Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 928/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska Asesor WSA Joanna Wojciechowska /spr./ Protokolant Małgorzata Płocharska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm./ oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych / Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 z póź. zm./ po rozpatrzeniu odwołania R. S. od decyzji Burmistrza [...] znak: [...]r. z dnia [...] r. orzekającej o wymeldowaniu wyżej wymienionego

z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego, położonego w [...] przy ul. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Wojewoda uznał, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające oraz zebrał materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, kontroli meldunkowych pod ww. adresem i wywiadu środowiskowego Policji. Na podstawie ww. dowodów, Burmistrz właściwie ustalił, iż R. S. dobrowolnie opuścił przedmiotowy lokal kilka lat temu i wydał decyzję o wymeldowaniu strony z pobytu stałego w [...] przy ul. [...].

Organ II instancji wyjaśnił, że zameldowanie w lokalu nie jest tożsame z prawem do niego. Zameldowanie jest czynnością materialnotechniczną mającą na celu właściwe prowadzenie ewidencji ludności przez organ gminy.

R. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie skargę na powyższą decyzję i wniósł o jej uchylenie.

Podniósł, że zrzekł się praw do lokalu spółdzielczego na rzecz córki K. S. i teraz ona chce pozbawić go mieszkania. Córka uniemożliwia mu zamieszkiwanie, gdyż wymieniła zamki. Po wejściu do lokalu, wyprowadziła go z niego Policja

w kajdankach. Oskarżony został o zniszczenie zamków w drzwiach i skazany wyrokiem sądowym z art. 288 § 1 Kk. Wskazał, że w nowym dowodzie osobistym, który wydał mu organ gminy nie wpisano mu żadnego miejsca zamieszkania.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, uzasadnienie jej zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, zaś jej uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawę prawną orzeczenia z przytoczeniem przepisów.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Zdaniem Sądu, organy administracyjne prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy, na który składają się m. in. protokoły z licznych kontroli meldunkowych w lokalu, wywiady środowiskowe Policji, zeznania świadków, którymi oprócz członków rodziny skarżącego były osoby postronne takie jak sąsiedzi oraz pracownicy poczty i uznały, iż R. S. nie zamieszkuje od kilku lat w [...] przy ul. [...]. Skarżący opuścił dobrowolnie ww. lokal. Tym samym spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 15 ust. 2 ww. ustawy, które były podstawą do wydania z urzędu przez Burmistrza [...] decyzji o wymeldowaniu skarżącego z wyżej wskazanego adresu.

Ewidencja ludności polega m. in. na rejestracji danych o miejscu pobytu osób. Zameldowanie jest czynnością materialnotechniczną, która nie jest tożsama

z prawem konkretnej osoby do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Tak jak zameldowanie, również wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, w tym o ustaniu jej pobytu w dotychczasowym miejscu (o jego opuszczeniu) / por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003 r., sygn. akt

V SA 1398/02 /. Dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją

a istniejącym stanem rzeczy / por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2003 r. sygn. akt

V SA 3657/02, Wspólnota 2004/8/55/.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że R. S. dobrowolnie i trwale opuścił miejsce pobytu stałego, dlatego też organ gminy dokonał zmian w ewidencji ludności poprzez wydanie decyzji o wymeldowaniu skarżącego dla zapewnienia zgodności stanu faktycznego z zapisami w ww. ewidencji.

Podniesiona przez skarżącego okoliczność skazania go wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. sygn. akt VI K 682/03 za czyn

z art. 288 § 1 Kk nie ma znaczenia dla sprawy, bowiem dotyczy zarzutu związanego z wyłamaniem drzwi w mieszkaniu [...] przy ul. [...] w dniu

[...] r. Z zeznań sąsiadów A. D., Z. D, spisanych w [...]r. wynika, że skarżący opuścił tenże lokal ok. [...] lata temu, nie można więc uznać, że wcześniej był pozbawiony możliwości przebywania w nim. Tym bardziej, iż ustalono na podstawie innych dowodów, że dysponował kluczami do lokalu i sporadycznie był widywany w okolicach bloku i w mieszkaniu przez innych lokatorów domu. Sam skarżący przyznał w protokole z kontroli meldunkowej i wizji lokalu w dniu [...] r. / k.44 akt administracyjnych, tom I /, że posiada klucze do mieszkania i ich nie odda, ani dobrowolnie się nie wymelduje.

Ponadto z akt sprawy nie wynika, żeby skarżący podejmował kroki prawne mające umożliwić mu zamieszkiwanie w tymże mieszkaniu.

Zaznaczyć należy, że najemcą tegoż mieszkania jest K. S, która w dniu [...]r. otrzymała na nie przydział od Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...]. Skarżący zrzekł się części wkładu mieszkaniowego, zaś jego członkostwo ustało w [...]r. poprzez wykreślenie z rejestru członków ww. Spółdzielni / pismo ww. Spółdzielni z dnia [...] r. k.83 akt administracyjnych, tom I /. Obecnie w przedmiotowym mieszkaniu mieszka H. Ch. z córkami K. i D. B, która wynajęła je w [...] r. od K.S.

Zarzut skarżącego o braku adresu zameldowania w wystawionym mu w dniu

[...]r. dowodzie osobistym przez Burmistrza [...] nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm./.

.