Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1301/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Ł. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

`Sygn. akt VII SA/Wa 1301/18

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu zażalenia Ł. S. - utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w spawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2003 r., nr [...], znak [...] udzielającej W. K. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na pijalnię piwa, na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w P..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał treść art. 61 § 1 k.p.a., art. 61a k.p.a. oraz art. 28 k.p.a., omówił czym jest interes prawny i jak odróżnić go od interesu faktycznego i wskazał, że analiza akt przedmiotowej sprawy wykazuje, że skarżąca – Ł. S. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji organu stopnia podstawowego. Ł. S. wywodzi swój interes prawny z tytułu przysługującego jej prawa współwłasności odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w P. (działka nr ew. [...]), co potwierdza księga wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w P., [...] Wydział [...]. Ponadto, Ł. S. wywodzi swój interes prawny z przysługującego jej prawa współwłasności części wspólnych budynku przy ul. [...] w P., w którym znajdują się jej lokal oraz z tytułu przysługującego jej udziału we własności gruntu nr ew. [...].

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z 24 czerwca 1994 r., o własności lokali (tekst jednolity - Dz. U. z 2015 r., poz. 1892), właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej.

Przepis art. 27 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 1222), stanowi natomiast, w ustępach 1 i 2, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do prawa odrębnej własności lokalu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o własności lokali z tym między innymi zastrzeżeniem, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni - co ma miejsce w przedmiotowym przypadku - jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony (o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali), choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni.

Z powyższego wynika, że na gruncie omawianej sprawy zarząd nieruchomością wspólną (działka nr ew. [...]) sprawuje Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w P.. Powyższe potwierdza statut Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w P.. Tym samym uprawnienia związane z zarządem nieruchomością wspólną są wykonywane przez Spółdzielnię, nie zaś przez poszczególnych współwłaścicieli.

Przyjmując stanowisko odmienne od zaprezentowanego wyżej należałoby stwierdzić, że każdy współwłaściciel nieruchomości wspólnej (członek spółdzielni mieszkaniowej), już z samego faktu posiadania prawa współwłasności, byłby stroną wszystkich postępowań administracyjnych dotyczących pozwolenia na budowę inwestycji planowanej na tejże nieruchomości. Takiemu stanowisku przeczy bardzo bogate orzecznictwo sądowo-administracyjne odnoszące się zarówno do członków spółdzielni mieszkaniowych, jak i do członków wspólnot mieszkaniowych, z którego wynika, że legitymacja procesowa w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę obiektów na nieruchomości wspólnej przysługuje wyłącznie tym członkom spółdzielni którzy mają indywidualny interes prawny.

Wobec powyższego organ stwierdził, że warunkiem uznania podmiotu, uprawnionego do nieruchomości wspólnej z tytułu posiadania prawa odrębnej własności danego lokalu, za stronę postępowania jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie wpływać na ten konkretny lokal oraz godzić w uprawnienia dotyczące korzystania z niego. Podmiot ten musi więc wykazać posiadanie swego indywidualnego interesu prawnego, którego nie wywodzi się jednak z samego faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wspólnej.

Lokal należący do Ł. S. - tj. lokal nr [...] - znajduje na drugiej kondygnacji w budynku położonym przy ul[...] w P. (działka nr ew. [...]), co potwierdza księga wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w P., [...] Wydział Ksiąg [...]. Z mapy sytuacyjno - wysokościowej (dokumentacja techniczna), wynika, że na działce nr ew. [...] budynek gospodarczy objęty kwestionowaną decyzją, usytuowany jest w odległości ok. 15 m od budynku mieszkalnego przy ul. [...] w P. (działka nr ew. [...]).

W ocenie GINB planowana inwestycja nie ogranicza - mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa – Ł. S. w możliwości korzystania z należącego do niej lokalu mieszkalnego. Innymi słowy, ww. decyzja Starosty [...] z [...] kwietnia 2003 r., nr [...], nie kształtuje sfery praw i obowiązków Ł. S., nie jest więc ona stroną postępowania dotyczącego powyższego rozstrzygnięcia. W szczególności podkreślenia wymaga, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczeń w zakresie możliwości korzystania z lokalu nr [...] z szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, elektryczność, telekomunikacja). Sporna inwestycja nie niesie za sobą również ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji zanieczyszczeń czy pól elektromagnetycznych.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Samo powołanie się na immisje pośrednie nie jest nośnikiem uznania, że doszło do naruszenia interesu prawnego. Fakt występowania immisji pośrednich z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia bowiem przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony. Natomiast przekroczenie dopuszczalnych granic tych immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń. Takie skutki jak: kurz, hałas, wzmożony ruch samochodowy, nie decydują o statusie strony właścicieli nieruchomości na nie narażonych. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu, są stronami postępowania o pozwolenie na budowę dla tego obiektu.

Mając na uwadze powyższe, GINB stwierdził, że projektowana inwestycja, nie ogranicza Ł. S. w możliwości korzystania z należącego do niej lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w P..

Reasumując, GINB nie dopatrzył się, a skarżąca nie wykazała interesu prawnego do kwestionowania decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2003 r., nr [...]. Tymczasem, to na podmiocie żądającym wszczęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną.

Skoro decyzja Starosty [...] z [...] kwietnia 2003 r., nr [...], nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku Ł. S., nie może być ona uznana za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, za bezzasadne w kontekście całości sprawy organ uznał naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 77 k.p.a. Mając zaś na uwadze zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., organ wyjaśnił, iż zgodnie ze wskazanym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji (postanowienia) powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie GINB zaskarżone postanowienie posiada wszystkie ww. elementy, a tym samym bezpodstawne są zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia cytowanego wyżej art. 107 § 3 k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się również naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.).

Wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wprawdzie może być wszczęte z urzędu stosownie do treści art. 157 § 2 k.p.a., ale uprawniony do wszczęcia takiego postępowania organ samodzielnie przesądza, czy na podstawie przedłożonych informacji czy też wniosków, dokona wszczęcia takiego postępowania.

Merytoryczne zarzuty zażalenia pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Merytoryczna ocena decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2003 r., nr [...], może mieć miejsce wyłącznie w ramach wszczętego postępowania administracyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie GINB z [...] kwietnia 2018 r. wniosła Ł. S., dochodząc jego uchylenia, ewentualnie przeprowadzenia postępowania ponownie oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

- naruszenie art. 7, art. 21 punkt 1, art. 31 punkt 2, art. 64 , art. 77 punkt 1, art. 83, art. 94 Konstytucji RP;

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. naruszenie art. 7,8,11, oraz art. 107 § 2 i 3 k.p.a., polegające w szczególności na :

a) niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymujących w mocy decyzję Wojewody [...], z dnia [...] stycznia 2018 r.;

b) niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie wzięciu pod uwagę faktu całego materiału w sprawie i pominięcie faktu, że inwestor W. K. nie wykazała prawa do dysponowania nieruchomością dotyczącą korzystania z działki nr [...];

c) braku pogłębienia zaufania obywateli do organu administracji publicznej poprzez dowolną interpretację przepisów dotyczących prawa własności do nieruchomości- działki nr [...], stanowiącej współwłasność skarżącej i odmówienie skarżącej przyznania statusu strony, w sytuacji gdy dostęp do budynku gospodarczego w którym znajduje się pijalnia piwa odbywa się na działce [...], której jest współwłaścicielem, a wykonany dostęp do pijalni piwa ogranicza a nawet pozbawia właścicieli z zagospodarowania działki i korzystania z drogi i chodnika osiedlowego;

d) dowolność w wydaniu decyzji, gdyż w uzasadnieniu decyzji jest warunek, a w orzeczeniu nie ma warunku;

e) nie uwzględnienie zasady, że uciążliwość obiektu winna zamykać się w granicach terenu pozostającego do dyspozycji inwestora.

2. Błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie

- naruszenie prawa materialnego art. 32, ust. 4 pkt 1 i 2 oraz 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego,

- naruszenie art. 61 ust 1 punkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- naruszenie ustaleń Decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

- naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez naruszenie przez organy obu instancji przepisów zobowiązujących je do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia.

W skardze rozwinięto argumentację zwartą w zarzutach.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a., wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia - stosownie do dyspozycji powołanych przepisów - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie, jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2003 r., nr [...], znak: [...], udzielającej W. K. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na pijalnię piwa, na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w P..

Zgodnie z treścią art. 157 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a.", postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Brak statusu strony oznacza niedopuszczalność wystąpienia wnioskiem o stwierdzenie nieważności z przyczyn podmiotowych. Oznacza to, że wniesienie żądania przez dany podmiot, nie może wywołać skutku w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 ( żądanie wszczęcia postępowania ), zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Zanim więc uruchomione zostanie postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji, konieczne jest ustalenie, czy z żądaniem takim wystąpił uprawniony podmiot będący stroną.

Zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego jest często definiowane poprzez wskazanie różnicy między interesem prawnym a interesem faktycznym. Czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi.

Podmiot administrowany ma interes faktyczny, jeżeli w jakiejś sytuacji, obecnej lub przyszłej, odniesie bezpośrednią korzyść na skutek działań lub zaniechań organu administracji. Podmiot mający interes faktyczny może żądać od administracji podjęcia stosownych działań, jednakże żądanie to nie jest oparte na przepisach prawa chroniących sferę interesów tego podmiotu (por. wyrok NSA z 5 października 1998 r., II SA 1104/98, LEX nr 41301). Przepis prawa może uprawniać lub wręcz zobowiązywać organ administracji do żądanego działania. Jeżeli przepis taki został ustanowiony bądź w interesie ogólnym, bądź w interesie innego podmiotu administrowanego – mającego interes prawny w sprawie, to inne podmioty mogą mieć wyłącznie interes faktyczny w sprawie. Interes faktyczny nie jest prawnie chroniony i jego nieuwzględnienie jest prawnie dopuszczalne.

Interes prawny jest kwalifikowanym interesem faktycznym i wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu.

Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (wyrok NSA z 2 czerwca 1999 r., IV SA 2164/97, LEX nr 1684491).

Skarżąca, wywodzi swój interes prawny z tytułu przysługującego jej prawa współwłasności odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w P. (działka nr ew. [...]), co potwierdza księga wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w P., [...] Wydział [...] oraz z przysługującego jej prawa współwłasności części wspólnych budynku przy ul. [...] w P., w którym znajdują się jej lokal oraz z tytułu przysługującego jej udziału we własności gruntu nr ew. [...].

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z 24 czerwca 1994 r., o własności lokali (tekst jednolity - Dz. U. z 2015 r., poz. 1892), właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej.

Z kolei art. 27 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 1222), stanowi natomiast, w ustępach 1 i 2, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do prawa odrębnej własności lokalu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o własności lokali z tym między innymi zastrzeżeniem, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni - co ma miejsce w przedmiotowym przypadku - jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony (o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali), choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy zarząd nieruchomością wspólną (działka nr ew. [...]) sprawuje więc Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w P.. Powyższe potwierdza jej statut. Tym samym uprawnienia związane z zarządem nieruchomością wspólną są wykonywane przez Spółdzielnię, nie zaś przez poszczególnych współwłaścicieli w tym przez skarżącą.

Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że przyjmując stanowisko odmienne od zaprezentowanego wyżej należałoby stwierdzić, że każdy współwłaściciel nieruchomości wspólnej (członek spółdzielni mieszkaniowej), już z samego faktu posiadania prawa współwłasności, byłby stroną wszystkich postępowań administracyjnych dotyczących pozwolenia na budowę inwestycji planowanej na tejże nieruchomości. Takiemu stanowisku przeczy wskazane w uzasadnieniu organu orzecznictwo sądowo-administracyjne, odnoszące się zarówno do członków spółdzielni mieszkaniowych, jak i do członków wspólnot mieszkaniowych, z którego wynika, że legitymacja procesowa w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę obiektów na nieruchomości wspólnej przysługuje wyłącznie tym członkom spółdzielni którzy mają indywidualny interes prawny (zob. wyrok NSA z 4 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 419/10; wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 157/09; wyrok NSA z 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 650/07; wyrok NSA z 29 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 363/05; wyrok WSA w Warszawie z 4 października 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 809/07; wyrok WSA w Warszawie z 8 maja 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 254/06).

Z uwagi na powyższe, należy stwierdzić, że warunkiem uznania podmiotu, uprawnionego do nieruchomości wspólnej z tytułu posiadania prawa odrębnej własności danego lokalu, za stronę postępowania jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie wpływać na ten konkretny lokal oraz godzić w uprawnienia dotyczące korzystania z niego. Podmiot ten musi więc wykazać posiadanie swego indywidualnego interesu prawnego, którego nie wywodzi się jednak z samego faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wspólnej.

Należący do skarżącej lokal nr [...] - znajduje na drugiej kondygnacji w budynku położonym przy ul. [...] w P. (działka nr ew. [...]), co potwierdza księga wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w P., [...] Wydział [...]. Z mapy sytuacyjno- wysokościowej (Dokumentacja techniczna) wynika, że na działce nr ew. [...] budynek gospodarczy objęty kwestionowaną decyzją, usytuowany jest w odległości ok. 15 m od budynku mieszkalnego przy ul. [...] w P. (działka nr ew. [...]).

Inwestycja kwestionowana przez skarżącą nie ogranicza jej w możliwości korzystania z należącego do niej lokalu mieszkalnego i nie kształtuje jej sfery praw i obowiązków. Nie jest więc ona stroną postępowania dotyczącego tego rozstrzygnięcia. W szczególności podkreślenia wymaga, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczeń w zakresie możliwości korzystania z lokalu nr [...] z szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, elektryczność, telekomunikacja). Sporna inwestycja nie niesie za sobą również ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji zanieczyszczeń czy pól elektromagnetycznych.

Należy zgodzić się z organem, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony.

Samo powołanie się na immisje pośrednie nie jest nośnikiem uznania, że doszło do naruszenia interesu prawnego. Fakt występowania immisji pośrednich z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia bowiem przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony. Natomiast przekroczenie dopuszczalnych granic tych immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń. Takie skutki jak: kurz, hałas, wzmożony ruch samochodowy, nie decydują o statusie strony właścicieli nieruchomości na nie narażonych. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu, są stronami postępowania o pozwolenie na budowę dla tego obiektu (zob. wyrok WSA w Warszawie z 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08; wyrok NSA z 28 kwietnia 2009 rM sygn. akt II OSK 12/08; wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 338/10).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że projektowana inwestycja, nie ogranicza skarżącej w możliwości korzystania z należącego do niej lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w P..

Z uwagi na brak przymiotu strony, nie mogły być przedmiotem rozpoznania, ani mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, merytoryczne zarzuty pod adresem decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2003 r., nr [...], znak: [...]. Wskazać bowiem należy, że o tym, czy można wszcząć postępowanie w trybie nieważnościowym na wniosek określonego podmiotu nie decyduje wadliwość aktu, ale to czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Niekoniecznie podmiotu, który brał udział w postępowaniu zwykłym, ale koniecznie od podmiotu, który ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2018 r. , sygn. akt VII SA/Wa 21/18, dostępny w CBOSA).

Nie są także zasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej określonej w art. 8 k.p.a., naruszenia art. 11 k.p.a. zobowiązującego organ do wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, oraz art. 77 k.p.a. zobowiązującego organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego.

Ponadto wbrew zarzutom skargi stwierdzić należy, że organ przedstawił wyczerpujące uzasadnienie faktyczne postanowienia oraz wyjaśnił jego podstawę prawną, a tym samym nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. Nie zostały także w ocenie Sądu naruszone wskazane w skardze przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.) dotyczące działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, ochrony prawa własności, wolności, praw do wynagrodzenia szkody oraz aktów prawa miejscowego.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skargę oddalił.