Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1359/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2020 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 6 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 54 § 5 w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia A. sp. z o.o. (dalej jako "Skarżąca" lub ,,Zobowiązana’’) na postanowienie organu egzekucyjnego – Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia [...] 2019 r. nr [...] oddalające skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

2.1. Naczelnik US prowadzi do majątku Skarżącej postępowanie egzekucyjne w oparciu o następujące tytuły wykonawcze:

a) nr [...] z dnia [...] 2016 r. wystawiony przez wierzyciela – Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2015 r.,

b) nr [...] z dnia [...] 2018 r., wystawiony przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego, obejmujący należność z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2017 r.;

c) nr [...] z dnia [...] 2018 r. wystawiony przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego, obejmujący należność z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2018 r.

W toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] 2019 r. nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...]. Zobowiązanemu odpis zawiadomienia został doręczony w dniu [...] 2019 r.

2.2. Pismem z dnia [...] 2019 r. Skarżąca złożyła skargę na czynność egzekucyjną z dnia [...] 2019 r. – zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego

Skarżąca we wniesionej skardze wskazała, że w dniu [...] 2019 r. na tytuły wykonawcze wymienione w piśmie należne Urzędowi Skarbowemu złożyła wniosek o rozłożenie na raty należności głównej i umorzenie części odsetek. Zdaniem Skarżącej złożony wniosek wstrzymuje egzekucję, aż do rozpatrzenia sprawy.

Zobowiązana do skargi dołączyła pismo z dnia [...] 2019 r. skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego zawierające wniosek o rozłożenie na raty należności z tytułu podatku VAT w kwocie 117 979, 51 zł oraz umorzenie odsetek za zwłokę w części lub w całości.

2.3. Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] 2019 r. wniesioną skargę na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego uznał za niezasadną.

W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny powołując treść przepisów art. 54 § 1 oraz 80 u.p.e.a. uznał, że w świetle dokonanych ustaleń faktycznych zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego dokonane zostało zgodnie z przepisami regulującymi sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych.

2.4. W wyniku rozpatrzenia wniesionego zażalenia, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia [...] 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu Dyrektor IAS podkreślił, że skarga służy zaskarżaniu czynności wykonawczych organu egzekucyjnego. W ramach skargi na czynność egzekucyjną można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postepowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tych czynności. Ponadto skarga jest środkiem komplementarnym w stosunku do innych środków przysługujących zobowiązanemu na gruncie u.p.e.a., co oznacza że nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje inne środki zaskarżenia, albo w sytuacjach gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu.

Dyrektor IAS badając zaskarżoną czynność egzekucyjną pod względem tego, czy została zastosowana z poszanowaniem reguł formalnoprawnych nie dopatrzył się nieprawidłowości.

W ocenie organu odwoławczego Naczelnik US zajął wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] na podstawie zawiadomienia spełniającego wymogi przewidziane prawem ( art. 67 § 2 i 2a u.p.e.a.). Zawiadomienie o zajęciu zostało przesłane do dłużnika zajętej wierzytelności w prawidłowy sposób tj. przy użyciu systemu teleinformatycznego ( art. 86b u.p.e.a. ) Organ egzekucyjny sporządził wydruk zawiadomienia – stanowiący jego odpis i doręczył go zobowiązanemu w dniu [...] 2019 r. ( art. 67 § 2b u.p.e.a. ). Przy czym odpisy tytułów wykonawczych, na podstawie których to zawiadomienie sporządzono, zostały doręczone Spółce przed zastosowaniem zaskarżonej czynności, odpowiednio w dniach;

a) tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] 2016 r.- w dniu [...] 2016 r., ( wraz z odpisem zawiadomienia z dnia [...] 2016 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...]);

b) tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] 2018 r.,- w dniu [...] 2018 r.( wraz z odpisem zawiadomienia z dnia [...] 2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...]);

c) tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] 2018 r.- w dniu [...] 2019 r.( wraz z zawiadomieniami z dnia [...] 2019 r. o zajęciu wierzytelności odpowiednio w P.U.H. A. K. B. i B. s p. z o.o. z siedzibą w Ł.). Odpis zmienionego tytułu wykonawczego o wskazanym numerze został doręczony zobowiązanemu w tym samym dniu ( razem z pismem Naczelnika US z dnia [...] 2018 r. )

Zdaniem organu nadzoru nad organem egzekucyjnym powyższe ustalenia dowodzą, że czynność egzekucyjna nie wymaga jakiejkolwiek ingerencji prawnej służącej jej naprawieniu- co jest celem skargi jako środka prawnego. W efekcie nie ma także potrzeby, by przesłuchać stronę, o co wnosiła Zobowiązana w treści zażalenia.

Odnosząc się natomiast do twierdzeń Zobowiązanej stanowiących o konieczności wstrzymania prowadzonej egzekucji na skutek wystąpienia przez Spółkę z wnioskiem o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania, Dyrektor IAS stwierdził, że samo skierowanie takiego wniosku pozostaje bez wpływu na toczące się postępowanie. Dopiero rozłożenie na raty dochodzonej należności powoduje skutek w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego w całości lub w części ( art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). z akt sprawy nie wynika natomiast, by w toku prowadzonej egzekucji został zobowiązanemu udzielony układ ratalny, co jest okolicznością bezsporną. Organ podkreślił, że skarga na czynność egzekucyjną ma ściśle określony przedmiot, do którego nie należy orzekania merytoryczne w kwestii rozłożenia zobowiązania na raty. Bezprzedmiotowe jest zatem dla niniejszej sprawy wskazywanie na okoliczności dotyczące tej właśnie kwestii.

W związku z wnioskiem strony o wyłączenie Naczelnika US od załatwienia sprawy, Dyrektor IAS powołał treść art. 25 § 1 k.p.a. wskazując, że organ administracji publicznej nie może być wyłączony od załatwienia sprawy z przyczyn innych niż wskazane w tym przepisie. Organ odwoławczy nie zaobserwował okoliczności uzasadniających wyłączenie Naczelnika US z mocy prawa od orzekania w badanej sprawie. Nie dotyczy ona bowiem interesów majątkowych wymienionych w przepisie podmiotów.

W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy Dyrektor IAS uznał za zasadne utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o zmianę postanowienia Dyrektora IAS i przychylenie się do zażalenia z dnia [...] 2019 r.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że Naczelnik US i Dyrektor IAS dokonał stronniczej oceny materiału, tylko i wyłącznie pod względem formalno-prawnym i nie poddał materiału z całej sprawy dogłębnej analizie, a tylko usprawiedliwiał postępowanie Naczelnika US.

Strona skarżąca stwierdziła, że działanie organu niszczy Spółkę, prowadząc ją w prosty sposób do upadłości, zarazem uniemożliwia spłatę zobowiązania. Działanie organu jednocześnie naraża członka zarządu na postępowanie karne, a więc jest to działanie nękające zarząd i spółkę. Podobny proceder czyniono wobec córki członka zarządu Skarżącej i wobec jej spółki i chociażby ten fakt w wystarczający sposób uzasadnia zmianę właściwości miejscowej Urzędu Skarbowego z uwagi na stronniczość organu.

Skarżąca podkreśliła, że w sposób wystarczający udowodniła, że przysługuje jej prawo rozłożenia na raty z powodu następujących po sobie lat klęskowych w rolnictwie, co oparte było stosownymi dokumentami, jak również udowodniła że jest traktowana nierówno względem innych podatników, którzy korzystają z dobrodziejstwa rozłożenia na raty.

Skarżąca dodatkowo wniosła o przesłuchanie świadka J. W., Naczelnika US, zarządu spółki skarżącej oraz dołączenie materiału dowodowego dotyczącego podatnika Pani H., oraz listy podmiotów, którym rozłożono na raty zaległości podatkowe w ciągu ostatnich 5 lat, w tym podatnika - firmy budowlanej W.

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS.

5.3. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy prawidłowości postanowienia Dyrektora IAS utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego - Naczelnika US uznającego za niezasadną skargę na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego.

Zdaniem organów czynność egzekucyjna w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego została zastosowana zgodnie z art. 80 u.p.e.a., ponadto brak jest podstaw w okolicznościach niniejszej sprawy do wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego ze względu na złożony przez Skarżącą wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowej oraz umorzenie całości lub część odsetek od tej zaległości

Natomiast zdaniem Skarżącej brak rozstrzygnięcia kwestii rozłożenia na raty zaległości podatkowej oraz umorzenia odsetek uzasadnia wstrzymanie egzekucji.

W ocenie Sądu w tak zaistniałym sporze rację należy przyznać organom, które prawidłowo uznały, że skarga na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego jest niezasadna.

5.4. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Instytucja ta służy zatem kontroli prawidłowości dokonywania czynności egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności.

Definicję legalną pojęcia "czynności egzekucyjnych" zawiera art. 1a pkt 2 u.p.e.a. W świetle tego unormowania są to "wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny lub egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego". Oznacza to, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym - pod względem ich zgodności z przepisami regulującymi sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym - i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie jest zatem dopuszczalne w ramach skargi na czynności egzekucyjne podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. Ustawodawca nie nadał bowiem regulacji z art. 54 § 1 u.p.e.a. charakteru materialnoprawnego; (por. wyroki WSA z: 9 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2936/12, z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 727/12, z 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99, z 22 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 1503/03, oraz z 9 lutego 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1002/04, wyrok NSA z 10 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1588/10, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA ).

Zdaniem Sądu oceniając poprawność dokonanej czynności egzekucyjnej w granicach przewidzianych w art. 54 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, a następnie Dyrektor IAS zasadnie uznali, że skarga ta podlega oddaleniu.

Nie budzi wątpliwości, że zastosowany środek egzekucyjny (egzekucja z rachunku bankowego) wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit a) u.p.e.a. Samej czynności dokonano z zastosowaniem wymogów określonych w art. 80 u.p.e.a.

Stosownie do art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego.

Zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia.

Z kolei w świetle § 3 tego artykułu jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

W niniejszej sprawie poza sporem jest, że organ egzekucyjny sporządził w dniu [...] 2019 r. zawiadomienie nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącej i przesłał to zawiadomienie w tym samym dniu do [...] zgodnie z art. 86b u.p.e.a. przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego.

Organ egzekucyjny w zawiadomieniu o zajęciu wezwał bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z tego rachunku. Odpis zawiadomienia o zajęciu wierzytelności został również przesłany przez organ egzekucyjny na adres Skarżącej i odebrany w dniu [...] 2019 r. Poza sporem jest również to, że skarżąca wraz z zawiadomieniem nie otrzymała tytułów wykonawczych, bowiem tytuły te zostały doręczone wcześniej tj. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] 2016 r.- w dniu [...] 2016 r., tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] 2018 r.,- w dniu [...] 2018 r., tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] 2018 r.- w dniu [...] 2019 r.

Jednocześnie zgodzić się należy z Dyrektorem IAS, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spełniało wymogi formalne, bowiem zawiera wszystkie niezbędne elementy, a więc min.; wezwanie banku, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego, wskazanie organu egzekucyjnego, zobowiązanego, dłużnika zajętej wierzytelności, nr tytułów wykonawczych, kwoty należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj, stopę oraz kwotę naliczonych odsetek, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych i upomnienia. W zawiadomieniu o zajęciu zawarto pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia.

Natomiast kwestie związane z rozłożeniem zaległości podatkowej na raty, mogłyby podlegać kontroli w ramach zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji może być rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej.

W literaturze przedmiotu podkreśla się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie stricte formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Innymi słowy, przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynności organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie może być rozważane istnienie egzekwowanego obowiązku. Istotą skargi nie jest bowiem unicestwienie postępowania egzekucyjnego, podważenie zasadności jego wszczęcia, lecz skłonienie organów egzekucyjnych, aby te prowadziły czynności egzekucyjne w sposób prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., o sygn. akt II FSK 708/19, dostępny CBOSA ).

W związku z powyższym Dyrektor IAS zasadnie stwierdził, że skarga na czynność egzekucyjna jest środkiem komplementarnym w stosunku do innych środków przysługujących zobowiązanemu na gruncie u.p.e.a.

W związku ze stanowiskiem strony zawartym w skardze na czynność egzekucyjną, że złożony wniosek w dniu [...] 2019 r. o rozłożenie na raty zaległości podatkowej wstrzymuje egzekucję administracyjną Dyrektor IAS prawidłowo wskazał na art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zawieszenia postepowania egzekucyjnego w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej.

Jak wskazał zasadnie Dyrektor IAS z akt sprawy nie wynika, że Skarżąca spółka uzyskała pozytywne rozstrzygniecie w zakresie przyznania ulgi w postaci rozłożenia na raty lub umorzenia całości lub części należności.

W ocenie Sądu toczące się postępowanie podatkowe w przedmiocie wniosku Spółki o udzielenie ulgi nie stanowi w niniejszej sprawie o zasadności skargi na czynność egzekucyjną.

Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Tym samym argumenty zawarte w skardze złożonej do tut. Sądu dotyczące zasadności przyznania ulgi w postaci rozłożenia zaległości na raty, a więc będące przedmiotem odrębnego postępowania podatkowego nie mogły podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną.

Ponadto z uwagi na treść przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, Sąd nie przeprowadził wnioskowanego w skardze dowodu z przesłuchania wymienionych osób w charakterze świadków, bowiem wniosek nie dotyczył dowodu z dokumentu. Również wnioski o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dotyczących innych podatników oraz listy podmiotów, którym rozłożono należności podatkowe nie zostały uwzględnione, bowiem nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w niniejszej sprawie, dotyczącej skargi na czynność egzekucyjną.

5.5. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

6.6. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.