Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 338/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 września 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 694/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 4 września 2020 r., odmówił wstrzymania wykonania objętej skargą D. W. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] czerwca 2020 r., w przedmiocie cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Sąd I instancji wskazał, że w wywiedzionej od wskazanej decyzji skardze, strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia. Skarżący w uzasadnieniu swojego żądania wskazał na fatalną sytuacją finansową, którą potęguje pandemia wywołana koronawirusem. Według skarżącego odebranie mu zezwolenia na sprzedaż alkoholu spowoduje, że straci on możliwość dalszego zarobkowania, co przyczyni się do zaprzestania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Na dzień złożenia skargi obroty w sklepie (z uwagi na pandemię) uległy drastycznej obniżce, a dochód za miesiące styczeń - maj 2020 r. wyniosły 4.984 zł. Na poparcie swoich twierdzeń strona przedłożyła sporządzone przez siebie wyliczenie dochodu za okres od 1 stycznia 2020 r. do 21 maja 2020 r. z którego wynikało, że przychód z działalności za ten okres wyniósł 260 331,65 zł, a dochód 4 984,02 zł.

Sąd I instancji przywołując przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że z przywołanych przez skarżącego we wniosku informacji nie wynikało, aby istniało rzeczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu niewątpliwym było, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wpłynie na poziom obrotów w sklepie strony, niemniej alkohol nie jest jedynym towarem, który sprzedaje skarżący. W tym zakresie Sąd wskazał, że wnioskodawca prowadzi sklep wielobranżowy z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych, co wynika z informacji zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a także załączonych w treści skargi fotografii.

Sąd podkreślił, że skarżący nie wskazał, jaką część jego dochodów stanowią dochody ze sprzedaży alkoholu, w szczególności nie wykazał tego, że sprzedaż alkoholu stanowi znaczącą pozycję w osiąganych dochodach. Brak było wobec tego, w ocenie Sądu, podstaw do wywodzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

D. W. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. art. 61 § 3 p.p.s.a. polegającym na tym, że zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego okoliczności faktyczne przytoczone przez skarżącego nie dawały podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji administracyjnej, albowiem nie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pomimo że ocena stanu faktycznego sprawy zgodnie ze wskazaniami wiedzy oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego prowadzi do oczywistego wniosku, że brak wstrzymania decyzji administracyjnej spowoduje: (i) powstanie znacznej szkody majątkowej polegającej na utracie przez skarżącego przychodu w kwocie co najmniej kilkudziesięciu tysięcy złotych; (ii) poniesienia przez skarżącego straty z powodu utraty wizerunku i pozycji rynkowej w wysokości nie mniejszej niż kilkadziesiąt tysięcy złotych; (iii) trudnych do odwrócenia skutków z uwagi m.in. na konieczność zlikwidowania zorganizowanej części przedsiębiorstwa realizującej sprzedaż napojów alkoholowych;

2. art. 106 § 4 p.p.s.a. i art. 228 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. przez uznanie przez Sąd, że skarżący nie wykazał okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo że okoliczności te zostały przez skarżącego przedstawione;

3. art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 4 p.p.s.a. polegającym na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ustalaniu stanu faktycznego nie uwzględnił faktów notoryjnych, jak również okoliczności znanych z urzędu, to jest nie wziął pod uwagę skali prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży wyrobów alkoholowych, w rezultacie Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył podstawy faktyczne rozstrzygnięcia tylko do okoliczności, które w jego ocenie nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej, przemilczając te, które nakazywały dojść do wniosków odmiennych.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu albowiem nie podważa ono prawidłowości procesowej zaskarżonego postanowienia oraz trafności oceny wniosku skarżącego jakiej dokonał Sąd I instancji.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy uznać należy za trafne stwierdzenie Sądu I instancji, że skarżący w ramach wniosku o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji cofającej mu zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu i piwa, nie wykazał aby wykonanie powołanej decyzji spowodowało wystąpienie którejkolwiek z przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, wniosek strony ograniczał się wyłącznie do kwestii obrotów prowadzonego przez stronę sklepu wielobranżowego z tytułu sprzedaży w nim alkoholu.

Niewątpliwie cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wpłynie negatywnie na wysokość miesięcznych dochodów sklepu, jednakże, co również zasadnie stwierdził Sąd I instancji, nie można było dokonać obiektywnej oceny możliwości wystąpienia przesłanek z powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec braku informacji dotyczących wielkości dochodu, jaki sklep osiąga z tytułu sprzedaży napojów alkoholowych na tle dochodów ze sprzedaży innych produktów i towarów oferowanych w sklepie strony.

Innymi słowy, brak wskazania przez wnioskodawcę ogólnego dochodu sklepu z całości prowadzonej sprzedaży w porównaniu z dochodem ze sprzedaży napojów alkoholowych nie pozwalał na ocenę wpływu, jaki mieć będzie na obroty sklepu okoliczność cofnięcia zezwolenia na sprzedaż tychże napojów, a tym samym możliwość spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Prawidłowości oceny Sądu I instancji w tym zakresie nie zmienia argumentacja podniesiona w uzasadnieniu zażalenia albowiem obarczona jest ona tym samym brakiem – strona powołuje się tylko i wyłącznie na dochody ze sprzedaży napojów alkoholowych pomijając uzyskiwane dochody ze sprzedaży innych produktów.

Powyższe czyni niezasadnym zarzut z punktu 1 petitum zażalenia.

Nie są również zasadne pozostałe zarzuty zażalenia, w ramach których strona podnosi nie uwzględnienie przez Sąd I instancji przy ustalaniu stanu faktycznego faktów notoryjnych, jak również okoliczności znanych z urzędu, czego skutkiem było przyjęcie przez Sąd I instancji, zdaniem strony, że nie wykazała ona okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.

Zauważyć należy po pierwsze, że zarówno sam zarzut pomieszczony w punkcie 3 petitum zażalenia jak i jego motywy, a w zasadzie ich brak, nie wskazywały, jakie dokładnie okoliczności notoryjne i znane Sądowi I instancji z urzędu zostały pominięte przy ocenie i rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Po wtóre, o czym była już mowa na wstępie, to na stronie ciąży obowiązek takiego sformułowania wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej aby przekonać Sąd o możliwości wystąpienia w stosunku do niej jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., w związku w wykonaniem decyzji organu administracji. I jakkolwiek zgromadzony w aktach danej sprawy administracyjnej i sądowej materiał dowodowym sąd jest zobowiązany uwzględnić przy ocenie wniosku, to ma on przede wszystkim służyć weryfikacji i pełnej oraz obiektywnej ocenie podniesionych we wniosku okoliczności na podstawie, których strona domaga się zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej, nie zaś zastępować wymóg wnioskodawcy do jak najpełniejszego i aktualnego przedstawienia swojej sytuacji, która ma ulec zmianie w związku z wydanym aktem administracji.

Analiza akt przedmiotowej sprawy nie wykazała w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego aby jakikolwiek materiał dowodowy zawierał "fakty notoryjne" pominięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który miałby znaczenie lub wpływ na ocenę wniosku strony.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.