Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3516/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA - del. Agnieszka Olesińska, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. W. -P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 422/17 w sprawie ze skargi L. W.-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 18 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 422/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: "WSA") oddalił skargę L. W. – P. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (dalej: "SKO") z dnia 18 stycznia 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że decyzją z dnia 7 lipca 2016 r. Prezydent G. (dalej: "organ I instancji") ustalił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 59.754,00 zł.

W złożonym odwołaniu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniem, że cała nieruchomość położona w G. [...] jest wykorzystywana w działalności gospodarczej i w związku z tym podlega opodatkowaniu według najwyższej stawki.

Decyzją z dnia 18 stycznia 2017r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W skardze wniesionej do WSA Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "o.p."), poprzez całkowite zignorowanie podnoszonych argumentów przemawiających za wszczęciem postępowania oraz art. 81 § 1 o.p., przez bezzasadne pominięcie przepisu pozwalającego podatnikowi na złożenie korekty deklaracji podatkowej. Skarżąca nie zgodziła się z przyjęciem przez organy w wydanych decyzjach, że przedmiotowa nieruchomość była wynajmowana. Zdaniem Skarżącej, Spółka "P.", jak i wcześniej Spółka F., jedynie administrowały przedmiotową nieruchomością. Skarżąca szeroko uzasadniała swoje stanowisko w oparciu o treść art. 240 § 1 pkt 5 o.p. i wymienioną w tym przepisie przesłankę nowych okoliczności faktycznych, którą odniosła do złożonej korekty deklaracji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA wskazał, że poza sporem pozostaje stan (wielkość oraz wartość) gruntów i budynków oraz pozostaje to, że nie nastąpiła zmiana dla nieruchomości położonej w G. [...] w zakresie zmiany funkcji budynków pomiędzy stanem na dzień 1 stycznia 2014 r. i 1 stycznia 2015 r., a wnioski o dokonanie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń, na które powołała się Skarżąca nie zostały uwzględnione, bowiem to wynika z ewidencji gruntów i budynków, nie podważanego protokołu przebiegu kontroli podatkowej, protokołu oględzin i operatu szacunkowego.

Spór dotyczy zmniejszenia powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 11.044 m2 (wykazanych jako grunty "pozostałe") oraz zmniejszenia powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 1.747,65 m2 (wykazanych jako budynki "pozostałe" o powierzchni użytkowej 1.566,20 m2 i budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 181,45 m2). Zdaniem Skarżącej zawarto umowę z dnia 1 stycznia 2015 r., pomiędzy "P." Spółka z o.o. "Zarządcą" a L. W.-P. "Oddającym w zarząd", w wyniku której Spółka z o.o. jedynie zarządza w imieniu właścicielki całą nieruchomością, działa w jej imieniu i na jej rzecz. Zbiera czynsze dzierżawne, z tej kwoty naprawia i rekonstruuje nieruchomość, stałą kwotę płaci Skarżącej, a reszta jest jej zyskiem.

Zdaniem organu pomimo, że Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, to pozostawanie całej nieruchomości w posiadaniu zależnym podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (Spółki "P."), uzasadnia zastosowanie do opodatkowania stawki podatku od nieruchomości właściwych dla przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Nie podważony pozostaje fakt, iż w sprawie opodatkowano inne tereny zabudowane (Bi), budynki przemysłowe, inne budynki niemieszkalne, zbiorniki, silosy

i budynki magazynowe. Niewątpliwie pomieszczenia były posiadane przez przedsiębiorców, którzy płacili czynsz. Bezsprzecznie umowa, na jaką powołuje się Skarżąca ma taką treść, że zgodnie z § 1 umowy przekazała Spółce P. całą nieruchomość przy ul. P. o powierzchni 11.800 m2 z obiektami technicznymi od dnia 1 stycznia 2015 r., na cele produkcyjne, magazynowe oraz usługowe. "Zarząd", o jakim mowa w tym dokumencie, to również działalność gospodarcza, chociażby usługowa. Kontrahent w sposób zorganizowany i ciągły wykonywał określone czynności, które przynosiły mu zysk. Zatem rację ma organ przyjmując, że nieruchomość była posiadana przez osobę działającą w charakterze przedsiębiorcy, tj. jest elementem przedsiębiorstwa lub może być uznana za związaną z tym przedsiębiorstwem. Nieruchomość była wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej tak przez wynajmujące podmioty jak i samego "zarządzającego" (nie była przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym). Niewątpliwie posiadała też cechy faktyczne pozwalające na wykorzystanie na cel gospodarczy, bowiem była wynajmowana przez dalszych przedsiębiorców. Z pewnością nie była przeznaczona na realizację niegospodarczych, osobistych ("prywatnych") celów życiowych osoby fizycznej. Nie zmienia tego fakt, iż właściciel (Skarżąca) nie prowadziła działalności gospodarczej (brak zorganizowania), gdyż ustawodawca dla zastosowania stawek z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a i pkt 2 lit. b u.p.o.l. nie wymaga by to podatnik był przedsiębiorcą.

Nie ma racji Skarżąca odwołując się do tego, że P. była zależna w swych działaniach od jej decyzji i tym samym nie posiadała nieruchomości. Nie należy zapominać, że w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ustawodawca nie odwołuje się do posiadania w znaczeniu cywilnoprawnym, a i to zostało objęte szeroko (Księga Druga, Tytuł IV Kodeksu Cywilnego). Jednocześnie trudno nie przyznać racji organowi, który odwołuje się do najmu. Jak wskazano w § 3 zarządca zobowiązany jest wypłacić właścicielowi nieruchomości zryczałtowaną kwotę 12.000 zł (czynszu) rocznie z tytułu pobieranych przez zarządcę korzyści wynikających z umowy wynajmu. Niezależnie od wyżej wskazanej kwoty zarządca dokonuje spłat obciążających nieruchomość kredytami hipotecznymi i zobowiązany jest ponosić koszty bieżących remontów by utrzymać nieruchomość w stanie nie pogorszonym. Zgodnie z § 2 tejże umowy wszystkie umowy i aneksy zawarte przez J. P. a wcześniej przez J. S. w czasie sprawowania czynności Zarządu na nieruchomości przy ul. P. od dnia 21 grudnia 2007 r. zachowują moc prawną w zakresie dochodzenia należności dotyczących korzystania z nieruchomości. Jak wskazano bowiem, niniejsza umowa jest kontynuacją poprzednich umów. Ponadto, zgodnie z § 4 wyżej wymienionej umowy, Spółka P., działając w imieniu i na rzecz Skarżącej, może oddać przedmiot umowy w całości lub jego części do odpłatnego użytkowania w wynajem osobie trzeciej. W celu dostosowania nieruchomości do potrzeb zgłaszających się najemców, Spółka może dokonywać ulepszeń i nakładów przekraczających zakres remontów bieżących. W takim wypadku należało ją uznać za posiadacza nieruchomości.

W ocenie WSA, organ odwoławczy nie naruszył prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 p.p.s.a. Trafnie dostrzegł, iż z umowy z dnia 1 stycznia 2015 r. wynika, iż cała nieruchomość (grunty, budynki i budowle) objęta przedmiotową umową, przeznaczona jest na cele produkcyjne, magazynowe oraz usługowe i tym samym cechy faktyczne przedmiotowej nieruchomości powodują, że może być ona wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a de facto nieruchomość była i jest wykorzystywana, mając na uwadze zapisy § 2 o zachowaniu w mocy prawnej wszystkich umów i aneksów zawartych od dnia 21 grudnia 2007 r. w zakresie dochodzenia należności dotyczących korzystania z nieruchomości, do prowadzenia działalności gospodarczej. Prawidłowo oceniono, iż możliwość wykorzystywania w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez P. (z dopuszczalnym dalszym wynajęciem na rzecz osób trzecich) całej nieruchomości przy ul. P. [...] świadczy o tym, iż został spełniony warunek wystarczający do uznania, że przedmiotowa nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uzasadnionym jest wskazanie, że wystarczającym warunkiem jest konieczność wykorzystywania danej nieruchomości, choćby w sposób pośredni, dla celów przedsiębiorstwa.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w zaskarżonej części do ponownego rozpoznania przez WSA, ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części wraz z poprzedzającymi go decyzjami i rozpoznanie skargi co do istoty sprawy, a także zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż podmiot prowadzący działalność gospodarczą, który zarządza gruntami, budynkami i budowlami za kogoś innego jest ich posiadaczem w rozumieniu przepisu, a tym samym grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, w sytuacji gdy świadczenie stosownych usług na podstawie umowy o zarządzenie z dnia 1 stycznia 2015 r. przez "P." Sp. z o.o. na rzecz Skarżącej nie skutkuje uznaniem, iż stosowne grunty, budynki i budowle są w jej posiadaniu, gdyż posiadanie, o którym mowa w tym przepisie winno być rozumiane w znaczeniu, o jakim mowa w art. 336 Kodeksu cywilnego, a tym samym zawierać w sobie dwa elementy, tj. fizyczne władanie rzeczą oraz zamiar władania rzeczą dla siebie, a nie za kogoś innego;

- art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zarząd przewidziany w zawartej przez Skarżącą umowie z dnia 1 stycznia 2015 r. stanowi działalność gospodarczą, co jest wystarczającym do uznania gruntów, budynków i budowli położonych w G. [...] za związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji gdy czynnikiem decydującym o uznaniu przedmiotu opodatkowania za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej jest wyłącznie kryterium posiadania tego przedmiotu, a nie fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez "P." sp. z o.o., która tym przedmiotem wyłącznie zarządza w imieniu i na rzecz właścicielki;

- art. 2 ust 1 pkt 1 – 3 u.p.o.l. i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b u.p.o.l., poprzez ich zastosowanie do opodatkowania gruntów, budynków i budowli położonych w G. [...] i przyjęcie 11.804 m2 powierzchni gruntów oraz 2.215,00 m2 powierzchni użytkowej budynku jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji gdy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy przedmiotowe przepisy nie powinny być zastosowane do całości gruntów i budynków znajdujących się przy ul. P., gdyż grunty o powierzchni 11.004 m2 i budynki o powierzchni 1.747,65 m2 nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej z uwagi na brak ich posiadania przez "P." sp. z o.o., która w swych działaniach jest zależna od decyzji Skarżącej, a także fakt, iż Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej;

II. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przedstawienie sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, gdyż WSA przyjął stan faktyczny ustalony przez organ odwoławczy niezgodnie z obowiązującą procedurą, w szczególności nie podął wszystkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego i błędnie przyjął, iż Skarżąca zawarła z "P." sp. z o.o. w dniu 1 stycznia 2015 r. umowę najmu, której przedmiotem była nieruchomość położona w G. [...], w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Skarżąca zawarła z "P." sp. z o.o. umowę o świadczenie usług zarządczych, co tym samym potwierdza brak posiadania przez "P." sp. z o.o. tej nieruchomości w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ odwoławczy przepisów o postępowaniu, w szczególności dotyczących postępowania dowodowego, w tym art. 191 o.p. oraz art. 122 i art. 187 § 1 o.p., a także naruszenia zasady prawdy obiektywnej w wyniku niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niedokonanie samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie braku posiadania przez "P." sp. z o.o. nieruchomości położonej w G. [...] i dokonania dowolnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, iż Skarżąca łączyła z "P." sp. z o.o. umowa najmu, a nie umowa o świadczenie usług, a także wywiedzenie z faktu samego zarządu związania tej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej przez "P." sp. z o.o. w sytuacji gdy "P." sp. z o.o. nie była posiadaczem tej nieruchomości, a tym samym nieruchomość ta nie była związana z prowadzeniem przez ten podmiot działalności gospodarczej;

- art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 191 oraz art. 122 i art. 187 § 1 o.p. z uwagi na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej, gdyż z powyższych przepisów wynikał obowiązek WSA do kontroli zgodności z prawem działania organów, tj. oceny prawidłowości postępowania organów, a w szczególności kontroli prawidłowości zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co w rezultacie doprowadziło do błędnego uznania, iż nieruchomość położona w G. [...] jest w całości związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy zmniejszenia do opodatkowania podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem najwyższych stawek, powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 11.044 m2 (wykazanych jako grunty "pozostałe") oraz zmniejszenia powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 1.747,65 m2 (wykazanych jako budynki "pozostałe" o powierzchni użytkowej 1.566,20 m2 i budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 181,45 m2). Zdaniem Skarżącej wymienione wyżej powierzchnie gruntów i budynków w okresie objętym sporem nie były w posiadaniu jakiegokolwiek przedsiębiorcy, a zatem nie mogą być uznawane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwione uznaje zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez WSA przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez przedstawienie sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie trafne są również zarzuty naruszenia przez WSA przepisów art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 191 oraz art. 122 i art. 187 § 1 o.p. z uwagi na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej. Autorka skargi kasacyjnej w treści swojego pisma nie wykazała na czym w istocie miałoby polegać naruszenie przez WSA przepisów postępowania, zawartych w cytowanych wyżej jednostkach redakcyjnych powoływanych aktów prawnych. Wobec braku skutecznego prawnie podważenia stanu faktycznego, dalsze wywody należy oprzeć na stanie faktycznym zaaprobowanym w niniejszej sprawie przez WSA.

Natomiast ze stanu faktycznego przyjętego przez WSA w rozpatrywanej sprawie między innymi wynika, że w dniu 8 kwietnia 2015 r. złożono w Urzędzie Miejskim w G. informację w sprawie podatku od nieruchomości [...] dotyczącą nieruchomości położonej w G. [...], którą uzasadniono złożonym wnioskiem o zmianę przeznaczenia pomieszczeń. Przedmiotowa informacja przedstawiała inny stan faktyczny, niż przyjęty do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na 2014 r. oraz 2015 r. Różnica dotyczyła zmniejszenia powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 11.044 m2 (wykazanych jako grunty "pozostałe") oraz zmniejszenia powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 1.747,65 m2 (wykazanych jako budynki "pozostałe" o powierzchni użytkowej 1.566,20 m2 i budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 181,45 m2). Skarżąca w trakcie postępowania wyjaśniła, że złożyła w Urzędzie Miejskim w G. wnioski o dokonanie zmiany przeznaczenia pomieszczeń biurowych na cele mieszkalne oraz w zakresie nadbudowy budynku z nową funkcją - noclegowe pokoje służbowe z wspólnym zapleczem sanitamo-socjalnym. Sprawy w tym zakresie pozostawały w toku właściwych postępowań. WSA właściwie zatem ocenił ustalenia przyjęte przez SKO, że na dzień wydawania decyzji podatkowej, z ewidencji gruntów i budynków nie wynikało, iż nastąpiła zmiana dla przedmiotowej nieruchomości w zakresie zmiany funkcji gruntów i budynków pomiędzy stanem na dzień 1 stycznia 2014 r. i 1 stycznia 2015 r. Zaistniały zatem wszelkie przesłanki, aby opodatkować omawiane inne tereny zabudowane (Bi), budynki przemysłowe, inne budynki niemieszkalne, zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, stawką podatku od nieruchomości, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy przypomnieć, że w rozpatrywanej sprawie miały zastosowanie nie tylko przepisy art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę), lecz również unormowania art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 b u.p.o.l. (związanie nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej) oraz postanowienia art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086, ze zm.). W myśl postanowień art. 21 ust. 1 powoływanej ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. NSA stwierdził, że moc wiążącą ewidencji gruntów i budynków, wynikającą z użytego w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zwrotu: "Podstawę [...] wymiaru podatków [...] stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków", powinno się przede wszystkim odnosić "do tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie mogą zostać ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, z uwzględnieniem oznaczenia stosownym symbolem, zgodnie z regulacjami prawnymi normującymi jej prowadzenie" (zob. uchwała NSA, sygn. akt II FPS 2/13; opublikowana w: www.nsa.gov.pl). W tej sytuacji słusznie przyjął WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że cała nieruchomość (grunty, budynki i budowle) przeznaczona była na cele produkcyjne, magazynowe oraz usługowe i tym samym cechy faktyczne przedmiotowej nieruchomości powodują, że może być ona wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a de facto nieruchomość była i jest wykorzystywana, do prowadzenia działalności gospodarczej. Prawidłowo WSA ocenił, iż możliwość wykorzystywania w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez P. (z dopuszczalnym dalszym wynajęciem na rzecz osób trzecich) całej nieruchomości przy ul. P. [...], świadczy o tym, iż został spełniony warunek wystarczający do uznania, że przedmiotowa nieruchomość jest co najmniej w sposób pośredni, związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (zob. L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Warszawa 2005, s. 43). Tym samym WSA w rozpatrywanej sprawie nie naruszył przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Nie doszło również do uchybienia regulacjom art. 2 ust 1 pkt 1 – 3 u.p.o.l. i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b u.p.o.l., poprzez ich zastosowanie do opodatkowania gruntów, budynków i budowli położonych w G. [...] i przyjęcie 11.804 m2 powierzchni gruntów oraz 2.215,00 m2 powierzchni użytkowej budynku, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, omawiane przepisy normujące o najwyższych stawkach podatku od nieruchomości, powinny być zastosowane do całości gruntów i budynków opisywanej wyżej nieruchomości.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.