Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1862/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2008 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. Samorządowe Kolegium

Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania M. E. G. utrzymało w

mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) maja 2007 r. ustającą warunki

zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania poddasza

nieużytkowego na osiem mieszkań w budynku mieszkalno-usługowym, przewidzianej

do realizacji w P. przy ul. (...) na działkach nr (...)

i (...)

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest niezbędne ( art. 59 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. ). Przywołując art. 61 w/w ustawy wskazał, iż wydanie pozytywnej decyzji jest uzależnione od łącznego spełnienia przesłanek w nim wymienionych przy równoczesnym stwierdzeniu braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji. Inwestycja została pozytywnie uzgodniona ( art. 53 ust 4 pkt 9 ustawy ) z właściwym zarządcą drogi a decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z treścią art. 63 ust. 2 nie rodzi praw do terenu ani też nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

Przeprowadzona analiza funkcji i cech zagospodarowania terenu odpowiada wymogom § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. nr 164, poz. 1588 ). Nadto Kolegium dodało, iż wydanie decyzji nie przesądza o pozwoleniu na budowę a zarzuty podniesione przez M. E. G. dotyczą kwestii niemieszczących się w zakresie postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. E. G., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia prawa

materialnego, tj. art. 53, art. 54, art. 61 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 14 Rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie a także zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 6, art. 7, art. 8 kpa.

W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podniosła m.in., iż planowana inwestycja będzie naruszać szereg przepisów prawa budowlanego i prawa własności. Decyzja ustalająca warunki zabudowy winna chronić interesy osób trzecich. Dodała, iż inwestor cały czas prowadzi roboty budowlane na poddaszu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej ustawą, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 52 ust. 1. w zw. z art. 64 ust. 1 w/w ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, przy czym ust 2 określa treść wniosku.

O treści decyzji o warunkach zabudowy stanowi art. 54 w zw. z art. 64 ust 1 cyt. ustawy zgodnie, z którym decyzja określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy

wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków

oraz dóbr kultury współczesnej,

b) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e)ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Tak, więc należy stwierdzić, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowi opis inwestycji zawarty we wniosku, przy czym treść decyzji winna nawiązywać także do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. Jeśli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu ( art. 54 pkt 2 ), to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję stosownie do art. 56 ustawy, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż złożony przez inwestora wniosek jest kompletny i odpowiada przepisom wynikającym z przedmiotowej ustawy a decyzja dotyczy zmiany sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na osiem mieszkań w budynku mieszkalno-usługowym. Tak, więc decyzja stanowi o zmianach w istniejącym obiekcie nie zaś o tworzeniu nowej zabudowy.

Z akt sprawy wynika, że organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany objętej wnioskiem zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. nr 164, poz. 1588).

W obszarze analizowanym oznaczonym na załączniku graficznym literami ABCDE znajdują się obiekty budowlane o zróżnicowanej funkcji-zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, mieszkaniowa wielorodzinna z usługami w parterach budynków, tereny usług. Zabudowa działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej posiada parametry i cechy pozwalające na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i

wskaźników kształtowania zabudowy. Teren inwestycji, poprzez działkę nr ew. (...), posiada dostęp do drogi publicznej a także wystarczające dla planowanego zamierzenia uzbrojenie techniczne i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Projekt decyzji uzyskał wymagane uzgodnienie z właściwym zarządcą drogi. W ocenie Sądu przeprowadzona analiza jak również analiza stanu faktycznego i prawnego zamierzonej inwestycji pozwoliła stwierdzić, że wnioskowana inwestycja nie narusza przepisów prawa.

Nie trafnym jest także zarzut skargi sprowadzający się do stwierdzenia, iż wydanie decyzji narusza interes osób trzecich albowiem w punkcie 7 decyzji określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

O ocenie Sądu organ orzekający w sprawie zasadnie uznał, iż sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym na etapie postępowania kończącego się wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a zarzuty podnoszone przez skarżącą nie dotyczą kwestii mieszczących się w zakresie prowadzonego postępowania.

Podkreślenia wymaga, iż ustalenie warunków zabudowy nie przesądza o prawach danego inwestora a charakter promesy oznacza jedynie, iż ich odmowa lub udzielenie decyduje o tym czy dany wnioskodawca będzie mógł ubiegać się o korzystanie z terenu na cele inwestycyjne czy też nie. Tak, więc wydanie decyzji o warunkach zabudowy stwarza wnioskodawcy jedynie pewne gwarancje realizacji praw wynikających z przepisów prawa budowlanego w dalszym procesie inwestycyjnym.

Nadto Sąd zauważa, iż prawo własności stanowi najszerszą formę korzystania z rzeczy jednakże nie daje właścicielowi pełni władzy nad rzeczą, nie ma charakteru ius infinitum. Elementem ustawowym definicji tego prawa jest, bowiem możność korzystania i rozporządzania rzeczą przez właściciela w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Ustawowe granice prawa własności wyznacza całokształt obowiązującego ustawodawstwa. Inaczej mówiąc prawo własności jest konstrukcją prawa cywilnego, ale granice jego treści w sposób istotny kształtują przepisy prawa administracyjnego. Przykładowo wskazać należy regulacje: prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska, prawa ochrony przyrody, prawa wodnego, prawa geologicznego i górniczego, prawa ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz prawa planowania przestrzennego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 6, art. 7, art. 8 kpa stwierdzić należy, iż skarżąca nie wskazała, na czym naruszenie przytoczonych wyżej norm postępowania miałoby polegać. W tej sytuacji zarzut ten nie jest możliwy do oceny. Samo, bowiem podanie przepisów, bez rozwinięcia zagadnienia w uzasadnieniu skargi, czyni zarzut naruszenia zasad postępowania skutkujący istotnym wpływem na wynik rozstrzygnięcia, stwierdzeniem nie umocowanym do merytorycznej analizy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.