Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1034/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 258-261
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Zientala po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 404/14 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 września 2014r. sygn. akt II SA/Wa 404/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Wspomniany wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] marca 2011r. nr [...] Starosta O. przyznał M. K. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od 21 lutego 2011r. i prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 marca 2011r. na okres nieprzekraczający 6 miesięcy. W dniu rejestracji bezrobotny został poinformowany o prawach i obowiązkach osób bezrobotnych, co potwierdził własnoręcznym podpisem złożonym pod treścią przedłożonej informacji.

W dniu 24 maja 2011r. M. K. poinformował Powiatowy Urząd Pracy w O. (dalej jako: PUP), o zamiarze wyjazdu za granicę w celu poszukiwania pracy. Następnie w dniu 26 maja 2011r. do tegoż urzędu pracy wpłynęła informacja z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. Filia w O. o wydaniu bezrobotnemu dokumentu PD U2 wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach, jakie spoczywają na bezrobotnym podczas poszukiwania pracy za granicą. Jednocześnie Wojewódzki Urząd Pracy poinformował, że PUP powinien wstrzymać bezrobotnemu wypłatę zasiłku do czasu otrzymania przez WUP, z instytucji brytyjskiej, dokumentu SED U009 potwierdzającego rejestrację strony w tamtejszym urzędzie. Do informacji załączono kopię wydanego bezrobotnemu dokumentu PD U2, z którego wynikało, że bezrobotny winien zarejestrować się w służbach zatrudnienia państwa, w którym poszukuje pracy nie później niż 9 czerwca 2011r.

Następnie w dniu 1 czerwca 2011r. – przed wyjazdem – M. K. zgłosił się do PUP w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i uzyskał informację, że wyznaczono mu kolejny termin stawienia się w PUP w dniu 1 lipca 2011r. W dniu 17 czerwca 2011r. M. K. zgłosił się ponownie do PUP i poinformował o swoim powrocie z zagranicy oraz zwrócił niewypełniony przez instytucję brytyjską dokument PD U2.

Pomimo, że bezrobotny, po powrocie z zagranicy, nie udokumentował zarejestrowania się w tamtejszej instytucji zatrudnienia, PUP wypłacił mu w dniu 14 lipca 2011r. zasiłek za część miesiąca czerwca 2011r., tj. za okres od 17 czerwca do 30 czerwca 2011r., nie wypłacił zaś zasiłku za okres pobytu w Wielkiej Brytanii oraz za dzień 1 czerwca 2011r. W związku z czym bezrobotny zwrócił się do PUP o informację na jakiej podstawie urząd zdecydował o niewypłaceniu mu zasiłku bez stosownej decyzji i poprosił o jego wypłatę wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi PUP poinformował M. K., że prowadzi postępowanie wyjaśniające w sprawie statusu osoby bezrobotnej oraz zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że bezrobotny nie dokonał odpowiedniej rejestracji w kraju poszukiwania pracy w okresie od 2 do 9 czerwca 2011r. Co prawda stawił się w dniu 7 czerwca 2011r. w instytucji brytyjskiej i wyznaczono mu wówczas spotkanie na dzień 23 czerwca 2011r., jednak bezrobotny spotkanie to odwołał ze względu na powrót do Polski z powodów rodzinnych.

W dniu 20 października 2011r. Starosta O. wydał decyzję o utracie przez M. K. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 2 czerwca 2011r. z powodu braku gotowości do podjęcia pracy. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] listopada 2011r., po rozpoznaniu odwołania M. K., uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powyższą decyzję M. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 11 czerwca 2012r. skargę strony oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013r. sygn. akt: I OSK 2399/12 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Rozpoznając ponownie sprawę Starosta O. dokonał tłumaczenia dokumentów przysłanych przez instytucję brytyjską do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. Filia w O. w dniach 27 stycznia i 20 lutego 2012r. i w dniu 14 listopada 2013r. wydał decyzję znak: [...], którą orzekł o utracie przez M. K. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 2 czerwca 2011r. z powodu braku gotowości do podjęcia pracy.

Wojewoda M. decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 75 ust. 3 i ust. 4 i w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4) i ust. 7 pkt 2) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013r. poz. 674 ze zm.) oraz art. 64 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L. 2004.166.1) w związku z art. 55 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L 2009.284.1), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty O. z dnia [...] listopada 2013r. znak: [...].

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji Starosty O., uznając ją za zgodną ze stanem faktycznym i prawnym. Wyjaśnił, że jednym z wymogów niezbędnych do transferu zasiłku, a tym samym podlegania przez bezrobotnego przepisom o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jest dokonanie przez niego rejestracji w kraju poszukiwania pracy. Skoro zatem do rejestracji takiej nie doszło, to do M. K. stosuje się przepis art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowiący, iż bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Tymczasem M. K. wyjechał za granicę w dniu 2 czerwca 2011r., a do PUP zgłosił się w dniu 17 czerwca 2011r. dlatego też, zgodnie z dyspozycją powyższego artykułu został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 2 czerwca 2011r.

M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Wojewody M. domagając się jej uchylenia w całości oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji, a także nakazania wypłaty w całości zaległego zasiłku z należnymi odsetkami. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie: ogólnych zasad prawa, tj. zasady lex retro non agit oraz zasady proporcjonalności; art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., oraz art. 75 ust 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także podstawowych zasad Unii Europejskiej, tj. zasady swobodnego przepływu osób oraz zasady, zgodnie z którą osoby przemieszczające się w UE zachowują prawa i korzyści już nabyte. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w zaskarżonych decyzjach został naruszony jego interes prawny poprzez odebranie mu zasiłku, pozbawienie ubezpieczenia zdrowotnego oraz wszelkiej pomocy, którą winien świadczyć urząd pracy. Ponadto wskazał na niekompetencję pracowników urzędu pracy, którzy załatwiali jego sprawę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. W motywach rozstrzygnięcia organ przytoczył przepisy art. 75 ust. 3 i 4 ustawy promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i wyjaśnił, że dla oceny, czy skarżący zachował prawo do zasiłku dla bezrobotnych oraz status osoby bezrobotnej istotne są przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Następnie przytoczył treść art. 64 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i art. 55 ust.1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i stwierdził, że z przepisów tych wynika, iż jednym z podstawowych wymogów niezbędnych do transferu zasiłku, a tym samym podlegania przez bezrobotnego przepisom o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego jest dokonanie przez niego rejestracji w kraju poszukiwania pracy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organy ustaliły jednoznacznie, że skarżący rejestracji takiej nie dokonał. Okoliczność tę ustalono na podstawie korespondencji prowadzonej z właściwymi instytucjami pracy w Wielkiej Brytanii. Sąd I instancji zauważył, że wprawdzie skarżący podniósł, że nie ustalono, dlaczego obowiązku tego nie dokonał w dniu 7 czerwca 2011r., tj. w dniu, w którym stawił się w takiej instytucji po przyjeździe do Wielkiej Brytanii oraz, że nie wzięto pod uwagę, iż nie miał on wpływu na czas trwania procedur związanych z zarejestrowaniem, jednak zarzuty te nie są zasadne. W ocenie Sądu organy przeprowadziły wystarczające postępowanie wyjaśniające, natomiast skarżący ani nie wskazał przyczyn własnych lub leżących po stronie instytucji niedokonania powyższej czynności, ani też nie przedstawił własnej oceny przebiegu zdarzeń, czy też nie powołał okoliczności, które stałyby w opozycji do ustaleń organu.

Sąd podkreślił jednocześnie, że skarżący został, stosownie do wymagań art. 55 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2009r., prawidłowo pouczony o prawach i obowiązkach spoczywających na bezrobotnym podczas poszukiwania pracy za granicą, a także o skutkach niedochowania tych obowiązków i terminie, w którym winien wrócić do kraju w razie niepodjęcia zatrudnienia dla zachowania statusu osoby bezrobotnej i przyznanego zasiłku. Sąd wskazał na znajdujące się aktach sprawy oświadczenie skarżącego z dnia 24 maja 2011r. wskazujące, że zapoznał się z treścią pouczenia dla osób składających wniosek o wydanie dokumentu U2. Zatem – zdaniem Sądu – również ta okoliczność wskazuje, że skarżący, będąc świadomym swoich praw i obowiązków, winien ze szczególną starannością dochować terminu rejestracji, a w razie niemożności dokonania tej czynności zwrócić się z prośbą o pomoc lub z informacją do właściwej służby zatrudnienia w kraju. Tymczasem w aktach sprawy brak jest dokumentów, czy też twierdzeń skarżącego, z których wynikałoby, że podjął jakiekolwiek działania związane, np. z przyśpieszeniem rejestracji – w sytuacji, gdyby opóźnienie to wynikało z winy instytucji.

Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z łamaniem zasad postepowania administracyjnego i zasad Unii Europejskiej Sąd stwierdził, że są one niezasadne. Wyjaśnił, że status osoby bezrobotnej i prawo do świadczenia dla bezrobotnych zostały przyznane skarżącemu na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w określonych okolicznościach faktycznych, tj. w momencie pobierania zasiłku i poszukiwania pracy w kraju. Natomiast w momencie zadeklarowania chęci poszukiwania pracy za granicą organy zobowiązane były przeprowadzić procedurę niezbędną dla transferu tych uprawnień opisaną w rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady (WE). Żaden z przepisów nie zakłada bowiem automatycznego przenoszenia przyznanego prawa, ale uzależnia je od spełnienia określonych warunków, w tym m.in. od rejestracji w kraju poszukiwania pracy, a warunki te nie przeczą ani ogólnym zasadom postępowania administracyjnego, ani zasadzie swobodnego przepływu osób, czy też zasadom praw nabytych.

Następnie w wyroku podkreślono, że organ prawidłowo wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który przewiduje skutki dwojakiego rodzaju – z jednej strony w przypadku pobytu za granicą powyżej 10 dni – utratę statusu osoby bezrobotnej, z drugiej brak prawa do zasiłku za okres przebywania poza granicami kraju. Skarżący, posiadający według przepisów krajowych status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku, przebywał bowiem za granicą powyżej 10 dni. W tym czasie nie zarejestrował się w kraju poszukiwania pracy, ani też nie poinformował o przeszkodach do dokonania tej czynności, a następnie wrócił do kraju i zwrócił niewypełniony formularz U2.

Podsumowując Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, bowiem działanie organu, zarówno polegające na zaniechaniu wypłaty świadczenia za ten okres, jak i pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej, ma swoje bezpośrednie umocowanie w przepisach ustawy. Decyzjom tym nie można też zarzucić naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., gdyż organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie wyjaśniające, o kolejnych działaniach informowały skarżącego i odpowiadały na jego zapytania i zarzuty, jak również oceniły zebrany materiał dowodowy i wydały rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł M. K., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 §1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej przywoływana jako "P.p.s.a", poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2014r. została wydana z rażącymi naruszeniami przepisów postępowania mającymi istotny wpływ na wynik sprawy, to jest z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przejawiającym się w szczególności:

- naruszeniem obowiązku podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy (obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej), a organ ustala okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz przeprowadza potrzebne w tym celu dowody (art. 7 K.p.a.), postępowanie zaś organ powinien prowadzić w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.);

- naruszeniem zasad, zgodnie z którymi organ gromadzi kompletny materiał dowodowy, a na organie tym spoczywa nadto obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a.);

- naruszeniem zasady, zgodnie z którą organ winien przeprowadzić z urzędu niezbędne dowody (art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a.);

- naruszeniem zasady, że organ powinien dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 K.p.a.);

- naruszeniem zasady, zgodnie z którą w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje, które fakty uznał za udowodnione, dowody, na których oparł rozstrzygnięcie, oraz to dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności (art. 107 § 3 K.p.a.).

W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku stoi w rażącej sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy, na dowód czego przywołano fragmenty uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2013r. sygn. akt: I OSK 2399/12. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie wyjaśnił w jakikolwiek sposób, jak skarżący miałby dokonać rejestracji w brytyjskim urzędzie pracy w terminie do dnia 9 czerwca 2011r., skoro ten termin nie mógł być dotrzymany z winy urzędu brytyjskiego, zaś organy wyjaśniające nie ustaliły w tej sprawie – zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2013r – powodów , które wskazywałyby w tej kwestii na ewentualną winę samego skarżącego.

Następnie w skardze kasacyjnej wyjaśniono, że sam skarżący nigdy nie twierdził, że został zarejestrowany jako bezrobotny w miejscowości B., ale jedynie, że stawił się w tamtejszym urzędzie w wyznaczonym mu terminie, po czym zarejestrowano jego dane osobowe, nadano sprawie numer (sygnaturę), a następnie wyznaczono kolejny termin, który jednak nie mieścił się w granicznej dacie do dnia 9 czerwca 2011r. Dowodzi to, że sprawie tej nadano bieg, zaś sam skarżący nie mógł mieć dalszego istotnego wpływu na sposób procedowania urzędu brytyjskiego. Skarżący kasacyjnie zarzucił, iż kwestia ta została niemal całkowicie pominięta przez Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu. Prowadzące sprawę organy polskie, a za nimi Sąd przyjęły stan faktyczny sprawy głównie na podstawie korespondencji PUP ze stroną brytyjską. Podkreślono, że w aktach sprawy znajdują się cztery listy z Job Centre w B. i z każdego z nich wynika co innego. Ani Starosta, ani Wojewoda, ani też Sąd nie odniosły do nich i nie podjęły starań w celu usunięcia tych sprzeczności, a jedynie uznały za wyłącznie wiarygodny list, który twierdził, że skarżący był w Job Centre w B. w dniu 7 czerwca 2011r., ale w celu innym niż przekazanie wniosku U2 o przekazaniu świadczeń. Skarżący podkreślił, że nie da się zatem wykluczyć w niniejszej sprawie wersji, że to brytyjski urząd pracy umówił skarżącego na spotkanie w dniu późniejszym i tylko z tej przyczyny skarżący nie zmieścił się w terminie wyznaczonym przez PUP. W takiej sytuacji zastosowanie art. 75 ust. 3 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz 64 ust. 1 pkt b) rozporządzenia WE 883/2004 nie powinno mieć miejsca.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie dokonał w sprawie dogłębnej analizy stanu prawnego i toku wydawanych aktów, badanie takie zaś było niezbędne w obliczu znacznego stopnia skomplikowania i złożoności sprawy, przede wszystkim sprzeczności w ustalonym w sprawie stanie faktycznym. Brak ten powoduje, iż wydany wyrok jest obarczony wadą bowiem Sąd nie rozważył i nie wyciągnął wniosku z faktu, że wersja, jaką przedstawiał skarżący jest możliwa i bardzo prawdopodobna.

Z powyższych względów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz skarżącego, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały pokryte przez skarżącego ani w całości, ani w części.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Odnosząc się natomiast do zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej należy wskazać, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Skarżący kasacyjnie zarzuca wyrokowi Sądu I instancji wyłącznie naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), wskazując na braki w postępowaniu administracyjnym w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, mającego udzielić odpowiedzi na pytanie czy dokonał rejestracji w miejscu poszukiwania pracy, a więc na terenie Zjednoczonego Królestwa i tym samym spełnił podstawowy wymóg niezbędny do transferu zasiłku.

W powyższej kwestii wypada wskazać, iż wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie postawione powyżej pytanie doczekało się w toku postępowania administracyjnego odpowiedzi, którą wypada uznać za wyczerpującą. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż skarżący w brytyjskiej instytucji rynku pracy nie dokonał rejestracji, o której mowa w art. 64 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i art. 55 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Stawił się co prawda w dniu 7 czerwca 2011r. w Job Centre w B., jednakże nie doszło wówczas do jego rejestracji jako osoby poszukującej zatrudnienia w Zjednoczonym Królestwie. Powyższe okoliczności nie były przedmiotem kontrowersji w toku postępowania administracyjnego, a poprawność powyższego ustalenia nie była kontestowana w skardze kasacyjnej.

Istota sporu sprowadza się zatem do oceny prawidłowości ustaleń organów w zakresie tego czy istniała możliwość dokonania takiej rejestracji w dniu 7 czerwca 2011r. skoro skarżący kasacyjnie tego dnia nie dokonał rejestracji, a jedynie umówił się na kolejne spotkanie w brytyjskiej instytucji rynku pracy, które miało odbyć się w dniu 23 czerwca 2011r. Skarżący kasacyjnie wskazuje, że skoro nie został zarejestrowany jako poszukujący zatrudnienia w terminie, o którym mowa w art. 64 ust. 1b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r., to winę za ten stan rzeczy ponosi wyłącznie brytyjski urząd pracy, bowiem "skarżący nie mógł mieć dalszego istotnego wpływu na sposób procedowania urzędu brytyjskiego". Powyższy zarzut nie jest oparty na prawdzie i pomija istotne ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego.

Organy administracji znając wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2013r. sygn. akt I OSK 2399/12 – ustaleniu okoliczności związanych z przebiegiem wizyty skarżącego kasacyjnie w Job Centre w B. w dniu 7 czerwca 2011r. – poświęciły dostateczną uwagę, prowadząc wyłącznie w tej kwestii korespondencję z brytyjską instytucją rynku pracy. Wynikiem tej korespondencji jest ustalenie, iż celem wizyty skarżącego w owym dniu nie była rejestracja jako osoby poszukującej zatrudnienia lecz uzyskanie narodowego numeru ubezpieczenia i wyłącznie w tym celu skarżący został umówiony na kolejne spotkanie w dniu 23 czerwca 2011r. (vide: pisma The Pension service z dnia 17 stycznia 2012r. oraz z dnia 8 lutego 2012r.). Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej powyższe pisma, będące odpowiedzią na konkretne pytania stawiane przez Wojewódzki Urząd Pracy w W. Filia w O. o przebieg wizyty skarżącego w Job Centre w B. w dniu 7 czerwca 2011r. nie zawierają luk i sprzeczności, a nadto w sposób jednoznaczny wskazują na cel tej wizyty, a także na fakt niedostarczenia przez skarżącego dokumentu U2 i niezarejestrowania się jako osoba poszukująca zatrudnienia. Co więcej powyższe pisma nie pozostają w sprzeczności z wcześniejszą korespondencją prowadzoną z The B. Job Centre z dnia 25 sierpnia 2011r. oraz z dnia 30 sierpnia 2011r., skoro korespondencja ta zawierała jedynie ogólną informację o dacie stawienia się skarżącego w tej instytucji, a także dacie wyznaczonego skarżącemu kolejnego spotkania. Brak wyjaśnienia we wcześniejszej korespondencji przyczyn niedokonania przez skarżącego rejestracji jako osoba poszukująca zatrudnienia wynika wyłącznie z zakresu pytań stawianych brytyjskiej instytucji przez stronę polską.

Zasadnie zatem Sąd I instancji powyższe ustalenia uznał za wystarczające dla przyjęcia, iż skarżący nie spełnił wymogu rejestracji jako poszukujący zatrudnienia w Zjednoczonym Królestwie w terminie, o którym mowa w art. 64 ust. 1b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Nie bez znaczenia dla oceny powyższego ustalenia pozostaje okoliczność podnoszona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, iż nie potrafi precyzyjnie wskazać o jakie kwestie był indagowany w brytyjskim urzędzie pracy, z uwagi na nieznajomość języka angielskiego. Ponadto należy zauważyć, iż skarżący w toku postępowania nie inicjował przeprowadzenia dowodów mogących zdezawuować ustalenia poczynione przez organy administracji, zaś przedstawiony w skardze kasacyjnej przebieg rozmowy z pracownikiem Job Centre w B. – nawet w ocenie skarżącego – ma charakter jedynie probabilistyczny. Pozbawia go to cechy konkurencyjności w konfrontacji z ustaleniami poczynionymi w oparciu o materiał dowodowy wyczerpująco zebrany i wszechstronnie oceniony, a zatem odpowiadający treści art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W tej sytuacji za bezpodstawny wypada uznać także zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., skoro w uzasadnieniach kwestionowanych decyzji zostały wskazane fakty, które organy uznały za udowodnione oraz dowody, na których się oparły, zaś dowody przeciwne w ogóle nie były wnioskowane i nie zostały w sprawie przeprowadzone.

Biorąc powyższe pod uwagę i uznając, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu (art. 184 P.p.s.a.).

Wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego z tytułu pomocy prawnej udzielanej z urzędu podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (art. 258 – 261 P.p.s.a.).