Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 946/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3; art. 120
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7; art. 8; art. 75 par 1; art. 77; art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 243 ust. 6;
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 5 września 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. S.L.U. z siedzibą w I. (Hiszpania) na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do wniesienia opłaty za ochronę patentu europejskiego [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie, którym odmówił O., S.L.U. z siedzibą w I. (Hiszpania) (dalej skarżąca) stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do wniesienia opłaty za [...]. rok ochrony patentu europejskiego EP.[...]. Za podstawę prawną swojego działania organ wskazał art. 243 ust. 6 oraz art. 245 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.), dalej p.w.p.

Zaskarżone postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżąca we wrześniu 2016 r., czyniąc to w oparciu o art. 243 ust. 6 p.w.p., wystąpiła do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej o wydanie postanowienia w przedmiocie "zawieszenie biegu przedawnienia" dla terminu na wniesienie opłaty za [...]. rok ochrony patentu europejskiego o numerze EP. [...] (dalej patent). Wskazała, że do uchybienia terminu w uiszczeniu przedmiotowej opłaty doszło w skutek wystąpienia "nieprzewidzialnego ryzyka błędu w systemie obsługi płatności". Poinformowała jednocześnie, że wymaganą płatność zlecono wraz z opłatą za ochronę innego patentu europejskiego, jednakże bankowy system księgowy zrealizował jedynie wpłatę za jedną z tych spraw – tj. za ochronę innego patentu, natomiast drugą płatność - za przedmiotowy patent, z nieznanych przyczyn, system ów pominął. Do wniosku skarżąca załączyła dowody zlecenia dnia [...] września 2016 r. płatności za przedmiotowy patent wraz z opłatą dodatkową.

We wniosku podniesiono również, że monitorowanie płatności za ochronę patentów dokonywane jest za pomocą dwóch, niezależnych systemów komputerowych. Mimo to niezrealizowana została przedmiotowa wpłata, oznaczona w systemie błędnie jako "dokonana". Wyjaśniono, że dopiero kwartalna kontrola opłat wykazała zaistniałe ww. nieprawidłowości, której skutkiem było nieuiszczenie opłaty za ochronę przedmiotowego patentu w wymaganym terminie. To zdaniem skarżącej stanowi o zaistnieniu w sprawie nadzwyczajnych okoliczności, którym nie można było zapobiec, i które uzasadniają zawieszenie biegu terminu na dokonanie opłaty za [...]. rok ochrony patentu.

Urząd Patentowy RP - na podstawie art 243 ust 6 p.w.p., odmówił wnioskowane zawieszenia biegu terminu, gdyż nie zgodził się z twierdzeniami skarżącej, jakoby w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne, uniemożliwiające dokonanie jej opłaty za ochronę patentu w wymaganym terminie. W ocenie organu niewłaściwa praca systemów monitorowania płatności, będąca przyczyną uchybienia terminu w przedmiotowej sprawie, nie może być uznana za przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia. Przechowywanie danych dotyczących opłat w systemach komputerowych winno bowiem być odpowiednio zabezpieczone przed usterkami i podlegać kontroli przez czynnik ludzki. Poleganie jedynie na skomputeryzowanym systemie monitorowania opłat, bez odpowiedniego nadzoru, może być przyczyną powstania chaosu w finansach, co następnie może skutkować uchybieniom terminów płatności za ochronę i finalnie - utratą patentu.

Reasumując Urząd Patentowy RP stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały nadzwyczajne okoliczności, w konsekwencji czego nie było podstaw do zawieszenia biegu terminu do wniesienia opłaty za [...]. rok ochrony przedmiotowego patentu.

Skarżąca z zachowaniem terminu wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdziła, że Urząd Patentowy RP niewłaściwie przeanalizował sytuację w przedmiotowej sprawie, oceniając ją pod kątem zaistnienia zdarzeń wypełniających znamiona siły wyższej, a nie przez pryzmat wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności. Rozróżniwszy pojęcia siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności oraz wskazawszy, że nie wszystkie nadzwyczajne okoliczności muszą być spowodowane działaniem siły wyższej uznała, że uchybienie terminu w niniejszej sprawie nastąpiło przy zachowaniu przez nią należytej staranności, wskutek nadzwyczajnych, niedających się przewidzieć okoliczności.

W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Urząd Patentowy RP nie podzielając twierdzeń skarżącej podniósł, że wskazane w art. 243 ust. 6 p.w.p. odwołanie do odpowiedniego stosowania przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej zostało zapisane przez ustawodawcę wprost, bez nakazu uwzględniania różnic pomiędzy obydwoma pojęciami. Stwierdził, że gdyby zamiarem ustawodawcy było stworzenie nowej definicji "okoliczności nadzwyczajnych", nie używałby on odesłania do istniejących już przepisów dotyczących siły wyższej, ale w ww. przepisie zawarł by cechy, jakie nowe pojęcie miałoby posiadać. Takiej regulacji jednakże ani ustawa Prawo własności przemysłowej, ani Kodeks postępowania administracyjnego, którego przepisy są stosowane odpowiednio, nie posiadają. Zatem w przypadku możliwości wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych należy odwołać się wprost do art 121 pkt 4 k.c. i badać je pod kątem przesłanek określających zdarzenia o charakterze siły wyższej.

Biorąc pod uwagę powyższe organ podniósł, że zgodnie z obecnym stanowiskiem sądów, oraz jego praktyką, dominuje koncepcja obiektywnej siły wyższej, która nakazuje uznawać za działania siły wyższej zdarzenia: zewnętrzne, nieuchronne, nadzwyczajne, niemożliwe do przewidzenia (por. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2007 r., sygn. akt III CZP 100/07). Cechy te pozostają względem siebie w relacji przyczynowo - skutkowej. Nieuchronność jest konsekwencją nadzwyczajności zjawiska. Może też wynikać z niemożności jego przewidzenia, jakkolwiek współczesna nauka i technika pozwalają przewidzieć większość nadzwyczajnych, nieuchronnych zjawisk przyrodniczych, można więc co najwyżej mówić tylko o niemożności ich przewidzenia w danym układzie stosunków. Za takie zdarzenia tradycyjnie uznaje się: klęski żywiołowe (m. in. powódź, uderzenie pioruna, huragan], akty władzy (np. akty normatywne zakazujące wwozu określonych towarów, orzeczenia sądu o konfiskacie ładunku) oraz działania zbrojne (m. in. działania sił zbrojnych wrogiego państwa, rozruchy, rebelie, wojny domowe, akty piractwa). Jak wskazuje się w doktrynie, za siłę wyższą uznaje się takie zdarzenia, jeżeli ze względu na tkwiącą w nich moc oddziaływania nie było przed nimi, a dokładniej - przed ich skutkami, żadnej obrony.

Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że ocena zdarzenia, mającego wypełniać znamiona siły wyższej, zgodnie ze zdaniem drugim przepisu art 243 ust 6 p.w.p., należy do niego i oparta jest ona na dowodach przedstawionych przez stronę. Przypomniał zatem, że do wniosku o zawieszenie skarżąca dołączyła jedynie wydruk potwierdzenia zlecenia przelewu na błędnie zarejestrowany w systemie płatności numer. Dowód ów uznał za nie mający wpływu na ocenę zaistniałego w tej sprawie zdarzenia pod kątem okoliczności nadzwyczajnych. Stwierdził, że nie sposób uznać, aby owa okoliczność – wskazana przez skarżącą, miała charakter okoliczności nadzwyczajnej, a tym samym, aby wypełniała znamiona zdarzenia o cechach siły wyższej. Raz jeszcze podkreślił, że pozostawienie kwestii terminowości opłat za ochronę praw wyłącznych jedynie systemom komputerowym jest ryzykowne i może być przyczyną uchybień terminom płatności za tą ochronę. Awarie systemów, czy programów komputerowych, nie stanowią przy tym zdarzenia o nikłym stopniu prawdopodobieństwa wystąpienia. Ryzyko wystąpienia awarii, błędu, czy utraty danych jest nierozerwalnie związane z korzystaniem z zinformatyzowanych systemów i stanowi błąd, który można przewidzieć. Na potwierdzenie organ odwołał się do wyroku Wyrok Sądu (dawniej: Sądu Pierwszej Instancji) z 19 września 2012 r. w sprawie o sygn. T-267/11. Z uwagi na powszechność komputerów i systemów komputerowych, nawet dla przeciętnego użytkownika komputera, oczywistym jest, że sprzęt komputerowy jest zawodny, gdyż błędy oraz awarie są zjawiskiem nader częstym. Dlatego też posługiwanie się systemami komputerowymi w celu monitorowania i dokonywania płatności za ochronę, winno być wspierane czynnikiem ludzkim - zwłaszcza w sytuacjach, gdy od terminowej wpłaty zależy kontynuacja ochrony danego prawa.

Reasumując Urząd Patentowy RP uznał, że przywołana przez skarżącą sytuacja nie stanowiła zdarzenia, któremu nie można było zapobiec, i którego nie można było przewidzieć. Przedstawione okoliczności nie miały zatem charakteru nadzwyczajnego i tym samym nie stanowiły przeszkody, która uniemożliwiła uiszczenie opłaty za [...]. rok ochrony przedmiotowego patentu z zachowaniem przewidzianego terminu. W konsekwencji podniesione okoliczności uznał za nie wypełniające przesłanek przewidzianych w przepisie art. 243 ust. 6 p.w.p.

Powyższą odmowę Urzędu Patentowego RP skarżąca w terminie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 243 ust. 6 p.w.p., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na błędnie ustalonym, nie w pełni i niewłaściwie ocenionym stanie faktycznym.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że termin wniesienia opłaty za [...]. rok ochrony przedmiotowego patentu przypadał na [...] lutego 2016 r. (2 miesiące od daty publikacji tego patentu). Wniesienie owej opłaty zaplanowane było na około miesiąc przed terminem - miała zostać ona wniesiona dnia [...] stycznia 2016 r. Wyjaśniła, że tego samego dnia miała zostać wniesiona również opłata za przedłużenie ochrony innego patentu. W tym dniu wygenerowano polecenia zapłaty w bankowym systemie księgowym. Niestety, z nieznanych przyczyn, zrealizowana została jedynie jedna wpłata, tj. za inny patent niż przedmiotowy. Wyjaśniła przy tym, że prowadzone są dwa, niezależne elektroniczne systemy monitorowania płatności: pierwszy to baza danych w programie [...], drugi to arkusz kalkulacyjny. Monitorowanie terminów płatności polegało m.in. na tym, że potwierdzenie dokonania płatności zostaje zapisane na dysku twardym komputera, w folderze prowadzonym dla danej sprawy, a informacja o dokonanej płatności zostaje zapisana do bazy danych w programie [...] oraz do arkusza kalkulacyjnego, po czym generuje się polecenie płatności na kolejny rok. Niestety w niniejszym przypadku - w wyniku nieznanych przyczyn, potwierdzenie płatności za inny patent zostało zapisane w katalogu sprawy przedmiotowego patentu, co doprowadziło następczo do szeregu dalszych negatywnych konsekwencji: potwierdzenie dokonania zapłaty zostało zapisane zarówno w bazie danych w programie [...], jak i w arkuszu kalkulacyjnym. W związku z tym, zgodnie z danymi wprowadzonymi do dwóch niezależnych systemów komputerowych, wpłata była uznana za dokonaną.

Skarżąca wskazała również, że prowadzone jest kwartalne monitorowanie terminów płatności za sprawy, poprzez weryfikację w rejestrze Urzędu Patentowego RP, czy wpłaty za ochronę zostały prawidłowo zaksięgowane. I tak niniejszą sprawę weryfikowano w marcu i w czerwcu bieżącego roku. Wówczas informacje o wpłacie nie były jeszcze dostępne. Jednak, ponieważ obydwa ww. systemy komputerowe wskazywały przedmiotową opłatę jako dokonaną, nie wzbudziło to podejrzeń, ponieważ zdarza się, że dane w rejestrze Urzędu Patentowego RP są publikowane z opóźnieniem. Na dowód przywołała, że tłumaczenie przedmiotowego patentu zostało opublikowane dopiero [...] sierpnia 2016 r.

Poinformowała, że brak uiszczenia opłaty za [...]. rok ochrony zauważono dopiero dnia [...] września 2016 r., podczas kolejnej kontroli informacji o zaksięgowanych wpłatach, i natychmiast – tego samego dnia, dokonano zarówno wpłaty przedmiotowej opłaty za [...]. rok ochrony, jak również – z ostrożności procesowej, wpłaty opłaty dodatkowej.

Mając na uwadze powyższe skarżąca uznała, że zgodnie z treścią art. 243 ust. 6 p.w.p., należało dokonać analizy opisanej sytuacji pod kątem tego, czy zaistniały w niej "nadzwyczajne okoliczności", a nie czy została ona wywołana "siłą wyższą". Jej zdaniem art. 243 ust. 6 p.w.p. wskazuje bowiem jedynie na konieczność analogicznego stosowania przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej, lecz jako przyczynę uchybienia wskazuje "nadzwyczajne okoliczności". Zauważyła, że pojęcie "siły wyższej" jest pojęciem o znaczeniu odmiennym niż pojęcie "nadzwyczajnych okoliczności", co wynika z samych definicji tych pojęć. I tak siła wyższa obejmuje działania nie tylko nadzwyczajne, lecz również zewnętrzne, nieuchronne i niemożliwe do przewidzenia. Nie wszystkie nadzwyczajne okoliczności muszą być więc spowodowane działaniem siły wyższej.

Zdaniem skarżącej organ ostatecznie dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 243 ust. 6 p.w.p., ponieważ gdyby intencją ustawodawcy było to, aby nie uwzględniać różnic pomiędzy ww. pojęciami, przepis art. 243 ust. 6 p.w.p. mógłby brzmieć przykładowo "Do terminów, do których nie ma zastosowania przepis ust. 1, uchybionych z powodu siły wyższej (sic!), stosuje się odpowiednio przepisy o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej". Tak jednak nie jest. Ustawodawca wyraźnie podał w przepisie tym, że dotyczy on terminów uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności. Urząd Patentowy RP opierając się zatem na błędnej wykładni art. 243 ust. 6 p.w.p. analizował zaistniałą sytuację pod kątem tego, czy owe zdarzenia miały znamiona siły wyższej i stwierdził, że nie miały znamion siły wyższej.

Zdaniem skarżącej, przy stosowaniu art. 243 ust. 6 p.w.p., należy przeanalizować okoliczności sprawy jedynie pod względem tego, czy miały znamiona "nadzwyczajnych okoliczności", a nie "siły wyższej". "Nadzwyczajne okoliczności" są bowiem pojęciem o zakresie szerszym niż "siła wyższa". "Nadzwyczajne okoliczności" obejmują zarówno zdarzenia, które są spowodowane siłą wyższą, jak również i inne zdarzenia, nie spowodowane siłą wyższą, lecz innymi, niemożliwymi do przewidzenia sytuacjami. W jej ocenie w niniejszej sprawie taką nadzwyczajną okolicznością było wskazane we wniosku zdarzenia wynikające z nieprzewidzianego ryzyka błędu w systemie obsługi płatności. Nadto stwierdziła, że zdarzenie to było od niej niezależne i ze swej strony dołożyła należytej staranności, gdyż prowadzone są dwa niezależne elementy: baza danych [...] i arkusz kalkulacyjny oraz weryfikacja potwierdzeń zapłaty (która jest wykonywana kwartalnie i była wykonana dla tej sprawy dwukrotnie, lecz ze względu na publikację patentu po tym terminie, brak informacji o wpłacie, nie był okolicznością, którą należałoby uznać za wymagającą weryfikacji).

Reasumując skarżąca uznała, że organ analizując powyższą sytuację jedynie pod względem tego, czy spełnia znamiona siły wyższej, dokonał błędnej interpretacji art. 243 ust. 6 p.w.p.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonego postanowienia wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), dalej p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi skarżąca uczyniła postanowienie Urzędu Patentowego RP, którym ostatecznie odmówiono jej zawieszenia biegu terminu do uiszczenia opłaty okresowej za [...]. okres ochrony patentu europejskiego. Skarżący zarzuca organowi naruszenie zarówno przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 243 ust. 6 p.w.p., poprzez błędne ustalenie i nie pełne, nie właściwe ocenienie stanu faktycznego sprawy oraz błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej, kiedy ustawa stanowi, że przepisy te powinny być stosowane odpowiednio oraz w konsekwencji błędne uznanie, że klauzula generalna okoliczności nadzwyczajnych jest tożsama znaczeniowo z klauzulą generalną siły wyższej, a przez co nieprawidłowe uznanie, że błąd systemu komputerowego nie stanowił okoliczności nadzwyczajnej, uzasadniającej żądane przez nią zawieszenie terminu do wniesienia opłaty okresowej za ochronę patentu.

W ocenie skarżącej Urząd Patentowy RP błędnie i w sposób nieuprawniony zrównał ze sobą pojęcia "siły wyższej" oraz "okoliczności nadzwyczajnych", a także nieprawidłowo zastosował przepisy o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej "wprost", a nie "odpowiednio", jak stanowi przepis.

Odnosząc się do powyższego, Sąd w pełni podziela stanowisko prezentowane w doktrynie i orzecznictwie, zgodnie z którym "odpowiednie stosowanie przepisów oznacza bądź stosowanie odnośnych przepisów bez żadnych zmian do innego zakresu odniesienia (wprost), bądź stosowanie ich z pewnymi zmianami, bądź też niestosowanie tych przepisów do innego zakresu odniesienia". Zatem gdy ustawodawca przewidział w przepisach "odpowiednie stosowanie" organ rozpatrujący sprawę może zastosować przepisy wprost, z pewnymi modyfikacjami, lub nie zastosować ich w danej sprawie w ogóle. Mając na względzie okoliczności zaistniałe na gruncie niniejszej sprawy wskazać należy, że organ, po dokonaniu należytej analizy stanu faktycznego, słusznie stwierdził, że w sprawie tej nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, a dokonując tej oceny, zastosował przepisy o sile wyższej odpowiednio, zgodnie z wykładnią tego pojęcia wyrażoną m.in. w orzeczeniach Sądu Najwyższego. W niniejszej sprawie, nawet gdyby przyjąć wykładnię pojęcia nadzwyczajnych okoliczności proponowaną przez skarżącą, to okoliczności tej sprawy istotnie nie uzasadniają zawieszenia biegu terminu do wniesienia opłaty za [...]. rok ochrony patentu.

Nie sposób podzielić opinii skarżącej, że przepis art. 243 ust. 6 p.w.p. nakazuje stosować jedynie regulacje dotyczące procedury zawieszenia przedawnienia bez odniesienia do przesłanek siły wyższej. Ustawodawca zawarł bowiem w tym przepisie odesłanie do przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej, zgodnie z którym należy odwołać się do art. 121 pkt 4 k.c., który tę kwestię normuje jednoznacznie. Takie działanie ustawodawcy świadczy o zamiarze uzupełniła pewnego rodzaju "braku" ustawy Prawo własności przemysłowej poprzez wskazanie przepisu, który należy stosować każdorazowo w przypadkach wniosków o zawieszenia biegu terminu do dokonania czynności.

Zdaniem Sądu organ oceniając stan faktyczny niniejszej sprawy wziął pod uwagę wszelkie okoliczności, które dostosował do przesłanek siły wyższej na mocy odesłania zawartego w art. 243 ust. 6 p.w.p. Organ nie oceniał zdarzeń powszechnie uznawanych za siłę wyższą, jak powódź, czy pożar, a jedynie – właściwie, dokonał analizy zdarzenia przedstawionego przez skarżącą, tj. "nieprzewidzialnego ryzyka błędu w systemie obsługi płatności" - błędu systemu komputerowego, pod kątem przesłanek przewidzianych dla siły wyższej, które znajdują zastosowanie na podstawie obowiązujących przepisów.

Zdaniem Sądu, twierdzenia skarżącej dotyczące zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności oraz braku winy w niniejszej sprawie w związku z wystąpieniem ww. nieprzewidzianego ryzyka błędu systemu komputerowego nie zasługują na uwzględnienie. W zaskarżonym postanowieniu organ jednoznacznie zwrócił uwagę, że uchybienia terminu na dokonanie przedmiotowej opłaty można było uniknąć, wspierając ów system np. "czynnikiem ludzkim". Zgodzić się należy z organem, że awarie systemów, czy programów komputerowych nie stanowią zdarzeń o nikłym stopniu prawdopodobieństwa występowania, stad jako takie nie są ze swej istoty zdarzeniami nadzwyczajnymi, niedającymi się przewidzieć. Dokonywanie płatności tak istotnych opłat wyłącznie przy użyciu ww. systemów, czy programów, których awaryjność jest w dzisiejszych czasach powszechna i dlatego należy się z nią liczyć, nie może stanowić okoliczności nadzwyczajnej, której nie dało się przewidzieć. Skarżąca należycie dbając o swoje interesy powinna była przedsięwziąć dodatkowe środki, które pozwoliły by upewnić się, że dokonana płatność nastąpiła prawidłowo i skutecznie. Ze sprawy nie wynika, aby tego rodzaju środki zostały podjęte, co stanowiło bezpośrednią przyczynę uchybienia terminu na uiszczenie opłaty za [...]. rok ochrony patentu.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie została przeprowadzona prawidłowa analiza i ocena jej okoliczności faktycznych i prawnych oraz argumentów podniesionych przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została dokonana w sposób prawidłowy, a w złożonej skardze skarżąca nie wykazała, aby pominięto złożone do akt sprawy w toku postępowania administracyjnego dowody, mające istotne znaczenie dla sprawy, lub też aby dokonano oceny tych dowodów w sposób naruszający zasady logiki lub doświadczenia życiowego.

Reasumując stwierdzić należy, że organ procedując w przedmiocie wniosku skarżącej o zawieszenie biegu przedawnienia nie naruszył prawa i zasadnie rozstrzygnął wydając postanowienie odmowne.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.