Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 644/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi B. G. na zawiadomienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. w przedmiocie stanowiska organu nadzoru w sprawie skargi na pracownika organu podległego, postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej tytułem uiszczonego wpisu od skargi kwotę 100 zł (słownie: sto złotych).


UZASADNIENIE

Zawiadomieniem z dnia [...] r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji we W., po rozpatrzeniu skargi B. G. na łamanie jej uprawnień procesowych przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W., na podstawie art. 229 pkt 7, art. 237 § 3 i art. 238 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art.10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), uznał skargę za bezzasadną. W pouczeniu wskazał, iż zgodnie z "art. 239 § 1 k.p.a w przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, uznana została za bezzasadną i jej bezzasadność wskazano w odpowiedzi na skargę, a skarżąca ponowi skargę bez wskazania nowych okoliczności – organ właściwy do jej rozpatrzenia może, w odpowiedzi na tę skargę, podtrzymać swoje poprzednie stanowisko. Na podstawie art. 239 § 2 k.p.a. o załatwieniu w sposób określony w § 1 skargi wniesionej ponownie organ załatwiający tę skargę zawiadamia organ wyższego stopnia."

Pismem z dnia [...] r. skarżąca wniosła skargę na wskazane wyżej zawiadomienie, podnosząc w uzasadnieniu, że "organ nie wskazał stronie jej uprawnienia skargowego do WSA, zapewne w celu kolejnego ograniczenia uprawnień procesowych strony".

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej ze względu na zaskarżenie czynności z kategorii niemieszczącej się w wyliczeniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W przedmiotowej sprawie wskazać należy, że skarga na łamanie uprawnień procesowych skarżącej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. została wniesiona i rozpoznana w trybie działu VIII k.p.a. W trybie tym postępowanie skargowe zakończyło się czynnością faktyczną, czyli zawiadomieniem skarżącej o odmownym załatwieniu jej skargi.

Zgodnie natomiast z przyjętą linią orzecznictwa takie zawiadomienie nie podlega skardze do sądu administracyjnego, może być natomiast podstawą nowej skargi w trybie skarg i wniosków (postanowienie NSA z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 983/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 57, s. 90,). Czynność ta nie mieści się bowiem w kategorii czynności wymienionych w art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 14 września 2004 r., OSK 642/04, Lex nr 160611: w którym wskazano, iż "Czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego (...) nie podlegają kognicji sądu administracyjnego".).

Wobec powyższego skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a (pkt. I sentencji).

Z kolei orzeczenie w zakresie kosztów (pkt II sentencji) znajduje uzasadnienie w uregulowaniu art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a