Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 793/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-09-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 1, art. 247, art. 52 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 4 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. A. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi P. A. D. na decyzję Burmistrza z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

P. A. D. pismem z dnia [...] r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Burmistrza z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania, uzupełnioną następnie pismem z dnia [...] r. Jednocześnie skarżący zwrócił się do sądu z wnioskiem o ustanowienie adwokata w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym między innymi obejmuje tylko ustanowienie adwokata (§ 3). Jednakże stosownie do art. 247 ww. ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu, bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych .

W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ustawowym wymogiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i 2 ww. ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Brak wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja organu I instancji- Burmistrza, wydana w przedmiocie wymeldowania. Od powyższej decyzji, stosownie do zawartego w niej pouczenia, przysługiwało skarżącemu odwołanie do Wojewody.

Wobec faktu, że skarżący nie wyczerpał toku instancji w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu powołanych wyżej przepisów i złożył skargę na decyzję organu I instancji, która nie rozstrzygała ostatecznie sprawy i nie kończyła postępowania, stwierdzić należy, że nie mógł skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego.

Skarga na decyzję organu I instancji podlega bowiem odrzuceniu jako niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że z okoliczności niniejszej sprawy wynika oczywista bezzasadność skargi P. A. D., która uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, stosownie do art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przy orzekaniu na podstawie powołanego wyżej przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych oraz odstąpił od wzywania skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, co pozostaje bez wpływu na treść niniejszego orzeczenia.

Mając powyższe na względzie orzeczono, jak w postanowieniu.