Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 778/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par 36 ust. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 207 poz 2109
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego
article: art. 130 ust.2, art. 135, art. 134 ust. 1-4, art. 150 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 73 ust 1- 4
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod ulicę oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Lu 778/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia .... Wojewoda Lubelski po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Starosty Ś. z dnia 10 maja 2013 r. ustalającej odszkodowanie za działkę nr ... o powierzchni 0,0509 ha, która stała się z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Powiatu Ś. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 28 grudnia 2005 r. były właściciel nieruchomości S. K. złożył do Starosty Ś. wniosek o wypłatę odszkodowania. W trakcie toczącego się postępowania organ I instancji zlecił wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości zajętej pod ul. T. Rzeczoznawca majątkowy T. J. w operacie z dnia 12 lutego 2013 r. określiła wartość rynkową zajętej pod drogę działki nr .... na kwotę 117.630 zł. Wojewoda wskazał stosowne przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. ,poz.651 z późn. zm.), a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.), na podstawie których organy obu instancji wydawały decyzje. W ocenie organów podstawowym dowodem w tej sprawie jest operat szacunkowy, który spełnia wszystkie warunki wynikające z przepisów przytoczonych w uzasadnieniu decyzji. Wyceniana działka nr .... w dacie 29 października 1998 r. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla zabudowy jednorodzinnej "A." w Ś. była przeznaczona pod tereny ulic – symbol .... Bezpośrednie otoczenie stanowiły tereny zabudowy ogrodniczej, oznaczone symbolem 112 RO, po przeciwnej stronie ul. T. – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z rzemiosłem usługowym – symbol 90MNj+UR, od strony ul. K. – tereny zabudowy mieszkaniowej – symbol 102 MNj. Zatem dominującą funkcję planistyczną wśród gruntów przyległych stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Aktualnie działka nr .... w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod drogę – symbol KDL-G, natomiast grunty otaczające przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i/lub usługi (symbol MN,MN/U, U/MN) oraz pod usługi handlu (symbol Uh). Natomiast faktycznie przedmiotowa działka była i jest użytkowana jako droga publiczna – ulica osiedlowa. W wyniku przeprowadzonej analizy rynku, rzeczoznawca określił wartość nieruchomości według aktualnego sposobu jej użytkowania, bowiem przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w dacie 29 października 1998 r., tj. pod drogę było zgodne z celem wywłaszczenia, zatem stosownie do treści art.134 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia wartości nieruchomości. Rzeczoznawca majątkowy określając wartość nieruchomości uwzględnił rodzaj nieruchomości, jej położenie , sposób użytkowania, przeznaczenie, wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami ( art. 134 ust.2 ustawy).Do wyceny przedmiotowego gruntu wykorzystano podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej, z uwzględnieniem zasad zawartych w par. 36 ust.4 oraz ust.3 pkt 2 rozporządzenia RM – przyjmując do porównań niezabudowane nieruchomości gruntowe przeznaczone w planie pod zabudowę jednorodzinną z możliwością realizacji usług. Wybór metody korygowania ceny średniej rzeczoznawca uzasadnił wielością danych z obrotu rynkowego o cenach i cechach nieruchomości podobnych do gruntów przeważających wśród gruntów otaczających wycenianą działkę. Rzeczoznawca ustalił cenę 1 metra kwadratowego gruntu na kwotę 231,10 zł. W ocenie organu odwoławczego, wycena została sporządzona w sposób prawidłowy i nie budzący wątpliwości.

W skardze na decyzję Wojewody Lubelskiego skarżący S. K. wnosi o uchylenie tej decyzji "w części ponad ustalone odszkodowanie 117.630 zł". W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący zarzuca, że organy administracji powinny ponownie naliczyć odszkodowanie według sposobu użytkowania nieruchomości z dnia 29 października 1998 r., tj. działki usługowo-handlowej (komercyjnej). Ponadto żąda uwzględnienia utraconych korzyści z działki nr ... za okres od 25 lutego 1994 r. do chwili odjęcia posiadania prawomocną decyzją Wojewody Lubelskiego ..., za który to okres płacił podatki, nie użytkując terenu, który użytkował Skarb Państwa. Jako podstawę prawną tego roszczenia wskazuje art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 361 pkt 2 k.c., o czym zdecydowało Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Kontroli sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia 4 lipca 2013r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia ....rozstrzygającą o ustaleniu odszkodowania za utracone prawo własności nieruchomości położonej w Ś. oznaczonej jako działka nr ... ,w kwocie 117.630 zł.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja jest zgodna z prawem.

Prawidłowo ustaliły organy obu instancji, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stały się z mocy prawa własnością właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Stosownie do art. 73 ust. 2 ustawy odszkodowanie w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998r. drogami gminnymi wypłaca gmina. Zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy odszkodowanie będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od 1 stycznia 2001r. do 31 grudnia 2005r. Stosowny wniosek skarżący złożył w dniu 28 grudnia 2005 r.

Również prawidłowo w oparciu o operat szacunkowy organy ustaliły, że do spraw odszkodowawczych tego rodzaju miarodajny jest stan nieruchomości na dzień 29 października 1998r. zgodnie z § 36 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109 ze zm.) – zw. dalej rozporządzeniem.

Mające odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651), zwanej dalej u.g.n., przewidują, że ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 130 ust. 2 u.g.n.). Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135 u.g.n., wartość rynkowa nieruchomości (art. 134 ust. 1 u.g.n.). Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. Wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia (art. 134 ust. 2 – 4 u.g.n.). Określenia wartości rynkowej nieruchomości dokonuje się poprzez wycenę nieruchomości (art. 150 ust 1 pkt 1 u.g.n.). Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy.

Szczegółowe zasady dotyczące wyceny nieruchomości przeznaczonych pod inwestycje drogowe zostały określono w przepisie w § 36 rozporządzenia, zgodnie z którym:

1. Wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 i Nr 199, poz. 1227 oraz z 2009 r. Nr 72, poz. 620) określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji.

2. W przypadku gdy dane z lokalnego i regionalnego rynku nieruchomości są niewystarczające do określenia wartości rynkowej zgodnie z ust. 1, wartość nieruchomości objętej decyzją określa się w podejściu kosztowym.

3. W przypadku gdy przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się w następujący sposób:

1) wartość działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących stanowi iloczyn wartości 1 m2 gruntów, z których wydzielono te działki gruntu, i ich powierzchni,

2) wartość nieruchomości zajętych pod drogi publiczne stanowi iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni

- powiększony, na podstawie badania rynku nieruchomości, nie więcej niż o 50%.

4. W przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

5. Przez decyzję, o której mowa w ust. 1, 2 i 4, rozumie się decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzję o ustaleniu lokalizacji autostrady, decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi lub decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, na podstawie której ustalona została lokalizacja inwestycji drogowej.

6. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przy określaniu wartości nieruchomości przeznaczonych, wydzielonych, nabywanych, zajętych lub przejętych pod drogi, a w szczególności :

1) przy określaniu wartości nieruchomości lub ich części dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ww. ustawy z 13 października 1998r., z tym, że stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień 29 października 1998r., nie uwzględnia się nakładów dokonanych przez osobę uprawnioną po utracie prawa do władania gruntem.

Z przytoczonego przepisu § 36 rozporządzenia wynika zatem, że wartość rynkową nieruchomości zajętych pod drogi publiczne w trybie ustawy z dnia 13 października 1998r. określa się przyjmując ich stan z dnia 29 października 1998r.

Mając na uwadze wskazane ramy prawne, w jakich odbywać się powinno ustalenie wysokości odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w trybie ww. ustawy sąd uznał, że kontrolowana decyzja Wojewody jest zgodna z prawem.

Operat szacunkowy, na podstawie którego wydana została kontrolowana decyzja organu drugiej instancji, spełnia zarówno wymogi określone w § 36 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, jak i w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Operat jest przy tym jasny, precyzyjny, logiczny i czytelny, w związku z czym ocena dokonana przez organ odwoławczy nie narusza przepisu art. 80 kpa.

Będący dowodem w niniejszej sprawie operat sporządzony został przez rzeczoznawcę majątkowego w dniu 12 lutego 2013 r., po przeprowadzeniu w dniu 24 stycznia 2013 r. oględzin nieruchomości. Wycena została sporządzona według stanu nieruchomości na dzień 29 października 1998r. zgodnie z § 36 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia oraz według cen i metod obowiązujących w dniu szacowania nieruchomości – na dzień 12 lutego 2013 r. r. Rzeczoznawca ustalił, że szacowana nieruchomość na dzień 29 października 1998r. zlokalizowana była na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla "A." w Ś. zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Ś. Nr XIII/44/86 z dnia 27 czerwca 1986 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 9, poz. 290 ze zm. zatwierdzonymi uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Ś. z dnia 30 marca 1990 r. i uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Ś. nr XXVII/225/92 z dnia 28 maja 1992 r.) jako tereny ulic oznaczone symbolem Lw 1/2. Mając na uwadze stan nieruchomości na dzień 29 października 1998r. oraz przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w planie miejscowym obowiązującym dla tej nieruchomości w dniu 29 października 1998r. pod tereny ulic wyceny należało dokonać mając na uwadze to właśnie przeznaczenie nieruchomości. Bezpośrednie otoczenie stanowiły tereny zabudowy ogrodniczej, po przeciwnej stronie ul. T. – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z rzemiosłem usługowym, od stron północnej po przeciwnej stronie ul. K. – tereny zabudowy mieszkaniowej. Zatem dominującą funkcję planistyczną wśród gruntów otaczających stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Aktualnie przedmiotowa działka w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. przeznaczona jest pod drogę, natomiast grunty otaczające przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i/lub usługi oraz pod usługi handlu. Faktycznie działka nr ... była i jest użytkowana jako droga publiczna – ulica osiedlowa. Jak wynika z operatu szacunkowego na rynku nie odnotowano transakcji obrotu nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne, zarówno na rynku lokalnym, jak i regionalnym. W świetle par. 36 ust. 4 rozporządzenia , w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości nieruchomości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. W przypadku braku możliwości określenia wartości przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych zastosowanie ma przepis par.36 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym wartość nieruchomości zajętych pod drogi publiczne stanowi iloczyn wartości 1 metra kwadratowego gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni.

W swoim operacie rzeczoznawca dokonał wyceny w podejściu porównawczym, stosując metodę korygowania ceny średniej. Przyjęte przez rzeczoznawcę podejście porównawcze służyło do określenia wartości rynkowej nieruchomości. Wartość rynkowa wycenianej nieruchomości powinna być określona w pierwszej kolejności na podstawie analizy rynku, na którym nieruchomość ta się znajduje. Podstawę stosowania podejścia porównawczego stanowi więc znajomość określonego rynku nieruchomości. W niniejszym operacie badanym rynkiem był rynek nieruchomości gruntowych przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową z udziałem usług w obrębach .... Nadto regułą podejścia porównawczego jest zasada porównywania nieruchomości wycenianej, której cechy są znane, z nieruchomościami podobnymi o znanych cenach i cechach, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Określony rynek stanowi podstawę do przeprowadzenia jego analizy pod kątem wyboru cech rynkowych (atrybutów), które w sposób zasadniczy wpływają na wartość rynkową nieruchomości. Z kolei przy przyjętej w podejściu porównawczym metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi uwzględniającymi różnice poszczególnych cechach tych nieruchomości (§ 4 ust. 4 rozporządzenia).

Trafna jest zatem ocena organu, że rzeczoznawca prawidłowo przyjął do porównania transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod zabudowę jednorodzinną, ponieważ jest to funkcja dominująca wśród gruntów przyległych do przedmiotowej nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze zarzuty skargi uznać należy za niezasadne.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że organy obu instancji w oparciu o sporządzony w sprawie operat szacunkowy prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy prawa. Podkreślić należy, że dla ustalenia wartości nieruchomości nr 570/50 zajętej pod drogę publiczną w myśl prawidłowo zastosowanych i przytoczonych wyżej przepisów nie miały zastosowania ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych pod działalność usługowo – handlową (komercyjną), jak to niezasadnie zarzucono w skardze. Jak już bowiem wyżej wskazano w rozpatrywanej sprawie z uwagi na brzmienie § 36 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia i stan nieruchomości na dzień 29 października 1998r., tj. przeznaczenia pod tereny ulic, dla wyceny działki i ustalenia jej wartości zastosowanie miały ceny uzyskiwane dla nieruchomości przeważających wśród gruntów sąsiednich tj. przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną z możliwością realizacji usług. Jak wynika z treści operatu nieruchomości dla dokonania wyceny nieruchomości rzeczoznawca uwzględnił rynek nieruchomości na terenie Świdnika, a więc miasta na obszarze, którego położona jest nieruchomość i odnotował transakcje zbycia nieruchomości przeznaczonych pod wszelkiego rodzaju zabudowę, w tym zabudowę jednorodzinną. Zadaniem biegłego jest wyłonienie nieruchomości podobnych, dokonanie wyboru podejścia i metody szacowania nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie wszystkie nieruchomości położone były na tym samym terenie co nieruchomość wyceniana (na terenie tego samego miasta). uwzględnione w operacie.

W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły operat za wiarygodny, dokonując oceny tego dowodu w sposób szczegółowy. Z operatu tego wynika, że rzeczoznawca prawidłowo określiła przedmiot wyceny, wycena została sporządzona dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną po jej oględzinach, rzeczoznawca wzięła pod uwagę ceny nieruchomości z daty ustalenia odszkodowania i stan nieruchomości z dnia 29 października 1998r.,dokonała analizy rynku na terenie Ś. i określiła cechy istotne nieruchomości z punktu widzenia wpływu na wartość nieruchomości i określiła współczynniki korygujące. Zarzuty skargi świetle przedstawionych ustaleń nie podważyły wiarygodności operatu, tym bardziej że zostały oparte na błędnym zarzucie, że w sprawie podstawą dla ustalenia wartości nieruchomości winny być ceny uzyskiwane przy sprzedaży gruntów przeznaczonych pod działalność usługowo-handlową.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pominięcia przez rzeczoznawcę majątkowego faktu płacenia przez skarżącego podatku od przedmiotowej nieruchomości za okres od 25 lutego 1994 r. do chwili odjęcia posiadania prawomocną decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia 29 lipca 2009 r. stwierdzić należy, że kwestia ta może być przedmiotem odrębnego postępowania. Również zarzut nieuwzględnienia przez organy administracji utraconych korzyści z przedmiotowej działki Sąd uznał za niezasadny. Roszczenie to nie może być bowiem przedmiotem niniejszego postępowania, którego celem jest ustalenie odszkodowania na podstawie art. 73 ust. 1-4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Przepis ten jest podstawą ustalenia szkody rzeczywistej z tytułu utraty własności nieruchomości zajętej pod drogę. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że rozpatrując sprawę organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo wydał decyzję na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu jej wydania. W szczególności zaś organ ten nie naruszył art. 80 kpa oraz wbrew zarzutom skargi art. 7 i 77 § 1 kpa, gdyż rozstrzygniecie opiera się na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym oraz prawidłowo zastosowanych przepisach prawa. Natomiast powołane w skardze postanowienie Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym z dnia 10 lipca 2002 r., sygn. akt III KKO 7/02 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 grudnia 2004 r. dotyczyły roszczeń odszkodowawczych związanych ze szkodami powstałymi na nieruchomościach stanowiących własność skarżącego w wyniku wydania decyzji przez właściwe organy administracji publicznej – na podstawie obowiązujących ówcześnie przepisów wywłaszczeniowych tj. zezwolenia na zajęcie nieruchomości niezbędnych ze względu na realizację celów publicznych. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji również odniósł się do tego zarzutu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną oddalił.