Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 5/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2, art. 19
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. K. K. (dalej skarżący, strona) wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C. w zakresie rozpatrzenia wniosków z dnia 1, 4 oraz 9 grudnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. 1993 nr 61, poz. 284 ze zm.), art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt. 3, art. 18 ust. 3, art. 19 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2015 poz. 2058 dalej u.d.i.p.), art. 11b ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. 2015 poz. 1515 dalej u.s.g.) przez nieudzielenie informacji publicznej, wniósł o zobowiązanie przez Sąd Burmistrza Miasta i Gminy C. do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi i zasądzenie na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu złożonej skargi skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że w dniu 1, 4 oraz 9 grudnia 2015 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w postaci nagrania dźwiękowego z sesji Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 30 listopada 2015 r. oraz nagrania dźwiękowego z posiedzenia stałych Komisji Rady Miejskiej w C. z dnia 26 listopada 2015 r., nagrania dźwiękowego z posiedzenia Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w C. z dnia 3 grudnia 2015 r., nagrania dźwiękowego z posiedzenia Komisji ds. Oświaty, Kultury, Sportu i Turystyki Rady Miejskiej w C. z dnia 27 listopada 2015 r.

Pismem z dnia 10 grudnia 2015 r. poinformowano stronę, że wnioskowane informacje nie posiadają waloru informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Zdaniem organu zapis dźwiękowy stanowi jedynie materiał pomocniczy do sporządzenia protokołu, a tym samym podlega przechowaniu jedynie do czasu przyjęcia protokołu przez odpowiedni organ, Wskazano również, iż zgodnie z art. 3 u.d.i.p. możliwy jest wgląd do dokumentu urzędowego - tj. protokołu oraz dostęp do posiedzeń Rady Miejskiej i jej komisji.

Skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że udostępnienie informacji publicznej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy wnioskowane dane stanowią informację publiczną w rozumieniu art 1 oraz 6 u.d.i.p., a podmiot, do którego kierujemy żądanie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Burmistrz Miasta i Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Dalej powołując się na art. 7 ust. 1 pkt. 3 u.d.i.p. wskazał, że dostęp do informacji publicznej następuje w drodze dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów oraz w drodze udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Natomiast na gruncie art. 18 u.d.i.p. posiedzenia organów kolegialnych są jawne i dostępne. Organy te mają w miarę potrzeby zapewnić transmisję audiowizualną lub teleinformatyczną z posiedzeń. Zgodnie z art. 19 u.d.i.p. organy, o których mowa w art 18 ust 1 i 2, sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Nadto strona przywołując art. 11b u.s.g., zgodnie z którym działalność organów gminy jest jawna, wskazała, że jawność ta oznacza m.in. dostęp do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy.

W ocenie skarżącego, biorąc pod uwagę powyższe regulacje ustawowe, jak również wyrażone w art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji, bezspornym pozostaje możliwość dostępu do nagrań audiowizualnych oraz protokołów z posiedzeń komisji oraz rady gminy. Zatem zdaniem skarżącego wnioskowane informacje posiadają walor informacji publicznej, co potwierdził m.in. NSA w wyroku z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2313/14.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podniósł, że w piśmiennictwie zwraca się uwagę na znaczenie obok art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. także art. 18 i art. 19 u.d.i.p. regulujących zasady dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej i związanych z tym regulacji zawartych w statutach gmin co do zasad dostępu do posiedzeń rad gminy i komisji gminnych oraz wyłącznie pomocniczego, nieobjętego obowiązkiem udostępniania charakteru nagrań posiedzeń komisji gminnych w przypadku nieuregulowania dostępu do tych nagrań w statucie gminy (vide wyroki NSA: z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 356/12, z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1646/10, z dnia 16 kwietnia 2010 r., nr I OSK 14/10). Dalej podkreślono, że zgodnie z § 46 ust. 2 Statutu Miasta i Gminy C. "przebieg sesji nagrywa się na taśmę magnetofonową, którą przechowuje się do czasu przyjęcia protokołu na następnej sesji". Natomiast z posiedzenia Komisji stałych Rady Miejskiej w C. sporządza się jedynie protokół w formie pisemnej, co zostało zapisane w § 78 ust. 7 i w § 67 ust. 2 Statutu. Takie zapisy Statutu dowodzą, iż zapis dźwiękowy nie został dopuszczony jako format dokumentacji pracy rady czy też komisji. Zapis taki stanowi w tym przypadku jedynie materiał pomocniczy dla pracownika Urzędu Miasta i Gminy sporządzającego w późniejszym terminie protokół w formie pisemnej, a po przyjęciu protokołu na następnej sesji ulega zniszczeniu. Tak też się stało z nagraniem dźwiękowym z sesji Rady Miejskiej, która odbyła się w dniu 30 listopada 2015 r. Zostało ono zniszczone po przyjęciu protokołu na kolejnej sesji, która odbyła się w dniu 22 grudnia 2015 r. Natomiast przebieg posiedzeń komisji Rady pracownik rejestruje tylko w celach pomocniczych, by w protokole nie pominąć żadnego wątku podnoszonego na posiedzeniu. W tym stanie rzeczy uznanie nagrań dźwiękowych za informację publiczną podlegającą udostępnieniu doprowadziłoby do sytuacji, w której organ ją wytwarzający nie będzie już w jej posiadaniu (ulegnie zniszczeniu po przyjęciu protokołu na kolejnej sesji oraz po sporządzeniu protokołu z posiedzenia Komisji) a posiadał ją będzie wnioskodawca, który uzyskał ją w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazano dalej, że w art. 19 u.d.i.p. nałożono na organy władzy publicznej, pochodzące z powszechnych wyborów i ich kolegialne organy pomocnicze obowiązek sporządzania i udostępniania protokołów oraz stenogramów swoich obrad. Wymóg sporządzania tylko tych form ma charakter bezwzględny. Inne formy mają charakter zastępczy. Podlegają udostępnieniu tylko wtedy, gdy nie został sporządzony protokół i o ile materiały audiowizualne i teleinformatyczne w pełni rejestrują obrady. Sesje Rady Miejskiej w C. i jej komisji są rejestrowane tylko na nośniku dźwiękowym i nie w pełni przedstawiają przebieg obrad, gdyż utrwalają jedynie wypowiedzi osób korzystających z mikrofonu. Przedmiotowe nagrania dźwiękowe nie wypełniają przesłanek materiału audiowizualnego i teleinformatycznego oraz nie w pełni rejestrują obrady. Podkreślono, że żaden przepis prawa nie nakłada na organy władzy publicznej obowiązku nagrywania przebiegu posiedzeń, wobec czego nie nakłada też obowiązku udostępniania informacji na nośniku teleinformatycznym. W art. 18 ust. 3 u.d.i.p. zawarto zapis: "w miarę potrzeby zapewnia się transmisję audiowizualną lub teleinformatyczną z posiedzeń organów". Realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej w tym zakresie następuje zatem przez dostęp do protokołów.

Wywiedziono dalej, że udostępnieniu podlega m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, których definicję zawarto w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tą definicją jedynie protokół z sesji posiada walory "dokumentu urzędowego", jako oświadczenie woli lub wiedzy utrwalone i podpisane w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego. Jest więc dokumentem, który może być udostępniany i realizuje cel wskazany w u.d.i.p. Natomiast nagranie dźwiękowe z posiedzeń Rady Miejskiej i jej Komisji nie posiada walorów dokumentu urzędowego, gdyż nie stanowi wiedzy podpisanej przez funkcjonariusza publicznego.

Końcowo wskazano, że skarżący jest radnym Rady Miejskiej w C. od 1 grudnia 2014 roku. W sesji Rady Miejskiej w dniu 30 listopada 2015 r. oraz w posiedzeniach Komisji w dniu 26 listopada 2015 r. oraz w dniu 3 grudnia 2015 r. uczestniczył, co potwierdzają załączone kserokopie list obecności. Ponadto na sesji w dniu 22 grudnia 2015 r. był przyjmowany protokół z sesji z dnia 30 listopada 2015 r. W sesji tej również uczestniczył skarżący, brał udział w głosowaniu tego punktu porządku obrad, nie wniósł do protokołu żadnych uwag, a przed sesją w dniu 17 grudnia 2015 r. otrzymał projekt protokołu na swoją skrzynkę e-mail. Tą drogą skarżący wszedł w posiadanie informacji publicznej na temat przebiegu sesji i komisji, co oznacza, że zrealizował już prawo wynikające z u.d.i.p. polegające na umożliwieniu osobie zainteresowanej zapoznania się z treścią informacji publicznej. Dalsze żądanie udzielenia tej samej informacji, chociaż w innej formie, nie rodzi po stronie adresata wniosku obowiązku jej udostępnienia. W tej sytuacji nie można stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie działanie organu nosi znamiona bezczynności, gdyż w ustawowym terminie skarżący otrzymał odpowiedź, a ponadto zrealizował prawo wynikające z u.d.i.p., gdyż wszedł już posiadanie informacji o przebiegu sesji i posiedzeń komisji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Na wstępie wyjaśnić należy, że dostęp do informacji publicznej i zasady oraz tryb jej udostępnia reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2014r., poz. 782 dalej u.d.i.p.). Zgodnie z art. 1 ust. u.d.i.p. jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy. Przepis art. 2 ust. 1 u.d.i.p. stanowi zaś, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, natomiast w przepisie art. 2 ust. 2 u.d.i.p. wskazuje się, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, z tym że z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że w przypadku informacji publicznej przetworzonej konieczne jest istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji. Wyrażone w powyższych przepisach prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić w sposób zgodny z wnioskiem, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. (w zakresie terminu udostępnienia) oraz w art. 14 ust. 1 u.d.i.p. (w zakresie sposobu udostępnienia). W związku z tym, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., a więc gdy zachodzą określone w tym przepisie przesłanki do umorzenia postępowania. Z powyższego wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej rozpatruje się bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialno-techniczna), bądź przez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 ustawy lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) bądź o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.).

W świetle wyżej przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Przy czym nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (jak też gdy nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu). W takiej sytuacji organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, a z przypisów ustawy o dostępnie informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie ustawy podlega tylko informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.). Tak więc tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Skoro możliwość stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej, zdeterminowana jest koniecznością, aby przedmiot wniosku skierowanego do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji stanowiła faktycznie informacja publiczna, sąd administracyjny musi w pierwszej kolejności rozstrzygnąć czy żądana informacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej i czy żądanie udzielenia informacji publicznej zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia według przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), w tym m.in. organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), będące w posiadaniu takich informacji. Jak podkreślono to wyżej informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Krąg informacji, które ustawa, w ramach katalogu otwartego uznaje za informację publiczną, określony został w przepisach art. 6 ustawy przykładowo. Z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

W świetle powyższego należy uznać, że Burmistrz, jako organ administracji samorządowej (władza samorządowa jest władzą publiczną) jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, co zresztą nie jest w tej sprawie kwestionowane. Poza sporem jest, że udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. podlega zapisana w stosownej formie treść posiedzeń Rady Miejskiej. Wynika to wprost z treści art. 18 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów są jawne i dostępne oraz z art. 19 u.d.i.p., zgodnie z którym kolegialne organy władzy publicznej pochodzące z powszechnych wyborów sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba, że sporządzają i udostępniają materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Z kolei w przypadku posiedzeń pomocniczych organów kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z wyborów , do których w realiach niniejszej sprawy należy zaliczyć Komisję Rewizyjną oraz Komisję ds. Oświaty, Kultury, Sportu i Turystyki Rady Miejskiej zgodnie z art. 18 ust. 2 ich jawność i dostępność zależy od postanowień przepisów odpowiednich ustaw, wydanych na ich podstawie aktów lub wyraźnej zgody organu pomocniczego. W myśl natomiast art. 11b ust. u.s.g. działalność organów gminy jest jawna. Ograniczenia jawności mogą wynikać wyłącznie z ustaw. Jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy (ust. 2). Zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich określa statut gminy (ust. 3). Tymczasem jak wynika z regulacji § 46 ust. 2 znajdującego się w aktach administracyjnych Statutu Miasta i Gminy C. - przebieg sesji nagrywa się na taśmę magnetofonową, którą przechowuje się do czasu przyjęcia protokołu na następnej sesji. Natomiast z posiedzenia Komisji stałych Rady Miejskiej w C. sporządza się jedynie protokół w formie pisemnej, co wynika § 78 ust. 7 i w § 67 ust. 2 Statutu. Takie zapisy Statutu dowodzą, jak słusznie zauważa organ, że zapis dźwiękowy nie został dopuszczony jako format dokumentacji pracy rady czy też komisji, stanowi on materiał pomocniczy dla pracownika Urzędu Miasta i Gminy sporządzającego w późniejszym terminie protokół w formie pisemnej. Tym bardziej, że jak wskazał organ zobowiązany odnosząc się do treści wskazanego wyżej art. 19 u.d.i.p. dokonywanie w trakcie sesji nagrania dźwiękowe nie wypełniają przesłanek materiału audiowizualnego i teleinformatycznego oraz nie w pełni rejestrują obrady bowiem utrwalają jedynie wypowiedzi osób korzystających z mikrofonu. Zapis taki jak podkreślono po przyjęciu protokołu na następnej sesji ulega zniszczeniu.

Przedstawione regulacje stanowią spójną logiczną całość która nie powinna budzić wątpliwości interpretacyjnych. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy więc przyjąć, mając na uwadze treść powyższych przepisów, a wbrew argumentacji strony skarżącej i uczestnika postępowania, że podstawowym źródłem informacji o posiedzeniach organów kolegialnych, w realiach tej sprawy są protokoły, a zapis audiowizualny lub teleinformatyczny jest jedynie zastępczą formą udostępniania informacji i to w sytuacji gdy jak wskazuje to ustawa w pełni rejestruje te obrady. Realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej, następuje zatem przez dostęp do protokołów. Są to dokumenty, które sporządza określona osoba, potwierdzając zapisaną treść swoim podpisem. Dzięki temu protokół staje się dokumentem, który może być udostępniany i realizuje cel wskazany w ustawie, chroniąc jednocześnie inne prawa i wolności. Ustawa nie nakłada na żadne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej nagrywania przebiegu posiedzeń, wobec czego nie nakłada też obowiązku udostępniania informacji na nośniku teleinformatycznym. Tak więc adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przebiegu posiedzenia organu kolegialnego i jego organu pomocniczego wypełnia obowiązek udzielenia takiej informacji poprzez udostępnienie protokołu z posiedzenia i nie jest zobowiązany do udostępniania ponadto tej samej informacji na nośniku audiowizualnym lub teleinformatycznym (vide: wyrok z dnia 1 października 2010r., sygn. akt I OSK 1216/10; z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 356/12). Niewątpliwie więc w rozpatrywanym przypadku udostępnieniu jako informacja publiczna podlegałyby, gdyby tak został określony zakres wniosku, protokoły z posiedzeń Rady Miejskiej i jej Komisji stałych , a nie nagrania audiowizualne, ponieważ statut gminy nie przewiduje takiego sposobu dokumentowania posiedzeń zarówno Rady Miejskiej w C. jak i jej organów pomocniczych w postaci wymienionych we wnioskach Komisji Rewizyjnej oraz Komisji ds. Oświaty, Kultury, Sportu i Turystyki Rady Miejskiej w C.

W piśmie z dnia 10 grudnia 2014r. skierowanym do strony z zachowaniem ustawowego terminu organ będąc związany zakresem i treścią wniosku poinformował wnioskodawcę- skarżącego, że nagranie audio objęte zakresem wniosku jest tylko materiałem pomocniczym służącym pracownikowi do sporządzenia protokołu i jako takie, nie będąc informacją publiczną w takiej formie nie zostanie mu udostępnione. Jednocześnie poinformował skarżącego o innych dostępnych formach realizacji prawa do dostępu do informacji publicznej w tym zakresie tj. wglądu do dokumentu urzędowego w postaci protokołu pisemnego oraz bezpośredniego dostępu do posiedzeń Rady Miejskiej i jej stałych komisji.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu organowi nie można zarzucić bezczynności bowiem bez zbędnej zwłoki (za zachowaniem wskazanego w ustawie 14 dniowego terminu), przekazał skarżącemu w formie pisemnej informację, że wskazanych we wniosku informacji w formie określonej w tym wniosku nie udostępni, słusznie uznając, że nie są one w tym kształcie informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Bezwzględnie bowiem wydanie przez zobowiązany organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, możliwe jest tylko w sytuacji, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przypadku zaś, gdy, tak jak w niniejszej sprawie, żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzanym z zachowaniem przewidzianych w ustawie terminów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06, Lex nr 291197; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 707/10 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl). W konsekwencji odmowa udostępnienia nagrań audio z posiedzeń Rady Miejskiej oraz Komisji prawidłowo przekazana została skarżącemu w formie pisma informacyjnego. Z powyższych względów nie mogły odnieść zamierzonego skutku wyartykułowane w skardze zarzuty naruszenia Konstytucji RP, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, u.d.i.p. oraz u.s.g.

Mając na uwadze powyższe, uznając że organ nie pozostaje w bezczynności w związku z wnioskiem skarżącego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi w całości.