Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2094/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt. 3 lit. b
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie NSA Wojciech Jakimowicz del. WSA Marian Wolanin (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1293/15 w sprawie ze skargi G.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1293/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpatrzeniu skargi G.S., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że wnioskiem z dnia 23 lutego 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu wystąpił do Prezydenta Wrocławia o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego z uwagi na przekroczenie łącznie 27 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. We wniosku wskazano, że Skarżący w okresie od 10 marca 2014 r. do 17 lutego 2015 r. wielokrotnie naruszył przepisy prawa drogowego w ten sposób, że:

- dnia [...] marca 2014 r. na ul. [...] we Wrocławiu, kierując samochodem osobowym przekroczył prędkość od 21 do 30 km/h (4 punkty),

- dnia [...] maja 2014 w [...], na obszarze wiejskim, samochodem osobowym wyprzedzał na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi, nie stosował się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" (15 punktów),

- dnia [...] lutego 2015 r. w [...], na obszarze wiejskim kierując samochodem osobowym przekroczył prędkość od 41 do 50 km/h (8 punktów).

Pismem z dnia 30 kwietnia 2015 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania, wskazując, że załatwienie sprawy zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu. W dniu 2 kwietnia 2015 r. skarżący wystąpił bowiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez dokonanie w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego zmiany liczby punktów zaewidencjonowanych skarżącemu, jako wpis ostateczny z 15 na 10 za wykroczenie z art. 92 § 1 kodeksu wykroczeń i inne z dnia 7 maja 2014 r., co do którego w prawomocnie zakończonym postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Wieluniu (sygn. akt [...]) ustalono, że strona nie dopuściła się naruszenia skutkującego wpisem 15 punktów, a tylko naruszenia skutkującego wpisem 10 punktów. Postanowieniem z dnia 5 maja 2015 r., zawieszono postępowanie w sprawie skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie kat. B prawa jazdy. Pismem z dnia 20 maja 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu poinformował, że zasady dokonywania wpisów w ewidencji kierowców za poszczególne naruszenia reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 488) i że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do anulowania punktów przypisanych za czyny podlegające rejestracji. Liczbę punktów przypisywanych w ewidencji za poszczególne naruszenia określa wykaz naruszeń przepisów ruchu drogowego i punktów odpowiadającym tym naruszeniom, będący załącznikiem nr 1 do powołanego rozporządzenia. W wyniku przeprowadzonego sprawdzenia stwierdzono, że w okresie od 10 marca 2014 r. do 17 lutego 2015 r. skarżący dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego, a ogólna liczba punktów przypisanych tytułem sprawstwa przekroczyła dopuszczalny limit 24 punktów i wyniosła 27 punktów. Z treści wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu (sygn. akt [...]) wynika, że uznano skarżącego winnym tego, że: "w dniu [...] maja 2014 r. o godz. [...] w miejscowości [...], gm. [...] na drodze [...] kierując pojazdem osobowym marki [...] nr rej. [...], nie stosował się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" i wyprzedzał na przejściu dla pieszych kolumnę dwóch pojazdów, tj. o czyn z art. 92 §1 kw w zw. z § 86 ust. 5 rozporządzenia w sprawie znaków z sygnałów drogowych i art. 97 kw w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym". Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił również, że zgodnie § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, jeżeli kierowca jednym czynem naruszył więcej niż jeden przepis ruchu drogowego, w ewidencji uwidacznia się wszystkie naruszenia, przypisując każdemu odpowiednią liczbę punktów, z zastrzeżeniem ust. 5-9. Zgodnie z § 2 ust. 7 rozporządzenia, jeżeli w związku z wyprzedzaniem tego samego pojazdu kierowca dopuścił się naruszeń określonych w załączniku nr 1 kodami B02 (wyprzedzanie na przejściu dla pieszych lub bezpośrednio przed mini) i Cl 1 (niezastosowanie się do znaku P-4 "podwójna ciągła"), do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisuje się tylko jedno naruszenie, tj. to któremu przypisano największą liczbę punktów. Skarżący dopuścił się naruszeń określonych w załączniku nr 1 kodami B02 (wyprzedzanie na przejściu dla pieszych lub bezpośrednio przez nim) i Cl 1 (niezastosowanie się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła") w związku z wyprzedzaniem dwóch pojazdów, dlatego też zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia, do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisano 15 punktów (kod B02 - 10 pkt i kod Cl 1 - 5 pkt.). W piśmie podkreślono, że wniosek o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych zamieszczonych w ewidencji (§ 7 ust. 2 powołanego rozporządzenia). Wystąpienie do organu z przedmiotowymi wnioskami nastąpiło po zarejestrowaniu w ewidencji faktu wydania przez sąd przywołanego wyżej wyroku. Postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r. organ pierwszej instancji podjął zawieszone postępowanie, a w dniu 23 lipca 2015 r. wydał decyzję Nr [...], w sprawie skierowania G.S., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy, na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. Organ uzasadnił swoją decyzję tym, że skarżący podlega egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje zgodnie z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2015 r., Nr [...], w związku z uzasadnionymi zastrzeżeniami co do posiadanych kwalifikacji, z powodu przekroczenia 24 punktów za wykroczenia popełnione w ruchu drogowym. Rozpatrując odwołanie G.S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia 31 sierpnia 2015 r., Nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazując, że na mocy art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151, ze zm.), zachował moc obowiązującą do dnia 4 stycznia 2016 r., art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), z którego wynika, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Okoliczność otrzymania przez skarżącego w okresie od dnia 10 marca 2014 r. do dnia 17 lutego 2015 r., 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, została potwierdzona w piśmie Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu z dnia 20 maja 2015 r. W ocenie organu odwoławczego, decyzja w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ma charakter decyzji związanej, a zatem właściwy organ administracji - starosta, jest zobligowany każdorazowo do skierowania osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ilekroć ze stosownym wnioskiem wystąpi komendant wojewódzki Policji. Organ wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie ma uprawnienia do badania prawidłowości postępowania, w związku z którym naliczone zostały określonemu kierowcy punkty karne. Skoro strona w przedstawionym okresie, nie dłuższym niż rok, przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, to w świetle powołanego przepisu zasadnym było skierowanie jej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Uwzględniając skargę G.S. na decyzję organu odwoławczego, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w zaskarżonym wyroku z dnia 19 maja 2016 r. stwierdził, że organ odwoławczy - utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji - powołał się na inną podstawę prawną rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy nieco odmiennie kształtuje ona nie tylko warunki skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, ale także zakres swobody działania organu administracji orzekającego w sprawie. Powołany w podstawie materialnoprawnej decyzji art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami stanowi, że starosta wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. Treść art. 99 ust. 2 wskazuje, że starosta, decyzję o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z uwagi na zaistnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do tych kwalifikacji, podejmuje bądź z urzędu, bądź na wniosek organu kontroli ruchu drogowego – w zakresie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy. Na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy jedyną podstawą do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w postaci egzaminu państwowego jest zatem uzasadnione podejrzenie co do kwalifikacji kierującego, a nie sam fakt przekroczenia liczby 24 punktów. Wniosek organu prowadzącego ewidencję kierowców jest w tej sytuacji jedynie informacją dla starosty i nie oznacza, że organ ten jest zobowiązany do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem. Rodzaj, charakter i ciężar wykroczeń popełnionych przez skarżącego mogą potencjalnie uzasadniać wydanie decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Brak jednak w tym przypadku prostej zależności pomiędzy stwierdzeniem faktu przekroczenia przez kierowcę limitu 24 punktów karnych w ciągu roku, a koniecznością wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne badanie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. Stąd też ustawodawca w ustawie o kierujących pojazdami pozostawił pewną dozę swobody organowi w podejmowaniu decyzji co do sankcji administracyjnej także wobec kierującego, który przekroczył liczbę 24 punktów. Stwierdzenie takiego przekroczenia z pewnością w wielu przypadkach może potwierdzać zasadność zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy (podobnie jak mogą powstać uzasadnione wątpliwości co do kwalifikacji kierowcy mimo nieprzekroczenia przez niego powyższego limitu), jednak wymaga to od organu uzasadnienia, w którym powiązano by rodzaj i okoliczności stwierdzonych wykroczeń, skutkujących przekroczeniem 24 punktów karnych, z przesłanką zawartą w art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, tj. istnieniem uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy. Jednocześnie, na mocy art. 139 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, art. 99 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wchodzi życie z dniem 1 stycznia 2017 r. Oznacza to, że do dnia 1 stycznia 2017 r. wciąż pozostaje w mocy art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym i w zakresie nim regulowanym nie można jednocześnie stosować art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym stanowił z kolei podstawę materialnoprawną decyzji organu odwoławczego (został powołany obok art. 99 ust. 1 pkt 1 w decyzji organu pierwszej instancji). Zgodnie z tą regulacją, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Przepis, do którego odsyła art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, stanowi w ust. 1, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się zaś odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 – 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się, zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy, po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. kierowców w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy – 20 punktów). Wprowadzenie do porządku prawnego systemu punktowego za naruszenia przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów. Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu 1 roku od dnia pierwszego naruszenia powoduje skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b). Użyty przez ustawodawcę w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy zwrot, że osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami "podlega" kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji oznacza, że kompetencja starosty do orzeczenia w drodze decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie tego uprawnienia ma charakter związany, wykluczający tym samym jakąkolwiek sferę uznania administracyjnego, a warunkiem wydania decyzji w tym przedmiocie jest stwierdzenie, w oparciu o wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, że osoba posiadająca uprawnienie przekroczyła 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Porównanie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym prowadzi zatem do wniosku, że o ile według tego ostatniego przepisu przesłanką skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego jest przekroczenie liczby 24 punktów, to w przypadku oparcia decyzji na art. 99 ust 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, organ (starosta) podejmuje taką decyzję w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy. W takim wypadku w uzasadnieniu decyzji organ musi wykazać, że zaistniały podstawy do takich zastrzeżeń i z czego je wywodzi. Szerszy zakres uznania powoduje również, że organ ma możliwość uwzględnienia dodatkowych okoliczności – inaczej, niż gdy działa związany wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji. Na takie okoliczności zwracał uwagę skarżący, dlatego w ramach orzekania na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami organ powinien był się do nich odnieść, nawet jeśli ostatecznie nie uznał ich za przemawiające przeciwko skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Tymczasem w decyzji pierwszoinstancyjnej organ powołał się jedynie na okoliczność przekroczenia przez skarżącego 24 punktów w okresie roku kalendarzowego. Powołanie w osnowie decyzji jednocześnie art. 99 ust. 1 pkt 1 (oraz wskazanie w uzasadnieniu, że istnieją zastrzeżenia do kwalifikacji kierowcy) i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym powoduje w tej sytuacji, że trudno ocenić, w jakim trybie ostatecznie podjęto rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu pierwszej instancji, z art. 139 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami wynika, że przepisy te nie mogą być stosowane jednocześnie. Organ odwoławczy oparł z kolei swoje rozstrzygnięcie na art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, stanowiącej podstawę do wydania tzw. decyzji związanej w sytuacji ustalenia, że kierowca przekroczył limit 24 punktów karnych. Związany charakter tej decyzji nie wymagał od organu analizowania innych okoliczności ani wykazywania, że zaistniały podstawy co do zastrzeżeń, o jakim traktuje art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Tego rodzaju rozważania nie znalazły się zatem w zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że organy obu instancji nie badały tożsamych przesłanek zastosowania środka w postaci skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, co z kolei uzasadnia postawienie organowi odwoławczemu zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności i wypełnia przesłankę uchylenia decyzji.

W skardze kasacyjnej od omawianego wyroku z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1293/15, G.S. zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 § 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – dalej ppsa, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że skarżący przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, podczas gdy skarżący nie przekroczył wskazanej liczby punktów, albowiem zaewidencjonowane mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji 15 punktów (jako wpis ostateczny) za wykroczenie z dnia 7 maja 2014 r. zostało w prawomocnie zakończonym przed Sądem Rejonowym w Wieluniu, w sprawie sygn. akt [...], opisane w warunkach nakazujących zaewidencjonowanie 10 punktów, skierowanie zatem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy zostało dokonane z naruszeniem norm regulujących administracyjne postępowanie dowodowe.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że jeszcze w toku postępowania administracyjnego skarżący złożył wniosek dowodowy w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z postanowienia Sądu Rejonowego w Wieluniu (który orzekał w sprawie wykroczenia) oraz z nagrania video wykroczenia (które było przedmiotem sprawy przed Sądem Rejonowym w Wieluniu). Wniosek ten nie został w jakikolwiek sposób rozpoznany przez organ odwoławczy. Zaniechanie jakichkolwiek rozważań w tym przedmiocie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oznacza, że naruszenie norm prawa dowodowego przeniknęło do tego wyroku. Jakkolwiek prawdziwe jest generalne twierdzenie, że w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czy na badania psychologiczne, organ jest związany ustaleniami w zakresie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, niemniej jednak niniejsza sprawa dostarcza argumentów na rzecz absurdalności konsekwencji płynących z takiego związania organu ustaleniami poczynionymi w innym postępowaniu. W postępowaniu administracyjnym przedłożono dowody na rzecz braku przekroczenia liczby 24 punktów: sądowe postanowienie, gdzie wyraźnie jest mowa o tym, że skarżący został skazany za inne wykroczenie niż to, które mu zarzucono, oraz nagranie wideo tego wykroczenia. Oba dowody jasno dowodzą tego, że skarżący nie wyprzedzał kolumny dwóch pojazdów, a wyprzedzał tylko jeden pojazd. Znajduje to swoje przełożenie w liczbie zasadnych do przypisania skarżącemu punktów, gdyż zamiast przypisanych mu 15 pkt powinien otrzymać 10 pkt, skutkiem czego zamiast 27 punktów wskazanych przez Policję i ustalonych przez organ odwoławczy skarżący powinien otrzymać 22 punkty. W ten sposób nie doszło do ziszczenia się przesłanki skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz na badania psychologiczne. Okazuje się zatem, że ewidentna pomyłka organu pierwszej instancji (Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu) stała się przyczyną związania organu odwoławczego (Samorządowego Kolegium Odwoławczego), wydania decyzji obarczonej naruszeniem procesowym i w konsekwencji wyroku zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną. W takim układzie faktycznym, gdzie mamy do czynienia z dowodami negującymi policyjne ustalenia co do stanu faktycznego w zakresie liczby należnych skarżącemu punktów, związanie organu nie może wchodzić w rachubę. Sąd pierwszej instancji milcząco uznał swoje związanie ustaleniami z pisma Policji o liczbie 27 punktów, z drugiej zaś strony nie uznał się związany ustaleniami Sądu Rejonowego w Wieluniu co do kształtu jednego z wykroczeń drogowych, stanowiącego podstawę wpisu ostatecznego liczby 15 punktów. Okoliczność ta stanowi o naruszeniu nakazu wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego z art. 7 kpa z jednoczesnym naruszeniem reguły z art. 77 § 1 kpa nakazującej zebrać i rozpatrzyć w całości zebrany materiał dowodowy, art. 78 § 1 kpa poprzez niezastosowanie się do wniosku dowodowego skarżącego oraz art. 80 § 1 kpa poprzez orzeczenie z pominięciem oceny całokształtu materiału dowodowego. W rzeczywistości ocena ta została oparta na częściowym materiale dowodowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Skarżący kasacyjnie kwestionuje związanie organu administracji wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2015 r. uznając, że za jedno z wykroczeń popełnionych w okresie przyjętym za podstawę do złożenia tego wniosku skarżącemu kasacyjnie zawyżono przypisaną liczbę punktów w wysokości 15 zamiast w wysokości 10 punktów.

W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie rozstrzygnął jednak, czy decyzja o skierowaniu skarżącego kasacyjnie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego powinna być uzasadniona okolicznością przekroczenia przez skarżącego kasacyjnie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Sąd pierwszej instancji zarzucił jedynie organowi odwoławczemu wydanie decyzji na innej podstawie prawnej, aniżeli podstawa prawna przyjęta przez organ pierwszej instancji, bez właściwego w tej mierze uzasadnienia i z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. O ile bowiem Sąd pierwszej instancji wyraził pogląd o związaniu organu administracji wnioskiem organu kontroli drogowej przy zastosowaniu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym, o tyle Sąd zarzucił jedynie, że organy obu instancji nie dokonały oceny tożsamych przesłanek skierowania skarżącego kasacyjnie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego.

W wyniku zaskarżonego wyroku okoliczności, mające uzasadniać skierowanie skarżącego kasacyjnie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, mają być przedmiotem ponownego postępowania administracyjnego, dlatego zarzuty kasacyjne naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania administracyjnego i procedury sądowoadministracyjnej są przedwczesne.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.