Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 65/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 112
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 1 ust. 2 pkt 1,3,5, art. 16 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 2 i3, art. 15 ust. 2 pkt 10, art. 15 ust. 3 pkt 3a, art. 28 ust. 1,
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 144,
journal: Dz.U. 2017 poz 459
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi K. P. na uchwałę Rady Gminy Dygowo z dnia 22 maja 2013 r. nr XXIX/199/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie Dygowo I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Gminy D. na rzecz skarżącej K. P. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. K. P. wniosła, za pośrednictwem Rada Gminy , do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę

na uchwałę Rady Gminy z dnia 22 maja 2013 r. nr XXIX/199/13 (uzupełnioną pismami z dnia: [...] r. i z dnia [...] r.) w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie Dygowo, zarzucając jej naruszenie:

- art. 140 Kodeksu cywilnego przez uchwalenie planu, który uwzględnia budowę farmy elektrowni wiatrowej uniemożliwiając przeznaczenie gruntów skarżącej na cele turystyczne i agroturystyczne, a w konsekwencji pozbawiając ją, jako właściciela, możliwości pobierania z niej pożytków oraz korzystania z niej w takim samym stopniu jak dotychczas;

- art. 144 Kodeksu cywilnego przez uwzględnienie w planie zagospodarowania wybudowania farmy elektrowni, której budowa i funkcjonowanie będzie źródłem ponad przeciętnych immisji dla jej nieruchomości;

- art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2001 r. Nr 62, poz. 627), przez uwzględnienie w uchwale planu wybudowania farmy elektrowni wiatrowej, której budowa i funkcjonowanie nie zapewni należytego stanu akustycznego na terenie farmy i na obszarach sąsiadujących;

- art. 20 i art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

- art. 1 ust. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej w skrócie: "u.p.z.p."), poprzez naruszenie podstawowych zasad, którymi organ powinien się kierować przy planowaniu zagospodarowania terenu, tj. zachowania ładu przestrzennego terenu objętego planem, zasady ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i ochrony środowiska;

- art. 16 ust. 1 u.p.z.p., poprzez sporządzenie mapy planu w skali 1:2000, podczas gdy nie zaszły żadne szczególne przesłanki ku temu, a ponadto organ nawet nie uzasadnił, dlaczego do sporządzenia mapy planu zastosowano skalę 1:2000, zatem mapa powinna zostać sporządzona w wymaganej prawem skali 1:1000;

- art. 15 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.z.p., poprzez brak określenia zasad ochrony środowiska

i przyrody;

- art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 a-c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), poprzez niedokonanie ustaleń zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej w sposób określony w rozporządzeniu, a także zaniechanie wprowadzenia ustaleń zobowiązujących do przystosowania istniejących dróg publicznych do dużych obciążeń lub wykonania nowych dróg dojazdowych - zgodnie z ustaleniami Zarządu Dróg Powiatowych z dnia 16 czerwca 2011 r.;

- art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., poprzez określenie stref oddziaływania planu poza teren objęty tym planem, a zatem ustalenie przeznaczenia terenów i wprowadzenie ograniczeń poza granice objęte zaskarżoną uchwałą;

- art. 15 ust. 2 pkt 3 i pkt 8 u.p.z.p. oraz art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm.), poprzez zaniechanie umieszczenia w uchwale wszystkich wymaganych prawem elementów planu zagospodarowania, tj. zasad scalania nieruchomości objętych planem oraz nieprawidłowe i niezgodne z prawem określenie zasad podziału nieruchomości;

- art. 17 ust. 9 u.p.z.p., polegające na zaniechaniu wprowadzenia do projektu planu uwag Zarządu Dróg Powiatu z dnia 16 czerwca 2011 r., a także Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 lipca 2011 r.;

- art. 17 pkt 4 u.p.z.p., co polegało na nie rozstrzygnięciu wszystkich wniosków i uwag zgłoszonych do projektu planu, tj. uwag zgłoszonych przez mieszkańców G. (data wpływu do Urzędu Gminy 27 kwietnia 2007 r.);

- art. 20 ust. 1 u.p.z.p., poprzez faktyczne nierozpoznanie przez Radę Gminy zgłoszonych uwag do planu;

- art. 19 u.p.z.p., poprzez zaniechanie ponowienia procedury określonej w art. 17 u.p.z.p., mimo iż doszło do zmiany w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu;

- art. 20 u.p.z.p., co polegało na zaniechaniu stwierdzenia zgodności planu zagospodarowania ze Studium we właściwej formie prawnej;

- § 3 pkt 1 rozporządzenia oraz art. 14 ust. 8 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw.

z art. 121 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez powołanie w podstawie prawnej wyłącznie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym na rok 2011, podczas gdy ustawa ta podlegała kolejnym nowelizacjom, a także przyjęto nowy tekst jednolity tejże ustawy.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Gminy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości oraz o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów, tj.: odpisu postanowienia Wójta Gminy D. z dnia [...] r., odpisu zarzutów do raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, odpisu wniosku mieszkańców wsi G., odpisu opisu i mapy z dnia [...] r., odpisu raportu oddziaływania na środowisko inwestycji Windfarm na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Według organu skarżąca nie wykazała, aby miała interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy Dygowo z dnia 22 maja 2013 r. ponieważ nie wykazała, że zaskarżona uchwała uniemożliwia realizację jej zamierzeń co do nieruchomości stanowiących jej własność. Odnosząc się natomiast do poszczególnych zarzutów skargi organ wskazał, że: planem objęta została niezabudowana część nieruchomości skarżącej, z czego około 85% ([...] ha) spełnia warunki dla lokalizacji zabudowy zagrodowej, budowli i budynków gospodarczych służących prowadzeniu produkcji rolniczej oraz innych budynków bez pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a tylko na około 20% ([...] ha) nie będzie możliwości sytuowania budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej. Zdaniem organu, nie jest to znaczące ograniczenie, zważywszy na usytuowanie tej strefy w oddaleniu 160-250 m (średnio 200 m) od drogi dojazdowej do nieruchomości; plan miejscowy ustala nieprzekraczalne natężenie hałasu dla poszczególnych form zabudowy na poziomie określonym w przepisach powszechnie obowiązujących, w odnośnych przepisach nie jest natomiast ustalony dopuszczalny poziom akustyczny dla terenów niezabudowanych o funkcjach rolniczych; prawo własności jest prawem bardzo silnie chronionym, ale nie jest prawem absolutnym; plan został sporządzony zgodnie z zasadami określonymi w powszechnie obowiązującym prawie, o czym świadczą uzyskane w toku procedury uchwalania planu miejscowego uzgodnienia i opinie; obszar objęty planem wynosi 470 ha, a zatem jest to obszar o znacznej powierzchni. W sytuacji, gdy poza wyznaczonym do zainwestowania punktowego terenem (dla elektrowni wiatrowych) na rysunku planu nie wskazuje się lokalizacji innej zabudowy - rysunek planu jest bardzo czytelny, gdyż nie zawiera nakładających się na siebie linii i innych oznaczeń graficznych. Zdaniem organu, w granicach przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), może podjąć decyzję w zakresie wyboru skali dla mapy, a decyzja taka nie wymaga odrębnego szczególnego uzasadnienia; prognoza oddziaływania na środowisko jest odrębnym dokumentem i nie stanowi elementu projektu planu miejscowego. Prognoza taka jest tylko załącznikiem do projektu planu, nie stanowi natomiast załącznika uchwalonego planu miejscowego i w związku z tym nie ma charakteru normatywnego - jej ustalenia nie wiążą organów administracji ani organu planistycznego, który ją przygotował. Uwarunkowania określone w prognozie oddziaływania na środowisko powinny być przy opracowaniu planu uwzględnione, co nie oznacza, że jest to równoważne

z koniecznością wyeliminowania wszelkich zagrożeń dla środowiska, jakie mogą

w przyszłości powstać na skutek realizacji przedsięwzięć przewidzianych planem miejscowym; plan ustala parametry i klasyfikację dróg znajdujących się w obszarze planu. Nie ustalono ilości miejsc parkingowych, ponieważ w obszarze planu nie wyznaczono terenów zabudowy mieszkalnej, usługowej i produkcyjnej, a wieże elektrowni wiatrowych nie wymagają wyznaczania miejsc parkingowych.

Nie poczyniono również ustaleń dotyczących nośności dróg w zaskarżonej uchwale, ponieważ byłoby to postanowienie o charakterze technicznym, a nie przestrzennym -

w tym zakresie uchwała byłaby nieważna. Wszelkie sprawy techniczne leżą w gestii zarządzającego drogą i załatwiane są w drodze postępowania administracyjnego,

a nie planistycznego. Żaden z zarządzających drogami nie złożył wniosku do planu

w zakresie konieczności przebudowy i rozbudowy systemu dróg, dlatego w ustaleniach planu nie zawarto żadnych ustaleń dotyczących tego zagadnienia. Plan określa jedynie obsługę terenów przylegających do istniejących dróg, wskazując możliwości budowy dróg wewnętrznych niezbędnych do dojazdu do obiektów budowlanych, a także ustalenia w zakresie możliwości modernizacji istniejących dróg w obszarze objętym planem; obowiązek obejmowania planem miejscowym terenów w strefach uciążliwości elektrowni wiatrowych wprowadziła ustawa z dnia 6 sierpnia 2010 r. zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 155, poz.1043 - obowiązująca od 25 września 2010 r.). Mając na uwadze przepisy intertemporalne (art. 3 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej) organy Gminy zobowiązane były zastosować przepisy dotychczasowe, w których nie było mowy o strefach od "urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu". Organ podniósł również, że kolejność planów miejscowych na styku Gmin D. i U. była inna niż sugerowana

w skardze - to Gmina U. uchwaliła plan miejscowy dla lokalizacji wiatraków w pobliżu granicy, a uciążliwość tych wiatraków będzie miała zasięg wkraczający na teren objęty planem przez Gminę D. . Wkreślona na rysunek planu izofona sankcjonuje zastany stan prawny i uwzględnia przepisy prawa miejscowego obowiązujące w chwili sporządzania planu miejscowego przez Gminę D. ; plan miejscowy nie przewiduje (zgodnie ze studium) żadnego scalania i podziału nieruchomości związanego z koniecznością uporządkowania spraw własnościowych, na zasadach określonych w art. 101-108 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) bowiem w obszarze kwestionowanego planu nie występują tereny wymagające scalenia i podziału scalonych nieruchomości; uwaga Zarządu Dróg Powiatowych dotyczyła wprowadzenia postanowienia o charakterze technicznym, a nie przestrzennym, dlatego też nie została wprowadzona do ustaleń planu. Natomiast zalecenia Powiatowego Inspektora Sanitarnego były i są uwzględnione w planie poprzez ustalenia dotyczące ograniczeń w zainwestowaniu. Z tego też powodu nie było konieczności wprowadzania zmian do uchwały; wniosek sołtysa wsi G. został rozpatrzony łącznie z wnioskiem mieszkańców wsi S., albowiem oba wnioski złożone do planu w imieniu mieszkańców obu wsi S. i G. były jednobrzmiące. W wykazie wniosków z 2007 r. rozpatrzonych i odrzuconych oba wnioski weryfikowane były łącznie, a przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało podtrzymane w 2010 r. Przed podjęciem uchwały Rada Gminy zapoznała się z uwagami zgłoszonymi do wyłożonego projektu planu i nieuwzględnionymi przez Wójta Gminy D.. Radni otrzymali przed sesją wraz z projektem uchwały materiały dotyczące tej kwestii, w tym listę uwag nieuwzględnionych oraz "Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag ..." Wójta Gminy D. zawierające uwagi, a także szczegółowe uzasadnienie ich nieuwzględnienia. Na sesji Rady Gminy kwestia ta była przedstawiona,

a w efekcie końcowym rozstrzygnięcie Rady było takie samo jak Wójta, czyli uwagi zostały nieuwzględnione. Stanowisko to zostało wykazane w załączniku nr [...] do skarżonej uchwały; Rada Gminy podjęła uchwałę w brzmieniu przedłożonym do uchwalenia. Stwierdzenie zgodności ustaleń planu z postanowieniami studium wynika wprost z treści skarżonej uchwały. Podstawa prawna aktu została wskazana prawidłowo - zmiany ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwalone po dniu podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego zawierają przepisy intertemporalne wprowadzające regułę stosowania przepisów dotychczasowych w stosunku do planu lub studium, co do których postępowanie nie zostało zakończone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 29 stycznia

2014 r., sygn. akt II SA/Sz [...] oddalił skargę uznając, że skarżąca nie wykazała związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a naruszeniem jej indywidualnej sytuacji prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny – po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K. P. - wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1226/14, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że fakt poddania przez postanowienia planu nieruchomości skarżącej nowym immisjom związanym z funkcjonowaniem farmy wiatrowej, który jest bezsprzeczny z uwagi m.in. na ustaloną strefę ograniczenia zabudowy zagrodowej z uwagi na hałas, narusza jej interes wywodzący

się z art.140 i 144 Kodeksu cywilnego w związku z czym ma prawo, aby na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym zostało zbadane, czy immisje i uciążliwości dopuszczone kwestionowanym planem w związku z lokalizacją farmy wiatrowej mieszczą się w granicach dopuszczonych przez prawo publiczne i czy skarżąca jest przed nimi zgodnie z prawem zabezpieczona.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżąca podtrzymała stanowisko w sprawie. Wniosła ponadto o dopuszczenie następujących dowodów: uchwały nr [...] Zebrania wiejskiego w G. z dnia 26 kwietnia 2012 r. wraz

z uzasadnieniem; odpowiedzi Wójta Gminy D. do Sołtysa [...] z dnia [...] na okoliczność braku wycofania protestu mieszkańców z dnia [...] r., a tym samym na okoliczność nierozpoznania go w toku procedury planistycznej; wniosku K. P. do Powiatowego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. o wykonanie czynności kontrolnych w zakresie pomiaru hałasu; pisma Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r.; decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia; akt sprawy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ([...] - na okoliczność nienależytego określenia zasad ochrony środowiska i przyrody w toku procedury planistycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na rozprawie w dniu

13 października 2016 r. oddalił ww. wnioski dowodowe. Wyrokiem z dnia 21 października 2016r., sygn. akt II SA/Sz 362/16, Sąd oddalił skargę K. P. na uchwałę Rady Gminy Dygowo z dnia 22 maja 2013 r. nr XXIX/199/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie Dygowo.

Sąd nie stwierdził naruszeń prawa w zakresie zasad sporządzania planu miejscowego i właściwości organów, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W szczególności Sąd nie stwierdził naruszenia zasady zachowania ładu przestrzennego terenu objętego planem, zasady ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i ochrony środowiska. Sąd wskazał, że na potrzeby projektu planu sporządzone zostało opracowanie ekofizjograficzne (marzec 2011 r.) oraz prognoza oddziaływania na środowisko ustaleń planu (wrzesień 2011 r.). Z obu tych dokumentów wynika, że teren objęty planem predysponowany jest do lokalizacji elektrowni wiatrowych ze względu na usytuowanie w obszarze wzniesionym i znaczne oddalenie od zabudowy mieszkaniowej, co eliminuje uciążliwość hałasu, oraz od głównych szlaków komunikacyjnych. Ponadto jest to teren poza obszarami o walorach i wartościach przyrodniczych: lasami, dolinkami, torfowiskami, jeziorami. Z prognozy oddziaływania na środowisko wynika, że jest to teren o dość małym zaludnieniu, a do niekorzystnych oddziaływań można zaliczyć jedynie zmniejszenie powierzchni rolniczej. Ponadto, w planie ustalono zasady ochrony środowiska i przyrody.

W ocenie Sądu, nie był zasadny zarzut kwestionujący skalę mapy stanowiącej część graficzną planu. Z przepisu art. 16 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że możliwe jest stosowanie mapy w skali 1:2000, lecz uzależnione to zostało od oceny organu, czy zachodzi sytuacja przewidziana w przepisach o planowaniu przestrzennym. Skoro przedmiotowy plan obejmował znaczny obszar, na którym ponadto nie ustalano zróżnicowanego przeznaczenia, to dopuszczalne było sporządzenie rysunku planu na mapie o tej skali. Nie można zatem uznać, że doszło do naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. powodującego nieważność zaskarżonej uchwały w całości.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutowi skargi, zaskarżona uchwała nie narusza

art. 14 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.z.p. W planie określone zostały zasady ochrony środowiska

i przyrody. Uchwała w § 5 pkt 3 zawiera ustalenia mające zapewnić takie usytuowanie elektrowni wiatrowych, aby możliwe było zachowanie dopuszczalnego poziomu hałasu oraz do minimum odgraniczyć obszar użytków rolnych wyłączony z dotychczasowego sposobu użytkowania. Zapisy te wprowadzone zostały w oparciu o prognozę oddziaływania na środowisko ustaleń planu. Zaskarżona uchwała nie narusza również art. 14 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 a-c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 5 pkt 6 zawarto ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Wprawdzie trafnie zarzuca skarżąca, że Rada określając parametry dla poszczególnych sieci nie podała jednostek metrycznych w jakich te parametry określiła, jednak nie jest to uchybienie, które skutkowałoby stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. Jak sama skarżąca przyznaje brak tych jednostek powoduje, iż ustalenia uchwały są nieprecyzyjne, ale nie oznacza to, że są niemożliwe do odkodowania. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem prawa miejscowego i jak do każdego aktu prawnego znajdują do niego zastosowanie reguły interpretacyjne.

Nie zasługiwał, zdaniem Sądu, na aprobatę zarzut naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., poprzez określenie stref oddziaływania planu poza teren objęty tym planem. Słusznie postąpiła Rada uwzględniając w trakcie procedury planistycznej fakt istnienia elektrowni wiatrowych w gminie sąsiedniej i ich oddziaływanie na teren objęty zaskarżonym planem. Skoro gmina U. uchwaliła plan miejscowy dla lokalizacji wiatraków w pobliżu granicy, a uciążliwość tych wiatraków będzie miała zasięg wkraczający na teren objęty planem przez gminę D. , to zasadnym było naniesienie na rysunku planu izofony odzwierciedlającej zastany stan faktyczny i prawny.

Odnosząc się do braku zawarcia w planie zasad scaleń i podziałów działek Sąd wskazał, że unormowanie w tym przedmiocie zamieszcza się w tekście planu tylko w razie zaistnienia w tej mierze potrzeb wynikających ze stanu faktycznego i prawnego oznaczonych terenów, w tym sposobu zagospodarowania i zainwestowania terenów, charakteru zabudowy oraz zurbanizowania terenu.

Zdaniem Sądu, nie doszło także do naruszenia art. 17 ust. 9 u.p.z.p., poprzez zaniechane wprowadzenia do projektu planu uwag Zarządu Dróg Powiatu z dnia

16 czerwca 2011 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia

20 lipca 2011 r. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organu, że uwaga Zarządu Dróg Powiatowych dotyczyła wprowadzenia postanowienia o charakterze technicznym, a nie przestrzennym, dlatego też nie mogła być wprowadzona do ustaleń planu. Natomiast zalecenia Powiatowego Inspektora Sanitarnego były i są uwzględnione w planie poprzez ustalenia dotyczące ograniczeń w zainwestowaniu.

Sąd nie stwierdził także istotnego naruszenia prawa w zakresie trybu sporządzania planu miejscowego. Przedstawione akta pozwalają stwierdzić, że Wójt zachował tryb, o jakim mowa w art. 17 ustawy w brzmieniu wówczas obowiązującym. Co do zarzutu naruszenia art. 17 pkt 4 u.p.z.p., polegającym na nie rozstrzygnięciu wszystkich wniosków i uwag zgłoszonych do projektu planu, Sąd wyjaśnił, że wniosek mieszkańców G. z dnia 20 kwietnia 2007r. o stworzenie takiego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie dopuści do lokalizacji elektrowni wiatrowych w pobliżu zabudowań mieszkalnych, jest w swej treści identyczny ze znajdującym się w aktach planistycznych wnioskiem mieszkańców S. z dnia 25 kwietnia 2007 r. Z akt planistycznych, konkretnie z "Wykazu wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów G. i S. w Gminie D." sporządzonego na dzień 22 maja 2007 r., wynika, że wniosek mieszkańców G. nie był w ogóle rozpatrywany przez Wójta. A zatem słusznie skarżąca zarzuca naruszenie ww. przepisu. Jednak, zdaniem Sądu, fakt, że wniosek ten stanowił protest przeciwko lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości mniejszej niż 2.000 m od budynków mieszkalnych oraz to, że wniosek o identycznej treści został rozpatrzony przez Wójta, brak jest podstaw do uznania tego naruszenia za istotne.

Również jako nieistotne naruszenie prawa Sąd zakwalifikował powołanie

w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym na rok 2011, bez podania późniejszych zmian. Wbrew zarzutowi skargi w toku procedury planistycznej nie zostały naruszone również wymogi określone w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Wniesione do projektu planu uwagi zostały rozpatrzone, przy czym uwagi nieuwzględnione zostały przedstawione Radzie Gminy, która na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wydała w ich przedmiocie rozstrzygnięcie stanowiące załączniki do przedmiotowej uchwały.

W ocenie Sądu, pozbawiony podstaw jest także kolejny zarzut naruszenia

art. 19 u.p.z.p., poprzez zaniechanie ponowienia procedury określonej w art. 17 u.p.z.p., mimo iż doszło do zmiany w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu. Sąd podkreślił, że skarżąca nie uzasadniła tego zarzutu, a z akt planistycznych nie wynika, aby przedłożony Radzie Gminy do uchwalenia plan miejscowy został zmieniony i różnił się od projektu wyłożonego do publicznego wglądu. Za nietrafny Sąd uznał także zarzut w zakresie naruszenia art. 20 u.p.z.p., poprzez brak podjęcia przez Radę odrębnej uchwały dotyczącej stwierdzenia zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium. Sąd wyjaśnił, że ustawodawca nie wskazał formy stwierdzenia ww. zgodności, stanowiąc jedynie, w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., iż rada gminy uchwala plan po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Czynność ta nie musi zatem przybierać formy odrębnej uchwały. Może być wyrażona w treści planu, bądź też stanowić załącznik do uchwały o planie. Dopuszczalne jest bowiem dokonanie przedmiotowej oceny zgodności w formie uchwały poprzedzającej podjęcie uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu, jak również w samej uchwale uchwalającej miejscowy plan. W przedmiotowej sprawie odpowiednie postanowienie zostało zawarte w § 1 ust. 1 zaskarżonej uchwały. Sąd nie doszukał się też zapisów w dokumentacji planistycznej, świadczących

o niezgodności studium i planu.

Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia,

że częściowo ograniczający prawo własności zakaz zabudowy należących do skarżącej działek rolnych jest niezgodny z prawem. Prawo własności jest w Rzeczypospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1), ale prawo to doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie były przepisy obowiązującej w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. Zaskarżony plan w istocie nie zmienia przeznaczenia terenu, na którym znajdują się nieruchomości stanowiące własność skarżącej, albowiem teren ten zachowuje przeznaczenie rolnicze. W tych okolicznościach, kwestionowanego skargą zakazu wprowadzonego zaskarżoną uchwałą nie sposób uznać za ograniczenie prawa własności ponad miarę, z naruszeniem zasady proporcjonalności oraz obowiązującego prawa.

Na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w piśmie skarżącej z dnia

7 października 2016 r. Wskazał, że co do dwóch pierwszych wniosków nie było potrzeby przeprowadzania dowodów na okoliczność nierozpoznania w toku procedury planistycznej protestu mieszkańców G. z dnia 20 kwietnia 2007 r., gdyż okoliczność ta wynika z akt sprawy. Natomiast odnośnie czterech pozostałych wniosków Sąd podniósł, że dokumenty poprzedzające wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji oraz decyzje wydane w tym przedmiocie nie mogą świadczyć o prawidłowości treści planu. Dokumenty te powstały już po uchwaleniu planu i dotyczą zupełnie innych kwestii. Sąd nie rozpoznał też ponownie wniosków dowodowych zawartych w skardze oraz pismach złożonych przed rozprawą, która miała miejsce w dniu 29 stycznia 2014r. ponieważ wnioski te były już przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd, a NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2016 r. nie podzielił zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu przepisów postępowania poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych skarżącej.

Skargą kasacyjną K. P. zaskarżyła powyższy wyrok w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt

II OSK 381/17 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 21 października 2016 r.

Uznając zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał żadnej oceny zgodności planu miejscowego ze studium. Skoro zarówno plan miejscowy, jak i studium, składają się z części tekstowej i graficznej, a ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, to w celu zbadania zgodności planu miejscowego ze studium konieczne jest nie tylko porównanie tekstu planu z tekstem studium, ale i odniesienie się do części graficznej (rysunku) planu i studium. Z powyższych względów, za usprawiedliwiony NSA uznał także zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

Sąd pierwszej instancji nie dokonał też oceny naruszenia interesu prawnego skarżącej – w aspekcie art. 140 i art. 144 K.c. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 101 ustawy

z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i zgodnie z poglądem prawnym

i wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartymi w wyroku z dnia

19 stycznia 2016r., sygn. akt II OSK 1226/14. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kwestionowany plan zmienił sposób korzystania z nieruchomości przez jego ograniczenie w możliwości zabudowy zagrodowej, przy czym kwestia, czy ograniczenie tego sposobu korzystania jest zgodne z prawem będzie przedmiotem ustaleń Sądu I instancji wobec przesądzenia przez skład rozpoznający NSA, że skarżącej przysługuje legitymacja skargowa. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z normy art. 140,

art. 144 K.c., art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., wynika dla skarżącej interes prawny polegający na tym, organ planistyczny powinien przy wykonywaniu swego prawa, czyli kompetencji prawotwórczych dotyczących kształtowania zagospodarowania terenu, rozważać ew. powstrzymywanie się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Przekładając go na formy ochrony wynikające z norm u.p.z.p. w związku z art. 101 u.s.g. - NSA stwierdził, że fakt poddania przez postanowienia planu nieruchomości skarżącej nowym immisjom związanym z funkcjonowaniem dopuszczonej farmy wiatrowej, który jest bezsprzeczny z uwagi m.in. na ustaloną strefę ograniczenia zabudowy zagrodowej z uwagi na hałas, narusza jej interes wywodzący się z art. 140 i 144 k.c. w związku z czym ma prawo, aby na podstawie art. 101 u.s.g. zostało zbadane, czy immisje i uciążliwości dopuszczone kwestionowanym planem w związku z lokalizacją farmy wiatrowej mieszczą się w granicach dopuszczonych przez prawo publiczne i czy skarżąca jest przed nimi zgodnie z prawem zabezpieczona.

W okolicznościach kwestionowanego skargą zakazu wprowadzonego zaskarżoną uchwałą Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie sposób uznać za ograniczenie prawa własności skarżącej ponad miarę, z naruszeniem zasady proporcjonalności oraz obowiązującego prawa. W ocenie NSA, takiego działania Sądu pierwszej instancji nie można uznać za dokonanie kontroli legalności zaskarżonej uchwały. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera w tym przedmiocie żadnych argumentów i odniesienia do materiału dowodowego sprawy.

Podkreślił NSA, iż ingerencja gminy poprzez działania planistyczne w sferę prawną podmiotu, naruszająca atrybuty właścicielskie, dla swej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania nie nadużyła władztwa planistycznego. Nie rozważając powyższych kwestii Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji R.P. oraz art. 140 K.c.

i art. 6 u.p.z.p.

Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 16 ust. 1 u.p.z.p. NSA podniósł, iż przepis ten dopuszcza zastosowanie skali 1:2000 w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Wprawdzie zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.z.p. (zdanie pierwsze) plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, to jednak w szczególnie uzasadnionych przypadkach przepis ten dopuszcza stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000 (...). Mając na uwadze cel, jakiemu ma służyć plan miejscowy rysunek planu musi być sporządzony na mapach, na których granice własności oraz numery ewidencyjne działek są jednoznaczne i nie budzą żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jeśli, mimo sporządzenia miejscowego planu w skali 1:2000, rysunek planu jest czytelny, a odczytywanie danych nie stanowi trudności, to odstąpienie od podstawowej skali w jakiej winien być sporządzany miejscowy plan, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 listopada 2012r., sygn. akt II OSK 1991/12; z dnia 29 stycznia 2015r., sygn. akt II OSK 587/13 – CBOSA).

Podsumowując NSA wskazał, że powyższe okoliczności winny zostać rozważone przez Sąd pierwszej instancji.

Na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę

i dodatkowo oświadczył, że w części graficznej planu brak jest oznaczenia terenów sąsiadujących z działką skarżącej jako MN, a takie oznaczenie w części graficznej studium się znajduje. Strona nie wniosła wniosków formalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się zasadna

Stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd pierwszej instancji nie może zatem orzec w sposób odmienny od wykładni przepisów dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W przedmiotowej sprawie, Sąd jest związany wykładnią prawa przedstawioną

w wyroku z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1226/14, w którym NSA wskazał, że kwestionowany plan zmienił sposób korzystania z nieruchomości skarżącej przez jego ograniczenie w możliwości zabudowy ogrodowej, przy czym kwestia, czy ograniczenie sposobu korzystania jest zgodne z prawem będzie przedmiotem ustaleń Sądu pierwszej instancji. NSA przesądził tym samym o przyznaniu skarżącej legitymacji skargowej.

Ponadto, Sąd jest wiązany drugim wyrokiem wydanym w sprawie przez NSA z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 381/17, który wskazał na konieczność dokonania kontroli czy zaskarżona uchwała jest zgodna z ustaleniami studium, nie tylko poprzez porównanie części tekstu planu z tekstem studium, ale i odniesienie się do części graficznej (rysunku) planu i studium. NSA zanegował również stwierdzenie Sądu pierwszej instancji w wyroku z dnia 21 października 2016 r., że kwestionowanego skargą zakazu wprowadzonego zaskarżoną uchwałą nie można uznać za ograniczenie prawa własności ponad miarę, z naruszeniem zasady proporcjonalności oraz obowiązującego prawa.

NSA wskazał, że mimo sporządzenia rysunku miejscowego planu w skali 1:2000, jeżeli rysunek planu jest czytelny, a odczytywanie danych nie stanowi trudności, to odstąpienie od podstawowej skali w jakiej winien być sporządzany miejscowy plan, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały w tym przedmiocie.

Realizując wskazane wytyczne Sąd ponownie przeanalizował zgodność zaskarżonego planu z ustaleniami studium. Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Porównując tekst oraz część graficzną Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Dygowo przyjętego uchwałą Nr IV/22/2002 Rady Gminy Dygowo z dnia 30 grudnia 2002 r., zmienionego uchwałą Nr XXXIV.211/09 Rady Gminy Dygowo z dnia 30 września 2009 r. z zaskarżoną uchwałą, Sąd nie dostrzegł niezgodności, które pozwalałyby na uznanie, ze kwestionowany plan narusza ustalenia studium. W szczególności tereny oznaczone w planie symbolem R/PE znajdują się w obszarze przewidzianym postanowieniami studium na potencjalną lokalizację wież elektrowni wiatrowych wraz z obszarami oddziaływania elektrowni w zakresie hałasu. Sąd dostrzega natomiast pewną niezgodność we wrysowaniu (w załączniku nr [...] do planu) w wyrysie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obszaru rozmieszczenia wież elektrowni wiatrowych, który w kierunku wschodnim jest mniejszy niż ten wskazany w załączniku nr [...] do uchwały (Arkusz 1 (2)). Nie ma to jednak istotnego znaczenia w sprawie.

Z przepisu art. 16 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że plan miejscowy winien być, co do zasady sporządzony w skali 1:1000. Przepis ten dopuszcza jednak, w szczególnie uzasadnionych przypadkach stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000. Mając na uwadze teren objęty planem (tereny rolne), przeznaczenie objętych planem terenów oraz jego czytelność, odstąpienie przez organ od podstawowej skali w jakiej winien być sporządzany miejscowy plan, zdaniem Sądu, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Stosownie do art. 6 ust. 2 ww. ustawy, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do:

1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich;

2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego.

W ocenie Sądu z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Władztwo planistyczne gminy stanowi uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego

i nieograniczonego. Zasadniczym przepisem Konstytucji RP stwarzającym granice władztwa planistycznego gminy jest art. 31 ust. 3, zawierający zasadę proporcjonalności. Wynika z tego, że plan miejscowy przede wszystkim oddziałuje na prawo własności nieruchomości, które jest chronione w konstytucji RP (art. 64).

Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. Gmina sprawując władztwo planistyczne, musi mieć na uwadze, że wprowadzone ograniczenia prawa własności muszą być konieczne ze względu na wartości wyżej cenione np. potrzeba interesu publicznego. Na organie uchwalającym akt planistyczny ciąży każdorazowo obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego. W każdym więc przypadku organ gminy musi wykazać, że ingerencja w sferę prawa własności pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia określone ograniczenia.

W rozpoznawanej sprawie, uchwalając plan miejscowy, którego celem było umożliwienie realizacji budowy farmy elektrowni wiatrowych, które nie zaliczają się do inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), Rada Gminy zaakceptowała fakt ingerencji w prawo własności skarżącej, i to ingerencji o takim charakterze, który w istocie całkowicie uniemożliwia wykorzystanie części działki na cele rolne, w ramach którego miałaby ona możliwość realizowania zabudowy zagrodowej. O tym, że prawo własności skarżącej zostało w tej mierze naruszone i uszczuplone postanowieniami planu przesądził NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1226/14.

Analizując zasadność ww. działania organu planistycznego Sąd nie znalazł przekonującego uzasadnienia, dla którego organ uznał konieczne takie zaakceptowanie projektu planu miejscowego, wedle którego inwestor przewidzianych elektrowni wiatrowych miałby korzystać z prawa realizacji swoich planów inwestycyjnych kosztem uszczuplenia prawa właścicieli nieruchomości sąsiadujących, tak jak w przypadku skarżącej. Sąd nie dostrzegł racji, jakie były po stronie organu w tym względzie, tj. z jakich przyczyn uznał za niezbędne uszczuplić prawo własności skarżącej.

Działanie planistyczne gminy, w wyniku którego doszło do naruszenia własności, powinny być rzeczowo uzasadnione, z powołaniem konkretnych przyczyn tego stanu rzeczy i wyjaśnieniem, dlaczego w niniejszej sprawie nie uwzględniono takich rozwiązań planistycznych, w ramach których granice obszaru objętego planem poza które może wykroczyć izofona 45/50 dB nie ingerowałyby w prawa własności nieruchomości sąsiednich, nie przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych. Nie wiadomo jakie względy, przede wszystkim o charakterze ogólnym, odnoszącym się do zabezpieczenia interesów wspólnoty, stały się przyczyną ingerencji w prawo własności nieruchomości skarżącej w sposobu uzasadniający ograniczeniem jej praw i wolności.

Określając, w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, przeznaczenia terenu, organy gminy muszą rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy, a powstające sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem. Uzasadnienie uchwały w sprawie miejscowego planu winno zawierać argumentację pozwalającą uznać, że gmina dołożyła należytej staranności

w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych,

w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji, albo że przyjęte rozwiązanie planistyczne, mimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach. O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić wówczas, gdy rozwiązania planistyczne okażą się dowolne i będą pozbawione uzasadnienia merytorycznego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt

II OSK 2233/13, opubl. w Lex nr 1658127).

Z zaskarżonej uchwały i stanowiska organu nie wynika, że regulacja przyjęta

w przepisach planu miejscowego jest niezbędna dla realizacji określonego interesu,

z którym jest powiązana np. interesu publicznego, bezpieczeństwa państwa, wymagań ochrony środowiska.

Gmina nie może swojego władztwa planistycznego wykonywać dowolnie. Przekroczenie przez organ uprawnień w kształtowaniu polityki przestrzennej poprzez niezgodne z zasadą proporcjonalności ograniczenie prawa własności nieruchomości stanowi naruszenie zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., i jest wystarczającym powodem do uwzględnienia wniesionej skargi w całości.

Waga dostrzeżonych naruszeń, powodowała skutki najdalej idące dla dalszego bytu prawnego zaskarżonej uchwały.

Podsumowując Sąd uznał, że stwierdzone przekroczenie przez organ granic władztwa planistycznego nastąpiło z naruszeniem art. 6, art. 28 u.p.z.p. i art. 140 w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego, co czyni skargę K. P. zasadną i skutkowało stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały całości, o czym Sąd orzekł, jak w pkt I wyroku, na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi oraz koszty ustanowienia pełnomocnika procesowego, Sąd rozstrzygnął jak w pkt II wyroku, w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy.