Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 732/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b,art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 138 par. 2, art. 136
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 64e, art. 151a.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze sprzeciwu P. Spółki [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Starosta [...], decyzją nr [...], z dnia [...] kwietnia 2020 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej jako "u.p.b." oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej jako "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 2020 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Spółce z o. o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Operatora [...]" nr [...] z wewnętrzną linią zasilającą, zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym G. [...]

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz, że projektowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r.

o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto, projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w wymaganym zakresie oraz projektanci i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie

o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Zatwierdzenie projektu budowlanego nie narusza ogólnej zasady odpowiedzialności projektantów i sprawdzających za rozwiązania przyjęte w projekcie. Strony postępowania zawiadomione pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. o możliwości wniesienia zastrzeżeń, nie wniosły zastrzeżeń ani uwag

w określonym terminie.

Od powyższej decyzji, w jednym piśmie, odwołanie wnieśli T. M. (współwłaściciel działki nr [...]), A. B. (współwłaściciel działki nr [...]), E. R. (współwłaściciel działki nr [...]), E. M. (współwłaściciel działki nr [...]), M. A. (współwłaściciel działki nr [...]), R. A. (współwłaściciel działki nr [...]), M. M. (współwłaściciel działki nr [...]), K. M. (współwłaściciel działki nr [...]) oraz Gmina G. (właściciel działki nr [...]).

Odwołujący się zarzucili naruszenie prawa procesowego i materialnego tj.:

1) art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia ich - jako stron postępowania - o wszczęciu postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady zapewnienia udziału stronie na każdym etapie postępowania,

w szczególności poprzez uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie przed wydaniem skarżonej decyzji;

2) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., poprzez przeprowadzenie postępowania z pominięciem odwołujących, będących współwłaścicielami nieruchomości - działki nr [...], znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, zaniechanie własnych ustaleń, zwłaszcza w kontekście możliwego oddziaływania elektromagnetycznego inwestycji na nieruchomości sąsiadujące, w szczególności pominięcie mocy anten radioliniowych oraz nie uwzględnienie zjawiska odbić oraz błąd metody obliczeniowej, jak również nie oznaczenie mocy promieniowanej izotropowo anten radioliniowych, a także zignorowanie braku analizy przesłaniania nasłonecznienia,

3) art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 8 § 1 w zw. z art. 11 i z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, oparcie się wyłącznie na dokumentach przedstawionych przez wnioskodawcę oraz brak dokładnego uzasadnienia decyzji,

4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska i § 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, poprzez zaniechanie przez organ I instancji własnych ustaleń co do konieczności uzyskania decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji, zwłaszcza poprzez brak wyjaśnienia, czy w zasięgu oddziaływania inwestycji znajdują się miejsca dostępne dla ludności,

5) art. 33 ust. 1 u.p.b., poprzez brak dołączenia do projektu budowlanego projektu doprowadzenia energii elektrycznej do inwestycji od przyłącza przy stacji transformatorowej [...]" do terenu głównej inwestycji; co doprowadziło do wadliwego ustalenia kręgu stron w postępowaniu, w szczególności pominięto właścicieli nieruchomości, przez które ma przebiegać instalacja energetyczna.

Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2020 r.

nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, uchylił w całości decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] kwietnia 2020 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że według załączonego do wniosku projektu budowlanego, projektowana stacja bazowa składa się ze stalowej wieży kratowej o wysokości całkowitej 55,95 m n. p. t., anten sektorowych i radiolinii (mocowanych za pomocą systemowych elementów do trzonu wieży), szaf sterujących (usytuowanych na systemowych ramach) oraz dróg kablowych łączących poszczególne elementy. Wieża posadowiona będzie bezpośrednio na głębokości

1,7 m p.p.t. na płycie fundamentowej o średnicy 8,3 m i grubości 0,6 m. Samą wieżę zaprojektowano jako stalową kratową konstrukcję składającą się z dziewięciu segmentów o wysokości 6 m każdy. Segmenty złożone są z rurowych elementów - krawężników, krzyżulców i prętów poziomych. Przewiduje się montaż 4 anten sektorowych: na azymutach 0°, 90°, 175° i 260° i wysokości zawieszenia 53,3 m n.p.t., co oznacza, że na każdym z azymutów będzie znajdować się jedna antena, oraz 2 anten radioliniowych na azymutach 96° i 211° - wysokość zawieszenia 51,1 m n.p.t. Ponadto zasilanie projektowanej stacji odbywać będzie się linią kablową wyprowadzoną z projektowanej rozdzielnicy RB. Zarówno wieża jak i projektowana linia kablowa znajdują się na działce inwestycyjnej nr [...], w granicach opracowania wyznaczonego według legendy mapy do celów projektowych (rys. 01 - "Projekt zagospodarowania terenu") punktami D, E, F, G.

Jak wynika z akt sprawy za stronę postępowania uznany został inwestor oraz właściciel działki inwestycyjnej nr [...]. Za stronę postępowania nie uznano zaś osób wnoszących odwołanie.

W myśl zaś art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiącego lex specialis

w stosunku do art. 28 k.p.a., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Obszar oddziaływania to zaś teren wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu - art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

W ocenie Wojewody, z uwagi na specyfikę inwestycji, obszar oddziaływania stacji bazowej, poza terenem nieruchomości, na których inwestycja jest realizowana, obejmuje teren wyznaczony na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r., poz. 1839), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć" oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019r. poz. 2448), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie pól elektromagnetycznych".

Organ II instancji podkreślił, że do projektu budowlanego dołączono analizę występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu w sprawie pół elektromagnetycznych oraz kwalifikację przedsięwzięcia sporządzoną w oparciu

o rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć. Dane dla potrzeb analizy występowania pól E-M opracowane zostały z uwzględnieniem danych technicznych instalowanych urządzeń, kart katalogowych anten sporządzonych przez ich producenta, danych lokalizacyjnych stacji bazowej oraz kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej.

Kwalifikacja przedsięwzięcia sporządzona została w oparciu o dane lokalizacyjne stacji, kopię mapy sytuacyjno – wysokościowej oraz, dla zachowania deklarowanej wartości EIRP, moce nadajnika pojedynczej anteny, zysk energetyczny i tłumienie. I tak pole E-M o gęstości mocy większej lub równej od dopuszczalnych wartości określonych w rozporządzeniu w sprawie pół elektromagnetycznych występować będzie, w płaszczyźnie poziomej, w odległości 3,9 m od projektowanej stacji. W płaszczyźnie pionowej pole E-M, w wariancie najmniej korzystnym, czyli przy maksymalnym nachyleniu anten, występować będzie w sektorze 0°, 175°, 260° w najniższym punkcie 52,7 m n. p. t., w sektorze 90° w najniższym punkcie 52,8 m. Pole E-M przekraczające normatywnie określone dopuszczalne wielkości występować będzie jedynie w granicach działki inwestycyjnej oraz terenu objętego opracowaniem. Zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia moc EIRP dla anten umieszczonych na poszczególnych azymutach (0°, 90°, 175° i 260°) mieści się

w przedziale 1000 < EIRP < 2000. Dla planowanego zamierzenia wyznaczono oś głównej wiązki promieniowania anteny na odległość 70 m od środka elektrycznego. Ustalono, że główna wiązka promieniowania anteny przebiega na azymucie 0° przez działki nr [...], na azymucie 90° przez działkę nr [...], na azymucie 175° przez działki nr [...] oraz na azymucie 260° przez działki nr [...] i [...]

Zdaniem organ odwoławczego, w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu powinna zatem znaleźć się nie tylko działka inwestycyjna, na której faktycznie położona jest wieża oraz w obrębie której znajduje się pole E-M o wartościach większych niż normatywnie dopuszczalne, ale również działki znajdującej się pod głównymi wiązkami promieniowania poszczególnych anten. Obszar odziaływania dla projektowanej stacji powinien zatem obejmować działki nr: [...]. Tymczasem, jak wskazano na wstępie, organ

I instancji pominął właścicieli tych wszystkich nieruchomości, które znalazły się pod osiami głównych wiązek promieniowania anten. Oznacza to, że Starosta [...] niewłaściwie określił krąg stron postępowania, czym naruszył chociażby przepisy art. 61 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a.

Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że stwierdzonego naruszenia prawa do czynnego udziału stron w postępowaniu nie można naprawić w postępowaniu odwoławczym, gdyż uniemożliwiłoby to stronom postępowania ich czynny udział przed organami obydwu instancji, a to z kolei naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Końcowo organ II instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, ustalenie stron postępowania powinno nastąpić przy uwzględnieniu nie tylko zasięgu obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych

od dopuszczalnych emitowanych przez projektowaną instalację radiokomunikacyjną, ale również przy uwzględnieniu przebiegu osi głównych wiązek promieniowania wszystkich anten sektorowych, przewidzianych do zainstalowania w ramach danego azymutu. Należy powiadomić wszystkie strony o wszczętym postępowaniu oraz zapewnić im czynny udział zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., organ I instancji wyjaśni motywy rozstrzygnięcia, tj. spełnienie bądź niespełnienie przez inwestora wymogów uzyskania pozwolenia na budowę, w tym określonych art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Od powyższej decyzji [...] Spółka z o. o. w W., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w S., zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo Budowlane w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku, w zw.

z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b, art 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że analiza oddziaływania anten i urządzeń telekomunikacyjnych, uwzględniająca skumulowaną moc oddziaływania przedsięwzięcia, wykonana w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku nie stanowi podstawy do ustalenia zakresu jej oddziaływania i tym samym nie może być podstawą do określenia stron postępowania, natomiast przy określaniu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie powinny być podstawą przepisy rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, które związane są z postępowaniem w sprawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że przewidzianym w art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego przepisem szczególnym powinno być rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych

w środowisku. Pod koniec 2019 r. przepisy te zostały zliberalizowane w związku

z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. Rozporządzenie to kilkakrotnie zwiększyło dopuszczalne moce promieniowania w środowisku. Zakres oddziaływania anten w związku z promieniowaniem, również w zakresie sumarycznej mocy działania wszystkich anten, określa dokument zawarty we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, tj. analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0/1 W/m2. Dokument ten, zdaniem skarżącej, wyraźnie wskazuje, że zakres oddziaływania inwestycji odnosi się do kilku metrów, a nie jak twierdzi Wojewoda do kilkudziesięciu metrów.

W związku z czym ustalenia stron dokonane przez Wojewodę są nieprawidłowe

i niezgodne z jego wcześniejszą interpretacją przepisów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda ponowił argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępnie zauważyć należy, że sądowej kontroli w niniejszej sprawie została poddana decyzja wydana przez Wojewodę na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Wyjaśnienia wymaga, że wydanie decyzji kasacyjnej jest możliwe tylko wówczas, gdy organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, przy czym, nie każde naruszenie procedury może skutkować uchyleniem decyzji pierwszoinstancyjnej, a jedynie takie, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W szczególności dotyczy to niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Obie zdefiniowane w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki muszą wystąpić łącznie. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym przyjęcie, że wystąpiła pierwsza przesłanka, zachodzi również wtedy, gdy organ I instancji nie ustalił istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.

Wskazać również należy, że sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter formalny (por. wyrok NSA z dnia

7 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3001/17, dostępny w Internecie).

W świetle powyższych uwag podkreślić wypada, że sąd nie ma podstaw prawnych, aby – kontrolując decyzję kasacyjną w tak ustalonym zakresie - odnosić się do zarzutów merytorycznych podnoszonych w skardze. Nie może również zastąpić organu odwoławczego w dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji. Przepis art. 64e p.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 p.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 3517/18 dostępny

w Internecie).

W zawisłej przed sądem sprawie ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie określonym przez art. 64e p.p.s.a. doprowadziła do uznania, że sprzeciw jest niezasadny, bowiem istniały przyczyny uzasadniające wydanie przez organ odwoławczy decyzji o charakterze kasacyjnym.

W ocenie sądu, zastosowanie normy art. 138 § 2 k.p.a. uznać należy za prawidłowe. Trafna jest bowiem konkluzja Wojewody, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana bez wyczerpującego wyjaśnienia obszaru oddziaływania inwestycji na środowisko, nie uwzględniono bowiem wszystkich działek, znajdujących się w osiach głównych wiązek promieniowania w odległości

70 metrów, to jest działek oznaczonych numerami [...] na azymucie 0 stopni, [...] na azymucie 90 stopni, [...] na azymucie [...] oraz [...] na azymucie 260 stopni. Okoliczność ta jest istotna, stanowi bowiem z jednej strony podstawę dla określenia stron postępowania i zapewnienia im w tym postępowaniu czynnego udziału, z drugiej zaś strony prowadzić ma do poczynienia ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji na wskazane nieruchomości.

Sąd nie podzielił tym samym argumentacji wnoszącej sprzeciw Spółki co do naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo Budowlane

w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku, w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b, art 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Nie ulega bowiem, w ocenie sądu wątpliwości, że stronami postępowania powinni być właściciele nieruchomości, które znajdują się, chociażby częściowo, w obszarze oddziaływania inwestycji, a pod pojęciem tym należy również rozumieć położenie nieruchomości w osi przebiegu głównych wiązek promieniowania anteny w odległościach określonych w § 3 pkt 8 rozporządzenia

w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Skoro bowiem rzeczą organu jest dokonanie kontroli, czy w określonych we wskazanych w rozporządzeniu odległościach od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności, to siłą rzeczy właściciele nieruchomości, które znajdują się w osiach promieniowania powinni być uznani za strony i powinni mieć zapewniony udział w postępowaniu.

Wbrew wywodom skarżącej obowiązek uznania za strony postępowania właścicieli wskazanych wyżej działek wynika także z art. 3 pkt 20 u.p.b., który stanowi, że pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony

w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Ograniczenia takie wynikają z przywołanego wyżej § 3 pkt 8 rozporządzenia

w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,

a okoliczność czy realizacja przedsięwzięcia będzie miała wpływ na sposób wykorzystania terenu położonego w osiach głównych wiązek promieniowania anten powinna być przedmiotem badania również na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Oceny tej nie zmienia podnoszony przez Spółkę argument, iż w badanej sprawie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.

w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie powinny mieć zastosowania, bowiem są one stosowane w celu zbadania, czy zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, na etapie postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego sprawdza jego zgodność z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Badanie to nie ogranicza się zatem do kwestii uregulowanych rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, ale także ustalenia wpływu przedsięwzięcia na środowisko w ogóle, w tym także konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Zaznaczyć przy tym należy, że wskazywane w skardze art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b) u.p.b. i art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. nie miały w niniejszej sprawie zastosowania. Pierwszy z przepisów dotyczył bowiem wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych, a drugi budowy opasek brzegowych oraz innych sztucznych, powierzchniowych lub liniowych umocnień brzegów rzek i potoków górskich oraz brzegu morskiego, brzegu morskich wód wewnętrznych, niestanowiących konstrukcji oporowych.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że wskazane przez organ odwoławczy uchybienie organu I instancji uzasadniało uchylenie decyzji Starosty. Prawidłowe ustalenie zakresu oddziaływania spornej inwestycji, a tym samym ustalenie kręgu stron postępowania należy do istotnego naruszenia prawa procesowego. Nie było możliwe konwalidowanie tego uchybienia w trybie art. 136 k.p.a., gdyż uniemożliwiłoby to stronom postępowania ich czynny udział przed organami obydwu instancji, a to z kolei naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania. Organ odwoławczy zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania co do dalszego postępowania, zgodnie z wymogami art. 138 § 2 k.p.a., zatem zarzuty zawarte

w sprzeciwie okazały się nieuzasadnione.

Z wyżej wymienionych przyczyn, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu sprzeciwu.