zawodowej służby wojskowej, wysokość ekwiwalentu pieniężnego wynosiła 3% wartości kwatery za każdy rok liczony od rozpoczęcia pełnienia tej służby, zaliczany do wysługi lat, z ograniczeniem, o którym mowa w art. 47 ust. 2 (nie mniej niż 65% i nie więcej niż 80%). Cena 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu ustalana była według średnich cen rynkowych zakupu lokalu mieszkalnego w danym garnizonie w dniu przyznania ekwiwalentu.

Organ odniósł powyższe do art. 83 ust. 2 ustawy z 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2017 r. poz. 985), który stanowił podstawę wypłaty wnioskodawcy ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, stwierdzając, że ww. rozwiązania prawne były identyczne. Prawo do lokalu funkcjonariusza BOR (obecnie SOP) podlegało realizacji również przez przydział lokalu albo wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z lokalu. Ekwiwalent pieniężny był wypłacany na podstawie umowy zawartej między Szefem BOR, a osobą uprawnioną. Wysokość ekwiwalentu pieniężnego wynosiła również 3% wartości przysługującego lokalu, za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość uposażenia według posiadanego stopnia. Wartość przysługującego lokalu stanowił iloczyn maksymalnej powierzchni mieszkalnej należnej osobie uprawnionej do lokalu w dniu przyznania ekwiwalentu wskaźnika 1,66 i ceny 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu. Wysokość ekwiwalentu nie mogła być niższa niż 65%

i wyższa niż 80% wartości przysługującego lokalu. Cena 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu ustalana była według średnich cen rynkowych zakupu lokalu mieszkalnego

w miejscu pełnienia służby w dniu przyznania ekwiwalentu. Określone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji warunki i tryb przyznawania ekwiwalentu,

w rozporządzeniu z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie ekwiwalentu pieniężnego

w zamian za rezygnację z lokalu mieszkalnego dla funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 108, poz. 955 z poźn. zm.) były również tożsame z warunkami określonymi przez Ministra Obrony Narodowej w rozporządzeniu z [...] lipca 2003 r.

w sprawie szczegółowych warunków i trybu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (Dz. U. z 2003 r. Nr 129 poz. 1183).

Analiza przedstawionych wyżej przepisów doprowadziła organ odwoławczy do konstatacji, że - po pierwsze - ustawodawca zagwarantował funkcjonariuszowi BOR

i żołnierzowi zawodowemu takie same uprawnienia związane z prawem do zakwaterowania (art. 76 ust. 1 ustawy o BOR i art. 24 ustawy o zakwaterowaniu

w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2004 r., a po tym dniu, reguły co do realizacji prawa do zakwaterowania pozostały niezmienne – zmieniło się jedynie nazewnictwo udzielanego żołnierzom, w formie finansowej, wsparcia w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych). Wypłata ekwiwalentu, w każdej z tych formacji mundurowych, była trwałą realizacją prawa do zakwaterowania i po jego otrzymaniu funkcjonariusz i żołnierz zawodowy nie mogli i nie mogą ponownie realizować tego prawa.

Po drugie, nie ulega wątpliwości, że uprawnienia dedykowane żołnierzom

i funkcjonariuszom oparte są na wspólnych założeniach systemowych. Rodzaj tych uprawnień służy bowiem temu samemu celowi – zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych – co zapewnia należyte wykonywanie obowiązków służbowych z zakresu obrony bezpieczeństwa i porządku Państwa. Zdaniem organu, przyjęcie, że w każdej z formacji mundurowych realizacja potrzeb mieszkaniowych winna następować odrębnie (czy to w formie rzeczowej, czy pieniężnej) byłoby sprzeczne z intencją ustawodawcy. Byłoby to także równoznaczne z uznaniem, że każdy podmiot, w tym również ten, który skorzystał z pomocy Państwa z racji pełnienia służby w innej niż Siły Zbrojne formacji mundurowej, będzie mógł, w przypadku powołania do zawodowej służby wojskowej, kolejny raz otrzymać pomoc Państwa w celu zaspokojenia tych samych potrzeb, tj. potrzeb mieszkaniowych.

Po trzecie, zarówno wydatki związane z wypłatą ekwiwalentu funkcjonariuszowi BOR, jak i ekwiwalent wypłacany żołnierzowi, były pokrywane z budżetu państwa

w części dotyczącej właściwych ministerstw, jako dotacje celowe na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych uprawnionych do tego osób (art. 10 ustawy o BOR i art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2004 r.).

Prezes AMW zauważył, że skoro wnioskodawca, jako funkcjonariusz BOR, skorzystał z pomocy Państwa w formie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego, który jest równorzędny świadczeniu, o jakim mowa w art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu, to ponowna realizacja prawa do zakwaterowania byłaby nadużyciem pomocy - ze środków budżetu Państwa - na ten sam cel.

Zdaniem organu, kategoryczny sposób sformułowania w art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu "nie przysługuje prawo do zakwaterowania" oraz ogólne określenie negatywnych przesłanek realizacji prawa do zakwaterowania, z uwzględnieniem celowościowej i systemowej interpretacji ww. przepisów dotyczących prawa do zakwaterowania żołnierzy zawodowych pozwala na stwierdzenie, że tak wyjątkowe prawo, jak prawo do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych żołnierza (rodziny żołnierza), można wykorzystać tylko jeden raz. Zamierzeniem ustawodawcy, wyrażonym w art. 21 ust. 6 ww. ustawy, było bowiem wyłączenie z powyższego uprawnienia osób, które już skorzystały z pomocy Państwa (ze środków publicznych) na cele mieszkalne.

Organ odwoławczy nie zgodził się z poglądem wnioskodawcy, że z ustawy

o zakwaterowaniu nie wynika negatywna przesłanka realizacji prawa do zakwaterowania w sytuacji otrzymania pomocy finansowej ze środków Skarbu Państwa – więcej niż raz w życiu. Faktycznie taki zakaz nie jest wyrażony wprost, jednak wynika to z sensu przepisów obowiązujących wcześniej i obecnie, i to zarówno z ustawy o zakwaterowaniu, jak i ustawy o BOR.

Prezes AMW dodatkowo wskazał, że odmowa przydziału wnioskodawcy kwatery lub innego lokalu mieszkalnego ma oparcie w art. 7a § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sytuacjach wątpliwości prawnych nie można orzec na korzyść strony wówczas, gdy wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa,

a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego oraz

w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych. Organ odwoławczy stwierdził, że ważnym interesem publicznym, w tym interesem Państwa, jest solidarność społeczna w celu pomocy w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych, jako podstawowych. Udzielenie jednakże pomocy w zabezpieczeniu tych potrzeb przez Państwo dwukrotnie, jest zaprzeczeniem interesu Państwa. Naruszenie interesu publicznego, to przyznanie jednej osobie z tego samego tytułu pomocy dwukrotnie,

a przez to brak środków na pomoc innym, którzy jej nie otrzymali, a również potrzebują wsparcia w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych.

Wnioskodawca (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa AMW z [...] września 2019 r., zarzucając jej naruszenie:

1) przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.

- art. 6 k.p.a. przez jego niezastosowanie i podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie domniemanej podstawy prawnej, co narusza zasadę praworządności;

- art. 7 k.p.a. i art. 81a k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i podjęcie decyzji na niekorzyść strony po wyimaginowaniu wątpliwości i przedstawieniu ich, jako istotnych interesów Państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego, co narusza zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony odmowę przyznania lokalu na podstawie przesłanek, które nie zostały określone przez przepisy powszechnie obowiązujące;

2) prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 6 ustawy zakwaterowaniu, przez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której ustalony

w sprawie stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie skonstruowanej normy prawnej, tj., że organ pomimo tego, że powołany przepis jest jasny i precyzyjny, zawiera jasne kryteria przyznawania prawa oraz zawiera zamknięty katalog i stanowi enumeratywne wyliczenie przesłanek na podstawie których organ może odmówić przyznania prawa do zakwaterowania – odmawia tego prawa, powołując się na pozaustawowe przesłanki uzasadniając argumentami, które mogą de lege ferenda stanowić projekt założeń do nowelizacji ustawy, a nie uzasadniać odmowę prawa w obowiązującym stanie prawnym.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezes AMW wniósł o oddalenie skargi.

Organ odwoławczy zauważył, że przepisy dotyczące zakwaterowania żołnierzy

i funkcjonariuszy innych służb mundurowych znajdują się niemal we wszystkich ustawach pragmatycznych, dotyczących poszczególnych rodzajów służb. Wskazał, że ustawa o zakwaterowaniu przewiduje:

1. zakwaterowanie doraźne - w czasie pełnienia służby (lokal mieszkalny - kwatera - art. 21 ust. 1-5; świadczenie mieszkaniowe - art. 48d; miejsce internatowe - kwatera internatowa art. 51; wspólne kwatery stałe - art. 7 ust. 2) oraz

2. docelową pomoc państwa w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych

(w formie finansowej - odprawa mieszkaniowa - art. 23 i art. 47 ustawy

o zakwaterowaniu; w formie rzeczowej - nabycie lokalu z bonifikatą - art. 76-86 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego). Przy czym zwrócił uwagę, że przepisy dotyczące zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych żołnierzy poprzez nabycie lokalu z bonifikatą są wspólne dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy służb mundurowych podległych MSWiA - art. 87 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego, przedtem art. 84a ustawy

o zakwaterowaniu.

Prezes AMW podniósł, że co prawda forma finansowa dla funkcjonariuszy BOR została odrębnie uregulowana, niemniej dla pozostałych funkcjonariuszy podległych MSWiA przepisy o ekwiwalentach pieniężnych za rezygnację z kwatery oparte były

o zasady określone ustawą o zakwaterowaniu – rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków

i trybu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery Dz. U.

z 2003 r., Nr 141, poz. 1375).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2019 r. poz. 2325); dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości.

Prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane na jego wniosek w jednej z następujących form (art. 21 ust. 2):

1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego;

2) przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej;

3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

Przy czym: żołnierz służby stałej ma prawo wyboru jednej z trzech form zakwaterowania (art. 21 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu), natomiast żołnierzowi służby kontraktowej

w pierwszej kolejności prawo do zakwaterowania realizowane jest w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego (art. 21 ust. 4). Dopiero w przypadku braku możliwości przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, żołnierz służby kontraktowej ma prawo wyboru skorzystania z jednej z dwóch pozostałych form zakwaterowania, tj. przydziału miejsca w internacie lub kwaterze internatowej albo wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, na wniosek żołnierza zawodowego poświadczony przez dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę wojskową, dyrektor oddziału regionalnego właściwy dla garnizonu, w którym żołnierz pełni służbę wojskową, wydaje decyzję o przydziale kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Prawo do zakwaterowania poprzez przydział kwatery lokalu mieszkalnego może zostać zrealizowane w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości.

Żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek (art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu):

1. otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r.;

2. otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą albo zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r.;

3. nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia;

4. nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia;

5. otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r.

o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. poz. 19 oraz z 1994 r. poz. 36);

6. nabył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego od Agencji.

W przedmiotowej sprawie skarżący w 2017 r., jako funkcjonariusz BOR, otrzymał w zamian za rezygnację z kwatery ekwiwalent pieniężny wypłacony na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2017 r. poz. 985). Nie ulega zatem wątpliwości, że wypłacając skarżącemu ekwiwalent pieniężny

w kwocie 80.827,72 zł., Państwo udzieliło mu pomocy w zamian za realizację prawa do kwatery. Choć w dacie nabycia tego świadczenia skarżący nie pełnił zawodowej służby wojskowej, to okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na ocenę kontrolowanej decyzji. Decydujące znaczenie ma - zgodnie z treścią art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy

o zakwaterowaniu – sam fakt otrzymania ekwiwalentu pieniężnego. Samo nabycie tego świadczenia, skutkuje tym, że organ nie może pozytywnie rozpatrzyć wniosku żołnierza o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Tym samym organy obu instancji prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka negatywna, określona w art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu, ponieważ przepis ten znajduje zastosowanie w każdej sytuacji, w której z pomocą Państwa zrealizowane zostało prawo do kwatery.

Ustawodawca w art. 21 ustawy o zakwaterowaniu określił zarówno sposoby realizacji prawa żołnierza zawodowego do zakwaterowania, jak i przesłanki negatywne, których spełnienie wyłącza dopuszczalność realizacji tego prawa, zarówno w formie przydziału kwatery, jak i w formie zastępczej, w tym wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Kategoryczny jednak sposób sformułowania w art. 21 ust. 6 ustawy

o zakwaterowaniu "nie przysługuje prawo do zakwaterowania" oraz ogólne określenie negatywnych przesłanek realizacji prawa do zakwaterowania, z uwzględnieniem celowościowej i systemowej interpretacji przepisów, dotyczących prawa do zakwaterowania żołnierzy zawodowych, pozwala na wniosek, że takie wyjątkowe prawo, jak prawo do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, może zostać wykorzystane tylko jeden raz. Zamierzeniem ustawodawcy, wyrażonym w art. 21 ust. 6 ww. ustawy, było bowiem wyłączenie z powyższego uprawnienia osób, które już skorzystały

z pomocy Państwa (ze środków publicznych) na cele mieszkalne.

Sąd nie znalazł podstaw, by za zasadne uznać zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przez organy Agencji Mienia Wojskowego w toku prowadzonego postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z [...] września 2019 r., przepisów procesowych oraz przepisów ustawy o zakwaterowaniu w stopniu wpływającym na wydane rozstrzygnięcie. Organy orzekające w sprawie nie uchybiły kodeksowym zasadom ogólnym (art. 6, art. 7 i art. 81a k.p.a.), ponieważ w ramach rzetelnie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, kierując się potrzebą dokładnego wyjaśnienia istoty sprawy, zebrały cały materiał dowodowy i go wszechstronnie oceniły, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, które - zdaniem Sądu - spełnia wymagania przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd, w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie, podziela dokonaną przez Prezesa AMW wykładnię, mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o zakwaterowaniu.

Nie do zaakceptowania jest stanowisko skarżącego, że w przypadku powołania do zawodowej służby wojskowej, możliwe jest otrzymanie pomocy Państwa w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w formie przydziału kwatery, niezależnie od wcześniej już uzyskanej pomocy w formie ekwiwalentu pieniężnego, wypłaconego w zamian za rezygnację z kwatery w ramach pełnienia służby w innej, niż siły zbrojne, formacji mundurowej. Taka interpretacja przepisów art. 21 ust. 6 ustawy

o zakwaterowaniu stoi w sprzeczności z ich treścią oraz funkcją, jaką miały pełnić, czyli wykluczenia możliwości parokrotnego korzystania z pomocy Państwa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.