Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1467/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 16
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Monika Sawa, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr DSZ.V.5321.1.232.2021.MK w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 4 marca 2021 r. nr 000166/SW/03/2021.


UZASADNIENIE

Minister Rodziny i Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu odwołania Z. S. decyzją z 26 kwietnia 2021 r. nr DSZ.V.5321.1.232.2021.MK utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z 3 marca 2021 r. nr 000166/SW/03/2021 o odmowie przyznania Z. S. prawa do świadczenia wychowawczego w formie dodatku dyferencyjnego na dziecko L. S..

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

15 października 2019 r. Z. S. złożyła w Urzędzie Miejskim w Gdyni wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego. We wniosku oświadczyła, że P. S., jest osobą aktywną zawodowo na terytorium Republiki Federalnej N. (dalej: N.).

11 listopada 2019 r., stosownie do art. 16 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci Urząd Miasta Gdyni przekazał do Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego z 15 października 2019 r. wraz z załącznikami.

4 marca 2021 r. Wojewoda Pomorski wydał decyzję o odmowie przyznania Z. S. prawa do świadczenia wychowawczego w formie dodatku dyferencyjnego na dziecko L. S. w okresie od 1 października 2019 r. do 30 kwietnia 2020 r. Wojewoda Pomorski wskazał, że P. S. jest osobą aktywną zawodowo na terytorium N., a wnioskodawczyni jest osobą nieaktywną zawodowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Polska). Zatem państwem właściwym do rozpatrzenia wniosku na zasadzie pierwszeństwa są N.. Jednocześnie poinformował, że złożony przez wniosek w Polsce, został przekazany do instytucji N. celem rozpatrzenia go tak, jakby został złożony bezpośrednio w ww. instytucji, zgodnie z art. 68 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2004.

Od powyższej decyzji Z. S. wniosła odwołanie. Podkreśliła, że świadczenia rodzinne w N. wypłacone są w kwocie pomniejszonej o kwotę polskich świadczeń. Ponadto wskazała, że instytucja N. stoi na stanowisku, że świadczenia powinny być wypłacane w Polsce. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Wojewoda Pomorski wskazał, że dokonane przez ww. organ porównanie kwoty świadczeń przewidzianych w N. z kwotą należną według polskiego ustawodawstwa pokazuje, że wysokość świadczeń, o które przyznanie ubiega się wnioskodawczyni w Polsce jest niższa niż wysokość porównywalnego świadczenia rodzinnego w N.. W związku z tym w Polsce, jako państwie zobowiązanym do wypłaty świadczeń w drugiej kolejności, nie przysługuje wnioskodawczyni dodatek dyferencyjny.

Minister Rodziny i Polityki Społecznej decyzją z 26 kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z 3 marca 2021 r. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 4 ust. 3 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r. poz. 2407 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą" świadczenie wychowawcze w wysokości 500 zł, którego celem jest częściowe pokrycie wydatków związanych w wychowaniem dziecka przysługuje m.in. matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 924) w przypadku złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w okresie od 1 lipca 2019 r. do 30 września 2019 r. prawo do świadczenia wychowawczego na podstawie tego wniosku ustala się, począwszy od 1 lipca 2019 r., o ile prawo do świadczenia wychowawczego w okresie, na który jest ustalane, nie jest przyznane. Zgodnie zaś, z art. 7 ust. 2 tej ustawy w sprawach z wniosków o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego złożonych po 30 czerwca 2019 r. prawo do świadczenia wychowawczego ustala się do 31 maja 2021 r.

Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy prawo do świadczenia wychowawczego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu, o którym mowa w ust. 1, nie wcześniej niż od dnia odpowiednio urodzenia się dziecka, objęcia dziecka opieką, przysposobienia dziecka lub umieszczenia dziecka w domu pomocy społecznej. Z uwagi na to, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego został złożony 15 października 2019 r. postępowanie w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego dotyczy okresu od 1 października 2019 r.

Stosownie do art. 16 ust. 4 i 5 ustawy w przypadku, gdy wojewoda ustali, że osoba uprawniona do świadczenia wychowawczego lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Polski w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ustala prawo do świadczenia wychowawczego. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 15 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego - oznacza to: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004 r. ze zm., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, ze zm.), a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (...) (Dz.Urz. UE L 284 z 30 października 2009 r. ze zm.).

Wymienione przepisy o koordynacji, tj. rozporządzenie nr 883/2004 oraz rozporządzenie nr 987/2009 zawierają normy kolizyjne pozwalające uniknąć sytuacji, w której członkowie rodziny uprawnieni do świadczeń rodzinnych przebywający na terenie różnych państw Unii Europejskiej będą pobierać świadczenia i w jednym i w drugim państwie zgodnie z kryteriami ustawowymi przepisów prawnych tych państw.

Minister wskazał, że zgodnie z art. 67 rozporządzenia nr 883/2004 osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim. Oznacza to, że przepisy o koordynacji świadczeń rodzinnych mają zastosowanie (według uregulowań ww. rozporządzeń) już, ze względu na sam fakt zamieszkiwania członka rodziny w drugim Państwie Członkowskim.

Według art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 883/2004 w przypadkach, w których na podstawie więcej niż jednego Państwa Członkowskiego udzielane są świadczenia w tym samym okresie i dla tych samych członków rodziny zastosowanie mają zasady pierwszeństwa, które przewidują, że w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z różnych tytułów w pierwszej kolejności prawa udzielone z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty i w ostatniej kolejności prawa uzyskane na postawie miejsca zamieszkania. Działania te wynikają z zakazu kumulacji świadczeń o charakterze rodzinnym, przewidzianego w art. 10 rozporządzenia nr 883/2004.

Jednocześnie, zgodnie z przepisami unijnymi, wnioskodawca nie ma możliwości wyboru kraju właściwego do wypłaty świadczeń. Zgodnie z art. 68 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004 w przypadku zbiegu uprawnienia świadczenia rodzinne udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo na podstawie art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 883/2004. Uprawnienia do świadczeń rodzimych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw zawieszane są do kwoty przewidzianej przez pierwsze ustawodawstwo i w odpowiednim przypadku, określany jest dodatek dyferencyjny dla sumy, która przekracza te kwotę. Jeżeli, zgodnie z art. 67 rozporządzenia nr 883/2004, w instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, złożony zostaje wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych, ale nie z tytułu prawa pierwszeństwa wynikającego z ust. 1 i 2 tego artykułu, to instytucja ta niezwłocznie przekazuje taki wniosek instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, informuje zainteresowanego i, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia wykonawczego dotyczących tymczasowego przyznawania świadczeń, zapewnia, jeżeli to konieczne, dodatek dyferencyjny. Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, rozpatruje ten wniosek, tak jak gdyby został on złożony bezpośrednio do niej, a dzień, w którym wniosek taki został złożony w pierwszej instytucji, uważa się za dzień złożenia wniosku w instytucji mającej pierwszeństwo.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wskazał, że zgodnie z art. 16 ustawy w sprawie Z. S. zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ponieważ P. S. jest osobą aktywną zawodowo na terytorium N..

Zatem organ I instancji prawidłowo wykazał, że związku z tym, że wnioskodawczyni jest osobą nieaktywną zawodowo w Polsce, a P. S. jest aktywny zawodowo w N., zgodnie z art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 883/2004, pierwszeństwo do wypłaty świadczeń leży po stronie N..

W związku z powyższym według art. 68 ust. 2 w zw. z art. 68 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 883/2004 w Polsce, jako państwie właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych, lecz nie na zasadzie pierwszeństwa, mógłby przysługiwać wnioskodawczyni dodatek dyferencyjny, w przypadku gdyby wysokość świadczeń o których przyznanie ubiega się w Polsce, byłaby wyższa od odpowiedniego świadczenia przysługującego w N..

Zdaniem Ministra w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano, że kwota pełnych świadczeń rodzinnych przysługujących w N. wynosiła 204 EURO na dziecko.

Organ I instancji, w sytuacji, gdy nie dysponuje decyzją instytucji zagranicznej, powinien powołać się w tym zakresie na informacje zawarte w tabelach porównawczych MISSOC, które są powszechnym źródłem informacji o wysokości świadczeń rodzinnych w państwach członkowskich, że wysokość N. świadczenia na dzieci przekracza kwotę świadczeń, o których przyznanie ubiega się Z. S. w Polsce.

Zgodnie z decyzją Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego H3 z 15 października 2009 r. dotyczącą daty, którą bierze się pod uwagę przy ustalaniu kursu wymiany, o którym mowa w art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 kurs wymiany oznacza "w przypadku, gdy zgodnie z krajowymi przepisami, dla celów ustalenia wysokości świadczenia instytucja bierze pod uwagę jedną kwotę - kurs wymiany opublikowany dla pierwszego dnia miesiąca bezpośrednio poprzedzający miesiąc, w którym przepis musi być zastosowany". Oznacza to, że na dzień wydania decyzji przez organ I instancji ustalając wartość N. świadczenia, przeliczenia należy dokonać na 2 września 2019 r., tj. pierwszy roboczy dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego jest badane uprawnienie do świadczenia wychowawczego. Kurs EURO w stosunku do złotego na 2 września 2019 r. stanowił 1 EURO = 4,3691 zł, co oznacza, że równowartość N. świadczenia [...] wynosi na dziecko 891,30 zł (204 EUROx4,3691 PLN=891,30 zł).

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dokonał właściwej oceny wykazując, że wysokość świadczenia przysługującego w N. jest wyższa niż wysokość świadczeń, o których przyznanie Z. S. wnioskowała w tym okresie w Polsce.

Odnosząc się zaś do podniesionych przez wnioskodawczynię okoliczności Minister podkreślił, że Pomorski Urząd Wojewódzki w Gdańsku, przekazał do N. instytucji właściwej do wypłaty świadczeń informacje że, w związku z brakiem aktywności zawodowej na terytorium Polski, jest instytucją właściwą do wypłaty świadczeń w pełnej wysokości i przesłał złożony wniosek w Polsce, celem rozpatrzenia go tak, jakby został złożony bezpośrednio w instytucji N., zgodnie z art. 68 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2004.

W sytuacji wydania decyzji przez instytucję N. w zakresie wysokości przysługujących świadczeń i przesłania tej decyzji do Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku, Wojewoda ponownie dokona weryﬁkacji kwoty świadczenia należnego w Polsce.

Jednakże brak rozpatrzenia przekazanego wniosku przez instytucje N., spowodowany brakiem współpracy ze strony wnioskodawcy, skutkować będzie brakiem możliwości ponownego przeliczenia świadczeń przez polską instytucję.

Od decyzji Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z 26 kwietnia 2021 r. Z. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podała, że skarżącej odmówiono świadczenia - dodatku dyferencyjnego bezpodstawnie i bez Í zapoznania się z jej wszystkimi dokumentami jakie dostarczyła do wniosku w 2019 r. Pomimo dostarczonych dokumentów z N. [...], w których wyraźnie jest zapisane, że kraj macierzysty dziecka ma obowiązek wypłacać kwotę 500 plus i jest to niezależne od zarobków. Ponieważ jest to kwestia międzynarodowa oprócz krajowego rozporządzenia [WE] nr 883/2004 i nr 987/2009 mają również zastosowania odpowiednie przepisy.

Według dokumentów i tych przepisów pierwszeństwo wypłacania ma kraj zamieszkania dziecka – art. 68 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 883/2004.

W dokumentach jest wyraźnie napisane że kwota z N. [...] jest pomniejszona 500 zł według przelicznika EURO na dzień decyzji i wynosiła 116,43 EURO. Zatem kwota 204 EURO, jaka powinna przysługiwać z FK, jest pomniejszona o 116,34 EURO i wyniosła 87,66 EURO i taką kwotę otrzymywał mąż skarżącej przez cały okres wypłacania świadczeń 2019/2020.

Skarżąca podała, że 16 lutego 2021 r. otrzymała pismo z [...] o zwrot 325,95 EURO, które Urząd N. jej wypłacił na dziecko L. S.. W uzasadnieniu podano, że Polski Urząd powinien wypłacić skarżącej 500 plus.

Skarżąca podała, że jej dzieci zameldowane są w Polsce, mąż również pracując w N. był zameldowany w Polsce. Zatem krajem macierzystym zobowiązanym do wypłacania jakichkolwiek pieniędzy jest Polska, a nie N..

Skarżąca zarzuciła, że w decyzji, którą jej wydano, nie zapoznano się z żadną dokumentacją, którą wnioskodawczyni dostarczyła i podjęto decyzję bez znajomości wszystkich szczegółów i przepisów unijnych jakie obowiązują.

W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Sąd zauważa, że w odwołaniu Z. S. stwierdziła, że w jej sprawie ma zastosowanie art. 68 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 883/2004. To stanowisko skarżąca wywodzi z pism z 25 września 2019 r. otrzymanych przez jej męża P. S. (zatrudnionego już przed złożeniem wniosku w [...]) z N. [...]. Powołując się na te pisma (kserokopie załączone do odwołania bez tłumaczenia na język polski) twierdzi, że - według strony N. - to Polska winna wypłacać świadczenie wychowawcze na L. S. w wysokości 500 zł, bo właściwym prawem jest prawo miejsca zamieszkania dziecka.

Z akt sprawy wynika, że już do wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego z 15 października 2019 r. Z. S. załączyła pisma z [...] z 13 grudnia 2018 r. i 25 sierpnia 2019 r. (kserokopie załączone bez tłumaczenia na język polski). Z wniosku i załączonych do akt administracyjnych formularzy (podpisanych przez skarżącą) wynika, że jej mąż P. S. jest zatrudniony w [...] od 30 lipca 2018 r.

Organ wojewódzki – jak wynika z uzasadnienia postanowienia z 28 maja 2020 r. nr WKS-I.9471.2.13110.2019 – przekazał na formularzu serii SED F001 wniosek o świadczenia tytułem pierwszeństwa do właściwej instytucji zagranicznej w trybie art. 68 rozporządzenia nr 883/2/2004 i oczekiwał na stanowisko w tej kwestii (formularza serii SED F001 i odpowiedzi właściwej instytucji zagranicznej brak w aktach sprawy).

Następnie Wojewoda Pomorski i Minister Rodziny i Polityki Społecznej stanęli na stanowisku w swych decyzjach, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 883/2004 i jako pierwsze zastosowanie ma ustawodawstwo N., skoro ojciec dziecka jest zatrudniony w [...].

Zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy nie wynika z jakiego tytułu przyznawane są N. świadczenia z tytułu wychowywania dziecka (odpowiednik polskiego świadczenia wychowawczego). To zaś nie pozwala ustalić, czy oba świadczenia rodzinne (polskie, N.) wypłacane są "z różnych tytułów" – art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 883/2004, czy wypłacane są "z tego samego tytułu" – art. 68 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 883/2004. Nie wiadomo zatem dlaczego Wojewoda Pomorski, a za nim Minister Rodziny i Polityki Społecznej przyjęli, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma zasada pierwszeństwa z art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 883/2004.

Jeżeli chodzi o to zagadnienie trzeba wskazać, że z art. 1 ust. 3 ustawy wynika, że – co do zasady – świadczenia wychowawcze w Polsce przyznawane są osobom uprawnionym, np. matce, ojcu z tytułu zamieszkiwania wnioskodawcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres w jakim mają otrzymać świadczenia wychowawcze. W przypadku wniosku składanego przez rodzica dziecka dodatkowo przesłanka zamieszkiwania na terytorium RP dotyczy także dziecka (art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy). Z powyższego wynika, że polskie świadczenia wychowawcze nie są przyznawane z tytułu zatrudnienia. Wymóg zatrudnienia nie jest przesłanką przyznania tego świadczenia. Nie jest to świadczenie przyznawane ze składkowego systemu ubezpieczeń społecznych – Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (art. 51 ust. 1 i art. 52 ust. 1, art. 54 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych – Dz.U. z 2021 r. poz. 423 ze zm.). Świadczenia wychowawcze finansowane są z budżetu państwa (art. 29 ust. 3 ustawy).

Z akt sprawy nie wynika jaki status prawny ma N. odpowiednik polskiego świadczenia wychowawczego (tzw. [...]). Czy świadczenie to przysługuje z tytułu samego zamieszkiwania na terytorium [...] osoby uprawnionej (członków jej rodziny), czy przesłanką przyznania tego rodzaju świadczenia jest wyłącznie lub dodatkowo zatrudnienie uprawnionego (członków jego rodziny) na terytorium N..

Wyjaśnienie tego zagadnienia ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie.

Art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 883/2004 określa zasady pierwszeństwa przyznawania prawa do świadczeń rodzinnych w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z różnych tytułów (zatrudnienia lub pracy na własny rachunek – pierwszy tytuł, otrzymywania emerytury lub renty – drugi tytuł, miejsca zamieszkania – trzeci tytuł). W tym przypadku pierwszeństwo ma prawo Państwa Członkowskiego w którym osoba uprawniona jest zatrudniona lub wykonuje pracę na własny rachunek.

Z kolei art. 68 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 883/2004 określa zasady pierwszeństwa przyznawania prawa do świadczeń rodzinnych w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z tego samego tytułu. W tym przypadku znaczenie mają tzw. kryteria dodatkowe. Według art. 68 ust. 1 lit. b ppkt i w przypadku świadczeń uzyskiwanych z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek znaczenie ma miejsce zamieszkania dzieci (a nie miejsce zatrudnienia rodzica), pod warunkiem że taka praca jest wykonywana i, dodatkowo, w odpowiednim przypadku, najwyższa kwota świadczeń przewidzianych przez kolidujące ustawodawstwa. W tym ostatnim przypadku koszt świadczeń dzielony jest według kryteriów określonych w rozporządzeniu wykonawczym. Z kolei wedle art. 68 ust. 1 lit. b ppkt iii w przypadku świadczeń uzyskiwanych na podstawie miejsca zamieszkania znaczenie ma miejsce zamieszkania dzieci (a nie miejsce zatrudnienia rodzica).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie trzeba więc wyjaśnić jaki status ma N. świadczenie wychowawcze, jeżeli chodzi o tytuł jego wypłaty (zatrudnienie, miejsce zamieszkania) oraz jakie oficjalne stanowisko prezentuje, w kwestii prawa pierwszeństwa w przypadku zbiegu prawa do świadczeń rodzinnych z tytułu wychowywania L. S., N. [...].

W niniejszej sprawie trzeba też wyjaśnić jak zakończyła się procedura przekazania wniosku Z. S. do właściwej instytucji zagranicznej, o której mowa w art. 60 ust. 3 rozporządzenia nr 987/2009 i w jaki sposób odniosła się do tego ta instytucja. Nie wiadomo, czy właściwa instytucja zagraniczna zajęła stanowisko w sprawie decyzji tymczasowej Wojewody Pomorskiego w sprawie zasad pierwszeństwa jakie mają być stosowane, w terminie 2 miesięcy.

Jeżeli bowiem właściwa instytucja zagraniczna zajęła w tej kwestii stanowisko w tym terminie mogło dojść do sytuacji, że w niniejszej sprawie podmioty obsługujące w dwóch państwach członkowskich Unii Europejskiej świadczenia rodzinne mają rozbieżne stanowiska w kwestii pierwszeństwa ustawodawstwa mającego zastosowanie w niniejszej sprawie.

Według art. 11 ust. 1 i 4 ustawy Wojewoda Pomorski, jako organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania Z. S., pełni funkcję instytucji właściwej w związku z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku przemieszczania się osób w granicach Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Konfederacji Szwajcarskiej. Wojewoda wymienia dane w zakresie świadczenia wychowawczego w ramach Systemu Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących Zabezpieczenia Społecznego, o którym mowa w rozporządzeniu nr 987/2009 dotyczącym wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, za pośrednictwem punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 12 ust. 2.

Organ I instancji winien zatem wyjaśnić, czy w niniejszej sprawie wystąpiła sytuacja istnienia rozbieżnych opinii podmiotów Państw Członkowskich UE w kwestii ustawodawstwa mającego zastosowanie na zasadzie pierwszeństwa.

Pkt 10 preambuły do rozporządzenia nr 987/2009 nakłada obowiązek ustanowienia przepisów pozwalających na tymczasowe przypisanie zainteresowanego do systemu zabezpieczenia społecznego podczas niezbędnej wymiany informacji między instytucjami w celu określenia instytucji właściwej, tj. instytucji, której ustawodawstwo ma zastosowanie lub instytucji odpowiedzialnej za wypłacanie określonych świadczeń.

Z art. 60 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 2-5 rozporządzenia nr 987/2009 wynika, że istnieją procedury mające na celu, w zależności od okoliczności konkretnej sprawy, usunięcie tego typu problemów nie wyłączając tego, że w toku sporu pomiędzy instytucjami Państw Członkowskich zainteresowany jest tymczasowo uprawniony do świadczeń przewidzianych w ustawodawstwie stosowanym przez instytucję miejsca zamieszkania dziecka.

Nie może bowiem dojść do sytuacji, że osoba uprawniona w jednym z Państw Członkowskich otrzyma jedynie dodatek dyferencyjny z art. 68 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, bo to Państwo uznaje się za właściwe w drugiej kolejności, natomiast w drugim Państwie Członkowskim wnioskodawca otrzyma odmowę przyznania świadczenia rodzinnego (świadczenia wychowawczego), bo to drugie Państwo także uznaje się za właściwe w drugiej kolejności, a nie może przyznać dodatku dyferencyjnego, skoro w pierwszym Państwie świadczenia rodzinne są wyższe.

Wobec tego Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Wojewody Pomorskiego z 4 marca 2021 r. zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 16 ust. 5 ustawy i art. 68 ust. 1 lit. a oraz art. 68 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda Pomorski wyjaśni przy udziale N. [...]to z jakiego tytułu wypłacane są N. świadczenia wychowawcze oraz jakie jest oficjalne stanowisko N. [...]w sprawie zasad pierwszeństwa przy udzielaniu i wypłacie świadczeń wychowawczych z tytułu wychowywania L. S.. Jeżeli okaże się, że polskie i N. świadczenia wychowawcze wypłacane są z różnych tytułów i według obu instytucji Państw Członkowskich (N. i polskiej) i zastosowanie ma art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 883/2004, to Wojewoda Pomorski weźmie to pod uwagę i wyda w sprawie stosowną decyzję. Jeżeli natomiast okaże się, że zarówno polskie i N. świadczenia wychowawcze wypłacane są z tego samego tytułu w rozumieniu art. 68 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 883/2004 i takie stanowisko przedstawi instytucja N., to Wojewoda Pomorski: 1) jeżeli zgodzi się z tym stanowiskiem – wyda decyzję stosowną do okoliczności sprawy; 2) jeżeli nie zgodzi się z tym stanowiskiem – uruchomi odpowiednią procedurę mającą na celu usunięcie rozbieżności w opiniach instytucji Państw Członkowskich i na czas trwania sporu zapewni Z. S. ochronę tymczasową, o której mowa w pkt 10 preambuły rozporządzenia nr 987/2009 w zw. z art. 60 ust. 4 i art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 987/2009.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.