Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 756/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 14 c  par. 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie: SWSA Tadeusz Haberka, AWSA Iwona Solatycka, Protokolant: starszy specjalista Paulina Wódka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi S. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 maja 2021 r. nr 0115-KDIT1.4011.128.2021.2.MK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organem podatkowym

1.1. Przedmiotem skargi S. K. (dalej: Skarżący/ Wnioskodawca) jest interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ podatkowy) z dnia 17 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

1.2. W dniu 9 lutego 2021 r. wpłynął do organu podatkowego wniosek wspólny (Skarżącego i R. K. – Wnioskodawczyni niebędącej stroną postępowania) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.; dalej: updof), w szczególności: art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 120a, innych przepisów ustawy mogących mieć zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego.

Przedmiotowy wniosek, na wezwanie organu podatkowego, został uzupełniony pismem z dnia 30 kwietnia 2021 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Decyzją Starosty Powiatu W. (dalej: Starosta) nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. ograniczono sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb Ż., gmina Ż., dla której Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], poprzez udzielenie zezwolenia P. S.A. (dalej: Spółka) na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia [...] m2 ([...] ha). Z wnioskiem o ustalenie odszkodowania za szkody powstałe w wyniku wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości wystąpiła w dniu [...] czerwca 2016 r. Spółka. Zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. organ powiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Starosta, działając na podstawie art. 128 ust. 4, art. 129 ust. 5 pkt 1 i 2, art. 130, art. 132 ust. 1a, ust. 2 i ust. 6, art. 133 pkt 2 i art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.) oraz art. 49 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Spółki, w decyzji z dnia 2 października 2020 r. orzekł:

- o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł za zmniejszenie wartości nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym Ż., gmina Ż., oznaczonej jako działka nr [...], powstałe wskutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości decyzją Starosty nr [...] z dnia 28 maja 2015 r. na rzecz współwłaścicieli nieruchomości na prawach wspólności ustawowej - Skarżącego i R. K.,

- do wypłaty odszkodowania określonego w punkcie 1 zobowiązana została Spółka.

Odszkodowanie wypłacono w dniu 8 grudnia 2020 r.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. Czy odszkodowanie za zmniejszenie wartości nieruchomości powstałe wskutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie decyzji Starosty, wypłacone przez Spółkę, stanowi przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 updof?

2. Czy odszkodowanie z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości wskutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości decyzją Starosty stanowi świadczenie tożsame z wynagrodzeniem otrzymanym za ustanowienie służebności przesyłu w rozumieniu przepisów prawa cywilnego i jako takie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 120a updof?

3. Czy podatnicy, którzy otrzymali odszkodowanie na podstawie decyzji Starosty za zmniejszenie wartości nieruchomości powstałe wskutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości decyzją Starosty mają obowiązek wykazać przychód w związku z wypłatą tego odszkodowania w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy:

ad. 1 rzeczone odszkodowanie stanowi przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 updof;

ad. 2 rzeczone odszkodowanie jest świadczeniem tożsamym z wynagrodzeniem otrzymanym za ustanowienie służebności przesyłu w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, korzystającym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 120a updof;

ad. 3 podatnicy, którzy otrzymali rzeczone odszkodowanie nie mają obowiązku wykazania przychodu z tego tytułu w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu składanym na podstawie przepisów updof.

1.3. W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie kwalifikacji do źródła przychodu, za nieprawidłowe w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ podatkowy przywołał treść art. 9 ust. 1 (zasada powszechności opodatkowania), art. 11 ust. 1 (definicja przychodów), art. 10 ust. 1 pkt 9 (źródła przychodów), art. 20 ust. 1 (przychody z innych źródeł) i art. 21 ust. 1 pkt 120a (zwolnienie przedmiotowe) updof oraz przepisy art. 3051 i art. 3052 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.) dotyczące wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu. W ocenie organu podatkowego, odszkodowanie z tytułu obniżenia wartości nieruchomości nie zostało ustalone i wypłacone na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego lecz na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zatem stanowi świadczenie całkowicie inne od wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu na podstawie przepisów prawa cywilnego i w związku z tym nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 120a updof. Organ podatkowy podkreślił, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej, powszechności i równości opodatkowania, muszą więc być interpretowane ściśle, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni rozszerzającej.

Podsumowując organ podatkowy stwierdził, że otrzymane 8 grudnia 2020 r. przez Wnioskodawców odszkodowanie za obniżenie wartości nieruchomości stanowi przychód z innych źródeł, który nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 120a updof. Przychód ten podlega wykazaniu w zeznaniu za 2020 r. o wysokości osiągniętego dochodu.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na ww. interpretację indywidualną zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania polegające na naruszeniu art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325; dalej: O.p.), co miało istoty wpływ na wynik sprawy, poprzez:

- brak wyczerpującej oceny prawnej stanowiska organu oraz należytego uzasadnienia prawnego interpretacji, gdy Wnioskodawca wskazał, że wniosek o interpretację indywidualną dotyczy przepisów updof, w szczególności art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 tej ustawy, art. 21 ust 1 pkt 120a tej ustawy, oraz innych przepisów mogących mieć zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego,

- ograniczenie interpretacji podatkowej co do zasady do zanegowania stanowiska w zakresie pytania nr 2 zadanego przez Skarżącego, przy jednoczesnym pominięciu prawidłowego stanowiska w tej sprawie, zawierającego adekwatne uzasadnienie prawne, w szczególności brak analizy odnośnie do zwolnienia przedmiotowego z art. 21 ust. 1 pkt 29 updof,

- brak jakichkolwiek rozważań prawnych w zakresie pytania nr 3, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że stanowisko Skarżącego nie jest prawidłowe zwłaszcza, że zagadnienie to nie jest związane z pytaniem nr 2 dotyczącym zwolnienia przedmiotowego wskazanego w art. 21 ust. 1 pkt 120a updof,

2) niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że skoro Skarżący nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego z art. 21 ust. 1 pkt 120a updof, to zawsze zobligowany jest wykazać odszkodowanie z tytułu obniżenia wartości nieruchomości w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu za 2020 r., bez jakiejkolwiek analizy w zakresie zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 29 updof.

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie od organu podatkowego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych podkreślił doniosłość uzasadnienia prawnego w interpretacji indywidualnej wskazując, że odpowiedź organu ma być tak sformułowana, aby podatnik uzyskał informację co do trafności jego stanowiska, a sama interpretacja ma wyjaśnić w wyczerpujący i rzetelny sposób, jaki przepis lub jakie przepisy znajdują zastosowanie w jego indywidualnej sprawie. Zatem, prawidłowe uzasadnienie interpretacji powinno wprowadzać prawidłową wykładnię przepisu (aspekt obiektywny) i tłumaczyć wady w wykładni proponowanej przez wnioskodawcę (aspekt subiektywny).

2.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o oddalenie skargi i podtrzymano argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Powołując przepisy dotyczące wymogów co do treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i wydawania interpretacji indywidualnych oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, organ podatkowy stwierdził, że zzaskarżona interpretacja indywidualna dotyczyła wyłącznie wyraźnie wskazanych we wniosku przepisów updof i w tym zakresie zawiera prawidłowe i pełne uzasadnienie. Za nieuzasadniony i bezpodstawny organ podatkowy uznał zarzut braku analizy "w szczególności innych przepisów ustawy mogących mieć zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego". W ocenie organu podatkowego, indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 O.p., nie stanowi porady prawnej. Organ wydający interpretację jest bowiem związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku, poprzez wskazanie przez nią przepisów. Rolą zaś organu, który wydaje interpretację indywidualną jest wyłącznie "ocena stanowiska wnioskodawcy", czyli tego, jak on w wątpliwym dla siebie zakresie, kwalifikuje prawnie przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe. Zdaniem organu podatkowego, w zaskarżonej interpretacji w pełni odniesiono się do argumentacji Skarżącego zawartej w jego stanowisku dotyczącym oceny prawnej stanu faktycznego i wskazano dlaczego jest ono nieprawidłowe. Organ podatkowy stwierdził też, że instytucja interpretacji indywidualnych nie została stworzona dla celów wskazywania podatnikom, jakie przepisy mogłyby mieć zastosowanie, by uniknąć obciążeń podatkowych.

2.3. W piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2021 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył, co następuje:

3.1. Skarga jest zasadna.

3.2. Należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach [...] (art. 3 § 2 pkt 4a ppsa). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie [...] może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ppsa).

3.3. Skarżący zarzucił naruszenie przez organ podatkowy przepisów prawa procesowego oraz błędną wykładnię przepisów prawa materialnego. Sąd uznał, że zarzut natury procesowej podlegał ocenie w pierwszej kolejności bowiem jego rozstrzygnięcie będzie detrminowało dalsze postępowanie w sprawie.

Wymieniony zarzut wymagał rozstrzygnięcia, czy zaskarżona interpretacja spełnia wymogi z art. 14c § 1 i § 2 O.p. i tym samym, czy realizuje cel określony w art. 121 § 1 O.p., mający zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym na podstawie art. 14h O.p., a którym jest pogłębianie zaufania do organów podatkowych.

Zgodnie z art. 14c § 1 i § 2 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).

Z przytoczonych regulacji wynika, że interpretacja podatkowa stanowi potwierdzenie bądź negację stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. Ocena "stanowiska wnioskodawcy" obejmować winna skonkretyzowaną, pełną odpowiedź na zadane we wniosku pytanie, wraz z ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, natomiast uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, oraz dlaczego wyrażony przez wnioskodawcę pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Ocena prawna stanowiska wnioskodawcy nie powinna sprowadzać się jedynie do powołania treści przepisów prawa podatkowego, lecz przede wszystkim do dokonania ich wykładni i następnie powiązania z istotnymi dla hipotezy danych przepisów elementami stanu faktycznego opisanymi we wniosku (por. wyrok NSA z 29 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3968/17, CBOSA). Rolą organu jest więc wyjaśnienie znaczenia przepisów prawnych, które wskaże zainteresowany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w kontekście podanego przez niego stanu faktycznego. Ocena ta musi być na tyle konkretna i jednoznaczna, aby podmiot żądający interpretacji mógł się do niej zastosować (por. wyroki NSA z: 2 marca 2021 r., sygn. akt II FSK 53/21; 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1202/12; CBOSA). Niezbędne jest zatem powiązanie w uzasadnieniu prawnym interpretowanych przepisów ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku oraz stanowiskiem wnioskodawcy, a także wskazanie dlaczego w świetle tych przepisów pogląd wnioskodawcy jest wadliwy. Organ wydający interpretację wskazuje tym samym właściwą kwalifikację prawną konkretnego, opisanego przez podatnika stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (por. wyroki NSA z: 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK1271/18; z 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1276/18; 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1027/16; CBOSA oraz L. Etel (red.) Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2022, s. 315 – 316). Składający wniosek o udzielenie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego.

3.4. Mając na uwadze przedstawione zasady wydawania interpretacji indywidualnych Sąd uznał, że zaskarżona intepretacja uchybia wymogom, o jakich mowa w art. 14c § 1 i § 2 O.p. Po pierwsze, sentencja interpretacji nie zawiera oceny stanowisk Wnioskodawcy, rozumianej jako potwierdzenie bądź zanegowanie ich prawidłowości, odnoszące się do poszczególnych stanowisk Wnioskodawcy. Po drugie - organ podatkowy nie sprostał wymogom należytego uzasadnienia prawnego, rozumianego jako wyczerpujące wyjaśnienie, jakie argumenty prawne przesądzają o tym, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

W przedmiotowym wniosku o udzielenie intepretacji indywidualnej, na tle opisanego stanu faktycznego, zadano trzy pytania, z których pierwsze dotyczyło kwalifikacji odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości do innych źródeł przychodu w rozumieniu art. art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 updof; drugie - oceny czy rzeczone odszkodowanie jest tożsame z wynagrodzeniem otrzymanym za ustanowienie służebności przesyłu w rozumieniu przepisów prawa cywilnego i w związku z tym korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 120a updof; trzecie – czy otrzymanie opisanego odszkodowanie podlega wykazaniu w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skarżący w stosunku do wszystkich trzech pytań zaprezentował kolejno własną ocenę prawną. Organ podatkowy swoją ocenę sprowadził natomiast do dwóch odpowiedzi, tj: uznał stanowisko Wnioskodawcy w zakresie kwalifikacji do źródła przychodu za prawidlowe i za nieprawidłowe w pozostałym zakresie. Dokonując oceny prawnej organ podatkowy ograniczył się do przytoczenia treści przepisów wskazanych we wniosku oraz przepisów regulujących kwestię wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu. Następnie krótko stwierdził, że odszkodowanie za obniżenie wartości nieruchomości wypłacone i ustalone decyzją administracyjną, nie jest wynagrodzeniem za ustanowienie służebności przesyłu i w związku z tym nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 120a updof. Przychód zaś z tytułu odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości stanowi przychód z innych źródeł i podlega on wykazaniu w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu.

Tak zaprezentowane uzasadnienie prawne Sąd ocenia za nienależyte.

Problematyka zawarta w przytoczonych pytaniach i ocena stanowisk Wnioskodawcy, wymagała dokonania przez organ podatkowy wykładni stosownych przepisów updof, jednak nie tylko tych wskazanych we wniosku, jak twierdzi organ podatkowy, lecz także - jak zasadnie twierdzi Skarżący - innych przepisów ustawy mogących mieć zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego. Organ dokonujący interpretacji indywidualnej jest bowiem związany stanem faktycznym przedstawionym we wniosku, jednak nie musi a nawet nie może analizy prawnej ograniczać tylko do przepisów wskazywanych we wniosku. Tym bardziej, gdy w treści wniosku Skarżący wskazał na inne przepisy ustawy mogące mieć zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego.

Ze względu na charakter odszkodowania o jakim mowa w stanie faktycznym, kwestia zwolnienia przedmiotowego wymagała głębszej analizy prawnej, w szczególności oceny, czy rzeczone odszkodowanie nie stanowi przychodu o jakim mowa w art. 21 ust. 1 pkt 29 updof. Organ podatkowy nie wziął zatem w ogóle pod uwagę, że w przedstawionym stanie faktycznym mają zastosowanie inne przepisy, niż rozważane w interpretacji i we wniosku o interpretację. Organ podatkowy nie uzasadnił także szerzej kwestii wykazania przychodu w zeznaniu podatkowym. Jako, że Sąd nie może zastępować organu udzielającego interpretację w jej wydaniu, nie jest władny na tym etapie dokonać oceny prawidłowości poglądu Skarżącego co do zwolnienia opisanego odszkodowania i wykazania go w rocznym zeznaniu podatkowym.

Powyżej opisane uchybienie pozbawia przedmiotową interpretację jej podstawowej funkcji jaką jest funkcja ochronna. W ocenie Sądu, organ nie przeprowadził dogłębnej analizy przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, a co bardziej znaczące, nie uzasadnił zajętego przez siebie stanowiska w sposób jasny, przejrzysty i wynikający z mających zastosowanie stosownych regulacji prawnych. Twierdzenie zaś przez organ podatkowy w odpowiedzi na skargę, że zanegowanie stanowiska nie może prowadzić do wskazywania podatnikom, jakie przepisy mogłyby mieć zastosowanie dla uniknięcia obciążeń podatkowych, stanowi – w ocenie Sądu - zaprzeczenie celu wydawania interpretacji indywidualnych.

3.5. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy, aby uczynić zadość treści art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. winien przedstawić swoje stanowisko w sposób pełny, przejrzysty i wyczerpujący, nie ograniczając się do wskazanych we wniosku konkretnych przepisów updof.

3.6. Z powyżej przytoczonych względów, Sąd na podstawie art. 146 § 1 ppsa uchylił zaskarżoną interpretację, o czym orzekł jak w punkcie I sentencji. O zwrocie kosztów postępowania (pkt II sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa.