Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 616/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 88  par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka spr. Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Ł. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie wydane przez działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta - Naczelnika Wydziału Spraw Społecznych i Ewidencji z dnia [...] 2017 r., znak: [...], którym nałożono na Ł. G. (dalej: skarżący) karę grzywny w wysokości 50 zł, za niestawienie się na rozprawie administracyjnej w dniu 25 stycznia 2017 r. w Urzędzie Miasta.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Organ pierwszej instancji prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych spółce R Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K. w lokalu o nazwie: Restauracja [...] "C " przy ul. K w Z. Skarżący był pracownikiem ww. restauracji. Na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 16 listopada 2016 r. w sprawie dotyczącej cofnięcia przedmiotowych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, pełnomocnik spółki R wniósł o wezwanie świadków - w tym skarżącego. Pełnomocnik spółki wskazał jako adres dla doręczeń dla świadków adres Restauracji [...] " C" przy ul. K w Z.

Organ I instancji wezwaniem z dnia 17 listopada 2016 r. wezwał skarżącego do stawienia się w charakterze świadka na rozprawę w dniu 14 grudnia 2016 r. Wezwanie to zostało doręczone na adres Restauracji [...] "C" w Z. Skarżący nie stawił się na rozprawę w dniu 14 grudnia 2016 r.

Wobec zgłoszenia na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. przez pełnomocnika spółki, że wezwanie z dnia 17 listopada 2016 r. nie zawierało koniecznych pouczeń, organ pierwszej instancji wystosował do skarżącego kolejne wezwanie z dnia 3 stycznia 2017 r. Skarżącego wezwano na rozprawę w charakterze świadka, na dzień 25 stycznia 2017 r. Wezwanie zawierało pouczenie odnośnie skutków nieuzasadnionego niezastosowania się do wezwania. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu ponownie na wskazany adres Restauracji [...] "C" w Z w dniu 10 stycznia 2017 r. Pomimo prawidłowego wezwania, skarżący nie stawił na rozprawie w wyznaczonym terminie i nie wskazał żadnej przyczyny niestawienia się na wezwanie.

Postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego karę grzywny w wysokości 50 zł za niestawienie się na rozprawie administracyjnej w dniu 25 stycznia 2017 r. w Urzędzie Miasta, w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych spółce R Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K. w lokalu o nazwie: Restauracja [...] "C " przy ul. K w Z, pomimo prawidłowego wezwania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji zacytował treść art. 88 K.p.a. wskazując ten przepis, jako podstawę prawną do nałożenia grzywny oraz wskazał okoliczności, z tytułu których nałożył na skarżącego przedmiotową grzywnę.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym zarzucił, że nałożoną karę uważa za rażąco wygórowaną, gdyż została ona orzeczona w najwyższej możliwej wysokości przewidzianej przez przepisy. Dodatkowo podniósł, iż postanowienie o nałożeniu kary grzywny praktycznie nie zawiera uzasadnienia, gdyż uzasadnienie ogranicza się jedynie do przytoczenia przepisów prawa, dlatego skarżący nie wie dlaczego orzeczono tak wysoką grzywnę.

Zaskarżonym postanowieniem SKO utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zacytował treść art. 88 K.p.a. i podniósł, że wezwanie z dnia 3 stycznia 2017 r. zostało prawidłowo doręczone w dniu 10 stycznia 2017 r., tj. na 15 dni przed planowaną rozprawą administracyjną, a skarżący został pouczony o konsekwencjach nieuzasadnionego niestawiennictwa. Organ odwoławczy stwierdził, że wysokość wymierzonej grzywny jest zgodna z przepisami prawa i adekwatna do opornego zachowania świadka, którego niestawienie się na kolejne już wezwanie tamuje bieg postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych spółce R Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K. w lokalu o nazwie: Restauracja [...] "C" przy ul. K w Z, której to skarżący jest pracownikiem.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy jak również braku tych elementów w samym uzasadnieniu decyzji, tj. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi podniósł, że grzywna została na niego nałożona w najwyższej możliwej wysokości, a postanowienie o nałożeniu grzywny nie zawierało uzasadnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.2017.1369), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 cyt. ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Skargę należało oddalić albowiem w ocenie Sądu brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Na wstępie stwierdzić należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Kontroli Sądu w tej sprawie podlegało postanowienie SKO z dnia 5 kwietnia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta , którym organ ten uznał za nieusprawiedliwioną nieobecność skarżącego, na rozprawie administracyjnej w dniu 25 stycznia 2017 r. i wymierzył skarżącemu karę grzywny w wysokości 50 zł. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 88 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23; dalej: "K.p.a.") zgodnie z którym, kto będąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny jako świadek lub biegły albo bezzasadnie odmówił złożenia zeznania, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin albo udziału w innej czynności urzędowej, może być ukarany przez organ przeprowadzający dowód grzywną do 50 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 200 zł.

Z powyższej normy prawnej wynika, że dla zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowania dowodowego w art. 88 K.p.a. ustawodawca wprowadził środek przymusu w postaci kary grzywny wobec podmiotów w nim wymienionych tj. świadka lub biegłego, w sytuacji bezzasadnej odmowy złożenia zeznania, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin bądź udziału w innej czynności urzędowej. Przepis ten ma zastosowanie również do świadka, jeśli jest on jednocześnie osobą, która w sposób nieuzasadniony odmówiła okazania przedmiotu oględzin bądź udziału w innej czynności urzędowej. W zakresie pojęcia innej czynności urzędowej mieści się przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka.

Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zaistniały podstawy do nałożenia na skarżącego grzywny określonej w art. 88 K.p.a. Wezwaniem z dnia 3 stycznia 2017 r. skarżący został wezwany do osobistego stawiennictwa w charakterze świadka w celu złożenia wyjaśnień. Wezwanie to zostało prawidłowo doręczone (czego skarżący nie kwestionował) na wskazany uprzednio adres miejsca pracy skarżącego. Skarżący nie stawił się w wyznaczonym miejscu i czasie i nie podał też przyczyny niestawiennictwa. Powyższe okoliczności wyczerpały dyspozycję normy określonej w art. 88 K.p.a. Tym samym całkowicie bezpodstawne są zarzuty skargi dotyczące braku wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 K.p.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Uzasadnienie postanowienia z dnia 5 kwietnia 2017 r. zawiera wszelkie wymagane prawem elementy. W pierwszej kolejności trzeba powiedzieć, że art. 107 K.p.a. stosuje się odpowiednio do postanowień (za pośrednictwem art. 126 K.p.a.) jedynie w zakresie § 2 do § 5. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wskazuje okoliczności faktyczne sprawy istotne dla rozstrzygnięcia, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy zawarł również uzasadnienie dotyczące wysokości wymierzonej grzywny.

Natomiast odnośnie uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji, Sąd stwierdza, że jakkolwiek jest ono skąpe w treści to zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia w formie zacytowanego przepisu art. 88 K.p.a. oraz okoliczność faktyczną, która wskazuje za ziszczenie się przesłanki wymierzenia skarżącemu grzywny. W istocie, organ pierwszej instancji nie uzasadnił przyczyn wymierzenia grzywny w wysokości 50 zł jednak okoliczności tej nie można uznać za uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie stanowią podstawę do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Ponadto jest to rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, natomiast przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie organu II instancji. Co prawda w art. 135 P.p.s.a. przewidziano możliwość kontroli orzeczenia organu niższej instancji jednak tylko wtedy gdy zaskarżony akt jest obarczony błędami określonymi w art. 145. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.