Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1011/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. NSA Jacek Hyla (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [..] S.A. z siedzibą w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 313/13 w sprawie ze skargi D.L. na bezczynność [..] S.A. z siedzibą w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 313/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D.L. na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zobowiązał [..] S.A. w Krakowie do załatwienia wniosku D.L. z dnia 8 lipca 2011r. o udzielenie informacji publicznej oraz stwierdził, że bezczynność [..] S.A. z siedzibą w Krakowie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 zł oraz zasądził od [..] S.A. w Krakowie na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy:

D.L. wnioskiem z dnia 8 lipca 2011 r. zatytułowanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji" zwrócił się do [..] S.A. z siedzibą w Krakowie o udostępnienie kserokopii wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych usytuowanej na działce nr [..] w [..], stanowiącej własność skarżącego.

W odpowiedzi udzielonej skarżącemu pismem z dnia 9 sierpnia 2011 r. Spółka wyjaśniła, że urządzenia elektroenergetyczne usytuowane na wymienionej działce stanowią element sieci napowietrznej nN. Linia ta została pierwotnie wybudowana w latach 1942-1950. Następnie w ramach reelektryfikacji w 1987 r. na terenie [..] wybudowano trzy nowe stacje transformatorowe oraz zmodernizowano istniejące linie niskiego napięcia m.in. sieć napowietrzną przechodzącą przez działkę będącą własnością skarżącego. Spółka wyjaśniała, że na podstawie obowiązującej wówczas ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli prace te zostały wykonane na zlecenie Urzędu Wojewódzkiego Kraków, zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia 23 lipca 1987 r. i odebrane protokołem odbioru nr TU/19/87 z dnia 23 lipca 1987 r.

W piśmie z dnia 20 sierpnia 2011 r. skarżący, nawiązując do powyższego pisma Spółki, zwrócił się o przekazanie kserokopii lub wskazanie warunków udostępnienia do wglądu decyzji i protokołu powołanych w tym piśmie.

W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 3 października 2011 r. Spółka poinformowała, że w celu udostępnienia przedmiotowych dokumentów należy zwrócić się do zleceniodawcy tj. Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie.

W kolejnym piśmie z dnia 3 stycznia 2012 r. skarżący zwrócił się do Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie o przesłanie na jego koszt kserokopii pozwolenia z dnia 12 marca 1986 r. znak: OS-III-7145/14/86 dotyczącego budowy stacji transformatorowych oraz modernizacji istniejących linii wysokiego napięcia w miejscowości [..].

W odpowiedzi z dnia 23 stycznia 2012 r. Małopolski Urząd Wojewódzki poinformował, że nie posiada w swoim zasobie akt oznaczonych znakiem: OS-III-7145/14/86.

W piśmie z dnia 9 maja 2012 r. skarżący zwrócił się ponownie do Spółki o przesłanie kserokopii pozwolenia na budowę dnia 12 marca 1986 r. znak: OS-III-7145/14/86 oraz protokołu odbioru nr TU/19/87 z dnia 23 lipca 1987 r.

W piśmie z dnia 12 czerwca 2012 r. Spółka zwróciła się do skarżącego o przesłanie do Rejonu Dystrybucja Nowa–Huta kserokopii pisma z Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie. Równocześnie w piśmie zaznaczyła, że nie dostarczenie tego dokumentu spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

W związku z powyższym za pismem z dnia 18 czerwca 2012 r. skarżący przesłał do Spółki kserokopię przedmiotowego pisma.

W odpowiedzi z dnia 13 lipca 2012 r. Spółka poinformowała, że w pełni podtrzymuje stanowisko wyrażone w poprzedniej korespondencji. Jednocześnie powtórzyła, że linia napowietrzna nN została pierwotnie wybudowana w latach 1942-1950, następnie zreeliktryfikowana w latach 80-tych w ramach ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli, która zezwalała na wejście w teren bez jakichkolwiek wywłaszczeń i odpłatności za zajęty grunt pod urządzenia elektroenergetyczne. Spółka zaznaczyła, że w zasobach archiwalnych Rejonu Dystrybucji Nowa-Huta znajduje się wykaz działek objętych elektryfikacją. W wykazie widnieje również działka nr [..] i nazwisko jej ówczesnego właściciela M.L.. D.L. nabywając nieruchomość posiadał pełną świadomość obciążeń związanych z istniejącą infrastrukturą energetyczną. Mając na uwadze powyższe Spóła odmówiła uznania wszystkich kierowanych do niej żądań.

W piśmie z dnia 18 marca 2013 r. skarżący ponowił swój wniosek o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury energetycznej zlokalizowanej na jego działce.

W odpowiedzi z dnia 9 kwietnia 2013 r. Spółka poinformowała, że w przedmiotowej sprawie wypowiadała się już wielokrotnie i jednoznacznie, i wobec braku nowych okoliczności bądź faktów podtrzymuje w pełni stanowisko zawarte w poprzednich pismach.

D.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność [..] S.A. w Krakowie polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na jego wniosek z dnia 8 lipca 2011 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej w skrócie u.d.i.p.) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy.

Uzasadniając wniesioną skargę, skarżący wskazał na obowiązek stosowania przez skarżoną spółkę, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Skarżący podniósł, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe i miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego. Sformułowanie to oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Skarżący podkreślili, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji.

Skarżący do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał wnioskowanych dokumentów w żądanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia dokumentów, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostepnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę [..] S.A. w Krakowie wniosła o jej oddalenie. Spółka wyjaśniła, że na nieruchomości skarżącego znajdują się linie energetyczne budowane w różnych okresach czasu. Pierwotna linii wybudowana była w latach 1942-1950. Jest zaś faktem notoryjnym, że w tych czasach obowiązywały inne standardy sporządzania stosownej dokumentacji prawnej niż obecnie (pomijając fakt, ze budowa linii podczas okupacji niemieckiej lub tuż po jej ustaniu odbywała się raczej bez sporządzania dokumentacji). Zdaniem Spółki w takiej sytuacji obowiązek udzielania informacji powstawałby tylko w przypadku, gdyby takie decyzje istniały i były w posiadaniu uczestnika. Skoro zaś nie istnieją (a przynajmniej nie są w posiadaniu uczestnika), to nie powstaje obwiązek udostępnienia czegokolwiek, a zatem nie powstaje kwestia bezczynności. Wnioskodawca winien bowiem najpierw wykazać, że uczestnik dysponuje informacją publiczną, a dopiero wówczas domagać się jej udostepnienia. Spółka wskazała, że jak wynika z jej pisma z dnia 9 sierpnia 2011 r. inwestorem w ramach tzw. reelektryfikacji był Urząd Wojewódzki w Krakowie, który przekazał Spółce wyłącznie linię, natomiast nie przekazał dokumentacji inwestycji. Spółka podkreśliła, że w swej korespondencji wskazała na dostępne informacje dotyczące dokumentów sporządzanych podczas tej inwestycji oraz instytucję, do której należy się zwrócić w tej sprawie. Spółka wyjaśniła, że przy okazji obu inwestycji nie wytwarzała dodatkowych dokumentów, które mogłyby obejmować informację publiczną. Z tego też względu nie powstał obowiązek udostępnienia takiej dokumentacji, jak również nie było potrzeby wydawania decyzji administracyjnej. Z kolei dokumenty związane z reeletryfikacją powinny znajdować się w posiadaniu wnioskodawcy, skoro jego poprzednik prawny uczestniczył w tym procesie. W takim przypadku w ocenie Spółki obowiązek udostępnienia informacji także nie powstaje.

Spółka zaznaczyła, że w kolejnych pismach wskazała skarżącemu, że tytuł prawny do dysponowania nieruchomością skarżących wynika z przepisów ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli. Informacje te nie stanowią zaś informacji publicznej. Skoro wskazana została podstawa prawna do dysponowania nieruchomością, na uczestniku nie ciąży obowiązek udzielania informacji publicznej z uwagi na treść przepisu art. 1 ust. 2 u.d.i.p.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uwzględniającego skargę Sąd wskazał, że kwestią kluczową w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych.

Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, iż przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu powyżej przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność, nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych. Sąd uznał, że [..] S.A. jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W orzecznictwie sądów przyjmuje się, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury energetycznej są dokumentami, w posiadaniu których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację.

Sąd wskazał, iż skarżący domagał się udostępnienia kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę budowy linii elektroenergetycznych posadowionych na jego działce. Zadaniem Spółki - która jak to już zostało przesądzone, jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej - było zatem odniesienie się do zakresu wniosku skarżącego. Oznacza to, że Spółka powinna była albo udzielić informacji publicznej i udostępnić żądane kserokopie dokumentów, albo wydać w odniesieniu do treści wniosku decyzję o odmowie udzielenia w całości lub w części żądanych informacji, bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu spółki – udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma.

W rozpoznawanej sprawie Spółka nie udzieliła skarżącemu jasnej odpowiedzi, czy jest w posiadaniu dokumentacji związanej z urządzeniami posadowionymi na działce skarżącego, czy też nie. Powiadomienie Sądu, a także skarżącego dopiero na etapie postępowania sądowego (w piśmie procesowym stanowiącym odpowiedź na skargę) o nieposiadaniu żądanych decyzji, nie zwalnia podmiotu zobowiązanego do załatwienia wniosku na zasadach i trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Niekonsekwentne są działania Spółki, która z jednej strony podnosi brak posiadana przedmiotowej dokumentacji, a z drugiej zarzuca, że to wnioskodawca powinien uprzednio wykazać, iż [..] S.A. dysponuje informacją publiczną, a dopiero wówczas domagać się jej udostępnienia.

Sąd wyjaśnił, że kierując wniosek w trybie dostępu do informacji publicznej wnioskodawca nie musi mieć świadomości, czy adresat wniosku jest w rzeczywistości dysponentem informacji publicznej, której udostępnienia się domaga. Stanowisko Spółki wyrażone w odpowiedzi na skargę, że wnioskodawca musi najpierw wykazać, iż dany podmiot dysponuje informacją publiczną i dopiero wówczas może domagać się jej udostępnienia, pozostaje w oczywistej sprzeczności z regulacją ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i celem dla jakiego została ona uchwalona.

W sytuacji, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanych informacji, również zobowiązany jest do załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jeżeli podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie dysponuje daną informacją, powinien zawiadomić o tym wnoszącego, nie ma natomiast obowiązku wydania decyzji. Przekazanie informacji o nieposiadaniu żądanych dokumentów, stanowi formę "udzielenia informacji" odnośnie zasobu danych jakim dysponuje podmiot zobowiązany.

Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art.13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Przepis art.13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi zaś, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Nadto, udostępnienie informacji publicznej powinno według art. 14 ust. 1 tejże ustawy nastąpić w formie zgodnej z wnioskiem. Dopiero wtedy ustępuje stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji.

W przedmiotowej sprawie wniosek D.L. z dnia 8 lipca 2011 r. nie został rozpoznany przez Spółkę w żadnej z form przewidzianych przez prawo. Z tego też względu stwierdzić należy, że podmiot ten pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z uwagi na powyższe, Sąd, biorąc za podstawę art. 149 § 1 p.p.s.a., w pkt I wyroku zobowiązał Spółkę do wydania w terminie 14 dni aktu administracyjnego lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku D.L. z dnia 8 lipca 2011 r.

Mając na uwadze fakt znacznego przekroczenia terminów załatwienia sprawy - od dnia złożenia wniosku upłynęło bowiem 2,5 roku, a jak wskazano powyżej ustawowy termin do rozpoznania wniosku w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wynosi, co do zasady 14 dni (a maksymalnie i wyjątkowo 2 miesiące – art. 13 u.d.i.p.) Sąd stwierdził, że bezczynność w miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo Sąd podkreślił, że bezczynność [..] S.A. w Krakowie w udzieleniu informacji publicznej była już przedmiotem kontroli w wielu sprawach zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, który w wydanych wyrokach przesądził, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądanie wskazania wszelkich decyzji administracyjnych (czy dostarczenia ich kserokopii) stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomościach skarżących jest żądaniem udzielenia informacji publicznej.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Spółka, domagając się jego zmiany i odrzucenia skargi, ewentualnie zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi oraz zasądzenia od skarżącej na rzecz uczestnika kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności przepisów:

- art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 16 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach poprzez ich niezastosowanie i uwzględnienie skargi,

- art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 35 ust. 3 i art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach poprzez ich niezastosowanie i uwzględnienie skargi,

- art. 4 ust. 3 u.d.i.p. w zw. z § 10 Rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 16 września 2002 r. w sprawie postępowania z dokumentacją, zasad jej klasyfikowania i kwalifikowania oraz zasad i trybu przekazywania materiałów archiwalnych do archiwów państwowych poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że uczestnik dysponuje informacją publiczną w niniejszej sprawie.

2. naruszenie prawa procesowego, a w szczególności przepisów:

- art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodrzucenie skargi,

- art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 232 k.p.c. w związku art. 227 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, iż:

a) uczestnik dysponuje informacją publiczną w niniejszej sprawie,

b) uczestnik nie udzielił informacji,

- art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i zobowiązanie uczestnika do wydania aktu lub dokonania czynności.

W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że bezspornym jest, iż budowa urządzeń energetycznych na nieruchomości wnioskodawcy miała miejsce w latach 40-tych XX w., a wnioskodawca konsekwentnie wnosił o udostępnienie mu decyzji związanych z lokalizacją i budową infrastruktury energetycznej na jego nieruchomości (pisma wnioskodawcy z dnia 8 lipca 2011 r. i 13 lipca 2013 r. ). Tymczasem wytwarzane przy tej okazji dokumenty stanowią w chwili obecnej państwowy zasób archiwalny w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 1 i 3 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Z kolei trybem właściwym dla udostępnienia tego rodzaju informacji publicznej jest tryb przewidziany w cytowanej wyżej ustawie o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach., a nie tryb przewidziany w u.d.i.p. Zgodnie zaś z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2984/12 - "niedopuszczalne jest stosowanie przepisów u.d.i.p. wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, dostępne są w innym trybie, bowiem o ile prawo do informacji jest zasadą, to jednak wyjątki od niej powinny być ściśle przestrzegane. Nie tylko bowiem sama u.d.i.p. zawiera ograniczenia w jej stosowaniu, ale również nie może uchybiać w tym względzie przepisom innych ustaw odmiennie regulującym te kwestie". W orzecznictwie wskazuje się, że samo powoływanie się na ustawę o dostępie do informacji publicznej nie implikuje konieczności jej stosowania, jeśli z całokształtu okoliczności wynika, że skarżący ma zapewniony dostęp do żądanych informacji w innym trybie i jeżeli jest to wniosek w indywidualnej sprawie. W takim przypadku skarga na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jako niedopuszczalna winna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Nie bez znaczenia jest przy tym treść przepisów art. 35 ust. 3 i art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. W zależności od zakwalifikowania uczestnika jako państwowej jednostki organizacyjnej (którą była w przeszłości) czy też tzw. innej jednostki organizacyjnej (którą uczestnik jest obecnie) - dokumentacja posiadana przez uczestnika może być zakwalifikowana jako zasób archiwalny albo jako składnica akt. Zasób archiwalny, jak i składnica akt ma służyć potrzebom uczestnika, natomiast udostępnienie zawartej w nich dokumentacji może nastąpić za zezwoleniem kierownika jednostki organizacyjnej. Wnioskodawca nigdy zaś o wyrażenie takiej zgody nie występował.

Skoro zatem w ustawie o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach przewidziany został "tryb dokumentacji" będącej w posiadaniu uczestnika (co nie przesądza jeszcze o posiadaniu przez uczestnika jakichkolwiek dokumentów dotyczących niniejszej sprawy), przepisy u.d.i.p. winny ustąpić pierwszeństwa regulacjom szczególnym.

Dlatego też w ocenie [..] S.A. w Krakowie w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 16 ust. 1, art. 35 ust. 3 i art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Z kolei konsekwencją naruszenia powyższych przepisów prawa materialnego jest naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z uwagi na nieodrzucenie skargi.

Nawet, gdyby przyjąć, iż regulacje zawarte w u.d.i.p. winny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie (a regulacje zawarte w ustawie narodowym zasobie archiwalnym i archiwach winny zostać pominięte), to i tak skarga w niniejszej sprawie nie powinna zostać uwzględniona. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 4 ust. 3 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej są zobowiązane podmioty, które są faktycznie w jej posiadaniu. Tymczasem ustalenie przez Sąd, iż uczestnik jest w posiadaniu przedmiotowej dokumentacji jest - w stanie faktycznym niniejszej sprawy - całkowicie dowolne. Przede wszystkim w treści korespondencji kierowanej do wnioskodawcy, uczestnik wskazywał kto może być w posiadaniu wnioskowanej dokumentacji ( pismo z dnia 3 października 2011 r.) oraz jakie ewentualne dokumenty są w posiadaniu uczestnika ( pismo z dnia 13 lipca 2012 r. ).

Spółka podniosła, iż zgodnie z § 10 Rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 16 września 2002 r. w sprawie postępowania z dokumentacją, zasad jej klasyfikowania i kwalifikowania oraz zasad i trybu przekazywania materiałów archiwalnych do archiwów państwowych - jednostki organizacyjne przekazują materiały archiwalne do właściwego archiwum państwowego nie później niż po upływie 25 lat od ich wytworzenia, czyli w stanie faktycznym niniejszej sprawie przekazanie takie musiało nastąpić dawno temu. W świetle powyższej regulacji wyjaśnienia uczestnika zawarte w korespondencji mają oparcie w obowiązującym stanie prawnym. Skoro zaś uczestnik nie dysponuje dokumentami, o których udostępnienie wnioskuje wnioskodawca, nie musi wydawać odrębnych rozstrzygnięć. W orzecznictwie niekwestionowanym jest bowiem pogląd, iż "nie jest odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się ich nie posiada". Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując - jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego niezrozumiałym jest stwierdzenie bezczynności po stronie uczestnika.

Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest przy tym wewnętrznie sprzeczne. Z jednej bowiem strony Sąd ustala, że uczestnik poinformował skarżącego o braku posiadania żądanych dokumentów, a z drugiej strony Sąd zobowiązuje uczestnika do udzielenia informacji, której nie posiada. W tej sytuacji wykonanie zaskarżonego wyroku mogłoby polegać tylko na "wykreowaniu" brakującej dokumentacji, a następnie udostępnieniu jej wnioskodawcy, skoro przesłana wnioskodawcy informacja o braku przedmiotowej dokumentacji - w ocenie Sądu jest niewystarczająca.

Dlatego też doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów art. 4 ust. 3 u.d.i p. w związku z § 10 Rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 16 września 2002 r. w sprawie postępowania z dokumentacją, zasad jej klasyfikowania i kwalifikowania oraz zasad i trybu przekazywania materiałów archiwalnych do archiwów państwowych, a ponadto przepisów art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 232 k.p.c. w związku art. 227 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c., co miało wpływ na wynik niniejszego postępowania.

Z kolei skutkiem naruszenia powyższych przepisów jest naruszenie przepisu art.149 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i zobowiązanie uczestnika do wydania aktu lub dokonania czynności.

Konsekwencją wadliwego rozstrzygnięcia co do meritum sprawy jest wadliwe rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny oraz wadliwe rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

|Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 |

|ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. |

|Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, o których mowa w art. 183 § 2 |

|p.p.s.a., niniejszą sprawę należało rozpoznać w granicach naruszeń prawa przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Skarga kasacyjna |

|analizowana w tych granicach nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. |

|Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w wydanym w bardzo zbliżonym |

|stanie faktycznym i w odniesieniu do identycznie sformułowanych zarzutów kasacyjnych wyroku NSA z dnia 17 grudnia 2014r. sygn.. akt I OSK|

|1541/14. |

|Całkowicie bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 232 k.p.c. w związku art. 227 k.p.c. oraz art. |

|233 § 1 k.p.c. Przepis art.106 § 5 p.p.s.a. stanowi, że do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3 powołanego artykułu, stosuje się |

|odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Z kolei art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron |

|przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego |

|przedłużenia postępowania w sprawie. Zatem jedynie w przypadku przeprowadzenia takiego postępowania dowodowego czyli postępowania |

|dowodowego w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a,. mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego i art. 106 § 5 |

|p.p.s.a. |

|Ze sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kasacyjnie twierdzi, że powyższe przepisy naruszone zostały przez uznanie,|

|że dysponuje żądaną informacją publiczną i pomimo tego informacji tej nie udzielił. Kwestionuje zatem ustalenia faktyczne dokonane przez |

|sąd, lecz powołuje jako podstawy kasacyjne w tym zakresie przepisy, które w tym przypadku celowi temu służyć nie mogą. W niniejszej |

|sprawie Sąd I instancji nie przeprowadzał bowiem żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego, a co za tym idzie w ogóle nie stosował i |

|nie mógł stosować wskazanych przepisów, dotyczących takiego postępowania. W konsekwencji oczywistym jest, że przy wydaniu zaskarżonego |

|wyroku nie mogło dojść do naruszenia powyższych przepisów. |

|Nie można ponadto zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w |

|składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w postanowieniu NSA z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. |

|akt I OSK 928/05 (Lex nr 167166 ), że strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, iż żądane informacje są |

|informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie u.d.i.p. W razie takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji |

|żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynność |

|organu w zakresie dostępu do informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość kwalifikacji wniosku dokonanej przez organ. Oznacza to, że |

|w analizowanych przypadkach wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest rozpoznać skargę merytorycznie, przesądzając najpierw czy |

|wnioskowane informacje są, czy nie są informacjami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p. Po przesądzeniu powyższej kwestii, sąd powinien |

|stwierdzić, czy organ wykonał wynikający z przepisów omawianej ustawy obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownych działań, a |

|później czy zobowiązany organ wywiązał się ze swych powinności w nakazanym prawem terminie. Skoro ocena kwalifikacji żądanej informacji |

|wymaga merytorycznego rozstrzygnięcia, to brak jest podstaw do odrzucenia skargi na bezczynność organu, nawet wtedy, gdy sąd stwierdzi, że |

|organ ten nie pozostawał w bezczynności, bowiem ze względu na charakter wnioskowanych danych nie miał obowiązku jej udzielenia (por. |

|postanowienia NSA z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1049/12 i z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 1392/12). W rozpoznawanej |

|sprawie nie zachodziła zatem niedopuszczalność drogi sądowej w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a tym samym o naruszeniu i tego |

|przepisu nie może być mowy. Dodać trzeba, że poglądy wyrażone w przywołanych przez autora skargi kasacyjnej orzeczeniach NSA są odosobnione|

|i nie spotkały się z powszechną akceptacją sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym |

|niniejszą sprawę. |

|Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwianiu sprawy. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że z |

|bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych |

|czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył postępowania |

|wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na |

|bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub |

|czynność nie została dokonana. W tym zakresie nie jest zatem istotne, z jakich powodów doszło do opieszałości organu, a więc czy była ona |

|przez organ zawiniona, czy też wynikała ona jedynie z błędnego przekonania co do sposobu załatwienia sprawy. Sąd administracyjny, oceniając|

|zasadność i możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, bierze pod uwagę stan istniejący w dacie wniesienia takiej skargi, a także na |

|dzień zamknięcia rozprawy. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., |

|zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania |

|uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Nie ma natomiast podstaw do orzekania o obowiązku wydania aktu lub podjęcia |

|czynności (art. 149 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), jeżeli po wniesieniu skargi, lecz przed wydaniem orzeczenia przez Sąd, skarżony organ wyda |

|stronie akt lub dokona czynności, chociażby takie załatwienie sprawy nastąpiło z przekroczeniem ustawowych terminów. Wówczas postępowanie |

|sądowe w tym zakresie podlega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), co oczywiście nie zwalnia Sądu od wykonania dyspozycji drugiej |

|części powołanego przepisu i orzeczenia o tym, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. |

|Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują dwa zasadnicze etapy rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie |

|informacji publicznej. Organ zobowiązany jest najpierw ocenić, czy żądana informacja mieści się w pojęciu informacji publicznej, a dopiero |

|w dalszej kolejności rozpatrzyć sprawę pod katem negatywnych przesłanek udostępnienia wnioskowanych danych. Jeżeli żądane informacje mają |

|charakter informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a organ jest w posiadaniu wskazanych przez stronę dokumentów, to powinien |

|zakończyć wszczęte postępowanie w sposób przewidziany prawem, to jest udzielając informacji publicznej, albo wydając decyzję o odmowie |

|udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania, jeżeli zaistniały przesłanki do wydania takich rozstrzygnięć. W pozostałych |

|przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej przybiera postać pism skierowanych do wnioskodawcy i zawiadamiających go o |

|tym, że: a) adresat wniosku nie jest zobowiązany do udostępnienia żądanych danych, gdyż nie jest to informacja publiczna lub że nie |

|dysponuje on przedmiotową informacją, albo nie jest podmiotem, od którego można takich danych żądać, ewentualnie że b) istnieje odrębny |

|tryb dostępu do żądanej informacji. |

|Bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce nie tylko, gdy w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku|

|w ogóle nie rozpoznaje otrzymanego podania, ale także wówczas gdy udziela informacji niebędącej przedmiotem wniosku lub informacji |

|niepełnej, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje |

|strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji itp. |

|Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust.1 i 2 ustawy, będące |

|w posiadaniu takich informacji. Oznacza to, że dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne jest, to czy dany podmiot posiada informacje|

|żądane przez stronę, nie ma natomiast znaczenia to, czy istniała podstawa prawna do ich wytworzenia, a także jakie konkretnie przepisy |

|prawa materialnego zobowiązują organ do gromadzenia takich informacji. Innymi słowy po pierwsze obowiązek przekazania dotyczy nie tylko |

|tych informacji, które podmiot sam wytworzył i zobowiązany jest posiadać, lecz także takich, które uzyskał i przechowuje, mimo braku |

|konieczności prowadzenia dokumentacji. Po drugie oznacza to również, że organ nie ma obowiązku przekazywania dokumentów, których nie ma, |

|mimo że powinien je posiadać. Skoro obowiązek informacyjny ustawodawca łączy z faktem posiadania informacji, to niewykonanie obowiązku |

|prowadzenia odpowiedniej dokumentacji może być podstawą odpowiedzialności ale na podstawie innych przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 23|

|września 2003 r., sygn. akt II SA 1852/03 i z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2235/12). |

|Z powyższego wynika, że zaistnienie negatywnych przesłanek, w tym nieposiadanie w ogóle żądanych informacji, uniemożliwia adresatowi |

|wniosku pozytywne rozpatrzenie otrzymanego żądania (lub uwzględnienia wniosku w całości). Jednak, aby można było uznać, że nie zachodzi |

|bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ nie posiada), podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, |

|powinien wyraźnie powiadomić o tym bezpośrednio samego wnioskodawcę. Tylko w takim przypadku organ ten może uwolnić się od zarzutu |

|bezczynności w sprawie. W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny musi bowiem |

|mieć możliwość dokonania oceny, jakie działania organ podjął w celu załatwienia otrzymanego wniosku, a więc czy zobowiązany podmiot |

|wywiązał się w stosunku do strony ze wszystkich ciążących na nim obowiązków. |

|[..] S.A. dopiero w odpowiedzi na skargę poinformowała skarżącego, że nie posiada żądanych dokumentów. W przypadku jednak skarg |

|wnoszonych w trybie art. 149 § 1 p.p.s.a. takie pismo procesowe nie zwalnia organu z obowiązku podjęcia wobec strony wymaganych prawem |

|działań i nie znosi stanu bezczynności tego organu w sprawie. Strona nie może czerpać informacji o swej sytuacji prawnej – w zakresie prawa|

|procesowego i materialnego – wyłącznie i dopiero z odpowiedzi organu na skargę. |

|Należy ponadto podkreślić, że podmiot, który informuje stronę, że nie posiada wnioskowanych informacji, powinien twierdzenie to |

|uwiarygodnić. Powszechnie przyjmuje się, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji powinno odbywać się z zachowaniem|

|ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów proceduralnych, w tym zasad "dobrej administracji". Winno więc ono zawierać dane pozwalające|

|na ocenę rzetelności takiego twierdzenia. Wnioskodawca byłby pozbawiony realnej ochrony, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie zobowiązanego |

|podmiotu zwalniałoby go z zarzutu bezczynności. W orzecznictwie trafnie akcentuje się, że "powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu |

|żądanych dokumentów należy rozpatrywać w kontekście art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., a zatem powiadomienie winno zawierać informację - |

|dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, która mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Nawet, |

|jeśli istnieją wątpliwości co do sposobu i formy realizacji żądania, to organ powinien rozważyć możliwość zastosowania instytucji |

|przewidzianej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W świetle tego przepisu, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w |

|formie określonych we wniosku, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości |

|udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W|

|takim wypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie |

|wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Wątpliwości we wskazanym zakresie organ może zatem usunąć w|

|trybie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Niedopuszczalne jest natomiast pozostawienie wniosku w aktach bez rozpoznania. |

|Oczywiste przy tym jest, że zobowiązanie przez Sąd do rozpatrzenia wniosku, nie jest tożsame z nakazem jego uwzględnienia. Oznacza |

|natomiast obowiązek przeanalizowania treści żądania strony oraz udzielenia na nie konkretnej i wiarygodnej odpowiedzi. |

|Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że odpowiedź [..] S.A. na skargę nie pozwala na ocenę zasadności zaprezentowanego tam |

|stanowiska. Spółka nie wykazała bowiem, ani by wnioskowane przez skarżącego dokumenty rzeczywiście stanowiły materiał archiwalny, ani by |

|nie dysponowała ona żądanymi danymi. Argumentacja Sądu I instancji w tym zakresie jest prawidłowa i wyczerpująca. |

|W tej sytuacji zarzuty naruszenia prawa materialnego (przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach |

|i rozporządzenia wykonawczego) są przedwczesne. Spółka zarzuciła ich niewłaściwe zastosowanie, zaś kwestia właściwego zastosowania prawa |

|materialnego może być rozważana wyłącznie wtedy, gdy stan faktyczny w sprawie jest bezsporny i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. W |

|niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Spółka nie udzieliła stronie żadnej merytorycznej odpowiedzi na wniosek. Jej stanowisko |

|wyrażone w odpowiedzi na skargę jest ogólnikowe. Opiera się bowiem na domniemaniach a nie na faktach. Okoliczność, że dokumenty po |

|upływie określonego czasu powinny być przekazane do archiwum, nie dowodzi jeszcze, że takie zdarzenia rzeczywiście nastąpiły. |

|Niewystarczające jest zatem przekonanie Spółki, że prawdopodobnie nie posiada przedmiotowych dokumentów. Takie twierdzenia musi ona bowiem|

|w sposób przekonujący uwiarygodnić. |

|Dodać należy, że z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że w przypadku kolizji ustaw pierwszeństwo nad przepisami ustawy mają przepisy ustaw |

|szczególnych, ale tylko w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Wymaga to skrupulatnego |

|badania przedmiotu wniosku oraz zakresu odrębnej regulacji. Odrębna regulacja dotyczy bowiem tylko tego, co wyraźnie wynika z ustawy |

|szczególnej. Ponadto zasadą jest, że dostęp do informacji publicznej następuje na zasadach i w trybie przewidzianym w przepisach u.d.i.p. |

|Strona bez rzeczywistych podstaw nie może być pozbawiona praw, które ustawodawca zawarł w Konstytucji RP. Dlatego przepisy stanowiące |

|wyjątek od ustawy o dostępie do informacji publicznej winny być wykładane i stosowane w sposób ścisły. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. |

|obowiązek informacyjny obciąża podmioty, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, będące w posiadaniu informacji publicznych. Z literalnego |

|brzmienia art. 4 ust. 3 u.d.i.p., oraz z wykładni celowościowej i systemowej tego przepisu, w myśl której informacją publiczną jest każda |

|informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu, wynika, że informacji publicznej można domagać się od każdego podmiotu, który ją |

|posiada. Decydujące znaczenie ma przede wszystkim to, czy Spółka posiada przedmiotowe informacje związane z realizacją przez nią zadań |

|publicznych, a nie to, w jaki sposób weszła w ich posiadanie oraz w jaki sposób są one przechowywane i gromadzone. |

|Wszystkie powyższe kwestie nie zostały przez Spółkę rozważone. [..] zobowiązana jest zatem do rozpoznania otrzymanego wniosku w sposób |

|wskazany w ustawie oraz udzielenia stronie jasnej, precyzyjnej i wiarygodnej odpowiedzi. |

|Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. należy podkreślić, że przepis ten ma charakter blankietowy i określa sposób |

|działania sądu w przypadku stwierdzenia zasadności skargi na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania. Może on zostać skutecznie |

|powołany jako samodzielna podstawa kasacyjna wyłącznie w przypadku zaniechania przez sąd zastosowania przewidzianych w nim rozstrzygnięć, |

|pomimo stwierdzenia bezczynności organu lub przewlekłości postępowania. W innym przypadku przepis ten powinien zostać powiązany z innymi |

|przepisami prawa materialnego lub procesowego, których naruszenie, zdaniem skarżącego, skutkowało uwzględnieniem skargi. Zatem powołanie |

|jako podstawy kasacyjnej przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. nie mogło zatem odnieść zamierzonego przez Spółkę skutku. |

|Końcowo wreszcie trzeba stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do twierdzeń Spółki przedstawionych w ostatnim |

|zdaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej a dotyczących wadliwości zaskarżonego wyroku w przedmiocie wymierzenia grzywny oraz w przedmiocie |

|kosztów sądowych. Sugestiom tym autor skargi kasacyjnej nie przyporządkował żadnego zarzutu kasacyjnego i w tym zakresie nie wytknął Sądowi|

|I instancji złamania jakichkolwiek przepisów. |

|Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. |