Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 898/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2a pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. S., N. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania J. S., N. S. oraz M. S. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że Wójt Gminy S., ustalił na zasadach solidarności, dla J. S., N. S. oraz M. S. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r., w kwocie [...]zł. Przedmiotem opodatkowania były stanowiące współwłasność w częściach ułamkowych nieruchomości:

- położone w S. (obręb ewidencyjny [...]) sklasyfikowane w operacie ewidencji gruntów jako "inne tereny zabudowane", oznaczone symbolem "Bi": nieruchomość zabudowana oznaczona w ewidencji gruntów numerem [...] o powierzchni 320 m2 i nieruchomość zabudowana oznaczona w ewidencji gruntów numerem [...] o powierzchni 1161 m2,

- posadowiony w obrębie tych działek budynek z przypisaną w operacie ewidencyjnym - kartotece budynków główną funkcją "handlowo - usługową",

- budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - utwardzenie placu o wartości [...] zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 3 grudnia 2015 r. podatnicy będący współwłaścicielami stanowiących przedmiot opodatkowania nieruchomości, złożyli Wójtowi Gminy S. informacje w sprawie podatku od nieruchomości, w których wykazali: grunty zakwalifikowane do kategorii przedmiotów opodatkowania "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków" oraz do kategorii "pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego", budynki zakwalifikowane: do kategorii przedmiotów opodatkowania "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności" i do kategorii "pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego".

Organ podatkowy - powołując się na regułę związania danymi ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz.U. z 2015, poz. 520 ze zm.), domniemanie zgodności danych ujawnionych w ewidencji ze stanem rzeczywistym (art. 194 § 1Ordynacji podatkowej - Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz ustalenia przeprowadzonego postępowania podatkowego, z których wynika, że współwłaściciele stanowiących przedmiot opodatkowania nieruchomości posiadają status przedsiębiorców i według treści wpisów Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, głównym miejscem wykonywania przez nich działalności gospodarczej jest budynek posadowiony w obrębie działek numer [...] i [...], w S. przy ul. [...] - stwierdził, że wymienione przedmioty opodatkowania (nieruchomości zabudowane, budynek i budowla) stanowią składniki przedsiębiorstw podatników w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 380, ze zm.), które należy opodatkować stawkami właściwymi dla kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przyjmując podstawy opodatkowania wynikające z treści złożonych przez podatników informacji podatkowych.

Od powyższej decyzji podatnicy złożyli odwołanie, zarzucając, iż w sprawie nie został zebrany kompletny materiał dowodowy, oraz że organ podatkowy wadliwie ustalił wielkość podstawy opodatkowania budynku, przyjmując jego powierzchnię użytkową w wymiarze 1.667,94 m, gdy tymczasem jedna kondygnacja budynku obejmuje 489,60 m2, wobec czego cały (trzy kondygnacje) budynek ma powierzchnię 1468,80 m2, przy czym do działalności gospodarczej wykorzystywana jest jedynie kondygnacja druga (parter). Zakwalifikowanie całego budynku, jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej pomimo, że jego piwnica i pierwsze piętro nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności oznacza naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U z 2014, poz. 849 ze zm.), zwanej dalej "u.o.p.l.", oraz § 2 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie gminy S. na 2016 r. Zdaniem podatników organ bezpodstawnie nie dopuścił jako dowód przedłożonych przez podatników ksiąg podatkowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Odnośnie spornej kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku z przypisaną w operacie ewidencyjnym (kartotece budynków) główną funkcją określoną jako "handlowo - usługowa", oznaczonego numerem 653, znajdującego się działkach, które w ewidencji zostały zaliczone do grupy "inne tereny zabudowane" - oznaczone symbolem "Bi" podzielił pogląd organu podatkowego pierwszej instancji, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków i tymi zapisami organ podatkowy jest związany.

Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Art. 1a pkt 4 u.p.o.l. stanowi, że działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w przepisach ustawy dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, ze zm.). Zgodnie z art. 2 tej ustawy działalność gospodarcza jest to zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, na zasadach dotyczących przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą, podlegają grunty, budynki i budowle, gdy są "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a nie tylko "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Jak wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. związek z prowadzeniem działalności gospodarczej ma miejsce wówczas, gdy owe grunty, budynki i budowle są w posiadaniu przedsiębiorcy (podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) przy czym o braku takiego związku nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wyjaśnił, że nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to również te grunty, budynki i budowle, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, gdy ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel, nawet jeśli nie zostały ujęte w ewidencji środków trwałych, podatnik nie dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych, ani nie zalicza do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości.

Organ wskazał, że sporny budynek jest typowym pawilonem handlowym, co potwierdza mapa fotograficzna na portalu Geoportal. Ze względu na handlowo - usługową funkcję, może być on wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez wszystkich współwłaścicieli, posiadających status przedsiębiorców, bowiem przeważający przedmiot prowadzonej przez ich działalności, według wypisów z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (według nomenklatury rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) - Dz. U. z 2007 r. Nr 251, poz. 1885, ze zm.) stanowi: sprzedaż detaliczna mebli, sprzętu oświetleniowego i pozostałych artykułów użytku domowego prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach, (F. H. S. J.), sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych (P. H. "D." M. S.), sprzedaż detaliczna drobnych wyrobów metalowych, farb i szkła prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (N. S. prowadząca działalność pod nazwą "S. A. P. S. N.").

Organ podkreślił, że w toku postępowania strony nie powoływały się na wykorzystanie spornego budynku na osobiste cele mieszkaniowe bądź niemieszkaniowe.

W świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., mając na względzie sklasyfikowanie gruntów, na których znajduje się sporny budynek w ewidencji symbolem Bi, oraz przypisanie temu budynkowi funkcji "handlowo - usługowej", podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako grunty i budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Argumenty odwołania, iż piwnica i pierwsze piętro spornego budynku nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, Kolegium potraktowało jako żądanie wyłączenia tych części budynku z kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z ust 2a pkt 3 u.p.o.l. W tym kontekście wskazano, że niezbędne dla zastosowania obniżonej stawki opodatkowania jest wydanie ostatecznej decyzji nadzoru budowlanego dotyczącej danego obiektu, tzn. nakazu rozbiórki lub decyzji o wyłączeniu z użytkowania, natomiast dla wyłączenia z opodatkowania wykonanie tej decyzji i przeprowadzenie stosownego postępowania o wykreślenie z kartoteki budynków operatu ewidencji gruntów i budynków. Przy braku takiej decyzji, co ma miejsce w sprawie niniejszej, opodatkowaniu podlega cała powierzchnia użytkowa budynku i zastosowanie ma stawka opodatkowania właściwa dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i zasadnie przyjął, że sporny budynek podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, ustalonej w § 1 pkt 2 lit. b uchwały nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie gminy S. na 2016 rok. Zdaniem Kolegium w sprawie dochowano wymogów wynikających z przepisów regulujących zasady postępowania podatkowego a zebrany i dostępny materiał dowodowy zapewnił możliwość wydania decyzji, w której dokonano prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości. Przedłożone jako dowody księgi podatkowe nie mają dla sprawy istotnego znaczenia, bowiem zakres postępowania podatkowego dotyczył ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2016 rok, natomiast przedłożone dowody, mogły przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności mogących mieć wpływ na ustalenie zobowiązania podatkowego skarżących za 2015 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą pełnomocnik skarżących zarzucił decyzji:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w wyniku błędnej ich wykładni, polegającej na przyjęciu, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot mający status przedsiębiorcy oraz sklasyfikowanie gruntów, na których znajduje się sporny budynek symbolem Bi oraz przypisanie temu budynkowi funkcji "handlowo - usługowej", pomimo że organ nie wykazał, aby nieruchomość pozostawała w związku z działalnością gospodarczą, gdy podatnikami są osoby fizyczne, które obok majątku związanego z działalnością gospodarczą mogą dysponować majątkiem osobistym niezwiązanym w żaden sposób z prowadzoną działalnością gospodarczą,

b) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na literalnym odczytaniu warunku posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, bez względu na faktyczny sposób jej wykorzystania, w sytuacji gdy nieruchomość będąca w posiadaniu osoby fizycznej, która nie wchodzi w skład prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, tj. nie jest i potencjalnie nie może być przeznaczona do realizacji określonych zadań gospodarczych, powinna być opodatkowana według stawki podstawowej,

c) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na:

- przyjęciu, że niezbędnym dla zastosowania obniżonej stawki opodatkowania jest wydanie ostatecznej decyzji nadzoru budowlanego dotyczącej danego obiektu tzn. nakazu rozbiórki lub decyzji o wyłączeniu użytkowania, w sytuacji gdy w pierwszej kolejności należy ustalić czy dany budynek lub jego część jest związany z prowadzoną działalnością przedsiębiorcy,

- przyjęciu, że zarzut skarżących, iż piwnica i pierwsze piętro spornego budynku nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, odczytać należy jako żądanie wyłączenia tych części budynku z kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., w sytuacji gdy ta część nieruchomości nie wchodzi w skład prowadzonego przez nich przedsiębiorstwa a więc nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej,

d) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 55 (1) Kodeksu cywilnego poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu niewłaściwych kryteriów świadczących o tym, że dana nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa.

2. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy:

a) art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i jego dowolnej ocenie wyrażającej się w szczególności:

- w przyjęciu, że piwnica i pierwsze piętro spornego budynku są w posiadaniu skarżących a tym samym są związane z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą, w sytuacji gdy te części budynku nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzonej działalności przez skarżących,

- w przyjęciu, że cały sporny budynek, a więc piwnica i pierwsze piętro wchodzi w skład przedsiębiorstw prowadzonych przez skarżących, mimo, że cały sporny budynek nie jest wprowadzony do ewidencji środków trwałych przez skarżących, nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne jak również wydatki na jej utrzymanie nie są rozpoznawane jako koszty uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, jak również z aktu notarialnego (umowy sprzedaży) nie wynika w żaden sposób, aby nieruchomość zakupiona była na cele prowadzonych działalności,

- w przyjęciu, że cały sporny budynek może być wykorzystywany przez przedsiębiorców do prowadzonej działalności gospodarczej, gdy w konsekwencji organ nie ustalił, czy w świetle ww. kryteriów przedstawionych w ramach wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., sporna nieruchomość w całości jest związana z działalnością gospodarczą, czy też stanowi majątek osób fizycznych funkcjonujący poza działalnością gospodarczą jednego z nich,

- pominięcie faktu, że N. S. jest emerytką, w związku z czym korzysta ze zwolnienia na mocy Rady Gminy S. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Pełnomocnik skarżących wniósł jednocześnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w uzasadnieniu.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych autor skargi wywodził, że skoro budynek i grunt nie są wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej, a przez to nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa, to nie sposób przyjąć, że z samego faktu, iż są w posiadaniu osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, powinny być opodatkowane najwyższą stawką podatku. Składniki majątkowe przedsiębiorstwa powinny być ujęte we właściwych księgach rachunkowych i podatkowych prowadzonych przez przedsiębiorcę. Tym samym, jeżeli dana nieruchomość jest w nich ujęta, stanowi to dowód tego, że wchodzi w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez przedsiębiorcę. Jeżeli dana nieruchomość nie jest w nich ujęta, przemawia to za stwierdzeniem, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, tzn. stanowi składnik majątku prywatnego przedsiębiorcy. Organ podatkowy błędnie, bo literalnie, odczytał warunek posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, bez względu na faktyczny sposób jej wykorzystania.

Zarzutu skarżących, iż piwnica i pierwsze piętro spornego budynku nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, nie należało odczytywać jako żądania wyłączenia tych części budynku z kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarcza na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2a pkt 3 u.p.o.l.. bo ta część nieruchomości nie wchodzi w skład prowadzonego przez nich przedsiębiorstwa, a więc nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z akt niniejszej sprawy, w ocenie pełnomocnika skarżących, wynika, że cały sporny budynek nie wchodzi w skład prowadzonego przedsiębiorstwa, bowiem działalność gospodarcza prowadzona jest tylko na parterze budynku. Sporny budynek nie jest wprowadzony do ewidencji środków trwałych przez skarżących (do ewidencji środków trwałych M. S. wprowadziła jedynie lokal na parterze), nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne jak również wydatki na jej utrzymanie nie są rozpoznawane jako koszty uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, jak również z aktu notarialnego rep. A Nr — [...]umowy sprzedaży z dnia 25 października 2002 r.) nie wynika w żaden sposób aby nieruchomość zakupiona była na cele prowadzonych działalności . Poza tym w piwnicy, na pierwszym piętrze oraz części parteru prowadzone są cały czas prace dostosowujące pomieszczenia na cele mieszkalne. Nie jest w nich prowadzona działalność gospodarcza i nawet potencjalnie nie może być prowadzona, gdyż nie ma tam dostępu do energii elektrycznej, nie ma nawet obecnie warunków przyłączenia do sieci, w pomieszczeniach na pierwszym piętrze usytuowane są cały czas meble mieszkalne, w pomieszczeniach tych nigdy nie była prowadzona działalność gospodarcza i nie będzie. Od 20 lipca 2016 r. nastąpiła zmiana w operacie ewidencyjnym i działki o nr ew. [...], [...] są terenami mieszkaniowymi a sporny budynek ma obecnie przypisaną funkcję mieszkalną z uwagi na przewagę funkcji mieszkalnych, co, w ocenie skarżących potwierdza ich stanowisko o braku związku tych części budynku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Na dowód tych twierdzeń do skargi dołączono akt notarialny dotyczący umowy przeniesienia własności i umowy sprzedaży nieruchomości – działki [...] zabudowanej "murowanym dwukondygnacyjnym i podpiwniczonym budynkiem pawilonu handlowego o powierzchni użytkowej 2.100 m2, rep. A Nr - [...], wypis z rejestru gruntów z dnia 2 sierpnia 2016 r., dotyczący działek [...] położonych w obrębie S., który użytki te opisuje jako tereny mieszkaniowe z oznaczeniem B oraz wypis z kartoteki budynków, dotyczący budynku posadowionego na działce [...], który w rubryce "funkcje budynku" zamieszcza opis "mieszkalne".

Kolegium wniosło o oddalenie skargi.

W toku postępowania przed tutejszym sądem SKO wniosło o zawieszenie postępowania sądowego z tym uzasadnieniem, że 13 października 2016 r. organ wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją ostateczną, będącą przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. Sąd odmówił zawieszenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.". Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.

W realiach niniejszej sprawy zaznaczyć też trzeba, że organ podatkowy jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne.

Po analizie materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organów podatkowych, sformułowane w oparciu i na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie jest właściwe. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zgromadziły i oceniły zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej materiał dowodowy, czego potwierdzeniem jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe nie przekroczyły przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do zasadności opodatkowania stanowiących współwłasność skarżących nieruchomości położonych w obrębie S., stanowiących dwie działki zabudowane wraz z posadowionym na tych działkach budynkiem i budowlą w postaci utwardzonego placu, stawką przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W tym kontekście w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wyraźnie określa, w jakiej sytuacji nieruchomość jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. W przedmiotowej sprawie do bezspornych należą takie okoliczności, jak fakt, że skarżący są przedsiębiorcami (jak wskazał organ, wynika to z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej). Okoliczność ta nie była podważana przez skarżących i ich pełnomocnika na żadnym etapie postępowania. Jako miejsce prowadzenia działalności skarżący podali adres spornej w sprawie nieruchomości, przy czym nie wynikało ani z materiałów sprawy ani z twierdzeń strony, aby pomieszczenia tego budynku były wykorzystywane w jakikolwiek inny sposób niż prowadzenie działalności – np. na cele osobiste czy mieszkaniowe.

Kolejną rzeczą, istotną dla ustaleń faktycznych sprawy jest opis użytku wynikający z wypisu z rejestru gruntów oraz funkcja budynku wykazana w kartotece budynków. W aktach sprawy (k.11), znajduje się wypis z rejestru gruntów z dnia [...] r., z którego wynika, że działki [...] to "inne tereny zabudowane", oznaczone jako Bi, będące współwłasnością J. S., M. S., N. S. (udziały w 1/3) oraz wypis z kartoteki budynków, z którego wynika, że na działce [...] posadowiony jest budynek z funkcją handlowo-usługową. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący nie negowali ogólnej funkcji handlowo-usługowej budynku, zarzucali jedynie nie wykorzystywanie wskazanych jego części (piwnica i pierwsze piętro) do działalności gospodarczej. Zarzuty te organ potraktował jako sugestię zaistnienia względów technicznych i zasadnie wyjaśnił skarżącym, że zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine u.p.o.l. w stanie prawnym obowiązującym do końca 2015 r. nie można było kwalifikować gruntów, budynków czy też budowli do związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Od stycznia 2016 r. przesłanka względów technicznych została wyeliminowana, a więc nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania. Aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu. Taka decyzja jest wydawana w sytuacji, gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia.

Z akt sprawy podatkowej nie wynika, aby w stosunku do przedmiotowej nieruchomości skarżących została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym nie ma podstaw, aby stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l.

Następnie wskazać należy, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych gruntach i w zlokalizowanych na nich budynkach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Istotne znaczenie dla wywołania określonych skutków podatkowych ma sam fakt posiadania tychże nieruchomości przez przedsiębiorcę. Nie ma znaczenia to, czy przedsiębiorca rzeczywiście wykonuje działalność gospodarczą z wykorzystaniem takich gruntów, budynków, czy budowli (por. wyroki NSA: z dnia 13 września 2016 r., II FSK 2257/14, z dnia 21 kwietnia 2015 r., II FSK 1296/13). Oznacza to, że ustawodawca uzależnił sposób opodatkowania takich nieruchomości od stanu obiektywnego, stosując kryterium posiadania nawet, gdy przedsiębiorca zaprzestał na jakiś czas wykorzystania nieruchomości będącej w jego posiadaniu do prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyroki NSA: z dnia 9 lipca 2013 r., II FSK 2917/11, z dnia 16 grudnia 2009 r., II FSK 667/09).

Jak wskazano wyżej, w niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że skarżący są przedsiębiorcami. Fakt rzeczywistego zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, bada się (czego domagają się skarżący), w przypadkach ściśle określonych w u.p.o.l., w odniesieniu do gruntów lub budynków o określonym w tej ustawie przeznaczeniu. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika zaś z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., ustawodawca przewiduje wyższe stawki podatkowe dla tych budynków mieszkalnych, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W wymienionych przepisach ustawodawca wprost posługuje się terminem "zajęcia" na prowadzenie działalności gospodarczej, który wskazuje na konieczność ustalenia rzeczywistego wykorzystania na działalność gospodarczą, czy to budynków mieszkalnych, czy użytków rolnych. Zatem, jeśli nie zachodzą te przypadki, w których u.p.o.l. wymaga ustalenia, czy nieruchomość jest zajęta na działalność gospodarczą, zastosowanie ma ogólna reguła określona w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z przepisu tego wynika, że dla określenia, czy nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (a nie na nią zajęta), wystarczy ustalenie stanu posiadania tej nieruchomości przez przedsiębiorcę.

W niniejszej sprawie nie zachodzą sytuacje, o których mowa w art. 2 ust. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., które wymagałyby zbadania, czy grunty i budynki są zajęte na działalność gospodarczą, jak wynika bowiem z wypisu z ewidencji gruntów i budynków, aktualnej w czasie procedowania przez organy podatkowe, tereny działek wchodzących w skład opodatkowanej nieruchomości są oznaczone jako inne tereny zabudowane (Bi), zaś budynkowi posadowionemu na tych działkach przypisana jest funkcja usługowo-handlowa. Jak wynika z wyżej przedstawionych regulacji, w odniesieniu do ww. nieruchomości ustawa nie wiąże opodatkowania z faktem zajęcia terenu na prowadzenie działalność gospodarczą, lecz wymaga jedynie ustalenia, czy taka nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy.

Dalej, w kontekście prawidłowości zastosowanych przez organ stawek służących wymiarowi podatku od nieruchomości wskazać trzeba, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por.m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., o sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Podobnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r., o sygn. akt II FSK 986/11) akcentując, że w świetle art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego, jaki w określonym czasie jest charakter danych gruntów. Do danych bezwzględnie wiążących organ podatkowy, przy wymiarze podatku od nieruchomości, zalicza się dane dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położnych na tych gruntach budynków (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II FSK 570/16).

W rozpoznawanej sprawie przedmiot opodatkowania ustalony został na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, którego skuteczne kwestionowanie w postępowaniu podatkowym nie było prawnie dopuszczalne. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Skarżący w toku postępowania podatkowego nie wskazywali na żadne toczące się postępowanie, które mogłoby doprowadzić do zmiany treści ewidencji gruntów i budynków w tym zakresie (co do funkcji budynków, czy też działek, na których budynek ten jest umiejscowiony). W toku postępowania skarżący dążyli w zasadzie do zanegowania handlowo-usługowego charakteru piwnicy i pierwszego piętra budynku poprzez dowodzenie z ksiąg rachunkowych i ewidencji środków trwałych, że tylko parter budynku jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, co, w kontekście powołanych wyżej rozważań, nie mogło doprowadzić do zmiany kwalifikacji przedmiotu opodatkowania.

Są podziela stanowisko skarżących, że osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą, oprócz majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, może posiadać także majątek odrębny, służący zaspakajaniu jego osobistych potrzeb. Jednakże w sprawie rozpoznawanej należy uznać, że będąca przedmiotem sporu część budynku jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej .

Znajdująca się w posiadaniu osoby fizycznej nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeżeli jest posiadana przez tę osobę fizyczną działającą w charakterze przedsiębiorcy, tj. jest elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub może być uznana za związaną z tym przedsiębiorstwem, jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub - biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej - może być wykorzystana wprost na ten cel (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 411/16). Przejściowe niewykorzystywanie przez skarżących w prowadzonej przez nich działalności handlowej piwnicy i pierwszego pietra budynku sklasyfikowanego jako budynek z funkcją handlowo-usługową nie powoduje, że te części budynku nie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kryterium decydującym o gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości jest między innymi funkcja tego budynku – handlowo-usługowa.

Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, skoro przedmiotowy budynek nie jest budynkiem mieszkalnym (według danych z wypisu z ewidencji), skoro stanowi własność i jest w posiadaniu przedsiębiorców i skoro z ewidencji gruntów i budynków wynika, że posiada funkcję handlowo-usługową, trafne jest stanowisko organów, że jest on związany z działalnością gospodarczą (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że organy podatkowe nie zastosowały wobec N. S., która jest emerytką, zwolnienia od podatku, przewidzianego w uchwale nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących terenie gminy S. na 2016 r. Sąd stwierdza, że we wskazanej uchwale brak jest zwolnienia od podatku od nieruchomości dla osób będących emerytami. Natomiast zwolnienie (przedmiotowo-podmiotowe) emerytów i rencistów jest przewidziane w § 1 pkt 2 uchwały nr [...] z dnia [...] r. Rady Gminy S. w sprawie wprowadzenia zwolnień od podatku od nieruchomości na terenie gminy S. (Dz.Urz. Woj. Lub. z 2009 r., poz. 985), jednak dotyczy ono pozostałych budynków lub ich części nie przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazane w tym przepisie okoliczności w realiach rozpoznawanej sprawy nie występują.

Podsumowując, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do zakwestionowania przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania. Nie dopatrzył się także żadnych uchybień w zakresie stosowania przez te organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżących prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r. Jak wynika z treści pisma Kolegium złożonego w toku postępowania przed tutejszym Sądem, dane wynikające z dołączonych do skargi: wypisu z rejestru gruntów i kartoteki budynków, aktualne w dniu 2 sierpnia 2016 r. organ wziął pod uwagę wznawiając z urzędu postępowanie z uwagi na ujawnienie nowych okoliczności, o których - prowadząc postępowanie w sposób zgodny z regułami procedury podatkowej - nie wiedział.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.