Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 503/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretacje
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 5, art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 14c § 1 i 2, art. 14b § 2 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Grzegorz Panek / spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. sprawy ze skargi spółki "A" Sp. z o.o. w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Wójta Gminy na rzecz spółki "A" Sp. z o.o. w W. kwotę 457zł (słownie czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

"A" spółka z o.o. z/s w W. (dalej określa także jako: "wnioskodawca" lub "spółka") zwróciła się do Wójta Gminy z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od nieruchomości.

Przedstawiając stan faktyczny i zdarzenie przyszłe spółka podała, że dla celów podatku dochodowego jest polskim rezydentem. Głównym przedmiotem jej działalności jest prowadzenie projektów związanych z energetyką wiatrową w Polsce. Jest właścicielem farmy wiatrowej zlokalizowanej na terenie Gminy [...]. Elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych jako samodzielne - wyodrębnione środki, lecz odrębnie ich części budowlane (fundament i wieża) a odrębnie urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej (urządzenie wiatrowe). W sensie konstrukcyjnym zespół prądotwórczy, w tym gondola, do której przytwierdzony jest wirnik i zespół łopat, stanowi ruchomy element elektrowni wiatrowej. Został on połączony z wieżą mechanizmem obrotowym, zamontowanym pomiędzy szczytem wieży a zespołem prądotwórczym z gondolą, który jest również wykorzystywany do sterowania ruchem obrotowym gondoli. Zespół ten jest można zdemontować bez uszczerbku dla konstrukcyjnych elementów elektrowni wiatrowej, czyli wieży i fundamentu. Wieża natomiast to stalowy element posadowiony na fundamencie. Elektrownia może jednak zawierać także elementy i infrastrukturę towarzyszącą, jak np. oprogramowanie, oświetlenie i wyciągarkę z olinowaniem, które także mają wpływ na określenie wartości początkowej elektrowni dla potrzeb amortyzacji.

Do końca 2016 r. do opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgłaszano budowlę składającą się z dwóch elementów: wieży i fundamentu (elementy budowlane elektrowni), a podstawę opodatkowania stanowiła ich wartość początkowa określona dla potrzeb amortyzacji w podatku dochodowym od osób prawnych. Jednak od dnia 1 stycznia 2017 r. zmienił się stan prawny wprowadzony ustawą z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 960 - dalej określanej jako "ustawa o inwestycjach") i spółka ma wątpliwości, czy ustawa ta ma wpływ na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych, tj. podstawa opodatkowania powinna wzrosnąć, czy nie, a zatem czy obejmować będzie ona wartość wszystkich elementów składających się na elektrownię wiatrową, czy tak jak dotychczas tylko jej części budowlane.

W związku z powyższym sformułowano następujące pytanie: W jaki sposób wnioskodawca powinien określić podstawę opodatkowania elektrowni wiatrowej w podatku od nieruchomości od 1 stycznia 2017 r.?

Zdaniem wnioskodawcy w przedstawionych okolicznościach podstawa opodatkowania od dnia 1 stycznia 2017 r. nie uległa zmianie w stosunku do dotychczasowego stanu prawnego. Do określenia podstawy opodatkowania powinien znaleźć zastosowanie art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm. - określana dalej jako u.p.o.l.), a wartość elektrowni wiatrowej należy określić na dzień 1 stycznia 2017 r., kiedy powstaje obowiązek podatkowy. Spółka nie dokonywała dotychczas odpisów amortyzacyjnych od całej elektrowni wiatrowej, ponieważ nie ewidencjonowała takiego środka trwałego, lecz od jej części, i tak będzie postępować w dalszym ciągu. Tak więc, w ocenie spółki, podstawa opodatkowania elektrowni wiatrowej powinna być określona na poziomie wartości rynkowej, zgodnie z art. 4 ust. 5 w związku z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., na dzień powstania obowiązku podatkowego, czyli 1 stycznia 2017 r.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 12 kwietnia 2017 r. nr [...], Wójt Gminy (dalej zwany "organem" albo "Wójtem") uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Zdaniem organu, w następstwie zmiany stanu prawnego w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm. - określanej dalej jako prawo budowlane) wprowadzonej ustawą z dnia 20 maja 2016 r., zmianie uległy zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych. Od dnia 1 stycznia 2017 r. przedmiotem opodatkowania jest cała elektrownia, a więc jej części budowlane i niebudowlane. Elektrownia nie stanowi jednego środka trwałego, a amortyzacji podlegają poszczególne jej elementy lub zespoły elementów. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na podstawę opodatkowania, ponieważ tę określa się od wartości budowli, a nie od wartości środka trwałego. Wprowadzone zmiany w prawie budowlanym nie miały wpływu na określanie podstawy opodatkowania, a tylko na przedmiot opodatkowania. Tak jak dotychczas podstawę opodatkowania należy ustalać w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., tj. dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawę tę stanowić będzie ich wartość ustalana na dzień 1 stycznia dla potrzeb amortyzacji. Wartość rynkowa będzie natomiast stanowić podstawę opodatkowania dla tych elementów elektrowni wiatrowej, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, a więc w oparciu o art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Spółka, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Wójta do usunięcia naruszenia prawa, wywiodła skargę, w której - domagając się uchylenia interpretacji i orzeczenia o kosztach postępowania, zarzuciła:

I. błąd wykładni lub niewłaściwą ocenę zastosowania przepisów prawa materialnego:

1) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 2 ustawy o inwestycjach w związku z art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, w powiązaniu z art. 2 w związku z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że elementy niestanowiące budowli powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a tym samym dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w sposób sprzeczny z ustawą,

2) art. 4 ust. 5 u.p.o.l. poprzez błędne stwierdzenie, że podstawą opodatkowania w podatku od nieruchomości należącej do spółki elektrowni wiatrowej nie będzie wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku,

II. naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. - określanej dalej jako Ordynacja podatkowa) poprzez poczynienie w interpretacji założeń co do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie wynikających z treści wniosku, a tym samym brak zawarcia w niej oceny stanowiska wnioskodawcy w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego,

2) art. 14c § 2 w związku z art. 121 oraz art. 124 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez brak wskazania dostatecznego uzasadnienia prawnego stanowiska organu, w szczególności poprzez niespójną wykładnię przepisów oraz brak oceny całości stanowiska spółki we wniosku,

3) art. 120 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez działanie nieznajdujące oparcia w przepisach prawa i dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w sposób sprzeczny z ustawą,

4) art. 14b § 1 oraz § 3 Ordynacji podatkowej poprzez wykroczenie poza zakres wniosku, wyznaczony opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez spółkę,

5) art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika.

W ocenie strony skarżącej stanowisko organu jest błędne. Przede wszystkim nie zgadza się ona ze stanowiskiem, że ustawa o inwestycjach zmieniła przedmiot opodatkowania. Nadal w jej przekonaniu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają tylko części budowlane urządzeń technicznych - elektrowni wiatrowej. Zawarta w interpretacji wypowiedź co do przedmiotu opodatkowania jest niejasna, nie odnosi się wprost do elementów elektrowni wymienionych we wniosku. Jako nadużycie uznano przyjęcie przez organ, że opodatkowaniu podlegać będą także inne elementy elektrowni, niż wymienione w art. 2 ustawy o inwestycjach, np. specjalistyczne oprogramowanie, czy inne jeszcze elementy elektrowni wymienione we wniosku. Narusza to bowiem konstytucyjną zasadę określoności przepisów prawa podatkowego.

Skarżąca zarzuca organowi pominięcie faktu, że elektrownia wiatrowa jako całość nie jest ujęta w ewidencji środków trwałych, przez co na podstawie prowadzonej przez nią ewidencji nie można ustalić wartości budowli określonej w ustawie z dnia 20 maja 2016 r. Do wartości poszczególnych środków trwałych spółka doliczyła zaś (skapitalizowała) inne poniesione wydatki, np. na system operacyjny, oświetlenie i wyciągarkę z olinowaniem, których nie można traktować jako budowli i uznawać, że także podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ewidencji środków trwałych elementy podlegające i niepodlegające podatkowi od nieruchomości figurują w skumulowanej wartości środka trwałego. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie pozwala natomiast podatnikowi na sumowanie wartości poszczególnych środków trwałych w celu ustalenia wartości podstawy opodatkowania, na co wskazuje interpretacja. Tak więc podstawę opodatkowania stanowić powinna wartość rynkowa budowli określonej w ustawie z dnia 20 maja 2016 r. ustalona na dzień 1 stycznia 2017 r. W ocenie spółki, odwołanie się do wartości amortyzacyjnej może mieć miejsce tylko wtedy, gdy istnieje ścisła korelacja pomiędzy środkiem trwałym a budowlą stanowiącą pojedynczy środek trwały, czego opisany stan faktyczny nie dotyczył. Gdyby zaś hipotetycznie przyjąć, że podstawa opodatkowania byłaby określana przez organ, to w sytuacji, kiedy spółka jako podatnik nie posiada w ewidencji środków trwałych elektrowni wiatrowej, ustalana ona byłaby w oparciu właśnie o wartość rynkową, do której odnosi się dyspozycja art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

W ocenie spółki zaskarżoną interpretację wydano także z naruszeniem art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. Udzielając odpowiedzi organ miał wyjść poza opisany we wniosku stan faktyczny przyjmując w sposób dorozumiany, że spółka może precyzyjnie określić wartość początkową dla celów amortyzacji wszystkich elementów elektrowni wiatrowej, czemu jednak we wniosku wyraźnie się sprzeciwiono. Uzupełnienie stanu faktycznego w świetle przepisów Ordynacji podatkowej oraz orzecznictwa sądów administracyjnych było niedopuszczalne i samo w sobie świadczy o wadliwości interpretacji. Organ co najwyżej mógł, w razie wątpliwości, wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku w zakresie opisu stanu faktycznego.

Interpretacja nie zawiera także spójnego i szczegółowego uzasadnienia. Nie powinna ona wyjaśniać przepisów prawa podatkowego w sposób abstrakcyjny, lecz indywidualny, nawiązujący do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Tymczasem organ nie odniósł się do kwestii braku możliwości uznania za przedmiot opodatkowania elementów niewchodzących w skład przedmiotu opodatkowania. Podatkowi od nieruchomości nie podlega bowiem np. oprogramowanie (wartości niematerialne i prawne), które stanowią jednak część elektrowni wiatrowej. Zaprezentowane w interpretacji stanowisko prowadzi więc do rozszerzenia zakresu przedmiotu opodatkowania.

W przekonaniu skarżącej spółki, stanowisko organu nie rozstrzyga wątpliwości interpretacyjnych na jej korzyść, a przyjmuje rozszerzającą wykładnię pro fisci, z której wynika dla niej większe obciążenie podatkowe, aniżeli przy zastosowaniu wykładni ścisłej.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w interpretacji. Przyznał jednak, że w interpretacji użył niejasnego wyrażenia "części niebudowlane", pod którymi miał na myśli "elementy techniczne" elektrowni wiatrowej, na które zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy o inwestycjach składają się wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Niemniej, opodatkowaniu podlega elektrownia wiatrowa, na którą składa się fundament, wieża oraz elementy techniczne określone w art. 2 pkt 2 ustawy o inwestycjach. Podatkowi od nieruchomości podlega bowiem budowla, a tę stanowi elektrownia wiatrowa w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach. Nie jest to jednak obiekt jednorodny - jeden środek trwały, a amortyzacji podlegają poszczególne jej elementy. Sytuacja ta w ocenie organu nie ma jednak wpływu na ustalanie podstawy opodatkowania, ponieważ tę ustala się od wartości budowli, a nie wartości środka trwałego. Podstawę opodatkowania elementów budowlanych należy określać w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tak samo należy ją ustalać dla elementów technicznych. Wartość rynkowa będzie stanowiła podstawę opodatkowania tylko tych elementów elektrowni wiatrowej, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, czyli zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Podstawę opodatkowania elektrowni wiatrowej stanowić będzie zaś suma wartości poszczególnych części tej budowli. Zdaniem organu, zaprezentowana w interpretacji wykładnia przepisów prawa podatkowego odnosi się wyłącznie do stanu fatycznego zaprezentowanego we wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i 14c Ordynacji podatkowej) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także i sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację porusza się niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej - w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest metodologia ustalenia podstawy opodatkowania budowli w postaci elektrowni wiatrowej, w sytuacji, gdy taka budowla, jako całość, nie jest ujęta w ewidencji środków trwałych. Zdaniem skarżącej, jest to metoda określona w art. art. 4 ust. 5 u.p.o.l., i podstawa opodatkowania powinna być określona w oparciu o wartość rynkową budowli na dzień postania obowiązku podatkowego, tj. na dzień 1 stycznia 2017 r., bowiem w ewidencji majątkowej skarżącej nie występuje taka budowla jako pojedynczy środek trwały, ani też nie występują takie środki trwałe, których zbiór w całości odpowiada wskazanemu przedmiotowi opodatkowania.

Z kolei organ interpretacyjny uznał, że w sprawie znajdzie zastosowanie metoda określona w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż przepis art. 4 ust. 5 u.p.o.l. dotyczy budowli, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych w ogóle, tak więc w danym wypadku, skoro budowla podlegała amortyzacji, podstawę opodatkowania stanowi wartość początkowa z ewidencji środków trwałych.

Ażeby sąd mógł rozstrzygnąć ten spór, należałoby poznać pełne stanowisko organu, uwzględniające wszystkie elementy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej interpretacji pomija istotne elementy tego stanu faktycznego, które zdaniem skarżącej czynią niemożliwym zastosowanie metody wskazanej przez organ. Rozstrzyganie na tym etapie sporu przez sąd oznaczałoby, że to sąd wchodziłby w rolę organu interpretacyjnego, co wypaczałoby sens wydawania interpretacji indywidualnej.

Można się zgodzić ze stanowiskiem organu interpretacyjnego, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle a nie środki trwałe i bynajmniej ustawa podatkowa nie przewiduje warunku, aby dana budowla stanowiła jeden środek trwały, a więc kwestia kwalifikacji składników majątku przez podatnika dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, jest w zasadzie obojętna dla organu podatkowego. Jeżeli więc podatnik nie ewidencjonuje budowli jako jednego środka trwałego, lecz jako kilka środków trwałych, odpowiadających częściom takiej budowli, które tworzą całość odpowiadającą budowli, to zdaniem sądu nie ma przeszkód faktycznych i prawnych, aby opodatkować tę budowlę, w istocie przez opodatkowanie części tej budowli, w odniesieniu do wartości początkowych środków trwałych stanowiących tak rozumiane części budowli. Potwierdzeniem tego stanowiska jest przywołany w interpretacji wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. (sygn. akt II FSK 2243/15), w którym stwierdzono, że możliwie jest opodatkowanie budowli, na którą składa się kilka środków trwałych ujętych w ewidencji podatnika.

Niemniej jednak, organ odniósł się do sytuacji idealnej, nie wynikającej z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, kiedy poszczególne części budowli, wyodrębnione jako samodzielne środki trwałe, tworzą budowlę jako całość, bez reszty.

Tymczasem skarżąca wyraźnie zaznaczyła, że do wartości początkowej poszczególnych środków trwałych odpowiadających częściom budowli, skapitalizowano nadto wydatki na te komponenty, które nie stanowią części składowych budowli jako przedmiotu opodatkowania. Ujęcie tych komponentów w podstawie opodatkowania, zdaniem skarżącej, prowadzi do bezpodstawnego rozszerzenia zakresu opodatkowania, które nie znajduje umocowania w zasadach opodatkowania elektrowni wiatrowych obowiązujących po wejściu w życie ustawy o inwestycjach.

Próżno doszukiwać się w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji stanowiska organu w tej kwestii, zdaniem sądu fundamentalnej. Nie wiadomo więc, czy organ, wbrew stanowisku skarżącej, uznał że owe komponenty (np. oprogramowanie, wciągarka itp.) wchodzą w zakres opodatkowania budowli - elektrowni wiatrowej, gdyż tworzą wraz z pozostałymi elementami budowli funkcjonalno-techniczną całość albo, że mieszczą się w definicji budowli określonej w art. 2 ustawy o inwestycjach i czy w takim przypadku są opodatkowane jako składnik elementarny (art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach), czy też jako składnik jednego z wymienionych tam elementów technicznych (art. 2 pkt 2 ustawy o inwestycjach). Z kolei, gdyby organ uznał, że te kwestie nie mają żadnego znaczenia dla oceny zagadnienia przedstawionego we wniosku, winien to wyraźnie wskazać i należycie uzasadnić, podając jednocześnie wnioskodawcy sposób ustalenia podstawy opodatkowania, z uwzględnieniem atypowej sytuacji, gdy proste przeniesienie danych z ewidencji środków trwałych nie jest możliwe.

Bez odniesień się w zaskarżonej interpretacji do tych elementów stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, skarżąca formułuje zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego niejako intuicyjnie, antycypując pogląd organu. Z tego powodu ocena tych zarzutów skargi przez sąd, jawi się na tym etapie jako przedwczesna.

Pozostaje także nierozważona kwestia związania organu w postępowaniu o wydanie interpretacji stanowiskiem wnioskodawcy, że w posiadanej ewidencji środków trwałych, nie ujmuje takich części budowli, których zbiór bez reszty odpowiada budowli jako przedmiotu opodatkowania. Jest to specyfika tego postępowania, w którym odmiennie aniżeli w postepowaniu wymiarowym, organ nie może czynić własnych ustaleń.

Jak już wspomniano, niniejsze postępowanie dotyczy wydania interpretacji podatkowej, w którym to postępowaniu, co wyżej podkreślono, organ interpretacyjny jest związany granicami stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i zajmując własne stanowisko, ani nie może pomijać niektórych elementów stanu faktycznego ani też przyjmować ustaleń niemających tam zakorzenienia.

Zgodnie z art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o interpretację jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie, a z tym obowiązkiem skorelowany jest obowiązek organu interpretacyjnego wynikający z art. 14 c § 1 Ordynacji podatkowej przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Dodatkowo w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14 c § 2 Ordynacji podatkowej). Z istoty i celu interpretacji indywidualnej wynika, że uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie przepisów prawa podatkowego objętych interpretacją oraz wskazanie ich prawidłowej wykładni i sposobu zastosowania. Przy czym, jeżeli w ocenie organu interpretacyjnego wnioskodawca zakwalifikował stan faktyczny na podstawie nieadekwatnego w odniesieniu do danego przedmiotu przepisu prawna, organ podatkowy winien przeprowadzić analizę możliwości jego zastosowania i wykazać dlaczego przepis ten nie znajduje zastosowania w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym. Jako naruszenie przepisów art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej kwalifikować należy, nie tylko brak praktycznie żadnego, konkretnego odniesienia się organu interpretacyjnego do stanowiska wnioskodawcy, ale także lakoniczne i niewyczerpujące przedstawienie uzasadnienia prawnego przedstawionego stanu faktycznego, w sytuacji gdy - zdaniem organu interpretacyjnego - stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe (por. wyroki NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 36/12, z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 333/11 czy z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1297/14).

Uzasadnienie prawne stanowiska organu interpretacyjnego w takich przypadkach musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie dane przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Nie czyni zadość temu obowiązkowi taki sposób postępowania organu interpretacyjnego, który ewidentnie pomija, że wnioskodawca we wniosku o interpretację wyraźnie wskazał, że w ewidencji środków trwałych, nie ujmuje takich części budowli, które po zestawieniu tworzą (bez reszty) całość stanowiącą budowlę w postaci elektrowni wiatrowej, bowiem takie części jako odrębne środki trwałe, obejmują inne jeszcze komponenty, które nie mieszczą się (nie zawierają się) w pojęciu takiej budowli, a nie są odrębnie ewidencjonowane a, co też należy podkreślić, nie było dotychczas takiego obowiązku.

Wskazać należy ponadto, że poprzez odesłanie zawarte w art. 14 h Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany do odpowiedniego stosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, określającego zasadę zaufania do organów podatkowych. Wynika z niej wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy w tym w zakresie, dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz konkretnego ustosunkowania się do twierdzeń stron (tak wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 3072/13).

Z przedstawionych powyżej powodów zgodzić się należy ze skarżącą, że przedmiotowa indywidualna interpretacja podatkowa narusza przepisy prawa procesowego, a przede wszystkim art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, a także art. 14 b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej statuującego zasadę związania organu stanem faktycznym przedstawionym we wniosku w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia, co odpowiada dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. art. 146 p.p.s.a. i implikuje jej uchylenie.

W toku powtórnego postępowania obowiązkiem organu będzie uwzględnienie przytoczonych wyżej rozważań Sądu oraz wyeliminowanie stwierdzonych naruszeń, poprzez ustosunkowanie się do całości stanu faktycznego podanego we wniosku o wydanie interpretacji i należyte uzasadnienie zajętego stanowiska.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego, sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153). Kwota kosztów postępowania zasądzona od organu podatkowego obejmuje wpis od skargi (200 zł) wynagrodzenie doradcy podatkowego (240 zł) oraz opłata skarbowa od uiszczonego pełnomocnictwa (17 zł).