Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 307/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.220 par.3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) w Opolu z dnia 14 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2012 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 14 sierpnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2012 r. T. M. (dalej określany jako podatnik lub skarżący) działający przez pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jak też, w razie uwzględnienia skargi, o orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania.

Ponieważ od skargi nie został uiszczony należny wpis, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 września 2018 r. wezwano pełnomocnika do uiszczenia należnego wpisu od skargi w kwocie 4.556,00 zł, obliczonego zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W wezwaniu, doręczonym w dniu 4 października 2018 r., określono termin oraz sposób uiszczenia należnego wpisu oraz zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie.

W piśmie złożonym w dniu 12 października 2018 r. i nadanym przesyłką poleconą w dniu 8 października 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych w całości informując, że formularz wniosku PPF zostanie sporządzony i wysłany przez skarżącego w polskim urzędzie konsularnym, ponieważ skarżący przebywa poza granicami kraju.

Ponieważ wniosek ten nie został sporządzony na urzędowym formularzu, o jakim mowa w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako P.p.s.a.), zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 12 października 2018 r. wezwano pełnomocnika do wypełnienia urzędowego formularza (druku PPF, dostępnego na stronie http://www.nsa.gov.pl) i doręczenia go Sądowi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia. Po doręczeniu odpisu tego zarządzenia pełnomocnikowi w dniu 24 października 2018 r. złożył on w dniu 26 października 2018 r. kolejny wniosek "o wydłużenie o kolejne 45 dni terminu do przedłożenia formularza w związku ze złożonym wnioskiem o przyznania prawa pomocy", a to z uwagi na przebywanie skarżącego poza granicami kraju, na dowód czego załączył kserokopię (nie poświadczoną przez siebie) wizy zezwalającej na pobyt w [...] na okres do 24 sierpnia 2025 r.

Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2018 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu: 1) odrzucił wniosek z dnia 26 października 2018 r. o przedłużenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu oraz 2) pozostawił bez rozpoznania wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zawarty w piśmie pełnomocnika z dnia 8 października 2018 r.

Jako przyczynę rozstrzygnięcia pierwszego referendarz wskazał na brak w P.p.s.a. regulacji prawnych, które pozwalałyby na wyznaczenie nowego terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy takim brakiem formalnym jest niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu. Skoro – a wynika to z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - termin ten jest terminem ustawowym, to nie może być skracany ani przedłużany, gdyż jest to możliwe wyłącznie w przypadku terminów procesowych, a nie ustawowych. Taki charakter terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika z treści art. 49 § 1 w związku z art. 252 § 2 P.p.s.a.

Z kolei z uwagi na nieuzupełnienie przez pełnomocnika w wyznaczonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 31 października 2018 r., braku formalnego wniosku, poprzez niezłożenie tego wniosku na urzędowym formularzu, zachodziła konieczność pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a to na podstawie art. 257 P.p.s.a.

Wskazane zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 listopada 2018 r.

Po jego uprawomocnieniu się, kolejnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 grudnia 2018 r., doręczonym w dniu 19 grudnia 2018 r., wezwano pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 24 września 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 4.556,00 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, wskazując sposób uiszczenia należnego wpisu.

Termin ten upłynął bezskutecznie, gdyż, jak wynika z ustaleń poczynionych w oddziale finansowo-budżetowym tut. Sądu, skarżący wpisu nie uiścił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 P.p.s.a.).

Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 tej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd.

Jak wynika z akt sprawy, po uprawomocnieniu się zarządzenia referendarza sądowego z dnia 14 listopada 2018 r. o odrzuceniu wniosku o przedłużenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu oraz o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych pełnomocnik został wezwany, zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 12 grudnia 2018 r., do wykonania, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, prawomocnego już zarządzenia z dnia 24 września 2018 r., którego przedmiotem było wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 4.556,00 zł. Zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym siedmiodniodniowym terminie, określając też sposób i tryb zapłaty należnego wpisu od skargi.

Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 19 grudnia 2018 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Zatem wyznaczony termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 26 grudnia 2018 r. (środa). Ponieważ był to dzień ustawowo wolny od pracy (drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia), termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu następnym, tj. 27 grudnia 2018 r.

Dodać należy, że fakt zamieszkiwania skarżącego za granicą nie miał dla toku podejmowanych czynności znaczenia, albowiem w myśl art. 220 § 2 P.p.s.a. jedynie w przypadku, gdy pismo do sądu wnosi strona zamieszkała za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, termin do uiszczenia opłaty nie może być krótszy niż 2 miesiące. W tym jednak przypadku strona była reprezentowana przez pełnomocnika,

Skoro skarżący mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, należnego wpisu nie uiścił, podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie wskazanego przepisu postanowił jak w sentencji.