Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1309/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2006 r., sygn. akt III SAB/Łd 20/06 odrzucające skargę B. K. na bezczynność Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie nieudzielania wyczerpujących odpowiedzi postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

W dniu 27 października 2005 r. B. K. złożyła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego skargę na Naczelnika Wydziału Budownictwa, Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego. Podniosła, że organ nie odpowiedział jej na pytanie, na podstawie jakich dokumentów prawnych w rejestrze gruntów w gminie N. F. B. ma działkę nr 146 o pow. 2339 m2, skoro z aktu własności ON-4511-3680/73 z uwzględnieniem wyroku Sądu Powiatowego w [...] wynika, że powinna ona mieć 2000m2. Do pisma dołączyła odpowiedź uzyskaną ze Starostwa Powiatowego w [...] z dnia 18 października 2005 r.

W piśmie z dnia 28 listopada 2005 r. skierowanym do B. K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi uznał skargę za bezzasadną stwierdzając, że Starostwo Powiatowe udzieliło jej wyczerpującej odpowiedzi. Organ powtórzył ponownie informacje zawarte w piśmie Starostwa z 18.10.2005 r. oraz podkreślił, że skoro właścicielką działki nr 146 jest F. B. - jej wyłącznie przysługują jakiekolwiek roszczenia dotyczące wzruszenia decyzji scaleniowej bądź danych wynikających z ewidencji gruntów.

Pismem z dnia 30 listopada 2005 r. B. K. ponownie zwróciła się Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznając, że udzielone jej odpowiedzi oparte są o sfałszowane dokumenty. Stwierdziła, że to ona jest w posiadaniu i jest właścicielem spornego pasa gruntu (stanowiącego część działki Nr 146).

Udzielając ponownej odpowiedzi w dniu 28 grudnia 2005 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi wskazał, że z posiadanych dokumentów wynika, iż w Sądzie Rejonowym w [...] toczyła się sprawa I C 197/03 z powództwa F. B. przeciwko B. K. o wydanie nieruchomości i zapłatę i prawomocnym wyrokiem z dnia 22 grudnia 2004 r. Sąd nakazał B. K. wydanie F. B. pasa gruntu o powierzchni 109 m2 stanowiącego część działki nr 146. Oznacza to, że sprawa przebiegu granicy działki była badana i została uregulowana wyrokami sądów, a organ prowadzący ewidencję gruntów jest tymi wyrokami związany zgodnie z art. 365 k.p.c.

Po uzyskaniu powyższej odpowiedzi B. K. złożyła skargę na Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego do Urzędu Wojewódzkiego - Wydział Rozwoju Regionalnego ponownie formułując zarzut braku odpowiedzi na zasadnicze pytanie - o podstawy prawne wpisu powierzchni działki nr 146 w wysokości 2339 m2 zamiast 2000 m2.

Następnie 24 marca 2006 r. B. K. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego skargę na bezczynność tego organu.

Zarzuciła Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego

bezczynność polegającą na niedopełnieniu obowiązków w kwestii wyjaśnienia

wielkości należącej do F. B. działki nr 146 położonej we wsi

D., której powierzchnia po przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów

zwiększyła się z 2000 m2 do 2339 m2 oraz powielanie w tym zakresie wyjaśnień Starostwa. Zdaniem skarżącej, zwiększenie powierzchni działki nr 146 nastąpiło kosztem jej nieruchomości, która obejmuje działki nr 145/1 i 145/5 ogrodzone od 1984 r. Wnosiła o cofnięcie przez Sąd decyzji o powiększeniu działki nr 146.

Wskazała także, że w dniu 27 grudnia 2005 r. złożyła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego do nadrzędnego jej zdaniem organu tj. do Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego, na którą nie uzyskała odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że w dniu 27 października 2005 r. wpłynęła do niego skarga B. K. na Naczelnika Wydziału Budownictwa, Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Powiatu [...]. Skarga dotyczyła braku odpowiedzi na zadane pytania dotyczące powierzchni działki nr 146, będącej własnością F. B.

Organ wyjaśnił, że decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 24 września 1980 został zatwierdzony projekt scalenia gruntów obszaru B., gm. N. Decyzja obejmowała m.in. działkę nr 138/2 o powierzchni 0,2 ha w obrębie K. której właścicielem była F. B. W wyniku scalenia powstała działka takiej samej powierzchni i nr 146. W latach 1992 - 1993 w gminie N. została przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów i budynków, w wyniku której, zatwierdzeniu operatu ewidencyjnego nr 19-528/85 działka nr 146 otrzymała powierzchnię 0,2339 ha. Różnica w powierzchni działki powstała w wyniku zastosowania bardziej dokładnych technik obliczeniowych, a właściciel działki nie zgłosił zastrzeżeń.

Wskazał także, że Sąd Rejonowy dla w [...] w sprawie I C 197/i z powództwa F. B. przeciwko B. K. o wydanie nieruchomości i zapłatę nakazał pozwanej B. K. aby wydała powódce zajmowany przez siebie pas gruntu o powierzchni 109 m kw. stanowiący część działki 146. Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w Łodzi, który oddalił apelację pozwanej. Oznacza to, że przebieg granicy działki nr V z działką skarżącej został uregulowany wyrokami Sądów, a organ administracji prowadzący ewidencję jest nimi związany, zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. Podkreślił także, że skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym działki F 146, gdyż działka ta nie jest jej własnością.

Wojewódzki inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał także, że po uzyskaniu wyjaśnień Naczelnika Wydziału Budownictwa, Geodezji Gospodarki Nieruchomościami Powiatu [...] oraz na podstaw dostarczonej mu dokumentacji pismem z dnia 28 listopada 2005r. udzielił B. K. odpowiedzi na skargę z dnia 27 października 2005 r. W dniu 3 listopada 2005r. wpłynęło do niego kolejne pismo B. K. w przedmiotowej sprawie, na które udzielono odpowiedzi w dniu 28 grudnia 2005 r. Ponadto w dniu 28 grudnia 2005 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynęła skarga B. K. na Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego Kartograficznego (adresowana do Urzędu Wojewódzkiego - Wydziału Rozwój Regionalnego w Łodzi). Wojewoda Łódzki udzielił skarżącej odpowiedzi pismem dnia 6 stycznia 2006 r., informując jednocześnie możliwości wystąpienia ze skargą na działanie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego do Głównego Geodety Kraju. Sygn. akt I OSK 1309/06.

Postanowieniem z dnia 31 maja 2006 r., sygn. akt III SAB/Łd 20/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B. K. na bezczynność Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie nieudzielania wyczerpujących odpowiedzi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1- 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wymienione wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów w przypadkach określonych w punkcie 1-4 pkt 8, jak również orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach – art. 3 § 3 p.p.s.a. Jak wskazał Sąd w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z cytowanych powyżej sytuacji. Przedmiotem zaskarżenia jest wprawdzie bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, przy czym z treści pism składanych przez B. K. w tej sprawie wynika jedynie fakt braku jej zgody, dotyczący zwiększenia powierzchni działki nr 146 (własność F. B.), z powodu przekonania skarżącej o naruszeniu w tym względzie obszaru jej działki oraz nieuznanie rozstrzygnięcia prawomocnego wyroku sądu powszechnego, dotyczącego przebiegu spornej granicy. Jednocześnie B. K. we wskazanych pismach nie składa żadnego wniosku odnośnie działek, stanowiących jej własność. Jak podaje Sąd bezczynność organów może być przedmiotem kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. Wskazuje dalej, iż skarżąca nie złożyła jednak żadnego wniosku, który powinien być rozpoznany przez organ poprzez wydanie decyzji lub postanowienia. W zaistniałym stanie faktycznym nie zachodził także obowiązek wydania przez WINGiK innego aktu lub dokonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa. Nie można bowiem uznać za czynność określoną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obowiązku udzielenia skarżącej przez organ administracji pisemnej odpowiedzi (wyjaśnień). Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że zachodziła w tym przypadku bezczynność organu w rozumieniu 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd uznał wobec powyższego, iż pisma skarżącej prawidłowo rozpatrywane były przez WINGiK w trybie skargi powszechnej (art. 221 – 259 kpa). Odnośnie braku zgody ze strony skarżącej co do odpowiedzi na zawarte w jej pismach pytania, to Sąd podniósł, iż nie jest właściwy do oceny prawidłowości postępowania skargowego, co wynika z analizy wskazanego art. 3 § 2 p.p.s.a., który nie wymienia powyższej części aktywności administracji – odwołanie do postanowienia NSA z dnia 18 lutego 1997 r., sygn. akt III SAB 1/97.

W skardze kasacyjnej na to postanowienie pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 58 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co jak wskazał, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie zachował w załatwianiu sprawy, wynikającego z art. 35 § 3 kpa miesięcznego terminu, co wywołuje obowiązek powiadomienia o tym strony przed upływem terminu, wskazania przy tym przyczyny jego niedochowania oraz wskazania nowego terminu do załatwienia sprawy. W takiej sytuacji stwierdzić należy, iż WINGiK pozostawał w bezczynności. Pełnomocnik strony podał ponadto, iż Wojewoda Łódzki w odpowiedzi na wniesione na powyższe zażalenie przychylił się do stanowiska organu I instancji, nie odnosząc się jednocześnie w żadnym zakresie do kwestii wspomnianej bezczynności. W tej sytuacji naruszył on treść art. 37 kpa, która nakazuje odnieść się do zażalenia poprzez wydanie postanowienia, a zatem rozstrzygnięcia podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Powyższe nie może stanowić podstawy pozbawienia skarżącej prawa do sądu. W takim stanie faktycznym Sąd I instancji powinien był rozstrzygnąć wniesioną skargę merytorycznie.

Odrzucając przedmiotową natomiast naruszył cytowany art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a., które to stanowisko wyraził już NSA w postanowieniu z dnia 13 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 593/83. Dodano, że fakt, iż w niniejszej sprawie powinno zostać wydane postanowienie, znajduje potwierdzenie w działaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wezwał skarżącą do wykazania, iż wyczerpała ona tryb zażaleniowy w postępowaniu administracyjnym, który jest natomiast niezbędną przesłanką dopuszczalności skargi. Skoro skarżąca wniosła skargę na bezczynność po uprzednim wyczerpaniu trybu zażaleniowego to przedmiot sprawy mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, wskazanym w art. 3 § 2 p.p.s.a. – odwołanie do treści postanowienia NSA z dnia 12 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SAB 177/00. Wskazano, iż w niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, jako nieposiadająca uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1- 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wymienione wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów w przypadkach określonych w punkcie 1-4 pkt 8, jak również orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach – art. 3 § 3 p.p.s.a.

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. a w innych sprawach tylko wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Ich właściwość dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

W niniejszej sprawie skarżąca podnosi, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Z analizy pism strony wynika, iż nie zgadza się ona ze zmianą powierzchni działki nr 146, będącej własnością Franciszki Baszyńskiej oraz iż poddaje w wątpliwość słuszność rozstrzygnięcia, orzekającego w powyższym przedmiocie sądu powszechnego. Należy wskazać przy tym, iż skarżąca nie zgłasza żadnych wniosków w powyższym przedmiocie.

Wskazać zatem trzeba, iż w takiej sytuacji organ nie ma obowiązku wydać w tej sprawie decyzji ani postanowienia. Nie jest zobowiązany także do wydania innego aktu lub dokonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa. Obowiązek bowiem udzielenia przez organ administracji pisemnych wyjaśnień na składane przez nią pisma nie stanowi czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Skoro zatem WINGiK nie miał obowiązku podjęcia działań określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. to stwierdzić należy jednocześnie, iż w tym przypadku nie zachodziła bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Pisma skarżącej prawidłowo zatem rozpatrywane były w trybie skargi powszechnej, uregulowanej w art.

221 – 259 kpa, czego następstwem było zgodne z prawem udzielenie skarżącej przez organ odpowiedzi na zawarte w nich pytania.

Odnosząc się zaś do stanowiska skarżącej co do przywołanych odpowiedzi Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego to podnieść

należy, iż sądy administracyjne nie są właściwe do oceny prawidłowości postępowania skargowego

Zakres przywołanej właściwości określa art. 3 § 2 p.p.s.a, w którym to ta część działalności administracji nie została zawarta.

Wskazać należy, iż podobne stanowisko wyraził NSA w postanowieniu z 18 lutego 1997 r., sygn. akt III SAB 1/97.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie jednak wskazać z urzędu, iż w sytuacji gdy strona nie jest zadowolona z treści udzielonej przez organ odpowiedzi to może złożyć skargę do organu określonego w art. 257 i 258 kpa.

W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.