Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 833/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędziowie: sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Alicja Palus, , Protokolant: sekretarz sądowy Daria Laskowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 marca 2017 r. sprawy ze skargi M.D. i Z.D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w zakresie przebudowy sieci elektroenergetycznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją organ po rozpatrzeniu odwołań L. i Z.P. oraz M. i Z.D. od decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie przebudowy sieci elektroenergetycznej dla zadania "budowa napowietrznej dwutorowej linii 110 kV S-458 od stacji 220/110 kV P. do słupa 54 istniejącej linii S-452", utrzymał tą decyzję w mocy.

Jak wskazał w uzasadnieniu, po wszczęciu postępowania właściciele działek nr 9/1 obręb Ż. (D.) oraz nr 61/2 obręb D.W. (P.) zarzucili nieprzysługiwanie inwestorowi prawa do dysponowania ich nieruchomościami na cele budowlane. Organ pierwszej instancji nie potwierdził tych zarzutów, gdyż inwestor wywodził prawo z ustanowionych na jego rzecz służebności przesyłu.

W odwołaniu L. Z. P. zarzucili, że planowana inwestycja nie jest przebudową, lecz budową nowej sieci elektroenergetycznej, przy czym w rzeczywistości inwestorem jest inny podmiot. Odwołujący ci, jak również M. Z. D. podtrzymali twierdzenia o nieposiadaniu przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż w szczególności nie wynika ono z treści ustanowionych służebności.

Organ zauważył, że w pierwszej instancji inwestor został postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r. wezwany do poprawienia wniosku. Inwestor wykonał to wezwanie w dniu 9 czerwca 2014 r. W szczególności złożył kopie aktów notarialnych ustanowienia służebności przesyłu.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przytoczył brzmienie art. 35 i art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. Omówił ogólnie kwestie posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością, powołując wyroki II OSK 577/06, 1099/06 i 179/05. Następnie organ stwierdził, że w pierwszej instancji przeprowadzono w tym zakresie postępowanie wyjaśniające. Organ ustalił, że dla działki nr 61/2 prowadzona jest księga wieczysta w której ujawniono służebność przesyłu na rzecz spółki, która w 2011 r. połączyła się ze spółką inwestora. Służebność została ustanowiona umową z dnia 2 marca 2009 r. nr 959/09.

Odnosząc się do charakteru robót budowlanych organ wskazał, że według projektu budowlanego obejmują one przebudowę istniejącej sieci jednotorowej (jeden przewód roboczy) linii elektroenergetycznej na dwutorową linię (dwa przewody robocze). W części opisowej projektu określono (s. 8), że przebudowa realizowana będzie po istniejącej trasie linii jednotorowej przez tereny o charakterze rolniczym, ujętej w planach miejscowych.

Stanowiska słupów załomowych pozostaną w tym samym miejscu, zaś stanowiska słupów przelotowych posadowione będą obok istniejących stanowisk. Dokonana zostanie wymiana wyeksploatowanych przewodów roboczych, odgromowych, izolatorów, fundamentów oraz słupów przy zachowaniu dotychczasowej trasy linii. W ocenie organu nie powoduje to zmiany charakterystycznych parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Jest to więc przebudowa (art. 3 pkt 7a p.b.).

Na działce nr 61/2 nie przewiduje się zmiany umiejscowienia słupa (arkusz nr 11/13 części rysunkowej projektu budowlanego). Nie nastąpi zatem zmiana sposobu wykonywania służebności. Oznaczenie inwestora nie budzi wątpliwości.

Służebność na działce nr 9/1 ustanowiona została umową z dnia 27 lutego 2009 r. Według § 5 pkt 2 tej umowy spółka (inwestora) będzie uprawniona do każdorazowego wejścia i wyjazdu sprzętem w celu wykonywania robót związanych z przebudową lub budową linii. Służebność przesyłu obejmuje więc swym zakresem realizację przedmiotowej inwestycji. Obawa wywołania szkód na działce w trakcie robót nie ma znaczenia w sprawie.

Kolejno organ wymienił uchwały w sprawie planów miejscowych, z którymi inwestycja jest zgodna (publikowanie w Dz. Urz. Woj. Doln. z 1999 r. Nr 30, poz. 1296, 1287, 1290 i 1297 oraz Nr 58, poz. 1120, z 2009 r. Nr 203, poz. 3647, z 2004 r. Nr 4, poz. 99), gdyż dozwalają one na przebudowę linii.

W decyzji środowiskowej z dnia 7 stycznia 2014 r. stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor przedłożył wymagane prawem opinie i uzgodnienia, projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, które złożyły oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

W skardze do sądu administracyjnego właściciele działki nr 9/1 podali, że w 2013 r. przedstawiciele inwestora prowadzili z nimi rokowania dotyczące umiejscowienia słupa i ostatecznie strony nie uzgodniły szczegółowej lokalizacji z sugestią postanowienia go w miejscu istniejącego słupa lub bliżej drogi. Potwierdza to zarzut skarżących, że służebność nie obejmowała samodzielnej decyzji inwestora odnośnie lokalizacji słupa. W tym zakresie dołączyli do skargi zaproszenie do rokowań, mapy, pełnomocnictwa przedstawicieli inwestora, dane techniczne słupa linii dwutorowej, protokół rokowań i umowę ustanowienia służebności przesyłu. Skarżący wskazali, że § 5 pkt 1 umowy dotyczy konkretnej inwestycji (przebudowy jednotorowej linii S-408), która została zrealizowana zgodnie z decyzją z dnia 10.04.2009 r. Umowa w § 2 określa pas technologiczny dla linii wynoszący 18 m (2 x 9 m po każdej stronie linii licząc od osi linii elektroenergetycznej). Tymczasem w zaproszeniu do rokowań określono strefę linii o szerokości 40 m (2 x 20 m). Natomiast w projekcie budowlanym ustalono korytarz technologiczny o szerokości 7,5 m (2 x 3,75 m). W rzeczywistości jest to wymiar rozpiętości ramion słupa. Uciążliwości dla środowiska (występowanie pola elektromagnetycznego) są większe, przy czym projekt nie określa granicy obszaru oddziaływania linii. Wymagane było dokonanie oceny oddziaływania linii na środowisko. Niewykluczone, że obejmują one szerokość podaną w zaproszeniu do rokowań.

Skarżący nie kwestionują, że zachowana zostanie istniejąca trasa, jednak nastąpi zmiana parametrów charakterystycznych (art. 3 pkt 7a p.b.), bowiem powstanie linia dwutorowa, na innych słupach, inaczej zlokalizowanych.

Słup na działce skarżących zostanie przesunięty 10 m w głąb, powstaną inne fundamenty, co zwiększy uciążliwości. Nie było zrozumiałe odstąpienie od oceny środowiskowej, podczas gdy poprzednio została przeprowadzona.

Skarżący domagali się ponadto zwrotu kosztów postępowania (k. 129 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.

Uczestnicy postępowania małż. P. w piśmie procesowym wnieśli o uwzględnienie skargi (k.106). Wskazali, że w zaskarżonej decyzji organ nie omówił obszernej argumentacji ich odwołania. W szczególności istotna była okoliczność zaniechania badań geologicznych miejsc posadowienia słupów gdyż dowodzi niekompletności projektu budowlanego.

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 888/14 tut. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i nie orzekł o kosztach.

W uzasadnieniu Sąd omówił uchybienia procesowe organu związane z wadami uzasadnienia rozstrzygnięcia. Niepełne było uzasadnienie oceny, że zamierzenie inwestora stanowi przebudowę. W dokumentacji budowlanej nie opisano parametrów dotychczasowych słupów oraz słupów przewidzianych do ustawienia w ich miejsca. Zmiana może dotyczyć charakterystycznych parametrów słupów. Sąd wskazał jednak od razu, że charakterystycznym parametrem obiektu liniowego jest długość.

Odnośnie zakresu badaniu projektu budowlanego przez organ Sąd zauważył, że pod względem zgodności z przepisami badanie podlega jedynie projekt zagospodarowania działki, nie zaś projekt architektoniczno-budowlany. Jednak obie części projektu budowlanego powinny spełniać wymagania rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 462), szczególnie w zakresie obiektów liniowych. Sąd zwrócił uwagę, że dołączenie oceny technicznej obejmującej aktualne warunki geotechniczne i stan posadowienia obiektu jest wymagane w przypadku rozbudowy lub nadbudowy i tylko w razie potrzeby (§ 11 ust. 2 pkt 4 cyt., rozporządzenia).

W zatwierdzonym projekcie znajduje się rysunek nr 7 przedstawiający plan zagospodarowania terenu, jednak bez określenia parametrów słupów (por. § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i 4).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika przestrzeganie zasady dwuinstancyjności (patrz wyroki V SA 721/92 i IV SA274/97). W szczególności organ nie rozważył, czy nie należało wezwać inwestora do poprawienia projektu budowlanego w szerszym zakresie, niż w postanowieniu z dnia 5 maja 2014 r.

W sposób niewystarczający organ omówił kwestię posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sąd przytoczył orzecznictwo sądowe na temat przesłanek i zakresu badania przez organ prawidłowości oświadczenia inwestora (wyroki II OSK 1821/11, VII SA/Wa 1606/12 i 1156/12, II SA/Kr 1816/09 i 569/13). W nin. sprawie wymagała rozważenia argumentacja uczestników postępowania, skarżących i inwestora związana z treścią służebności, czy odnosiła się jedynie do linii S-408. Organ nie jest władny rozstrzygać spór stron służebności odnośnie posiadania przez inwestora prawa, który może stanowić zagadnienie wstępne. Sąd podkreślił jednocześnie, że organ jest związany treścią wpisów służebności do ksiąg wieczystych nieruchomości stron.

Organ powinien ponadto odnieść się do argumentacji odwołania dotyczącej potrzeby dołączenia wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu (art 34 ust. 3 pkt 4 p.b. i § 4 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Dz. U. z 2012 r., poz. 463), a także potrzeby pozytywnego zaopiniowania odnośnie kolizji z innymi sieciami np. drenarską.

Na zakończenie Sąd stwierdził, że dokonał ponadto uchylenia decyzji pierwszej instancji oraz orzekł o kosztach zgodnie z art. 200 p.p.s.a.

W tym ostatnim aspekcie wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną przez organ.

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 2801/15 sąd odwoławczy uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Sąd ten zwrócił uwagę na niespójność sentencji i uzasadnienia wyroku prowadzącą do niepewności, który organ miałby ponownie rozpatrzeć sprawę. Sąd podkreślił, że nie podlegała ocenie istota sprawy, której nie dotyczyła skarga kasacyjna.

W toku ponownego rozpoznania inwestor powiadomił Sąd o zakończeniu budowy linii, dołączając zawiadomienie o zakończeniu budowy przyjęte bez sprzeciwu przez właściwy organ (k. 632 akt sądowych). Inwestor dołączył ponadto odpis umowy ustanowienia służebności przesyłu przez małż. P. dla wykazania treści tej służebności, która opisana została w księdze wieczystej w sposób skrótowy.

Wniósł o umorzenie postępowania sądowego, które stało się bezprzedmiotowe po zrealizowaniu inwestycji, ewentualnie o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wymaga na wstępie podkreślenia brak związania Sądu oceną prawną lub wskazaniami odnoszącymi się do istoty sprawy, skoro wydany w nin. sprawie wyrok WSA został uchylony, zaś wyrok odwoławczy ocen w tym zakresie nie zawierał (art. 153 i art. 190 p.p.s.a.).

Oznaczało to powinność dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji w ramach stosowania art. 134 p.p.s.a. i w sposób niezależny od dotychczasowych rozstrzygnięć sądowych.

Od razu należy jednak podkreślić ponadto, że Sąd obecnie podtrzymuje stwierdzone uprzednio oceny o uchybieniach procesowych organu, a jedynie nie dopatruje się możności ich istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.).

Odnosi się to przede wszystkim do naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnione były wątpliwości przedstawione uprzednio, na ile organ respektował zasadę dwuinstancyjności i uwzględniał wynikającą z niej powinność ponownego rozpatrzenia sprawy w instancji odwoławczej w jej całokształcie. Na wstępie uzasadnienia decyzji organ dokonał opisu czynności procesowych organu pierwszej instancji oraz stron, bez przedstawienia treści tych czynności i ich wpływu na rozstrzygnięcie. Następnie podał sposób rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej instancji, już opisany na początku decyzji. W sposób równie lakoniczny przedstawił treść złożonych odwołań. Kolejno omówił sposób odniesienia się przez organ pierwszej instancji do zarzutów stron, jak gdyby zapominając, że to obecnie organ ma je ocenić, a przez to pośrednio ocenić rozstrzygnięcie pierwszej instancji. W tej części uzasadnienia organ nie zawarł ustaleń o treści służebności i nie omówił argumentacji stron. Następnie dosyć szczegółowo przytoczył ustalenia i oceny na temat kwalifikacji prawnej robót budowlanych. Dalej nieoczekiwanie powrócił do omawiania tematyki służebności, ale jedynie odnośnie małż. D.. Wcześniej wzmiankował jedynie o istnieniu służebności obciążającej działkę małż. P., bez wskazania jej treści. Pominął przy tym odniesienie się do istotnego zakresu ich odwołania. Dalej zawarł ocenę o zgodności inwestycji z ustaleniami planów miejscowych, których konkretnej treści nie przedstawił. Podał jedynie, ze ustalenia są w aktach sprawy. Nie wiadomo po co organ zamieścił następnie wzmiankę o treści decyzji środowiskowej. Na końcu ogólnikowo ocenił projekt jako kompletny i prawidłowy.

Z tak sformułowanej decyzji nie wynika całościowy obraz stanu faktycznego i prawnego sprawy, jak też nie realizuje ona postulatu przekonywania stron.

Tym niemniej należało ocenić, czy wskazane naruszenie art. 107 § 3, a także art. 8 i art. 11 k.p.a., ale również art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji było zgodne z materiałem procesowym sprawy, o ile nawet materiał ten nie został w pełni rozważony przez organ.

Odnosząc się mimo wszystko do ocen wyrażonych w poprzednim wyroku tut. Sądu można zauważyć, że kwalifikacja prawna zamierzonych robót jako przebudowy lub jednego z rodzajów budowy (w sposób pośredni wskazano na rozbudowę), nie miała wpływu na przedmiot postępowania administracyjnego. W dalszym ciągu byłaby to sprawa stosowania art. 28 oraz art. 32-36 p.b. Stosowanie to mogłoby nie być takie samo, skoro różny byłby konkretny przedmiot rozstrzygnięcia i treść projektu budowlanego. Jednak te różnice i ich wpływ na prawidłowość decyzji należałoby wyraźniej uwypuklić. Ogólne wskazanie, że "kwestia ta ma podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie" było niewystarczające. W tym zakresie należało ustalić i ocenić, czy zamierzone roboty prowadzą do zmian charakterystycznych parametrów obiektu liniowego. Nie wiadomo dlaczego wymienia się wśród nich w nin. sprawie kubaturę, powierzchnię zabudowy lub liczbę kondygnacji, których słupy z przewodami nie mają. Z projektu wynikało, że nie ulega zmianie trasa przebiegu linii oraz jej długość, natomiast ulegnie nieznacznemu zmniejszeniu szerokość pasa technologicznego. Budzi wątpliwość, czy charakterystycznym parametrem jest rozmiar słupów, gdy w sposób z tym niespójny podkreśla się, że charakterystycznym parametrem linii jest długość. Oczywiście pogłębione rozważania w tym zakresie mogły znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednak mniej rozbudowane wywody organu były zgodne z materiałem sprawy, zaś końcowa ocena rodzaju robót nie nasuwała zastrzeżeń. Wobec zgodności projektu budowlanego przebudowy z wymaganiami rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w tym przede wszystkim dotyczącymi przebudowy obiektu liniowego, nie należało dostrzec potrzeby dołączenia wyników badań geologiczno-inżynierskich lub geotechnicznych warunków posadowienia obiektów (art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b.).

Wymaga przypomnienia, że w pierwszej instancji inwestor został wezwany zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b. do uzupełnienia wniosku w szczegółowo opisanych dziewięciu zakresach, co dowodzi wnikliwego zbadania treści projektu budowlanego i konieczność uzupełnienia załączników przez organ pierwszej instancji. Z treści uzupełnionego wniosku nie wynika potrzeba jego dalszych uzupełnień. W ramach wezwania ujęto m.in. kwestie sporne między stronami, jak potrzeba uzupełnienia oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomościami w ciągu przebiegu linii, wyjaśnienia kwestii oddziaływania linii na środowisko, podanie kategorii geotechnicznej obiektu, doprecyzowanie zasięgu obszaru objętego uciążliwościami dla otoczenia, przedstawienie założeń przyjętych do obliczeń konstrukcji, przedłożenie warunków górniczo-geologicznych dla terenu inwestycji. Kwestie te zostały należycie wyjaśnione przy piśmie inwestora z dnia 6.06.2014 r.

Odnośnie posiadania przez inwestora prawa do dysponowania działkami na cele przebudowy linii trudno dopatrzeć się istnienia sporu pomiędzy nim a właścicielami. Trafnie podkreślił organ, że właściciele nieruchomości obciążonych nie kwestionują przysługiwania inwestorowi służebności. Strony te zgłosiły jedynie potrzebę dokonania wykładni treści służebności, do czego w ocenie Sądu w obecnym składzie organ był uprawniony bez konieczności odsyłania stron na drogę postępowania sądowego. Same strony nie dostrzegały potrzeby wystąpienia na drogę sądową, skoro tego nie uczyniły. Nie powstał więc problem kwestionowania prawa co do zasady, lecz potrzeba zestawienia przedmiotu zamierzenia z treścią służebności. Jak wiadomo służebność ustanowiona została na czas nieoznaczony i w zakresie ograniczonym do pasa technologicznego linii o szerokości 18 m oraz uprawniała inwestora do 1. wykonania konkretnej inwestycji 2. wykonania przebudowy lub budowy linii (treść wpisu w księdze wieczystej dla działki nr 9/1 małż. D., treść umowy ustanowienia służebności przesyłu przez małż. P. na działce nr 62/1) na działkach obciążonych służebnością. Trafnie więc organ uznał, że pierwsza część służebności, już zrealizowana, nie miała w nin. sprawie znaczenia, a w szczególności nie wiązała się z częścią drugą. Jedyne ograniczenie w drugim zakresie polegało na ograniczeniu prawa inwestora do dowolnej przebudowy lub budowy linii elektroenergetycznej w przyszłości przez umiejscowienie jej w pasie szerokości 18 m. Wymogu tego inwestor niewątpliwie dochował. Odnośnie zasięgu oddziaływań należy przypomnieć treść decyzji środowiskowej z dnia 7 stycznia 2014 r. w której wskazano, że prace przy ustawianiu stanowisk słupów będą ograniczone do obszaru 5 x 5 m, zaś szerokość pasa linii zamknie się w przedziale od 7,6 m do 10,6 m, natomiast z uwagi na sposób oddziaływania na środowisko linia nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Decyzja odnosiła się wprawdzie do "budowy" ale zakres robót określonych ostatecznie jako "przebudowa" był identyczny. Jak wskazano w tej decyzji przedsięwzięcie realizowane będzie poza obszarami zabudowy mieszkaniowej, jego oddziaływanie zamknie się w granicach działek, na etapie eksploatacji linia nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska (z uwagi na hałas, natężenie pola elektromagnetycznego – opisano wartości pola). W umowie ustanowienia służebności jej strony nie posługiwały się precyzyjnie pojęciami z zakresu prawa budowlanego. O kwalifikacji przedsięwzięcia jako rodzaju robót budowlanych decyduje jednak ich zakres i przedmiot, a nie przyjęta nazwa. W § 2 umowy jest mowa o modernizacji (niewątpliwie skutkiem przebudowy jest również modernizacja) i konkretnej inwestycji dot. linii S-408, podobnie w § 3 i § 5, zawierających określenia "rozbiórki istniejącej linii", "założenie i przeprowadzenie linii" wraz z opisem robót (wybudowanie słupa, podwieszenie przewodów). Jednak dalsze postanowienia umowne już nie dotyczą konkretnej inwestycji. W § 9 przewidziano obowiązek dalszego odszkodowania w przypadku kolejnych robót określonych ogólnie jako przebudowa. W § 10 właściciele przyznali inwestorowi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane bez jakichkolwiek ograniczeń (poza szerokością pasa).

W toku postępowania w pierwszej instancji małż. D. twierdzili, że umowa służebności nie upoważnia inwestora do ustawienia słupa w dowolnym miejscu. Jednak twierdzenie to jest niezgodne z treścią umowy, która odnośnie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych nie zawiera takiego ograniczenia. O ile skarżący otrzymali w 2013 r. zaproszenie do rokowań, zapewne przesyłane wszystkim zainteresowanym, to w protokole z rokowań oczywiście odstąpiono od ich przeprowadzenia a jedynie odnotowano istnienie służebności. Dalej odnotowano sugestię, a więc nie dodatkowe uzgodnienie, aby lokalizacji słupa nie zmieniać lub przesunąć go bliżej drogi. Było zrozumiałe, że inwestor czuł się zobowiązany do rozważenia lokalizacji słupa w sposób odpowiadający nie tylko wymogom technicznym i jego potrzebom, ale także potrzebom, właścicieli. Nie oznacza to jednak jego zobowiązania się do zlokalizowania słupa wyłącznie w miejscu wskazanym przez właścicieli działki.

Nie miało obecnie znaczenia, że w 2009 r. przebieg postępowania i treść decyzji był nieco odmienny. Oceny prawnej kontrolowanych obecnie decyzji nie dokonuje się w zestawieniu z decyzjami z 2009 r.

Powyższe uwagi odnoszą się również odpowiednio do twierdzeń i zarzutów małż. P.. Złożyli oni w dniu 16.06.2014 r. zarzut braku uzgodnienia z nimi przebiegu trasy linii pomimo podjęcia w 2013 r. rokowań. Zarzut ten powtórzyli w odwołaniu, tym razem przyznając istnienie służebności, jednak kwestionując jej zakres. W odwołaniu nie wytłumaczyli jasno, jakie znaczenie ma realizowanie przebudowy przez inwestora na korzyść K.. W uzupełnieniu odwołania uczestnicy zarzucili pominięcie badań geologicznych w miejscach posadowienia słupów. Dopiero obecnie inwestor wystąpił o pozwolenie na badania geologiczne dla projektu zatwierdzonego. Uzupełnienie to wpłynęło do organu po wydaniu zaskarżonej decyzji. Jednakże wątpliwości uczestników wyjaśnia treść dołączonej do uzupełnienia, decyzji z dnia 14 października 2014 r. wydanej na podstawie ustawy Prawo geologiczne i górnicze zatwierdzającej projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich na potrzeby posadowienia słupów linii S-458. W postępowaniu tym uczestnicy wzięli udział i zgłosili swoje stanowisko. Starosta w decyzji tej wskazał, że oba postępowania toczą się niezależnie od siebie. Postępowanie przed starostą ma jedynie na celu weryfikację projektu robót geologicznych (art. 80 ust. 7 ustawy). Jak już powyżej Sąd wskazał, przedstawione zarzuty w nin. sprawie były bezzasadne i dotychczasowe oceny dotyczą również stanowiska uczestników.

Z powyższych rozważań wynika, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji budzi określone zastrzeżenia, umożliwiające stwierdzenie uchybień procesowych organu, to jednak nie mogły one mieć wpływu na wynik sprawy.

W nawiązaniu do stanowiska inwestora Sąd wskazuje, że nie zasługiwało ono na uwzględnienie w części dotyczącej twierdzeń o bezprzedmiotowości postępowania sądowego. Okoliczność legalnego zakończenia przebudowy nie mogła wywołać niedopuszczalności zbadania zgodności z prawem pozwolenia na budowę. Kontroli tej dokonuje sąd w oparciu o stan faktyczny i prawny sprawy z daty wydania decyzji zaskarżonej. Wykonanie decyzji nie oznacza ustania jej bytu i nie stanowi jednego z przypadków ustanowionych w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Fakt ukończenia inwestycji nie miał wpływu na rozstrzygnięcie.

Z tych względów oraz zgodnie z art. 151 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.