Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 870/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 29a ust 10 pkt 1, art.7 ust 2, art.106j ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
article: art. 14c par 1, par 2 w zw art.121
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek Sędziowie: WSA Maja Chodacka WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.) Protokolant: Specjalista Małgorzata Kruszec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2019 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...]zł ([...] złotych).


UZASADNIENIE

W dniu 13 marca 2019 r. B. Sp. z o.o. w K. zwróciła się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełnionym pismem z dnia 10 kwietnia 2019 r., dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania przyznawanych rabatów po-transakcyjnych za rabat w rozumieniu art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 z późn. zm.).

W ramach stanu faktycznego spółka wskazała, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m.in. sprzedaży detalicznej drobnych wyrobów metalowych, farb i szkła, a także sprzedaży hurtowej części i akcesoriów do pojazdów mechanicznych. W związku z dużą konkurencją na rynku wnioskodawca przeprowadza różnego rodzaju akcje promocyjne w oparciu np. o indywidualne umowy/oferty zawierane z kontrahentami, na podstawie których udzielane są im rabaty po-transakcyjne. Ich zasadniczym celem jest uatrakcyjnienie oferty wnioskodawcy oraz intensyfikacja sprzedaży towarów znajdujących się w jego ofercie, zarówno poprzez zwiększanie ilości dostaw na rzecz obecnych kontrahentów, jak i poprzez pozyskiwanie nowych kontrahentów dla towarów oferowanych przez wnioskodawcę. Rabat po-transakcyjny stosowany przez spółkę uzależniony jest od przekroczenia określonego pułapu obrotów (czyli zakupów dokonanych przez bezpośredniego nabywcę). W przyjętym modelu wnioskodawca zawiera umowy/oferty z klientami, zgodnie z którymi w przypadku spełnienia określonych warunków dotyczących poziomu dokonanych zakupów towarów handlowych wnioskodawcy w danym okresie rozliczeniowym, wnioskodawca przyzna takiemu klientowi rabat po-transakcyjny (towarowy, naturalny), co efektywnie zmniejszy cenę zakupu produktów.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. Czy prawidłowe jest stanowisko spółki, zgodnie z którym wskazane w opisie stanu faktycznego rabaty po-transakcyjne przyznawane przez spółkę bezpośrednio na rzecz niepowiązanych kontrahentów stanowią w istocie rabat w rozumieniu art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług i uprawniają spółkę do obniżenia (o wartość przyznanego kontrahentom niepowiązanym rabatu) odpowiednio podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu sprzedaży towarów handlowych?

2. Czy prawidłowe jest stanowisko spółki, zgodnie z którym dokumentem właściwym dla udokumentowania przyznawanych przez wnioskodawcę rabatów po-transakcyjnych będzie faktura korygująca, która stanowić będzie jednocześnie podstawę do obniżenia obrotu i podatku należnego? Jeżeli stanowisko spółki jest nieprawidłowe, to w jaki inny sposób należy udokumentować dla celów podatku przyznawane rabaty po-transakcyjne?

W opinii wnioskodawcy w opisanym przypadku będziemy mieli do czynienia z pomniejszeniem, czyli odstępstwem od ustalonej ceny towarów przez wnioskodawcę, który będzie sprzedawał bezpośrednio towary na rzecz klientów i na podstawie odpowiednich umów/ofert udzieli im rabatu, co powoduje w istocie zwrot części ceny towarów. U wnioskodawcy nastąpi zatem obniżenie wartości obrotu i kwoty podatku należnego. W takiej sytuacji udzielany rabat po-transakcyjny (towarowy, naturalny) staje się de facto rabatem, o którym mowa w art. 29a ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług. Mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujące przepisy o podatku od towarów i usług, wystawiona faktura korygująca będzie zdaniem wnioskodawcy dokumentowała prawnie dopuszczalny rabat. Na podstawie wystawionych faktur korygujących, wnioskodawca jest w stanie określić kwotę udzielonego rabatu i w związku z tym posiada prawo do obniżenia kwoty podatku należnego z tytułu udzielonego rabatu.

W interpretacji indywidualnej z dnia 10 maja 2019 r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ przytoczył brzmienie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, a w szczególności art. 29a ust. 10, zgodnie z którym podstawę opodatkowania obniża się o:

1. kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;

2. wartość zwróconych towarów i opakowań, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12;

3. zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;

4. wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1.

Z przytoczonych regulacji ustawy zdaniem organu wynika, że udzielenie rabatu, o ile nie sprzeciwiają się temu inne niż podatkowe przepisy prawa, jest ściśle skorelowane z konkretną transakcją, w związku z którą zostało zastosowane i powoduje obniżenie ceny dostarczanych towarów lub świadczonych usług, wpływa na zmniejszenie obrotu, a tym samym podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Przepisy ustawy nie definiują pojęcia "rabat", w związku z powyższym pojęcie to należy interpretować stosując przede wszystkim wykładnię językową, zgodnie z którą przez rabat należy rozumieć obniżenie ceny jakiegoś towaru o pewną kwotę.

Następnie wyjaśniono, że z punktu widzenia podstawy opodatkowania, można wyróżnić następujące rodzaje rabatów:

. rabaty przyznane i uwzględnione w momencie sprzedaży – niemające wpływu na podstawę opodatkowania, w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, ponieważ zapłatą z tytułu sprzedaży jest kwota żądana od nabywcy pomniejszona już o udzielony rabat uwzględniany w momencie sprzedaży (art. 29a ust. 7 pkt 2 ustawy);

. rabaty przyznane po dokonaniu sprzedaży – opusty i obniżki cen – wpływające na obniżenie wcześniej ustalonej zapłaty; do tych rabatów ma zastosowanie art. 29a ust. 10 ustawy, a udzielenie takiego rabatu wymaga odpowiedniego udokumentowania (w przypadku sprzedaży dokumentowanej fakturą VAT – fakturą korygującą).

Organ podniósł, że rabat, o którym mowa w art. 29a ust. 10 ustawy, rozumieć należy jako zniżkę od ustalonej ceny określonego towaru lub usługi, wyrażoną procentowo lub kwotowo. Zatem rabat ma niewątpliwie bezpośredni wpływ na wartość konkretnej transakcji (dostawy lub usługi) i w efekcie prowadzi do obniżenia jej wartości (ceny). Tak rozumiany rabat powinien obniżyć podstawę opodatkowania.

Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że przyznaje rabat po-transakcyjny, mający charakter towarowy (naturalny). Konsekwencje udzielania takiego rabatu w podatku od towarów i usług rodzą pewne wątpliwości w praktyce. Przy ich rozliczaniu możliwe są dwie kwalifikacje tego rodzaju operacji. Możliwe jest bowiem potraktowanie przekazania dodatkowej ilości towarów:

. jako rabatu udzielonego w ramach zasadniczej transakcji (wpływającego na obniżenie ceny jednostkowej w tej transakcji) albo

. jako odrębnego nieodpłatnego świadczenia na rzecz kontrahenta, niepowiązanego z żadną konkretną sprzedażą.

W każdej z nich skutki przyznania rabatu towarowego będą odmienne.

Typową sytuacją jest, że udzielenie rabatu wiąże się bezpośrednio z wynagrodzeniem za konkretną dostawę lub dostawy, a dodatkowe towary są wydawane w ramach tego samego stosunku prawnego co ta dostawa (wtedy de facto możemy mówić o "rabacie", który ze swej natury powinien się odnosić do określonej transakcji).

Jednak jeżeli dodatkowe towary nie są wydawane w ramach tego samego stosunku prawnego co dostawa towaru (podstawowa) uznajemy, że rabat ten nie jest powiązany z żadną konkretną sprzedażą lecz mamy do czynienia z nieodpłatnych wydaniem towaru, jako odrębną – od podstawowej sprzedaży towarów – czynnością.

Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że w opisanej sytuacji, gdzie wnioskodawca przekazuje kupującemu towar o określonej wartości w zamian za spełnienie ustaleń określonych w umowie (np. zadeklarowana kwota obrotu) nie może on traktować tego przekazania towarów – niepowiązanych funkcjonalnie z zakupem podstawowym – jako rabatu. Oznacza to, że wydanie przez wnioskodawcę towaru (niestanowiącego prezentu o małej wartości lub próbki) stanowi nieodpłatne przekazanie towarów, które zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy zostało zrównane z odpłatną dostawą towarów podlegającą opodatkowaniu.

Zatem nieprawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym przekazane nieodpłatnie towary niepowiązanym kontrahentom stanowią w istocie rabat w rozumieniu art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy i uprawniają go do obniżenia (o wartość przyznanego kontrahentom niepowiązanym rabatu) odpowiednio podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu sprzedaży towarów handlowych.

W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z rabatem lecz z nieodpłatnym wydaniem towarów nieprawidłowe jest również stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym dokumentem właściwym dla udokumentowania ww. przekazania jest faktura korygująca, która stanowi jednocześnie podstawę do obniżenia obrotu i podatku należnego.

Obowiązujące obecnie przepisy nie nakładają bowiem na podatników żadnych formalnych obowiązków w zakresie dokumentowania fakturami nieodpłatnych dostaw towarów. Co więcej, z art. 106a pkt 1 w powiązaniu z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że fakturę wystawia się, jeśli dokumentuje ona sprzedaż (rozumianą m.in. jako odpłatna dostawa towarów). Przepis art. 7 ust. 2 ustawy zrównuje nieodpłatne przekazanie towarów z dostawą, jednak tylko dla celów opodatkowania. Opisana przez wnioskodawcę czynność nieodpłatnego wydania towarów, będących towarami handlowymi wnioskodawcy, nie wypełnia jednak definicji sprzedaży, gdyż mimo że dochodzi do dostawy, to nie dochodzi do odpłatności ze strony obdarowanego. Odbiorca otrzymujący ww. towary nieodpłatnie nie ponosi ciężaru ekonomicznego podatku od towarów i usług. Nie można zatem w takiej sytuacji wystawić także faktury, o której mowa w art. 106b ust. 1 ustawy.

Od powyższej interpretacji spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 29a ust. 10 pkt 1 w zw. z art. 106j ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że stosowany przez skarżącą mechanizm działania umów handlowych nie stanowi "opustu" i "obniżki" cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1 cyt. ustawy oraz uznanie, że ww. przekazanie dodatkowej ilości towarów przez skarżącą stanowi nieodpłatne wydanie towarów, nie uprawniające do wystawienia faktury korygującej.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a. art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.) poprzez pominięcie elementu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej, tj. faktu zawarcia pisemnych, indywidualnych umów handlowych oraz niewyjaśnienie mechanizmu działania umownego modelu przyjętych zniżek przez skarżącą, a także poprzez brak uzasadnienia prawnego dla oceny, iż do przekazania towarów dochodzi w ramach odrębnego stosunku prawnego;

b. art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść podatnika, w przypadku potwierdzenia w treści interpretacji istniejących wątpliwości w procesie wykładni przepisów prawa podatkowego.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi spółka podkreśliła, że udzielenie rabatu, którego dotyczyło zadane pytanie następuje na podstawie umowy handlowej i jest ściśle skorelowane z konkretną transakcją, w związku z którą zostało zastosowane. Przekazanie w ramach rabatu dodatkowych towarów jest związane z konkretnymi dostawami w określonym czasie. Ponadto zarzucono organowi zbytnią lapidarność i niewyczerpujące uzasadnienie prawne, a także odstąpienie od zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika w sytuacji, gdy organ sam stwierdził, że przedstawione przez wnioskodawcę zagadnienie budzi w praktyce wątpliwości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Organ stwierdził ponadto, że zachodzą znaczące różnice pomiędzy opisem sprawy przedstawionym przez skarżącą w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej a opisem stanu faktycznego zawartym w skardze. W tym zakresie wskazano na zawarte w skardze wyjaśnienie, że do wydania dodatkowych towarów dochodzi na podstawie zawartej umowy handlowej w związku z jej rozliczeniem, w efekcie czego nabywca otrzymuje dodatkowo i opłatnie więcej towarów za tę samą kwotę należną. Nowe okoliczności podane w skardze nie mogą zdaniem organu wpłynąć na treść rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 57a cyt. ustawy skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe na względzie i oceniając zaskarżoną interpretację przez pryzmat sformułowanych w skardze zarzutów stwierdzić należy, że zasługują one na uwzględnienie.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy tego, czy tzw. rabat po-transakcyjny udzielany przez skarżącą spółkę swoim kontrahentom w towarze, na warunkach opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stanowi rabat w rozumieniu art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jak chce tego skarżąca, czy też udzielenie takiego rabatu należy kwalifikować jako nieodpłatne przekazanie towarów, o którym mowa w art. 7 ust. 2 tej ustawy, jak z kolei twierdzi organ, argumentując, że czynności tej nie można ściśle powiązać z żadną konkretną transakcją, lecz następuje ona w ramach odrębnego stosunku prawnego.

Rację w tak nakreślonym sporze należy przyznać skarżącej spółce. Zgodnie z art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawę opodatkowania (z zastrzeżeniem ust. 13) obniża się o kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen. W kontekście tak brzmiącego przepisu prawidłowo organ wskazał, że ustawa nie definiuje pojęcia rabatu (opustu), dlatego należy przyjąć potoczne znaczenie tego słowa, jako obniżenie ceny transakcyjnej jakiegoś towaru lub usługi o pewną kwotę, wyrażoną czy to procentowo, czy też kwotowo. Omawiany przepis dotyczy tzw. rabatów po-transakcyjnych (przyznanych po dokonaniu transakcji), wpływających na obniżenie wcześniej ustalonej zapłaty, zaś udzielenie takiego rabatu wymaga odpowiedniego udokumentowania (w przypadku sprzedaży dokumentowanej fakturą VAT – fakturą korygującą).

Przy czym wskazać należy, że żaden przepis nie stanowi, iż rabat musi być wyrażony w pieniądzu. Zdaniem Sądu, może mieć również inną postać, np. konkretnego towaru (tzw. rabat naturalny), pod warunkiem że można ją przeliczyć na złotówki. W tym przypadku można ustalić, ile taki rabat wynosi. Rabat naturalny stanowi więc szczególną formę obniżki ceny za zakupiony towar. Z analizy uzasadnienia zaskarżonej interpretacji wynika, że organ również dopuszcza taką koncepcję. Uznaje jednakże, że aby potraktować takie wręczenie towaru w kategoriach rabatu, o którym mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług musi ono wystąpić w ramach zasadniczej transakcji i wpływać na obniżenie ceny jednostkowej w tej konkretnej transakcji. Rabat ze swej natury musi odnosić się do określonej transakcji i zostać udzielony w ramach tego samego stosunku prawnego co dostawa. Natomiast jeśli wydanie towaru nie jest powiązane z żadną konkretną transakcją, należy je traktować jako nieodpłatne przekazanie towarów, o którym mowa w art. 7 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług, które zostało zrównane z odpłatną dostawą towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Co do zasady należy zgodzić się z takim twierdzeniem organu i taką wykładnią omawianego przepisu zaprezentowaną w zaskarżonej interpretacji. Problem jednakże zasadza się w tym, że prawidłowo zinterpretowany przepis został przez organ niewłaściwie zastosowany do opisanego we wniosku stanu faktycznego.

W tym miejscu należy przypomnieć, że w uchwale z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt I FPS 2/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wypłata kontrahentowi bonusu warunkowego (premii pieniężnej) z tytułu osiągnięcia określonej wielkości sprzedaży lub terminowości regulowania należności stanowi rabat w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, zmniejszający podstawę opodatkowania. Uchwała ta została wprawdzie podjęta na tle poprzedniego stanu prawnego oraz dotyczyła tzw. premii pieniężnej (bonusu pieniężnego), jednak rozważania w niej zawarte pozostają cały czas aktualne i co do zasady przystają do stanu faktycznego niniejszej sprawy, zwłaszcza że jak wynika z wniosku o wydanie interpretacji rabat przyznawany był w postaci bonusu pieniężnego, który następnie klient miał prawo wymienić na konkretny, wybrany przez siebie towar. Uchwała dotyczyła zaskarżonej interpretacji w sytuacji, gdy przyznanie bonusu uwarunkowane jest spełnieniem przez kontrahenta łącznie dwóch warunków: przekroczenia w ustalonym okresie rozliczeniowym, określonej dla niego wartości zakupów netto (tak jak w realiach przedstawionych przez spółkę we wniosku o wydanie interpretacji na gruncie niniejszej sprawy) oraz realizowania przez niego płatności zgodnie z terminem płatności na fakturze. Minister Finansów w wydanej interpretacji stwierdził, że premia pieniężna (bonus warunkowy) stanowi w istocie rabat obniżający wartość konkretnych dostaw udokumentowanych poszczególnymi fakturami - zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług - zmniejszający podstawę opodatkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że podatnik prowadzący pełną księgowość, w oparciu o konto rozrachunkowe z konkretnym kontrahentem jest w stanie określić nie tylko wielkość obrotów z tym kontrahentem w skali np. miesiąca (czy nawet kwartału i roku), ale także ustalić dokumenty źródłowe (faktury) dokumentujące ten obrót w tym okresie. Można więc powiązać omawiany bonus z dokonanymi w danym czasie transakcjami i wystawionymi fakturami. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność takiego stanowiska Sądu I instancji stwierdzając, że "premia pieniężna za dany okres, w ujęciu ekonomicznym, sprowadza się w istocie do dokonania przez sprzedawcę na rzecz nabywcy zwrotu części uiszczonego wynagrodzenia z tytułu uprzednio dokonanych w danym okresie z nabywcą transakcji – w następstwie czego zmniejszeniu ulega wcześniej określona jego łączna wartość, a tym samym proporcjonalnemu pomniejszeniu ulega wartość wynagrodzenia z tytułu pojedynczych transakcji, zawartych w danym okresie".

W tym kontekście należy przyznać rację spółce, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, przekazanie towarów jest związane z konkretnymi dostawami w określonym czasie, przy czym skutek jest taki, że nabywca otrzymuje więcej towarów za tę samą kwotę należną, a więc zmniejsza się cena jednostkowa towaru, to zaś kwalifikuje takie wydanie towarów jako rabat (o charakterze zbiorczym), o którym mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym za zasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 29a ust. 10 pkt 1 w zw. z art. 106j ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Przy czym nie można zaakceptować zarzutu organu zawartego w odpowiedzi na skargę, że stan faktyczny opisany we wniosku różni się od tego, który skarżąca przedstawia w skardze. Spółka wyraźnie wskazywała, iż przyznawany rabat jest uzależniony od przekroczenia przez kontrahenta określonego pułapu obrotu, co wynika z cytowanych fragmentów umów zawartych z klientami, a które to zapisy nie były przedmiotem analizy organu. Samo zaś posłużenie się przez strony umowy w ich treści określeniem "sprzedający zobowiązuje się do przekazania kupującemu towaru o określonej wartości" nie oznacza, że w sprawie mamy do czynienia z nieodpłatnym przekazaniem towaru w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy podatkowej. Poza tym, w interpretacji oprócz arbitralnego stwierdzenia o tym, że do przekazania towarów dochodzi w ramach odrębnego stosunku prawnego, brak uzasadnienia prawnego dla takiego stanowiska. Z tego względu za zasadne należało również uznać sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnoszące się do wymogów prawidłowego sporządzania aktu interpretacji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną interpretację. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę zaprezentowane rozważania.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono natomiast zgodnie z art. 200, art. 209 oraz art. 205 § 2-4 tej ustawy, a także § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1687), zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w postaci wpisu od skargi (200 zł), wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) i opłaty od pełnomocnictwa (17 zł).