Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 229/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153 i 145§1 pkt. 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 180§1, 181, 188
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Józef Orzel (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz,, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Grzegorz Dudar, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję, 2. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego S. S. kwotę 7715 zł (siedem tysięcy siedemset piętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Izba Skarbowa w B. decyzją z [...].05.2003 r. Nr [...], utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...].12.2002 r. Nr [...], określającą "A" S. S. w B. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i listopad 2000 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za miesiące: styczeń, luty, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2000 r.

W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa wywiodła, że w wyniku przeprowadzonej w firmie S. S. kontroli ustalono, że podatnik w poszczególnych miesiącach 2000 r. dokonał odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę N. P. "B" z W. oraz z faktur wystawionych przez firmę "C" J. W. i "D" W. P. z W.

Przeprowadzone postępowanie pozwoliło na stwierdzenie, że faktury wystawione przez firmę "B" dokumentują czynności niezgodne ze stanem rzeczywistym, a faktury wystawione przez dwa kolejne podmioty potwierdzają czynności pozorne. Stosownie do przepisu § 50 ust. 4 pkt 5 lit "a" i "c" rozporządzenia Ministra Finansów z 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109, poz. 1245 ze zm.) faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Organy podatkowe wskazały na fakt zmiany zeznań N. P.

i M. B. w przedmiocie sprzedaży dokonywanej przez firmę "B" firmie podatnika. Według oceny organów podatkowych występująca niespójność w ich zeznaniach nie pozwala na przyjęcie, iż S. S. nabywał od firmy N. P. "B" towary, na które posiadał faktury VAT wystawione na tę firmę. Wskazano również na to, iż S. S. nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu, z którego wynikałoby wprost, że kupował towary od N. P.

Odnośnie faktur VAT wystawionych przez Firmy "C" i "D" organ podatkowy wywiódł, że dokonane ustalenia pozwalają na stwierdzenie, iż faktury te dokumentują czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i art. 83 Kodeksu cywilnego. Zebrany w sprawie materiał pozwolił bowiem na stwierdzenie, że pierwszym wystawcą faktur VAT na procesory i pamięci komputerowe, których zakup przez jednostkę kontrolowaną został udokumentowany fakturami VAT wystawionymi przez firmę "C" oraz "D", była spółka z o.o. "E" z W. Spółka "E" wystawiała faktury dla firmy. "D". Ta firma w okresie marzec, kwiecień 2000 r. wystawiała faktury firmie "C", a ta z kolei wystawiała faktury firmie "A". Analiza zebranego materiału pozwoliła na ustalenie, że podmioty te stworzyły "łańcuch" firm mających na celu "legalizację" towaru niewiadomego pochodzenia. Uczestniczące w tym "obrocie" firmy wystawiały faktury VAT, dokumentujące pozorną sprzedaż hurtowych ilości akcesoriów komputerowych. Charakterystyczne dla transakcji było to, że poszczególne partie towarów były w tym samym dniu kilkakrotnie odsprzedawane zanim ostatecznie trafiły do rzeczywistego odbiorcy – firmy skarżącego. O pozorności dokonanych czynności świadczy wiele faktów dotyczących zarówno zakwestionowanych transakcji, jak i transakcji je poprzedzających, a także zachowania podmiotów w nich uczestniczących.

Z materiału zebranego w sprawie wynika, że spółka "E" zmieniła nazwę na "F", siedzibę przeniosła z W. do W., a wszystkie udziały nabył nowy prezes Zarządu Spółki. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego wobec firmy "D" za lata 1999-2000, ustalono, że spółka "E", a później "F" pod wskazanymi, jako jej siedziba, adresami nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej. Z materiałów zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową

w W. wynika, że Spółka "E" dokonywała importu kompletów garnków, artykułów kuchennych metalowych, mini wież i innych. Nie importowała natomiast części komputerowych. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że firma "D" w miejscu wskazanym jako jej siedziba, nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej. Nie wykorzystywano dla jej działalności rzekomo wynajmowanych magazynów przy jednoczesnym wykazywaniu znacznych obrotów. Nie zatrudniano także żadnych pracowników. Właściciel firmy deklarując zawsze w tym samym dniu zakup i sprzedaż procesorów i pamięci komputerowych bezpośrednio na rzecz skarżącego lub pośrednio przy udziale firmy "C", zbywał je poniżej kosztów ich zakupu. W wyniku takich transakcji firma "D" mogła ponosić straty sięgające każdorazowo nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych. Z analizy urządzeń księgowych wynika, że W. P. do kontroli przedłożył inną dokumentację niż ta, którą w rzeczywistości prowadził i na podstawie której sporządzał w 2000 r. deklaracje VAT-7.

Przeprowadzone postępowanie kontrolne w firmie "C" wykazało, że firma nie posiada dokumentów zakupu i sprzedaży towarów oraz ewidencji dla potrzeb podatku VAT i nie potrafi wyjaśnić co z dokumentami stało się. Składane przez J. W. wyjaśnienia wykazały pozorność prowadzonej działalności, gdyż nie wiedział jakim towarem handluje i nie potrafił określić wartości nabywanych i odsprzedawanych wyrobów. Nie potrafił także wskazać, kto wypełniał deklaracje VAT. W miejscu wskazanym jako siedziba firmy nie prowadził działalności gospodarczej. Firma działała tylko trzy miesiące, a transakcje handlowe dotyczyły wyłącznie zakupu towarów od "D" i odsprzedaży tych samych towarów firmie skarżącego. Powyższe okoliczności dowodzą, że firma "C" została utworzona na potrzeby związane z nielegalnym obrotem przedmiotowych towarów, a rola jej właściciela J. W. sprowadzała się jedynie do podpisywania własnym imieniem i nazwiskiem faktur VAT.

Powyższe ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że:

- firmy wymienione wyżej nie prowadziły działalności gospodarczej pod wskazanymi adresami;

- pomimo wykazywania obrotu hurtowych ilości towarów żadna z firm nie posiadała magazynów, jak i nie prowadziła dokumentacji magazynowej;

- firmy nie zatrudniały pracowników;

- transakcje dokonywane bezpośrednio pomiędzy "D" a firmą skarżącego, bądź też pośrednio przy udziale "C", były nieracjonalne z punktu widzenia sensu ekonomicznego.

Te okoliczności ze zrozumiałych względów wzbudzają wątpliwości co do zamiaru podmiotów uczestniczących w tych transakcjach. Taki sposób prowadzenia działalności przeczy bowiem logice i zasadom funkcjonującym w obrocie gospodarczym.

Z punktu zaś podatkowego – według organów podatkowych – podkreślenia wymaga to, że:

- Spółka, która pierwsza wystawiła faktury na sprzedaż pamięci i procesorów komputerowych nie posiadała dowodów zakupu tych towarów, jak i nie dokonywała ich importu;

- nie deklarowała oraz nie uiszczała podatku VAT wykazanego na wystawianych dowodach sprzedaży, zaś kolejne firmy odliczały ten nie uiszczony podatek jako naliczony;

- Spółka "E" oraz firma "C" nie udostępniła do kontroli dokumentacji podatkowej, zaś W. P. przedstawił inną niż w rzeczywistości w 2000 r. prowadził – utrudniając tym samym sposób dowodzenia.

Takie zachowanie podmiotów jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązków nałożonych na podatników ustawą o podatku VAT i budzi zrozumiałe zastrzeżenia co do wiarygodności dokonywanych transakcji. Taki sposób działania podmiotów doprowadził bowiem do potrącenia w poszczególnych fazach obrotu podatku naliczonego, który de facto nigdy nie został uiszczony przez zbywcę.

Według Izby Skarbowej postępowanie w sprawie prowadzono w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, a to art. 121, 122, 180, 187, 191 i 210§1 i 4 ustawy Ordynacja podatkowa.

S. S. na decyzję Izby Skarbowej w B. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), § 50 ust. 4 pkt 5 lit "a" i "c" rozporządzenia Ministra Finansów z 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) oraz art. 121, 122, 187, 191 i 201 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.).

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku sygn. akt SA/Bk 862/03 uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu a także orzekł o kosztach postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że z treści art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, oraz §50 ust. 4 pkt. 5 lit. "a" i "c" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wynika, że podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturze dokumentującej sprzedaż. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie kwestionowały faktu nabycia towarów przez firmę S. S. "A" od firmy "D" i od "C". Zatem, skoro towar, którego nabycie udokumentowano fakturami faktycznie znalazł się w posiadaniu firmy S. S., to nie można przyjąć, że wystawione faktury stwierdzały czynności, które faktycznie nie zostały dokonane. Sąd zaznaczył, że faktury wystawione przez "C" i "D" stwierdzające nabycie towarów przez "A" S. S. stwierdzały jak wynika z materiału – nabycie faktyczne towarów. Faktury te stwierdzały zawarcie i wykonanie umów sprzedaży. Nie można zatem mówić o czynnościach, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 k.c. Sąd podkreślił, że istniejące przepisy nie dają podstawy do przypisania firmie "A" działania w celu obejścia przepisów prawa, dlatego że poprzednicy bezpośrednich zbywców towaru dla firmy "A" nie udokumentowali pochodzenia towaru. Sąd wskazał, że Skarżący może ponosić odpowiedzialność podatkową tylko za następstwa czynności dokonanych z firmami "C" i "D" określoną w §50 ust. 4 pkt. 5 lit. "a" i "c" rozporządzenia Ministra Finansów, gdy ustali się, że towaru, na który wymienione wyżej firmy wystawiły faktury w ogóle nie było.

Sąd I instancji, odnośnie kontaktów handlowych firmy "A" z firmą "B" wskazał, że organy podatkowe w sposób nieprzekonywujący pominęły pierwsze zeznania N. P. Wskazał, że ocena zeznań tegoż świadka powinna być dokonana z uwzględnieniem faktu, że ich zmiana nastąpiła po wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego. Rozważenia wymagało czy i jaki wpływ na zmianę zeznań świadka miała jego sytuacja w postępowaniu karnym w aspekcie przestawionych mu zarzutów.

Powyższy wyrok stał się przedmiotem skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w B., w której wniesiono o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku do ponownego rozpatrzenia.

Zarzucono wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i §50 ust. 4 pkt. 5 lit. "a" i "c" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

w szczególności art. 145§1 pkt. 1 lit. "a" i "c", art. 133§1 i art. 141§4 ustawy prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wyrokiem z dnia 18 marca 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny

w Warszawie sygn. akt FSK 1106/04 oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarzut dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz §50 ust. 4 pkt. 5 lit. "c" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. jest chybiony. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy skarbowe wynika, że pomiędzy podatnikiem a firmami "D" i "C" doszło do zawarcia i wykonania umów sprzedaży. Skoro tak, to podatnik był uprawniony do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących te transakcje. Pozbawienie podatnika tego prawa mogłoby nastąpić tylko w sytuacji określonej w §50 ust. 4 pkt. 5 lit. "c" rozporządzenia, czyli wówczas, gdy wystawiono faktury dokumentujące czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 k.c. Taka sytuacja w sprawie nie zaistniała, bowiem dokonana czynność faktyczna udokumentowana fakturą, nie była sprzeczna z ustawą ani też nie wykazano by miała na celu obejście ustawy, nie była również czynnością pozorną. Okoliczność, że bezpośredni poprzednicy zbywców towaru sprzedanego podatnikowi nie udokumentowali jego pochodzenia nie daje podstaw do przypisania tym czynnościom pozorności bądź celu w postaci obejścia prawa czy też czynności sprzecznych z prawem. Podatnik nie musi zgłębiać drogi jaką odbywał towar zanim znalazł się w rękach jego bezpośredniego kontrahenta. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, iż między stronami doszło do transakcji kupna-sprzedaży zgodnej z wolą stron, a zatem słusznie Sąd I instancji stanął na stanowisku, że fakturom, które dokumentowały te czynności nie można przypisać wadliwości wskazanej w §50 ust. 4 pkt. 5 lit. "c" rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że nie jest uprawniony zarzut skargi dotyczący braku wszechstronnej oceny dowodów zebranych w sprawie, w tym również w odniesieniu do kontaktów podatnika z firmą P. P.

o nazwie "B". Jednocześnie zaznaczył, że ocena wiarygodności zeznań ma wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej istotne znaczenie, bowiem przedmiotem sporu jest stwierdzenie czy doszło do sprzedaży towaru a nie to jakie było pochodzenie tego towaru. Skoro sprzeczne wyjaśnienia mogą budzić wątpliwości to ich wartość jako środka dowodowego jest znikoma i uzasadnia uzupełnienie materiału dowodowego w tej części postępowania wyjaśniającego. Zdaniem NSA Sąd I instancji, analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy prawidłowo nie dopatrzył się okoliczności, które uzasadniałyby w istniejącym stanie faktycznym wydanie decyzji odmawiającej podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30.01.2004 r. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej za miesiące styczeń – grudzień 2000 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił "A" S. S. w B. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i listopad 2000 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za miesiące: styczeń, luty, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2000 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do akt przedmiotowego postępowania włączono prawomocne wyroki wydane przez Sąd Rejonowy w B. III Wydział Karny wobec S. S. i innych oskarżonych o czyn z art. 271§1 Kodeksu karnego – z dnia 16 lutego 2004 r. sygn. akt III K [...], z dnia 6 kwietnia 2004 r. sygn. akt III K [...] i z dnia 7 kwietnia 2004 r. sygn. akt III K [...].

Organ podkreślił, że prawomocnym wyrokiem sygn. akt III K [...] z dnia 7 kwietnia 2004 r. Sąd Rejonowy w B. III Wydział Karny, uznał oskarżonego W. P. za winnego między innymi poświadczenia nieprawdy w jedenastu fakturach VAT wystawionych na rzecz przedsiębiorstwa "A" w okresie od maja do listopada 2000 r., a także w czterech fakturach VAT wystawionych na rzecz firmy "C" w miesiącu marcu i kwietniu 2000 r. Powyższe faktury miały potwierdzać rzekomą sprzedaż przez właściciela przedsiębiorstwa "D" części i podzespołów komputerowych na rzecz powyższych kontrahentów. W rzeczywistości W. P., nie będąc właścicielem tych towarów, poświadczył w wystawionych pod swoją firmą fakturach VAT nieprawdę, iż dokonał sprzedaży przedmiotowych towarów przedsiębiorstwu "A" i firmie "C" w 2000 r. Oskarżony dokonał tego w celu umożliwienia S. S. wprowadzenia części i podzespołów komputerowych do legalnego obrotu gospodarczego z uwagi na ich niewiadome pochodzenie. Tych czynów skazany dokonał z kolei na zlecenie M. B. Jednocześnie wyrokiem sygn. akt III K [...] z dnia 6 kwietnia 2004 r. Sąd uznał oskarżonego M. B. za winnego między innymi zlecenia właścicielowi przedsiębiorstwa "D" poświadczenia nieprawdy w 11 fakturach VAT wystawionych na rzecz firmy "A" w okresie od maja do listopada 2000 r., a także w czterech fakturach wystawionych na rzecz podmiotu pod nazwą "C" w miesiącu marcu i kwietniu 2000 r. Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2004 r. Sąd Rejonowy w B., III Wydział Karny, skazał również oskarżonego M. B. za zlecanie, wspólnie i w porozumieniu z J. K., N. P. poświadczenia nieprawdy w sześćdziesięciu ośmiu fakturach VAT wystawionych na rzecz przedsiębiorstwa "A" w okresie od lipca 1998 r. do listopada 2000 r. Przedmiotowe faktury VAT miały dokumentować rzekomą sprzedaż części i podzespołów komputerowych na rzecz Podatnika, a zostały wystawione w celu wprowadzenia do legalnego obrotu gospodarczego towarów z niewiadomego źródła. Organ wskazał również, że prawomocnym wyrokiem sygn. akt III K [...] z dnia 16 lutego 2004 r. Sąd uznał oskarżonego N. P. za winnego poświadczenia nieprawdy w fakturach VAT wystawionych na rzecz firmy Pana S. S. w latach 1998 - 2000. Pan P. dokonał tego na zlecenie M. B. i J. K. Przedmiotowym wyrokiem został również skazany oskarżony J. K., który wspólnie i w porozumieniu z M. B. zlecił, wyżej wymienionemu, poświadczenie nieprawdy w fakturach VAT wystawionych na rzecz "A".

Na podstawie powyższych wyroków oraz pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ I instancji uznał, że postępowanie Podatnika stanowiło naruszenie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Zgodnie z tym przepisem kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatków określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Ponadto w myśl §50 ust. 4 pkt. 5 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Organ wskazał także, że odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, albowiem żądanie to dotyczyło okoliczności stwierdzonych wystarczająco innymi dowodami, a mianowicie prawomocnymi wyrokami skazującymi sądu karnego włączonych do akt niniejszego postępowania.

Z powyższą decyzją nie zgodził się S. S. i złożył odwołanie. Zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie przepisów:

- art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz §50 ust. 4 pkt. 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym,

- art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

- art. 121, 122, 180, 181, 187, 188, 191, 193, 210§4 ustawy Ordynacja podatkowa.

Na powyższej podstawie wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, w tym przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w zastrzeżeniach z dnia 6 grudnia 2005 r. Uzasadniając powyższe zarzuty strona wskazała, że organ podatkowy nie kwestionuje faktu nabycia i przyjęcia na magazyn towarów wyszczególnionych w kwestionowanych fakturach. Wystawione przez kontrahentów podatnika faktury dokumentują czynności sprzedaży towarów a zatem nie ma w sprawie zastosowania §50 ust. 4 pkt. 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który to przepis był podstawą wydania decyzji organu I instancji. Wskazał również, że organ podatkowy przy wydawaniu decyzji opierał się na wyrokach, które nie dotyczyły podatnika lecz innych osób. Takie wyroki nie mogą być podstawą rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko i ustalenia dokonane przez organ I instancji. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów odwołania stwierdził, że uprawnienie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony uzależnione jest między innymi od rzeczywistego zaistnienia czynności. Prawo do odliczenia może dotyczyć wyłącznie tych czynności, które faktycznie zostały dokonane. Tymczasem w niniejszej sprawie Pan S. nie nabył podzespołów komputerowych od wskazanych firm. Powyższe towary nigdy nie były własnością tych firm a wystawione faktury VAT nie dokumentowały sprzedaży. Organ wskazał również, że nie można zgodzić się z twierdzeniami strony, że wyroki wydane w sprawach innych osób nie mogą być podstawą rozstrzygnięcia. Przepis art. 180 Ordynacji podatkowej przyjmuje otwarty katalog dowodów w postępowaniu podatkowym. Oznacza to, że każdy dowód nawet uzyskany w toku postępowania karnego lub karno-skarbowego musi zostać oceniony według kryteriów przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Zaznaczył, że dowody zebrane w toku postępowań karnych potwierdzają ustalenia dokonane przez organ podatkowy i ułatwiły ustalenie stanu faktycznego, choć nie stanowiły samoistnej przesłanki do dokonania rozstrzygnięcia. Wskazał również, że zeznania Panów P. i W. potwierdzają dokonanie transakcji handlowych, ale nie mogą świadczyć o dokonaniu sprzedaży na rzecz Pana S. S. Kontrahenci nie byli właścicielami przedmiotowych towarów a ich działania miały na celu ich legalizację. Sam fakt przemieszczenia towarów nie oznacza, że doszło do ich sprzedaży a tym bardziej nie powoduje powstania prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony u Pana S. Organ uznał również, że żądanie zawarte w odwołaniu odnoszące się do przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w zastrzeżeniach z dnia 6 grudnia 2005 r. nie jest zasadne. Żądanie to zostało rozpatrzone prze organ I instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. od którego nie przysługiwało zażalenie, a które nie zostało zaskarżone przez Podatnika w odwołaniu zgodnie z art. 237 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy zaznaczył również, że pismo Pana S. S. z dnia 24 marca 2006 r., zatytułowane jako uzupełnienie odwołania, w którym podatnik zaznaczył, iż w dniu 10 marca 2006 r. Sąd Okręgowy w B. uchylił wyrok w sprawie III K [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia nie wpływa na zmianę zajętego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej stanowiska.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku S. S., działając za pośrednictwem pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Powyższej decyzji zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym poprzez odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego pomimo spełnienia przesłanek uprawniających do odliczenia w zw. z niewłaściwym zastosowaniem §50 ust. 4 pkt. 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez stwierdzenie, że nie zostały dokonane czynności udokumentowane zakwestionowanymi fakturami,

- naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności:

- art. 121§1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych,

- 122§1 w zw. z art. 187§1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie zbadanie całego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie go w sposób wyczerpujący a przez to niedokładne ustalenie stanu faktycznego,

- art. 180§1 w zw. z art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie uwzględnienie wniosków dowodowych strony i nie przeprowadzenie dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy,

- art. 210§1 i 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędne i niewyczerpujące uzasadnienie faktyczne decyzji,

- art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego,

- art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez oparcie skarżonej decyzji na dowodach z materiałów nieprawomocnego postępowania karnego,

- art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie uwzględnienie oceny prawnej i wskazań sądu zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30.01.2004 r. sygn. akt SA/Bk 862/03 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2005 r. sygn. akt FSK 1106/04.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że z decyzji organu odwoławczego wynika, że pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego jest rezultatem stwierdzenia przez organy podatkowe braku przeniesienia przez wystawców na podatnika prawa własności towaru. Zdaniem organu czynności nie zostały dokonane, gdyż wystawcy faktur nie byli właścicielami towaru. W ocenie pełnomocnika Skarżącego powyższe stanowisko jest sprzeczne zarówno z okolicznościami faktycznymi jak i obowiązującym stanem prawnym. Zaznaczył, że w zaskarżonej decyzji, pomimo powołania się na brak przeniesienia prawa własności nie dokonano analizy przepisów cywilnych dotyczących tej kwestii. Zgodnie z art. 169§1 kodeksu cywilnego, jeżeli osoba nieuprawniona do rozporządzenia rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, nabywca uzyskuje własność z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie, chyba że działał w złej wierze. Z powyższego przepisu wynika, że w razie łącznego spełnienia powyższych przesłanek następuje skuteczne nabycie własności rzeczy na podstawie umowy zawartej z osobą nieuprawnioną do jej rozporządzenia. Jednocześnie następuje utrata prawa własności przez dotychczasowego właściciela. Nabycie własności następuje z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie przez nabywcę. Zatem wbrew twierdzeniom organu podatkowego, z przepisów kodeksu cywilnego wynika, że nastąpiło przeniesienie prawa własności towaru na podatnika. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia nie dokonania czynności, która powinna być udokumentowana fakturą VAT i z tytułu której podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Pełnomocnik Skarżącego zaznaczył również, że dowody zgromadzone w trakcie postępowania nie uzasadniają stwierdzenia, iż wystawcy kwestionowanych faktur nie byli właścicielami sprzedawanych towarów. Z dokumentacji postępowania wynika, że towary były w posiadaniu sprzedawców a następnie zostały przyjęte na magazyn podatnika. O fakcie nabycia towaru świadczą zarówno dokumenty jak i zeznania świadków.

Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania pełnomocnik Skarżącego wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 121§1 Ordynacji podatkowej, gdyż organy podejmowały czynności jedynie o charakterze fiskalnym a nie zmierzającym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Według Podatnika nie został w sposób wyczerpujący zebrany cały materiał dowodowy a wnioski oparte na niekompletnym materiale dowodowym są błędne i sprzeczne ze stanem faktycznym. Organy odmówiły przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenia dla sprawy. W ocenie strony skarżącej organy naruszyły także art. 180§1 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej, gdyż odmowę przeprowadzenia dowodów argumentowały wyrokami, jakie zapadły w postępowaniu karnym. Pełnomocnik Skarżącego zaznaczył, że wyroki karne nie mogą zastępować wszystkich innych dowodów zwłaszcza w sytuacji, gdy nie dotyczą one podatnika oraz zostały wydane w trybie art. 387§2 kpk, czyli bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i oceny materiału. Włączone do akt wyroki karne nie są wystarczającymi dowodami stwierdzającymi niedokonanie przez podatnika czynności zakupu towaru. Zaznaczył także, że powołany w decyzji wyrok w sprawie S. S. i innych został uchylony przez Sąd Okręgowy w B. w sprawie VIII Ka [...] i przekazany do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt III K [...] zwrócił akta prokuraturze w celu uzupełnienia istotnych braków postępowania.

W skardze pełnomocnik Skarżącego omówił szeroko także zarzut naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazał, że z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30.01.2004 r. sygn. akt SA/Bk 862/03 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2005 r. sygn. akt FSK 1106/04 jednoznacznie wynika, że podatnik zawarł skuteczne umowy z W. P. i J. W. a otrzymane faktury dokumentują faktyczne zdarzenia gospodarcze.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził, że jest on bezpodstawny. Wskazał, że w wyrokach Sądy oparły się na założeniu, że między skarżącym a jego kontrahentami doszło do umowy kupna – sprzedaży, natomiast z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w rzeczywistości nie doszło do zawarcia przedmiotowych umów, gdyż ustalono, iż faktury poświadczają nieprawdę, co w konsekwencji oznacza brak prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skardze nie można odmówić słuszności, jak to czyni Dyrektor Izby Skarbowej w B.

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 30 stycznia 2004 r. sygn. akt SA/Bk 862/03 przyjął, że "...w sprawie niniejszej organy podatkowe nie kwestionują faktu nabycia towarów przez firmę S. S. "A" od firmy "D" jak też nie negują, że towar którego nabycie przez firmę S. S. od "C" znalazł się faktycznie w jego posiadaniu. Organy twierdziły, że firma S. S. była pierwszą firmą prowadzącą działalność gospodarczą w miejscu wskazanym dla Urzędu Skarbowego, posiadającą magazyny i zatrudniającą pracowników. Skoro więc towar, którego nabycie udokumentowano fakturami, faktycznie znalazł się w posiadaniu firmy S. S., to nie można przyjąć, że wystawione faktury stwierdzały czynności, które faktycznie nie zostały dokonane (§ 50 ust. 4 pkt 5 lit "a" rozporządzenia Ministra Finansów z 22.12.1999 r.)". Ponadto stwierdził, że "...faktury wystawione przez "C" i "D" stwierdzające nabycie towarów przez "A" S. S. stwierdzały – jak wynika z materiału – nabycie faktyczne towaru. Faktury te stwierdzały zawarcie i wykonanie umów sprzedaży...". Sąd wskazał również, że Skarżący może ponosić odpowiedzialność podatkową za następstwa czynności dokonanych z firmami "C" i "D" tylko wówczas, gdy ustali się, że towaru, na który wyżej wymienione firmy wystawiły faktury w ogóle nie było.

Wyrokiem z dnia 18 marca 2005 r. sygn. akt FSK 1106/04 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie podtrzymał powyższe stanowisko sądu I instancji. Stwierdził, że z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy skarbowe wynika, że pomiędzy podatnikiem a firmami "D" i "C" doszło do zawarcia i wykonania umów sprzedaży. Skoro tak to podatnik był uprawniony do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących te transakcje. Zaznaczył, że ustalona przez organy skarbowe okoliczność, że bezpośredni poprzednicy zbywców towaru sprzedanego podatnikowi nie udokumentowali jego pochodzenia nie daje podstaw do przypisania tym czynnościom pozorności bądź celu w postaci obejścia prawa czy też czynności sprzecznych z prawem. Podatnik nie musi zgłębiać drogi jaką odbywał towar zanim znalazł się w rękach jego bezpośredniego kontrahenta. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z między stronami doszło do zawarcia transakcji kupna-sprzedaży zgodnej z wolą stron.

Z treści powyższych wyroków sądów administracyjnych wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że pomiędzy firmą S. S. "A" a firmami "D" i "C" doszło do zawarcia i wykonania umów sprzedaży towarów, a zatem stosownie do treści art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnikowi – S. S. przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Powyższa ocena prawna umów zawartych pomiędzy Skarżącym a firmami "D" i "C" została dokonana przez sądy obu instancji na podstawie zebranego przez organy skarbowe materiału dowodowego, który stanowił podstawę ustaleń faktycznych również przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że organy skarbowe obu instancji były związane wyrażoną przez sądy administracyjne oceną prawną zawartych przez Skarżącego umów stosownie do treści art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W świetle powyższych ustaleń należało się zgodzić z pełnomocnikiem Skarżącego, że zaskarżona decyzja narusza w sposób rażący art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organy obu instancji nie uwzględniły wiążącej oceny prawnej zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonaną przez sądy administracyjne rozpoznające uprzednio niniejszą sprawę. Podkreślić należy, że na przedstawioną przez sądy administracyjne ocenę prawną nie miał wpływu fakt uzupełnienia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej materiału dowodowego o wyroki Sądu Rejonowego w B. III Wydziału Karnego z dnia 16 lutego 2004 r. (sygn. akt III K [...]), z dnia 6 kwietnia 2004 r. (sygn. akt III K [...]) i z dnia 7 kwietnia 2004 r. (sygn. akt III K [...]). Jak wynika z uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. powyższe wyroki były jednym z wielu dowodów podlegających ocenie organów podatkowych i nie stanowiły samoistnej przesłanki do dokonania rozstrzygnięcia. Dowody zgromadzone w postępowaniach karnych jedynie potwierdziły ustalenia dokonane we wcześniejszym postępowaniu przez organ skarbowy.

Jednocześnie należy podkreślić, że twierdzenie organów podatkowych, iż Skarżący nie nabył podzespołów komputerowych od firm "D" i "C", gdyż towary te nigdy nie były własnością tych firm a wystawione faktury VAT nie dokumentowały sprzedaży nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa jak i materiale zgromadzonym w sprawie. Zgodzić się należy z pełnomocnikiem strony skarżącej, iż w ściśle określonych warunkach przepisy prawa cywilnego (m.in. art. 169 kodeksu cywilnego) umożliwiają nabycie prawa własności towarów (rzeczy ruchomych) od osoby nieuprawnionej do jej rozporządzania. O ile nabywca jest w dobrej wierze i objął rzecz w posiadanie nabywa własność rzeczy ruchomej, nawet jeżeli prawo to nie przysługiwało zbywcy. Zatem fakt, iż kontrahenci Skarżącego nie byli właścicielami sprzedawanych podzespołów komputerowych nie oznacza automatycznie, że S. S. nie mógł nabyć tych towarów na własność. Jak zaznaczył NSA w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie podatnik nie musi zgłębiać drogi jaką odbywał towar zanim znalazł się w rękach jego bezpośredniego kontrahenta. Organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji w ogóle nie rozważyły powyższych przepisów, a priori przyjęły, że skoro sprzedawcy towaru nie byli ich właścicielami to automatycznie ich nabywca również nie może nabyć tego prawa.

Podkreślić należy, iż również materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na zajęcie tak jednoznacznego stanowiska jak uczynił to organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, w kwestii nabycia własności części komputerowych przez Skarżącego w 2000 r. Bezspornym w sprawie jest fakt, że organy ścigania nie postawiły S. S. żadnych zarzutów w związku z uzyskanymi przez niego fakturami w 2000 r. Z dołączonych do materiału dowodowego wyroków sądów karnych wynika, że N. P. (wyrok Sądu Rejonowego w B. z 16 lutego 2004 r. sygn. akt III K [...]) i W. P. (wyrok Sądu Rejonowego w B. z 7 kwietnia 2004 r. sygn. akt III K [...]) zostali prawomocnie uznani za winnych popełnienia przestępstw z art. 271§1 i 3 kk, polegających na poświadczeniu nieprawdy, między innymi w fakturach wystawionych na rzecz S. S. w 2000 r. Jednakże w związku z wystawieniem powyższych faktur żadnych zarzutów nie postawiono S. S. Jednocześnie należy podkreślić, że wyżej wymienieni kontrahenci Skarżącego zostali uznani za winnych popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy polegającego na sporządzeniu i przekazywaniu faktur sprzedaży VAT na części i akcesoria komputerowe wiedząc, iż nie są ich faktycznymi nabywcami a przez to osobami uprawnionymi do ich zbycia oraz że opisane w fakturach zdarzenia gospodarcze miały jedynie uwiarygodnić źródło pochodzenia towaru faktycznie nabytego przez firmę "A" S. S. Zatem z opisu popełnionych przez kontrahentów Skarżącego przestępstw wynika, iż towar w postaci części i akcesoriów komputerowych istniał fizycznie i został w związku z dokonanymi zdarzeniami gospodarczymi przekazany S. S. Oznacza to, że poświadczenie nieprawdy w zakwestionowanych fakturach nie uzasadnia przyjęcia tezy, że nie miała miejsca sprzedaż towarów. Jak wskazały sądy administracyjne obu instancji w uzasadnieniach wyroków, między Skarżącym a firmami "D" i "C" doszło do zawarcia transakcji kupna-sprzedaży zgodnej z wolą stron.

Podkreślić także należy, iż w przedmiotowej sprawie sądy administracyjne w uprzednio zapadłych wyrokach, wskazały na konieczność dokonania szczegółowej analizy zeznań N. P. z uwzględnieniem faktu, że ich zmiana nastąpiła po wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie uwzględnił powyższego zalecenia. Wskazanie, iż zeznanie N. P. z dnia 19 czerwca 2002 r. znalazło odzwierciedlenie w wyroku sądu karnego nie może być uznane za wypełnienie tegoż obowiązku. Jak wskazano powyżej przestępstwo poświadczenia nieprawdy, za popełnienie którego skazano N. P. nie przesądza, wbrew twierdzeniom organu podatkowego, że wykazany na fakturach wystawionych na rzecz S. S. towar nie został mu przekazany a w konsekwencji, że nie doszło do skutecznego zawarcia umowy kupna-sprzedaży.

Na uwzględnienie zasługuje również zarzut strony Skarżącej naruszenia art. 180§1 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nie uwzględnienie wniosków dowodowych strony. Nie można, jak uczynił to organ podatkowy, uzasadnić odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów zapadłymi wyrokami w postępowaniu karnym. Jak wskazano powyższej, stwierdzenie w wyrokach karnych popełnienia przez kontrahentów Skarżącego przestępstw poświadczenia nieprawdy w wystawionych fakturach VAT nie jest jednoznaczne z przyjęciem, że nie miała miejsca sprzedaż towarów. Zatem, o ile wnioskowane dowody mogą przyczynić się do ustalenia bezspornego stanu faktycznego w sprawie powinny być uwzględnione przez organ podatkowy, chyba, że okoliczności na jakie mają być przeprowadzone są stwierdzone wystarczająco innymi dowodami.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie można zgodzić się z pełnomocnikiem strony skarżącej, aby w przedmiotowej sprawie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszony został art. 181 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych materiał dowodowy z postępowania karnego dotyczącego S. S. i innych osób (sygn. akt III K [...]) nie był uwzględniany przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Owszem wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 25 sierpnia 2005 r. uznający S. S. za winnego popełniania zarzuconych mu czynów został uchylony przez Sąd Okręgowy, a zatem postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone, tym niemniej wskazać należy, że to postępowanie karne nie dotyczyło działalności gospodarczej prowadzonej przez S. S. w 2000 r. Uchylenie powyższego wyroku a następnie przekazanie akt sprawy prokuraturze w celu uzupełnienia istotnych braków postępowania nie miało istotnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy z uwagi na rozbieżny zakres przedmiotowy obu postępowań.

Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydając zaskarżoną decyzję dokonał dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w odniesieniu do transakcji zawartych pomiędzy firmą Skarżącego a firmą "B" N. P. Nie podjęto wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nie wykonano zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu wyroku sygn. akt SA/Bk 862/03 wskazujących kierunki przeprowadzenia postępowania dowodowego. Z kolei odnośnie transakcji handlowych Skarżącego z firmami "D" i "C" organ podatkowy nie uwzględnił oceny prawnej powyższych transakcji zawartych w uzasadnieniach wyroków sądów administracyjnych zapadłych w niniejszej sprawie. Organy, podobnie jak Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, są związane oceną prawną oraz wskazaniami, co do prowadzenia dalszego postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 stycznia 2004 r. (SA/Bk 862/03) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2005 r. (FSK 1106/04).

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o przepisy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu, a o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 §2 tejże ustawy.