Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 609/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 2,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1,5,7
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 152 i 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Emilia Lewandowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego B. M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku B. M., M. M. i D. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], odmawiającą wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Architektury i Gospodarki Komunalnej Urzędu W. z dnia [...] lutego 1978 r. nr [...] orzekającej o sprzedaży lokalu nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...].

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...] rej. hip. [...], stanowiła współwłasność H. M. w [...] części, M. i G. małżonków L. w [...] części i M. C. w [...] części. Na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy grunty nieruchomości warszawskich przeszły na rzecz Skarbu Państwa, a zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni, będący w posiadaniu gruntu, względnie osoby prawa ich reprezentujące, mogli w ciągu 6-ciu miesięcy od daty objęcia w posiadanie przez gminę złożyć wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu. W przedmiotowej sprawie dawni współwłaściciele hipoteczni opisanej nieruchomości nie złożyli wniosku w tym trybie, zatem z dniem, w którym bezskutecznie upłynął termin do złożenia wniosku, budynek znajdujący się na gruncie stał się własnością Skarbu Państwa. Kierownik Wydziału Architektury i Gospodarki Komunalnej Urzędu W. decyzją z dnia [...] lutego 1978 r. orzekł o sprzedaży lokalu nr [...] w przedmiotowym budynku. W dniu [...] czerwca 1978 r., została zwarta notarialna umowa sprzedaży przedmiotowego lokalu oraz ustanowienia użytkowania wieczystego ułamkowej części gruntu, na którym usytuowany jest budynek. Obecnie właścicielką lokalu i współużytkowniczką gruntu jest M. A. Następcy prawni H. M. – B. M., M. M. i D. M. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Kierownika Wydziału Architektury i Gospodarki Komunalnej Urzędu W. Podnieśli, że Skarb Państwa nie był uprawniony do rozporządzenia przedmiotowym lokalem bez umożliwienia dawnym właścicielom skorzystania z pierwszeństwa, co stanowi naruszenie bezwzględnie obowiązującego prawa pierwszeństwa, i skutkuje nieważnością kwestionowanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powołanej decyzji, wskazując, że po stronie wnioskodawców nie ma legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności tej decyzji, bowiem w dacie jej wydania nie posiadali żadnych praw do opisanej nieruchomości, gdyż nie został złożony wniosek w trybie art. 7 ust. 1 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. Prawa takiego wnioskodawcy nie posiadają również obecnie. Bezzasadne jest zatem twierdzenie jakoby przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa pierwszeństwa przysługującego dawnej właścicielce nieruchomości, tj. H. M., skoro nie składała ona wniosku przewidzianego w powołanym dekrecie z 1945 r. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem B. M., M. M. i D. M. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzji Kolegium zarzucili naruszenie art. 28 i 157 kpa oraz § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 maja 1970 r. w sprawie sprzedaży przez państwo budynków z równoczesnym oddawaniem działek w użytkowanie wieczyste. Po jego rozpoznaniu Kolegium uznało, że nie może on być uwzględniony i utrzymało w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W odniesieniu do argumentu o naruszeniu § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 maja 1970 r. w sprawie sprzedaży przez państwo budynków z równoczesnym oddawaniem działek w użytkowanie wieczyste, organ stwierdził, że interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie prawnej czy fizycznej przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu, tj. jeśli takiego wpływu nie ma, nie można uznać żądającego za stronę. Wskazany przez wnioskodawców przepis § 13 pkt 1 ppkt. 3 rozporządzenia dotyczy osób, które utraciły własność domu mieszkalnego na skutek wywłaszczenia. Tymczasem utrata własności budynku przy [...] nie nastąpiła z tytułu wywłaszczenia tylko z mocy prawa tj. na podstawie przepisów powołanego dekretu - w chwili bezskutecznego upływu terminu do złożenia wniosku dekretowego. Nie można więc mówić o utracie pierwszeństwa, skoro nie przysługiwało ono dawnym właścicielom od chwili upływu terminu do złożenia wniosku dekretowego.

Skargę na tę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył B. M., wnosząc o jej uchylenie a także o uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

- naruszenie art. 157 § 3 w zw. z art. 28 kpa poprzez jego błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że skarżącemu wyzutemu z prawa własności nieruchomości na podstawie dekretu [...] nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności decyzji wyrażającej zgodę na sprzedaż lokalu znajdującego się w wywłaszczonym budynku wyłącznie z tego względu, że nie złożył on w przepisanym terminie wniosku dekretowego oraz że nie był stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją,

- naruszenie art. 28 kpa w zw. z art. 160 kpa, względnie art. 147 [1] § 2 kc w zw. z § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 maja 1970 r. w sprawie sprzedaży przez państwo budynków z równoczesnym oddawaniem działek w użytkowanie wieczyste, poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący nie jest stroną postępowania, gdyż nie ma on interesu prawnego we wszczęciu postępowania nadzorczego odnośnie lokalu, który stanowił jego własność przed nacjonalizacją,

- naruszenie § 13 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia poprzez błędną jego interpretację i niczym niepodparte stwierdzenie, ze nacjonalizacja mienia na podstawie dekretu "warszawskiego" z 1945 r. nie jest równoznaczna z wywłaszczeniem w rozumieniu tego przepisu;

- naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 81 kpa polegające na zaniechaniu powiadomienia przez organ administracji stron postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym,

- naruszenie innych przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 8, 12, 77 i 80 kpa poprzez pominięcie istotnych dla oceny legalności decyzji Kierownika Wydziału Architektury i Gospodarki Komunalnej Urzędu W. z dnia [...] lutego 1978 r. okoliczności stanu faktycznego sprawy;

- naruszenie art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności bezprawnej decyzji i tym samym próbę zamknięcia skarżącemu drogi do dochodzenia jego uzasadnionych roszczeń.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1650/09 oddalił przedmiotową skargę. B. M. złożył skargę kasacyjną od tego orzeczenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po jej rozpatrzeniu wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 740/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę tutejszemu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku wskazał m. in., że o tym kto w postępowaniu administracyjnym jest stroną rozstrzyga norma ogólna zawarta w art. 28 kpa. W przypadku postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji zasadą jest, że stroną w takim postępowaniu, a zarazem podmiotem, który może żądać jego wszczęcia jest - co do zasady - osoba, która była uznana za taką stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w postępowaniu zwykłym. Jednakże może zdarzyć się, że podmiot, który nie był uznany za stronę w postępowaniu zwykłym, będzie miał taki status w postępowaniu nadzwyczajnym. Kwestię tę niewątpliwie należy badać zawsze indywidualnie, odpowiadając na pytanie, jakiego interesu prawnego czy faktycznego mogą dotyczyć skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji. Wykazanie szczególnej staranności przy analizie tego problemu jest niezbędne, aby zbyt pochopnie nie wyeliminować z postępowania administracyjnego osób powołujących się na swój interes prawny w tym właśnie postępowaniu. Organ nadzoru w każdym postępowaniu powinien zatem dokonać niezbędnych ustaleń oraz, uwzględniając okoliczności i stan prawny konkretnej sprawy, rozważyć komu w tej sprawie przyznać status strony, niezależnie od tego, jakie były ustalenia w tym zakresie innego organu, w tym organu orzekającego w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym. Wobec czego na gruncie przedmiotowej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że rozstrzygające znaczenie ma tryb przejmowania nieruchomości określony w przepisach 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepisy dekretu nie przyznawały dotychczasowym właścicielom uprawnień do gruntu z mocy prawa, ani nie przewidywały możliwości realizacji takich uprawnień z urzędu, a jedynie na wniosek złożony w terminie sześciu miesięcy od dnia objęcia przez gminę w posiadanie przedmiotowej nieruchomości. Nie oznacza to jednak, że sam brak takiego wniosku jest równoznaczny z wygaśnięciem omawianych roszczeń. Skoro dekret określał termin do składania wniosków dekretowych, to nie może ulegać wątpliwości w ocenie Sądu II instancji, że w każdym przypadku niezbędne jest także wykazanie, że termin do zgłoszenia żądania odnoszącego się do konkretnej nieruchomości upłynął. Kwestia ta wymaga zatem zbadania, czy gmina W. w sposób formalny i wymagany prawem przejęła konkretną nieruchomość w swe posiadania, a tym samym czy nieruchomość tę objęto stosownym ogłoszeniem i kiedy został wydany dziennik urzędowy Zarządu Miejskiego W., w którym takie obwieszczenie zostało umieszczone. Natomiast w niniejszej sprawie powyższe okoliczności w ogóle nie zostały zbadane w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że rozważania Sądu I instancji w kwestii interesu prawnego i przymiotu strony uznać należy za zbyt ogólnikowe i oczywiście przedwczesne, gdyż zostały dokonane w oderwaniu od stanu faktycznego i prawnego sprawy.

W tym stanie faktycznym i prawnym sprawa została zwrócona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W szczególności nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowo-administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 740/10 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1650/09 i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zaaprobował pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że B. M. nie jest legitymowany do skutecznego domagania się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie sprzedaży lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W., przyjmując, że skarżący nie posiada tytułu prawnego ani roszczeń do przedmiotowej nieruchomości. W ocenie Sądu I instancji rozważania na temat strony w rozumieniu art. 28 w związku z art. 157 § 2 kpa, które organ przeprowadził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, są trafne. Ponadto nie zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego we wnioskowanym przez stronę zakresie, ponieważ wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wyjaśnione i rozważone, a w sprawie decydujące znaczenie ma fakt, że odnośnie do przedmiotowej nieruchomości w ogóle nie zostało zgłoszone żądanie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy. Z takim stanowiskiem Sądu I instancji nie zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 1 i art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) gmina m.st. Warszawa uzyskiwała z mocy prawa z dniem wejścia w życie dekretu (21 listopada 1945 r.) jedynie własność gruntów. Natomiast budynki znajdujące się na tych gruntach stawały się przedmiotem odrębnej własności dotychczasowego właściciela. Stosownie do art. 7 ust. 1 dekretu dotychczasowy właściciel gruntu i jego następcy prawni, a także użytkownicy, byli uprawnieni do żądania, aby gmina przyznała im prawo wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną (po zmianach własności czasowej za opłatą symboliczną, a później użytkowania wieczystego). Dopiero w przypadku odmowy uwzględnienia wniosku o prawo do gruntu budynki znajdujące się na gruncie przechodziły na własność gminy, a dotychczasowy właściciel uzyskiwał prawo do odszkodowania na zasadach określonych w art. 8 i art. 9 dekretu. Podobny skutek wywoływało także niezgłoszenie wniosku w terminie art. 7 ust. 1 dekretu. Przyznanie określonych praw do gruntu, zgodnie z art. 7 ust. 1 dekretu, następowało na wniosek uprawnionego podmiotu. Prawodawca w przepisie tym wyznaczył nie tylko sześciomiesięczny okres na zgłaszanie omawianych żądań, ale jednocześnie określił, jak należy liczyć początek ustalonego przez siebie terminu. Przyjął mianowicie, że bieg terminu otwiera czynność "objęcia w posiadanie gruntów" przez gminę, przy czym w kwestii ustalenia daty i trybu obejmowania w posiadanie przez gminę W. gruntów objętych dekretem odesłał do rozporządzenia (art. 4 dekretu). Według tego przepisu właściwi ministrowie zostali bowiem upoważnieni do określenia w drodze rozporządzenia terminu i trybu objęcia gruntów określonych w art. 1 dekretu. Materia ta została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r. w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 16, poz. 112), które utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 6, poz. 43). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1946 r. grunt uważa się za objęty przez gminę W. w posiadanie z dniem dokonania przez Zarząd Miejski w organie urzędowym ogłoszenia o sporządzonym protokole oględzin. Podobnie stanowił § 3 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 1948 r., w myśl którego obejmowanie gruntów w posiadanie przez gminę W. następuje w drodze ogłoszeń Zarządu Miejskiego W. podanych do publicznej wiadomości przez ich zamieszczenie w organie urzędowym Zarządu. Z rozważań naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że skutek prawny, polegający na tym, że grunty na określonym obszarze W. zostały objęte w posiadanie przez gminę w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), następował zatem z dniem wydania numeru organu urzędowego Zarządu Miejskiego W., w którym stosowne ogłoszenie zostało zamieszczono. Ogłoszenia te powinny zawierać oznaczenie obszaru, na którym grunty zostają objęte w posiadanie (§ 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 1948 r. i § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1946 r.). Z przytoczonych regulacji wynika, że dla oceny, czy byli właściciele nieruchomości [...] zachowali uprawnienia dekretowe istotne znaczenie ma to, czy określone podmioty złożyły wniosek o przyznanie im prawa wieczystej dzierżawy (własności czasowej, użytkowania wieczystego). Przepisy dekretu nie przyznawały bowiem dotychczasowym właścicielom uprawnień do gruntu z mocy prawa, ani nie przewidywały możliwości realizacji takich uprawnień z urzędu. Nie oznacza to jednak, że sam brak takiego wniosku jest równoznaczny z wygaśnięciem omawianych roszczeń. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że skoro dekret określał termin do składania wniosków dekretowych, to nie może ulegać wątpliwości, że w każdym przypadku niezbędne jest także wykazanie, że termin do zgłoszenia żądania odnoszącego się do konkretnej nieruchomości upłynął. To z kolei wymaga zbadania, czy gmina W. w sposób formalny i wymagany prawem przejęła konkretną nieruchomość w swe posiadanie, a tym samym czy nieruchomość tę objęto stosownym ogłoszeniem i kiedy został wydany dziennik urzędowy Zarządu Miejskiego W., w którym takie obwieszczenie zostało umieszczone.

Po ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, mając na względzie powołaną wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że złożona skarga jest zasadna. Z analizy akt sprawy wynika bowiem, że powyższe, istotne dla sposobu rozstrzygnięcia okoliczności w ogóle nie zostały zbadane w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że organ nadzoru naruszyły przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, a uchybienie to w okolicznościach niniejszej sprawy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozważania organu nadzoru w kwestii interesu prawnego i przymiotu strony uznać należy zatem za co najmniej przedwczesne, gdyż zostały dokonane w oderwaniu od prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

W tej sytuacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nadzoru winien przede wszystkim wyjaśnić, czy w przypadku przedmiotowej nieruchomości rozpoczął bieg i bezskutecznie upłynął termin do złożenia wniosku dekretowego. Wymaga zatem zbadania, czy gmina W. w sposób formalny i wymagany prawem przejęła przedmiotową nieruchomość w swe posiadanie, a tym samym czy nieruchomość tę objęto stosownym ogłoszeniem i kiedy został wydany dziennik urzędowy Zarządu Miejskiego W., w którym takie obwieszczenie zostało umieszczone. Dopiero na podstawie tych ustaleń organ nadzoru będzie mógł dokonać właściwej oceny ewentualnych skutków prawnych niekwestionowanego niezgłoszenia roszczeń w otwartym terminie dekretowym dla zachowania uprawnień do zgłoszenia wniosku o przyznanie prawa na gruncie i zachowania prawa własności budynku znajdującego się na tym gruncie. Jedynie bowiem po przeanalizowaniu tych kwestii możliwe będzie prawidłowe rozstrzygnięcie, czy skarżący posiada interes prawny, który pozwoliłby mu skutecznie wnosić o stwierdzenie nieważności decyzji o sprzedaży lokalu znajdującego się w budynku usytuowanym na omawianej nieruchomości. Po uzupełnieniu i analizie całości zebranych w sprawie materiałów dowodowych, biorąc pod uwagę ocenę prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w niniejszym wyroku a także wymogi określone w art. 107 § 3 kpa, organ nadzoru przedstawi swoje stanowisko w uzasadnieniu ponownie wydanego rozstrzygnięcia, które winno odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.