Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 623/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia decyzji ostatecznej dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją z [...]. utrzymało w mocy własną decyzję z [...]. odmawiającą uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji tego Kolegium z [...]., wydanej w przedmiocie określenia A Sp. z o.o. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte wnioskiem podatnika, w którym jako podstawę wznowienia wskazano wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15.

Kolegium wznowiło postępowanie uznając, że wystąpiła przesłanka wskazana w art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.), a następnie — wymienioną na wstępie decyzją z [...]. — odmówiło uchylenia własnej decyzji z [...], przyjmując, że w wyniku jej uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawę tak jak decyzja dotychczasowa.

Po rozpoznaniu odwołania Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podatkowy podniósł, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2017 r. miał charakter tzw. "orzeczenia zakresowego"; jego skutkiem nie była utrata mocy obowiązującej całego kontrolowanego przepisu, lecz "wycięcie" z jego zakresu takiej części, która została uznana za sprzeczną z Konstytucją. Stąd też w niniejszej sprawie instytucja wznowienia postępowania nie mogła być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Kolegium podniosło dalej, że Trybunał w uzasadnieniu wyroku w sprawie SK 48/15, zwrócił uwagę, że nie jest wykluczone, by określone obiekty o cechach budynku ustawodawca uznał za budowle w przepisie specjalnym. Kolegium, kwalifikując zbiorniki do właściwej kategorii podatkowej, uwzględniło ponadto wskazówki zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09, do którego odwołał się Trybunał w swoim wyroku z 13 grudnia 2017 r. W konsekwencji Kolegium przyjęło, że choć należące do spółki zbiorniki magazynowania końcowego oraz zbiorniki fermentatorów posiadają cechy, o jakich mowa w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, to jednak z uwagi na ich wyjątkową specyfikę nie mogą zostać zakwalifikowane do budynków. Kolegium zauważyło, że zbiorniki biogazu rolniczego, to obiekty budowlane zaprojektowane i wykonane według norm, specjalistycznej konstrukcji dopasowanej do magazynowania biogazu rolniczego. Obiektom tym nie można przypisać uniwersalnego znaczenia w odniesieniu do ogólnego pojęcia "budynku", ponieważ ich cechy budowlane nie wynikają z prawa podatkowego lecz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze. Mając na uwadze wyjątkową specyfikę wspomnianych zbiorników Kolegium uznało, że obiekty te — pomimo posiadania fundamentów, przegród budowlanych, dachu i trwałego związania z gruntem — nie mogą zostać zaliczone do budynków. Kolegium zwróciło dalej uwagę, że "zbiorniki" zostały expresis verbis zaliczone do kategorii budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W przepisie tym ustawodawca wymienił wyłącznie budowle, a zatem ich reklasyfikacja na budynki w świetle prawa podatkowego była nieuzasadniona. Ponadto w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. 2014 r. poz. 81), zbiorniki biogazu rolniczego zostały zaliczone do "budowli rolniczych". Ostatecznie zatem Kolegium podzieliło pogląd, zgodnie z którym wyrok Trybunału Konstytucyjnego SK 48/15 nie miał wpływu na prawidłowość wymiaru zobowiązania podatkowego spółki w podatku od nieruchomości za 2013 r.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...]. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez A Sp. z o.o., która wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, podniosła zarzuty naruszenia:

– art. 121 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie, czego przejawem było stanowisko organu;

– art. 245 § 1 pkt 1 O.p. poprzez nieuzasadnione niezastosowanie wniosków płynących z wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 48/15, a w konsekwencji — nieuchylenie decyzji Kolegium z [...] r.;

– art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że urządzenia w postaci zbiorników magazynowania końcowego oraz zbiorników fermentatora, zamieszczonych w skonstruowanym dla nich budynku, stanowią budowle, pomimo że biogazownia rolnicza jako całość spełnia wszystkie warunki do uznania jej za budynek, co w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wyklucza możliwość kwalifikacji części tego obiektu jako budowli.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd z urzędu zwraca uwagę, że po wniesieniu rozpatrywanej skargi (co miało miejsce 24 sierpnia 2018 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z 17 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 702/18, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...]., wydaną w przedmiocie określenia skarżącej spółce wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Przy tym określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy.

Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna i wydanie wyroku stanie się zbędne lub niedopuszczalne. Na gruncie tego przepisu chodzi o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, powodującymi niemożność lub niecelowość dalszego prowadzenia postępowania. Postępowanie sądowe może stać się bezprzedmiotowe z różnych przyczyn, do których należy zaliczyć przykładowo wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji (postanowienia) przez organ, który wydał tę decyzję w ramach tzw. samokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.), wygaśnięcie decyzji (postanowienia), będącej przedmiotem skargi albo wygaśnięcie decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji, bądź ziszczenie się skutku tejże decyzji (postanowienia) (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, s. 235; T. Woś, H. Knysiak, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 495 oraz wyrok NSA z 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 85/05, dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...]., wydana w wyniku wznowienia postępowania. Kolegium zajmowało się w tym postępowaniu oceną własnej decyzji z [...]., wydanej w przedmiocie określenia skarżącej spółce wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. Kontroli tej dokonano w kontekście przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 O.p., to jest z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15.

Należy zwrócić uwagę, że ta sama decyzja wymiarowa została poddana ocenie, przez pryzmat powołanego orzeczenia Trybunału, także przez sąd administracyjny. W wyniku tej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, powołanym wyżej wyrokiem z 17 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 702/18, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...]. Tym samym Sąd wyeliminował z obrotu prawnego decyzję kontrolowaną przez organ podatkowy w niniejszej sprawie. Rozstrzyganie o legalności decyzji wydanej w wyniku postępowania nadzwyczajnego (wznowieniowego), w sytuacji gdy z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja wydana w postępowaniu zwykłym, jest zbędne. Skoro nie ma już przedmiotu rozstrzygnięcia organu podatkowego, nie jest potrzebna kontrola działalności tego organu.

Z tych też powodów Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, a zatem – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – podlega umorzeniu.

dch.