Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 232/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 3, 8 i  ust. 2,  art. 14 ust. 1 i  ust. 2  pkt 1,  art. 19, art. 28.
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia NSA Anna Wiciak, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2008r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 19 i art. 28 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpatrzeniu odwołania pana J. Z. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości położonej w P., powiat bielski, województwo śląskie, oznaczonej jako działka nr [...] w kwocie [...]zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że aktem notarialnym z dnia [...] Rep. [...] Nr [...] wspólnicy Spółki A spółka cywilna, w tym pan J. Z., sprzedali posiadaną na zasadzie współwłasności łącznej nieruchomość położoną w P., o pow. [...]a [...]m2, zabudowaną budynkiem rekreacyjno-wypoczynkowym za cenę [...]zł. Po sprzedaży nie zostało złożone oświadczenie o przeznaczeniu uzyskanego przychodu na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dalej ustawa podatkowa, jak również nie złożono deklaracji PIT-23. W wykonaniu wezwania organu podatkowego pan J. Z. wyjaśnił, że przychód ze sprzedaży nie został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe podatnika. W kolejnym piśmie podkreślił, że sprzedaż nieruchomości nastąpiła z majątku spółki, a nie z jego majątku prywatnego, zaś sprzedaż przedmiotowej nieruchomości oraz innych nieruchomości została ujęta w deklaracjach spółki A. Zdaniem strony transakcja ta nie była objęta przepisami o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. Decyzją z dnia [...] organ podatkowy pierwszej instancji określił podatnikowi wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości w kwocie [...]zł. W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną zlecając zbadanie czy działalność gospodarcza prowadzona przez podatnika w ramach spółki cywilnej, przekształconej następnie w spółkę jawną A, obejmowała obrót nieruchomościami. Organ pierwszej instancji ponownie przeprowadził postępowanie podatkowe i uzupełnił materiał dowodowy, a następnie wydał decyzję z dnia

[...] określającą panu J. Z. przedmiotowe zobowiązanie podatkowe w tej samej co poprzednio wysokości. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia podatnik wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że nie ciąży na nim określone w niej zobowiązanie oraz zarzucając naruszenie: art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy podatkowej poprzez przyjęcie, że o tym czy sprzedaż nieruchomości następuje w wykonaniu działalności gospodarczej decyduje nie data sprzedaży nieruchomości lecz data jej zakupu, art. 8 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, stosownie do którego ustawa ta ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia 1 stycznia 2003 r. poprzez przyjęcie, że przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości wykorzystywanej na cele działalności gospodarczej po dniu 1 stycznia 2003 r. winny być traktowane w sytuacji, gdy umowa sprzedaży została zawarta w 2002 r., jako przychody osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, nawet gdyby w rzeczywistości zapłata nie została otrzymana, art. 11 ustawy podatkowej, stosownie do którego przychodem są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze, poprzez przyjęcie, że w przypadku sprzedaży nieruchomości przychód występuje nawet wówczas, gdy podatnik nie otrzyma pieniędzy ani wartości pieniężnych z tytułu sprzedaży nieruchomości oraz błąd co do ustaleń dotyczących ceny sprzedaży.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji przytoczył treść art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a, art. 28, art. 19 ust. 1 i art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a oraz art. 8 i 14 ust. 2 pkt 1 ustawy podatkowej w brzmieniu z 2002 r. a następnie stwierdził, że z tego ostatniego przepisu wynika, iż "sprzedaż nieruchomości nawet jeśli stanowiła ona składnik majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej i była zaewidencjonowana u podatnika jako środki trwałe, stanowi odrębne źródło przychodów" opodatkowane w formie 10 % ryczałtu. Wskazał, że stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Zdaniem organu odwoławczego należy mieć na uwadze, że wspólnicy Spółki A zakupili przedmiotową nieruchomość w dniu 12 maja 1998 r. w celu wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej. Nieruchomość od momentu zakupu do maja 2000 r. była wprowadzona do ewidencji środków trwałych Spółki i amortyzowana, a następnie wycofana z tej ewidencji i przeznaczona do dalszej sprzedaży. Nieruchomość była wynajmowana i wykorzystywana m.in. na cele szkoleniowe pracowników Spółki. W dniu jej zakupu obrót nieruchomościami nie stanowił przedmiotu działalności gospodarczej Spółki. Nastąpiło to dopiero w 2000 r. Mimo wycofania nieruchomości z ewidencji środków trwałych i przeznaczenia jej do dalszej odsprzedaży nadal – w okresie od 18 stycznia 2000 r. do 24 stycznia 2002 r. wskazywano ją jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Fakty te potwierdzają, że zbywana nieruchomość położona w P. była środkiem trwałym Spółki A i była wykorzystywana w prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, nie stanowiła natomiast towaru handlowego. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że jej zbycie nie nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami.

Organ drugiej instancji zauważył, że skoro przychodem ze sprzedaży nieruchomości jest wartość nieruchomości wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży, to bez znaczenia dla celów podatkowych jest okoliczność, czy cena ta została zapłacona, gdyż obowiązek podatkowy powstaje w dacie zawarcia umowy. Stwierdził, że przedmiotowy przychód uzyskany został w dniu 31 stycznia 2002 r. co wyklucza stosowanie przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2003 r. Wyjaśnił, że nieruchomość została sprzedana za cenę [...]zł, w tym grunt za cenę [...]zł, a w akcie notarialnym nie uwzględniono sprzedaży rzeczy ruchomych. Wskazał, że w aktach sprawy znajdują się wystawione przez Spółkę faktury sprzedaży budynku rekreacyjno-wpoczynkowego na kwotę [...]zł oraz studni głębinowej wraz z kotłem c.o., zbiornikiem hydroforni i wyposażeniem na kwotę [...]zł obie z dnia [...].

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący pan J. Z. zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń organu administracji państwowej z treścią zebranego materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że sprzedaż nieruchomości nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że nieruchomość w dacie sprzedaży nie była środkiem trwałym spółki cywilnej, a zatem była towarem handlowym, nie była również miejscem prowadzenia działalności gospodarczej Spółki. Nieruchomość sprzedano w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (obrót nieruchomościami). Dlatego też przychód był przychodem z tytułu działalności gospodarczej i w ten sposób został opodatkowany.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 21 kwietnia 2008 r. skarżący podniósł, że spółka cywilna A została przekształcona w spółkę jawną poprzez wniesienie całego przedsiębiorstwa spółki cywilnej do spółki jawnej. Nastąpiło to dnia 28 grudnia

2001 r., a więc z tą datą spółka jawna stała się właścicielem m.in. przedmiotowej nieruchomości. Tak więc stroną postępowania i badania dokumentów winna być spółka jawna. Od dnia wniesienia spółki cywilnej do spółki jawnej spółka cywilna zaprzestała działalności zaś przychód ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości był przychodem spółki jawnej. Spółka ta w zakresie swojej działalności miała obrót nieruchomościami. Nieruchomość w P. była przeznaczona do sprzedaży jako towar handlowy. Skarżący wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 1997 r. sygn. akt SA/Ka 3091/95, w którym Sąd stwierdził, że "art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w swoim gramatycznym brzmieniu wcale nie wskazuje na to, iż wyłącza on spod swojego działania jedynie osoby fizyczne trudniące się obrotem nieruchomościami". Nieruchomość została zakupiona na cele działalności gospodarczej i sprzedana w wykonaniu tej działalności. Zdaniem skarżącego art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy podatkowej dotyczy tych nieruchomości, które były wprawdzie związane z wykonywaną działalnością gospodarczą, ale których sprzedaż nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej, gdyż nieruchomość nie została zakupiona na ten cel.

Odpowiadając na pismo podatnika Dyrektor Izby Skarbowej w K. w piśmie z dnia [...] wyjaśnił, że organ podatkowy nie twierdził, iż nieruchomość była wykorzystywana w działalności jedynie przez spółkę cywilną A oraz, że organ ewidencyjny nie został poinformowany o zmianach dotyczących wykorzystywania tej nieruchomości w działalności gospodarczej przez spółkę A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że przedmiotem sporu stron była kwestia kwalifikacji podatkowej przychodu osiągniętego w 2002 r. ze sprzedaży nieruchomości pozostającej we współwłasności łącznej wspólników spółki cywilnej (jawnej) w sytuacji, gdy nieruchomość ta została nabyta przez wspólników w celu wykorzystywania w działalności gospodarczej, a następnie przeznaczona przez nich do sprzedaży i przy ustaleniu, że w momencie nabycia nieruchomości Spółka nie zajmowała się obrotem nieruchomościami natomiast w chwili zbycia obrót taki stanowił przedmiot jej działalności.

Poza sporem było, że w maju 2000 r. przedmiotowa nieruchomość została wycofana z ewidencji środków trwałych Spółki cywilnej i co organ podatkowy nie kwestionował przeznaczona do dalszej odsprzedaży, oraz że w tym też roku przedmiot działalności gospodarczej Spółki rozszerzono o obrót nieruchomościami. Niesporne było także, iż w dniu zbycia nieruchomości tj. 31 stycznia 2002 r. nieruchomość nie była wskazywana jako miejsce wykonywania działalności spółki, oraz to że w 2001 r. dotychczasowa Spółka cywilna przekształcona została w spółkę jawną. Organy podatkowe nie twierdziły by obrót nieruchomościami, niezależnie od wpisu w stosownej ewidencji czy rejestrze, nie był od 2000 r. przedmiotem działalności spółki cywilnej czy jawnej.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy podatkowej w brzmieniu z 2002 r. źródłami przychodów są odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2 nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej. W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 tej ustawy przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia praw majątkowych innych niż wymienione w ust. 1 pkt 8 lit. b) i c) lub rzeczy ruchomych będących składnikami majątku związanymi z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1. Przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy podatkowej stanowił zaś (w 2002 r.), że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej (...) nie będących nieruchomościami lub prawami, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8. Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że ustawodawca rozróżnił przychód ze sprzedaży stanowiącej realizację działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej od przychodów ze sprzedaży składników majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej (art. 14 ust. 2 pkt 1 tej ustawy). Jeżeli więc sprzedaż nieruchomości następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, to wówczas przychód z tytułu tej sprzedaży jest opodatkowany jako przychód z działalności gospodarczej, natomiast jeżeli sprzedaż nieruchomości nie następuje w ramach wykonywania tej działalności, to może być opodatkowana zryczałtowanym podatkiem dochodowym jako źródło przychodu inne niż z działalności gospodarczej. Sprzedaż w ramach wykonywania działalności to czynność prawna stanowiąca realizację przedmiotu działalności gospodarczej. Jeżeli natomiast czynność taka nie sanowi realizacji przedmiotu działalności gospodarczej przedsiębiorcy, to nie następuje w ramach wykonywania tej działalności.

Z uwagi na treść art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., który w 2002 r. nie uległ zmianie, aktualność zachowuje pogląd, że sprzedaż nieruchomości należącej do składników majątku spółki i wykorzystywanej przez spółkę w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest uznawana za przychód z działalności gospodarczej (tak wyrok NSA z dnia

26 kwietnia 2006 r. sygn. akt II FSK 612/05). Podobnie jak stanowisko, że przychód ze sprzedaży nieruchomości będącej składnikiem majątku wykorzystywanym w działalności gospodarczej podatnika w stanie prawnym obowiązującym w 2001 r. nie był przychodem z działalności gospodarczej (tak wyrok NSA z dnia 14 listopada

2006 r. sygn. akt II FSK 1342/05).

Jeżeli jednak prowadzona w 2002 r. przez podatnika, w formie spółki cywilnej lub jawnej, działalność gospodarcza polegała na obrocie nieruchomościami zarówno w warstwie formalnej (odpowiedni wpis w ewidencji lub rejestrze) jak i faktycznej (sprzedaż nieruchomości w celu osiągnięcia zysku, prowadzona w sposób ciągły i zorganizowany), to przychody z niej należało kwalifikować jako pochodzące ze źródła opisanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej.

O tym co jest przedmiotem działalności gospodarczej, jaki jest jej zakres, rodzaj, czy charakter, cele i zamierzenia, decyduje podatnik (przedsiębiorca), a nie organ podatkowy. Podatnik wykonujący określoną działalność gospodarczą, podejmując odpowiednie czynności, może ją zmieniać, rozszerzać lub ograniczać w ramach przyznanej mu swobody prowadzenia takiej działalności i w granicach obowiązujących regulacji prawnych.

W przypadku, gdy podatnik – będący przedsiębiorcą, nabywa nieruchomość w celu jej wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej niepolegającej na obrocie nieruchomościami, a następnie, wskutek zmiany planów i poszerzenia działalności o taki obrót, przeznacza ją na sprzedaż, to przychód z odpłatnego jej zbycia następuje w wykonaniu takiej działalności, o ile stanowi jej realizację. Okoliczność, iż dana nieruchomość w chwili jej nabycia nie była przedmiotem wykonywanej działalności gospodarczej (towarem) i była wykorzystywana w innych rodzajach działalności gospodarczej nie oznacza, że w sytuacji, gdy podatnik formalnie i faktycznie objął swoją działalnością obrót nieruchomościami i przeznaczył nabyte wcześniej nieruchomości na sprzedaż (w ramach tego obrotu), jej zbycie nie może nastąpić w wykonaniu tego rodzaju działalności. Innymi słowy fakt nabycia nieruchomości w innym celu niż jej późniejsze zbycie i jej wykorzystywanie w prowadzonej działalności innej niż skup i sprzedaż nieruchomości nie powoduje niemożności przeznaczenia jej na sprzedaż w wykonaniu takiej działalności w przypadku, gdy w momencie jej odpłatnego zbycia podatnik prowadził działalność polegającą na obrocie nieruchomościami.

O tym czy sprzedaż nieruchomości następuje w wykonaniu działalności gospodarczej, nie rozstrzyga moment nabycia, lecz chwila jej zbycia. Jeżeli zbycie nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami to okoliczność, że nieruchomość została nabyta do wykorzystania i była wykorzystywana przed przeznaczeniem jej do sprzedaży, w innych rodzajach działalności zarobkowej nie miała istotnego znaczenia. Obowiązująca w 2002 roku ustawa podatkowa – w przypadku wykonywania działalności gospodarczej – wiązała skutki prawnopodatkowe ze zbyciem, a nie z nabyciem nieruchomości, zaś do odpłatnego zbycia, które nastąpiło w wykonaniu takiej działalności, nie miały zastosowania przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a czy art. 14 ust. 2 pkt 1 tej ustawy lecz jej art. 10 ust. 1 pkt 3 i art. 14 ust. 1.

Przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy podatkowej wyłączał z kategorii przychodów z działalności gospodarczej przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, a więc przychody ze zbycia takich nieruchomości, które nie nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej. Odpłatne zbycie nieruchomości, do którego doszło w wykonaniu takiej działalności, kwalifikowało osiągnięty przychód do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej.

Ustalenie, że w dniu zakupu przedmiotowej nieruchomości obrót nieruchomościami nie stanowił przedmiotu działalności gospodarczej Spółki, której wspólnikiem był podatnik, oraz stwierdzenie, że do dnia 24 stycznia 2002 r. w zaświadczeniach o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nieruchomość ta była wskazywana jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej nie przesądzało o tym, że zbywana nieruchomość nie stanowiła towaru handlowego, skoro przed momentem jej zbycia tj. 31 stycznia 2002 r. została przeznaczona do dalszej odsprzedaży, a w chwili dokonania transakcji Spółka jawna zajmowała się obrotem nieruchomościami.

Okoliczność, iż przedmiotowa nieruchomość w 2000 r. została wycofana z ewidencji środków trwałych może świadczyć o woli jej przeznaczenia do sprzedaży w szczególności wówczas, gdy w tym samym roku poszerzono zakres działalności Spółki o obrót nieruchomościami.

Skoro organy podatkowe nie kwestionowały faktu wykonywania przez Spółkę w 2002 r. działalności w postaci handlu nieruchomościami to przedmiotowa sprzedaż nie mogła być traktowana inaczej niż odpłatne zbywanie innych, zakupionych przez Spółkę nieruchomości. Pierwotny cel nabycia nieruchomości nie zmienia faktu, iż została ona zbyta w wykonaniu, prowadzonej w chwili zbycia, działalności gospodarczej. Sprzedając tę nieruchomość Spółka realizowała przedmiot – istniejącej w 2002 r. – działalności gospodarczej, a w momencie sprzedaży nieruchomość nie była składnikiem majątku firmy, służącym do prowadzenia innej działalności gospodarczej lecz przedmiotem przeznaczonym do sprzedaży w zakresie prowadzonej działalności.

Na marginesie należy zauważyć, że uchylając wcześniejszą decyzję pierwszoinstancyjną organ odwoławczy nakazał zbadanie czy działalność gospodarcza prowadzona przez podatnika w ramach spółki cywilnej, przekształconej w spółkę jawną A obejmowała obrót nieruchomościami. Wskazał, że kwestia ta jest kluczowa dla prawidłowego zakwalifikowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że w chwili nabycia nieruchomości spółka nie prowadziła działalności we wskazanym zakresie oraz, że w chwili jej zbycia działalność taka była już zarejestrowana. Organ pierwszej instancji nie badał czy w okresie po rozszerzeniu działalności o handel nieruchomościami, poza transakcjami z dnia 31 stycznia 2002 r. Spółka faktycznie wykonywała ten rodzaj działalności. Okoliczność ta nie została przez organ odwoławczy wyjaśniona. Podobnie jak nie została oceniona i zakwalifikowana – dokonana przez spółkę – sprzedaż innych nieruchomości wymienionych w wezwaniu z dnia 7 lutego 2007 r. (k. 3 akt administracyjnych). Organ odwoławczy nie odniósł się również do sposobu wykorzystywania nieruchomości w chwili jej zbycia, ani do faktu, że nieruchomość stanowiła własność 9 wspólników spółki cywilnej (odpis k.w. k. 38 akt), zaś jej zbycia dokonało tylko 7 z nich (akt notarialny z dnia [...]). Należy także zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się kserokopie protokołów przesłuchania dwóch osób (wspólników Spółki) jako stron postępowania w czynnościach sprawdzających Spółki A dotyczących sprzedaży nieruchomości. Organ odwoławczy nie wyjaśnił czy czynności te spowodowały wszczęcie odpowiednich postępowań podatkowych w sprawie podatku dochodowego wspólników spółki za rok 2002 r., a jeżeli tak to czy ich przedmiotem była przedmiotowa sprzedaż. Wymienione braki stanowiły naruszenie przepisów art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy uzupełni materiał dowodowy we wskazanym wyżej zakresie m.in. żądając akt sprawdzających i podatkowych za 2002 r. wspólników spółki, wyjaśni kto figurował w księdze wieczystej przedmiotowej nieruchomości w momencie jej zbycia w 2002 r. jako właściciel, czy wcześniej doszło do zbycia udziałów we własności tej nieruchomości i na czyją rzecz. Oceni również fakt, iż w momencie przekazania nieruchomości do spółki jawnej była ona przeznaczona do sprzedaży i nie została ujęta jako środek trwały tej spółki. Wydając stosowne rozstrzygnięcie organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną dokonaną w niniejszym wyroku w zakresie wykładni powołanych w nim przepisów.

Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8 oraz 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy podatkowej oraz prawa procesowego art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania wobec braku wymaganego wniosku, o którym mowa w art. 210 tej ustawy.