Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 118/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 207, 210 par. 1 i 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: Art. 8, 138 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37 Art. 1 pkt 11
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz NSA Krystyna Kutzner (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. sprawy ze skarg A Sp. z o.o. w K na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 maja 2010 r. nr [...] [...] z dnia 12 maja 2010 r. [...] [...] [...] [...] z dnia 15 kwietnia 2010 r. [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie lokalizacji punktów gier uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Skarżąca "A" Spółka z o.o. w K niżej wymienionymi wnioskami zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej o zmianę zezwolenia Nr [...] z dnia 31 grudnia 2008r. wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 225 punktach na terenie województwa [...]. Wszystkie wnioski dotyczyły zmiany ww. zezwolenia w części dotyczącej lokalizacji punktu gier ( kolejność wg sygnatur akt ) :

1. [...] z dnia 13.08.2009r.

2. [...] z dnia 19.08.2009r.

3. [...] z dnia 25.06.2009r.

4. [...] z dnia 13.08.2009r.

5. [...] z dnia 30.09.2009r.

6. [...] z dnia 30.09.2009r.

7. [...] z dnia 15.09.2009r.

8. [...] z dnia 04.12.2009r.

9. [...] z dnia 14.12.2009r.

10. [...] z dnia 04.12.2009r.

11. [...] z dnia 10.12.2009r.

12. [...] z dnia 11.12.2009r.

13. [...] z dnia 11.12.2009r.

14. [...] z dnia 11.12.2009r.

15. [...] z dnia 11.12.2009r.

16. [...] z dnia 03.12.2009r.

17. [...] z dnia 03.12.2009r.

18. [...] z dnia 11.12.2009r.

Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie :

- art. 207, art. 210 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005.8.60)

- art. 8, art. 118 , art.135 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r o grach hazardowych (Dz.U. 2009.201.1540 ) -

niżej wymienionymi decyzjami odmówił dokonania zmiany ww. zezwolenia z dnia 31 grudnia 2005r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w zakresie wnioskowanych zmian:

- z dnia [...] 2010r.

1. [...]

2. [...]

3. [...]

4. [...]

5. [...]

6. [...]

7. [...]

- z dnia [...] 2010r.

8. [...]

9. [...]

10. [...]

11. [...]

12. [...]

13. [...]

14. [...]

15. [...]

16. [...]

17. [...]

18. [...].

Przedmiotowe decyzje zostały utrzymane w mocy przez organ odwoławczy tj. Dyrektora Izby Celnej kolejnymi decyzjami:

- z dnia 11 maja 2010 r.

1. nr [...]

2. nr [...]

- z dnia 12 maja 2010r.

3. nr [...]

4. nr [...]

5. nr [...]

6. nr [...]

z dnia 15 kwietnia 2010r.

7. nr [...]

- z dnia 26 kwietnia 2010r.

8. nr [...]

9. nr [...]

10. nr [...]

11. nr [...]

12. nr [...]

13. nr [...]

14. nr [...]

15. nr [...]

16. nr [...]

17. nr [...]

18. nr [...].

W uzasadnieniu powyższych decyzji organ odwoławczy podniósł , że w dniu 1 stycznia 2010r. weszła w życie ww. ustawa o grach hazardowych (zwana dalej "nową" ustawą ), która spowodowała utratę mocy obowiązującej większości regulacji ww. ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Zgodnie z art.135 ust.1 ustawy o grach hazardowych zezwolenia , o których mowa w przepisie art.129 ust.1 nowej ustawy tj. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych , udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009r. , mogą być zmieniane na zasadach określonych w ustawie o grach hazardowych dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art.6 ust. 1 – 3, przez organ właściwy do udzielenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy , z zastrzeżeniem ust.2 i 3. Przepisy art. 56 i 57 stosuje się odpowiednio. W ust. 2 art. 135 ustawodawca zawarł wyjątek , w jakim zmiana decyzji nie może być dokonana , a mianowicie w wyniku zmiany nie może nastąpić zmiana urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.

Wskazując na powyższe okoliczności Dyrektor Izby Celnej stwierdził , że nie mógł uwzględnić wniosku skarżącej.

Na powyższe decyzje wpłynęły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w których skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy , a konkretnie :

- art.120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji pozostających w

sprzeczności z art.7, art.20 i art.22 Konstytucji RP,

- art.121 § 1 Ordynacji podatkowej , gdyż postepowanie w niniejszych sprawach nie

było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

- art.124 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie przesłanek , którymi kierował

się organ wydając zaskarżone decyzje,

- art.125 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez powolne i biurokratyczne działanie

organów podatkowych , które wobec naruszenia terminu do prowadzenia postepowania doprowadziło do wydania niekorzystnych dla skarżącej decyzji w związku ze zmiana stanu prawnego,

- art.139 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie terminów przewidzianych

do prowadzenia postępowania ,

- art.34 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska poprzez zastosowanie

środka o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych,

- art.49 ww. Traktatu poprzez istotne ograniczenie swobody przedsiębiorczości

obywateli innych państw członkowskich na terytorium Polski oraz zmniejszenie atrakcyjności korzyści z tych swobód,

- art.56 ww. Traktatu poprzez ograniczenie swobody świadczenia usług ,

- art.135 § 2 ww. ustawy o grach hazardowych poprzez jego zastosowanie , pomimo

iż jest on sprzeczny , bądź narusza art.2 , art. 7, art. 20 i art. 22 , art. 31 ust. 3 w z w. z art. 22, art. 61, art. 7 w związku z art. 123 ust.1 Konstytucji RP.

Wskazując na powyższe , skarżąca wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonych decyzji , jak i poprzedzających je decyzji organu I instancji i przekazanie przedmiotowych spraw organowi do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) , ewentualnie o stwierdzenie , iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa na podstawie art.145 § 1 ust.3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W skargach został również poddany rozwadze Sądu wniosek o zwrócenie się Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem dotyczącym zgodności art.135 § 2 ww. ustawy o grach hazardowych z art.2, art.7, art.20 , art.22 i art.31 ust.3 w związku z art. 22, art. 61 i art.7 w związku z art.123 ust.1 Konstytucji RP.

Nadto skarżąca wniosła o ewentualne zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym o zbadanie zgodności ww. ustawy o grach hazardowych z art.34 , art.49 i art.56 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r.

Na poparcie swojego stanowiska skarżąca załączyła do skargi dwie opinie prawne znawców prawa konstytucyjnego , a mianowicie : prof. dr hab. P. K. i dr W. G. z dnia 15 stycznia 2009r. oraz prof. dr hab. M. K. z dnia 14 lutego 2010r.

W odpowiedzi na skargi , Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podnosząc, że ocena, czy zachodziła konieczność zastosowania trybu notyfikacyjnego w odniesieniu do ww. ustawy o grach hazardowych , należy do kompetencji organów Państwa biorących udział w procesie legislacji , a nie do organów zobowiązanych do stosowania już istniejącego prawa. Dyrektor Izby Celnej nie posiada zatem kompetencji dla stwierdzenia , czy dany akt prawny podlega , czy też nie podlega procedurze notyfikacyjnej, a w konsekwencji nie może odmówić stosowania obowiązującego prawa. Organ podniósł , że do dnia rozstrzygania w niniejszej sprawie nie zapadł żaden wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej świadczący o uchybieniu przez Polskę obowiązkom wynikającym z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. W ocenie organu , decyzje obu instancji oparte zostały na podstawie prawnej , która nie jest sprzeczna z prawem Unii Europejskiej.

Odnośnie zarzutu niezgodności ww. ustawy o grach hazardowych z postanowieniami Konstytucji RP , organ podniósł , że rozstrzygnięcie w tym zakresie należy do Trybunału Konstytucyjnego , a organy administracyjne nie mogą odmówić stosowania obowiązujących przepisów .

Wskazując na powyższe organ wniósł o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji . W ramach tej kontroli Sąd bada prawidłowość procesu stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc czy organ dokonał prawidłowych ustaleń , co do obowiązywania normy prawnej stanowiącej podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia , czy normę tą prawidłowo zinterpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy jej wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo materialne lub procesowe w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2002.153.1270) .

Stosownie do art. 134 ww. ustawy , sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawna.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdza , że skargi zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa.

Spór między stronami sprowadza się do kwestii , czy art. 135 ust. 2 ww. ustawy o grach hazardowych będący podstawą odmowy dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] 2008r. zezwalający na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej zmiany lokalizacji punktu gier , jest przepisem technicznym w rozumieniu art.1 pkt.11 dyrektywy Nr 98/34/WE z 1998r. (Dz.U.UE.L.98.204.37) i czy wobec tego , przed wejściem w życie, przepis ten powinien podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską , zgodnie z art.8 ust.1 akapitem pierwszym tej dyrektywy.

Zgodzić należy się z argumentacją skargi, że Polska przystępując do Unii Europejskiej , zaakceptowała zasady jej funkcjonowania poprzez ratyfikację traktatu akcesyjnego , w tym zbiór przepisów prawa unijnego , który stanowi autonomiczny system, a którego filarami są orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej mające walor rozstrzygający , wykładniczy i prawotwórczy. Podstawową zasadą obowiązującą w relacji prawa unijnego i krajowego jest zasad pierwszeństwa stosowania prawa unijnego. Z zasady pierwszeństwa wynika: 1/ nakaz niestosowania przepisów krajowych sprzecznych z (bezpośrednio obowiązującymi ) przepisami prawa unijnego( pierwszeństwo w stosowaniu) ; 2/ zakaz stanowienia prawa krajowego sprzecznego z prawem unijnym (nadrzędność) ; 3/ zakaz stwierdzania wadliwości ( niezgodności) i nieważności (pochodnego) prawa unijnego ; 4/ zakaz utrzymywania w mocy przepisów krajowych sprzecznych z prawem unijnym ; 5/ nakaz uchylania lub zmiany przepisów krajowych sprzecznych z prawem unijnym ; 6/ nakaz wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem unijnym ; 7/ zakaz wykładni prawa unijnego zgodnej z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości (vide. Bałaban, Zasada pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej , ZNSA 2012r. Nr 4 (43).

Powyższe zasady gwarantują utrzymanie jednolitej interpretacji i stosowania prawa unijnego, co z kolei jest koniecznym warunkiem funkcjonowania Unii Europejskiej.

W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest , że art. 135 ust. 2 ww. ustawy o grach hazardowych nie był notyfikowany przez Komisję Europejską, natomiast spór dotyczył tego , czy przepis ten ma charakter normy technicznej . W przypadku odpowiedzi twierdzącej, naruszenie obowiązku notyfikacji spowodowałoby bezskuteczność tego przepisu , a w konsekwencji oznaczałoby , że przepis ten nie mógł być stosowany.

Powyższa kwestia była przedmiotem wyrokowania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej , który w wyroku z dnia 19 lipca 2012r. , C-213/11 stwierdził , że Artykuł 1 pkt.11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego , ostatnio zmienionej dyrektywą rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006r. , należy interpretować w ten sposób , że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych , które mogą powodować ograniczenie , a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie " przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art.8 ust.1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy , w wypadku ustalenia , iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego."

Powyższy wyrok został wydany w połączonej sprawie Fortuna Spółka z o.o. i inni (http://eur-lex.europa.eu) , ale w trybie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co oznacza że jest wiążący nie tylko dla sądów krajowych prowadzących postępowanie w sprawie , lecz wiąże także sąd krajowy , pod warunkiem , że nie zwróci się on do Trybunału z własnym pytaniem .

Sądy państw członkowskich powinny uwzględniać interpretację prawa unijnego wskazaną w orzeczeniach Trybunału , gdyż celem tych orzeczeń jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa unijnego we wszystkich państwach członkowskich.

Nadmienić należy , że całe orzeczenie , a nie tylko jego sentencja , ma jednakową moc wiążącą.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w uzasadnieniu powyższego wyroku dokonał analizy trzech elementów definicji określenia " przepis techniczny" i uznał , że będące przedmiotem oceny art. 129 , art. 135 i art. 138 ww. ustawy o grach hazardowych , dotyczące zezwoleń (wydawania , przedłużania i zmiany ) na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych , nie mogą być zakwalifikowane do pierwszej grupy " specyfikacji technicznych" (pkt. 27 – 30 ) , nie mogą również być zakwalifikowane do grupy trzeciej tj. określonych zakazów użytkowania ( pkt.31 – 34).

Trybunał stwierdził ( pkt.35 - 36), że " przepisy krajowe można uznać za ( inne wymagania ) w rozumieniu art.1 pkt.4 dyrektywy 98/34 , jeżeli ustanawiają one (warunki ) determinujące w sposób istotny skład , właściwości lub sprzedaż produktu...". Trybunał przyjął , że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych można uznać za " inne wymagania" , ponieważ zakaz wydawania , przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami gry może bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami" ( pkt. 37 ).

" Dokonując powyższych ustaleń , sąd krajowy powinien uwzględnić między innymi okoliczności, iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych , towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry , jak również liczby automatów , jakie mogą być użytkowane" ( pkt. 38).

Sąd krajowy powinien również ustalić , czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych , co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy (...) . Mogłoby to wpłynąć w sposób istotny na właściwości tych automatów " ( pkt.39).

Analiza orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości prowadzi do wniosku , że zakwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych zakazujące wydawania , przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami , nie zostały automatycznie uznane za przepisy techniczne . Określenia użyte w orzeczeniu , że określone przepisy krajowe " mogą" powodować ograniczenia , czy że " mogą potencjalnie" stanowić przepisy techniczne oznacza , że ustalenie , czy takie okoliczności zaistniały należy dokonać w ramach procedury krajowej. A zatem , w sprawie należy dokonać dodatkowych ustaleń pozwalających na odpowiedź na pytania zawarte w pkt.37 , 38 i 39 uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości.

Powyższe ustalenia winny być dokonane przez organy administracyjne , pomimo , że w ww. wyroku Trybunał Sprawiedliwości stwierdził , że "krajowy sąd powinien ustalić". Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, stoi na stanowisku , że powyższe określenie nie może być rozumiane wprost , ale należy dokonać interpretacji z uwzględnieniem instytucji procesowych przewidzianych w polskim prawie w ramach zasady autonomii procesowej. Krajowy sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym i jego rolą jest badanie zgodności z prawem działań i zaniechań organów administracji publicznej , natomiast nie ma kompetencji do ich zastępowania i w zastępstwie tych organów załatwiać sprawy przez wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Okolicznością bezsporną jest , że co do zasady, sąd administracyjny nie prowadzi własnego postępowania administracyjnego, a tylko wyjątkowo może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów w trybie art. 106 § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przyjęty zarówno w Konstytucji RP, jak i w ustawach model kontroli administracji publicznej nie pozostawia wątpliwości , że to do organu administracji publicznej należy konieczność ustalenia i wyjaśnienia – z uwzględnieniem wskazówek zawartych w ww. wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. – czy art.135 ust. 2 ( art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 2) ustawy o grach hazardowych z 2009r. wprowadza warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwość lub sprzedaż produktów ( automatów).

Z akt sprawy wynika , że organ administracyjny rozstrzygając wnioski skarżącej nie rozważył kwestii technicznego charakteru przepisu , który stanowił podstawę prawną zaskarżonych decyzji , a nadto nie rozważył ewentualnych konsekwencji uznania , że przepis ten ma charakter techniczny w rozumieniu ww. dyrektywy 98/34/WE.

Podnieść należy , że jeżeli w toku postępowania prowadzonego przed organami zostanie ustalone , że spełni się choćby jeden z przytoczonych w treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości warunków tj. istotny wpływ spornych przepisów na sprzedaż automatów o niskich wygranych , lub istotny wpływ na właściwość tego produktu , to okoliczność taka spowoduje konieczność przyznania , że są to przepisy techniczne , zdefiniowane w treści art.1 pkt.4 dyrektywy 98/34 jako " inne wymagania". W przypadku ustalenia , że art.135 ust.2 ww. ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym , który nie został notyfikowany , a więc jako niezgodny z prawem europejskim , nie może być stosowany , organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie rozważą możliwość procedowania w tej sprawie na podstawie innych przepisów tej ustawy , mając na uwadze, że w sferze prawa publicznego , a w nich mieszczą się uregulowania ustawy o grach hazardowych, nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca , ani wnioskowanie przez analogię.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o ewentualne przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego , czy art. 135 ust. 2 ww. ustawy o grach hazardowych jest zgodny z Konstytucją RP , należy stwierdzić , że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 08 grudnia 2010r. , sygn. akt II SA/Po 549/10 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne : " czy art.135 ust.2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz .U. Nr 201, poz.1540 z 2009r.) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010r. dopuszczalna wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu , nie jest niezgodny z wyrażona w art.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasada ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność , które – w zaufaniu do dotychczasowych przepisów – rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych".

Sprawa została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnatura P 4/11 i dotychczas nie została rozstrzygnięta. W przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekłby o niezgodności powyższego przepisu ustawy z Konstytucją , stosownie do art. 272 § 1 , można żądać wznowienia postępowania.

Uznając , że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym , Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) – orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.