Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 577/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 270, art. 273 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 465/20 w zakresie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1157/14 w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia oraz nakazu zwrotu licencji i wypisów na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 465/20, odrzucił skargę R. J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1157/14 w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia oraz nakazu zwrotu licencji i wypisów na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

R. J. w dniu 20 lutego 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 11 lutego 2015 r. Jako podstawę prawną wznowienia podał art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), w związku z "wykryciem, że wpis do Ewidencji został dokonany z naruszeniem prawa". Skarżący podniósł, że o zdarzeniach stanowiących podstawę wniesienia skargi o wznowienie postępowania dowiedział się 4 lutego 2020 r., na dowód czego załączył do skargi pismo skierowane do Urzędu Miasta i Gminy R. oraz Ministra Gospodarki, w treści którego wskazuje, że złożony przez niego w dniu 16 grudnia 2020 r. wniosek o zawieszenie działalności gospodarczej, z uwagi na niewskazanie w jego treści numeru REGON nie powinien zostać uwzględniony. Podkreślił, że pozostawał dotychczas w przeświadczeniu dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, dlatego też składał w Urzędzie Skarbowym w W. deklaracje podatkowe, natomiast pismem z 28 lutego 2020 r. został zobowiązany do wyjaśnienia kwestii rezygnacji ze wznowienia działalności gospodarczej z datą wsteczną.

Skarżący wniósł o uchylenie wyroku z 15 kwietnia 2015 r., VI SA/Wa 671/14, uchylenie decyzji SKO w Warszawie z [...] stycznia 2014 r. oraz rozpoznanie skargi łącznie ze sprawą VI SA/Wa 671/14 dotyczącą wykreślenia skarżącego z CEiDG.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę o wznowienie postępowania stwierdził, że samo sformułowanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie. Sąd I instancji podniósł, iż skarżący wskazał na wadliwość prawną wpisu do CEiDG prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, stanowiącego podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego.

W ocenie Sądu, przedstawione okoliczności nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania sądowego. Dotyczą one bowiem sugerowanej przez skarżącego wadliwości postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie zawieszenia działalności gospodarczej, a nie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1157/14 o stwierdzenie wygaśnięcia oraz nakazu zwrotu licencji i wypisów na wykonywanie transportu drogowego. Brak świadomości formalnego zawieszenia prowadzonej przez skarżącego - jedynej, jak wskazuje w treści pisma z 4 lutego 2020 r. działalności gospodarczej "[...]" WSA uznał za niezwiązane bezpośrednio ze sprawą, o której wznowienie wnosi skarżący.

W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że poddana kontroli sądowej, w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1157/14, decyzja Starosty W. z [...] listopada 2013 r. stwierdzająca wygaśnięcie z dniem 8 listopada 2013 r. licencji (zezwolenia) nr [...], wydanej w dniu 2 marca 2004 r. przedsiębiorcy R. J., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] R. J. z siedzibą w R., wydana została w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym. Oddalając skargę Sąd podkreślił, że status przedsiębiorcy jest niezbędny dla uzyskania oraz zachowania licencji. Niekwestionowane wówczas przez skarżącego zawieszenie z dniem 16 grudnia 2010 r. działalności gospodarczej na okres powyżej 24 miesięcy, skutkujące wykreśleniem działalności z ewidencji na mocy decyzji Ministra Gospodarki z [...] października 2013 r. dawało organowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia licencji.

W ocenie Sądu, przeczucie skarżącego dotyczące ewentualnej wadliwości wpisu działalności gospodarczej do CEIDG bez potwierdzenia tego faktu stosownym dokumentem pozostaje bez wpływu na wynik sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1157/14.

W związku z powyższym WSA stwierdził, że wniesiona skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia (art. 273 § 2 p.p.s.a.), co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia WSA złożył ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego dl pełnomocnika z urzędu według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 280 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 277 i art. 273 § 2 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż skarga o wznowienie postępowania wniesiona przez p. R. J. nie została oparta na ustawowej podstawie, podczas gdy owa podstawa została wyraźnie wskazana w skardze – art. 273 § 2 p.p.s.a., czyli wykryciu okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu i szczegółowo opisana przez p. R. J. we wniosku o wznowienie postępowania;

2. prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie – art. 26 § 3, art. 34 § 2, 3 i 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 280 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 273 § 2 p.p.s.a., polegające na przyjęciu, iż wniosek o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej został skutecznie złożony przez skarżącego, podczas gdy w wym. Nie otrzymał – wbrew dyspozycji art. 26 § 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej pokwitowania jego przyjęcia, co stanowi nową okoliczność faktyczną/środek dowodowy, który mógłby mieć wpływ na wynik pierwotnej sprawy (sygn. akt: VI SA/Wa 1157/14) w rozumieniu art. 280 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 273 § 2 p.p.s.a.

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty wraz z ich uzasadnieniem nie podważają zasadności postanowienia Sądu I instancji odrzucającego skargę strony o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1157/14.

Stosownie do art. 270 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem w przypadkach przewidzianych w Dziale VII ustawy procesowej sądów administracyjnych.

Jedną z podstaw domagania się wznowienia postępowania jest przypadek opisany w art. 273 § 2 p.p.s.a., na której to podstawie swoje żądnie oparł skarżący kasacyjnie, a który to przepis stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, na kanwie tego przepisu, ukształtowało się, tak w judykaturze jak i w literaturze przedmiotu stanowisko, że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Pomieszczone w omawianej regulacji sformułowanie "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (por. K. Wojciechowska w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 1200, H. Knysiak-Sudyka w Komentarzu do art. 273 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi red. T.Woś, program LEX). W przepisie tym chodzi zatem o fakty lub inne dowody dotyczące decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego, które istniały w dniu wydania decyzji lub aktu, ale strona nie mogła się na nie powołać z powodów od niej niezależnych. Nowymi okolicznościami (środkami dowodowymi) są tylko takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią postawy do wznowienia postępowania (por. wyroki NSA: z 25 kwietnia 2013 r. II FSK 1775/11, z 1 lutego 2018 r. II FSK 1918/17, z 18 grudnia 2015 r. II FSK 1721/15).

Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest ocena przedstawionych w skardze o wznowienie okoliczności, na podstawie których strona domaga się wznowienia postępowania zakończonego przywołanym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r.

Owymi nowo wykrytymi okolicznościami faktycznymi, w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a., które mogły mieć wpływ na treść powołanego orzeczenia z dnia 11 lutego 2015 r., było - stosownie do treści skargi o wznowienie postępowania – wykrycie, że wpis do Ewidencji został dokonany z naruszeniem prawa, a strona nie mogła z tej okoliczności skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Na podstawie załączonego do skargi o wznowienie dokumentu – pisma z dnia 4 lutego 2020 r. adresowanego do Urzędu Miasta i Gminy i Ministra Przedsiębiorczości i Technologii, skarżący usiłował wywieść, iż dopiero w tej dacie, tj. w dniu 4 lutego 2020 r. pozyskał wiedzę o zawieszeniu jego działalności gospodarczej w dniu 16 grudnia 2010 r.

Analiza wskazanych przez skarżącego okoliczności faktycznych (jak i załączonego do skargi o wznowienie pisma), których wykrycie – w jego ocenie - przemawia za wznowieniem postępowania sądowego, w aspekcie motywów skargi o wznowienie postępowania oraz skargi kasacyjnej wskazuje na prawidłowość oceny skargi o wznowienie, jakiej dokonał Sąd I instancji na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymieniona w skardze o wznowienie postępowania okoliczność wadliwości prawnej wpisu do CEiDG prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, który to wpis stanowił podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego, była znana stronie już na etapie postępowania sądowego, którego wznowienia domaga się ona w niniejszej sprawie. Z treści motywów wyroku wydanego w postępowaniu, którego wznowienia domaga się skarżący, tj. wyroku WSA z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1157/14, oraz z jego części opisującej przebieg sprawy i stan faktyczny, który stanowił postawę wyrokowania, wynikało bowiem, że:

- "Zawieszenie nastąpiło z dniem 16 grudnia 2010 r. Działalność została też zawieszona powyżej 24 miesięcy, co oznacza, że wpis podlega wykreśleniu z urzędu. Jak zaznacza sam skarżący w odwołaniu, Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] października 2013 r. orzekł o wykreśleniu skarżącego z ewidencji.";

- "Przedsiębiorca może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej, a przewoźnik drogowy – wykonywanie transportu drogowego. Zawieszenie wykonywania transportu nie może nastąpić na czas nieokreślony i może trwać nie dłużej niż 12 miesięcy.";

- "- w przypadku przekroczenia okresu zawieszenia takiej działalności zastosowanie mają przepisy ustawy o transporcie drogowym, a nie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej".

Z powyższego wynika, że podniesione jako podstawa żądania wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r., okoliczności były znane zarówno organowi, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jak również samemu skarżącemu, który wiedzę o tychże okolicznościach miał już w toku prowadzonego uprzednio postępowania sądowego, lub którą mógł co najmniej uzyskać z lektury wydanego w sprawie wyroku WSA dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia oraz nakazu zwrotu licencji i wpisów na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

Słusznie wobec powyższego Sąd I instancji, objętym skargą kasacyjną postanowieniem, stwierdził brak podstaw dopuszczających do wznowienia postępowania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 i 3 w zw. z art. 276 i art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.