Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1909/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
article: art. 8
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 233 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi "G" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez firmę G. sp. z o.o. z siedzibą w W. ul. T. [...] (dalej Spółka, Strona, Skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] maja 2013 r., nr [...] wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.) utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lipca 2012 r., nr [...], w której organ stwierdził wygaśnięcie zezwolenia udzielonego Spółce decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2009 r., nr [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego, w części dotyczącej punktu gry na automatach o niskich wygranych mieszczącego się w W. przy ul. T. [...] lokal [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.) w przedmiotowym zezwoleniu z [...] stycznia 2009 r., na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 56 punktach na terenie województwa [...], został ustalony nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności, tj. dzień 31 grudnia 2009 r. Tymczasem, jak ustalił Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. w punkcie gry na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w W. przy ul. T. [...] lokal [...], Strona nie rozpoczęła działalności objętej ww. zezwoleniem. Naczelnik Urzędu Celnego II w Warszawie poinformował o powyższym fakcie Dyrektora Izby Celnej w W. pismem z [...] marca 2012 r. nr [...]. Uzasadnieniem zatem stwierdzenia przez organ I instancji, wygaśnięcia w części przedmiotowego zezwolenia, było naruszenie warunku określonego w zezwoleniu jaki Strona była obowiązana dopełnić po jego uzyskaniu, poprzez nie rozpoczęcie działalności objętej zezwoleniem w ww. punkcie. Organ I instancji uznał iż podstawą prawną decyzji z [...] lipca 2012 r. był art. 258 § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych.

Strona w terminie złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, uznając że w świetle wyroku z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214111, C-217/11 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w toku uchwalania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, doszło do naruszenia obowiązku notyfikacji norm technicznych, w związku z czym przepisy, którymi zajmował się Trybunał Sprawiedliwości nie mogą być stosowane przez sądy krajowe, ani też przez organy administracji. Strona wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które w świetle orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości należy uznać za nieobowiązujące i nieskuteczne wobec osób fizycznych i prawnych, a skoro brak jest podstawy prawnej do prowadzenia przedmiotowego postępowania, powinno ono zostać umorzone.

Organ II instancji decyzją z [...] maja 2013 r., utrzymał w mocy decyzję I instancji. Rozpatrując odwołanie Strony odniósł się w pierwszej kolejności do podstawy prawnej decyzji I instancji. Wskazał, że zezwolenie będące przedmiotem sprawy zostało udzielone Stronie decyzją z [...] stycznia 2009 r., tymczasem przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, której art. 48 ust. 2 stanowił podstawę prawną decyzji I instancji, weszły w życie co do zasady 1 stycznia 2010 r. Organ II instancji wskazał na art. 129 ust.1 ustawy o grach hazardowych, z którego wynika, że działalność w zakresie m.in. gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Żaden natomiast przepis intertemporalny ustawy o grach hazardowych nie odsyła do stosowania art. 48 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie z art. 8 tej ustawy wynika, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że stanowi ona inaczej. W związku z powyższym, organ II instancji, powołując się na wyrok NSA z 29 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1262/11 uznał, że przepisami postępowania mającymi zastosowanie w przedmiotowej sprawie były przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, natomiast sama działalność powinna być prowadzona przez Stronę w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Zdaniem organu nie miał jednak zastosowania w niniejszej sprawie przepis art. 36 ust. 5 tej ustawy pomimo, iż art. 121 ustawy o grach hazardowych wprost odsyła do jego stosowania. Z przepisu art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wynika, że zezwolenia w zakresie m.in. gier na automatach o niskich wygranych wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Przepis ten ma jednak zastosowanie jedynie w przypadku, gdy nie podjęto działalności w żadnym z punktów gier objętych zezwoleniem i daje podstawę do wygaśnięcia zezwolenia w całości, nie zaś jak w niniejszej sprawie w części, co zdaniem organu potwierdza wyrok NSA z 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 480/08. Organ II instancji uznał, zatem że organ I instancji zasadnie zastosowały przepis art. 258 § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, lecz niezasadnie art. 48 ust. 2 ustawy grach hazardowych, co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa Unii Europejskiej w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 i nie wypełnienia obowiązku notyfikacji norm technicznych, w toku uchwalania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, organ II instancji wskazał, że przedmiotem orzeczenia prejudycjalnego TSUE były normy prawne zawarte w art. 129, art. 135 i art. 138 tej ustawy, regulujące procedurę wydawania, zmiany i przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, które nie miały związku z zakresem przedmiotowym sprawy. Organ uznał, że przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie nie stanowiły norm technicznych, a więc takich, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry oraz wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów.

W konsekwencji organ II instancji nie zgodził się z zarzutami strony naruszenia przepisów Konstytucji RP. Organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie organy podatkowe wydały swoje rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy ustawy Ordynacja podatkowa w związku z przepisem art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która jest aktem obowiązującym wydanym zgodnie z krajową procedurą legislacyjną nie będącym w kolizji z żadnym bezpośrednim aktem normatywnym stanowionym przez prawo unijne, i ani Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o jej sprzeczności z Konstytucją RP, ani też Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie orzekł o jej sprzeczności z prawem unijnym. Organ nie podzielił zarzutów naruszenia art. 2 Konstytucji RP, w szczególności wynikających z tej normy zasady ochrony praw nabytych, zasady zaufania obywateli do państwa prawa, zasady przyzwoitej legislacji oraz naruszenia art. 7 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa.

Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] maja 2013 r., Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Ponadto o stwierdzenie, że decyzje te nie podlegają wykonaniu oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:

- obrazę przepisu postępowania, a to art. 258 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez jego bezzasadne zastosowanie w przedmiotowej sprawie;

- naruszenie przepisu art. 121 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie;

- obrazę fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r., zwanym Traktatem o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569);

- obrazę przepisów art. 91 ust. 1 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, w takim jego zakresie, w jakim organ, wbrew wskazanym przepisom, udzielił prymatu i zastosował art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, mimo iż stoi on w kolizji z postanowieniami wiążącej Polskę umowy międzynarodowej oraz aktu prawa ustanowionego przez organizację międzynarodową (dyrektywa nr 98/34/WE);

- obrazę przepisu art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady ochrony praw podmiotowych słusznie nabytych, ochrony interesów w toku, zaufania obywateli do państwa prawa oraz zasady przyzwoitej legislacji, poprzez zastosowanie art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w przedmiotowej sprawie;

- obrazę przepisu art. 7 Konstytucji RP i wyrażonej w nim zasady legalizmu działania administracji publicznej, poprzez zastosowanie art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w przedmiotowej sprawie;

- obrazę przepisu art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, poprzez jego bezzasadne zastosowanie w przedmiotowej sprawie w sytuacji, gdy żaden przepis ustawy o grach hazardowych nie wskazuje na możliwość jego zastosowania, co w obliczu art. 129 ust. 1 powyższej ustawy nakazuje stosować przepisy dotychczasowe.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o zastosowaniu przepisu art. 258 § 1 Ordynacji podatkowej, jako podstawy prawnej stwierdzenia wygaśnięcia w części zezwolenia, albowiem kwestia wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych została w sposób wyczerpujący uregulowana w przepisach ustawy o grach hazardowych oraz ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Przepisy tych ustaw mają charakter przepisów szczególnych i wykluczają stosowanie w powyższym zakresie ogólnych przepisów Ordynacji podatkowej zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali. Następnie Skarżący wskazał, że zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie jest wykładnia przepisu art. 121 ustawy o grach hazardowych w aspekcie konkurencji między przepisami art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z tym pierwszym przepisem zezwolenia w zakresie gier na automatach niskich wygranych wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Natomiast zgodnie z drugim - w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Odwołując się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 skarżący stwierdził, że art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych powiązany normatywnie z ust. 1 tego przepisu ograniczającym możliwość przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności i stosowany poprzez przepis art. 129 ust. 1 w zakresie odwołującym się do stosowania tych przepisów prawa nowego, których celem było ograniczenie działalności prowadzonej w dotychczasowej formie organizacyjnej i prawnej, jako przepisy istotnie ograniczające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegały obowiązkowi notyfikacji Komisji w trybie art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE. Naruszenie zaś tego obowiązku prowadzi do wyłączenia ich zastosowania w danej sprawie. Następnie Skarżący wskazał, że zastrzeżeń tych nie budzi treść przepisu art. 121 ustawy o grach hazardowych. Przepis ten nakazuje bowiem zastosowanie poprzednio obowiązującego prawa, to jest art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, który nie podlegał procedurze notyfikacyjnej. Przepis art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych korzysta również z domniemania konstytucyjności, a jego stosowanie było przedmiotem wielokrotnej kontroli sądów administracyjnych, które nie sygnalizowały w tym zakresie żadnych wątpliwości. Przepis ten ma jednak odmienną treść, która nie jest tożsama z zakresem zastosowania art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Mianowicie, przez zawarty w treści art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych zwrot "podjęcie działalności", rozumieć należy zainicjowanie działalności chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym, co ma potwierdzać wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 480/08. Poza sporem pozostaje natomiast, że Skarżący podjął działalność w przeważającej części punktów gier objętych zezwoleniem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

W przedmiotowej sprawie Sąd w istocie rzeczy stanął przed zadaniem rozstrzygnięcia czy organy które orzekały w niniejszej sprawie i stwierdziły wygaśnięcie w części udzielonego Skarżącemu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, naruszyły przepisy postępowania stosując art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, jako podstawę swojego rozstrzygnięcia. Problem wyniknął na gruncie zmiany przepisów regulujących problematykę gier hazardowych, w związku z wejściem w życie 1 stycznia 2010 r. nowej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która zastąpiła ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.

Po przeprowadzonej analizie przepisów prawa obu ustaw Sąd nie dopatrzył się w rozstrzygnięciach obu instancji Dyrektora Izby Celnej w W. naruszenia prawa mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem Skarżącego jak i organu II instancji, że niesłusznie organ I instancji oparł swoją decyzję na art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który stanowi, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Podkreślenia wymaga, że z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wynika, iż działalność w zakresie m.in. gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Żaden natomiast przepis przejściowy ustawy o grach hazardowych nie stanowi inaczej i nie nakazuje stosowania art. 48 ust. 2 w przypadku prowadzenia działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń wydanych przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Ustawodawca w wielu miejscach wprowadził wyjątki od zasady uregulowanej w art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych przyjmując zastosowanie przepisów nowej ustawy, jednak nie do kwestii częściowego wygaśnięcia zezwolenia w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w zezwoleniu. Organ I instancji oparł jednak swoją decyzję nie tylko na art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych ale również na art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Niesłuszne zatem przywołanie art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie miało wpływu na wynik sprawy, a w związku z tym zarzuty naruszenia norm konstytucyjnych tj. art. 2, art. 7 oraz art. 91 ust. 1 i 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, są dalece przesadzone.

Skarżący opiera swój zarzut nieprawidłowości zastosowania art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej na przekonaniu, iż kwestia wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych została w sposób wyczerpujący uregulowana w przepisach ustawy o grach hazardowych oraz ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Przepisy tych ustaw, zdaniem Skarżącego, mają charakter przepisów szczególnych i wykluczają stosowanie w powyższym zakresie ogólnych przepisów Ordynacji podatkowej zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali.

Sąd zauważa jednak, że kwestia wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, nie była całościowo uregulowana w przepisach ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a jak wskazano powyżej do stosowanie przepisów tej ustawy w niniejszej sprawie odsyła art. 129 ust.1 ustawy o grach hazardowych. Kwestię wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, regulował art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, miał on jednak zastosowanie do sytuacji gdy dany podmiot nie podjął w terminie określonym w zezwoleniu, w ogóle działalności objętej zezwoleniem. W przedmiotowej sprawie zatem przepis ten miałby zastosowanie, gdyby Skarżący nie podjął działalności objętej zezwoleniem w żadnym z 56 punktów gry. Podkreśla to również sam Skarżący przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 480/08, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "przepis art. 36 ust. 5 ustawy regulujący materię wygaśnięcia zezwolenia używa pojęcia "podjęcia działalności", które należy rozumieć jako zainicjowanie działalności chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym.".

W końcowym okresie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych ustawodawca zmianą zawartą w art. 197 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej wprowadził w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, który wszedł w życie 31 października 2009 r., możliwość cofnięcia zezwolenia w całości lub w części, w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w zezwoleniu lub w regulaminie, lub z przepisami regulującymi działalność objętą zezwoleniem. Nie była to jednak instytucja tożsama z trybem stwierdzenia wygaśnięcia decyzji uregulowanym w art. 258 Ordynacji podatkowej. Miała ona charakter fakultatywny i uzależniona była od uprzedniego wezwania podmiotu dla którego wydane było zezwolenie do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie. Oba zatem tryby się nie wykluczały, a już na pewno nie zachodziła między nimi reguła kolizyjna lex specialis derogat legi generali. Nie można zatem, zgodzić się ze stanowiskiem Strony, że kwestia wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych została w sposób wyczerpujący uregulowana w przepisach ustawy o grach hazardowych oraz ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że na podstawie art. 8 ustawy o grach hazardowych, do postępowań w sprawach określonych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że stanowi ona inaczej. Oznacza to, że do postępowań w zakresie działalności prowadzonej na podstawie zezwoleń wydanych przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych, stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Znajduje to potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1262/11. W konsekwencji zatem, nie można też zgodzić się z poglądem Skarżącego, że w przedmiotowej sprawie wykluczone było zastosowanie ogólnych przepisów Ordynacji podatkowej.

Skarżący podnosi, też kwestię naruszenia prawa Unii Europejskiej w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C- 213/11, C-214/11 i C-217/11 i nie wypełnienia obowiązku notyfikacji norm technicznych, w toku uchwalania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organ II instancji, że mający zastosowanie w niniejszej sprawie art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który w kwestii będącej przedmiotem niniejszej sprawy odsyła do regulacji prawnej obowiązującej poprzednio ustawy o grach i zakładach wzajemnych, nie stanowi normy technicznej w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., przepis ten bowiem, jak wskazał TSUE w ww. wyroku, pozwala na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a zatem na dalsze użytkowanie tych automatów, po dniu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych. Sąd zauważa, że z tych samych względów nie budzi wątpliwości Skarżącego art. 121 ustawy o grach hazardowych, który odwołuje się do regulacji art. 36 ust 5 poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Uznając zatem powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.