Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1320/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Przyznano adwokatowi  wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250 ppsa
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: w zw. z par. 14 ust 2 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2008 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. R. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi H. M. - przedstawicielki ustawowej małoletnich: Ł. M., M. M. i M. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego M. R.: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 39,60 zł (trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem 22% podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2007 r. oddalił skargę H. M. - przedstawicielki ustawowej małoletnich: Ł. M., M. M. i M. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

Na wniosek skarżącej, złożony na urzędowym formularzu w dniu 2 stycznia 2008 r. (data stempla pocztowego), postanowieniem z dnia 10 stycznia 2008 r., zostało przyznane jej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.

Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnikiem z urzędu radcę prawnego M. R.

Pismem z dnia 15 lutego 2008 r., pełnomocnik substytucyjny ustanowionego radcy prawnego, adwokat K. S. stwierdziła, że nie ma podstaw do sporządzenia i wniesienia w przedmiotowej sprawie skargi kasacyjnej i w związku z podjętymi czynnościami, zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zasądzenie na rzecz radcy prawnego M. R. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, jednocześnie oświadczając, że nie zostały one opłacone przez skarżącą, a ponadto, że strona została poinformowana o zajętym stanowisku listem poleconym.

Do pisma zostało dołączone pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez radcę prawnego M. R. adwokat K. S. do działania w sprawie II SA/Wa 1320/07 w zakresie udzielonego przez skarżącą umocowania.

Pismem z dnia 10 marca 2008 r. adwokat K. S., odpowiadając na wezwanie referendarza sądowego, wyjaśniła, że w sprawie została sporządzona opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą przesłano skarżącej H. M

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych

w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych

i udokumentowanych wydatków.

Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem.

Z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi w sytuacji, gdy sporządzi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Przepis ten stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie takiej opinii przez radcę prawnego, "jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji", wynosi 75 % stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Stosownie zaś do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo radca prawny nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł.

Ponadto, w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

W niniejszej sprawie radca prawny M. R. został ustanowiony pełnomocnikiem skarżącej po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 16 listopada 2007 r. wyroku oddalającego skargę H. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania jej dzieciom świadczenia w drodze wyjątku, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji.

Jak wynika z wniosku o zasądzenie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, zawartego w piśmie z dnia 15 lutego 2008 r. oraz uzupełnionego pismem z dnia 10 marca 2008 r., pomoc udzielona skarżącej polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od wyżej wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2007 r. Należało więc przyjąć, iż w tym wypadku podstawą ustalenia minimalnej stawki wynagrodzenia jest przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia.

Równocześnie, jak wynika z powołanego wyżej przepisu, "jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji", wskaźnik procentowy stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 wynosi 75 %. Natomiast wysokość stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 zależy od tego, czy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. a), czy radca prawny domaga się wynagrodzenia za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. b), czy też radca prawny występował w innej sprawie (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c).

Należy uznać, że niniejsza sprawa należy do tej ostatniej kategorii, z uwagi na to, że dotyczyła skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku - a więc nie była sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a także radca prawny nie sporządził w tej sprawie skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego.

Dlatego ustalono, że w tej sprawie wysokość "stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1" wynosi 240 zł.

Należało więc przyjąć, że należne pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 75% z kwoty 240 zł, czyli 180 zł i powinno być podwyższone o kwotę 39,60 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 22 %. Łącznie stanowi to kwotę 219, 60 zł.

Jednocześnie, stosownie do § 16 rozporządzenia, złożone zostało wymagane oświadczenie, iż koszty udzielonej pomocy prawnej świadczonej z urzędu nie zostały zapłacone w całości. Z pism z dnia 15 lutego 2008 r. oraz 10 marca 2008 r., wynika również, iż przesłano stronie sporządzoną opinię.

Z uwagi na to, że zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie radcy prawnemu M. R. żądanego wynagrodzenia, na podstawie art. 250 ppsa oraz stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 ppsa, postanowiono jak w sentencji.

Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).