Wyrok NSA, sygn. akt OSK 848/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Janeczko, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Zygmunt Niewiadomski /spr./, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 920/00 w sprawie ze skargi Stanisława G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 14 marca 2000 r. (...) w przedmiocie przywrócenia pasa drogowego do stanu pierwotnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 marca 2004 r., II SA/Kr. 920/00 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę Stanisława G. i uchylił zaskarżone do tego Sądu decyzje administracyjne. Jak ustalił Sąd I instancji, Stanisław G. wystąpił do ówczesnego Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych o wyrażenie zgody na wykonanie dojścia pieszego - chodnika do motelu wnioskodawcy od strony istniejącego parkingu usytuowanego w R. przy drodze krajowej nr 95.

Decyzją z dnia 27 sierpnia 1998 r., (...), wydaną na podstawie art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ oraz na podstawie art. 104 Kpa, organ administracyjny wyraził zgodę na wykonanie wnioskowanego dojścia - chodnika.

Następnie Generalny Dyrektor Dróg Publicznych decyzją z dnia 26 stycznia 2000 r., (...) wydaną w oparciu o art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ oraz art. 104 Kpa, nakazał przywrócenie do stanu pierwotnego /naruszonego przez Stanisława G./ pasa drogi krajowej nr 95, w miejscowości R. poprzez częściowe rozebranie zjazdu z drogi krajowej do motelu, pozostawiając dojście piesze o szerokości 2,5 m. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zezwolenie z dnia 27 sierpnia 2000 r. przewidywało wybudowanie dojścia pieszego o szerokości około 2,5 m, miało mieć postać chodnika w obrębie pasa drogowego, a w pozostałym zakresie - schodków. Tymczasem inwestor niezgodnie z decyzją z dnia 27 sierpnia 1998 r. (...) wykonał samowolnie pochylnię o szerokości 3,0 m w obrębie pasa drogowego.

Decyzją dnia 14 marca 2000 r.,(...) Generalny Dyrektor Dróg Publicznych działając na podstawie art. 36 ustawy o drogach publicznych oraz art. 138 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 127 par. 3 Kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania rozbiórki oraz nakazał rozebranie zjazdu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja ta, po ponownym rozpoznaniu sprawy została utrzymana w mocy decyzją z dnia 14 marca 2000 r. (...).

Na powyższą decyzję z dnia 14 marca 2000 r. Stanisław G. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozpoznający skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja tegoż organu z dnia 26 stycznia 2000 r. nakazują doprowadzenie stanu faktycznego do stanu dozwolonego przez wcześniejsze zezwolenie z dnia 27 sierpnia 1998 r. (...).

Tymczasem nie zostało - zdaniem Sądu - należycie wykazane, że strona naruszyła warunki zezwolenia.

Zezwolenie z dnia 27 sierpnia 1998 r. ustalało warunki, jakie powinien spełniać chodnik, zapewniający pieszym dostęp do motelu. Natomiast wydając późniejsze dwie decyzje, organ administracyjny nie wykazał w sposób wiarygodny, że wymogi zezwolenia zostały naruszone. Takie rozstrzygnięcie Sąd I instancji uznał za orzekanie bez należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, czyli z naruszeniem art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przed wydaniem decyzji strona nie miała bowiem okazji zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją /art. 81 Kpa/, co ograniczyło jej możliwość do czynnego udziału w postępowaniu, a to mogło mieć bezpośredni wpływ na jego wynik.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył Generalny Dyrektor Dróg Publicznych i Autostrad, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych w sprawie. Skarżący organ podnosi, że podjął szereg czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy oraz do zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. W konkluzji wnoszący skargę kasacyjną wywodzi, że uchybienia wskazane przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie miały miejsca w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a zatem Sąd nie miał podstaw do uchylenia decyzji administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do regulacji art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu, biorąc pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji, określone w art. 183 par. 2 tej ustawy, przy czym zamierzony skutek odnieść mogą tylko te zarzuty skargi kasacyjnej, które odnoszą się do naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego /w zakresie określonym w art. 174 ww. ustawy/ przez sąd pierwszej instancji, a nie organy administracji publicznej w postępowaniach kontrolowanych przez sąd. Z tego powodu nie można było uznać, iż usprawiedliwione podstawy miał w sprawie zarzut naruszenia art. 7 i 77 Kpa w sytuacji gdy sąd przepisów tych nie stosował. Inaczej natomiast ocenić trzeba zarzut naruszenia art. 145 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako, że przepis ten był już stosowany przez sąd pierwszej instancji. Zarzut ten ma usprawiedliwione podstawy, jako że w sprawie regulacja art. 145 par. 1 ww. ustawy została niewłaściwie zastosowana.

Podzielić trzeba pogląd strony skarżącej, iż w sprawie, na etapie postępowania administracyjnego, wyjaśniono okoliczności istotne dla podjęcia rozstrzygnięcia, a zarzuty Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej mierze uznać należy za niezasadne. Skoro bowiem z protokołu wizji w terenie z dnia 19 kwietnia 1999 r. wynika, że szerokość spornego zjazdu /drogi/ wynosi 3,10 m, a na jej wylocie 8,7 m i fakt ten nie budzi zastrzeżeń inwestora uczestniczącego w wizji, to parametry te musiały pochodzić ze stosownych pomiarów. Trudno byłoby w tej sytuacji podzielić stanowisko Sądu, wyrażone w zaskarżonym wyroku, iż niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności przejawiało się m.in. w braku pomiaru szerokości tej drogi. Tak samo jak trudno byłoby się zgodzić z zarzutem Sądu, że strona nie miała okazji zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją /co w konsekwencji ograniczało jej możliwość czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym/, w sytuacji gdy - jak to już podniesiono wyżej - była zawiadomiona i uczestniczyła w ww. wizji w terenie, mając - wbrew twierdzeniom Sądu - dostęp do zgromadzonej dokumentacji, w tym przypadku mało rozbudowanej, tj. w szczególności decyzji dyrektora Okręgu Dróg Publicznych w K. z dnia 27 sierpnia wyrażającej zgodę na wykonanie przedmiotowej drogi /dojścia do Motelu/ oraz planu realizacyjnego zagospodarowania terenu budowy Motelu. A nawet jeśli miały miejsce uchybienia w tej mierze to Sąd nie wykazał, iż mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy /tak jak choćby schody zaplanowane do realizacji poza pasem drogowym/,ograniczając się w tej mierze do ogólnego twierdzenia o występujących w sprawie uchybieniach proceduralnych.

To zaś oznacza, że zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie art. 145 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu administracyjnym przez sąd pierwszej instancji polegało na tym, iż Sąd ten uwzględnił skargę mimo, że postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadną z wad uzasadniających uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mimo to, niniejsza skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok odpowiada prawu. Nie może bowiem pozostać w obrocie prawnym ostateczna decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 14 marca 2000 r., uchylająca decyzję ją poprzedzającą i w przeciwieństwie do uchylonej decyzji orzekająca w sprawie w sposób mogący wywołać wątpliwości co do orzeczonego obowiązku.

Z uzasadnienia do ww. decyzji z dnia 14 marca 2000 r. expressis verbis wynika, że utrzymuje się w mocy wcześniej wydaną decyzję, z wyjątkiem tej części, która dotyczy terminu wykonania obowiązku, a więc orzeka się o częściowej rozbiórce przedmiotowego zjazdu do szerokości 2,5 m, ale z sentencji decyzji z dnia 14 marca 2000 r. można wnosić, że orzeka się już o rozbiórce całego zjazdu, a nie jego części.

Z kolei decyzja z dnia 26 stycznia 2000 r. pozostająca w aktach nosi inny numer niż decyzja, na którą powołuje się Generalny Dyrektor Dróg Publicznych w zaskarżonej decyzji z dnia 14 marca 2000 r. /poprawka cyfry 2 na cyfrę 3/.

Mając to na uwadze orzeczono na podstawie art. 184 in fine przywołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.