Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 258/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 223 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej podatek od towarów i usług za miesiąc styczeń 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, organ nadzoru) z dnia [...] r. stwierdzające, że odwołanie A Sp. z o. o. (dalej: Spółka, strona) z dnia 19 października 2020r. wniesione przez Prezesa Zarządu A. W. (dalej: Prezes Zarządu) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie podatku od towarów za styczeń 2016 r. zostało wniesione z uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania.

2. Postępowanie przed organami administracji.

2.1. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji określił Spółce za styczeń 2016 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, oraz na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 106 z późn. zm., dalej: u.p.t.u.) podatek do zapłaty za styczeń 2016 r. w kwocie [...]zł.

2.2. Prezes Zarządu, nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, w dniu 19 października 2020 r. wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji organu I instancji.

2.3. Organ nadzoru uznał, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Wskazał, że decyzja organu I instancji, zawierająca stosowne pouczenie o możliwości i terminie wniesienia odwołania, została wysłana na zgłoszony do Krajowego Rejestru Sądowego adres siedziby Spółki, tj. ul. [...], [...] i doręczona w dniu 2 października 2020 r. pracownicy Spółki - E. W.. Potwierdzenie odbioru zostało również opieczętowane pieczątką Spółki.

Dalej podkreślił, że skoro ww. decyzja została doręczona w dniu 2 października 2020 r., to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 16 października 2020 roku. Tymczasem odwołanie od ww. decyzji zostało nadane na poczcie w dniu 19 października 2020 roku, a zatem już po upływie ustawowego terminu, co oznacza, że nie jest możliwe jego merytoryczne rozpatrzenie, a jedynie stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

3. Postępowanie przed Sądem I instancji.

3.1. Na powyższe postanowienie, Spółka reprezentowana przez Prezesa Zarządu, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że strona miała pełnomocnika i tym samym decyzja winna być doręczona pełnomocnikowi, a nie stronie. Wskazano, że termin nie zaczął biec 2 października 2020 r., tylko 5 października 2020r., a zatem termin upłynął 19 października 2020 r. Zaakcentowano również, że organ I instancji nie wykazał, aby dnia 2 października 2020 r. doręczył przesyłkę osobie upoważnionej i podkreślono, że nie było to możliwe wobec faktu, iż reprezentant strony w tym dniu uczestniczył cały dzień w czynnościach w ramach postępowań karno-skarbowych w Urzędzie Skarbowym w B.. Spółka złożyła wniosek o przesłuchanie B. M.– starszej ekspert skarbowej na tę okoliczność.

3.2. Odpowiadając na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślił, iż całkowicie bezpodstawny jest zarzut, jakoby decyzja organu I instancji została nieprawidłowo doręczona stronie, ponieważ miała ona ustanowionego pełnomocnika.

Organ I instancji, po ustaleniu, że w CRPO nie zostało zarejestrowane pełnomocnictwo ogólne udzielone przez Spółkę, pismem z dnia [...] r., znak: [...] wezwał Spółkę do pisemnego poinformowania, czy jej wolą jest, aby w postępowaniu wszczętym postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. była reprezentowana przez pełnomocnika – Prezesa Zarządu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Spółka przesłała pismo z dnia 24 czerwca 2020 r. do organu I instancji, podpisane przez Prezesa Zarządu, w którym wskazała, że jest on Prezesem jednoosobowego Zarządu tej Spółki i tym samym jest upoważniony do jej reprezentacji, bez konieczności otrzymania pełnomocnictwa. Następnie organ nadzoru wskazał, iż art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm., dalej: o.p.) stanowi, że pisma osobom prawnym doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi.

Reasumując, organ I instancji prawidłowo doręczył decyzję z dnia [...] r. na ujawniony w KRS adres siedziby Spółki, którą w dniu 2 października 2020r. odebrała pracownica tej Spółki.

3.3. Dnia 5 marca 2021 r. strona wniosła pismo do tut. Sądu zatytułowane "Stanowisko strony". Podniosła w nim, że przywoływane jest rzekome pełnomocnictwo pocztowe, którego organy podatkowe nigdy nie przedstawiły. Stwierdziła, że sam fakt posługiwania się pieczęcią nie powoduje domniemania pełnomocnictwa. Wniosła o zażądanie od organów podatkowych oryginału bądź uwierzytelnionej kopii takiego pełnomocnictwa.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4.1. Skarga okazała się niezasadna.

4.2. Na wstępie należy podkreślić, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).

4.3. Spór pomiędzy Spółką a Dyrektorem sprowadza się do ustalenia czy w sprawie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia, co w istocie sprowadza się do przesądzenia czy strona skarżąca działała osobiście przez Prezesa Zarządu czy też ustanowionego w sprawie pełnomocnika.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd za podstawę rozstrzygnięcia przyjął dokonane przez organ podatkowy ustalenia faktyczne, albowiem nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

4.4. Rozważając sporne zagadnienie Sąd uznał za całkowicie bezpodstawny zarzut jakoby decyzja organu I instancji została nieprawidłowo doręczona stronie, ponieważ miała ona ustanowionego pełnomocnika.

W tych ramach wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż organ I instancji, po ustaleniu, że w CRPO nie zostało zarejestrowane pełnomocnictwo ogólne udzielone przez Spółkę, pismem z dnia [...] r., znak: [...] wezwał Spółkę do pisemnego poinformowania, czy jej wolą jest, aby w postępowaniu wszczętym postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. była reprezentowana przez pełnomocnika – Prezesa Zarządu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Spółka przesłała pismo z dnia 24 czerwca 2020 r. do organu I instancji, podpisane przez Prezesa Zarządu, w którym wskazała, że jest on Prezesem jednoosobowego Zarządu tej Spółki i tym samym jest upoważniony do jej reprezentacji, bez konieczności otrzymania pełnomocnictwa.

Tym samym, w ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie wskazał, iż o.p. stanowi, że pisma osobom prawnym doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. W realiach rozpoznawanej sprawy decyzja została wysłana na zgłoszony do Krajowego Rejestru Sądowego adres siedziby Spółki, tj. ul. [...], [...] i doręczona w dniu 2 października 2020 r. pracownicy Spółki - E. W.. Potwierdzenie odbioru zostało również opieczętowane pieczątką Spółki.

4.5. Dalej przypomnieć należy, iż z mocy art. 223 § 2 pkt 1 o.p. organ zobowiązany jest stwierdzić, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Okoliczność ta stanowi kategorię obiektywną i jest zależna od uznania organu. Stwierdzenie bowiem wniesienia odwołania z przekroczeniem terminu, zobowiązuje organ do wydania postanowienia w trybie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. W konsekwencji organ dokonując w pierwszej kolejności sprawdzenia spełnienia warunków formalnych i zachowania terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 o.p., zobowiązany był orzec jak w sentencji zaskarżonego postanowienia. Zgodnie bowiem z art. 228 § 1 pkt 2 o.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Rozstrzygnięcie to powinno być poprzedzone ustaleniem, w sposób nie budzący wątpliwości, zarówno daty doręczenia decyzji jak też daty wniesienia odwołania, co też organ uczynił.

4.6. Odnosząc powyższe uregulowania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że z akt sprawy wynika, że zażalenie wniesione zostało z uchybieniem określonego w art. 223 § 2 pkt 1 o.p. terminu. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że działała ona przez pełnomocnika, a zatem korespondencja w postępowaniu podatkowym winna być kierowana była na inny adres, aniżeli adres wskazany przez skarżącego, z uwagi na obowiązującą zasadę oficjalności doręczeń. że strona miała pełnomocnika i tym samym decyzja podatkowa winna być doręczona pełnomocnikowi, a nie stronie. Tym samym, zdaniem strony skarżącej termin nie zaczął biec 2 października 2020 r., tylko 5 października 2020r., a zatem termin upłynął 19 października 2020 r.

Mając na uwadze okoliczności sprawy Sąd nie podzielił tezy spółki jakoby organ I instancji nie wykazał, aby dnia 2 października 2020 r. doręczył przesyłkę osobie upoważnionej, gdyż nie było to możliwe wobec faktu, iż reprezentant strony w tym dniu uczestniczył cały dzień w czynnościach w ramach postępowań karno-skarbowych w Urzędzie Skarbowym w B.. Spółka złożyła wniosek o przesłuchanie B. M.– starszej ekspert skarbowej na tę okoliczność.

Zdaniem Sądu zasadnie organ podatkowy kierował do skarżącego korespondencję na ujawniony w KRS adres siedziby Spółki, którą w dniu 2 października 2020r. odebrała pracownica tej Spółki.

W konsekwencji nie można przyjąć, że termin do wniesienia zażalenia nie zaczął biec 2 października 2020 r., tylko 5 października 2020r., a zatem termin upłynął 19 października 2020 r.

Podkreślić także przyjdzie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania omami lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z 8 lipca 2010 r., II FSK 372/09, wyrok WSA w Łodzi z 4 listopada 2015 r. I SA/Łd 692/15).

W konsekwencji dokonana przez organ odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego co do ustaleń dotyczących daty doręczenia decyzji organu I instancji nie może prowadzić do uznania przez Sąd naruszenia przepisów prawa procesowego. Organ I instancji działał bowiem w oparciu o właściwe normy kompetencyjne (art. 120 o.p.), dążąc w wyczerpujący sposób do ustalenia prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), dokonując wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.) i zasady pogłębiana zaufania do organów administracji publicznej (art. 121 § 1 o.p.) znalazło odzwierciedlenie w wyczerpującym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

4.7. Mając na uwadze powyższe, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił.