Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 127/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 120 § 1art. 155 § 1 i § 2, art. 156 § 1, art. 159 § 1, art. 262 § 1, § 5 i § 6, art. 263 § 1, § 2 i § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Robert Hałabis Protokolant Specjalista Wiesława Dudek po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia nakładającego karę porządkową oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. (nr [...]) – wydanym w trybie przepisów Ordynacji podatkowej - Naczelnik Urzędu Celnego w L. nałożył na B. S. karę porządkową w wysokości [...] zł.

Podstawą orzeczenia było ustalenie, że B. S. nie stawił się w dniu [...] czerwca 2016 r. na przesłuchanie w charakterze świadka w toczącym się postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem (na urządzeniach do gier znajdujących się w lokalu bar "P. " w R., przy ul. [...]).

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o usprawiedliwienie niestawiennictwa w dniu [...] czerwca 2016 r. i o uchylenie postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r. nakładającego karę porządkową. B. S. wyjaśnił, że nie mógł stawić się na przesłuchanie z uwagi na fakt, że w dniach 29 i 30 czerwca 2016 r. przebywał w oddziale firmy J. S. sp. z o.o. w O.. Celem tego pobytu było podjęcie czynności związanych ze współpracą z tą firmą, która dokonała wypowiedzenia umowy serwisowej z dnia [...] stycznia 2015 r. B. S. musiał przebywać w O. w dniu [...] czerwca 2016 r. i w związku z tym nie mógł przybyć na przesłuchanie i zastosować się do wezwania Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] maja 2016r.

Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego w L. odmówił uchylenia postanowienia z dnia [...] lipca 2016r. nakładającego na stronę karę porządkową.

Strona wniosła zażalenie zarzucając, że bezpodstawnie nie uwzględniono usprawiedliwienia i nie uchylono kary porządkowej. Wyjazd służbowy do O. w dniu [...] czerwca 2016 r. i konieczność pozostawania tam strony w dniu [...] czerwca 2016 r. wystarczająco usprawiedliwiały niewykonanie nałożonego przez organ obowiązku.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Dyrektor Izby Celnej w B. P. po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia nakładającego karę.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestię nałożenia kary porządkowej w postępowaniu podatkowym regulują przepisy rozdziału 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Zakres przedmiotowy stosowania kar porządkowych został szczegółowo określony w art. 262 § 1-3 Ordynacji podatkowej. Zawarty tam katalog zachowań uczestników postępowania jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że nałożenie kary porządkowej w innych sytuacjach jest niedopuszczalne.

W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w L. nałożył karę porządkową i jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 262 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego:

1) nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub

2) bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czynności, mogą zostać ukarani karą porządkową do [...] zł.

Karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, na które służy zażalenie (art. 262 § 5).

Celem tych regulacji jest zdyscyplinowanie uczestników postępowania i wymuszenie posłuchu postanowieniom organów podatkowych. Równocześnie ma to zapewnić sprawny przebieg postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w przewidzianym ustawowo terminie (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2007, tom II, s. 627 i n.).

Warunkiem zastosowania kary porządkowej jest prawidłowe wezwanie adresata przez organ podatkowy. Jako niestawiennictwo bez uzasadnionej przyczyny (art. 262 § 1 pkt 1) należy traktować brak stawiennictwa mimo zobowiązania do niego prawidłowym wezwaniem, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia, lub usprawiedliwienie, które takiego stawiennictwa obiektywnie nie uniemożliwiało.

Składając wniosek o uchylenie kary porządkowej na podstawie art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej, a nie zażalenie na postanowienie o nałożeniu tej kary, ukarany nie powinien kwestionować zasadności jej nałożenia i podnosić zarzutów przeciwko samemu nałożeniu kary, ale przedstawiać okoliczności usprawiedliwiające niewykonanie nałożonego przez organ podatkowy obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2000 r. sygn. II FSK 1004/10, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 125/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Przyczyny usprawiedliwiające niewykonanie nałożonego przez organ obowiązku powinny wskazywać na obiektywny brak możliwości jego realizacji, tj. taki, który wskazuje na niezawinione i niezależne od zobowiązanego okoliczności, które doprowadziły do niewypełnienia żądania organu. To rzeczą ukaranego jest wykazanie istnienia takich okoliczności. Do organów podatkowych należy natomiast ocena przedstawionych przez ukaranego okoliczności. Co istotne, organy podatkowe nie są zobowiązane z urzędu do prowadzenia postępowania w celu zweryfikowania przyczyn nieobecności ukaranego, ponieważ to do wyzwanego należy racjonalne usprawiedliwienie swojej nieobecności (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1726/08, wyrok NSA z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1589/08, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 923/13; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżący nie usprawiedliwił w przekonujący sposób swojego niestawiennictwa przed organem podatkowym. Ogólne stwierdzenie skarżącego, które podał, jako powód niestawienia się na wezwanie tj. że 29 czerwca 2016 r. był na wyjeździe służbowym w oddziale firmy J. S. sp. z. o.o. w O. nie stanowi wystarczającego usprawiedliwienia niestawiennictwa. Twierdzenia skarżącego uznać należy za ogólnikowe i gołosłowne, ponieważ na żadnym z etapów postępowania przed organami podatkowymi nie przedstawił dowodów, potwierdzających brak możliwości przesłuchania w terminie wyznaczonym przez organ I instancji.

Strona została zgodnie z wymogami określonymi w art. 159 Ordynacji podatkowej, wezwana do osobistego stawiennictwa w charakterze świadka. Organ pierwszej instancji wskazał datę, godzinę i miejsce stawiennictwa.

Kara porządkowa jest sankcją administracyjną, służącą dyscyplinowaniu uczestników postępowania. Każdorazowe wystąpienie okoliczności wskazanych w tym przepisie może skutkować wymierzeniem przez organ podatkowy takiej kary.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie B. S. zarzucił naruszenie:

- art. 262 § 1 w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne zastosowanie tych przepisów w przedmiotowej sprawie i nałożenie na B. S., kary porządkowej w wysokości [...] zł w sytuacji, kiedy istniała ważna i rzeczywista przyczyna, z powodu której świadek nie stawił się na wezwanie, co więcej powód nieobecności świadka został organowi wyjaśniony w najszybszym możliwym terminie - tj. dzień po wyznaczonym terminie stawiennictwa, ze wskazaniem pełnej dyspozycyjności w każdym kolejnym wyznaczonym przez organ czasie;

- art. 262 § 1 pkt 3 w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez nałożenie na B. S. kary porządkowej w jej górnej granicy, tj. [...] zł podczas gdy stopień zawinienia świadka, jego postawa przejawiająca się pełną gotowością do wyjaśnienia wszelkich okoliczności, nie uzasadniała zastosowania kary, tym bardziej w takiej wysokości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o oddalenie skargi. Organ podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i wyjaśnił dodatkowo, że zgodnie z wpisem do rejestru przedsiębiorców KRS pod nr [...] J. S. spółka z o.o. ma siedzibę w W. i nie posiada oddziału w O., ani w żadnej innej miejscowości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, w tym także w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Powyższy przepis w § 2 określa, że jeżeli osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa lub innej ważnej przyczyny, organ podatkowy może przyjąć wyjaśnienie lub zeznanie albo dokonać czynności w miejscu pobytu tej osoby.

W myśl art. 156 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwany jest obowiązany do osobistego stawienia się tylko na obszarze województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa.

Zgodnie z art. 159 § 1 Ordynacji podatkowej, w wezwaniu należy wskazać:

1) nazwę i adres organu podatkowego;

2) imię i nazwisko osoby wzywanej;

3) w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana;

4) czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego;

4a) czy dokumenty mogą być przedłożone w formie dokumentu elektronicznego lub na informatycznych nośnikach danych;

5) termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce zgłoszenia się osoby wzywanej lub jej pełnomocnika;

6) skutki prawne niezastosowania się do wezwania.

W myśl art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej, strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego:

1) nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub

2) bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czynności, lub

2a) bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach, lub

3) bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem,

mogą zostać ukarani karą porządkową do 2800 zł.

Karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, na które służy zażalenie (art. 262 § 5 Ordynacji podatkowej).

Organ podatkowy, który nałożył karę porządkową, może, na wniosek ukaranego, złożony w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, uznać za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewykonanie innych obowiązków, o których mowa w § 1, i uchylić postanowienie nakładające karę (art. 262 § 6).

Stosownie do art. 263 § 1 Ordynacji podatkowej, o nałożeniu kary porządkowej oraz o jej uchyleniu rozstrzyga organ podatkowy, przed którym toczy się postępowanie.

Na postanowienie o odmowie uchylenia kary przysługuje zażalenie (art. 263 § 2).

Ukaranie karą porządkową nie wyklucza możliwości zastosowania wobec opornego świadka lub biegłego środków przymusu przewidzianych w przepisach szczególnych ( art. 263 § 3).

B. S. nie stawił się na przesłuchanie w charakterze świadka w toczącym się z udziałem G. spółki z o.o. z siedzibą w K. postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem (na urządzeniach do gier znajdujących się w lokalu Bar "P." w R., przy ul. [...]). Postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier hazardowych wszczęto postanowieniem organu celnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. B. S. mieszkający w D. miał obowiązek osobistego stawiennictwa się na przesłuchanie w charakterze świadka w dniu [...] czerwca 2016 r. o godz. 9:00 w Urzędzie Celnym w L., przy ul. [...]. W tym dniu zaplanowano – zgodnie z postanowieniem organu z dnia [...] sierpnia 2015 r. - przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka (o czym poinformowano G. spółkę z o.o.) Skarżący został prawidłowo zawiadomiony w dniu [...] czerwca 2016 r. (data doręczenia wezwania) o obowiązku stawienia się na przesłuchanie w wyznaczonym wyżej terminie. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowania się do obowiązku stawiennictwa może spowodować wymierzenie kary porządkowej w wysokości [...] zł. Skarżącego poinformowano również o treści art. 155 § 2 Ordynacji podatkowej.

Z akt sprawy wynikało, że B. S. po raz pierwszy zareagował na podjęte czynności organu dopiero po doręczeniu postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r. (nr [...]) o nałożeniu kary porządkowej w wysokości [...] zł. We wniosku z dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżący prosił o usprawiedliwienie niestawiennictwa na przesłuchaniu i o uchylenie postanowienia o ukaraniu karą porządkową. Skarżący argumentował między innymi, że w dniu [...] czerwca 2016 r. był "na wyjeździe służbowym w oddziale firmy J. S. sp. z o.o. w O.". W ocenie skarżącego, wyjazd był konieczny w celu dokonania czynności zawodowych związanych z rozliczeniem współpracy z tą firmą. Skarżący wyjaśnił, że w trakcie pobytu w O. okazało się, że musi pozostać na następny dzień wobec wypowiedzenia umowy serwisowej z dnia [...] stycznia 2015 r. w zakresie obsługi urządzeń do gier rozrywkowych. W O. skarżący nie posiadał przy sobie wezwania i dlatego nie miał możliwości natychmiastowego powiadomienia Urzędu Celnego w L. i usprawiedliwienia się z braku możliwości stawienia się w L.. Skarżący wyjaśnił, że w piątek 1 lipca zadzwonił do D. K., komisarza prowadzącego sprawę, celem usprawiedliwienia nieobecności i wyznaczenia nowego terminu przesłuchania. D. K. skierował skarżącego do R. P., z którą nie można było się porozumieć. R. P. przebywała na urlopie. Po urlopie, nie chciała ona przyjąć - w trakcie rozmowy telefonicznej - wyjaśnień skarżącego. Zaistniały stan rzeczy nie wynikał z winy skarżącego, który nie unikał przesłuchania i chciał zgłosić się w Urzędzie Celnym w innym terminie.

Do wniosku o usprawiedliwienie nieobecności skarżący przedłożył kopie wypowiedzenia umowy z dnia [...] stycznia 2015 r. ze skutkiem rozwiązującym na dzień [...] czerwca 2016 r. oraz kopię wezwania na przesłuchanie z odręcznymi zapiskami.

W ocenie Sądu, powyższy wniosek i przyczyny w nim wskazane dotyczące przyczyn nieobecności na przesłuchaniu nie mogły usprawiedliwiać skarżącego. Po pierwsze, w okresie od dnia 13 do 30 czerwca 2016 r. skarżący miał wystarczająco dużo czasu na zorganizowanie sobie czynności zawodowych związanych z zakończeniem współpracy z firmą J. . Po drugie, jeśli skarżący rzeczywiście nie był w stanie przy zachowaniu należytej staranności w prowadzeniu swoim spraw (z uwagi na ich skomplikowany charakter) przybyć na wezwanie organu w dniu [...] czerwca 2016 r., powinien był o tym wcześniej zawiadomić organ – przed wskazanym wyżej terminem – i poprosić o ponowne wyznaczenie miejsca i czasu przesłuchania.

W tych okolicznościach prawidłowe jest stanowisko organu wyrażone w postanowieniu z dnia [...] października 2016 r. odmawiającym uchylenia orzeczenia o nałożeniu kary porządkowej, że przyczyny usprawiedliwiające nieobecność muszą w sposób obiektywny wskazywać na niemożność zadośćuczynienia żądaniom organu. Zgodzić się należy z zapatrywaniem organu, że same ogólne stwierdzenia na temat powodów niestawiennictwa były niewystarczające do usprawiedliwienia skarżącego i do zastosowania przepisu art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej, upoważniającej organ do uchylenia na wniosek ukaranego złożony w terminie 7 dni własnego postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r.

Niezasadne okazały się zarzuty podniesione w zażaleniu, że pobyt w O. usprawiedliwiał B. S., że nikt nie chciał przyjąć jego usprawiedliwienia, że nie mógł przewidzieć rozwiązania umowy serwisowej, że po urlopie R. P. nie chciała wysłuchać wyjaśnienia i wyznaczyć nowego terminu przesłuchania, że wystąpiły trudności z przemieszczaniem się na dużych odległościach (z uwagi na duże koszty przejazdu pomiędzy O. i L., wymagającego poza tym dłuższego czasu) oraz że przepis art. 262 Ordynacji podatkowej mówi o możliwości ukarania karą w wysokości do [...] zł, natomiast organ nie wyjaśnia dlaczego zastosowano najwyższą karę porządkową.

P. strony z dnia [...] stycznia 2017 r. skierowane do Dyrektora Izby Celnej wskazywało ponadto, że zgodnie z obowiązującymi przepisami kara porządkowa może wynosić od [...] zł do [...] zł w zależności od wagi przewinienia. Tymczasem organ nie wyjaśnia kwestii wysokości kary i chce wymusić posłuch oraz narzucić reżim.

Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia nakładającego karę, nie narusza przepisów prawa. Organ odwoławczy zasadnie argumentował, że wnosząc o uchylenie postanowienia o ukaraniu karą pieniężną B. S. nie przedstawi! okoliczności stanowiących przesłankę do uchylenia postanowienia nakładającego karę porządkową i w tych okolicznościach trudno zgodzić się z gołosłownymi deklaracjami skarżącego o jego dobrej woli.

Wywody strony o braku podstaw do wymierzenia kary porządkowej oraz próby usprawiedliwienia nieobecności okazały się nieusprawiedliwione.

Ma rację organ odwoławczy, że skarżący złożył wniosek o uchylenie kary porządkowej, a nie zażalenie na postanowienie o nałożeniu kary porządkowej. W związku z tym rzeczą skarżącego było udowodnić okoliczności usprawiedliwiające niestawiennictwo i niewykonanie nałożonego przez organ podatkowy obowiązku.

Chybione są argumenty zmierzające do wykazania, że orzeczenie z dnia [...] lipca 2016 r. o nałożeniu kary porządkowej w wysokości [...] zł jest rozstrzygnięciem wadliwym. Jak wynika z akt sprawy skarżący kwestionuje zasadność nałożenia kary i jej wysokość dopiero na etapie zażalenia od postanowienia organu z dnia [...] października 2016 r. o odmowie uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] lipca 2016 r.

Nieusprawiedliwione są formułowane w skardze zarzuty, że postanowienie Dyrektora Izby Celnej wydano z naruszeniem art. 262 § 1 w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej i błędne zastosowanie te przepisy w przedmiotowej sprawie, a tym samym bezpodstawnie nałożono na skarżącego karę porządkową w wysokości [...] zł. Wbrew twierdzeniom skarżącego, orzekające organy działały na podstawie przepisów prawa (art. 120 Ordynacji podatkowej). Zaistniały ustawowe przesłanki do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej. Wbrew nałożonemu obowiązkowi, skarżący nie stawił się na wezwanie do złożenia zeznań w dniu [...] czerwca 2016 r. w toczącym się postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem (na urządzeniach do gier zlokalizowanych w Barze "P.", położonym w R.). Skarżącego pouczono o skutkach prawnych nieusprawiedliwionego niestawiennictwa świadka. Skarżący nie udowodnił, że wystąpiła ważna i rzeczywista przyczyna usprawiedliwiająca jego nieobecności.

Postanowienie organu odwoławczego nie narusza art. 262 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Przepis powyższy nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Organ orzekł o karze porządkowej z uwagi na fakt, że skarżący nie stawił się na wezwanie w celu przesłuchania w charakterze świadka (art. 262 § 1 pkt 1), a nie z tego powodu, że skarżący bez zezwolenia organu podatkowego opuścił miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem ( 262 § 1 pkt 3).

Niezasadny jest zarzut, że stopień zawinienia skarżącego i jego postawa przejawiająca się pełną gotowością wyjaśnienia organowi wszelkich okoliczności, nie uzasadniały zastosowania kary w maksymalnej wysokości [...] zł. O tym, że w tej właśnie wysokości kara porządkowa może zostać nałożona, skarżący wiedział już od dnia [...] czerwca 2016 r. (od dnia doręczenia wezwania). Do skarżącego należał wybór, czy stawi się na wezwanie i złoży zeznania jako świadek w dniu [...] czerwca 2016 r., czy też nie, mając pełną świadomość skutków prawnych tej ostatniej decyzji. W związku z tym, o nałożonej karze skarżący nie może mówić, że nie jest ona adekwatna do stopnia zawinienia i w świetle wszystkich okoliczności sprawy nie można uznać jej za sprawiedliwą. Znamienna jest bowiem okoliczność podniesiona przez organ w odpowiedzi na skargę, że niezgodne z prawdą są wyjaśnienia skarżącego na temat konieczności wyjazdu do O. w sytuacji, kiedy – świetle dostępnych danych z rejestru przedsiębiorców (KRS pod nr [...]), J. S. spółka z o.o. ma siedzibę w W. i nie posiada oddziału ani w O., ani w żadnej innej miejscowości. Z oświadczenia z dnia [...] czerwca 2016 r. o wypowiedzeniu umowy w zakresie obsługi urządzeń do gier rozrywkowych wynika, że ww. Spółka ma siedzibę w W., przy ul Z. [...] (k. 6 akt sąd.).

W odpowiedzi na zarzut skargi nawiązujący do wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II GSK 380/14 należy podnieść, że w orzeczeniu tym wyjaśniono znaczenie art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w kwestii stosowania kary porządkowej w przypadku nieprzedłożenia organowi badań technicznych automatu do gier, a nie w sprawie ukarania świadka, który bez usprawiedliwienia nie stawia się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie podatkowe i nie składa zeznań.

W niniejszej sprawie orzeczona kara miała służyć usprawnieniu postępowania prowadzonego przez organ. W świetle całokształtu okoliczności rozpoznawanej sprawy, o karze tej nie sposób powiedzieć, że miała wyłącznie sankcyjny charakter.

Z przytoczonych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.