Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 352/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138 § 2, art. 61 § 4, art. 49
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 1,3, art. 54 pkt 1 i 2, art. 55
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...], którą uchylono decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...], znak: [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W podstawie prawnej organ powołał art. 17 pkt 1, art. 28, art. 49, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 2, art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 1 i ust. 2, art. 54 pkt 1 i 2, art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. - zwana dalej "u.p.z.p.").

Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem

z dnia 2 września 2013 r., uzupełnionym w dniu 18 września 2013 r. A. Sp. z o.o. wystąpiła do Burmistrza [...] z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, w związku z legalizacją samowoli budowlanej – przedsięwzięcia już zrealizowanego obejmującego: budowę stacji bazowej nr [...] wraz z zasilaniem energetycznym na dachu budynku przy ul. [...], na działce nr 1054 w miejscowości U.

Burmistrz [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] ustalił dla A. Sp. z o.o. lokalizację opisanej powyżej inwestycji celu publicznego.

W uzasadnieniu organ wskazał na uznanie interesu strony jako słusznego

a tym samym uznanie Liceum Ogólnokształcącego oraz T. R. za stronę postępowania. Ponadto wskazał na postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o dopuszczeniu Stowarzyszenia [...] do udziału w prowadzonym postępowaniu. W dalszej części podał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie ma obowiązku jego sporządzenia. Wniosek inwestora określa granice oraz inwestycję. Przeprowadzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu. Wokół działki wyznaczono obszar analizowany i przeprowadzono analizę funkcji i cech zabudowy, celem ustalenia warunków dla zabudowy. Wyniki tej analizy zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji. Organ stwierdził, że będące przedmiotem decyzji zamierzenie inwestycyjne jest inwestycją celu publicznego. Charakter inwestycji nie wymaga dostępu do drogi publicznej. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (działka objęta użytkiem B). Na tym terenie nie przewiduje się zadań samorządowych, rządowych i inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponad lokalnym. Wskazano, że decyzja wywołuje skutki o jakich mowa w art. 36 u.p.z.p. Stwierdzono, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Teren inwestycji leży w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Inwestycja nie wpływa niekorzystnie na stan środowiska. Wskazano ponadto, że na podstawie art. 10 k.p.a. przed wydaniem decyzji zapewniono stronom możliwość zapoznania się z zebranymi w sprawie dowodami materiałami. Strony nie wniosły uwag i zastrzeżeń. Zwrócono uwagę, że projekt decyzji został opracowany przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami, wpisaną na listę Okręgowej Izby Architektów i został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska [...] z Marszałkiem Województwa oraz z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad.

Odrębne (lecz o tożsamej treści) odwołania od powyższej decyzji złożyli T. R. oraz Stowarzyszenie [...], wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie:

1) art. 54 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewskazanie typów wszystkich anten, ich konkretnej mocy i azymutów w sytuacji, gdy stanowią one najważniejszy element decyzji lokalizacyjnej;

2) art. 7, art. 8, art. 107 § 1 i § 3 w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu

o oddziaływaniu na środowisko, poprzez niewykazanie, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

3) art. 7, art. 8, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, że dołączona do wniosku mapa zawiera obszar oddziaływania inwestycji

w sytuacji, w której przedłożona dokumentacja nie zawiera obrazu występowania pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych z uwzględnieniem superpozycji (kumulacji pola elektromagnetycznego) do której dochodzi pomiędzy antenami sektorowymi na poszczególnych azymutach. Nadto brak jest określenia metody obliczeniowej oraz uwzględnienia zjawiska odbić. Mapa i dołączona dokumentacja nie określa ilości i mocy anten radioliniowych, które mogą wejść

w superpozycję;

4) art. 6, art. 8 w zw. z art. 2, art. 7, art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieprzywołanie podstawy prawnej (brak konkretnych jednostek prawnych rozporządzenia z dnia 9.11.2010 r.);

5) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie wysokości na jakiej wystąpi pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych oraz czy wysokość na której znajdują się osie głównych wiązek promieniowania można uznać za miejsce dostępne dla ludności .

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości, a sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało na uregulowania zawarte w art. 4 ust. 1

i ust. 2 oraz w art. 2 pkt 5 ustawy w związki z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) i podało, że przedmiotową inwestycję polegającą na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej uznać należy za inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Do budowy stacji bazowej telefonii komórkowej zastosowanie zatem znajdują przepisy art. 55-58 ustawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania Kolegium uznało, że naruszają wymogi prawa procesowego

i materialnego.

W pierwszej kolejności Kolegium wskazało na nieprawidłowe ustalenie przez organ I instancji kręgu stron postępowania. Wyjaśniło, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ustawa w art. 53 ust. 1 wskazuje, że strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, zaś inwestora oraz właścicieli

i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W tym postępowaniu znajduje zastosowanie art. 49 k.p.a. Z powyższego wynika zatem, że tylko inwestora i właścicieli działek objętych wnioskiem zawiadamia się na piśmie, a pozostałe strony w drodze obwieszczeń i w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Niedopuszczalne jest zatem, co miało miejsce w toku postępowania przed organem I instancji, różnicowanie stron postępowania (niebędących inwestorem czy właścicielem działki objętej inwestycją) w zakresie informowania ich o przebiegu postępowania i zawiadamiania o wydanych postanowieniach czy decyzjach. Kolegium wytknęło, że organ I instancji dokonał takiego różnicowania stron bowiem T. R., Liceum Ogólnokształcące oraz Stowarzyszenie [...] zawiadamiano o przebiegu postępowania na piśmie, doręczano decyzję, natomiast pozostałe strony (bliżej nieokreślone) zawiadamiano w sposób określony art. 53 ust. 1 ustawy. Nadto krąg podmiotów, będących stronami w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego ustala się na postawie art. 28 k.p.a. Będą to podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, które będą narażone na jego oddziaływanie (a zatem będą to także nieruchomości nieposiadające wspólnej granicy, lecz pozostające w zasięgu oddziaływania). Dopuszczenie przez ustawodawcę zawiadamiania stron w drodze obwieszczeń, nie zwalnia jednak organu prowadzącego postępowania z obowiązku jednoznacznego ustalenia tych stron i zamieszczenia w aktach pełnego wykazu stron. Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji nie ustalił w sposób prawidłowy stron postępowania. Zawiadomienie o jego wszczęciu odsyła do wykazu stron, w którym to wskazano jedynie współwłaścicieli budynku na którym posadowiono stację bazową. Natomiast w zawiadomieniu z dnia 13.11.2013 r. jako strony postępowania wskazano już współwłaścicieli budynku oraz T. R. i LO.

Kolegium zwróciło także uwagę na nieprawidłowe, tj. niejednoznaczne

i niejasne określenie w obwieszczeniu terminu do wniesienia odwołania – "czternaście dni od daty upływu terminu wywieszenia obwieszczenia", co rodzi uzasadnione wątpliwości jak należy ustalać datę "zastępczego" doręczenia decyzji

w przypadku wniesienia odwołania przez inną stronę niż ta, której decyzję doręczono na piśmie.

Ponadto jako nieznajdujące uzasadnienia Kolegium oceniło dokonanie przez organ I instancji analizy w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w wyznaczonym obszarze analizowanym na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.

z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie upoważnienie ustawowego i dotyczy decyzji o warunkach zabudowy a nie decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W toku tego ostatniego postępowania organ dokonuje analizy o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 ustawy.

SKO zwróciło także uwagę, że art. 54 ustawy wymienia obligatoryjne składniki decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, która to decyzja na mocy art. 55 ustawy, wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzja ustalająca lokalizację inwestycji w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej, by stanowić decyzję lokalizacyjną odpowiadającą wymogom z art. 54 ustawy, powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w tym typu anten z jakich składać się ma planowana wieża telekomunikacyjna, ich mocy i ilości. Organ zobowiązany jest do wskazania określonych warunków (m.in. w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi), a warunki te nie mogą być opisane ogólnikowo. Wydana w przedmiotowej sprawie decyzja takich warunków nie zawiera. Rodzaj inwestycji został określony jedynie przez wskazanie, że inwestycję stanowi budowa stacji bazowej [...] wraz z zasilaniem energetycznym. Nie zostały natomiast określone parametry planowanej inwestycji. Zauważono również brak w aktach dowodu potwierdzającego przesłanie projektu decyzji Marszałkowi Województwa [...] do uzgodnienia. Tymczasem w decyzji powołano się na takie uzgodnienie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie złożyła A. Sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego

w sprawie, tj. pominięcie, że uchylona decyzji organu I instancji dotyczy inwestycji już zrealizowanej, której dokładny opis i części składowe wynikają z uprzednio dokonanego przez inwestora zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych

i wydanego w odniesieniu do tej inwestycji postanowienia w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego;

- art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności brak precyzyjnego wskazania przepisów prawa, które stanowiły jego podstawę;

- art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez brak działania przez SKO w granicach i na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie strony do organów władzy.

Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- 53 ust. 1 ustawy w zw. z art. 49 k.p.a. poprzez jego błędna interpretację i uznanie, że w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wyłącznie inwestora i właściciela (użytkownika nieruchomości) na których będzie lokalizowana inwestycja, należy zawiadamiać na piśmie o wszczęciu postępowania a pisemne doręczenie innym stronom postępowania jest niedopuszczalne;

- art. 28 w zw. z art. 49 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że

w przypadku dopuszczalnego prawnie zawiadomienia stron w drodze obwieszczenia, konieczne jest samodzielne ustalanie przez organ dokonujący zawiadomienia w drodze obwieszenia, wykazu stron postępowania;

- art. 54 ustawy poprzez jego błędna interpretację i ustalenie, że uchylona decyzja nie zawiera precyzyjnego wskazania wszystkich wymaganych tych przepisem elementów;

- art. 56 ustawy poprzez jego nieuwzględnienie i uchylenie decyzji mimo, że jest ona zgodna z przepisami odrębnymi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Za chybiony uznało zarzut o braku obowiązku jednoznacznego ustalenia stron prowadzonego postępowania przez organ administracji publicznej wszczynający postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrolowana zatem przez sąd działalność administracji publicznej to zarówno zaskarżone rozstrzygnięcie (decyzja, postanowienie) organu administracji, jak i postępowanie poprzedzające jego wydanie. Zakres tej kontroli wyznaczają natomiast przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej "Ppsa" której art. 134 § 1 stanowi, iż Sąd orzekający w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami podnoszonymi w skardze ani też powołaną podstawą prawną. Sąd, zgodnie z art. 145 § 1 Ppsa, uwzględnia skargę na decyzję administracyjną, jeżeli dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności. W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa i w konsekwencji, zgodnie z art. 151 Ppsa, skarga podlegała oddaleniu.

Zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 §2 Kpa, została uchylona decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2013 r., ustalająca – na wniosek A. Sp. z o.o. – lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia już zrealizowanego (legalizacja samowoli budowlanej) p.n. budowa stacji bazowej nr [...] wraz z zasilaniem energetycznym na dachu budynku przy ul. [...], na działce nr 1654 w U., i jednocześnie przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Na podstawie wspomnianego art. 138 § 2 Kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych od tych, które zostały przewidziane w art. 138 § 2 Kpa. Jak podkreśla się w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 25.05.1983 r., II SA 403/83, ONSA 1983/1/38) żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie daje organowi odwoławczemu podstaw do wydawania decyzji kasacyjnej tego typu. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest bowiem wyjątkiem do zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca cytowanego przepisu.

Jak z powyższego wynika wydanie decyzji kasacyjnej połączonej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek, które powinny znaleźć potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Po pierwsze więc organ odwoławczy jest obowiązany wykazać, że postępowanie przed organem I instancji, w którym została wydana decyzja, było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, a po drugie – niezbędnym jest wykazanie istnienia niewyjaśnionego przez organ I instancji zakresu sprawy, ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, przy wydawaniu skarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przekroczyło uprawnień określonych w art. 138 § 2 Kpa.

Nie jest kwestionowane, że inwestycja wymieniona we wniosku inwestora z dnia 2 września 2013 r. i której lokalizację ustalił organ I instancji (decyzją z dnia [...].11.2013 r.) stanowi realizację celów publicznych wyszczególnionych w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak wynika z akt sprawy i twierdzeń zawartych w skardze, obowiązek przedłożenia takiej decyzji nałożony został na inwestora przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], stosownie do przepisów art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. (zmienionym w dniu [...].06.2013 r.).

Prawidłowo przyjęło SKO, iż obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest ustalenie w pierwszej kolejności stron postępowania, a więc osób, które w tym postępowaniu mają interes prawny i zawiadomienie wszystkich stron o jego wszczęciu (art. 61 § 4 Kpa). W sprawie mającej za przedmiot ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym wobec nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji, rozumiany szeroko, jako oddziaływanie, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp.

Stosownie do przepisu art. 53 ust. 1 upzp o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Natomiast inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie (zd. drugie).

Trzeba też przypomnieć, że zgodnie z art. 49 Kpa strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłoszenia, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.

W świetle zatem regulacji prawnych określonych w cyt. wyżej przepisach Kpa i analizy materiału dowodowego zebranego w pierwszej instancji, należy podzielić stanowisko Kolegium, iż organ I instancji nie ustalił prawidłowo stron postępowania (różniące się wykazy znajdują się w jego aktach), dokonując również niezgodnego z art. 53 upzp zawiadomienia o przebiegu postępowania i doręczenia decyzji. Wadliwym bowiem bez wątpienia było zawiadomienie na piśmie "niektórych" tylko stron niebędących inwestorem, ani właścicielem nieruchomości, na której zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja celu publicznego (czyli T. R., Liceum Ogólnokształcącego [...] oraz Stowarzyszenia [...]). Słusznie też dostrzeżone zostało zaniedbanie organu I instancji obowiązkom określonym w art. 49 Kpa, bowiem wskazany w obwieszczeniu z dnia 28 listopada 2013 r. o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego termin do wniesienia odwołania ustalony na czternaście dni od "daty upływu terminu wywieszenia obwieszczenia" nie tylko nie jest zgodny z treścią wspomnianego wyżej przepisu, ale jest w istocie niejasny i tym samym powoduje wątpliwości przy ustaleniu daty "zastępczego" doręczenia decyzji (w razie wniesienia odwołania przez stronę, której decyzja nie została doręczona na piśmie).

Wbrew zarzutom skargi, słusznie Kolegium uznało – uwzględniając tym samym zarzuty zawarte w odwołaniach T. R. i stowarzyszenia [...] – że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 54 pkt 1 upzp. Zgodnie z tym przepisem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna określać rodzaj inwestycji. W przypadku lokalizacji przedmiotowej inwestycji (stacji bazowej telefonii komórkowej) nie jest wystarczające, jak to uczynił organ I instancji, określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż jest to budowa stacji bazowej nr [...] wraz z zasilaniem energetycznym (postanawiając w pkt 3.4 o odstąpieniu od ustalenia gabarytów stacji bazowej nr [...]). Niezbędne jest wskazanie w decyzji jakiego typu są to anteny, ich mocy i ilości oraz w szczególności warunków w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi (o czym stanowi pkt 2 art. 54 upzp). Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 upzp), przy czym organ właściwy do wydania wymienionej ostatnio decyzji nie może w powyższym zakresie podejmować żadnego rozstrzygnięcia. Nie zmienia tego, a więc nie zwalnia organu z obowiązku określenia w decyzji elementów przewidzianych w art. 54 upzp, wbrew twierdzeniom skargi, fakt, iż dokładny opis inwestycji (już zrealizowanej) został zawarty przez inwestora w zgłoszeniu zamiaru wykonania robót budowlanych, ani też wydanie wobec przedmiotowej inwestycji przez organ nadzoru budowlanego postanowienia w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Organ orzekający w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w żadnym razie nie jest związany zakresem inwestycji już zrealizowanej (samowolnie) i wydając decyzję w tym zakresie, przestrzegać musi normy prawnej art. 54 upzp. Trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę, iż to w postępowaniu legalizacyjnym (w razie inwestycji zrealizowanej samodzielnie) konieczne może być "dostosowanie" zrealizowanej inwestycji do wymogów decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego; odmienny pogląd wyrażony w rzeczywistości w skardze nie zasługuje na akceptację.

Podzielić należy także pogląd Kolegium, że w toku postępowania przed organem I instancji nie dokonano analizy przewidzianej w art. 53 ust. 3 upzp, co jest konieczne przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Analiza art. 53 ust. 3 upzp, ze względu na charakter inwestycji, odbiega od analizy sporządzonej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, jednakże stanowi niezbędny element postępowania dowodowego. Nieprzeprowadzenie takiej analizy w toku tegoż postępowania w konsekwencji świadczy o istotnej wadzie decyzji wydanej w pierwszej instancji, nie czyni bowiem zadość obowiązkowi z art. 53 ust. 3 upzp przeprowadzenie analizy, jak w tym przypadku, w myśl postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. – w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588), odnoszących się do decyzji o warunkach zabudowy. Istotną wadą decyzji organu I instancji, wymagającą przeprowadzenia stosownego postępowania jest nadto okoliczność, zauważona przez Kolegium, iż w uzasadnieniu powyższej decyzji zawarte zostało stwierdzenie dokonania uzgodnienia projektu tej decyzji z Marszałkiem Województwa [...], podczas gdy w aktach sprawy organu I instancji brak jest dowodu dokumentującego przesłanie wskazanemu adresatowi projektu decyzji do uzgodnienia.

Wszystko to prowadzi do wniosku, że Kolegium trafnie wskazało na konieczność postępowania w trybie instancji i w rezultacie skorzystanie przez ten organ z kompetencji przewidzianych w art. 138 § 2 Kpa nie narusza prawa.

Z tych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art.151 Ppsa.