Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 784/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie: WSA Jolanta Rosińska, Asesor Ewa Alberciak (spr.), Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zamurowania otworów w ścianie granicznej budynku stodoły oddala skargę. -


UZASADNIENIE

II SA/Łd 784/04

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał K. B., zam. A 19 gm. B., wykonanie istniejącej ściany budynku stodoły, zlokalizowanej przy granicy nieruchomości S. K., jako muru ogniowego, w terminie trzech miesięcy od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji.

Jako podstawę prawną powyższej decyzji organ I instancji wskazał art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000r.) w związku art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000 r. z późn. zm.) oraz art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229).

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że decyzją z dnia [..] nr [...] nakazano K. B. zamurowanie od strony nieruchomości Państwa K. między innymi 13 otworów o wymiarach 12 x 7 cm w budynku stodoły. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując odwołanie K. B. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ I instancji wskazał, iż rozpatrując ponownie sprawę ustalił na podstawie akt sprawy nadesłanych przez Archiwum Państwowe m. W. Oddział w Ł., w tym decyzji o pozwoleniu na budowę, że budowa powinna być wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia i z zastrzeżeniem następujących warunków: budynek nr 5 rozebrać (stodoła drewniana), budynek użytkować zgodnie z poprawką naniesioną kolorem czerwonym. Na planie realizacyjnym, stanowiącym załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę, budynek stodoły został zaprojektowany przy granicy nieruchomości K. K. z murem ogniowym - czyli ścianą pełną bez otworów.

Ponadto organ I instancji wskazał, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 6 maja 2004 r. ustalono, iż pozwolenie na budowę budynku stodoły wydane zostało w dniu [...] nr [...] przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Ł. Jest to obiekt murowany, kryty dachówką eternitową, wymiary jego są zgodne z projektem. W elewacji stodoły od strony nieruchomości S. K. wykonanych jest 13 otworów o wym. 12 x 7 cm, połać dachowa wysunięta poza mur około 10-15 cm. Budynek oznaczony nr 5 (stodoła drewniana) został rozebrany. S. K. po zapoznaniu się z protokołem oględzin w piśmie z dnia 31 maja 2004r. wnosił o zamurowanie wszystkich skierowanych na jego działkę otworów.

Organ I instancji stwierdził, iż obiekt został wykonany niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę (przepisami), a więc stosownie do art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nakazał K. B. wykonanie przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami i pozwoleniem na budowę.

Od powyższej decyzji odwołał się K. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, uzasadniając, iż budynek stodoły wybudowany został na podstawie pozwolenia na budowę i w uzgodnieniu z sąsiadami, zaś sporne otwory pełnią funkcję wentylacyjną.

Decyzją z dnia [..] Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił powyższą decyzję w całości i nakazał K. B. w trybie art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. zamurowanie 13 otworów o wymiarach 12 x 7cm, zlokalizowanych w ścianie granicznej budynku stodoły, zlokalizowanej na nieruchomości położonej w miejscowości A nr 19 gm. B. w terminie do 31 listopada 2004 r.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazał art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98 z 2000 r. poz. 1071), w związku z art. 51 ust.1 pkt 2 i 51 ust.7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r- Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207 z 2003 r. poz.2016).

W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 103 ust.1 Prawa budowlanego z 1994 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust.2. który stanowi, iż przepisów art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Wówczas do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zdaniem organu II instancji możliwość zastosowania przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r., w tym normy prawnej wyrażonej w art. 40 tegoż prawa ma miejsce w sytuacji, gdy mamy do czynienia z samowolą budowlaną popełnioną przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r., czyli z budową prowadzoną bez ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Niedopuszczalnym jest zatem orzekanie w oparciu o przepisy ustawy Prawa budowlanego z 1974 r. w stosunku do budynków, które zostały wybudowane z odstępstwami od ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r.), gdyż wówczas sytuacja taka nie stanowi samowoli budowlanej podlegającej regulacji art. 37 lub 40 Prawa budowlanego z 1974 r.

Zdaniem organu odwoławczego zastosowanie w sprawie będą miały wyłącznie przepisy obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r., w tym art. 51.

Organ stwierdził, że skoro stan prawny sprawy nie budzi wątpliwości, zaś postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przed organem I instancji nie wymaga uzupełnienia, zasadnym stało się uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i nałożenie na K. B. w trybie art. 51 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. obowiązku zamurowania 13 otworów zlokalizowanych w ścianie granicznej budynku stodoły, zlokalizowanej na nieruchomości położonej w miejscowości A nr 19 gm. B. w terminie do 31 listopada 2004 r.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów stawianych w odwołaniu stwierdził, iż zarówno przepisy wykonawcze obowiązujące w dacie budowy budynku, jak i obecnie obowiązujące Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza usytuowanie budynku w granicy jedynie ścianą zewnętrzną bez otworów, a zatem niedopuszczalne jest pozostawienie spornych otworów w ścianie granicznej, gdyż narusza to wprost przepisy techniczno-budowlane i przepisy prawa materialnego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł, iż budynek stodoły został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 20 listopada 1972 r. oraz uzgodnień między sąsiadami, co do których ówczesny organ Nadzoru Budowlanego w Ł. nie wnosił zastrzeżeń. Skarżący podał, że poprzedni sąsiad udzielił zgody na wykonanie otworów wentylacyjnych oraz dołączył oświadczenia dwóch sąsiadów z dnia 8 września 2004 r. potwierdzające powyższe.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wnosił o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 29 listopada 2004 r. S. K. oświadczył, że jego matka była osobą piśmienną i nie składa żadnych oświadczeń, ani nie podpisywała zgody na zrobienie otworów wentylacyjnych w ścianie stodoły. Fakt wyrażenia zgody nie miał miejsca i nie znajduje się w aktach budowy. Podniósł, iż wykorzystywanie faktu, że jego matka nie żyje i zbieranie przez K. B. fałszywych oświadczeń świadczy o jego nieuczciwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. l cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § l sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Stosownie do treści art. 145 § l wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

l/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy jest władny uchylić zaskarżoną decyzję albo w całości, albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy.

Będzie to miało miejsce wówczas, gdy rozstrzygnięcie organu I instancji w ocenie organu odwoławczego jest nieprawidłowe z uwagi na niezgodność z przepisami prawa lub z punktu widzenia celowości. Niezgodność z przepisami prawa to niezgodność z przepisami prawa materialnego lub przepisami prawa procesowego przez ich rażące naruszenie lub ich wadliwą wykładnię (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 596).

Organ odwoławczy orzeka w sposób apelacyjny (merytoryczny). Rozstrzygając sprawę merytorycznie obowiązany jest stosować przepisy aktualnie obowiązujące. Musi uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2002 r. II SA 738/01 ).

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiła ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji, normująca działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach (art. 1).

Stosownie do art. 50 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49 b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (art. 51 ust. 7 cyt. ustawy Prawo budowlane).

W niniejszej sprawie budynek stodoły zrealizowany został na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] Nr [...]

W treści tej decyzji wskazano, że budowa powinna być wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mieniu przy spełnieniu następujących warunków: rozebraniu budynku nr 5 (stodoła drewniana) oraz usytuowaniu budynku zgodnie z poprawką naniesiona kolorem czerwonym. Jak wynika z planu realizacyjnego, zatwierdzonego przez Architekta Powiatowego, budynek stodoły usytuowany został przy granicy działki K. K., zwrócony do granicy ścianą bez otworów, oznaczoną na planie kolorem czerwonym, jako mur ogniowy.

W niniejszej sprawie inwestorowi nie można więc czynić zarzutu dopuszczenia się samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, bowiem legitymuje się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę wydaną na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 7, poz. 460).W świetle wskazanych wyżej okoliczności organ odwoławczy zasadnie przyjął, że nie może mieć zastosowania przepis przejściowy art.103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Należało zatem przyjąć, że zrealizowanie przez inwestora obiektu budowlanego w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę wypełnia dyspozycję przepisów art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, których zastosowanie ma na celu wymuszenie na inwestorze doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r. IV SA 952/99).

Przepis ust. 7 art. 51 umożliwia odpowiednie zastosowanie regulacji zawartych w ust. 1-3 do robót objętych dyspozycją art. 50 ust. 1, ale już wykonanych. Odpowiednie stosowanie tych przepisów oznacza stosowanie ich w zakresie uwzględniającym odmienność stanu faktycznego wynikającego z zakończenia robót budowlanych, nie zaś ich wykonywania. W stosunku do robót już wykonanych zbędne jest wydawanie postanowienia o wstrzymaniu ich wykonania [...] (por. J. Siegień , Prawo budowlane, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2000, s. 259).

Niewątpliwie budynek stodoły został zrealizowany w sposób odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, bowiem w jego ścianie zewnętrznej, usytuowanej w granicy z sąsiednią działką, wykonano otwory wentylacyjne w ilości 13 sztuk. Fakt ten wynika z ustaleń dokonanych przez organ w trakcie wizji lokalnych.

Jak twierdzi S.K. część otworów została wykonana w trakcie budowy, a pozostałą część otworów wybito pod nieobecność jego matki pod koniec lat 80 –tych.

Sam skarżący nie kwestionuje wykonania otworów wentylacyjnych w ścianie granicznej budynku stodoły w odstępstwie od pozwolenia na budowę, twierdzi tylko, iż powstały one w uzgodnieniu z sąsiadami. Skarżący nie powołuje się jednak na żaden dokument potwierdzający, że nieżyjąca matka S. K. wyrażała zgodę na wykonanie spornych otworów. Natomiast nazwiska dwóch świadków potwierdzających powyższe podał dopiero w skardze, dołączając ich oświadczenia opatrzone datą 8 września 2004 r., a więc po zakończeniu postępowania przed organami administracyjnymi. W toku postępowania administracyjnego nie zgłaszał formalnego wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków. Skoro skarżący tego nie uczynił, to nie można postawić organom administracji zarzutu naruszenia art. 78 i 77 k.p.a.

W niniejszej sprawie inwestor odstąpił od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, obowiązkiem organów administracji było więc nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z warunkami w niej określonymi, poprzez zamurowanie samowolnie wykonanych otworów wentylacyjnych.

W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.