Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 268/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2019 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2018 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - ustawy

z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2018 r., nr [...], znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r, nr [...], znak: [...], w części dotyczącej miejsc postojowych na terenie inwestycji, a w pozostałej części odmawiającej stwierdzenia nieważności ww. decyzji - uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] września 2018 r., nr [...] znak: [...], w części stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r.,

nr [...], znak: [...], tj. w części dotyczącej miejsc postojowych na terenie inwestycji i w tej części odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r., nr [...], znak: [...], a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2018 r., nr [...], znak: [...].

Uzasadniając podjęte orzeczenie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzją z [...] września 2018 r., nr [...], znak:

[...], Wojewoda [...] stwierdził, na wniosek [...], nieważność decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r., nr [...], znak: [...] (zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "[...]" pozwolenia na budowę stacji obsługi pojazdów z częścią biurowo - socjalną oraz niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ewid. [...]oraz [...], obręb [...], przy ul. [...] w gminie [...]) - w części dotyczącej miejsc postojowych na terenie inwestycji, a w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r" nr [...], znak: [...].

Od powyższej decyzji Wojewody [...][...], wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odwołanie zostało wniesione w terminie.

Rozpoznając odwołanie organ wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek

z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że nie każde naruszenie ma charakter "rażący". Jak podkreśla się w judykaturze o "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane.

Następnie organ przywołał art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji) - pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do treści

art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, inwestor powinien dołączyć powyższy dokument do wniosku o pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt sprawy, inwestor - [...], złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi (tj. działkami nr ewid. [...]) na cele budowlane. Tym samym nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Stosownie do treści art. 35 ust, 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Z akt sprawy wynika, że działki nr ew. [...] oraz [...], na których zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Stare [...] zatwierdzonego uchwałą z [...] czerwca 2011 r. nr [...] Rady Gminy [...]. Nieruchomość inwestycyjna znajduje się na obszarze oznaczonym

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN1/U2. Z treści

§ 20 pkt 1 ww. planu miejscowego wynika, że przeznaczenie podstawowe dla terenu oznaczonego symbolem MN1/U2 to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa (realizowana w formie budynków wolnostojących lub bliźniaczych). W myśl § 6 pkt 7 ww. planu miejscowego przeznaczenie podstawowe to takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym terenie. Zgodnie z § 20 pkt 3 ww. miejscowego planu,

w przypadku realizacji zabudowy usługowej na terenie oznaczonym symbolem MN1/U2, obowiązują ustalenia jak dla terenów U2. W § 6 pkt 14 znajduje się definicja usług,

z której wynika, że przez usługi należy rozumieć obiekty usługowe wolnostojące lub lokale wbudowane, służące funkcji usługowej (bez przesądzania profilu), nie związanej z wytwarzaniem dóbr materialnych metodami przemysłowymi, z wykluczeniem obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży większej niż 2000 m2; prowadzona działalność nie może powodować przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości środowiska poza działką, do której prowadzący działalność posiada tytuł prawny, określonych w ustawie prawo ochrony środowiska wraz z przepisami wykonawczymi oraz nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko

(z wyjątkiem inwestycji celu publicznego infrastrukturalnych i komunikacyjnych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania gminnych i ponadlokalnych systemów inżynieryjnych).

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sporne przedsięwzięcie inwestycyjne polegające na budowie stacji obsługi pojazdów z częścią socjalno-biurową nie uchybia, a tym bardziej nie uchybia w stopniu rażącym ww. wymaganiom dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego.

Analiza akt sprawy nie wykazała, aby sporna inwestycja naruszała w sposób rażący ustalenia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Stare Babice. W szczególności nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do nieprzekraczalnej linii zabudowy (dopuszczalna - maksymalnie - 5 m od linii rozgraniczającej dróg KDL, KDD i KDW; projektowana - ok. 5 m od linii rozgraniczającej drogi KDL i KDW- zob. proj. bud. rys. Projekt zagospodarowania działki nr [...] Stare [...], rys. nr Z-1), co do wysokości zabudowy (dopuszczalna - wysokość dla dachów płaskich - 7,5 m; projektowany - budynek o dachu płaskim i wysokości 7,45 m - zob. projekt budowlany - Przekrój A-A, rys. nr A-3, str. 67), co do wielkości powierzchni zabudowy (maksymalna - do 0,5 (50%); projektowana 33,88% - zob. proj. bud. Projekt zagospodarowania działki nr [...], rys. nr Z-1), co do powierzchni terenu biologicznie czynnej (wymagana - minimum 20%; projektowana - 22,30% - zob. proj. bud. Projekt zagospodarowania działki nr [...][...], rys. nr Z-1), co do ilości miejsc postojowych (wymagana - 5 stanowisk na jedno stanowisko naprawcze; projektowana - dla 4 stanowisk naprawczych (obsługi pojazdów), projektowane jest łącznie 29 miejsc postojowych (22 miejsc parkingowych na terenie inwestycji oraz 7 miejsc postojowych zlokalizowanych w budynku)) - zob. proj. bud. Opis techniczny do projektu zagospodarowania działek nr [...], obręb [...],

m. [...]. Miejsca parkingowe, proj. bud. część architektoniczna do projekt budowlany budynku stacji obsługi pojazdów z częścią biurowo - socjalną, wraz

z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, 4. Przeznaczenie i parametry techniczne budynku, opis technologiczny, str.41 i 42), co do wskaźnika intensywności zabudowy (dopuszczalny - maksymalnie 1,2; projektowany - 0,68 - zob. proj. bud. Opis techniczny do projektu zagospodarowania działek nr [...], obręb [...], m. [...], 6. Zestawienie powierzchni zagospodarowania terenu inwestycji (działki nr [...], str. 37).

W świetle powyższych wskazań, badana decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r. nr [...], znak: [...] nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Stosownie do treści § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60

i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m -

w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.

Analiza dokumentacji projektowej wykazała, że budynek usługowy został zaprojektowany w odległości ok. 23 m od granicy działki nr ew. [...] (należącej do skarżącego - [...]), w odległości od 5,86 m do 6,65 m od granicy

z działką nr ew. [...], w odległości od 6,65 m do 8,14 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] oraz w odległości ok. 5 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (zob. projekt budowlany, projekt zagospodarowanie działki, rys. nr Z- 1). Tym samym decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r., nr [...], znak: [...], nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego

w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się do stanowiska organu pierwszej instancji. Wojewoda [...] stwierdził, że kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r., nr [...], znak: [...], została wydana z rażącym naruszeniem § 19 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ wojewódzki uzasadnił powyższe tym, że w ramach spornej inwestycji miejsca parkingowe zostały zaprojektowane w 6 grupach składających się

z 2 lub 4 miejsc postojowych oddzielonych od siebie 50 cm pasem powierzchni biologicznie czynnej, co w jego ocenie prowadzi do uznania, że w analizowanym przypadku nie mamy do czynienia z odrębnymi skupiskami miejsc postojowych, lecz

z jednym skupiskiem liczącym 22 miejsca postojowe. Tym samym w ocenie organu wojewódzkiego sporna inwestycja rażąco narusza przepis § 19 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia.

Organ drugiej instancji wskazał, że stosownie do treści § 19 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, odległości wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie mogą być mniejsze niż: 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie; 6 m - w przypadku parkingu 5 - 60 stanowisk włącznie. Orzecznictwo sądowe dotyczące wykładni § 19

ust. 2 ww. rozporządzenia nie jest jednolite. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym

w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Krakowie

z 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1301/15 oraz z 21 marca 2017 r., sygn. akt li SA/Kr 1600/16, na które to wyroki powołuje się organ wojewódzki "istotne bowiem dla oceny odległości od granicy z działką budowlaną jest nie to czy 5 miejsc (jak w tym przypadku) jest położonych w jednym ciągu, czy też rozdzielonych niewielkim terenem (mniejszym niż 1 parking), lecz to, czy miejsca te położone są na jednym fragmencie terenu, do którego prowadzi jeden dojazd tak, że można mówić o zwartym kompleksie takich miejsc". Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z 31 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Op 472/15 wskazał, że zasady ustalania odległości wskazanych w § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia nie dotyczą wszystkich miejsc postojowych związanych z określoną inwestycją, lecz wyodrębnionych ich grup lub zespołów, jeżeli zostały w sposób wyraźny względem siebie wydzielone. Pojęcie "wydzielonych miejsc postojowych" nie zostało zdefiniowane. Przez "wydzielone miejsce postojowe", o którym mowa w §19 ust. 2 ww. rozporządzenia, należy rozumieć miejsce oznaczone w sposób umożliwiający ustalenie jego granic w przestrzeni (np. poprzez oznaczenie namalowanymi liniami na posadzce lub innej nawierzchni utwardzonej - oznaczenie pionowe), które jest złożone z jednego lub kilku stanowisk postojowych [por. Odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej oraz okien sąsiadujących budynków (Dodatek do Nieruchomości [...],[...]) Nieruchomości 2012, nr 4, str. 104].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że przepis § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia może być różnie interpretowany. Zwrócił na to uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 12 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2551/13. Wskazał, że przepis § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia można odczytywać albo w ten sposób, że stosując go należy uwzględnić wszystkie miejsca postojowe związane z inwestycją albo pewne grupy miejsc (skupiska). Można więc stosując ten przepis przyjąć dwie różne jego interpretacje. W prawdzie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2836/14, uchylił ww. wyrok, jednak podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji, w zakresie dotyczącym rozbieżności interpretacyjnych ww. przepisu.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w analizowanej sprawie zaprojektowane miejsca postojowe uznać można za kilka skupisk, a także można przyjąć, że w niniejszym przypadku nie mamy do czynienia z odrębnymi grupami miejsc postojowych - tak jak uznał organ wojewódzki. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że projektowane miejsca postojowe oddzielone są pasami powierzchni biologicznie czynnej o szerokości ok. 0,5 m. Można zatem przyjąć, że ww. miejsca postojowe zostały zaplanowane w 6 oddzielnych skupiskach miejsc postojowych (5 skupisk liczących po 4 miejsca postojowe i 1 skupisko liczące 2 miejsca postojowe). Skupisko miejsc postojowych liczące 4 miejsca postojowe, usytuowane

w najbliższej odległości od działki budowlanej nr ew. [...], zostało zaprojektowane

w odległości ok. 3,5 m od granicy z działką nr ew. [...]. Natomiast skupisko liczące 2 miejsca postojowe zostało zaprojektowane w odległości ok. 5 m od granicy z działką

nr ew. [...]. Pozostałe skupiska miejsc postojowych znajdują się w jeszcze większej odległości od granicy działki nr ew. [...]. (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania działki, nr rys. Z-1). Ponadto 2 skupiska miejsc postojowych liczące po 4 miejsca postojowe (usytuowane w najbliższej odległości od działki nr ew. [...]) zostały zaprojektowane w odległości ok. 5 m od granicy z działką budowlaną nr ew. [...]. Pozostałe skupiska miejsc postojowych znajdują się w jeszcze większej odległości od granicy działki nr ew. [...] (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania działki, nr rys.

Z-1).

W związku z tak zaprezentowanymi ustaleniami Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r., nr [...], znak: [...] nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Organ podkreślił, że w sytuacji gdy § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia, nasuwa jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne, to nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, to jest takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, to jest takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy

o rażącym naruszeniu prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 30 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 404/08; z 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 28/06; z 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 383/07).

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, kontrolowana decyzja

o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej miejsc postojowych na terenie inwestycji, nie została wydana z rażącym naruszeniem cytowanego wyżej § 19 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Orzecznictwo sądowe dotyczące wykładni § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia nie jest jednolite, co w świetle zaprezentowanego powyżej ugruntowanego stanowiska judykatury wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji.

Ponadto organ stwierdził, że projekt budowlany spornej inwestycji został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust 4 Prawa budowlanego. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. [...] stwierdził zgodność projektu z wymogami ochrony przeciwpożarowej.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, że stosownie do treści art. 139 k.p.a. , organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Organ drugiej instancji nie dopatrzył się aby decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r. nr [...], znak: [...], w części dotyczącej miejsc postojowych na terenie inwestycji rażąco naruszała art. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, brak było zatem podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r., nr [...], znak: [...], w części dotyczącej miejsc postojowych na terenie inwestycji. W tej sytuacji w pełni uzasadnione jest skorzystanie z odstępstwa od zakazu wynikającego z art. 139 k.p.a. Wydając decyzję

z [...] września 2018 r., nr [...], znak: [...], organ wojewódzki rażąco naruszył prawo stwierdzając nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę

w części, w której nie jest ona dotknięta kwalifikowaną wadą prawną (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ).

Organ drugiej instancji ocenił też, że bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostaje zarzut skarżącego, że powierzchnia garaży stanowi ponad 76% powierzchni projektowanego budynku. Nie zmienia to bowiem faktu, że przedmiotem spornej inwestycji jest budynek usługowy - stacja obsługi pojazdów

z częścią biurowo-socjalną. Z opisu technologicznego wynika, że w budynku będą świadczone usługi obsługi pojazdów. Sam fakt, że dla ww. inwestycji projektowana powierzchnia użytkowa garażu przekracza powierzchnię użytkową części biurowej

i socjalnej, nie powoduje zmiany przeznaczenia budynku jako całego zamierzenia inwestycyjnego (budynek usługowy - stacja kontroli pojazdów). Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że w powyższym przypadku sporną inwestycję należy kwalifikować jako garaż, a tym samym stosować w stosunku do niej odmienne, przyjęte dla budynków garaży przepisy ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł [...]. Uzasadniając ją stwierdził, że cyt. "Zgodnie

z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.) wierzę, iż Sąd dokona rzetelnej oceny inwestycji i jej zgodności z prawem, gdyż przepisy po coś istnieją i poza ich precyzyjnością (niekiedy celowo unikaną) liczy się cel i duch w jaki zostały uchwalone - w tym przypadku ochrona osób przed nadmiernymi uciążliwościami sąsiednich inwestycji". Ocenił, że cyt. "Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) nie dokonał pełnej oceny stanu faktycznego w obu podniesionych przez wnioskującego aspektach: niedochowanie należytej odległości miejsc postojowych od granicy działek sąsiadujących oraz błędna kwalifikacja budynku w kontekście Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...]."

Zdaniem skarżącego, inwestycja w rażący sposób łamie zapisy § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez pozorne rozdzielenie miejsc postojowych jednego parkingu. Nawiązując do wywodu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na temat czym jest rażące naruszenie prawa skarżący stwierdził, że "każdy przepis - nawet na pozór bezpośredni w stosowaniu, podlega interpretacji (zawsze znajdzie się nietypowa sytuacja) - ostatnimi czasy nawet precyzyjne zapisy Konstytucji RP takowej podlegały".

Skarżący zarzucił, że błędnie oceniono inwestycje jako budynek usługowy bez analizy podnoszonych przez niego argumentów nie mówiąc o stanie faktycznym. Tymczasem jest to stacja obsługi pojazdów, a nie stacja kontroli pojazdów jak błędnie miejscami organ podaje w uzasadnieniu decyzji, stacja deklaruje 4 miejsca obsługi przy czym projekt budowlany jest niejasny i nie wiadomo, które to miejsca są (na planach jest 5 pojazdów w zależności od rzutu, a miejsc obsługi de facto znacznie więcej), 76% powierzchni użytkowej całego budynku to garaż złożony z parteru gdzie znajdują się miejsca obsługi pojazdu oraz piętra gdzie znajduje się 7 miejsc postojowych. jedno

z miejsc obsługi ma około 7 metrów wysokości (pierwsze od wschodu), tylko parter jest zgodny z rozporządzeniem ministra infrastruktury dla powierzchni na których parkują pojazdy (spadki, kanalizacja), pierwsze piętro już nie, na piętro pojazdy wjeżdżać będą windą która wjazd ma wyłącznie od wnętrza budynku co poddaje w wątpliwość, że 7 miejsc postojowych na pierwszym piętrze będzie dostępnych dla interesantów zapewniając nieuciążliwość inwestycji (zgodną zamiejscowym planem zagospodarowania przestrzennego). Natura świadczonych usług jest jasna i wymaga pomieszczenia garażu, w którym auta będą obsługiwane oraz przechowywane, a więc

i plan miejscowy w tym zakresie dla takiego budynku powinien być spełniony - maksymalna wysokość 6 metrów (szczególnie iż jedno z miejsc ma około 7 metrów jak wskazano powyżej).

Zdaniem skarżącego zasadne jest uchylenie pozwolenia na budowę gdyż na zewnątrz budynku inwestor nie zapewnił (i nie będzie w stanie po odsunięciu ich od granicy sąsiednich działek o 6 metrów) wystarczającej liczby miejsc parkingowych

w stosunku do miejsc obsługi oraz nie spełnia wymogów prawa lokalnego w zakresie wysokości budynków garażowych - 6 metrów (nikt przecież nie twierdzi, iż część usługowa może być wyższa ze względu na swój charakter).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r.

Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności

z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa.

Przyznanie skarżącemu przymiotu strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym było przyjęciem najszerszej z możliwych interpretacji tego zagadnienia w świetle art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowa inwestycja nie wprowadza bowiem wprost ograniczeń prawnych w zagospodarowaniu działki sąsiedniej należącej do skarżącego. Tym samym umorzenie wszczętego na wniosek skarżącego postępowania nieważnościowego z pewnością mogłoby znaleźć też prawidłowe uzasadnienie.

Sąd zaakceptował stanowisko organu, który na wniosek skarżącego w trybie postępowania nieważnościowego poddał decyzję o pozwoleniu na budowę kontroli merytorycznej. W orzecznictwie bowiem prezentowane jest stanowisko, że przymiot strony może wynikać również z dążenia do poszanowania przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na danym terenie.

Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa

Nie są uzasadnione zarzuty skargi.

Z pewnością inwestycja odpowiada przepisom, opisanego szczegółowo powyżej, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W kontrolowanej decyzji

o pozwoleniu na budowę zatwierdzono projekt budowlany dotyczący budynku usługowego - stacji obsługi pojazdów z częścią biurowo - socjalną. Z opisu technologicznego wynika, że w budynku będą świadczone usługi obsługi pojazdów. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił fakt, że dla ww. inwestycji projektowana powierzchnia użytkowa garażu przekracza powierzchnię użytkową części biurowej i socjalnej. Okoliczność ta nie powoduje jednak zmiany przeznaczenia budynku jako całego zamierzenia inwestycyjnego (budynek usługowy - stacja kontroli pojazdów). Projektowany budynek nie może zostać uznany, jak postrzega to skarżący, za garaż tylko dlatego, że powierzchnia "garażowa" stanowi ponad 76% jego projektowanej powierzchni. Charakter usług jakie będą świadczone w projektowanym budynku świadczy jednoznacznie o jego funkcjonalnym przeznaczeniu.

Wbrew zarzutom skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił też zagadnienie przewidzianych w projekcie budowlanym miejsc postojowych,

w szczególności w kontekście ich położenia w stosunku do granicy z działką sąsiednią, należącą do skarżącego (według oświadczenia złożonego do protokołu rozprawy sądowej o nr ew. [...]).

Powtórzmy, projektowane miejsca postojowe oddzielone są pasami powierzchni biologicznie czynnej o szerokości ok. 0,5 m. W tych warunkach można przyjąć, że ww. miejsca postojowe zostały zaplanowane w 6 oddzielnych skupiskach miejsc postojowych (5 skupisk liczących po 4 miejsca postojowe i 1 skupisko liczące 2 miejsca postojowe). Skupisko miejsc postojowych liczące 4 miejsca postojowe (usytuowane

w najbliższej odległości od działki budowlanej nr ew. [...]) zostało zaprojektowane

w odległości ok. 3,5 m od granicy z działką nr ew. [...]. Natomiast skupisko liczące 2 miejsca postojowe zostało zaprojektowane w odległości ok. 5 m od granicy z działką

nr ew. [...]. Pozostałe skupiska miejsc postojowych znajdują się w jeszcze większej odległości od granicy działki nr ew. [...]. (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania działki, nr rys. Z-1). Ponadto 2 skupiska miejsc postojowych liczące po 4 miejsca postojowe (usytuowane w najbliższej odległości od działki nr ew. [...]) zostały zaprojektowane w odległości ok. 5 m od granicy z działką budowlaną nr ew. [...]. Pozostałe skupiska miejsc postojowych znajdują się w jeszcze większej odległości od granicy działki nr ew. [...] (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania działki, nr rys.

Z-1).

W ocenie Sądu projekt zagospodarowania działki, w odniesieniu do projektowanych miejsc postojowych, nie stanowi o kwalifikowanej wadzie projektu budowlanego a tym samym o kwalifikowanej wadzie kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd podziela wywody Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego co do tego, że § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia nie pozwala na jego jasną i oczywistą interpretacje.

Co więcej, nawet gdyby przyjąć, że doszło do naruszenia wymogów § 19 ust. 2 ww. rozporządzenie, to naruszenie nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych, które nie mogłyby zostać zaakceptowane w państwie prawnym. Zbliżenie miejsc postojowych w stosunku do granicy działki skarżącego odnosi się li tylko do kilku miejsc, kolejne za nimi mają już w pełni zachowaną odległość w każdej z możliwych interpretacji ww. § 19 ust. 2. Nie chodzi bowiem o niedopuszczalną ilość miejsc postojowych sytuowanych bezpośrednio wzdłuż i przy granicy z działką skarżącego. Ponadto, jak podał skarżący na rozprawie sądowej, jego budynek usytuowany na działce sąsiadującej z działką inwestycyjną ma nie normatywne usytuowanie - 2 m od granicy, ulokowane od tej strony otwory okienne, w wyniku odrębnego postępowania nadzoru budowlanego, zostały niedawno zamurowane - wypełnione luksferami.

Choć zostało to szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powtórzmy - o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić nie wtedy, gdy dojdzie do naruszenia przepisu, ale wtedy gdy to naruszenie ma przymiot naruszenia kwalifikowanego. Dojdzie do naruszenia przepisu, który nie wymaga szczególnej wykładni przy czym skutki tego naruszenia są nie do zaakceptowania w państwie prawnym.

Prawidłowo ocenił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - taką wadą decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym z pewnością nie jest obarczona.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).