Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 82/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 par.2 pkt 8,art.58 par.1 pkt 1,art.58 par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.217 ust.1 i 2,art.218 ust.1,2,4 i 5, art.219 ust.1 i 3,art.220,art.268
journal: Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. w przedmiocie wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2010r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 60/09 postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

A. Z. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2010r. (sygn. akt II SAB/Ol 60/09), na mocy którego zobowiązano organ do rozpatrzenia odwołania skarżącego z dnia 11 marca 2008r. od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w sprawie obniżenia dodatku służbowego. Powołał się na treść art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 i 1 art. 170 w związku z art. 171 i art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniósł o zobowiązanie organu do wykonania przedmiotowego wyroku poprzez rozpoznanie odwołania skarżącego z dnia 11 marca 2008r., stwierdzenie że organ naruszył obowiązki wynikające z tego wyroku oraz stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wniósł o orzeczenie, iż organ miał obowiązek merytorycznego rozpoznania jego odwołania, czego nie uczynił gdyż umorzył postępowanie odwoławcze. Zażądał także wymierzenia organowi grzywny. W uzasadnieniu skarżący podał, iż zgodnie z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2008r. (Sygn. akt II SAB 82/11) Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. miał rozpoznać odwołanie skarżącego od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego w sposób wynikający z treści odwołania oraz sentencji i uzasadnienia wyroku, czyli wydać decyzję odwoławczą w przedmiocie sprawy, a nie decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. Wskazał, iż pismem z dnia 10 października 2011r. skarżący wezwał Dyrektora Okręgowego SW w O. do wykonania wyroku, a następnie pismem z dnia 11 października 2011r. wystąpił do Dyrektora Generalnego w W., wskazując iż Dyrektor Okręgowy pozostaje w zwłoce. Jednak do dnia wniesienia skargi organy te pozostają w zwłoce. W związku z tym zdaniem skarżącego skarga zasługuje na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. reprezentowany przez radcę prawnego J.W. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. rozpatrywał odwołanie skarżącego z dnia 11 marca 2008r. i w dniu "[...]" wydał decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze w związku ze skutecznym cofnięciem odwołania przez skarżącego, a tym samym organ wykonał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 60/09. Na decyzję Dyrektora Okręgowego SW w O. A. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 14 września 2010r. (sygn. akt II SA/Ol 588/10) skargę oddalił, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2011r. (Syg. akt I OSK 1996/10) oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną od wyroku WSA w Olsztynie. Wyjaśniono, iż w tym samym dniu, w którym skarżący wniósł skargę, wniósł także wezwanie do organu o wykonanie wyroku. W odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 21 października 2011r. udzielono skarżącemu stosownej odpowiedzi w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wskazać należy, iż skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w wykonaniu wyroku tut. Sądu powołując się na art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podnieść jednak należy, iż zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4a, czyli w przypadku gdy organ orzeka w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.

W niniejszej sprawie należało zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy w związku z wejściem w życie z dniem 13 sierpnia 2010r. przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 79 poz. 523 ze zm.) przedmiotowa skarga podlega kognicji sądu administracyjnego. Powołana ustawa w sposób odmienny od dotychczasowego uregulowała bowiem zasady orzekania w sprawach dotyczących funkcjonariuszy Służby Więziennej. W ustawie tej wprowadzony został Rozdział 20, w którym określono zasady rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego. Z przepisów tych wynika, iż nie wszystkie sprawy podlegają załatwieniu w trybie postępowania administracyjnego i kontroli sądu administracyjnego. Część spraw, mimo iż dotyczą stosunku służbowego, poddane zostały orzekaniu przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy, zaś niektóre ze spraw służbowych w ogóle zostały wyłączone z możliwości ich zaskarżania w jakimkolwiek trybie.

Jak wynika z treści art. 217 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Zgodnie z ustępem 1 tego artykułu sprawy takie rozstrzyga przełożony w formie pisemnej (art. 217 ust. 1 cytowanej ustawy). Jednakże wskazać należy, iż w ramach formy pisemnej ustawodawca przewidział różny tryb załatwiania spraw służbowych, a w związku z tym także różny tryb zaskarżania rozstrzygnięć w tych sprawach. I tak art. 218 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej stanowi, iż sprawy dotyczące zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji, od której funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnych, a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 218 ust. 4 i 5 tej ustawy).

Z kolei sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, nadawania stopni Służby Więziennej, delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa oraz powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego, od którego odwołanie nie przysługuje (art. 219 ust. 1 i 3 ustawy o Służbie Więziennej).

Zgodnie zaś z art. 220 ustawy o Służbie Więziennej spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

W świetle tak sformułowanych zapisów ustawy o Służbie Więziennej należy stwierdzić, iż sprawa dotycząca obniżenia dodatku służbowego w aktualnym stanie prawnym stanowi sprawę ze stosunku służbowego, która nie jest rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym w trybie uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie została wymieniona w art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Zatem także nie podlega kognicji sądu administracyjnego skarga na bezczynność organu w tym zakresie.

Należy przy tym wyjaśnić, iż wprawdzie skarga na bezczynność organu związana jest z wyrokiem tut. Sądu z dnia 28 stycznia 2010r. (Sygn. akt II SAB/Ol 60/90), w którym zobowiązano organ do rozpatrzenia odwołania skarżącego z dnia 11 marca 2008r. od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia "[...]" w sprawie obniżenia dodatku służbowego, jednak wyrok ten został wydany w poprzednim stanie prawnym. W międzyczasie – jak wskazano wyżej - zmienił się stan prawny w związku z wejściem w życie nowej ustawy o Służbie Więziennej i sąd administracyjny utracił kompetencję do rozpatrzenia niniejszej sprawy. Przy czym nawet sprawy wszczęte w poprzednim stanie prawnym i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy (do których - zdaniem skarżącego – zalicza się niniejsza sprawa) podlegają nowym uregulowaniom, co wynika z art. 268 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej. Zatem skarga na bezczynność organu w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.