Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1664/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.5 ust 3 pkt 1, art.10 ust 1a, art.11 ust1, art.217 ust 1-3
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.
article: art.19 ust 1-3
journal: Dz.U. 2015 poz 542
law: Rozporzadzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art.20 ust 2b
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ś. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 1083/15 w sprawie ze skargi Ś. w K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 1083/15 oddalił skargę Świętokrzyskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Kielcach na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Pismem z 17 kwietnia 2014 r. Świętokrzyski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Kielcach (dalej "ŚZMiUW"), zwrócił się do z wnioskiem o wprowadzenie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków polegającej na wykreśleniu ŚZMiUW jako władającego opisanymi wyżej działkami.

Pismem z 22 maja 2014 r. Starosta Sandomierski zwrócił się do wnioskodawcy o przedłożenie dokumentacji uzasadniającej wprowadzenie żądanej zmiany.

W odpowiedzi z 16 czerwca 2014 r. ŚZMiUW wskazał, że nie jest prawnym następcą Powiatowego Inspektoratu Robót Wodno-Melioracyjnych w Tarnobrzegu, ani Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji Rolnych w Tarnobrzegu i nie posiada dokumentu, z którego wynikałoby, iż gospodarowanie objętymi wnioskiem działkami zostało powierzone Marszałkowi Województwa Świętokrzyskiego. Do pisma zastała dołączona mapa ewidencyjną z przebiegiem rowu R-l, wykonana w ramach zadania "Chodków-Jasienica", wycinek mapy poglądowej melioracji wodnych szczegółowych znajdujących się na terenie gm. Łoniów oraz oświadczenie dyrektora ŚZMiUW, z którego wynika, że zgodnie z ewidencją wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów prowadzoną w oparciu o art. 70 ust. 3 ustawy Prawo wodne na działkach objętych wnioskiem, występują urządzenia melioracji wodnych szczegółowych - rów melioracyjny R-l- wykonane w ramach zadania "Chodków-Jasienica".

Starosta Sandomierski w dniu [...] czerwca 2015 r. wydał decyzję o odmowie wprowadzenia zmian w operatach ewidencji gruntów i budynków obrębów: Chodków Stary, Chodków Nowy i Łążek gmina Łoniów, polegających na wykreśleniu Świętokrzyskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Kielcach jako użytkownika działek ewidencyjnych o numerach: [...] położonych w obrębie Chodków Stary, działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie Chodków Nowy i działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie Łążek gmina Łoniów oraz zmiany rodzaju użytku gruntowego Wp - grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi na użytek gruntowy W- rowy.

Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach decyzją z [...] października 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Świętokrzyskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Kielcach, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ewidencja gruntów dla wsi Chodków Stary gmina Baranów Sandomierski została założona w 1968 r. W protokole nr [...] dotyczącym stwierdzenia stanu władania gruntami, sporządzonym w 1966 r., działki o numerach [...] położone w obrębie Chodków Stary zostały wykazane we władaniu Powiatowego Inspektoratu Robót Wodno-Melioracyjnych w Tarnobrzegu. W rejestrze gruntów z 1968 r., sporządzonym na podstawie ww. protokołu działki o numerach [...] położone w obrębie Chodków Stary, zostały ujawnione w jednostce rejestrowej nr [...] jako wodocieki, będące we władaniu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej - Powiatowy Inspektorat Robót Wodno- Melioracyjnych w Tarnobrzegu. W kolejnych latach w jednostce rejestrowej nr [...] wykreślono zapis Prezydium Powiatowej Rady Narodowej - Powiatowy Inspektorat Robót Wodno-Melioracyjnych w Tarnobrzegu, a jako władającego tymi działkami wykazano Wojewódzki Zarząd Inwestycji Rolniczych w Sandomierzu. W aktualnej ewidencji gruntów obrębu Chodków Stary działki o numerach [...] wykazane są w jednostce rejestrowej nr [...] jako grunty we władaniu (na zasadach posiadania samoistnego) Skarbu Państwa, w użytkowaniu Świętokrzyskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, użytek gruntowy Wp - grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi.

Z kolei, działka nr [...]położona w obrębie Chodków Nowy została ujawniona w rejestrze gruntów z 1976 r. w jednostce rejestrowe nr [...] we władaniu Urzędu Gminy w Baranowie Sandomierskim jako woda płynąca, a następnie zapis ten został wykreślony i jako władającego tą działką ujawniono Wojewódzki Zarząd Inwestycji Rolniczych z siedzibą w Sandomierzu. W aktualnej ewidencji gruntów obrębu Chodków Nowy działka nr [...]jest ujawniona w jednostce rejestrowej nr [...] jako grunty we władaniu (na zasadach posiadania samoistnego) Skarbu Państwa, w użytkowaniu Świętokrzyskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, użytek gruntowy Wp - grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi.

Natomiast, działka nr [...] o powierzchni 0,12ha, położona w obrębie Łążek gmina Baranów Sandomierski została ujawniona w rejestrze gruntów z 1976 r. w jednostce rejestrowej nr [...] jako woda płynąca, bez przypisania podmiotu władającego. W aktualnej ewidencji gruntów obrębu Łążek gmina Łoniów działka nr [...]o powierzchni 0,1200ha jest ujawniona w jednostce rejestrowej nr [...] jako grunty we władaniu (na zasadach posiadania samoistnego) Skarbu Państwa, w użytkowaniu Świętokrzyskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, użytek gruntowy Wp - grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi.

ŚZMiUW został wykazany w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do przedmiotowych gruntów w związku z reformą administracyjną kraju od 1998 r., gdyż zadania realizowane przez Wojewódzki Zarząd Urządzeń Wodnych i Inwestycji w Tarnobrzegu zostały wówczas przejęte przez ŚZMiUW jako wojewódzką samorządową jednostkę organizacyjną działającą na terenie województwa świętokrzyskiego. W związku z powyższym w rejestrach ewidencji gruntów zostały wówczas wprowadzone stosowne zmiany polegające na ujawnieniu ŚZMiUW jako władającego gruntami w imieniu Marszałka Województwa Świętokrzyskiego.

W zakresie nieruchomości objętych postępowaniem przeprowadzono badania stanu prawnego w Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Sandomierzu i ustalił, że ww. nieruchomości nie mają urządzonej księgi wieczystej, ani nie mają założonego zbioru dokumentów, tym samym brak uregulowanego stanu prawnego tych działek.

Na podstawie "Operatu Wodnoprawnego na odprowadzenie wód ze zbiornika wodnego utworzonego w wyrobisku byłej Kopalni Siarki "Piaseczno" do kanału Piaseczno w km 4+780" ustalono, że działki ewidencyjne o numerach [...], działka ewidencyjna nr [...]i działka nr [...]stanowią "Kanał Piaseczno". Z charakterystyki odbiornika - Kanał Piaseczno zawartej w powyższym operacie wodnoprawnym wynika, że został on zbudowany do celów odprowadzenia wód z wyrobiska pokopalnianego Kopalni Siarki "Piaseczno" do rzeki Wisły. Początek jego koryta zlokalizowany jest w sąsiedztwie wylotu kolektora tłocznego odprowadzającego wody, następnie przebiega przez nieużytki i tereny leśne. Jest to koryto o głębokości od 1,8m do 4.0m (przy ujściu), o szerokości dna przy ujściu do Wisły ok. 2,0m, okresowo odprowadzające wody z wyrobiska Piaseczno.

W Monitorze Polskim - Dzienniku Urzędowym Rzeczpospolitej Polskiej Nr 49 z dnia 21 czerwca 2011 r., ogłoszono "Plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły". W załączniku zatytułowanym "Charakterystyka Jednolitych Części Wód Rzecznych", wykazano "Kanał Piaseczno" jako jednolitą część wód powierzchniowych.

Powołując się na przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.) oraz § 4 pkt 1 i § 5 lit. f "Statutu Świętokrzyskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Kielcach", stanowiącego załącznik do uchwały Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. organ odwoławczy stwierdził, że objęte niniejszym postępowaniem działki stanowią kanał o określonych parametrach, zbudowany w celu odprowadzenia wód z wyrobiska pokopalnianego Kopalni Siarki "Piaseczno" do rzeki Wisły. Bez względu na to, czy aktualnie kanał ten pełni rolę przypisaną mu w Operacie Wodnoprawnym, nie można uznać, że stanowi on rów melioracyjny, jak tego żąda wnioskodawca. W związku z powyższym, brak podstaw do zmiany użytku gruntowego Wp - grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi na użytek gruntowy W - rowy, na działkach stanowiących przedmiot postępowania. Wobec braku możliwości zmiany użytku gruntowego w spornych działkach, brak również podstaw do wykreślenia wnioskodawcy jako użytkownika przedmiotowej nieruchomości.

Reasumując organ, powołując się na treść art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 44 pkt 2 i § 45 ust 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542) podkreślił, że dołączone do pisma ŚZMiUW z dnia 16 czerwca 2014 r. dokumenty nie stanowią dokumentów, które mogą służyć za podstawę wprowadzenia wnioskowanych zmian w ewidencji gruntów i budynków.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, Świętokrzyski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Kielcach zarzucił, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego, gdyż organy ewidencyjne:

1) w postępowaniu prowadzonym na wniosek strony nie działały w zakresie zgodnym z jej żądaniem;

2) w sposób nieprawidłowy ustaliły stan faktyczny;

3) zastosowały niewłaściwe przepisy prawa materialnego;

4) wydały decyzje nie spełniające wymogów przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę wskazał, że ustawa Prawo wodne odmiennie niż prawo cywilne reguluje kwestię własności gruntu i znajdujących się na tym gruncie składników. O ile bowiem z cywilnej zasady super ficies solo cedit wynika, że wszystko to co jest związane trwale z gruntem stanowi własność właściciela tego gruntu, o tyle zgodnie z art. 14 ust. 1 Prawa wodnego grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód. Innymi słowy o ile w prawie cywilnym los prawny składników nieruchomości zależy od losu prawnego gruntu, na którym się znajdują, o tyle według Prawa wodnego własność gruntu zależy od własności wody, która go pokrywa. Dlatego też, zdaniem Sądu, prawidłowo organ skoncentrował się na kwestii, czyją własność stanowią wody pokrywające działki będące przedmiotem sprawy.

W ocenie Sądu skarżący nie kwestionuje, że działki pokryte są wodami Kanału Piaseczno, twierdzi natomiast że ta okoliczność jest bez znaczenia, gdyż według jego dokumentacji na tym odcinku są to rowy. W związku z tym Sąd zauważył, że z definicji "kanału" zawartej w art. 9 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo wodne wynika, że nie jest możliwe, aby kanał na jakimś odcinku mógł zostać zakwalifikowany jako rów. Zgodnie bowiem z tą definicją, przez kanał należy rozumieć sztuczne koryto prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5m przy ujściu lub ujęciu. Bez znaczenia jest więc szerokość kanału w innych miejscach. Skoro zaś wystarczy, że przy ujściu lub ujęciu ta szerokość będzie wynosiła minimum 1,5m to przez całą długość takie koryto prowadzące wodę należy traktować jako kanał. Znajdujące się na będących przedmiotem sprawy działkach koryto stanowi tylko część kanału Piaseczno, którego długość wynosi prawie 800km.

Tak więc prawidłowe jest stanowisko organu odnośnie tego, że brak jest podstaw do zmiany w ewidencji gruntów rodzaju użytku gruntowego z Wp – grunty pod wodami powierzchniowymi na W – gruntu pod rowami.

Sąd podkreślił ponadto, że w świetle art. 11 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego, bez znaczenia pozostaje zarzut, że Kanał Piaseczno nie jest urządzeniem melioracji podstawowej, gdyż nie służy celom określonym w art. 70 ust. 1 Prawa wodnego. Art. 11 Prawa wodnego, dotyczący wykonywania przez marszałka województwa praw właścicielskich Skarbu Państwa do wód, nie odsyła do pojęcia "urządzenie melioracji wodnych podstawowych" ale właśnie do pojęcia "wód". Ponadto, jak wynika z operatu wodnego, Kanałem Piaseczno odprowadzane są wody ze zbiornika utworzonego w wyrobisku byłej kopalni, tak więc niewątpliwie odprowadzanie tych wód kanałem zamiast na okoliczne użytki rolne służy celowi, o którym mowa w art. 70 ust. 1.

Zdaniem Sądu przepisy ustawy Prawo wodne nie wymagają, jeśli chodzi o uregulowane w art. 11 ust. 1 pkt 4 wykonywanie przez marszałka województwa praw właścicielskich w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, wydania odrębnej decyzji. W myśl bowiem art. 217 Prawa wodnego, wydania decyzji o przejściu w trwały zarząd wymagały tylko wody i grunty stanowiące własność Skarbu Państwa przechodzące w trwały zarząd urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej i parków narodowych, stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 1-3.

Tak więc podstawę wpisu w ewidencji gruntów zarówno Skarbu Państwa jako właściciela, jak i marszałka (ewentualnie podmiotu, któremu marszałek powierzył wykonywanie zadań z zakresu administracji rządowej wykonywanych na podstawie Prawa wodnego, tak jak ma to miejsce w tej sprawie), jako podmiotu wykonującego prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych i gruntów pod tymi wodami, stanowią przepisy ustawowe, stosownie do § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którym prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na postawie dyspozycji zawartych w aktach normatywnych. Tymi przepisami ustawowymi są przepisy Prawa wodnego: art. 10 ust. 1a, art. 14 ust. 1 – w odniesieniu do wpisu Skarbu Państwa jako właściciela (samoistnego posiadacza) oraz art. 11 ust. 1 pkt 4 oraz art. 14 ust. 3.

W ocenie Sądu co prawda odnośnie działek będących przedmiotem sprawy to nie Marszałek Województwa Świętokrzyskiego został ujawniony jako podmiot wykonujący prawa właścicielskie Skarbu Państwa ale skarżący, jednak taki wpis odpowiada stanowi prawnemu. Zgodnie bowiem ze statutem Świętokrzyskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Kielcach (dostępnym na stronie BIP Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego), do zadań z zakresu administracji rządowej powierzonych ŚZMiUW należą w szczególność wykonywanie praw właścicielskich w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy oraz w stosunku do pozostałych wód dla których praw właścicielskich nie wykonuje: minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, dyrektor parku narodowego (§ 5 pkt f), gospodarowanie gruntami pokrytymi płynącymi wodami powierzchniowymi, o których mowa w art. 14 ust. 3 w odniesieniu do wód określonych w art. 11 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego (§ 5 pkt g statutu), a także gospodarowanie innym mieniem związanym z gospodarka wodną, stanowiącym własność Skarbu Państwa, które zostało powierzone marszałkowi Województwa (§ 5 pkt 7). Z powyższego wynika, że nie jest uzasadnione stanowisko, jakie prezentuje skarżący, że w ewidencji gruntów powinien ewentualnie figurować Marszałek Województwa. Organ ten bowiem swoje zadania z zakresu administracji rządowej wykonywane na podstawie ustawy Prawo wodne, a także zadania publiczne o charakterze wojewódzkim pozostające w przedmiotowym lub funkcjonalnym związku z zadaniami z zakresu administracji rządowej, a wykonywane przez Marszałka lub organy samorządu Województwa Świętokrzyskiego na podstawie innych ustaw, a także inne zadania powierzone przez Zarząd Województwa, powierzył do realizacji skarżącemu (§ 4 pkt 1, 2 i 3 statutu). W tej sytuacji, w ocenie Sądu, odnośnie gruntów Skarbu Państwa o jakich mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne, dopuszczalne jest ujawnienia w ewidencji gruntów skarżącego pomimo, że nie posiada on osobowości prawnej. Stosownie bowiem do § 11 i § 12 rozporządzenia, w ewidencji gruntów mogą być także ujawnione jednostki organizacyjne, nie posiadające osobowości prawnej.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że obowiązkiem organu było dokładne ustalenie daty, w jakiej ŚZMiUW został ujawniony w ewidencji gruntów oraz wskazania na jakiej podstawie tego wpisu dokonano. Okoliczności te byłyby istotne, gdyby budziło wątpliwości to, czy ujawniony w ewidencji stan jest aktualny. Skoro zaś ta okoliczność, to jest, że działki pokryte są Kanałem Piaseczno, a więc powierzchniowymi wodami płynącymi, stanowiącymi własność Skarbu Państwa i że prawo własności do tych wód w imieniu Skarbu Państwa wykonuje Marszałek Województwa Świętokrzyskiego, a w jego imieniu ŚZMiUW, nie budzi wątpliwości, to bez znaczenia jest okoliczność, czy w 1998 r., kiedy to wpisano skarżącego jako władającego tymi działkami taki wpis był wówczas prawidłowy. Nie może bowiem stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku okoliczność, że w 1978 r. działki będące przedmiotem sprawy stanowiły rów, a nie kanał ani też okoliczność, że zdaniem skarżącego nie jest on następcą prawnym podmiotów ujawnionych przed 1998 r. jako władających tymi działkami. Zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodnie z dostępnymi dla organu dokumentacjo źródłowymi. ŚZMiUW nie wykazała żadnym dokumentem, że wpisy w ewidencji dotyczące działek będących przedmiotem wniosku nie odpowiadają temu stanowi aktualności.

Sąd zauważył, że w art. 11 Prawa wodnego mowa jest o wykonywaniu praw właścicielskich w stosunku do wód, nie zaś gruntów pod tymi wodami, jednakże w sytuacji jaka istnieje w tej sprawie, gdy działki są w całości zajęte przez kanał jak to wynika ze znajdujących się w aktach map, wykonywanie praw właścicielskich w stosunku do wód, o którym mowa w art. 11 Prawa wodnego staje się tożsame z wykonywaniem praw właścicielskich w stosunku do gruntu pod tymi wodami. Z definicji kanału wynika, że nie jest to tylko płynąca woda ale także sztuczne koryto prowadzące wodę, a więc grunt, z którego to sztuczne koryto jest utworzone.

Reasumując Sąd stwierdził, że ewidencja gruntów ma odzwierciedlać stan aktualny. Dlatego też w sprawie nie jest istotne, czy w przeszłości dokonano prawidłowych wpisów, ale czy obecnie te wpisy są prawidłowe i aktualne. Tej zaś okoliczności skarżący nie podważył skutecznie żadnymi dokumentami.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Świętokrzyski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Kielcach, zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1, art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 141 § 3 i 4, art. 151 P.p.s.a. poprzez zaniechanie kontroli sądowej zaskarżonej decyzji w niezbędnym zakresie, dokonanie własnych wadliwych ustaleń faktycznych, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnął merytorycznie sprawę mimo nienależycie ustalonego stanu faktycznego;

2) naruszenie prawa materialnego polegające na:

a) błędnej wykładni art. 217 ust. 1-3 ustawy Prawo wodne i pominięcie art. 19 ust. 1-3 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo wodne;

b) niewłaściwym zastosowaniu § 12 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, pominięcie art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne,

a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny zastosował przepisy, które nie mogły mieć zastosowania w stanie faktycznym sprawy, a pominął przepisy właściwe.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

W pierwszej kolejności należy zwrócić, że powoływanym w skardze kasacyjnej wyroku z dnia 8 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 1526/14, Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wówczas wyrok Sądu I instancji wskazał, że sąd nie odniósł się do podnoszonych w skardze zarzutów, iż istniejący wpis w ewidencji jest sprzeczny z prawem, natomiast swoją kontrolę ograniczył do oceny, czy po dokonaniu tych kwestionowanych wpisów nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych lub prawnych, potwierdzona stosownymi dokumentami, które uzasadniałyby wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów. Natomiast w niniejszej sprawie Sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał kontroli istniejących wpisów w ewidencji z punktu widzenia ich zgodności z prawem.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej, należy przypomnieć, że przedmiot postępowania dotyczył żądania wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów polegającej na zmianie oznaczenia rodzaju użytku gruntowego z istniejącego Wp- grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi na użytek gruntowy W-rowy, oraz wykreśleniu skarżącego kasacyjnie jako użytkownika przedmiotowych działek. Mając na uwadze przedmiot tego postępowania należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że podstawowym aktem prawnym w oparciu o które prowadzone było postępowanie to przepisy ewidencyjne zawarte zarówno w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, ale przede wszystkim w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zagadnienia dotyczące podziału użytków gruntowych na poszczególne grupy uregulowana jest w § 67 rozporządzenia w pkt 1 do pkt 7, w tym pkt 1 to grupa określona jako grunty rolne, zaś w pkt 6 grupa określona jako grunty pod wodami. Z kolei § 68 rozporządzenia wskazane w § 67 grupy dzieli dalsze kategorie. I tak zgodnie z § 68 ust. 1 pkt 1 do użytków rolnych zalicza się między innymi wymienione w lit. g, grunty pod rowami, oznaczone symbolem - W. Zaś zgodnie z § 68 ust. 4 do gruntów pod wodami zalicza się między innymi wymienione w pkt 2 grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, oznaczone symbolem – Wp. Dostrzegamy zatem, że grunty pod rowami to jedna z kategorii użytku rolnego, który zaliczany jest do gruntów rolnych, zaś grunty pod wodami powierzchniowymi zaliczane są do gruntów pod wodami. Należy jeszcze wskazać, że szczegółowe zasady dotyczące zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych uregulowane są w załączniku nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Powołany załącznik nr 6 zatytułowany zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych (w brzmieniu obowiązującym od 31 grudnia 2013 r., a więc w dacie wydania zaskarżonej decyzji), określa szczegółowo cechy gruntów i inne przesłanki, które decydują o zaliczaniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych. Zgodnie z powołanym załącznikiem pkt 8 "do gruntów pod rowami – W, zalicza się grunty zajęte pod otwarte rowy pełniące funkcje urządzeń melioracji wodnych szczegółowych dla gruntów wykorzystywanych do produkcji rolniczej". Zaś zgodnie z pkt 24 załącznika "do gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi – Wp zalicza się grunty pokryte wodami powierzchniowymi płynącymi, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 z późn. zm.). Kontur gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi wyznaczają linie brzegów cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych, a w przypadku kanałów lub sztucznych zbiorników wodnych usytuowanych na wodach płynących –zewnętrzne krawędzie tych kanałów lub zbiorników. Jeżeli ciek naturalny, jezioro, inny naturalny lub sztuczny zbiornik wodny lub kanał przecina granicę obrębu ewidencyjnego, to granica obrębu ogranicza kontur gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi". Wskazane wyżej zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, dla potrzeb ewidencji gruntów i budynków, w przypadku tych dwóch rodzajów użytku gruntowego jednoznacznie odsyłają do przepisów Prawa wodnego. W przypadku użytku oznaczonego jako rowy – W poprzez wskazanie, że chodzi o otwarte rowy pełniące funkcję urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, czyli do art. 73 ustawy Prawo wodne, który reguluje co zalicza się do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, w tym w pkt 1 rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie. Z kolei w art. 9 ust. 1 pkt 13 ustawy – Prawo wodne zawarta jest normatywna definicja rowu, zgodnie z którą mówiąc o rowach - rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5m przy ich ujściu.

W przypadku zaś gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi – Wp, wspomniany załącznik nr 6 wprost odwołuje się do art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z powołanym art. 5. ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo wodne, śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na: 1) płynące, do których zalicza się wody: a) w ciekach naturalnych, kanałach oraz w źródłach, z których cieki biorą początek, b) znajdujące się w jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych o ciągłym bądź okresowym naturalnym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych, c) znajdujące się w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących. Należy jeszcze zaznaczyć, że pojęcie kanału (które występuje w powołanym wyżej przepisie w lit. c) posiada normatywną definicję zawartą w art. 9 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo wodne, zgodnie z którą mówiąc o kanałach - rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5m przy ich ujściu lub ujęciu; 13) rowach - rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5m przy ich ujściu.

Wskazany wyżej rozwiązania prawne pokazują związek jaki zachodzi pomiędzy przepisami ewidencyjnymi dotyczącymi zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych tj. do gruntów pod rowami - W i gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi - Wp, a przepisami prawa wodnego. Z powyższego wynika, że organ ewidencyjny dla prawidłowego zastosowania przepisów ewidencyjnych musi również sięgać do przepisów ustawy – Prawo wodne. Stąd też zasadne były rozważania Sądu I instancji dotyczące wskazanych wyżej kwestii z zakresu prawa wodnego, które niezbędne były dla oceny prawidłowości ustalenia rodzaju użytku gruntowego. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organów odnośnie tego, że brak jest podstaw do zmiany w ewidencji gruntów rodzaju użytku gruntowego z Wp - grunty pod wodami powierzchniowymi na W – grunt pod rowami.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi kasacyjnej, należy przede wszystkim podkreślić, że sformułowane zarzuty nie podważyły dokonanych w sprawie ustaleń co do oznaczenia rodzaju użytków gruntowych na przedmiotowych działkach. Wskazany wyżej stan prawny dotyczący zasad zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, dla potrzeb ewidencji gruntów nie jest objęty zarzutami skargi kasacyjnej, tym samym kwestia dotycząca zmian przedmiotowych w ewidencji gruntów, bo taki charakter ma zmiana rodzaju użytku gruntowego nie została podważona. Okoliczność ta ma istotne znaczenie prawne, albowiem z wniosku jak i ze skargi wynika, że wnioskowana zmiana podmiotowa polegająca na wykreśleniu skarżącego z ewidencji gruntów odnośnie przedmiotowych działek uzasadniana była zmianami przedmiotowymi dotyczącymi oznaczenia rodzaju użytku gruntowego tzn., że działki te znajdują się pod rowami, nie zaś pod wodami płynącymi.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej sformułowanych w pkt 1 tj. dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano na: art. 3 § 1, art. 106 § 3, art. 133 § 1, art.134 § 1, art.145 §1 pkt 1 lit. a i c, art. 141 § 3 i 4, art. 151 p.p.s.a., poprzez zaniechanie kontroli sądowej zaskarżonej decyzji w niezbędnym zakresie, dokonanie własnych wadliwych ustaleń faktycznych, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, należy stwierdzić, że zarzuty te są niezasadne. Powołane przepisy nie zostały naruszone przez Sąd I instancji, nie została naruszona właściwość sądu administracyjnego (art. 3 § 1), jak również sam przebieg postępowania (art. 106 § 1), wyrok został wydany po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1) sąd rozstrzygnął w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 134 § 1). Uzasadnienie wyroku spełnia wszelkie wymogi określone w art. 141 § p.p.s.a., tym samym możliwa była kontrola zaskarżonego wyroku, a art. 141 § 3 p.p.s.a. dotyczący odmowy sporządzenia uzasadnienia wyroku nie był w sprawie stosowany. Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151, przepisy te same w sobie nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej, przepisy te w sposób ogólny regulują jakiego rodzaju orzeczenie może wydać Sąd I instancji, stąd też chcąc postawić zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c należy powiązać ten przepis z konkretnymi przepisami dotyczącymi naruszenia czy to prawa materialnego, czy postępowania.

Natomiast pkt 2 zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia prawa materialnego, wskazano na: naruszenie art. 217 ust. 1-3 ustawy – Prawo wodne polegające na błędnej wykładni, na pominięciu art. 19 ust. 1-3 ustawy z dnia 3czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne, oraz niewłaściwym zastosowaniu art. 9 ust. 1 pkt 4a, art. 10 ust. 1a, art. 11 ust. 1 pkt 4, art. 14 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo wodne, oraz niewłaściwym zastosowaniu § 12 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia w sprawie ewidencji i pominięciu art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Odnosząc się do tych zarzutów należy przede wszystkim podkreślić, że wskazane przepisy prawa wodnego dotyczą kwestii związanych z własnością wód, oraz organów, które wykonują prawa właścicielskie. I tak art. 10 ust. 1a. Wody morza terytorialnego, morskie wody wewnętrzne wraz z morskimi wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej, śródlądowe wody powierzchniowe płynące oraz wody podziemne stanowią własność Skarbu Państwa., art. 11. ust 1. Prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art. 13, wykonują pkt 4) marszałek województwa, jako zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez samorząd województwa - w stosunku do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy, oraz w stosunku do pozostałych wód niewymienionych w pkt 1-3. Z powyższych przepisów wynika, że śródlądowe wody powierzchniowe płynące stanowią własność Skarbu Państwa, prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych w zakresie określonym w art. 11 ust. 1 pkt 4 wykonuje również marszałek województwa. Należy zwrócić uwagę, że marszałek województwa wykonuje prawa właścicielskie nie tylko w stosunku do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, jak sugeruje skarżący kasacyjnie, ale również w stosunku pozostałych wód niewymienionych w pkt 1-3, jak wynika z in fine pkt 4. W prawie wodnym istotną zasadą jest, że grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód (art. 14 ust. 1), a gospodarowanie tymi gruntami wykonują odpowiednio organy oraz jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1 (art. 14 ust. 3). Tym samym jednym z organów uprawnionych do gospodarowania gruntami pokrytymi wodami powierzchniowymi jest marszałek województwa. Powołane w skardze kasacyjnej, oraz wskazane wyżej przepisy z prawa wodnego regulują podstawowe zasady dotyczące własności wód, w tym wód powierzchniowych płynących, z których wynika, że właścicielem wód jest Skarb Państwa, prawa właścicielskie w stosunku do tych wód wykonują wskazane w art. 11 ust. 1 podmioty, w tym wskazany w pkt 4 marszałek województwa. A także podstawową i charakterystyczną dla prawa wodnego zasadę, że grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód (art. 14 ust. 1), gospodarowanie zaś tymi gruntami wykonują odpowiednie organy i jednostki o których mowa w art. 11 ust. 1, a więc również marszałek województwa. Z tych ustawowych zasad wynika, że wody powierzchniowe płynące stanowią własność Skarbu Państwa, prawa właścicielskie w stosunku do tych wód wykonuje między innymi marszałek województwa, grunty pod tymi wodami stanowią własność Skarbu Państwa, a gospodarowanie tymi gruntami należy do tych organów i jednostek, które wykonują prawa właścicielskie w stosunku do wód, czyli również do marszałka województwa. Tym samym podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów są niezasadne, Sąd I instancji nie naruszył powyższych zasad, nie wyprowadził z tych przepisów odmiennych wniosków, a konieczność ich zastosowania wynika, z nie podważonych ustaleń dotyczących, iż przedmiotowe działki pokryte są wodami powierzchniowymi płynącymi.

Odnosząc się jeszcze do powołanych w skardze kasacyjnych zarzutów dotyczących naruszenia art. 217 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym ust. 1 z dniem wejścia w życie ustawy stanowiące własność Skarbu Państwa wody oraz grunty pokryte tymi wodami przechodzą w trwały zarząd odpowiednio - urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej, parków narodowych, stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 1-3. ust. 2 Przejście mienia, o którym mowa w ust. 1, stwierdza, na wniosek zainteresowanego, właściwy starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, to należy stwierdzić, że do tego zarzutu odnosił się już Sąd I instancji. Zasadnie wskazując, że przepis art. 217 miał zastosowanie do sytuacji wskazanych w art. 11 ust.1 pkt 1-3, a więc do urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej i parków narodowych, a nie do marszałków, których dotyczy pkt 4. Odnosząc się zaś do powołanego w skardze kasacyjnej art. 19 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy prawo wodne zgodnie z którym 1. Z dniem wejścia w życie ustawy stanowiące własność Skarbu Państwa wody oraz grunty pokryte wodami przechodzą w trwały zarząd odpowiednio - urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej, parków narodowych i marszałków województw, stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, ust. 2. Przejście mienia, o którym mowa w ust. 1, stwierdza, w drodze decyzji, na wniosek zainteresowanego, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że przepis ten wszedł w życie w dniu 30 lipca 2005 r., tym samym nie mógł być stosowany w dacie gdy był dokonywany wpis w ewidencji gruntów.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi kasacyjnej tj. naruszenia prawa materialnego polegającego na niewłaściwym zastosowaniu § 12 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia w sprawie ewidencji i budynków, pominięciu art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jak wskazuje skarżący podstawą wpisu mogą być tylko dokumenty wskazane w § 12 rozporządzenia, a ponadto w przypadku gdy Skarb Państwa był tylko samoistnym posiadaczem gruntu wpisanie do ewidencji podmiotu władającego wymagało wydania decyzji na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 lit b powołanej ustawy. Powołany art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. a i lit. b ma następującą treść: 2. W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. W powołanym przepisie nie ma mowy o wymogu wydania decyzji. Taki wymóg wynika, ale z art. 20 ust. 2b ustawy, który ma następującą treść, wykazanie w ewidencji gruntów i budynków podmiotów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. b, może nastąpić w wyniku przeprowadzenia modernizacji tej ewidencji lub w ramach bieżącej jej aktualizacji przeprowadzonej w drodze decyzji administracyjnej. Ten zarzut dotyczący naruszenia art. 20 ust. 2b ustawy jest o tyle niezasadny, że przepis art. 2b został dodany ustawą z dnia 5 czerwca 2014 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 897), która weszła w życie z dniem 12 lipca 2014 r. Również zarzut dotyczący naruszenia § 12 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie zmiany w ewidencji gruntów i budynków nie może być uwzględniony, a to dlatego, że istniejące wpisy w ewidencji gruntów, zostały dokonane przed wejściem w życie tego rozporządzenia, w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy dotyczące ewidencji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono również, że Sąd I instancji nieprawidłowo dokonał oceny statutu skarżącego kasacyjnie, który jest aktem wewnątrzorganizacyjnym, nie kształtuje praw i obowiązków na zewnątrz, związany jest z gospodarką finansową wojewódzkiej jednostki budżetowej i tylko na ten użytek określa przedmiot jej działalności. Stwierdzenie, że skarżący realizuje zadania z zakresu administracji rządowej nie oznacza, iż te zadania wykonuje zamiast Marszałka jako organu właściwego. Stanowisko to jest nie tylko błędne, ale i sprzeczne z treścią statutu, a Sąd I instancji prawidłowo odwołał się do statutu. Zgodnie z § 4 statutu, Świętokrzyski Zarząd realizuje: 1 zadania z zakresu administracji rządowej wykonywane na podstawie ustawy Prawo wodne przez Marszałka Województwa Świętokrzyskiego. Z kolei § 5 statutu stanowi, do zadań z zakresu administracji rządowej powierzonych Świętokrzyskiemu Zarządowi należą w szczególności: /.../ f) wykonywanie praw właścicielskich w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy oraz w stosunku do pozostałych wód dla których praw właścicielskich nie wykonuje; minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, dyrektor parku narodowego, g) gospodarowanie gruntami pokrytymi płynącymi wodami powierzchniowymi, o których mowa w art. 14 ust. 3 w odniesieniu do wód określonych w art. 11 ust.1 pkt 4 Prawa wodnego /.../.

Z przytoczonych przepisów statutu jednoznacznie wynika, że to Świętokrzyski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych realizuje zadania z zakresu administracji rządowej, wykonywane z zakresu prawa wodnego przez Marszałka, a nadto Świętokrzyskiemu Zarządowi zostało powierzone wykonywanie praw właścicielskich w stosunku do wód stanowiących własność Skarbu Państwa, a także powierzone zostało gospodarowanie gruntami pokrytymi płynącymi wodami powierzchniowymi, o których mowa w art. 14 ust. 3 w odniesieniu do wód wskazanych w art. 11 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego, czyli dokładnie takimi wodami o jakich mowa w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, dlatego tez na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.