Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 128/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, przy czym nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2017r. sprawy ze skargi L.Z. na bezczynność Dyrektora [...] Parku Narodowego w Z. w zakresie udostępnienia "informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora [...] Parku Narodowego w Z. do udzielenia informacji publicznej; II. stwierdza, że Dyrektor [...] Parku Narodowego w Z. dopuścił się bezczynności, przy czym nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora [...] Parku Narodowego w Z. na rzecz skarżącego L.Z. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 27 marca 2017 r. przesłanym pocztą elektroniczną L. Z. – dalej wnioskodawca wystąpił do Dyrektora [...] Parku Narodowego o udostępnienie następującej informacji publicznej:

1. Które z budynków wskazanych w protokole przejęcia majątku leśnego "[...]" (będących uprzednio własnością p. J. U.) z 12.06.1945 r., wymienionych w załączniku nr [...] do tego protokołu

nadal pozostają własnością Skarbu Państwa i/lub są w posiadaniu TPN w Z.;

2. Jakie jest obecne przeznaczenie tych budynków, jakie jest obecne oznaczenie ewidencyjne działek, na których budynki te są posadowione?

3. Które z budynków wymienionych w załączniku nr [...] do ww. protokołu przejęcia z 12.06.1945 r., zostały zbyte przez Skarb Państwa, a jeśli tak to komu, kiedy i w oparciu o jaką podstawę prawną;

4. W przypadku zbycia, o którym mowa w pkt. 4 wniesiono też o wydanie poświadczonych odpisów ww. dokumentów zbycia oraz informację, dlaczego były one (zbyte budynki) zbędne TPN lub dlaczego TPN nie

skorzystał z prawa pierwokupu tych budynków.

Pismem z dnia 6 kwietnia 2017 r. L. Z. ponaglił organ do udzielenia odpowiedzi. Z uwagi na brak odpowiedzi, L. Z. ponownie pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. tj. w ostatnim dniu upływu terminu ustawowego do udzielenia informacji publicznej zwrócił się do organu o udzielenie żądanej informacji.

W dniu 12 kwietnia 2017 r. organ wysłał do wnioskodawcy drogą elektroniczną pismo z dnia 11 kwietnia 2017 r. tj. wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o udzielenie informacji poprzez wskazanie sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej oraz wykazanie spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, bowiem w ocenie organu, wnioskowana informacja ma charakter przetworzony, w terminie 7 dni od otrzymania pisma.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, L. Z. w dniu 12 kwietnia 2017 r. wysłał do organu pismo, w którym, jak sam wskazał, doprecyzował treść swojego wniosku z 27 marca 2017 r., a mianowicie, że oczekuje udzielenia informacji drogą elektroniczną oraz pisemną (w formie skanu). Wskazał także, że informacje dotyczyć mają wskazania numerów ewidencyjnych działek, na których posadowione są budynki będące w posiadaniu TPN, wymienione w załączniku nr [...], a należące niegdyś do wzmiankowanego folwarku leśnego "[...]" oraz numerów ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości, odpisów umów najmu i dzierżawy, jeżeli budynki te były wynajmowane lub wydzierżawiane, względnie innych oddających je osobom trzecim do korzystania, oraz odpisów umów, na podstawie których zbyto przedmiotowe budynki. Ponadto wskazał, że żadna z informacji, o których udzielenie wystąpił, nie jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ nie wskazał, które konkretnie informacje uważa za informacje przetworzone.

W dniu 19 kwietnia L. Z. wysłał drogą elektroniczną kolejny monit do organu, w którym wskazał, iż w dalszym ciągu nie otrzymał wnioskowanych informacji, o które zwracał się wnioskiem z dnia 27 marca 2017 r. oraz zmodyfikowanym wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2017 r.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ pismem z dnia 27 kwietnia 2017 r., uznając, że wniosek z dnia 12 kwietnia 2017r. zawiera nowe żądania w stosunku do pierwotnego, ponownie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku o udzielenie informacji publicznej poprzez wskazanie sposobu i formy udostępnienia żądanych informacji publicznych oraz wykazanie spełnienia przesłanki określonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. tj. że udostępnienie przetworzonych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W dniu 4 maja 2017 r. L. Z. – dalej skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Dyrektora Parku Narodowego w Z. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 27 marca 2017 r. częściowo ponowionego i zmodyfikowanego w dniu 12 kwietnia 2017 r. o udostępnienia żądanej informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 ust. 1, art.3 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2016r., poz. 1764 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p.". W związku z powyższym wniósł o:

1. zobowiązanie Dyrektora Parku Narodowego w Z. do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 27 marca 2017 r., częściowo ponowionym i zmodyfikowanym pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. w terminie 3 dni od daty uprawomocnienia się wyroku tut. Sądu,

2. stwierdzenie, że bezczynność Dyrektora Parku Narodowego w Z. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,

3. zasądzenie od Dyrektora Parku Narodowego w Z. kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, przedstawiając stan faktyczny, wskazał, że wezwanie z dnia 12 kwietnia 2017 r. pozbawione było podstaw i zostało wysłane po upływie 14-dniowego terminu zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jednak celem uniknięcia, choćby najmniejszych wątpliwości i ew. dalszych sporów, co do charakteru żądanych informacji, pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. skarżący doprecyzował ich zakres. Nie zgodził się również, że stanowiskiem, że wnioskowane przez niego informację są informacjami przetworzonymi w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Skarżący podkreślił, że do dnia złożenia niniejszej skargi, organ nie udzielił żadnej odpowiedzi. Ponadto organ nie poinformował o powodach opóźnienia, ani też nie wydał decyzji.

Zdaniem skarżącego w następstwie pisma z dnia 12 kwietnia 2017 r. niektóre z wniosków zawartych w piśmie z dnia 27 marca 2017 r. zostały ponowione i w odniesieniu do tych żądań zwłoka organu w udzieleniu informacji wynosi już ponad 2 tygodnie, w pozostałym zakresie zostały sformułowane nowe żądania udzielenia informacji publicznej, z których udzieleniem organ również pozostaje w zwłoce.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Parku Narodowego w Z. wniósł o oddalenie skargi i obciążenie skarżącego kosztami postępowania.

W uzasadnieniu, organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Wskazał ponadto, że w dniu 16 maja 2017 r. została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wyjaśniono, że skarżący nie uzupełnił braków wniosku poprzez wskazanie powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególne istotne dla interesu publicznego.

W ocenie organu brak jest przesłanek do stwierdzenia bezczynności. Bowiem organ powiadomił skarżącego o powodach opóźnienia w udzieleniu informacji oraz o terminie, w jakim udostępni informację, a ponadto wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku z dnia 12 kwietnia 2017 r.

W piśmie z dnia 28 czerwca 2017 r. skarżący zwrócił uwagę, że decyzja wydana przez Dyrektora Parku Narodowego w Z. odnosi się do jego wniosku z dnia 27 marca 2017 r., podczas gdy w dniu 12 kwietnia 2017 r. złożył on nowy wniosek o dostęp do informacji publicznej, który do tej pory pozostał nierozpoznany. Do pisma dołączył odpis odwołania od decyzji Dyrektora Parku Narodowego w Z. z dnia 16 maja 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).

Natomiast w myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 149 § 1 P.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 niniejszej ustawy, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Dyrektora Parku Narodowego w Z. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą wystąpił L. Z. we wniosku z dnia 27 marca 2017 r., który częściowo został ponowiony i zmodyfikowany pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r.

Na samym początku należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia przez skarżącego ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność Dyrektora Parku Narodowego w Z. w przedmiocie rozparzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga na bezczynność organu, w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK [...], LEX nr 236545). Brak jest tutaj podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 14 lipca 2016 r., LEX nr 2086528; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2016 r., II SAB/Kr [...], LEX nr 2069027). Wobec powyższego skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr [...], s. 75 i n.).

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Parku Narodowego w Z. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś żądane we wniosku informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.,a udzielenie tej informacji odbywa się na zasadach i w trybie określonych przepisami tej ustawy.

Bezczynność organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zgodnie z przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Ł. z dnia 9 grudnia 2016 r. II SAB/Łd [...], LEX nr 2187962).

Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2012 r. (I OSK [...], Lex nr 1265660): " Z bezczynnością organu na gruncie u.d.i.p. mamy do czynienia tylko wtedy gdy organ posiadając określoną informację nie udostępnienia jej, nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia’’. Ponadto okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności zawsze muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. Dla uznania, że organ nie pozostaje w bezczynności, nie jest wystarczające wdanie się w korespondencję wyjaśniającą wątpliwości, bez podejmowania czynności proceduralnych. Tego rodzaju pogląd koresponduje z powszechnie aprobowaną zasadą, że realizacja kompetencji organu jest jego prawnym obowiązkiem. Posiadając kompetencję w określonym zakresie organ administracji ma obowiązek czynić z niej użytek, a niezrealizowanie tego obowiązku jest jednoznaczne z bezczynnością organu (J. Boć, Prawo administracyjne, W. 2004 r., J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Wyd. Zakamycze, K. 2005 r.).

Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, że Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Op [...], Lex nr 2086522).

Jak wynika z akt sprawy, organ w dniu 16 maja 2017 r. wydał decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, a zatem już po wpłynięciu skargi, co miało miejsce w dniu 4 maja 2017 r. (data prezentaty).

W związku z powyższym, stwierdzić należy, że stan bezczynności organu administracji publicznej ustał po wniesieniu skargi i nie występował w chwili orzekania przez Sąd. Okoliczność udostępnienia żądanej informacji już po wniesieniu skargi, bądź też wydania decyzji odmowej udostępnienia informacji publicznej nie powodowała jednak bezprzedmiotowości niniejszego postępowania. Z uwagi na wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność do Sądu, bezprzedmiotowym stało się jedynie orzekanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Parku Narodowego w Z. do udzielenia informacji publicznej i w tym zakresie postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemniej jednak niezbędnym było stwierdzenie, czy organ pozostawał w bezczynności i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Termin w jakim informacja publiczna powinna zostać udostępniona na żądanie uprawnionego podmiotu określa art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej we wskazanym art. 13 tej ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia oznacza, że pozostaje on w bezczynności (wyrok NSA z 24.05.2006 r., sygn. akt I OSK [...], CBOSA).

Bez wątpienia udostępnienie żądanej w niniejszej sprawie informacji nie nastąpiło we wskazanym powyżej terminie.

Jak wynika z akt sprawy organ do chwili wniesienia skargi tj. do dnia 4 maja 2017 r. nie rozpoznał wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej.

W analizowanej sprawie organ uznał, że wnioskowana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną przetworzoną, dlatego na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wezwał wnioskodawcę pismem z dnia 12 kwietnia 2017r. (data wysłania pisma) do uzupełnienia braków wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 27 marca 2017 r. (poprzez wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, który uzasadnia uzyskanie danej informacji publicznej oraz o wskazanie, w jakiej formie należy udzielić odpowiedzi), a zatem 2 dni po upływie terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. [...] jednak należy wskazać, że termin wskazany w art. 13 u.d.i.p. jest terminem instrukcyjnym. W wyroku z dnia 23 listopada 2016 r. (sygn. akt I OSK [...], CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził tego rodzaju stanowisko, a nadto stwierdził w rozpoznawanej sprawie, że jego przekroczenie o trzy dni trudno uznać za bezczynność. Stanowisko to Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela w odniesieniu do dwudniowego przekroczenia terminu instrukcyjnego, jako niewielkiego opóźnienia. Tutaj zatem nie dopatrzył się Sąd bezczynności.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 12 kwietnia 2017 r. wskazał, że oczekuje udzielenia odpowiedzi w formie wiadomości elektronicznej. Z treści ww. pisma wynika również, że wnioskodawca nie wskaże interesu publicznego, bowiem w jego opinii żadna informacja, o którą wystąpił nie jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 u.d.i.p. W tej sytuacji organ winien rozpatrzyć przedmiotowy wniosek. Tymczasem organ wadliwie uznał, że wniosek skarżącego w dalszym ciągu zawiera braki formalne i ponownie wezwał skarżącego pismem z dnia 27 kwietnia 2017 r. do uzupełnienia braków wniosku o udzielenie informacji. Formułując swoje wezwanie organ działał już zatem z naruszeniem terminów określonych w u.d.i.p. W tym miejscu wskazać należy, że organ pozostaje w bezczynności jeżeli wadliwie uzna, że wniosek skarżącego zawiera braki formalne i nie udostępnia w przewidzianym terminie kopii zawartych umów, ani też nie wydaje decyzji o odmowie ich udostępnienia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. akt II SAB/Op [...], Lex nr 1634883).

W związku z powyższym, organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej od dnia 13 kwietnia 2017 r. do dnia wydania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej tj. do dnia 16 maja 2017 r.

Wskazać również należy, że rozpatrując skargę na bezczynność organu, w sytuacji wydania decyzji o odmowie informacji publicznej z uwagi na fakt, że informacja jest informacją przetworzoną, sąd nie jest władny badać, czy przyjęta przez organ kwalifikacja danej informacji publicznej jako informacji publicznej przetworzonej przy wydaniu decyzji jest prawidłowa. Sąd analizuje sprawę pod kątem bezczynności organu w załatwieniu wniosku, natomiast kwestia charakteru prawnego żądanej informacji może być przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi na decyzję wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czyli na decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej z powodu niewykazania, że udzielenie żądanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Z kolei oceniając charakter stwierdzonej bezczynności, Sąd uznał, że nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

W orzecznictwie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK [...]; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt: II OSK [...], CBOSA). W ocenie tutejszego sądu, takie okoliczności nie miały miejsca, bowiem do dnia wydania decyzji przez organ upłynął ponad miesiąc, nie można go więc uznać za znaczny. Uwzględniając motywy działania organu oraz podejmowane czynności zmierzające do rozpoznania wniosku skarżącego, nie można dopatrzeć się jednoznacznej złej woli organu w procesie udostępniania skarżącemu żądanej informacji. Sąd uwzględnił również fakt, że po otrzymaniu skargi, organ rozpoznał wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Nie można zatem przyjąć, że bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem skarżącego, czy też celowym przedłużeniem postępowania. Tym samym okoliczność ta nie pozwala na zakwalifikowanie zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa. Stanowisko takie jest ponadto uzasadnione tym, że organ wystosował wezwanie do wykazania interesu publicznego w określonym zakresie, jak również wyznaczył termin załatwienia sprawy, a zatem nie zlekceważył wniosku skarżącego. Ostatecznie terminu tego nie dotrzymał, jednak okres bezczynności był stosunkowo nieznaczny.

Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania grzywny określonych z art. 149 § 2 P.p.s.a.

Rozważenia również wymaga, czy ww. pismo skarżącego z dnia 12 kwietnia 2017 r. stanowiło - jak twierdzi obecnie skarżący - "nowe żądanie". Skarżący podniósł, że przedmiotowa decyzja z dnia 16 maja 2017 r. dotyczy jego wniosku z dnia 27 marca 2017 r., podczas gdy w dniu 12 kwietnia 2017 r. złożył właściwie nowy wniosek poprzez modyfikację pierwotnego wniosku, na który nie otrzymał odpowiedzi. Jednocześnie zauważenia wymaga, że skarżący sam podkreślił w piśmie z 12 kwietnia 2017 r., iż jego celem jest doprecyzowanie wniosku z 27 marca 2017 r. "celem uniknięcia niepotrzebnych sporów". Ponadto jak wynika z treści skargi, wniosek z dnia 27 marca 2017 r. został przez skarżącego częściowo ponowiony i zmodyfikowany pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. wedle jego twierdzeń, celem uniknięcia najmniejszych wątpliwości i sporów co do charakteru informacji, wobec czego doprecyzował ich zakres. Sprzeczność w zakresie tych twierdzeń co do charakteru wniosku z 12 kwietnia 2017r. musi zatem ocenić sąd, zwłaszcza wobec faktu, że jednoznaczne twierdzenia o "nowości" wniosku z 12 kwietnia 2017r. pojawiły się dopiero po wydaniu decyzji odmownej przez organ. W oparciu o przedstawiony stan faktyczny, w ocenie Sądu, wniosek skarżącego z dnia 27 marca 2017 r. został doprecyzowany pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. tylko w zakresie określonym pierwotnie w punkcie 2 jako "przeznaczenie budynków" - poprzez przedłożenie odpisów umów. Zmieniło się zatem jedynie żądanie co do formy poinformowania o przeznaczeniu budynków. Jeśli bowiem budynek jest wynajęty lub wydzierżawiony, czy w inny sposób oddany do korzystania, to właściwa umowa świadczy o przeznaczeniu danego budynku. Sąd zatem stoi na stanowisku, że w dniu 12 kwietnia 2017r. nie doszło do przedstawienia nowego wniosku. W tej sytuacji odmowa wyrażona w decyzji z dnia 16 maja 2017r. odnosi się do całego wniosku z 27 marca 2017r, zmodyfikowanego pismem z dnia 12 kwietnia 2017r.

Jednocześnie, mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej, w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , stwierdzając przy tym w punkcie II, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa stosownie do art. 149 § 1a ww. ustawy. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2003 Nr 221, poz. 2193), mając na uwadze, że koszty te sprowadzały się wyłącznie do uiszczonego przez skarżącego wpisu w kwocie [...]zł.