Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 215/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: zał.nr 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego W. J. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2019 r., poz. 58) oraz art. 92a ust. 1 ustawy z dnia

6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.) nałożył na W. J. karę pieniężną w kwocie [...]zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, opisane w l.p. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Jak wynika z uzasadnienia opisanej wyżej decyzji, w dniu [...] r.

na drodze krajowej nr [...] w L. funkcjonariusze Pierwszego Referatu Kontroli Mobilnej w S. przeprowadzili kontrolę ciągnika samochodowego marki [...] nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu 26.000 kg wraz z naczepą ciężarową marki [...] o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu 42.000 kg. Kierowca zespołu pojazdów V. P. realizował przewóz ładunku na trasie Niemcy – Polska.

W trakcie kontroli stwierdzono, że tachograf cyfrowy o numerze [...] zainstalowany w pojeździe nie został poddany okresowemu badaniu kontrolnemu, na którego wykonanie termin upłynął [...] r. Termin ostatniego badania według tabliczki znajdującej się w pojeździe to [...] r.

Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół kontroli, w którym stwierdzono naruszenie wyszczególnione pod l.p. 6.1.5. załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie.

W ocenie organu, z załączonych dokumentów oraz wyjaśnień kierowcy, wynika, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy w dniu kontroli [...] r. był W. J. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] Usługi Transportowe. Ponieważ masa całkowita zatrzymanego do kontroli zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony, zatem w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym.

Powołując się na przepisy art. 4 pkt 6a, art. 4 pkt 3, art. 4 pkt 1, 2 i 4 ustawy

o transporcie drogowym, organ stwierdził, że w dniu kontroli przedsiębiorca realizując przewóz na trasie Niemcy – Polska wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Zacytował art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, a także art. 29

ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców i wymienił wyłączenia ze stosowania tych rozporządzeń. W ocenie organu, z uwagi na brzmienie powyższych przepisów, jak również materiał zgromadzony w sprawie, realizowany przez stronę w dniu kontroli przewóz drogowy nie podlegał żadnemu z wyłączeń wskazanych w rozporządzeniu nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, jak i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r.

W niniejszej sprawie nie stwierdzono też zaistnienia okoliczności uzasadniających zastosowanie zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności – o jakim mowa w art. 92c ust. 1 o transporcie drogowym. Jak wynika z treści tego przepisu, podmiot może się zwolnić od odpowiedzialności za naruszenia określone w tej ustawie, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub zaistniałe naruszenie jest wynikiem okoliczności od wykonującego przewóz całkowicie niezależnych. W niniejszej sprawie strona wykonywała działalności w postaci transportu drogowego towarów, co potwierdza zapis w bazie danych KREPTD, CEDIG oraz licencja nr [...], dotycząca międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy. Tego rodzaju działalność podlega ustawowej limitacji i poddana jest surowym rygorom. Wyrazem tego jest art. 5a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowiący, że podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, która jest udzielana przedsiębiorcy, m.in. jeżeli posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Przedsiębiorca, który profesjonalnie zajmuje się transportem drogowym winien przestrzegać powyższych przepisów, aby nie dochodziło do ich naruszenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. J. podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przez organ I instancji przepisów ustawy o transporcie drogowym i stwierdzenie naruszenia tj. wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie.

Strona zarzuciła także naruszenie prawa procesowego poprzez nieuwzględnienie wniosków strony.

Zdaniem skarżącego, organ w sposób bezprawny wydał wadliwą decyzję administracyjną o nałożeniu kary, nakazując podpisanie obcojęzycznemu kierowcy protokołu z kontroli nie wyjaśniając co jest przyczyną stwierdzonego naruszenia.

Organ nie uwzględnił charakteru przewozu, nie przesłuchano kierowcy na okoliczność wykonywanego przejazdu.

Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka kontrolowanego kierowcy na okoliczność charakteru przewozu w dniu kontroli. W jego ocenie, w dniu kontroli wykonywany był przewóz zgodnie z art. 3 lit. g) oraz art. 13 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, tj. pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu.

Decyzją z [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem organu odwoławczego, przedsiębiorca podczas kontroli oraz w toku postępowania przed organem I instancji nie przedstawił żadnych dokumentów wskazujących na zastosowanie odstępstwa od obowiązku poddania tachografu okresowemu badaniu kontrolnemu. Kierowca w czasie kontroli nie powołał się na tą okoliczność. Odwołujący przestawił na etapie postępowania odwoławczego fakturę

nr (S) [...] z dnia [...] r., z treści której wynika, że usługa naprawy pojazdu dotyczyła samochodu o nr rejestracyjnym [...]. Analiza nadesłanych przez stronę kserokopii dowodów rejestracyjnych wykazuje, że pojazd o numerze identyfikacyjnym [...] w dniu kontroli posiadał nr rejestracyjny

[...]. Tym samym nadesłana faktura dotyczy naprawy pojazdu będącego przedmiotem postępowania, jednakże naprawa miała miejsce po przerejestrowaniu pojazdu i po kontroli. Z treści faktury wynika bowiem, że naprawy dokonano w dniu

[...] r. czyli 6 dni po kontroli. Ponadto, jak wynika z protokołu kontroli drogowej, miejscem rozpoczęcia przewozu były Niemcy a zakończenia Polska, zaś wymiana oleju dokonana była przez Przedsiębiorstwo [...]. Tym samym pojazd należący do strony nie został poddany naprawie przed wykonywaniem spornego przejazdu, a wykonywany przewóz drogowy nie pozostawał w związku z poddaniem go próbie drogowej w ramach naprawy. Z uwagi na powyższe, organ nie dał wiary przedłożonej fakturze i przyjął, że strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że dokonany w dniu kontroli transport odbywał się w ramach testowania po naprawach. Skoro okoliczność naprawy pojazdu nie została udowodniona, to tym bardziej wątpliwe jest twierdzenie o wykonaniu jazdy testowej pojazdu, będącej konsekwencją wykonanej naprawy.

Trudno również przyjąć, że próbom drogowym jest poddawany pojazd na odcinku 112 km i że w ramach prób kierowca jedzie 3 h i 52 minuty. W sytuacji naprawy pojazdu, gdy zachodzi potrzeba sprawdzenia wykonanej naprawy, ma to miejsce na zdecydowanie krótszym odcinku w pobliżu warsztatu/siedziby przedsiębiorcy, w którym dokonano naprawy, a nie na trasie Niemcy – Polska. Poza tym trudno przyjąć zasadność dokonywania prób drogowych po wymianie oleju, regulacji drzwi oraz wymianie oringu przy wtryskiwaczu.

W ocenie organu, w sprawie nie wystąpiła żadna z sytuacji, która wyłączyłaby stosowanie w odniesieniu do kontrolowanego przewozu rozporządzenia (WE)

nr 561/2006 oraz rozporządzenia (UE) nr 165/2014, w tym nie wystąpiła wskazana przez przedsiębiorcę sytuacja określona w art. 3 lit. g) rozporządzenia (WE)

nr 561/2006. Powyższe powoduje, że w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 165/2014, a tym samym tachograf, w który wyposażony był pojazd, powinien mieć aktualny przegląd, co powinno być odzwierciedlone na tabliczce instalacyjnej. Tymczasem na tabliczce, której zdjęcie wykonano w dniu kontroli, widnieje data [...] r., a zatem na dzień kontroli tachograf nie miał ważnego przeglądu/badania. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w taki tachograf stanowi naruszenie, za którego stwierdzenie może być nałożona na przedsiębiorcę kara pieniężna. Prowadzenie postępowania i nałożenie na W. J. kary pieniężnej w wysokości [...] zł organ odwoławczy uznał za prawidłowe i zasadne.

Za bezpodstawny uznał zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego wynikającego z ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów w postaci przesłania protokołu przesłuchania świadka oraz wniesienia zażalenia. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że organ I instancji, przed wydaniem decyzji w sprawie, skierował do strony zawiadomienie zawierające pouczenie o treści art. 10 k.p.a. Zaznaczył, że w toku postępowania skarżący nie składał jakiegokolwiek wniosku o przeprowadzenie dowodu, w tym o przesłuchanie świadka, a jedynie zwracał się o przysłanie mu protokołu przesłuchania świadka – kierowcy.

Spełnienie tego żądania nie było możliwe, bowiem kierowca nie został przesłuchany. Nie było podstaw do jego przesłuchania, bowiem postępowanie było prowadzone w kierunku naruszenia, za które odpowiedzialność ponosi wyłącznie przedsiębiorca.

Odnosząc się do zarzutu nierozpatrzenia zażalenia z dnia [...] października 2019 r., organ wyjaśnił, że zażalenie służy jednie wówczas gdy przepis kodeksu wyraźnie upoważnia do wniesienia takiego środka zaskarżenia. Skoro na wydane

w toku postępowania postanowienie w sprawie wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego nie służy zażalenie, tym samym nie podlega rozpatrzeniu w trybie zażaleniowym, a jedynie strona może zaskarżyć je w odwołaniu od decyzji.

Odpowiadając na kolejne argumenty strony organ stwierdził, że kontrola na drodze przewozu międzynarodowego pojazdem kierowanym przez obcojęzycznego kierowcę wykonywana przez upoważnione do tej czynności osoby nie powinna być zaskoczeniem ani dla przedsiębiorców realizujących przewóz, ani dla kierowców pojazdów, którymi wykonywany jest przewóz. Zazwyczaj kierowcy nie będą władać językiem polskim, który jest językiem urzędowym na podstawie art. 4 ustawy z dnia

7 października 1999 r. o języku polskim i w którym stosownie do art. 5 cytowanej ustawy podmioty wykonujące zadania publiczne na terenie Polski dokonują wszelkich czynności urzędowych. W trakcie kontroli pojazdu, z obcojęzycznym kierowcą nie musi uczestniczyć tłumacz, albowiem specyfika kontroli drogowej technicznie wyklucza w ogóle taką możliwość, a kontrola przebiega – jak wskazano wyżej – w języku polskim.

Badając kwestię możliwości odstąpienia od wszczęcia albo umorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku ze stwierdzonym naruszeniem, organ przyjął, że możliwość wyłączenia odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewozy istnieje wtedy, gdy naruszenie przepisów nastąpiło

w sytuacjach, na które podmiot ten nie ma wpływu i których nie mógł przewidzieć. Zdaniem organu, przesłanki takie nie występują w niniejszej sprawie. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą od dnia [...] r. i wykonuje ją, m.in.

w zakresie transportu drogowego towarów. Powinien zatem posiadać wiedzę

o obowiązujących regulacjach prawnych dotyczących wykonywanych przewozów. Stwierdzonego podczas kontroli naruszenia – wykonywania przez pracownika Przedsiębiorcy przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o stosowaniu tachografów – nie można uznać ani za zdarzenie, na które podmiot wykonujący przewóz drogowy nie miał wpływu, ani za zdarzenie, którego nie mógł przewidzieć.

Powyższa decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przez W. J., który zarzucił jej:

- naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a. – z uwagi na wydanie decyzji bez poszanowania obowiązującego prawa, art. 7 k.p.a. – ponieważ organ administracji publicznej wydał decyzję bez podjęcia wszelkich czynności mających na celu dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego i obowiązujących w tym zakresie przepisów, art. 8 k.p.a. – ponieważ sposób przeprowadzenia postępowania przez organ wydający decyzję podważył zaufanie do władzy publicznej;

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przez organ I instancji przepisów ustawy o transporcie drogowym i stwierdzenie naruszenia przepisów – wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie.

Zdaniem skarżącego, organ w sposób bezprawny wydał wadliwą decyzję administracyjną o nałożeniu kary, nakazując podpisanie obcojęzycznemu kierowcy protokołu z kontroli, nie wyjaśniając co jest przyczyną stwierdzonego naruszenia. Ponadto nie uwzględnił charakteru przewozu i nie przesłuchał kierowcy na okoliczność wykonywanego przejazdu.

Strona podkreśliła, że "kierowca wykonał zadanie przewozowe, gdzie po odbyciu tygodniowego odpoczynku wykonał przejazd do warsztatu w celu naprawy oraz konserwacji pojazdu i dokonania legalizacji tachografu. Przejazd nie był częścią wykonywanego zadania przewozowego – był to przejazd na wyłączeniu" zgodnie

z rozporządzeniem nr 561/2006/WE.

Argumentacja organu wskazuje na brak elementarnej wiedzy, chociażby

w zakresie art. 3 rozporządzenia 561/2006/WE, gdyż nie wskazuje żadnych norm dotyczących odległości czy przebytej drogi, nie ma żadnych limitów km.

Skarżący wnosił o przesłuchanie właściciela przedsiębiorstwa, którego to wniosku organ nie uwzględnił. Ponadto nie przesłuchał też kierowcy, który potwierdziłby wykonywanie przejazdu zgodnie z art. 3 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego "pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził naruszenia prawa uzasadniające uwzględnienie skargi.

W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. nakładającą na W. J. karę pieniężną

w wysokości [...] zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie – wymienione w l.p. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.).

Bezsporne jest przy tym, że podmiotem wykonującym przewóz zespołem pojazdów poddanych kontroli przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. w dniu [...] r. był W. J., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...] Usługi Transportowe", zaś kierującym był obywatel [...] V. P..

Poza sporem pozostaje też, że zespół ten składał się z ciągnika samochodowego marki [...] (nr rej. [...]) o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu 26000 kg oraz naczepy ciężarowej marki [...] (nr rej. [...]) o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu 42000 kg, jak również, że zainstalowany w pojeździe tachograf cyfrowy nie został poddany okresowemu badaniu kontrolnemu, na którego wykonanie termin upłynął w dniu [...] r.

Sporny jest natomiast charakter tego przewozu. Zdaniem organu, był to przewóz drogowy, do którego zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) [...], jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, ponieważ w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym każdy przewóz drogowy pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony jest albo krajowym bądź międzynarodowym transportem drogowym albo też krajowym bądź międzynarodowym niezarobkowym przewozem drogowym. Zdaniem organu, z protokołu kontroli drogowej z dnia [...] r. wynika, że przewóz rozpoczął się w Niemczech, a miejscem docelowym była Polska, zaś podstawową działalnością skarżącego jest transport towarów, zatem wykonywanym przewozem był międzynarodowy transport drogowy – do którego zastosowanie ma wspomniane rozporządzenie (WE) nr 561/2006. W takim wypadku, w myśl art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego – tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim.

Organ zwrócił przy tym uwagę, że obowiązek stosowania wspomnianego rozporządzenia nr 561/2006, w odniesieniu do przewozów wykonywanych pojazdami

o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony nie ma charakteru generalnego. Wyłączenia w powyższym zakresie zawiera bowiem art. 3 i art. 13 tego rozporządzenia. Jednocześnie, w ocenie organu, w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z sytuacji, która pozwoliłaby zakwalifikować przewóz jako taki, który spełniałby warunki określone w art. 13 ust. 1 oraz art. 3 lit. a) do f) a także lit. h) i lit. j) ww. rozporządzenia.

Z kolei, zdaniem skarżącego, w dniu kontroli wykonywany był przewóz wymieniony w art. 3 lit. g) rozporządzenia – wykonywany pojazdami w ramach napraw oraz konserwacji (do którego cytowane rozporządzenie nie ma zastosowania).

Strona na potwierdzenie powyższego przedstawiła fakturę z dnia [...] r.

nr ([...], wystawioną przez Przedsiębiorstwo [...], na kwotę [...]zł brutto – w tym [...] zł (netto) – olej [...] oraz [...] zł (netto) – wymiana oleju w silniku, regulacja drzwi, wymiana oringu przy wtryskiwaczu adblue. Zawnioskowała ponadto o przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy pojazdu oraz przedsiębiorcy.

Organ opisaną wyżej fakturę uznał za niewiarygodną, zaś przesłuchanie kierowcy pojazdu za zbędne z uwagi na to, że kontrola drogowa oraz postępowanie administracyjne prowadzone było w kierunku naruszenia, za które odpowiedzialność ponosi wyłącznie przedsiębiorca.

W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organu należy jednak uznać za przedwczesne i niepoparte stosownymi ustaleniami.

Organ kwestionując wartość dowodową faktury stwierdził, że dotyczy ona naprawy pojazdu będącego przedmiotem postępowania, jednakże naprawa miała miejsce po pierwsze po przerejestrowaniu pojazdu, a po drugie po kontroli. Z jej treści wynika bowiem, że naprawy dokonano w dniu [...] r., czyli 6 dni po kontroli. Ponadto, jak wynika z protokołu kontroli drogowej – miejscem rozpoczęcia przewozu były Niemcy, a zakończenia - Polska. Tymczasem wymiana oleju dokonana była przez Przedsiębiorstwo [...].

Zdaniem Sądu powyższe ustalenia nie znajdują jednak należytego potwierdzenia w dokumentacji dołączonej do akt administracyjnych. W szczególności, nie sposób stwierdzić, na jakiej podstawie w protokole kontroli wskazano jako miejsce rozpoczęcia przewozu – Niemcy (bez wskazania nazwy miejscowości). Okoliczność ta nie wynika w żadnym razie z wydruku z tachografu ani jakichkolwiek dokumentów przedstawionych przez kierowcę pojazdu. W protokole kontroli wpisano przy tym w rubryce "imię, nazwisko (nazwa) i adres załadowcy" – "bez towaru", zaś kierowca nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów przewozowych, z których wynikałoby, że np. wcześniej przewoził towar do Niemiec. Na marginesie jedynie należy wskazać, że wbrew tym zapisom organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. wskazał, że "kierowca realizował zespołem pojazdów przewóz ładunku".

W świetle twierdzeń skarżącego zawartych m.in. w odwołaniu od decyzji organu I instancji prawdopodobnym wydaje się przy tym, że kierowca pojazdu – obywatel [...], nie włada językiem polskim na tyle dobrze by swobodnie porozumiewać się z kontrolującymi go funkcjonariuszami. O ile umiejętność ta nie jest niezbędna do wypełnienia takich danych jak dane pojazdu, czy jego właściciela – bowiem wynikają one z przedstawionych przez kierowcę dokumentów – o tyle potwierdzenie podpisem treści protokołu, w którym znajduje się także opis zdarzenia – przebieg czynności, takiej znajomości języka wymaga. W przeciwnym razie trudno uznać za potwierdzenie treści zawartych w protokole podpis osoby, która treści tej nie rozumie. Powyższego nie zmienia w żadnym razie podnoszona przez organ okoliczność, że językiem urzędowym na terenie RP jest język polski.

Tym samym powoływanie się na wspomniany protokół jako jedyny dowód potwierdzający miejsce rozpoczęcia przewozu budzi istotne wątpliwości. Wątpliwości te organ mógł rozwiać, przesłuchując kierowcę pojazdu w charakterze świadka, jednak z możliwości tej nie skorzystał, uzasadniając to tym, że "kontrola drogowa oraz postępowanie administracyjne prowadzone było w kierunku naruszenia - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, za które odpowiedzialność ponosi wyłącznie przedsiębiorca".

Za stanowiskiem organu nie przemawia także okoliczność, że naprawy dokonano w K. (znacznie oddalonej od miejsca, w którym dokonano kontroli), bowiem adres siedziby firmy dokonującej naprawy może być inny niż adres warsztatu. Z treści faktury nie wynika ani gdzie konkretnie dokonano naprawy, ani też, kiedy miało to miejsce, czy jak długo trwało. Data wskazana na fakturze jest niewątpliwie datą jej wystawienia jednak w wypadku naprawy trwającej, tak jak to miało miejsce w wypadku przedmiotowego pojazdu, kilka dni, nie sposób na jej podstawie stwierdzić, w jakich dniach dokonywano tej naprawy. Podobnie przesądzająca nie może być okoliczność, że w dacie wystawienia faktury numer rejestracyjny pojazdu był inny niż w dacie kontroli. Co prawda faktycznie w dowodzie rejestracyjnym serii [...] wystawionym dla pojazdu o nr rej. [...] wskazano datę rejestracji [...] r., zaś fakturę wystawiono [...] r., jednak z zapisów na wspomnianej fakturze wynika jednoznacznie, że odebrana została dopiero w dniu [...] r., zatem nie można wykluczyć, że przed wydaniem jej odbiorcy zaktualizowano numer rejestracyjny pojazdu. Także i tę wątpliwość organ mógł rozwiać, np. zwracając się

o informację do wystawcy dokumentu lub przesłuchując W. J., czego jednak zaniechał, uznając za kluczowy i przesądzający - protokół kontroli z dnia [...] r. Zdaniem organu trudno przyjąć, że "próbom drogowym jest poddawany pojazd na odcinku 112 km i że w ramach prób kierowca jedzie 3 godziny

i 52 minuty. W sytuacji naprawy pojazdu ma to miejsce na zdecydowanie krótszym odcinku w pobliżu warsztatu/siedziby przedsiębiorcy, w którym dokonano naprawę,

a nie na trasie Niemcy – Polska".

Pomijając okoliczność, że organ nie posiada wiedzy specjalistycznej pozwalającej na stwierdzenie, jakiej długości jazda próbna była konieczna w wypadku tej konkretnej naprawy (wymiana oringu przy wtryskiwaczu), należy raz jeszcze podkreślić, że w istocie nie wyjaśniono ani gdzie i w jakim okresie naprawa została dokonana, ani po jakiej trasie poruszał się pojazd. Nie można przy tym wykluczyć takiej możliwości, że zarówno trasę tej jazdy próbnej, jak i czas jej trwania wydłużono z uwagi na trudności techniczne, jakie podczas jazdy nastąpiły.

Dodatkowym utrudnieniem, jeśli chodzi o ustalenie wspomnianej trasy jest także i to, że z protokołu kontroli nie wynika, na którym konkretnie odcinku drogi krajowej nr [...] (w L. ) miała ona miejsce.

W tej sytuacji, należy stwierdzić, że przyjęcie przez organ, iż przewóz wykonywany w dniu [...] r. był przewozem, do którego ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006 było przedwczesne. Ze względu na wskazane wyżej wątpliwości nadal nie można bowiem wykluczyć, że zachodzi tu sytuacja opisana w art. 3 lit. g) tego rozporządzenia.

Zgodnie bowiem z treścią wspomnianego przepisu, rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji.

Wskazane zaniechania organów w zakresie postępowania wyjaśniającego, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego (które winno być prowadzone niezależnie od wniosków dowodowych składanych przez stronę) zmierzającego do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy uniemożliwiły – zdaniem Sądu – prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenie szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć tak, aby strony poznały argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Motywy decyzji winny wyjaśnić tok rozumowania organu prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, uzasadnienia zarówno, zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji - z przyczyn, na które powołano się wyżej - nie spełniają powyższych przesłanek. Organ co prawda podjął próbę wyjaśnienia,

z jakich powodów odmawia wiary dowodowi przedstawionemu przez skarżącego, jednak nie wykazał należycie, na jakiej podstawie przyjął, że przejazd odbywał się na trasie z Niemiec do Polski. Samo wpisanie takiej informacji do protokołu kontroli bez wskazania jej źródła, jak również bez poparcia powyższego stosownymi dowodami nie może być bowiem uznane za dostateczne wykazanie tej okoliczności.

Na marginesie jedynie należy wskazać, że fakt, iż skarżący nie składał początkowo w tym zakresie wniosków dowodowych (jak słusznie podnosi organ – strona wniosła jedynie o doręczenie jej protokołu przesłuchania kierowcy) nie oznacza, że organ zwolniony jest z przeprowadzenia na tę okoliczność niezbędnych dowodów.

Reasumując, ponieważ postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z istotnym naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., wskutek tego zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca zostały podjęte z takim naruszeniem wskazanych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji również uzasadnienia decyzji nie odpowiadają normie wynikającej

z art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję. Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania, należy wskazać, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić rozważania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności zaś odnoszące się do konieczności prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przedmiotem ustaleń oraz oceny organu przede wszystkim będą te dowody i okoliczności, które organ bądź pominął, bądź też należycie nie rozważył w dotychczasowym postępowaniu, ewentualnie te, które strona dodatkowo złoży w postępowaniu.

Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200

i art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.