Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 717/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 75 § 1 i 4, art. 21 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 758/19 w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 23 sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 675 (słownie: sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 758/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 23 sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła B. W. zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), dalej O.p w zw. z art. 75 § 4 O.p. w zw. z art. 120 O.p. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób zgodny z prawem, polegającego na wydaniu przez organ podatkowy decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy organ ten wcześniej wiążąco rozstrzygnął wniosek o zwrot nadpłaconego podatku przez zwrot tej nadpłaty, co w konsekwencji spowodowało naruszenie zasady legalizmu i praworządności;

2. art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 259a O.p. w zw. z art. 212 O.p. w zw. z art. 207 § 1 O.p. w zw. z art. 120 § 1, art. 75 § 1, art. 75 § 4a, art. 75 § 4b, art. 75 § 5 poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ zasady związania organu wydaną decyzją, polegającej na obowiązku uwzględniania przez organ, przy wydawaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w zakresie tego samego podatku oraz za ten sam rok podatkowy ustaleń faktycznych i prawnych leżących u podstaw wcześniejszego rozstrzygnięcia w sprawie nadpłaty, co w konsekwencji doprowadziło do niedopuszczalnego różnicowania pozycji prawnej podatnika otrzymującego nadpłatę podatku stwierdzoną w decyzji, a tym który otrzymuje nadpłatę w trybie art. 75 § 4 O.p (bezdecyzyjnym);

3. art. 183 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 O.p. oraz art. 120 O.p. w zw. z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ zasady równości wobec prawa polegającej na dyskryminującym traktowaniu podatnika, którego wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku został rozpatrzony w trybie uproszczonym (w oparciu o art. 75 § 4 O.p.), w porównaniu z podatnikiem, do którego nie zastosowano trybu uproszczonego oraz naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej i wynikającej z niej reguły zaufania do organów państwa polegające na ponownym orzekaniu co do kwestii, w której organ podatkowy rozstrzygnął już o stwierdzeniu nadpłaty w postępowaniu wszczętym na wniosek strony.

Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), dalej u.p.d.o.f., poprzez błędną wykładnię i zaakceptowanie stanowiska organu, że zwrot pracownikowi kosztów używania przez niego samochodu prywatnego na potrzeby pracodawcy(czyli P. [...] S. A.) jest przychodem ze stosunku pracy podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, podczas gdy świadczenie to wypłacane pracownikowi nie stanowi przychodu ze stosunku pracy, bowiem jego celem nie jest powiększenie majątku pracownika, tylko wyrównanie jego aktywów, a w konsekwencji nie można tego świadczenia traktować jako przysporzenia lub uniknięcia wydatków. Pracownik nie ma swobody w zarządzaniu i rozporządzaniu tymi środkami, gdyż są one wykorzystywane na konkretny cel, którym jest wykonywanie obowiązków pracowniczych. Korzystanie przez pracownika z samochodu prywatnego różnych placówek pocztowych jest wykonywaniem przez pracownika obowiązków pracowniczych i przejazdy te są realizowane w interesie pracodawcy, a nie pracownika. W związku z tym pracownik nie ma obowiązku ponosić za pracodawcę (Spółkę) wydatków związanych ze świadczeniem pracy.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła:

1. na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, ewentualnie

2. na podstawie art.176 p.p.s.a. w zw. z art.188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi;

3. na podstawie art. 203 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Skarżąca zrzekła się rozprawy, zaś organ podatkowy nie wniósł o jej przeprowadzenie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddalaniu.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzutu sprowadzają się do dwóch kwestii. Po pierwsze, co zostało objęte zarzutami naruszenia przepisów postępowania, czy zwrot nadpłaty dokonanej przez organ podatkowy, po załatwieniu wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty, bez wydawania decyzji, uniemożliwia wydanie decyzji określającej wysokość podatku. Po drugie, co zostało objęte zarzutem naruszenia art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f, czy zwrot pracownikowi kosztów używania przez niego samochodu prywatnego na potrzeby pracodawcy jest przychodem ze stosunku pracy, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy przypomnieć, że skarżąca złożyła zeznanie podatkowe za rok 2013 PIT-36, a następnie korekty tego zeznania, w tym korektę z 9 maja 2017 r., w której wykazała podatek należny 0 zł i nadpłatę 8 444 zł. W uzasadnieniu przyczyny korekty wskazała, że dotyczy ona skorygowanego przychodu o wysokość zwróconych przez płatnika kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych (niebędących podróżą służbową). Zdaniem strony, zakład pracy nie powinien doliczać do przychodów pracownika z tytułu umowy o pracę kwoty wypłaconego świadczenia stanowiącego zwrot ww. kosztów. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wezwał stronę do okazania dokumentów potwierdzających uzyskane źródła przychodów oraz umożliwiających korzystanie z ulg podatkowych. Organ podatkowy dokonał zwrotu nadpłaty podatku w ramach czynności materialno – technicznej. Następnie, decyzją z 16 kwietnia 2019 r. określił skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., w kwocie 3 001 zł, wskazując, że kwota wypłaconego skarżącej przez P. [...] świadczenia stanowiącego zwrot kosztów z tytułu używania samochodu prywatnego w celach służbowych do jazd lokalnych podlegała opodatkowaniu/wykazaniu jako przychód ze stosunku pracy w 2013 r., niekorzystający ze zwolnienia.

Zgodnie z art. 75 § 1 O.p. jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Według art. 75 § 4 O.p. jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku korekta wywołuje skutki prawne. Z powołanych przepisów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie da się wyprowadzić wniosku, jakoby zwrot nadpłaty wynikającej z żądania stwierdzenia nadpłaty bez wydawania decyzji rodził skutek w postaci "powagi rzeczy osądzonej" w zakresie złożonego wniosku i skorygowanej deklaracji.

Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty i stosownej korekty deklaracji (zeznania podatkowego) rodzi po stronie organu podatkowego obowiązek przeprowadzenia postępowania, które jest ograniczone treścią wniosku podatnika i zakresem dokonanej korekty. Ograniczone jest ono do konkretnych okoliczności faktycznych i dowodów potwierdzających ich zaistnienie, nie oznacza jednak wiążącej oceny prawnej co do istnienia i wysokości zobowiązania podatkowego. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że zwrot nadpłaty bez wydawania decyzji powoduje, że korekta wywołuje skutki prawne. Innymi słowy następuje skorygowanie złożonego zeznania podatkowego, który to stan jest wiążący dla organu do chwili, w której wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w innej wysokości. Trzeba podkreślić, że żaden przepis prawa pozytywnego nie ogranicza organu podatkowego co do prawa wydania decyzji w trybie art. 21 § 3 O.p. z tego względy, że dokonał on wcześniej "bezdecyzyjnego" zwrotu nadpłaty.

W uzupełnieniu powyższej argumentacji należy zauważyć, że zgodnie z art. 75 § 4a O.p. w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. Według zaś art. 75 § 4b O.p. przepis § 4a nie ogranicza możliwości wydania decyzji w trybie art. 21 § 3, o czym informuje się adresata w decyzji stwierdzającej nadpłatę. Skoro zatem rozstrzygnięcie o nadpłacie w formie decyzji nie ogranicza możliwości wydania decyzji w trybie art. 23 § 3 O.p. to tym bardziej czynność materialno –techniczna takiej przeszkody nie może stanowić. Wskazywanie na okoliczność, że w przypadku, o którym mowa w art. 75 § 4b O.p. organ ma obowiązek poinformowania adresata o możliwości wydania decyzji w trybie art. 21 § 3 O.p. jest chybione. Trzeba bowiem dostrzec, że wydanie decyzji może rodzić po stronie jej adresata usprawiedliwione oczekiwanie, że w tym zakresie została w sposób wiążący ukształtowana jej sytuacja prawna. W sytuacji, gdy organ załatwia wniosek w drodze czynności materialno –technicznej, stosownie do treści i zakresu żądania strony nie oznacza to, że organ kształtuje sytuację prawną strony. Stwierdza jedynie, że wniosek jako taki nie budzi wątpliwości, zaś zobowiązanie w dalszym ciągu wynika ze złożonej deklaracji (zeznania) a nie z rozstrzygnięcia organu.

Zgodnie z art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Zasada trwałości, i powagi rzeczy osądzonej, powiązana jest w Ordynacji podatkowej tylko z decyzją ostateczną. Nie ma na gruncie tej ustawy żadnych normatywnych racji, w tym także wywodzonych z treści art. 121 § 1 O.p., na podstawie których można by wnioskować, że przymiot trwałości dotyczy także skutków czynności materialno – technicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niecelowe odnoszenie się do tych zarzutów skargi kasacyjnej, które oparte są na przepisach dotyczących decyzji, a to art. 207 § 1, art. 212, art. 259a O.p. z tego powodu, że w sprawie z wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie została wydana decyzja. Natomiast, jak wyżej wskazano nie ma żadnych podstaw do utożsamiania decyzji z czynnością materialno - techniczną.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie doszło także do naruszenia zasady równości wobec prawa. W szczególności należy podkreślić, że zarówno wydanie decyzji w sprawie nadpłaty jak i zwrot nadpłaty bez wydania decyzji nie ogranicza organu podatkowego w późniejszej możliwości wydania decyzji, o której mowa w art. 23 § 1 O.p.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p.

Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że skarżąca była zatrudniona na czas nieokreślony na stanowisku menadżera usług finansowych. Pracodawca, P. [...] S. A. wypłacała jej świadczenia stanowiące zwrot kosztów z tytułu używania samochodu prywatnego w celach służbowych do jazd lokalnych. Kwestią sporną jest ocena, czy świadczenie to stanowiło przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Oceniając ten zarzut należy wskazać, że przepis art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c u.p.d.o.f. oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zgodnie z art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f., dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Wskazane w tym przepisie zastrzeżenia nie miały zastosowania w rozpoznaj sprawie. Z przytoczonej definicji dochodu wynika, że ocena, czy w sprawie zasadnie uznano, że sporne świadczenie, powinno zostać uwzględnione przy wyliczeniu dochodu, o którym mowa w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., wymagało ustalenia zakresu użytego w przepisie art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f. pojęcia "przychody". W tym celu konieczne jest odwołanie się do przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., w którym zawarta jest ogólna definicja przychodów. Definicja ta ma charakter ogólny i ma zastosowanie do wszystkich źródeł przychodów wskazanych w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f., jednakże może być ona modyfikowana przez zawrte w u.p.d.o.f. definicje przychodów z poszczególnych źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. Taką definicją jest zawarta w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. definicja przychodów ze stosunku pracy. Dokonując kwalifikacji określonego świadczenia do przychodów ze stosunku pracy należy czynić to z zastosowaniem art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. W świetle tych przepisów przychodem podatnika ze stosunku pracy są świadczenia spełniające cechy wskazane w art. 11 ust. 1 i dodatkowo cechy z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Przychodami tymi będą wskazane w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. tj.: wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Na podstawie art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. wskazane w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. świadczenia pieniężne będą przychodem podatkowym jeżeli zostaną podatnikowi wypłacone w roku kalendarzowym, lub postawione w tym roku do dyspozycji podatnika.

W realiach rozpoznawanej sprawy zasadne było stwierdzenie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, zaaprobowane przez Sąd I instancji, że świadczenie to stanowiło wypłatę pieniężną związaną ze stosunkiem pracy, której otrzymanie stosownie do art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. powodować będzie powstanie obowiązku w podatku dochodowym od osób fizycznych. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy było także to, że przedmiotowe świadczeń nie było objęte żadnym ze zwolnień podatkowych wskazanych w art. 21 u.p.d.o.f. W tym miejscu należy wskazać, że ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 10, 11, 11a, 11b, 13 u.p.d.o.f. ustanowił zwolnienie dla świadczeń w tym także wypłat pieniężnych, otrzymywanych przez pracowników od pracodawców, które ponoszone są w celu prawidłowego wykonania przez pracowników obowiązków wchodzących w zakres wykonywanej pracy a także w celu wypełnienia obowiązków obciążających pracodawców na podstawie przepisów prawa, które mieszczą się w zakresie obowiązku prawidłowego zorganizowania pracy. Świadczenia te mają wspólną cechę a mianowicie ponoszone są w interesie pracodawcy i służą prawidłowej realizacji zadań zleconych pracownikowi. Objęcie tych świadczeń zwolnieniem od podatku oznacza, że wskazana cecha świadczeń na rzecz pracowników sama w sobie nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że świadczenia te nie mieszczą się w zakresie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Dlatego akcentowana w skardze kasacyjnej okoliczność, dokonywania przedmiotowego świadczenia przez pracodawcę w celu właściwego zorganizowania wykonania pracy nie może, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego być uznana za okoliczność skutkującą wyłączeniem tego świadczenia spod działania przepisu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. W tym stanie rzeczy organ zasadnie stwierdził, że przedmiotowe świadczenie powinno zostać przez pracodawcę zaliczone do przychodów pracowników podlegających opodatkowaniu oraz, że od świadczenia tego powinna być pobierana zaliczka na podatek dochodowy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znajduje jednoznacznego potwierdzenia w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn., akt K 7/13 stanowisko skarżącej, że świadczenie polegające na zwrocie wydatków związanych z używaniem prywatnego samochodu dla celów służbowych jest ponoszone w interesie pracodawcy. Wręcz przeciwnie, w uzasadnieniu wyroku (pkt 3.4.3.) Trybunał stwierdził, że "sytuacja jest zupełnie oczywista w razie wskazania w umowie o pracę określonych świadczeń, które pracodawca będzie wypełniał na rzecz pracownika (mieszkanie służbowe, bilet miesięczny, pakiet ubezpieczenia zdrowotnego, dowóz do pracy itp.). Akceptując warunki umowy pracownik wyraża zgodę na przyjęcie tych świadczeń, w istocie traktując je jako - stanowiący część dochodu - element wynagrodzenia za pracę. Zdaniem Trybunału, kwalifikacja prawnopodatkowa tego rodzaju świadczeń nie powinna ulec zmianie, jeśli zostaną one zaproponowane w trakcie trwania stosunku służbowego czy stosunku pracy, zawsze jednak po uzyskaniu zgody pracownika. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej - jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji: przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca również uwagę, że nie jest przekonująca argumentacja skargi kasacyjnej wskazująca, że otrzymane świadczenie może zostać wykorzystane przez skarżącą tylko na ściśle określone cele związane z wykonywaniem obowiązków służbowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z akt sprawy w nie wynika aby skarżąca była w jakikolwiek sposób ograniczona co do sposoby i możliwości wydatkowania środków pieniężnych otrzymanych jako zwrot wydatków związanych z wykorzystaniem samochodu służbowego dla celów służbowych.

Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela oceny prawnej w zakresie podatkowej kwalifikacji świadczenia stanowiącego zwrot wydatków z tytułu używania przez pracownika prywatnego samochodu dla celów służbowych wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3531/17.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 oraz art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).