Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1043/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.151 par.1 pkt 1 wzw. z art.107 par.1 , art.147, art.148, art.149 par.1 i art. 150 par.1, art.7,8,77 par.1 i 107 par. 1 i 3,art. 138 par.2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.153, art. 145 par.1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Szczecinie Gabrieli Stefaniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi F. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zmiany decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego F. I. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy Ś., decyzją z dnia [...] r., nr [...],

na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. art. 107 § 1, art. 147, art. 148, art. 149 § 1 oraz

art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), dalej zwanej: "k.p.a.", odmówił uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji własnej z dnia [...] r., nr [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] r., ustalającą na wniosek K. C. i P. C. warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku inwentarsko-magazynowego na produkcyjno-warsztatowo-magazynowy oraz zmiany sposobu użytkowania budynku mleczarni-warsztatu na socjalno-biurowo-mieszkalny wraz z rozbudową, przebudową i nadbudową w C. na działce nr [...] i zmienioną decyzją ostateczną z dnia [...]

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że dnia [...] r. F. l. zwrócił się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] r., podnosząc, że organ doręczył sporną decyzję o warunkach zabudowy tylko wnioskodawcom, pomijając właścicieli nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...]. Wnioskodawca oświadczył, że powinien być uznany przez organ za stronę postępowania, gdyż posiadał przymiot strony w innym postępowaniu, dotyczącym działki nr [...], a nieruchomość której jest właścicielem graniczy z obiema wymienionymi działkami. Postanowieniem z dnia [...] r. organ wznowił postępowanie w sprawie, celem zbadania, czy wnioskodawca posiada przymiot strony, a także, czy bez własnej winy nie brał w nim udziału.

Organ dokonując tej oceny ustalił, że nieruchomość wnioskodawcy nie leży

w bezpośrednim sąsiedztwie zrealizowanego przedsięwzięcia, zaś za stronę zostały uznane tylko osoby wnioskujące o ustalenie warunków zabudowy oraz właściciele działek bezpośrednio graniczących z nieruchomością inwestorów. Nadto, powołując się na znikomy lub żaden wpływ na otaczające budynek działki sąsiednie organ stwierdził, że nie było uzasadnionym przyjęcie za strony właścicieli działek pozostających w dalszym sąsiedztwie. Dlatego też wnioskodawca słusznie nie brał udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją ostateczną.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. odwołał się od powyższej decyzji wskazując, że organ I instancji wydał ją z naruszeniem przepisu art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 k.p.a., wobec niewskazania w oparciu o jakie ustalenia stwierdził znikomy lub żaden wpływ na otaczające budynek działki sąsiednie. Nadto podkreślił, że w realiach tej konkretnej sprawy nie jest ustalona kwestia, czy użytkowanie budynków, jest zgodne z planowaną nową funkcją (jej rozmiarem), na którą wydano decyzję o warunkach zabudowy i posiadanym zezwoleniem, w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej (zbiór i transport odpadów).

Odwołanie złożył również wnioskujący o wznowienie postępowania administracyjnego, zarzucając organowi naruszenie:

- art. 28 k.p.a., poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu, w wyniku którego została wydana kwestionowana decyzja,

- art. 7, 8, 77 i 107 § 1 k.p.a., poprzez brak zgromadzenia materiału dowodowego,

a konsekwencji niedostateczne jego zbadanie, brak odniesienia się organu I instancji do wskazanych przez odwołującego się okoliczności i podnoszonej argumentacji, prezentowanej w składanych do organu pismach i mimo to uznanie przez organ, że odwołujący się nie był stroną postępowania zakończonego tą decyzją,

- art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 151 pkt 2 k.p.a., poprzez brak jego zastosowania, a w konsekwencji brak uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania nowej decyzji, mimo istnienia przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją wydaną w dniu

[...] r. uchyliło decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] r.

i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Powyższa decyzja Kolegium została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt

II SA/Sz 1151/17 ze wskazaniem, że skoro organ I instancji rozstrzygnął kwestię posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, to obowiązkiem organu odwoławczego było dokonanie merytorycznej oceny tej okoliczności w kontekście akt sprawy, obowiązujących przepisów prawa jak i zarzutów odwołania.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. i F. I., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r.

W motywach decyzji organ II instancji, po streszczeniu przebiegu postępowania oraz omówieniu instytucji wznowienia postępowania, wskazał, że w analizowanej sprawie odwołujący się jako podstawę wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r., powołał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Organ zaznaczył, że w przypadku postępowań o ustalenie warunków zabudowy krąg stron ustalany jest w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa, uregulowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), dalej zwanej: "u.p.z.p.", w zw. z art. 28 k.p.a. Zatem stroną takiego postępowania oprócz wnioskodawcy, który niekoniecznie musi być właścicielem terenu przeznaczonego pod inwestycję, mogą być właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest realizacja inwestycji. Przymiot strony tych podmiotów za każdym razem musi być jednak oceniany przez pryzmat wymogów wymienionych w art. 28 k.p.a. Sam fakt bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą sąsiedniej nieruchomości nie przesądza o tym, że podmiot taki automatycznie staje się stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości.

Zdaniem organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika,

że odwołujący się jest właścicielem sąsiedniej działki, znajdującej się w granicach terenu analizowanego, na podstawie którego organ badał przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i ustalał parametry nowej zabudowy, jednak nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, gdyż oddzielona jest pasem drogi. Sam fakt usytuowania nieruchomości w granicach terenu analizowanego nie przesądza automatycznie o posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Konieczne jest bowiem przeanalizowanie przez organ rodzaju inwestycji i zasięgu jej ewentualnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Według Kolegium, skoro organ I instancji trafnie ocenił – co w uzasadnieniu wyroku podkreślił skład orzekający sądu – że nieruchomość odwołującego nie znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji, ponieważ ten zamyka się w granicach działki inwestycyjnej nr [...], to w toku postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tejże inwestycji, nie przysługiwał mu przymiot stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. W konsekwencji nie można zatem stwierdzić, że odwołujący się bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Zaakcentowano też, że kwestia ochrony praw osób trzecich została dostatecznie zagwarantowana w decyzji o warunkach zabudowy.

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy wywiódł, iż poprawne jest ustalenie przez organ I instancji i w pełni zaakceptowane w wyroku sądu, że w realiach tej konkretnej sprawy nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co obligowało organ I instancji do wydania decyzji o odmowie uchylenia własnej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r.

Kolegium nie podzieliło też zarzutów odwołania dotyczących prawidłowości postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy oraz zaskarżoną decyzją. W tej mierze podniosło, że samo wznowienie postępowania nie otwierało organowi drogi do ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zaś pozostałe zarzuty (tj. braku ustaleń w decyzji o warunkach zabudowy, jakie odpady zamierza magazynować wnioskujący o decyzję, braku weryfikacji w zakresie kwestii użytkowania budynku powyższego w świetle ustaleń pochodzących od organów Inspekcji Ochrony Środowiska, sprzeciwu F. I. co do prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów na podstawie wydanego przez Starostę K. zezwolenia) wykraczały poza zakres postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy u.p.z.p.

Według organu odwoławczego, chybione były także wywody Prokuratora,

że organ nie poczynił rozważań, czy planowana przez wnioskodawcę zmiana sposobu użytkowania tych budynków, na którą wydano decyzję o warunkach zabudowy

i posiadanym zezwoleniem Starosty, w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej (zbiór i transport odpadów) jest zgodne z planowaną nową funkcją. Natomiast względem zarzutów odnoszących się do rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, organ wyjaśnił, że nie podlegały one badaniu w niniejszym postępowaniu.

F. I., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżył ww. decyzję Kolegium z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wskazując na naruszenie:

1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) dalej zwanej: "p.p.s.a.", poprzez uznanie przez organ II instancji, że:

- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji, ponieważ ten zamyka się w granicach działki inwestycyjnej nr [...],

- poprawne jest ustalenie przez organ I instancji i w pełni zaakceptowane w wyroku Sądu, że w realiach tej konkretnej sprawy nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której stanowił art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.,

podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że:

a) w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie

art. 138 § 2 k.p.a. sąd administracyjny ocenia, czy organ odwoławczy powinien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaistniała konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu sprawy (art. 7 k.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne,

b) organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpoznawaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji, a żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu,

c) w niniejszej sprawie organ I instancji niewątpliwie ocenił, czy wnoszącemu podanie o wznowienie postępowania przysługiwał status strony, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy, stwierdzając, że F. I. nie jest stroną tego postępowania,

d) organ II instancji nie wykazał, aby istniały przesłanki warunkujące odstąpienie od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy, co powoduje, iż przyjąć należy, że skoro organ I instancji rozstrzygnął kwestię posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, to obowiązkiem organu było dokonanie merytorycznej oceny tej okoliczności w kontekście akt sprawy, obowiązujących przepisów prawa i zarzutów odwołania,

2) naruszenie art. 153 p.p.s.a. bowiem organ II instancji - wbrew wyraźnym w tym zakresie wskazówkom zawartym w wyroku - nie dokonał merytorycznej oceny kwestii posiadania przez skarżącego przymiotu strony w kontekście akt sprawy, obowiązujących przepisów prawa i zarzutów odwołania,

3) naruszenie art. 28 k.p.a., poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu, w wyniku którego została wydana decyzja organu I instancji z dnia [...] r. ustalająca warunki zabudowy,

4) naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., poprzez:

- brak zgromadzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji niedostateczne jego zbadanie i mimo to uznanie, że skarżący nie był stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r.,

- niezgodne z prawdą wskazanie, że skarżący swój interes prawny w byciu stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. uzasadniał jedynie tym, że posiada przymiot strony w innym postępowaniu, dotyczącym działki [...], a nieruchomość której jest właścicielem graniczy z obiema nieruchomościami, podczas gdy skarżący w swoich pismach szeroko argumentował i wskazywał szereg okoliczności, które świadczą o tym, że był on stroną postępowania zakończonego decyzją organu I instancji z dnia

[...] r.,

- zupełny brak odniesienia się do twierdzeń podnoszonych przez skarżącego w jego pismach,

- brak zgromadzenia w aktach sprawy i nie wzięcia pod uwagę przez organy decyzji organu z dnia [...] r., nr [...], w wyniku której dopiero nastąpił podział działki należącej do skarżącego,

- brak wzięcia pod uwagę, że działka skarżącego na dzień wydawania decyzji z dnia [...] r. była położona znacznie bliżej od działki nr [...], bowiem wtedy nie była jeszcze poszerzona droga stanowiąca działkę nr [...]

o nieruchomość skarżącego stanowiącą część działki nr [...],

5) naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez brak faktycznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a w szczególności poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i dlaczego, a które decydowały o odmowie przyznania skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją organu I instancji z dnia [...] r.,

6) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez odmienne traktowanie analogicznych sytuacji,

7) naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez brak jego zastosowania, a w konsekwencji brak uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania nowej decyzji, mimo istnienia przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji,

- zasądzenie koszów postępowania na rzecz skarżącego, a w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnictwa, według norm przepisanych,

- przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszej skargi

na okoliczność, że nieruchomość skarżącego dopiero w wyniku wydania decyzji przez organ z dnia [...]. została podzielona na poszczególne działki oraz działka nr [...] stanowiąca drogę została poszerzona o część działki nr [...] (co wynika z decyzji o warunkach zabudowy),

- zawieszenie niniejszego postępowania do momentu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą własną decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] r., nr [...]

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 29 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił zawieszenia postępowania sądowego.

Pismem z dnia 9 listopada 2018 r. udział w postępowaniu sądowym zgłosił Prokurator Prokuratury Okręgowej w K..

W załączeniu do pisma z dnia 15 stycznia 2019 r. skarżący uzupełnił wniosek dowodowy, zawarty w skardze, przesyłając decyzję organu z dnia [...] r., dot. zatwierdzenia podziału działki nr [...] położonej w obr. ew. Ś. , decyzję organu z dnia [...] r. ustalającą na rzecz skarżącego warunki zabudowy dla części działki nr ew. [...] w osadzie C., obr. Ś. .

Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej

w S. poparł wniesioną skargę, w zakresie w jakim naruszono art. 153 p.p.s.a. i oświadczył, że nie sprzeciwia się przeprowadzenia dowodów wskazanych w skardze.

Sąd postanowił na podstawie art. 106 p.p.s.a. dopuścić dowód z dokumentów wskazanych w skardze, nadesłanych wraz z pismem z dnia 15 stycznia 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, na uwzględnienie zasługiwał bowiem zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., rozpoznając ponownie – na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji tego organu z dnia [...] r., dokonało błędnej interpretacji uzasadnienia wyroku z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1151/17, skutkiem czego było wydanie wadliwego rozstrzygnięcia, nieuwzględniającego wskazań Sądu co do dalszego postępowania.

Rozpoznając skargę K. C. i P. C. na wskazaną wyżej decyzję SKO w K., uchylającą – na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., decyzję organu I instancji z dnia [...] r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie uznał, że brak było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Sąd uwzględnił bowiem okoliczność, iż organ I instancji ocenił, czy wnoszącemu podanie o wznowienie przysługiwał przymiot strony wskazując, że w tych okolicznościach rzeczą organu było dokonanie merytorycznej oceny tej okoliczności, w kontekście akt sprawy, obowiązujących przepisów, jak i zarzutów odwołania. Jednocześnie Sąd wyraził pogląd, że w realiach badanej sprawy, to w jakiej fazie badana jest legitymacja procesowa wnioskodawcy nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

Innymi słowy, ze wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Szczecinie z dnia 22 marca 2018 r. wynikało, że rzeczą organu odwoławczego w niniejszej sprawie, będzie dokonanie oceny słuszności stanowiska organu I instancji, w zakresie braku przymiotu strony skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją tego organu z dnia [...] r., nr [...] zmieniającą decyzję organu z dnia [...] r., ustalającą na wniosek K. C. i P. C. warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku inwentarsko-magazynowego na produkcyjno-warsztatowo-magazynowy oraz zmiany sposobu użytkowania budynku mleczarni-warsztatu na socjalno-biurowo-mieszkalny wraz z rozbudową, przebudową i nadbudową w C. na działce [...].

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, iż Kolegium orzeczenie Sądu zinterpretowało w ten sposób, że przesądzono w nim o trafności zajętego przez organ I instancji stanowiska w przedmiocie statusu strony F. I.

w postępowaniu zakończonym opisaną wyżej decyzją tego organu. Konsekwencją powyższego było zaniechanie dokonania przez organ odwoławczy własnych rozważań w tym przedmiocie, w szczególności odnoszących się do zasięgu oddziaływania inwestycji objętej decyzją z dnia [...] r., zmienioną decyzją z dnia [...] r. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, to właśnie ta okoliczność ma w badanej sprawie najistotniejsze znaczenie i poczynienie prawidłowych i niebudzących wątpliwości ustaleń dotyczących zasięgu oddziaływania inwestycji powinno poprzedzać ustalenie, czy wywody skarżącego dotyczące tego,że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, zasługują na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, ocena taka nie jest możliwa bez wyjaśnienia dla jakiego rodzaju planowanej produkcji ustalono warunki zabudowy. Jest rzeczą oczywistą, że działalność produkcyjna może być mniej lub bardziej uciążliwa i może mieć różny zasięg oddziaływania. Dlatego bez wyjaśnienia tej okoliczności nie jest możliwe ustalenie czy oddziaływanie planowanej inwestycji zamknie się w granicach terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, czy też będzie wykraczać poza jego granice.

Tym samym doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a., a następstwem tego było wydanie wadliwego orzeczenia w sprawie.

Rzeczą Kolegium będzie zatem dokonanie analizy akt postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, którego dotyczy zaskarżona decyzja i ustalenie w oparciu akta, jaki jest obszar oddziaływania inwestycji, z czego wynika twierdzenie organu I instancji, że obszar ten zamyka się w granicach działki inwestycyjnej, czy obejmuje on działkę skarżącego, a w konsekwencji, czy powinien on posiadać przymiot strony w tym postępowaniu. Tak przeprowadzona analiza powinna skutkować wydaniem rozstrzygnięcia, w którym organ szczegółowo uzasadni zajęte w sprawie stanowisko.

Na obecnym etapie postępowania Sąd nie przesądza zatem o prawidłowości uznania przez organ I instancji, że skarżącemu w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r. nie przysługiwał status strony, zbadanie tej kwestii będzie bowiem obowiązkiem organu odwoławczego.

W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł o jej uchyleniu. Rozstrzygnięcie

o kosztach znajduje oparcie w art. 200 i 205 § 2 ww. ustawy.