Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 351/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1769
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 13 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 października 2017 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej w skrócie jako: "k.p.a.") oraz art 14, art. 37 ust. 1, art. 107 ust. 4a w związku z art. 4 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1769) działający z upoważnienia Prezydenta Miasta G. Kierownik Centrum Pracy Socjalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. odmówił przyznania P. P. (zwanemu dalej: "wnioskodawcą", "stroną" albo "skarżącym") świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że w dniu 17 sierpnia 2017 r. na wniosek P. P. wszczęte zostało postępowanie w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego. Dalej organ wyjaśnił, że do dnia wydania decyzji nie został przeprowadzony z przyczyn dotyczących strony wywiad środowiskowy. P. P. odmówił bowiem podpisania kwestionariusza wywiadu z dnia 22 sierpnia 2017 r. z uwagi na rozbieżność pomiędzy deklarowanym przez stronę sposobem prowadzenia gospodarstwa domowego (samotnym), a okolicznościami które pojawiły się w trakcie wywiadu wskazującymi na prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego z matką S. P. (oświadczenie matki strony z dnia 22 sierpnia 2017 r.). Jednocześnie P. P. na piśmie oświadczył, że rezygnuje z ubiegania się o zasiłek stały ponieważ prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką. Ponadto wskazał, że wraz z matką utrzymują się z emerytury matki w kwocie 1.400 zł. Następnie pismem z dnia 5 września 2017 r. strona ponownie wniosła o przyznanie zasiłku stałego z pomocy społecznej. W złożonym wniosku P. P. wskazał, że jest bez dochodu, jest osobą samotnie gospodarującą i niezdolną do pracy z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. W związku z tym, pracownik socjalny w dniu 7 września 2017 r. ponownie przystąpił do czynności wywiadu środowiskowego. Czynność nie została zakończona z powodu odmowy podpisania przez stronę kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego. Przed wydaniem decyzji do strony zostały skierowane i skutecznie doręczone wezwania do przeprowadzenia czynności wywiadu środowiskowego odpowiednio w dniach 15 i 29 września 2017 r. Pomimo podjętych czynności oraz wskazanych wezwań wywiad środowiskowy nie został skutecznie przeprowadzony. Organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ustawy o pomocy społecznej osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Ponadto, w świetle art. 11 ust. 2 tej ustawy brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, obejmującym między innymi czynność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Z kolei zgodnie z art. 107 ust. 4a tej ustawy niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia.

Wobec braku możliwości ustalenia sytuacji strony i związanej z tym możliwości dokonania oceny zasadności złożonego wniosku należało wydać decyzję o odmowie przyznania żądanego świadczenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. P. wskazał, że w wydanej decyzji nie wyjaśniono właściwości miejscowej i rzeczowej Prezydenta Miasta G.. Decyzją z dnia 13 marca 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art.4, art. 11 ust. 2, art. 14, art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 37 ust. 1 oraz art. 107 ust. 4a i ust. 5 ustawy o pomocy społecznej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy wyjaśniając, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Jednakże strona, mimo skutecznego wezwania do udziału w czynnościach wywiadu środowiskowego - nie przystąpiła do wzięcia w nim udziału, poprzez odmowę złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym, jak też odmowę podpisania protokołu wywiadu środowiskowego. Niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Pracownik socjalny przeprowadzający rodzinny wywiad środowiskowy może domagać się od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Odmowa złożenia oświadczenia jest podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia.

W ocenie Kolegium decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu a zarzuty zawarte w odwołaniu są bezpodstawne i nie zasługują na uwzględnienie. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Kolegium podziela stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia. Odmowa przyznania pomocy w formie zasiłku stałego uzasadniona jest brakiem współdziałania strony z pracownikami pomocy społecznej jak również odmową złożenia oświadczenia o stanie majątkowym i dochodach.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. P. P. zarzucił niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Zdaniem skarżącego całe postępowanie od samego początku było nastawione na nieudzielenie mu pomocy.

Pracownikom organów pomocy społecznej skarżący zarzucił "mataczenie", "manipulowanie", "korupcje", brak dostatecznej wiedzy i znajomości przepisów prawa administracyjnego oraz regulacji zawartych w ustawie o pomocy społecznej. Wniósł o włączenie do sprawy prokuratora w celu zapewnienia aby postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z prawem bo wymaga tego ochrona praworządności,

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego dotychczasowego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości rzeczowej ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zakwestionowanego aktu. Sąd administracyjny nie ma przy tym podstaw prawnych aby oceniać rozstrzygnięcie organu administracji publicznej pod kątem jego słuszności, bądź też celowości. Nie rozpatruje również danej sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie.

Przedmiotem kontroli sądowej skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 13 marca 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 3 października 2017 r. (z którego upoważnienia działał Kierownik Centrum Pracy Socjalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G.), którą odmówiono wnioskodawcy przyznania świadczenia w postaci zasiłku stałego.

Dla dokonania oceny powyższych decyzji konieczne jest odwołanie się do zasad ogólnych zawartych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (zwanej dalej w skrócie "ustawą").

Stosownie do art. 2 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Nie ulega więc wątpliwości, że pomoc społeczna ma na celu jedynie wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.

Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 4 ustawy, osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Natomiast wobec braku zastosowania się przez korzystającego z pomocy społecznej do wskazanej wyżej powinności organ może odmówić udzielenia tejże pomocy. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, iż uniemożliwienie organowi prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez ustalenie rzeczywistej sytuacji materialnobytowej osoby ubiegającej się o świadczenie pomocy społecznej jest jedną z postaci braku współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej, w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

Wywiad środowiskowy jest nieodzownym elementem postępowania prowadzącego do wydania decyzji przyznającej lub odmawiającej przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Niemożność jego przeprowadzenia uniemożliwia organowi pomocowemu dokonania oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej, rodzinnej i bytowej osoby ubiegającej się o świadczenie. Ta obligatoryjna forma postępowania wyjaśniającego wymaga od strony szczególnej aktywności, bowiem z uwagi na charakter ustaleń odnoszących się do sfery ściśle osobistej, nie można jej zastąpić innymi środkami dowodowymi. Nie może budzić wątpliwości, że jedną z postaci odmowy współdziałania z pracownikiem socjalnym, w rozumieniu tego przepisu, jest uniemożliwienie mu przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 kwietnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 59/11; z dnia 17 listopada 2009 r.; sygn. akt I OSK 551/09; z dnia 2 października 2008 r.; sygn. akt I OSK 37/08; z dnia 19 marca 2009 r.; sygn. akt I OSK 561/08; z dnia 17 listopada 2009 r.; sygn. akt I OSK 554/09; z dnia 27 kwietnia 2010 r.; sygn. akt I OSK 84/10).

Z dniem 11 maja 2013 r. do ustawy o pomocy społecznej został dodany art. 107 ust. 4a. Zgodnie z tą regulacją niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy świadczący o tym, że skarżący odmówił pozytywnego współdziałania z organem pomocy społecznej w celu dokonania ustaleń faktycznych. Powyższe stanowi przesłankę uzasadniającą odmówienie przyznania skarżącemu pomocy finansowej w formie zasiłku stałego.

Ponadto, zgodnie z przepisem art. 107 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej pracownik socjalny przeprowadzający rodzinny wywiad środowiskowy może domagać się od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Odmowa złożenia oświadczenia jest podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia. Z brzmienia art. 107 ust. 5 ustawy wynika, że podmiot odmawiający złożenia oświadczenia ma możliwość jego złożenia, a brak współdziałania z organem przyznającym pomoc społeczną zmierza do utrudnienia działań mających na celu ustalenie jego sytuacji materialnej. Negatywną konsekwencją braku współdziałania ma być decyzja odmowna. Przepis ten zakłada jednak po stronie wnioskodawcy istnienie pewnego nasilenia złej woli lub niedbalstwa, które skutkują odmową złożenia oświadczenia (zob. w tej materii: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r.; sygn. akt I OSK 1777/10). Z powyższego wynika, że na osobie ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych, zgodnie z art. 4, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1, 4a, 5 i 5b ustawy o pomocy społecznej mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zatem żeby otrzymać pomoc społeczną, należy w tym kierunku powziąć pewne wysiłki. Zaś pierwszym wysiłkiem, jaki powinien uczynić ubiegający się o pomoc społeczną jest udzielenie organowi pomocy w ustaleniu sytuacji faktycznej.

Z sprawy przedstawionych Sądowi wynika, że w dniu, że w dniu 17 sierpnia 2018 r. skarżący złożył do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej. We wniosku wskazał, że jest bez dochodu, jest osobą samotnie gospodarującą i niezdolną do pracy z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności na czas określony do dnia 31 lipca 2020 r. W związku z powyższym wszczęto postępowanie. W dniu 22 sierpnia 2017 r. pracownik socjalny udał się do strony w celu przeprowadzania wywiadu środowiskowego. W czasie wizyty wyjaśniono stronie zasady udzielania świadczeń z pomocy społecznej, poinformowano o zasobach, możliwościach i uprawnieniach, oraz ustalono, iż występują rozbieżność pomiędzy deklarowanym przez stronę jednoosobowym prowadzeniem gospodarstwa domowego, a okolicznościami, które pojawiły się w trakcie wywiadu wskazującymi na prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego z matką - S. P. (oświadczenie skarżącego i jego matki z dnia 22 sierpnia 2017 r. iż wspólnie prowadzą z synem gospodarstwo domowe i utrzymują się z jej renty w wysokości 1.400 zł, w aktach administracyjnych sprawy - k. 16 i 17). Nie przedstawiono pracownikowi socjalnemu decyzji o wysokości świadczenia z ZUS, tłumacząc to "iż jest to zbyteczne". W związku z powyższym strona oraz jego matka - S. P. zostali zapoznani z treścią oświadczenia i poinformowani przez pracownika socjalnego o odpowiedzialności za składanie nieprawdziwych zeznań (w świetle art. 233 § 1 ustawy - Kodeks karny). Skarżący zrezygnował z wypełnienia i podpisania oświadczenia na przetwarzanie danych osobowych, oświadczenia o stanie majątkowym oraz z podpisania rodzinnego wywiadu środowiskowego. Następnie, zrezygnował z ubiegania się o wnioskowaną pomoc (zob.: oświadczanie strony z dnia 22 sierpnia 2017 r. w aktach administracyjnych sprawy k. - 18). W związku z ponownie wniesionym przez stronę w dniu 5 września 2017 r. żądaniem o te same świadczenie, opartym na tożsamych okolicznościach, pracownik socjalny w dniu 7 września 2017 r. ponownie przystąpił do czynności wywiadu środowiskowego. Czynność ta również nie została zakończona z powodu odmowy podpisania przez stronę kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego. Z akt sprawy wynika, że pracownik socjalny podejmował próby ustalenia ze skarżącym terminu przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. W tym celu przesłał mu pisemne wezwanie do przeprowadzenia czynności wywiadu środowiskowego odpowiednio w dniach 15 i 29 września 2017 r. Wezwania zostały skutecznie doręczone. Wszystkie te działania nie przyniosły rezultatu, pomimo, że skarżący został pouczony o skutkach braku przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego.

Bierność postawy skarżącego wobec przeprowadzenia omawianego wywiadu, jako kluczowego środka dowodowego dla oceny przyznania świadczeń z pomocy społecznej (zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej) została w ocenie Sadu prawidłowo oceniona przez organy orzekające, jako brak zgody na przeprowadzenie tego wywiadu. O ile bowiem organy orzekające zobowiązane są do wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, zgodnie z art. 7 k.p.a., o tyle na osobie ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej również spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych, zgodnie z art. 4, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1, 4a, 5 i 5b ustawy o pomocy społecznej, mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Brak zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego może przejawiać się nie tylko w jednoznacznym formułowaniu odmowy udziału w jego przeprowadzeniu, ale także w unikaniu ustalenia terminu jego przeprowadzenia.

W kontekście powyższego strona nie kwalifikowała się do przyznania zasiłku stałego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie na zawiniony przez skarżącego brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Oczywistym jest przy tym wskazanie, że organ pomocy społecznej nie może bazować tylko na informacjach zawartych we wniosku o pomoc społeczną skoro jest odpowiedzialny za prawidłowy i zgodny z ustawą o pomocy społecznej rozdział środków pochodzących z budżetu w zakresie świadczeń z pomocy społecznej. Brak współdziałania osoby ubiegającej się o świadczenie pochodzące z pieniędzy podatnika nie tylko uzasadnia, ale wręcz nakazuje wydanie decyzji odmownej. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zatem, żeby otrzymać pomoc społeczną, należy w tym kierunku powziąć pewne wysiłki, których w realiach sprawy nie stwierdzono.

Mając zaś na uwadze regulacje zawarte w art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1 i art. 112 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej jak i art. 17 pkt 1 k.p.a. nie można było zarzucić organom orzekającym w sprawie naruszenia przepisów o właściwości miejscowej i rzeczowej. Wniosek o przyznanie pomocy w formie zasiłku stałego rozpoznał bowiem Prezydent Miasta G. a zatem organ właściwy rzeczowo (to jest posiadający kompetencję do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej) oraz miejscowo (organ właściwy według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie). Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta G. rozpoznało z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. a zatem właściwy organ wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego (zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a.).

Wpływu na dokonaną przez Sąd ocenę nie może mieć nadto fakt złożenia przez skarżącego wniosku o wyłączenie pracownika socjalnego (zob.: pismo z dnia 15 września 2017 r.; data wpływu do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. – 18 września 2017 r. oraz ponaglenie z dnia 29 września 2017 r.; data wpływu do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. – 3 października 2017 r.). Należy mieć bowiem na uwadze, że przedmiotowy wniosek skarżący złożył już po odmowie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, co miało miejsce w dniu 7 września 2017 r. W ocenie Sądu jedynie dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego wyłącznie przez pracownika objętego wnioskiem o wyłączenie i dokonywanie przez tego pracownika istotnych czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego związanego z sytuacją majątkową i dochodową skarżącego mogłoby by być ewentualnie ocenione jako naruszenie przez organ art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. W realiach rozpatrywanej sprawy taka sytuacja nie miała jednakże miejsca, co obrazują przedstawione Sądowi akta administracyjne.

Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zob.: art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).