Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1684/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2018 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (zwany dalej organem/Urzędem) decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...], działając w trybie spornym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2016 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy IBUMAX o nr [...] udzielonego na rzecz V. (zwanego dalej uczestnikiem) z siedzibą w H., Finlandia wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny wniesionego przez H. (zwanego dalej skarżącą) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W., na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 3 i pkt 2 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.; dalej p.w.p.) oraz na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p oddalił sprzeciw i przyznał V. z siedzibą w H., od H. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania.

Do Urzędu Patentowego wpłynął sprzeciw skarżącej wobec udzielenia na rzecz uczestnika prawa ochronnego na znak towarowy IBUMAX o nr [...].

Sporny znak towarowy o nr [...], z pierwszeństwem od dnia 31 marca 2010 r. służy do oznaczania towarów w klasie 5, tj.: preparaty farmaceutyczne i weterynaryjne, środki sanitarne do celów medycznych, substancje dietetyczne do celów medycznych, żywność dla niemowląt, plastry, materiały opatrunkowe, materiały do plombowania zębów, wosk dentystyczny, środki dezynfekujące, środki do zwalczania szkodników, fungicydy, herbicydy.

Jako podstawę prawną swojego żądania wnoszący sprzeciw wskazał przepisy art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 132 ust. 2 pkt 3, art. 131 ust. 1 pkt 1 i art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.. Powołał się na wcześniejsze prawa do znaków towarowych opisanych szczegółowo decyzji. Wskazał, że wszystkie znaki towarowe przeznaczone są do oznaczania towarów w klasie 5. Zdaniem wnoszącego sprzeciw sporny znak towarowy IBUMAX jest podobny do znaku towarowego IBUM, a porównywane znaki są chronione dla identycznych towarów. Podniósł, że nie tylko istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd konsumentów co do pochodzenia towarów, ale takie pomyłki się już zdarzają. Wskazał, że produkt leczniczy oznaczany znakiem IBUM został wprowadzony do obrotu w 2002 r. Jego zdaniem znak ten jest znakiem o silnej zdolności odróżniającej, a stała obecność na polskim rynku i intensywna reklama oraz dobra jakość produktów, dla których jest stosowany, spowodowała, że znak IBUM jest renomowany. Wnoszący sprzeciw zarzucił, że uprawniony, poprzez wprowadzenie łudząco podobnego znaku towarowego, wykorzystuje zdobytą przez wnoszącego sprzeciw renomę do promocji własnego produktu. Ponadto stwierdził, że znak towarowy IBUM jako składnik przedsiębiorstwa wnoszącego sprzeciw jest jego prawem majątkowym. W związku z tym, uznał, iż z uwagi na podobieństwo obu znaków, udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy IBUMAX narusza jego prawa majątkowe. Ponadto, zdaniem wnoszącego sprzeciw, zgłoszenie znaku towarowego IBUMAX dokonane zostało w złej wierze, bowiem, w ocenie wnoszącego sprzeciw, nie miało na celu uzyskania ochrony dla oznaczenia indywidualizującego towary uprawnionego, ale zostało dokonane w celu wykorzystania renomy znaku towarowego IBUM.

Uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny i stwierdził, że ocena podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych dokonana przez wnoszącego sprzeciw uwzględnia wyłącznie element słowny IBUM, a jego zdaniem, porównanie znaków powinno uwzględniać pozostałe elementy oznaczeń i badanie powinno dotyczyć takiej postaci, w jakiej przeciwstawione znaki zostały zarejestrowane. Podniósł, iż w niniejszej sprawie uwzględniając charakter towarów, którymi są produkty farmaceutyczne, przeciętnymi konsumentami w odniesieniu do których należy oceniać niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd, są przeciętni konsumenci należycie poinformowani, uważni i racjonalni, o wysokim poziomie uwagi. W ocenie uprawnionego, bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 131 ust. pkt 1 p.w.p. oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. W jego ocenie na gruncie przepisów zawartych w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., znak towarowy IBUMAX nie jest podobny do oznaczenia IBUM. Zarzucił, iż wnoszący sprzeciw nie sprecyzował o jakie prawo majątkowe chodzi. Odnosząc się natomiast do zarzutu zgłoszenia spornego oznaczenia w złej wierze, powołał się na decyzję o dopuszczeniu do obrotu produktów leczniczych IBUMAX. Oświadczył, że produkt ten był wcześniej obecny na innych rynkach, między innymi w Finlandii. Podniósł również, że znak towarowy IBUMAX został zgłoszony po raz pierwszy już w 2003 r.

Urząd Patentowy stwierdził, że znak sporny jest podobny w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. do znaku towarowego wnoszącego sprzeciw IBUMIX o nr [...] w zakresie preparatów farmaceutycznych i weterynaryjnych oraz substancji dietetycznych do celów medycznych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., zgodnie z którym nie udziela się prawa ochronnego z uwagi na identyczność lub podobieństwo do znaku renomowanego, na który udzielono prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego.

Zdaniem organu dokonującego analizy porównawczej znaków pomiędzy znakami musi wystąpić taki stopień podobieństwa, który sprawi, że relewantny krąg odbiorców skojarzy znak późniejszy ze znakiem wcześniejszym, to znaczy stwierdzi, że występuje między nimi związek, nie myląc ich jednak.

Jego zdaniem znak sporny nie nawiązuje do wskazanych znaków towarowych wnoszącego sprzeciw mimo wspólnego członu IBUM. Znak IBUMAX będzie się kojarzyć z substancją czynną ibuprofen, a nie z którymś ze znaków towarowych wnoszącego sprzeciw zawierających element IBUM. Dlatego też z uwagi na nie spełnienie niezbędnej przesłanki do zastosowania przepisu art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., tj. podobieństwa samych znaków towarowych Urząd Patentowy nie badał renomy znaków towarowych wnoszącego sprzeciw.

Urząd Patentowy decyzją z [...] maja 2013 r., unieważnił prawo ochronne na znak towarowy IBUMAX o nr [...] w zakresie preparatów farmaceutycznych i weterynaryjnych, substancji dietetycznych do celów medycznych, w pozostałym zakresie ochrony sprzeciw oddalił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2014 r., VI SA/Wa 3234/13 uchylił zaskarżoną decyzję z [...] maja 2013 r. Podkreślił, że rozpoznając ponownie sprawę organ administracji przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w k.p.a., i odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, opisanego w uzasadnieniu, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści. Wskazano, że sąd administracyjny kontrolując legalność zaskarżonej decyzji nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę.

W ocenie Sądu należy ponownie przeprowadzić analizę znaków w trzech płaszczyznach, tj: wizualnej, fonetycznej ( brzmieniowej) i koncepcyjnej (znaczeniowej), bowiem organ nie dokonał całościowej oraz poprawnej oceny podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych.

Orzeczenie powyższe zobowiązywało organ do dokonania oceny, czy sporny znak towarowy IBUMAX o nr [...] narusza art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. a także art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. i art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. wskazane w sprzeciwie.

W ocenie organu, towary chronione spornym znakiem towarowym o nr [...] są identyczne względem towarów w wykazie znaku towarowego IBUM FORTE - NAJSILNIESZY IBUM NA RYNKU o nr [...], który obejmuje: produkty farmaceutyczne, weterynaryjne i sanitarne, substancje dietetyczne do celów leczniczych, żywność dla niemowląt, plastry, materiały do plombowania zębów, woski dentystyczne, środki odkażające, środki do zwalczania robactwa, fungicydy, herbicydy. Identyczność ta wynika z użycia w ocenianych wykazach takich samych sformułowań o identycznym zakresie znaczeniowym. Zakres ochrony spornego znaku towarowego o nr [...] w zakresie produktów - preparatów farmaceutycznych, leków jest także identyczny z towarami znajdującymi się w wykazie pozostałych znaków towarowych wskazanych przez wnoszącego sprzeciw, tj.: o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ponieważ w tych wykazach znajdują się sformułowania dotyczące bezpośrednio preparatów, produktów farmaceutycznych leków i takie też nazwy towarów znajdują się w wykazie znaku spornego o nr [...]. Ponadto, w ocenie Kolegium Orzekającego, towary z wykazu spornego znaku towarowego są podobne do towarów ujętych w wykazach towarów znaków [...],[...], ponieważ, w istocie, wykazy ww. znaków towarowych zawierają nazwy konkretnych produktów (np. kapsułki, czopki, tabletki), które są towarami farmaceutycznymi, lekami.

Wobec powyższego, organ za prawidłowe przyjął stwierdzenie, że towary objęte ochroną spornego znaku towarowego o nr [...] są identyczne i wysoce podobne do towarów chronionych znakami towarowymi, na które powołał się wnoszący sprzeciw.

Niemniej jednak organ powołując się na orzecznictwo sądowe stwierdził, że okoliczność identyczności i podobieństwa towarów ocenianych znaków towarowych nie determinuje podobieństwa znaków towarowych, może jedynie powodować bardziej drobiazgową ocenę stopnia podobieństwa.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie:

- przepisów prawa materialnego tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. poprzez ich błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie, a także

- przepisów prawa formalnego tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

W obszernym uzasadnieniu skarżąca przedstawiła okoliczności związane ze sprawą sprzeciwu.

Stwierdził, że o ile zgadza się z ustaleniami Urzędu Patentowego dotyczącymi renomy znaku IBUM, to przy ocenie podobieństwa znaków towarowych IBUM i IBUMAX Urząd popełnił błędy oraz nie uwzględnił twierdzeń i dowodów przedłożonych przez skarżącego, na poparcie czego skarżący przedstawił przegląd orzecznictwa i stwierdził, że Urząd Patentowy zignorował wytyczne z powołanego przez niego orzecznictwa. Zdaniem skarżącej, analiza podobieństwa znaków towarowych nie została przeprowadzona prawidłowo, w szczególności w płaszczyźnie fonetycznej, ponadto, UP założył, że znaki nie są podobne i dobrał dowody i twierdzenie na poparcie tejże tezy. Skarżąca dokonała ponownie oceny podobieństwa przeciwstawionych w sprawie oznaczeń stanowiących znaki towarowe i stwierdziła, że Urząd wydał zaskarżoną decyzję bez rozważenia całego materiału dowodowego i nie ocenił wszystkich istotnych okoliczności wpływających na ryzyko konfuzji. Zdaniem skarżącej, pominięcie części dowodów doprowadziło do błędnych ustaleń i wydanie wadliwej decyzji.

W zakresie naruszenia przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej, w szczególności art. 132 ust. 2 pkt 2 podniosła, że Urząd Patentowy naruszył brzmienie ww. przepisu uznając, że znak sporny IBUMAX nie jest podobny, wbrew oczywistym faktom, do żadnego ze znaków towarowych, na który powołała się skarżąca. W zakresie zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. podniósł, że Urząd Patentowy oceniając podobieństwo, ocenił je w sposób w jaki porównuje się znaki zwykłe. Podnosząc zarzut naruszenia przez Urząd Patentowy art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. stwierdził, iż wykazał okoliczności zgłoszenia spornego znaku towarowego w złej wierze. Jego zdaniem, o złej wierze świadczy fakt, że zgłoszenie spornego znaku jest drugim zgłoszeniem tego znaku przez uprawnionego i o ile, pierwsze zgłoszenie można uznać za dokonane w dobrej wierze, to zgłoszenie spornego znaku jest obciążone złą wiarą.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie wyżej wymienionej decyzji Urzędu Patentowego w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] grudnia 2016 r. oddalająca wniosek o unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy IBUMAX o nr [...] udzielonego na rzecz V. z siedzibą w H., Finlandia wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny wniesionego przez H. sp. z o.o. sp. k. w W. przyznająca zwrot kosztów postępowania.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Zgodnie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Organ przeprowadził postępowanie zgodnie z zaleceniami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 17 września 2014 r., VI SA/Wa 3234/13.

Zgodnie z tym orzeczeniem należało ponownie przeprowadzić analizę znaków w trzech płaszczyznach, tj: wizualnej, fonetycznej ( brzmieniowej) i koncepcyjnej (znaczeniowej), bowiem organ nie dokonał całościowej oraz poprawnej oceny podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych.

W myśl art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy jeżeli jest on identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Jak wynika z treści tego przepisu dla wypełnienia jego dyspozycji konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek:

1. identyczność lub podobieństwo towarów do oznaczania których znaki te są przeznaczone oraz

2. identyczność lub podobieństwo znaków towarowych.

Podobieństwo towarów i znaków może prowadzić do ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów lub usług oznaczonych tymi znakami. A zatem, jak wynika z powyższego przepisu nie każde podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność rejestracji znaku towarowego, lecz tylko podobieństwo w takim stopniu, które mogłoby wprowadzać odbiorców w błąd.

Znak sporny o nr [...] został przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 5, tj.: preparaty farmaceutyczne i weterynaryjne, środki sanitarne do celów medycznych, substancje dietetyczne do celów medycznych, żywność dla niemowląt, plastry, materiały opatrunkowe, materiały do plombowania zębów, wosk dentystyczny, środki dezynfekujące, środki do zwalczania szkodników, fungicydy, herbicydy.

W ocenie sądu zasadne jest twierdzenie organu, że towary chronione spornym znakiem towarowym o nr [...] są identyczne względem towarów w wykazie znaku towarowego IBUM FORTE - NAJSILNIESZY IBUM NA RYNKU o nr [...], który obejmuje: produkty farmaceutyczne, weterynaryjne i sanitarne, substancje dietetyczne do celów leczniczych, żywność dla niemowląt, plastry, materiały do plombowania zębów, woski dentystyczne, środki odkażające, środki do zwalczania robactwa, fungicydy, herbicydy. Identyczność ta wynika z użycia w ocenianych wykazach takich samych sformułowań o identycznym zakresie znaczeniowym. Zakres ochrony spornego znaku towarowego o nr [...] w zakresie produktów - preparatów farmaceutycznych, leków jest także identyczny z towarami znajdującymi się w wykazie pozostałych znaków towarowych wskazanych przez wnoszącego sprzeciw, tj.: o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ponieważ w tych wykazach znajdują się sformułowania dotyczące bezpośrednio preparatów, produktów farmaceutycznych leków i takie też nazwy towarów znajdują się w wykazie znaku spornego o nr [...].

Organ prawidłowo wskazał na identyczności i podobieństwa towarów ocenianych znaków towarowych, zasadnie również podniósł, że zgodnie z ustaloną praktyką oraz orzecznictwem oznaczenia powinny być oceniane jako całość, gdyż sama powtarzalność wyodrębnionych elementów lub zbieżność członów oznaczeń nie musi determinować stworzenia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Słusznie również powołał się na orzeczenia (między innymi wyrok SN z dnia 11 marca 1999 r., III RN 136/98 oraz wyrok NSA z dnia 12 maja 2003 r., II SA 1486/02). Mając na uwadze konieczność dokonania całościowej oceny znaku towarowego organ zwrócił uwagę na proporcje w sile odróżniającej poszczególnych elementów, a także ich oryginalność i sposób ich postrzegania, miejsce w znaku i kontekst w jakim poszczególne elementy zostały użyte. Dokonując oceny podobieństwa porównywanych znaków towarowych, stwierdzono, że sporny znak towarowy jest znakiem słownym IBUMAX. W płaszczyźnie wizualnej sporny znak ogranicza się wyłącznie do zapisu sekwencji sześciu liter odzwierciedlających głoski użyte w tym słowie, tj.: l, B ,U, M, A, X. W płaszczyźnie fonetycznej słowo IBUMAX jest trzysylabowe I-BU-MAX, w którym akcent pada na drugą sylabę od końca "-BU-", słowo rozpoczyna wyraźnie słyszalna samogłoska "-I-" oznaczająca "zwykle w danym języku samogłoskę przednią wysoką’, a kończy litera "-X-" "litera oznaczająca spółgłoskę x, odpowiadającą połączeniu głosek ks".

Organ prawidłowo uznał, że odczytanie przez polskich odbiorców litery "-X-" jako głoski "-KS-" nie powoduje trudności i jest naturalne, mimo, że "X" nie należy do polskiego alfabetu. W warstwie znaczeniowej, zdaniem organu słowo IBUMAX jest fantazyjne względem oznaczanych nim towarów, niemiej nie można nie uwzględnić, że początkowy element tego słowa, tj. "-IBU-" może budzić skojarzenia ze słowem ibuprofem, który jest nazwą substancji czynnej preparatu farmaceutycznego, natomiast część znaku "-MAX-" można skojarzyć ze słowem w języku łacińskim maximus oznaczającym przymiotnik największy, tym bardziej, że przyjęte jest powszechne używanie skrótu tego słowa max/maks. Tym samym okoliczność aluzyjnego charakteru oznaczenia nie wyklucza, iż jest to oznaczenie fantazyjne.

W ocenie sądu zasadne jest twierdzenie organu, że przeprowadzona ocena podobieństwa znaku spornego IBUMAX do znaków towarowych IBUM wykazała brak konfuzyjnego podobieństwa między nimi, mimo istniejących wspólnych elementów. W tej sytuacji stwierdzenia wnoszącego sprzeciw zawarte w sprzeciwie jak i skardze o odbiorze przez przeciętnych odbiorców znaku IBUMAX jako IBUM MAX (produktu o maksymalnej zawartości czynnej, a więc kolejnego z serii znaków IBUM) nie znajdują potwierdzenia, ponieważ wnoszący sprzeciw nie wykazał, aby słowo IBUMAX było odbierane jako, w istocie, dwa słowa IBUM i MAX. Wnoszący sprzeciw nie wykazał jaki fonetyczny proces zachodzi w brzmieniu dwusylabowego słowa IBUMAX aby powstały dwa słowa w sumie trzysylabowe I-BUM-MAX.

Zdaniem Sądu słuszne jest twierdzenie organu, że podział dokonany przez wnoszącego sprzeciw słowa IBUMAX na części IBUM-AX jest nienaturalny, nie odpowiada fonetycznym lub morfologicznym zasadom podziału słów.

W ocenie Sądu dokonano prawidłowej oceny w warstwie fonetycznej znak IBUMIX jest trzysylabowy -I-BU-MIX z akcentem na sylabie "-BU-" Artykulacja i odbiór tego słowa jest zgodny z jego zapisem, a odbiór przez polskich odbiorców litery "-X" jako głoski "-KS" nie powoduje trudności, mimo, że "X" nie jest literą polskiego alfabetu. W warstwie znaczeniowej, zdaniem sądu prawidłowo przyjęto, że słowo IBUMIX jest fantazyjne względem oznaczanych nim towarów, niemiej nie można nie uwzględnić, że początkowy element tego słowa, tj. "IBU-" może budzić skojarzenia ze słowem ibuprofem, który jest nazwą substancji czynnej preparatu farmaceutycznego, natomiast drugą część znaku ma charakter aluzyjny i nie wyklucza, iż jest oznaczenie fantazyjne.

W ocenie Sądu organ prawidło ocenił całościowo oznaczenia IBUMAX (sporny znak towarowy) oraz IBUM i IBUMIX (znaki wcześniejsze). Zasadne jest twierdzenie, że mimo istniejącego wspólnego elementu "IBU", oceniane znaki zawierają takie odmienne elementy, które w całości dostatecznie różnicują oba oznaczenia. Ta różnica jest zauważalna w zapisie obu słów - w długości zapisu słów oraz odmienności w użytych samogłoskach "-I-" i "-A-" jak również w ich brzmieniu, tj. długości brzmienia słów, różnicy brzmieniowej samogłosek "I" i "A" oraz odmiennych akcentowanych sylab. Niewątpliwe elementy identyczne w porównywanych znakach wstępują i jest to "IBUM-", stanowiące samodzielnie znak wnoszącego sprzeciw, a w znaku spornym będące jedynie jego początkowym elementem i pomimo zarzucanej inkorporacji znaku wcześniejszego w spornym znaku, to dodatkowe elementy wpływają dostatecznie na zróżnicowanie znaków towarowych w każdej z ocenianych płaszczyzn.

Zasadne jest twierdzenie, że dystans istniejący między znakami na płaszczyźnie wizualnej zostaje zachowany w płaszczyźnie fonetycznej. Każdy z tych znaków może budzić skojarzenia z nazwą substancji czynnej ibuprofenem, na co zwracał także uwagę wnoszący sprzeciw

Zasadnie organ twierdzi, że analizowanie przeciwstawionych w niniejszej sprawie oznaczeń według ich cechy wspólnej dowodzi, że cecha ta nie prowadzi do pomylenia znaków, gdyż oznaczenia postrzegane jako całość nie wywołują wrażenia wspomnianego podobieństwa. W tej sytuacji, podnoszona przez sprzeciwiającego inkorporacja jego znaku w znaku spornym nie może determinować podobieństwa między takimi znakami, skoro wykazano, że oceniane znaki charakteryzuje w całości samodzielność wynikająca z różnicy fonetycznej i wizualnej.

Przeznaczone do oznaczania tych towarów znaki, mimo, iż posiadają identyczny początkowy element "IBU-", dzięki odmiennej części końcowej są na tyle zróżnicowane by dostatecznie eliminować podobieństwo. Nie sposób zatem uznać, że obecność w obrocie przeciwstawionych znaków towarowych kreuje ryzyko wprowadzenia przeciętnego odbiorcy w błąd, przy uwzględnieniu warunków rynku farmaceutyków oraz uczestników tego rynku.

Zasadne jest twierdzenie, że przeznaczone do oznaczania tych towarów znaki, mimo, iż posiadają identyczny początkowy element "IBU-", dzięki odmiennej części końcowej są na tyle zróżnicowane by dostatecznie eliminować podobieństwo. Z tego też powodu nie sposób uznać, że obecność w obrocie przeciwstawionych znaków towarowych kreuje ryzyko wprowadzenia przeciętnego odbiorcy w błąd, przy uwzględnieniu warunków rynku farmaceutyków oraz uczestników tego rynku.

W przedmiotowej sprawie, ma miejsce sytuacja nawiązywania nazwy preparatu farmaceutycznego do nazwy substancji czynnej zawartej w leku czy preparacie farmaceutycznym, ponieważ nazewnictwo medyczne w większości opiera się na słownictwie łacińskim i greckim. Sporny znak zawiera element "IBU-", a substancją czynną jest ibuprofen (łac. Ibuprofenum) - organiczny związek chemiczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), pochodna kwasu propionowego o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym (za wikipedia.pl). Dlatego też można przyjąć, że w niniejszej sprawie oceniane znaki towarowe zawierają element aluzyjny "IBU", a tego rodzaju oznaczenia były przedmiotem rozważań sądu, który stwierdził, że: "wykonywanie praw z rejestracji znaków towarowych podobnych do oznaczeń ogólnoinformacyjnych (opisowych) jest jednak w dużym stopniu ograniczone, a więc uprawniony z rejestracji musi liczyć się z tym, że inni przedsiębiorcy z danej branży (a więc inne firmy farmaceutyczne) będą miały prawo do oznaczania swoich wyrobów znakami zawierającymi podobny element aluzyjny wskazujący pośrednio np. na rodzaj schorzenia, nazwę części ciała człowieka, czy też nazwę składnika chemicznego preparatu farmaceutycznego. W takim przypadku ochrona wynikająca z udzielonego prawa wyłącznego (prawa ochronnego z rejestracji) winna być zdaniem Sądu w znacznym stopniu osłabiona, i w konsekwencji ograniczona wyłącznie do przypadków ewidentnego naruszenia zasad uczciwej konkurencji poprzez zastosowanie w obrocie oznaczeń identycznych, czy też podobnych w stopniu wyraźnie wprowadzającym odbiorców w błąd". Zatem, w świetle powyższego, skoro wnoszący sprzeciw rejestrując znak towarowy IBUM i kombinacje z tym oznaczeniem nie dąży do monopolu członu "IBU-", to w takiej sytuacji sprzeciwiający powinien tolerować oznaczenia z tym elementem oraz z takimi dodatkowymi elementami, które w dostateczny sposób eliminują podobieństwo między chronionym na rzecz sprzeciwiającego znakiem IBUM i przedmiotowym znakiem towarowym IBUMAX.

Wnoszący sprzeciw podniósł w sprzeciwie zarzut naruszenia przez sporne prawo art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. i stwierdził, że sporny znak narusza jego prawo do znaku renomowanego IBUM o nr [...],[...]. Organ słusznie wskazał, że przedstawione kopie nagród i wyróżnień dotyczą w dużej mierze przedsiębiorstwa wnoszącego sprzeciw nie zaś produktu oznaczone IBUM, a dokument dopuszczenia do obrotu produktu oznaczanego znakiem IBUM stanowi informacje jedynie o jego dopuszczeniu i nie ma wpływu na ocenę renomowanego charakteru.

Wnoszący sprzeciw podniósł oprócz zarzutów naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 p.w.p. także zarzut naruszenia przez sporne prawo wyłączne na znak towarowy IBUMAX o nr [...] praw osobistych i majątkowych wnoszącego sprzeciw (art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p.) oraz zarzut zgłoszenia ww. znaku towarowego w złej wierze (art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.). Zdaniem wnoszącego sprzeciw znak IBUM jest składnikiem jego przedsiębiorstwa, a zatem posiada majątkowy charakter, co wobec podobieństwa przeciwstawionych znaków, tj. IBUM - IBUMAX udzielenie prawa na sporny znak towarowy IBUMAX o nr [...] narusza prawa majątkowe wnoszącego sprzeciw (akta [...], tom I, k. 119).

Powołanie się wnoszącego sprzeciw na majątkowy charakter prawa do znaku towarowego, będącego składnikiem jego przedsiębiorstwa prowadzi do wniosku, iż w istocie chodzi o prawo ochronne do znaku towarowego IBUM, do którego, wg sprzeciwiającego jest podobny sporny znak towarowy IBUMAX o nr [...]. Zatem zasadne jest twierdzenie organu, że zarzut ten wnoszący sprzeciw oparł na podobieństwie, które zgodnie z podstawą sprzeciwu było przedmiotem oceny w świetle art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. W tym kontekście należy zauważyć, że przepis art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. dotyczy ochrony innych praw majątkowych lub osobistych niż znak towarowy co zostało szczegółowo wyjaśnione w decyzji.

Organ prawidłowo wskazał, że wnoszący sprzeciw nie wykazał używania spornego znaku w sposób naruszający jego prawa o majątkowym charakterze.

Zasadnie organ twierdzi, że zarzut wynikający z art. 131 ust, 2 pkt 1 p.w.p., tj. zgłoszenia spornego znaku towarowego IBUMAX o nr [...] w złej wierze celem uzyskania ochrony nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu tego zarzutu wnoszący sprzeciw stwierdził, że uprawniony wiedział o istnieniu renomowanego znaku towarowego IBUM, wykorzystał pozycje rynkową znaku IBUM, nie poniósł nakładów marketingowych i zgłosił do ochrony łudząco podobny znak towarowy IBUMAX o nr [...] (akta [...], tom I, k. 118).

Organ zasadnie twierdzi, że wnoszący sprzeciw poza postawieniem zarzutu zgłoszenia spornego znaku towarowego IBUMAX o nr [...] w złej wierze, która polegała na wiedzy uprawnionego o renomowanym znaku wnoszącego sprzeciw i podobieństwie znaku spornego do znaku wnoszącego sprzeciw nie powołał innych okoliczności, które w swoim całokształcie pozwalałyby na stwierdzenie, że zgłoszenie znaku towarowego IBUMAX o nr [...] było naganne. Nie można także przyjąć, że sam fakt istnienia wcześniejszych znaków towarowych wnoszącego sprzeciw z elementem "IBUM-" oraz ich rozpoznawalność na rynku mogą świadczyć o złej wierze uprawnionego, skoro sprzeciwiający nie udowodnił żadnych innych okoliczności, które obiektywnie potwierdziły by intencjonalne działania uprawnionego, w szczególności, że uprawniony świadomie nawiązał do znaków wnoszącego sprzeciw.

Ponadto, uprawniony oznaczał spornym znakiem towary pochodzące z jego przedsiębiorstwa, a sprzeciwiający nie przedstawił dowodów, z których wynika aby uprawniony podejmował względem sprzeciwiającego działania mające spekulacyjny czy blokujący charakter, które w jednoznaczny sposób potwierdziłyby intencjonalność zgłoszenia znaku towarowego IBUMAX o nr [...]. Wobec powyższego, zarzuty niespełnienia warunków udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy przewidzianych w art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 oraz art, 131 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 p.w.p. należało słusznie uznać za niezasadne.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą i oparł się na materiale prawidłowo zebranym, dokonując wszechstronnej oceny a nadto zgodnie z art. 153 p.p.s.a. uwzględnił zalecenia sądu zawarte w wyroku z dnia 17 września 2014 r., VI SA/Wa 3234/13.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.