Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 212/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 96 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1356
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1280/16 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 lutego 2017r., sygn. akt III SA/Kr 1280/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi A. S.A z siedzibą w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2016r. nr [...], z dnia [...] maja 2016r. nr [...] z dnia [...] maja 2016r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A o zawartości alkoholu do 4.5% oraz piwa.

Przedstawiając przyjęty za podstawę wyroku stan sprawy - Sąd I instancji wskazał, że skarżąca spółka posiadała zezwolenia: z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, tj. w punkcie sprzedaży detalicznej w lokalu gastronomicznym w K. ul. M. [...], lok. [...], z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, tj. w punkcie sprzedaży detalicznej w lokalu gastronomicznym w K. ul. S. [...], oraz z dnia [...] maja 2014r. nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, tj. w punkcie sprzedaży detalicznej w lokalu gastronomicznym w K. ul. S. [...].

Cofając skarżącej spółce te zezwolenia decyzjami z dnia [...] stycznia 2017r. organ I instancji wskazał - jak relacjonował Sąd I instancji - że jednym z warunków prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniami i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniach. Udowodnienie dokonywanej przez skarżącą sprzedaży napojów alkoholowych (piwa) poza tym miejscem, tj. za pośrednictwem Internetu nastąpiło poprzez rejestrację pracownika organu na stronie [...] i zakupienie w pizzerii przy ul. M. [...] w K. pizzy oraz piwa tyskiego "za pośrednictwem formularza, z dostawą do domu". Kurier dostarczył piwo pod wskazany adres, na potwierdzenie czego wydano paragon fiskalny. W dniu [...] grudnia 2015r. dokonano zakupu pizzy i piwa grolsch za pośrednictwem serwisu internetowego [...], również poprzez rejestrację w serwisie i zakupienie w pizzerii przy ul. S. [...] w K. "za pośrednictwem formularza z dostawa do domu". Kurier dostarczył piwo pod wskazany adres, czego potwierdzeniem jest paragon fiskalny. Natomiast w dniach [...] grudnia i [...] grudnia 2015r. dokonano zakupu pizzy oraz piwa tyskiego za pośrednictwem serwisu internetowego [...]. Po rejestracji konta w tym serwisie, pracownik dokonał zakupu w pizzerii przy ul. L. [...] w K. pizzy oraz piwa tyskiego "za pośrednictwem formularza z dostawą do domu". Kurier dostarczył piwo pod wskazany adres, czego potwierdzeniem jest wydany paragon fiskalny.

Utrzymując w mocy te decyzje Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało art. 18 ust. 1, ust. 10 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r. poz. 1356 ze zm.), zwanej dalej ustawą o wychowaniu w trzeźwości, a następnie stwierdziło, że w sprawie doszło do sprzedaży napojów alkoholowych – piwa - poza miejscami wymienionymi w zezwoleniach. Sprzedaż nastąpiła poza punktem sprzedaży detalicznej położonym w K. przy ul. M. poprzez dowóz do domu klienta, który złożył zamówienie za pośrednictwem strony internetowej. W aktach spraw znajduje się wydruk informacji o realizacji zamówienia w serwisie [...] z dnia [...] grudnia 2015r. dotyczący zakupu pizzy hawajskiej średniej i dwóch półlitrowych butelek piwa tyskiego oraz oryginał paragonu fiskalnego dotyczącego tego zakupu; wydruk informacji o realizacji zamówienia w serwisie [...] dotyczący zakupu pizzy farmhouse dużej i półlitrowego piwa grolsch oraz oryginał paragonu fiskalnego dotyczącego tego zakupu z podanym adresem ul. S. [...] i datą [...] grudnia 2015r. Notatka urzędowa z dnia [...] grudnia 2015r. stwierdza dokonanie zakupu pizzy oraz piwa przez telefon w lokalu przy ul. S. [...] w K. Ponadto w aktach sprawy zawierają wydruk informacji o realizacji zmówienia w serwisie [...] z dnia [...] grudnia 2015r. dotyczący zakupu pizzy ner yorker średniej i półlitrowego piwa tyskiego klasycznego oraz oryginał paragonu fiskalnego dotyczącego tego zakupu, a nadto dwie notatki urzędowe z dnia [...] grudnia 2015r. i [...] grudnia 2015r. sporządzone przez dyrektora Wydziału Administracyjnego Urzędu Miasta K. stwierdzające dokonanie zakupu pizzy oraz piwa przez telefon w lokalu położonym przy ul. L. [...] ([...] grudnia 2015r.) oraz za pomocą strony internetowej ([...] grudnia 2015r.).

Kolegium wyjaśniło również, że wykładnia pojęcia wykonywania działalności gospodarczej nie może być dokonywana w oderwaniu od powszechnie obowiązujących przepisów k.c. i ustawy o wychowaniu w trzeźwości, której przepisy mają charakter szczególny w stosunku do k.c. i kierują się innymi celami w niej zawartymi.

Oddalając skargi spółki na te decyzje - Sąd I instancji ustalił, że zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że chodziło o sprzedaż alkoholu (piwa) z zastosowaniem technologii składania zamówień przy pomocy środków komunikacji na odległość, tj. przez Internet. Skarżąca prowadziła sprzedaż za pośrednictwem Internetu. W ocenie Sądu niezależnie od tego, czy podmiot organizujący i prowadzący sprzedaż alkoholu z wykorzystaniem Internetu miałby zezwolenie na sprzedaż alkoholu w konkretnym lokalu (w tym przypadku w pizzerii), czy też w ogóle żadnego zezwolenia by nie miał, to opisane działanie nie mieści się w granicach zakreślonych ustawą o wychowaniu w trzeźwości.

Sąd I instancji wskazał, że alkohol jest rzeczą oznaczoną co do gatunku. Zgodnie z art. 535 k.c. umowa sprzedaży jest umową wzajemną, zobowiązującą, mocą której sprzedawca zobowiązuje się przenieść własność rzeczy na kupującego i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się zapłacić cenę i odebrać rzecz. Zgodnie z art. 454 § 1 k.c. miejsce spełnienia świadczenia strony określają w umowie. Zgodnie z art.155 § 2 k.c., przy rzeczach oznaczonych co do gatunku, przeniesienie własności rzeczy, które stanowi rozporządzający skutek zobowiązującej umowy sprzedaży, następuje w chwili przeniesienia posiadania rzeczy, czyli jej wydania nabywcy. Co do zasady więc sprzedaż rzeczy oznaczonych co do gatunku realizuje się z chwilą wydania rzeczy nabywcy w miejscu oznaczonym w umowie. W sytuacji, gdy na skutek złożenia zamówienia przez Internet, sprzedający dostarcza alkohol do miejsca wskazanego przez kupującego i tam następuje wydanie nabywcy rzeczy oznaczonej co do gatunku, to w tym właśnie miejscu dochodzi do przeniesienia własności rzeczy, co stanowi realizację zawartej umowy sprzedaży. Ponieważ miejsce wydania rzeczy (alkoholu) nie jest miejscem, w którym prowadzony jest lokal dysponujący zezwoleniem na sprzedaż alkoholu, dochodzi do zrealizowania skutku rozporządzającego umowy sprzedaży poza tym lokalem, w istocie rzeczy w dowolnym miejscu wskazanym przez nabywcę. W świetle powyższego postanowienia regulaminu powołane w skardze pozostają bez znaczenia i nie mogą zmienić kwalifikacji analizowanego stanu faktycznego.

Zdaniem Sądu I instancji, dla oceny zgodności opisanej sytuacji z przepisami ustawy o wychowaniu w trzeźwości nie ma żadnego znaczenia, że zamówienie na dostarczenie alkoholu do miejsca wskazanego przez nabywcę przyjął i zrealizował podmiot posiadający zezwolenie na sprzedaż alkoholu, ani też fakt, że wystawił paragon dokumentujący sprzedaż alkoholu pochodzącego z pizzerii, a jedynie dostarczonego do miejsca wskazanego przez nabywcę. Posiadane zezwolenie nie obejmuje bowiem sprzedaży poza miejscem w nim wskazanym, w takim znaczeniu, że sprzedaż będzie zrealizowana poprzez wydanie rzeczy w miejscu innym niż określone w zezwoleniu. Nie ulega więc wątpliwości, że niezależnie od tego, czy złożenie zamówienia przez Internet jest tylko złożeniem oferty kupna przez nabywcę, czy też jest zawarciem umowy na skutek ofert sprzedawcy, rozporządzający skutek umowy sprzedaży następuje poza pizzerią jako lokalem dysponującym zezwoleniem na sprzedaż, co powoduje, że alkohol niezgodnie z zezwoleniem staje się dostępny w nieograniczonej liczbie miejsc. Zatem nazwanie działań skarżącej sprzedażą internetową, czy też tylko złożeniem internetowej oferty i zamówień przez Internet, w świetle niespornych dalszych działań podejmowanych po przyjęciu zamówienia, nie ma w istocie znaczenia, ponieważ prowadzi do zrealizowania rozporządzającego skutku sprzedaży poza lokalem, którego dotyczy zezwolenie na sprzedaż alkoholu, a to właśnie nie jest dozwolone.

Istotną dla rozstrzygnięcia kwestią jest to, że skutek polegał na wydawaniu alkoholu nabywcy poza lokalem posiadającym zezwolenie na sprzedaż i ten właśnie fakt miał znaczenie dla oceny, czy doszło do naruszenia warunków zezwolenia. Ustawodawca w art. 1 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości nakłada na organy administracji rządowej i samorządowej obowiązki podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych. Ograniczenie spożycia alkoholu jest głównym celem ustawy. Z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy wynika, że przeciwdziałanie alkoholizmowi realizuje się m.in. przez ograniczenie dostępności alkoholu. Te dwa przepisy trzeba mieć na względzie wykładając i stosując wszystkie przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości, bowiem dalsze uregulowania zawarte w ustawie służą właśnie realizacji tych celów. Sposobem na ograniczenie dostępu do alkoholu jest dopuszczalność jego sprzedaży tylko za stosownym zezwoleniem i tylko w miejscach ściśle określonych w tym zezwoleniu. Sąd I instancji wskazał, że wyliczenie w art. 96 ustawy miejsc sprzedaż alkoholu jest wyczerpujące, zatem w inny sposób i w innych miejscach prowadzić sprzedaży alkoholu nie wolno. Zgodnie z art. 18 ust. 5 ustawy, wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu zawiera m.in. adres punktu sprzedaży. W zezwoleniu adres ten jest wskazany, natomiast art. 18 ust. 6 pkt 6 ustawy stanowi, że wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem może odbywać się wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. Przy takich uregulowaniach ustawy całkowicie niedozwolone jest wszelkie "łagodzenie" przyjętych w niej ograniczeń dostępności alkoholu i stosowanie jakichkolwiek ułatwień w jego nabyciu, np. poprzez przyjmowanie zamówień na odległość i dowożenie alkoholu do miejsca wyznaczonego przez klienta. Uznanie dopuszczalności takich działań, przy obecnej treści ustawy, całkowicie zaprzecza jej celowi, jak i pozbawia sensu płynące z niej ograniczenia, bowiem daje sposób na proste i pełne ich obejście. Tymczasem celem ustawy było utrudnienie dostępności alkoholu, nie zaś uproszczenie jego dostarczenia klientowi. Skoro zatem skarżąca spółka prowadziła sprzedaż alkoholu niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu, to zasadne było zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i cofnięcie zezwolenia.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła A. SA z siedzibą w W., zaskarżając ten wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 96 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że poprzez sprzedaż napojów alkoholowych z zastosowaniem technologii składania zamówień przy pomocy środków komunikowania na odległość naruszony jest obowiązek prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych w miejscu wskazanym w zezwoleniu, w wyniku czego Sąd błędnie wskazał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy wypełnione zostały przesłanki wynikające z art. 18 ust. 10 pkt 2 tej ustawy, uzasadniające cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A,

2. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na treść orzeczenia - art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez istnienie sprzeczności pomiędzy sentencją wyroku Sądu Administracyjnego w Krakowie a jego uzasadnieniem, przejawiającym się wskazaniem przez Sąd na stronie 9 uzasadnienia, iż "w tym stanie rzeczy zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię wskazanych przez organ przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości jest w pełni uzasadniony", przy jednoczesnym oddaleniu skargi,

3. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na treść orzeczenia - art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do argumentacji podniesionej w skargach na decyzje SKO.

Z uwagi na te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie; oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W piśmie z dnia 5 marca 2018r. skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do poszukiwania czy też modyfikowania, niejako w zastępstwie skarżącego kasacyjnie, podstaw kasacyjnych. Zatem każdy zarzut przedstawiony w skardze kasacyjnej powinien być uzasadniony w taki sposób, aby z treści uzasadnienia podstaw kasacyjnych w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, z jakich przyczyn skarżący zarzuca sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego lub materialnego. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zatem przedstawiać argumenty mające na celu wykazanie słuszności podstaw kasacyjnych, a więc zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych, w tym jasno i precyzyjne odnosić się do realiów konkretnej sprawy mających istotne znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014r., I GSK 1047/12, Lex nr 1487688, wyrok NSA z dnia 12 marca 2013r., II GSK 2468/11, Lex nr 1340155).

Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach - Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej.

Oparcie skargi kasacyjnej na obu podstawach prawnych określonych w art. 174 p.p.s.a. - przy braku zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego - ma tę konsekwencję, że w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty kasacyjne naruszenia prawa procesowego, dopiero bowiem prawidłowe poczynienie ustaleń faktycznych pozwala na ocenę zasadności zastosowania prawa materialnego.

Rozpoznając jako pierwsze te zarzuty - Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełnić ściśle określone w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymogi formalne. Stosownie do tego przepisu oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia prawa procesowego obligowało skarżącego do wskazania - poza naruszonymi przepisami - również wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Nie każde bowiem naruszenie prawa procesowego skutkuje uwzględnieniem skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia zawartego w poddanym kontroli instancyjnej wyroku. Przy takiej regulacji prawnej wymaga to od skarżącego kasacyjnie dużej staranności w formułowaniu zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia, w realiach tej sprawy niezbędne było wykazanie stosowną argumentacją związku przyczynowego między naruszeniem prawa procesowego a wynikiem sprawy, tj. wykazania, że gdyby nie doszło w sprawie do zarzucanego naruszenia, to mogłoby zapaść w sprawie inne rozstrzygnięcie niż kwestionowane skargą kasacyjną, że naruszenia prawa były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 11 marca 2014r., II GSK 2103/12, Lex nr 1447212, czy wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014r., II GSK 1933/12, Lex nr 1495128).

Rozważając z punktu widzenia tych wymogów wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną - Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nie spełnia ona wymogów formalnych w zakresie zarzutów naruszenia przepisów art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. zarzutów pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie wykazał bowiem wpływu zarzucanego naruszenia przepisów prawa procesowego na wynik rozstrzygnięcia tej sprawy. Skarga kasacyjna ani w treści zarzutów kasacyjnych, ani w ich uzasadnieniu nie zawiera żadnej argumentacji, z której wynikałby wpływ zarzucanych przepisów prawa procesowego na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Lakoniczne uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadza się do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji w zakresie zastosowania prawa materialnego. Z tego to już powodu skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzuty prawa procesowego sprowadzają się w istocie do wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku w dwu obszarach, a mianowicie sprzeczność tego uzasadnienia z sentencją wyroku oraz brak ustosunkowania się do argumentacji spółki w zakresie zastosowania prawa materialnego, tj. miejsca dokonania sprzedaży alkoholu. W tym aspekcie zgodzić należy się co prawda ze skarżącą kasacyjnie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest obszerne. Nie dowodzi to jednakże, iż nie spełnia ono wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., a w konsekwencji, że na jego postawie nie jest możliwe ustalenie przyjętej przez Sąd I instancji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia wyroku. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, iż w uzasadnieniu tym na ostatniej stronie zostało zawarte zdanie, że "(w) tym stanie rzeczy zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię wskazanych przez organ przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości jest w pełni uzasadniony". Powyższe w konfrontacji z treścią rozstrzygnięcia sprawy może wskazywać na sprzeczność między tym rozstrzygnięciem a uzasadnieniem. Zauważyć jednakże należy, że całokształt wywodów uzasadnienia zaskarżonego wywodu, w szczególności ich spójność i konsekwencja argumentacji, dowodzą, iż zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę spółki na zaskarżone decyzje. Uznał bowiem, że decyzja ta odpowiada prawu a zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw prawnych, czemu dał wyraz wskazując w postawie prawnej tego wyroku art. 151 p.p.s.a. Wobec tego zamieszczenie spornego zdania należy uznać jako oczywisty błąd, będący zapewne wynikiem korzystania z dostępnych narzędzi elektronicznych przy sporządzania uzasadnienia wyroku. Nie znajduje natomiast potwierdzenia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku argument spółki obejmujący nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do argumentacji skarg, w tym do zasadniczej spornej kwestii miejsca zawarcia umowy. Ten aspekt sprawy był przedmiotem rozważań uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zresztą nie mógł nie być skoro stanowił istotę sporu w tej sprawie. Sąd I instancji obszernie wykazał w oparciu o przepisy k.c. miejsce spełnienia świadczenia, przyjmując, że miejscem tym w przypadku złożenia zamówienia przez Internet jest miejsce wydania rzeczy (piwa), które w tej sprawie nie było miejsce wskazanym w zezwoleniu na prowadzenie sprzedaży alkoholu, lecz miejscem pod którym zrealizowano dostawę. Sąd I instancji podkreślił, że niezależnie od tego, czy złożenie zamówienia przez Internet jest tylko złożeniem oferty kupna przez nabywcę, czy też zawarciem umowy na skutek ofert sprzedawcy, rozporządzający skutek umowy sprzedaży następuje poza pizzerią jako lokalem dysponującym zezwoleniem na sprzedaż. A contrario uznać należy, że z tego względu Sąd I instancji nie podzielił argumentów spółki co do tego, że Internet jest wyłącznie prezentacją oferty handlowej spółki. Odrębną kwestią jest natomiast odmienna ocena tych okoliczności przez skarżącą spółkę oraz organy i Sąd I instancji, a których ocena nie może być poddana w ramach zarzutu wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W konsekwencji z tych również powodów nie sposób uznać analizowanych zarzutów kasacyjnych naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. za zasadne.

Zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego - art. 96 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, tj. zarzut pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, nie jest zasadny.

Analizując ten zarzut Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż żadnym zarzutem kasacyjnym skarga kasacyjna nie podważa ustaleń faktycznych. W konsekwencji zatem przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę zaskarżonego wyroku stan sprawy jest wiążący w procesie subsumpcji normy materialnoprawnej. Co istotne skarga kasacyjna nie podważa również dokonanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładni prawa materialnego co do pojęcia wykonywania działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem i wyłącznie w miejscu - co należy podkreślić - wymienionym w zezwoleniu. Wobec tego zarzut wadliwego zastosowania tych przepisów prawa podlega ocenie w świetle przyjętej przez Sąd I instancji wykładni wskazanego pojęcia i ustalonych okoliczności faktycznych. W tym zakresie argumentacja uzasadniania skargi kasacyjnej stanowi nieudolną polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji, sprowadzającą się do własnej subiektywnej oceny okoliczności faktycznych sprawy a wiązanej z faktem udostępnienia w Internecie oferty handlowej spółki i opartej na cytowaniu przepisów k.c. (które nie były przedmiotem oceny Sądu I instancji) i regulaminu spółki. Taki sposób sformułowania uzasadnienia skargi kasacyjnej nie pozwala na odkodowanie, w czym skarżąca kasacyjnie w istocie upatruje wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Można co najwyżej domniemywać, że wiąże to z wadliwym przyjęciem przez Sąd I instancji, że miejscem sprzedaży alkoholu w przypadku składania zamówień przez Internet nie był lokal sprzedaży, lecz miejsce dostawy alkoholu do klienta. Wobec tak zidentyfikowanego zarzutu kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że "(w) sytuacji, gdy na skutek złożenia zamówienia przez Internet, sprzedający dostarcza alkohol do miejsca wskazanego przez kupującego i tam następuje wydanie nabywcy rzeczy oznaczonej co do gatunku, to w tym właśnie miejscu dochodzi do przeniesienia własności rzeczy, co stanowi realizację zawartej umowy sprzedaży. Ponieważ miejsce wydania rzeczy (alkoholu) nie jest miejscem, w którym prowadzony jest sklep dysponujący zezwoleniem na sprzedaż alkoholu, dochodzi do zrealizowania skutku rozporządzającego umowy sprzedaży poza tym sklepem, w istocie rzeczy w dowolnym miejscu wskazanym przez nabywcę. (...) Dla oceny zgodności sytuacji z przepisami ustawy z 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości nie ma żadnego znaczenia, że zamówienie na dostarczenie alkoholu do miejsca wskazanego przez nabywcę przyjął i zrealizował sklep posiadający zezwolenie na sprzedaż alkoholu, ani też fakt, że ten sklep wystawił paragon dokumentujący sprzedaż i z tego sklepu alkohol został dostarczony do miejsca wskazanego przez nabywcę, gdy posiadane zezwolenie nie obejmuje sprzedaży poza miejscem w nim wskazanym, w takim znaczeniu, że sprzedaż będzie zrealizowana poprzez wydanie rzeczy w miejscu innym niż określone w zezwoleniu" (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2016r., II GSK 2566/14, Lex nr 2081269). Podzielając ten pogląd w tej sprawie - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z niepodważanych żadnym zarzutem kasacyjnym ustaleń faktycznych wynika, że do sprzedaży napojów alkoholowych doszło w miejscu dostawy (miejscu wskazanym przez klienta). Miejsce to nie jest miejscem wskazanym w zezwoleniu na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych. Oznacza to, że spółka naruszyła warunki tego zezwolenia. W tych okolicznościach zasadnie organy, co następnie zaakceptował Sąd I instancji, uznały, że ma zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.