Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 507/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art. 122, art. 127, art. 180, art. 187, art. 188, art. 210 par. 1 pkt 6, par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 12 ust. 2, art. 20 ust. 2, art. 68
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 2010 nr 284 poz 1
law: Rozporządzenie Komisji (UE) NR 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w  sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 kwietnia 2013 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia co do klasyfikacji taryfowej towaru, cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 listopada 2011 r. "A" Sp. z o. o., działając jako przedstawiciel pośredni [....] W. B., złożyła uzupełniające zgłoszenie celne, w których zadeklarowała pięć pozycji towarowych, opisanych w polach 31 dokumentu SAD jako:

– Poz. 1 "taśma z włókna szklanego, rolka z włókna szklanego", kod Taric 7019 39 00 90;

– Poz. 2: "kostka ścierna", kod Taric 6805 30 00 90;

– Poz. 3: "taśma papierowa do spoin" kod Taric 4823 90 85 90,

– Poz. 4: "taśma z wkładką aluminiową" kod Taric 7607 20 90 90,

– Poz. 5: "uchwyt do siatki ściernej", kod Taric 3926 90 97 90.

Przedmiotowe zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod nr [...], a importowane towary zostały zwolnione do wnioskowanej procedury na podstawie wpisu do rejestru towarów objętych procedurą uproszczoną.

Postanowieniami z dnia 19 września 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowania w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego w kwestii określenia należności celnych oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

Po przeprowadzeniu ww. postępowań decyzją z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego :

– określił klasyfikację taryfową towaru taśma samoprzylepna o szerokości nie przekarczającej 30 cm z tkaniny siatkowej o otwartych oczkach, z włókna szklanego o wadze powyżej 35g/m² - kod Taric 7019 51 00 19;

– określił niezaksięgowane kwoty należności celnych podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu, to jest: cło w wysokości 683 zł oraz cło antydumpingowe ostateczne w wysokości 21.497 zł,

– orzekł o poborze odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne,

– określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w wysokości 27.308 zł,

– orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług od kwoty 5.101 zł, stanowiącej różnicę miedzy podatkiem wynikającym z niniejszej decyzji, a podatkiem pobranym przez Naczelnika Urzędu Celnego na podstawie ww. zgłoszenia.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 65 ust. 5 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust 3 i ust. 6, art. 201 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 3, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1 i art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.), rozporządzenie Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 284 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1a, art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054) oraz art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L 204/1).

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w wyniku czynności kontrolnych, przeprowadzonych w przedsiębiorstwie W. B. w okresie 19 stycznia – 7 marca 2012 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P. w przedmiocie prawidłowości obrotu towarowego za okres od 1 maja 2005 r. do 31 grudnia 2011 r. stwierdzono szereg nieprawidłowości dotyczących klasyfikacji taryfowej towarów. W przypadku ww. zgłoszenia celnego samoprzylepna taśma o szerokości nieprzekraczającej 30 cm, z siatki z włókna szklanego została błędnie zaklasyfikowana przez importera do podpozycji 7019 39 jako pozostałe wyroby nietkane z włókna szklanego. Przedstawiając szczegółową listę dokumentów przekazanych wraz z protokołem pokontrolnym organ wskazał, że ustalenia poczynione przez kontrolujących i zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił podstawę do wszczęcia z urzędu postępowań w sprawie kontroli przedmiotowego zgłoszenia celnego oraz określenia prawidłowych należności celnych i podatkowych z tytułu importu.

Organ wskazał, że towary stanowiące przedmiot sporu opisano na fakturze importowej jako "fiberglass self –adhesive mesh tape". W tłumaczeniu faktury podano, że wyroby te, to "taśma samoprzylepna z włókna szklanego", o szerokości 150 mm i 50 mm oraz czterech różnych wymiarach długości.

Z pism składanych przez importera w toku postępowania wynikało też, że importer kwestionuje wskazany przez kontrolujących kod 7019 51 00 19. Jednocześnie dla towaru – taśma samoprzylepna z włókna szklanego, jako wyrobu tkanego - importer przypisał kod TARIC 7019 51 00 90 uznając, że ten kod jest w pełni prawidłowy.

Organ pierwszej instancji wskazał nadto, że bezsporne było to, że importowane taśmy siatkowe, samoprzylepne, o szerokościach 50 mm i 150 mm, wykonane z włókna szklanego winny być klasyfikowane w ramach podpozycji 7019 51. Podpozycja ta wyodrębnia dwie główne grupy towarowe:

1.

--- Tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2 z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego (z podziałem na przywożone z Malezji i pozostałe), oraz

2.

--- Pozostałe.

Dalej wyjaśnił, że pozycja 7019, obejmuje włókna szklane oraz artykuły z nich. Noty wyjaśniające do tej pozycji wskazują, iż włókna szklane i artykuły z włókien szklanych mogą mieć różne formy, np.: taśm przędzy, niedoprzędu, przędzy i nici szklanych ciętych, cienkich arkuszy (woale), taśm, mat, wojłoków, płyt i podobnych wyrobów nietkane, tkanin, włączając taśmy tkane. W dalszej części, w punktach od 1 do 6, wymieniono szeroką grupę przykładowych wyrobów w których włókna szklane znajdują zastosowanie.

Importowane taśmy siatkowe, samoprzylepne, z włókna szklanego to wyroby posiadające zastosowanie w przemyśle budowlanym. Stanowią zatem wyrób gotowy wykonany z włókna szklanego. Opis szczegółowy produktu: taśma samoprzylepna z włókna szklanego, sporządzony przez producenta, "B", kilkakrotnie składany jako dowód w sprawie, zawiera wszystkie niezbędne dla klasyfikacji taryfowej informacje o towarze.

Rozmiary oczek, na długości i szerokości, we wszystkich rozmiarach rolek taśm, przekraczają 1,8 mm. Zaś produkty użyte do wytworzenia wyrobu finalnego - taśmy siatkowej samoprzylepnej z włókna szklanego - to:

1) tkanina siatkowa z włókna szklanego - waga 33 g/m" (+/- 5 %),

2) powłoka kleju akrylowego - waga 5 g/nr (+/- 5 %),

3) klej samoprzylepny - waga 8 g/m" (+/- 5 %).

Tkanina siatkowa o wadze 33 g/m2 jest półproduktem. W toku produkcji podlega tzw. kąpieli akrylowej. Tkanina siatkowa pokryta akrylem, w toku dalszej obróbki produkcyjnej, podlega suszeniu. To właśnie powłoka akrylowa stanowi zabezpieczenie dla siatki przed alkaliami zawartymi w zaprawie klejowej. Na tym etapie analizy, mogąc już mówić o wyrobie gotowym, omawiana taśma siatkowa z włókna szklanego posiada wagę 38 g/m2 (+/- 5 %). Dodając zaś warstwę kleju, która w przedmiotowym przypadku jako dodatkowy atrybut wyrobu, również wchodzi w jego skład, otrzymujemy wagę 46 g/m2 (+/- 5 %). Tkanina siatkowa z włókna szklanego, powłoka kleju akrylowego i klej samoprzylepny to półprodukty użyte do produkcji wyrobu gotowego.

Należało zatem stwierdzić, że importowane taśmy siatkowe z włókna szklanego, jako artykuły stosowane w budownictwie, wykonane z włókna szklanego, spełniają wymagania wyrobów klasyfikowanych w grupie pierwszej, tj. tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2. W ocenie organu kontrolujący słusznie zakwestionowali klasyfikację taryfową i wskazali, że taśma samoprzylepna z włókna szklanego winna być zaklasyfikowana do kodu Taric 7019 51 00 19. Potwierdzeniem słuszności ww. klasyfikacji mogą być również decyzje WIT (znajdujące się w internetowej bazie takich decyzji), dotyczące klasyfikacji towarów o identycznym przeznaczeniu i bardzo zbliżonych właściwościach

W reasumpcji organ pierwszej instancji uznał, że produkt objęty postępowaniem, a następnie objęty ostatecznym cłem antydumpingowym to nie półprodukt jakim jest tkanina siatkowa z włókna szklanego ale gotowy wyrób w postaci tkaniny siatkowej pokrytej zabezpieczającą warstwą akrylu, w niniejszym przypadku dodatkowo powleczony klejem, mający zastosowanie w budownictwie.

Powyższe ustalenia prowadziły organ do określenia kwoty należności celnych, w tym cła antydumpingowego ze stawką 62,9 % (zgodnie z treścią rozporządzenia Rady UE nr 791/2011) oraz podatku od towaru i usług ze stawką 23 %.

Z kolei z uwagi na fakt, że strona nie udowodniła, aby poczyniła jakiekolwiek czynności w celu uchronienia się od stosowania nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej organ orzekł o poborze odsetek na mocy art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne oraz art. 37 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W następstwie odwołań od ww. decyzji wniesionych przez W. B. (do którego dołączono raporty z produkcji z roku 2011 oraz wyjaśnienia producenta spornych towarów z dnia 7 stycznia 2013 r.) oraz "A" Sp. z o.o. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 22 kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że istotą przedmiotowego postępowania było ustalenie, czy importowany przez stronę towar w postaci taśmy siatkowej o otwartych oczkach z włókna szklanego, samoprzylepnej, o szerokości 50 mm i 150 mm należało przypisać do kodu TARIC 7019 51 00 90, czyli zgodnie ze stanowiskiem stron postępowania, czy do kodu 7019 51 00 19, do którego towary zostały zaklasyfikowane przez Naczelnika Urzędu Celnego.

W ocenie organu, decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towaru należało poszukiwać w obiektywnych cechach i właściwościach importowanego towaru. Zgodnie z obowiązującymi przepisami dla dokonania prawidłowego przypisania towarów do kodu CN zasadnicze znaczenie ma bowiem stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia. Zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy sporne towary opisane w dokumentach handlowych jako fiberglass self-adhesive mesh tape to wyroby w postaci samoprzylepnej siatki z włókna szklanego w taśmie, w kilku rozmiarach, tj. 50 mm i 150 mm oraz długości 10m, 20m, 45m, 90m, 153m. Ze szczegółowego opisu produktu sporządzonego przez producenta i przesłanego przez stronę przy piśmie z dnia 19 października 2012 r. wynika w sposób jednoznaczny, że rozmiar oczek w poszczególnych wyrobach wynosi odpowiednio 3 mm x 6 mm dla towaru w rolce o wymiarach 150 mm x 20 mm oraz 2,5 mm x 5 mm w pozostałych taśmach, waga wyrobu wynosi natomiast 46 g/m2 (+/- 5%). Zatem wielkość oczek zarówno na długości i szerokości we wszystkich przypadkach przekracza 1,8 mm, a waga przekracza 35/m2.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest klasyfikacja wyrobu gotowego w postaci samoprzylepnej taśmy z włókna szklanego, tak więc dokonując przypisania towaru do kodu Taric nie można pominąć wagi powłoki kleju akrylowego oraz wagi kleju samoprzylepnego, stanowiących integralną część wyrobu. Innymi słowy, masa tkaniny siatkowej z włókna szklanego jest obliczana na podstawie masy towaru w jakim jest przedstawiany. W związku z tym tego typu wyroby (to jest powstałe z połączenia tkaniny siatkowej, kleju akrylowego i kleju samoprzylepnego) należy klasyfikować przy wykorzystaniu reguły 2 (b) ORINS.

Dyrektor Izby Celnej wskazał ponadto, że dowody przedłożone przez strony na etapie postępowania odwoławczego nie mogą zasługiwać na uwzględnienie z uwagi na to, że budzą wątpliwości co do swej wiarygodności. Z informacji na stronie internetowej firmy "B" wynika bowiem, że firma ta nie produkuje taśm z włókna szklanego o rozmiarach oczek mniejszych niż 2 mm x 2 mm.

W skardze na ww. decyzję W. B. podnosząc zarzuty:

- naruszenia art. 235 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie przesłanek prawnych rozstrzygnięcia, w szczególności brak odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu;

- naruszenia art. 187 i 188 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego

wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia wydanego przez Dyrektora Izby Celnej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że stanowisko organu zostało oparte jedynie na wytknięciu zbyt później daty dostarczenia dowodów. Organ oparł ponadto decyzję na zapisach ze strony internetowej, nie przyjmując do wiadomości raportu produkcji dostarczonego przez producenta dotyczącego spornego towaru. Co więcej, w tym samym czasie firma "C" z Ż. importowała dokładnie ten sam towar, który to został sklasyfikowany inaczej. Skarżący wskazał końcowo, że towar był przez niego wielokrotnie sprowadzany i nigdy nie miał on problemów z należnościami celnymi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego dotychczasowego stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącej spółki podniósł, że organy nie dysponowały pełnym materiałem dowodowym, który pozwoliłby na ustalenie stanu towaru w momencie dokonania zgłoszenia, nie zostały też pobrane próbki towaru. Wskazał również na oświadczenie Spółki Komandytowej Akcyjnej [....], który kupiła sprowadzony przez skarżącego towar, a które zostało zakwestionowane przez organ tylko z tego powodu, że zostało złożone przez A. B. Zarzucono również oparcie się przez organ na dokumencie ze strony anglojęzycznej, który nie został przetłumaczony, tymczasem w oparciu o ten dokument organ przyjął, że chiński producent nie oferuje towaru o oczkach mniejszych. Na koniec pełnomocnik powołał się na treść dwóch wiążących informacji taryfowych: nr [...] oraz [...]. Ww. decyzje WIT wraz z ich polskim tłumaczeniem zostały przez skarżącą nadesłane w piśmie z dnia 19 listopada 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej nie narusza prawa.

Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 727) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.

Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) obejmuje swym zakresem regulacje dotyczące postępowania podatkowego.

Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej w skrócie WKC), należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje.

Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego.

W realiach rozpatrywanej sprawy zgłoszenia celnego dokonano 30 listopada 2011r., a w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L 284 ze zm.).

Zgodnie z regułami 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów ..., zaś klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane.

Pod pozycją 7019 Wspólnotowej Taryfy Celnej klasyfikowane były włókna szklane (włącznie z watą szklaną) oraz artykuły z nich (na przykład przędza bądź tkaniny)

Wśród wymienionych wyżej produktów na poziomie pierwszej podpozycji klasyfikowane były taśmy przędzy, niedoprzędy, przędza i nici szklane cięte.

Dopiero w podpozycji w stosunku do pozycji 7019 51 klasyfikuje się:

7019 51 – pozostałe tkaniny o szerokości nieprzekraczającej 30 cm, w tym tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych , o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2.

Taka konstrukcja taryfy celnej przesądza o tym, że importowany produkt stanowiący taśmę samoprzylepną o szerokości nie przekraczającej 30 cm z tkaniny siatkowej o otwartych oczkach musi zostać poddany ocenie, czy stanowi którykolwiek z wyrobów wymienionych na kolejnym poziomie 7019 51. Dopiero w przypadku braku możliwości zakwalifikowania wyrobu do jednej z wymienionych wyżej pozycji należy go zaliczyć do podpozycji "- - - pozostałe [...]".

Rozpatrujące sprawę organy administracji celnej bazując na treści reguł 1 i 6 ORINS oraz opisie szczegółowym produktu zasadnie uznały, że objęte zgłoszeniem celnym importowane z Chin towary jako gotowe wyroby wykonane z włókna szklanego winny być klasyfikowane do kodu Taric 7019 51 00 19.

Należy bowiem zauważyć, że w sprawie nie mamy do czynienia z mieszaniną, wyrobem złożonym, składającym się z różnych materiałów lub wyrobem wytworzonym z różnych składników, do której to zastosowanie znajduje reguła 3b ORINS. W toku produkcji importowanego towaru (o finalnej wadze 46 g/m2 (+/- 5 %) używa się bowiem samoistnych półproduktów, to jest tkaniny siatkowej, powłoki kleju akrylowego oraz kleju samoprzylepnego, które po połączeniu stanowią integralną i nierozerwalną całość.

Konsekwencją ww. zmiany kodu taryfy celnej zadeklarowanej przez importera w zgłoszeniu celnym było określenie wysokości cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług w nowej wysokości. Sam sposób wyliczenia należności celno –podatkowych w oparciu o wskazane przez organ pierwszej instancji regulacje normatywne (w tym rozporządzenie Rady (UE) 791/2011), stosownie do zmienionej klasyfikacji taryfowej nie budzi wątpliwości i nie był w istocie kwestionowany przez stronę skarżącą.

Sąd podziela przy tym pogląd organów (vide: s. 2 pisma Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 24 stycznia 2013 r. sporządzonego w oparciu o art. 227 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa oraz s. 6 – 7 uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 kwietnia 2013 r.), że dokumenty przedłożone wraz z odwołaniem z dnia 8 stycznia 2013 r. nie mogą rzutować na prawidłowość dokonanej przez organ pierwszej instancji zmiany klasyfikacji taryfowej. Wyjaśnienia producenta z dnia 7 stycznia 2013 r. sporządzono bowiem po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji (a więc po dacie 28 grudnia 2012 r.). Nadto wiarygodność tych dokumentów (odnoszących się do jednego rodzaju wyrobu) podważa opis szczegółowy producenta przedłożony w toku kontroli celnej oraz fakt, że w świetle dokumentów przedłożonych wraz ze zgłoszeniem celnym i próbek złożonych jako materiał poglądowy, przedmiotem importu były taśmy siatkowe o dwóch rozmiarach oczek.

Zauważyć należy, że brak rewizji towaru, o której mowa w art. 68 WKC – na co wskazywał skarżący na rozprawie - nie pozbawia organów możliwości wykazania prawidłowej taryfikacji towaru w oparciu o inne zgromadzone w sprawie dowody.

W aktach sprawy znajdują się przysłane przez producenta próbki taśmy, które, zgodnie z twierdzeniem skarżącej zawartym w piśmie z dnia 7 marca 2012 r., są podobne do towarów objętych zgłoszeniem. Z ww. opisu producenta wynika, że wielkość oczek w taśmach wynosi: 3mmx6mm i 2,5mmx5mm, zatem mają one kształt prostokąta. Opis ten jest zgodny z przedłożonymi przez stronę próbkami. Należy zauważyć, że w toku postępowania kontrolnego, jak również w toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżący nie kwestionował ustaleń dokonanych min. w oparciu o oświadczenie chińskiego producenta i materiał poglądowy ( próbki ). Tymczasem z oświadczenia producenta z dnia 7 stycznia 2013 r. wynika, że oczka mają kształt kwadratu o wymiarach 1,7mmx1,7mm, zatem wygląd takiej taśmy znacząco odbiega od wyglądu taśm, których próbki znajdują się w aktach sprawy. Wobec twierdzeń skarżącego, że to ostatni opis taśm jest prawidłowy, niezrozumiałe jest, dlaczego skarżący nie dostrzegł wcześniej tak istotnej różnicy w ich wyglądzie i opisie. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że ww. dokument, jak również Oświadczenie Spółki Komandytowej Akcyjnej [...] zostały sporządzone jedynie na potrzeby toczącego się postępowania i dlatego nasuwały wątpliwości co do swej wiarygodności.

W takim stanie rzeczy nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości podjętego w sprawie rozstrzygnięcia fakt, że organ odwoławczy powołał się w uzasadnieniu swojej decyzji na dokument ze strony anglojęzycznej, który nie został przetłumaczony. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy informacja o rodzajach produkowanych przez chińskiego producenta taśm.

W związku z powyższym Sąd nie podzielił stawianych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organy przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa.

Należy w tym miejscu zauważyć, że wyrażona w art. 127 ustawy - Ordynacja podatkowa zasada dwuinstancyjności postępowania oznacza, że organ odwoławczy jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ponownego rozparzenia sprawy, a następnie odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Istotą tej zasady jest bowiem prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy. W ocenie Sądu organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku skarżącego, nie ograniczył się jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale rozpoznał sprawę ponownie merytorycznie jak i odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Organom orzekającym w sprawie nie można nadto zarzucić prowadzenia postępowania z naruszeniem regulacji zawartych w art. 187 i 188 ww. aktu normatywnego. Zgromadziły one bowiem pełny materiał dowodowy i dokonały jego kompleksowej oceny. Dokonanie przedmiotowej oceny niezgodnie z oczekiwaniami skarżącego z oczywistych względów nie stanowi naruszenia powołanych w skardze przepisów. Wskazany w skardze art. 188 ustawy – Ordynacja podatkowa stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W realiach sprawy trudno uznać, że Dyrektor Izby Celnej w toku rozpatrywania odwołania naruszył ww. przepis. Przedłożone przez skarżącego wraz z odwołaniem dokumenty zostały bowiem włączone w poczet materiału dowodowego i rzetelnie ocenione przez organ (vide: s. 6 i 7 uzasadnienia zawartego w decyzji organu odwoławczego) z poszanowaniem reguł określonych w art. 187 § 1 ww. ustawy.

Co więcej, sformułowana w art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa zasada prawdy obiektywnej stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe (celne) podejmują niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgromadzenia materiału dowodowego, zgodnie z zasadą zupełności materiału dowodowego określoną w art. 187 § 1. Zasady wyrażone w art. 122 i art. 187 § 1 ww. aktu normatywnego formułują obowiązek spoczywający na organie w toku postępowania wyjaśniającego, dotyczący zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, służącego poszukiwaniu prawdy obiektywnej.

W przedmiotowej sprawie – w wyniku przeprowadzonego postępowania – ustalono w sposób nie budzący wątpliwości Sądu prawidłową klasyfikacji towaru do właściwego kodu, zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Wypełniając postanowienia art. 180 ustawy - Ordynacja podatkowa, jako dowody w sprawie dopuszczone zostały wszystkie dokumenty, które winny mieć znaczenie przy ustalaniu stanu faktycznego. Zatem postępowanie prowadzone było prawidłowo, a wątpliwości dotyczące cech importowanego towaru wyjaśnione i należycie uzasadnione. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa.

Na koniec odnosząc się do przywołanych przez skarżącą wiążących informacji taryfowych należy wskazać, że zgodnie z art. 12 ust. 2 WKC wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru. WIT nie jest zatem aktem prawnym wiążącym wszystkie osoby zgłaszające podobnego typu wyroby, dlatego może być jedynie pomocą przy klasyfikacji taryfowej, jednocześnie nie może determinować stanowiska organów celnych innego państwa członkowskiego przy dokonywaniu samodzielnej oceny prawidłowości dokonanej przez zgłaszającego klasyfikacji. Wobec powyższego niesłusznie oczekiwała skarżąca, że powołanie się na decyzje francuskich organów celnych zawartych w Wiążącej Informacji Taryfowej będzie stanowiło podstawę do zakwestionowania stanowiska organów celnych w rozpatrywanej sprawie.

Dodać przy tym należy, że z opisu towaru znajdującego się w WIT nr [...] nie wynika, by był to taki sam towar jak ten objęty zgłoszeniem.

Z kolei w decyzji WIT nr [...] towar, jakkolwiek na pierwszy rzut oka podobny z opisu do towarów sklasyfikowanych do kodu Taric 7019 51 00 19, tutaj został sklasyfikowany do kodu 7019 40 00 90 tj. do: - tkaniny z niedoprzędów, -- pozostałe. Zauważyć należy, że ww. WIT zawiera w opisie towaru sformułowanie "sratifils", co nie zostało w tłumaczeniu na język polski przetłumaczone, a to z uwagi na fakt, że takie słowo nie istnieje. Użycie takiego słowa było omyłką pisarską, bowiem prawidłowo słowo to brzmi " stratifils". Potwierdzeniem tego jest zapis Kodu Taric -7019 40 "Tkaniny z niedoprzędów" we francuskiej wersji taryfy celnej: "Tissus de stratifils". Wynika z tego, że towar którego dotyczy ww. WIT nie jest takim sam jak taśmy, których klasyfikacja była przedmiotem niniejszego postępowania. Bezsporne jest bowiem, że taśmy te nie zostały zrobione z niedoprzędów.

Powyższe zapatrywania prowadzić musiały do uznania, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego są zgodne z prawem.

W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wniesioną skargę, o czym orzeczono jak w sentencji.