Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1342/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7b ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. S.A. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "A." S.A. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "przewoźnik") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób.

Stan faktyczny i prawny ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Starosta działając na podstawie art. 3 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE oraz art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 7b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 58) w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a."):

1) zawiesił licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób nr [...] udzieloną w dniu [...] maja 2003 r. przez Starostę [...], przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "A." S. A. z siedzibą w [...], w związku z niespełnieniem obowiązku posiadania przez przedsiębiorcę odpowiedniej zdolności finansowej, rozumianej jako zdolność do spełnienia w każdym momencie roku finansowego swoich zobowiązań finansowych poprzez dysponowanie kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9.000 EUR w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5.000 EUR w przypadku każdego dodatkowego pojazdu;

2) zobowiązał przewoźnika do zwrotu licencji określonej w pkt 1 oraz wszystkich wypisów z licencji.

W uzasadnieniu decyzji Starosta podał, że przewoźnik posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzieloną przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Kontrola przeprowadzona w dniach od 7 lutego 2019 r. do 28 lutego 2019 r. wykazała niespełnienie wymogów będących podstawą udzielenia ww. licencji w postaci nie dostarczenia ważnego dokumentu potwierdzającego zdolność finansową przewoźnika w sposób ciągły, tj. brak rocznego sprawozdania finansowego.

Starosta wyjaśnił, że w celu spełnienia wymogu określonego w art. 3 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 przedsiębiorca musi być w stanie w każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe. W tym celu przedsiębiorca wykazuje na podstawie poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę rocznych sprawozdań finansowych, że co roku dysponuje kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9.000 EUR w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5.000 EUR za każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd.

Starosta stwierdził, że w niniejszej sprawie przewoźnik nie przedłożył aktualnego sprawozdania finansowego, a co więcej, sprawozdanie finansowe przedłożone za rok 2017, a także pozyskane przez organ dokumenty za rok 2016 wskazują, iż przewoźnik nie spełniał tego wymogu również w latach poprzednich.

Starosta podkreślił, że w niniejszej sprawie przewoźnik jest zobowiązany do sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego, co oznacza, iż fakt wykazania przez niego odpowiedniej zdolności finansowej powinien mieć miejsce poprzez przedłożenie sprawozdania finansowego. Ponadto Starosta nie wyraził zgody na wykazanie przez przewoźnika zdolności finansowej za pomocą innych dokumentów.

Po rozpoznaniu odwołania przewoźnika od powyższej decyzji SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 przedsiębiorca transportu drogowego musi posiadać minimalną zdolność finansową konieczną do zapewnienia właściwego rozpoczęcia działalności i należytego zarządzania (pkt 10 preambuły). W tym celu w myśl art. 7 ust. 1 rozporządzenia przedsiębiorca wykazuje na podstawie poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę rocznych sprawozdań finansowych, że co roku dysponuje kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9.000 EUR w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5.000 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd. W drodze odstępstwa od ust. 1 zgodnie z ust. 2 tego artykułu właściwy organ może zgodzić się lub wymagać, aby przedsiębiorca wykazał swoją zdolność finansową za pomocą zabezpieczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, składających solidarną gwarancję za przedsiębiorstwo na kwoty określone w ust. 1.

SKO wskazało, że formy potwierdzenia wymaganej zdolności finansowej i jej wysokość określa art. 7 rozporządzenia, jednakże pewne modyfikacje zasad unijnych określają w tym zakresie również przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej w skrócie: "u.t.d."). Zgodnie bowiem z art. 7b u.t.d. przedsiębiorca, który nie jest obowiązany na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości do sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego może udokumentować swoją zdolność finansową, o której mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w sposób wskazany w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia.

SKO zauważyło, że w związku z tym, iż przewoźnik jest podmiotem zobowiązanym do sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości, to podstawową formą wykazania odpowiedniej zdolności finansowej w transporcie drogowym dla tego przedsiębiorcy stanowi roczne sprawozdanie finansowe. Gwarancja bankowa i ubezpieczenie na gruncie obowiązujących regulacji stanowią jedynie formy pomocnicze dla potwierdzenia zdolności finansowej i na ich zastosowanie musi wyrazić zgodę organ wydający zezwolenie. Zezwolenia takiego Starosta nie wyraził, co wynika z treści zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji wobec braku dostarczenia przez przewoźnika aktualnego sprawozdania w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji oraz z uwagi na całokształt okoliczności sprawy, zdaniem SKO zawieszenie przedmiotowej licencji nie narusza przepisów prawa. Dodatkowo SKO zauważyło, że mimo iż w treści zaskarżonej decyzji zostało wskazane, że zawieszenie przedmiotowej licencji trwa do czasu wskazania przez przedsiębiorcę posiadania odpowiedniej zdolności finansowej, o której mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, to również na etapie złożonego odwołania czy też w toku postępowania odwoławczego żądane przez Starostę sprawozdanie finansowe nie zostało przedłożone. SKO nie dopatrzyło się innych zarzucanych w odwołaniu naruszeń przepisów i zasad postępowania przez Starostę, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W ustawowym terminie przewoźnik wniósł skargę na powyższą decyzję SKO, zaskarżając ją w całości i domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji przewoźnik zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 lit. c, art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, a także art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art.7b ust. 1 u.t.d. - poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż istnieją przesłanki do zawieszenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób.

W uzasadnieniu skargi przewoźnik wyjaśnił, że przedłożył organowi polisę z sumą gwarancyjną 89.000 EUR, która jest potwierdzeniem, iż w każdym momencie roku finansowego jest zdolny do spełnienia swoich zobowiązań finansowych poprzez dysponowanie kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równiej 9.000 EUR w przypadku tylko jednego pojazdu i 5.000 EUR w przypadku każdego dodatkowego pojazdu. Oznacza to, że spełnia warunki, które skutkują brakiem możliwości cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób.

Przewoźnik zwrócił uwagę, że organ żądał przedłożenia zatwierdzonego sprawozdania finansowego przez spółkę w terminie, w którym nie było możliwości prawnej do przekazania sprawozdania. Organ zażądał przedłożenia sprawozdania w dniu 11 lutego 2019 r., podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami zatwierdzenie sprawozdania finansowego następuje do końca miesiąca czerwca. Przed zatwierdzeniem sprawozdania finansowego konieczne jest jego zbadanie przed osoby upoważnione, a to biegłego rewidenta. Skoro przedłożenie sprawozdania nie było możliwe (Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy Spółki miało miejsce 28 czerwca 2019 r.) organ winien wezwać do przedłożenia innych dokumentów potwierdzających zdolność finansową spółki.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd podaje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ).

Skarga podlega uwzględnieniu albowiem decyzje organów obu instancji naruszają przepisy prawa materialnego, co mogło przełożyć się na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

W sprawie jest bezsporne, że strona skarżąca posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób

nr [...] udzieloną w dniu [...] maja 2003 r. przez Starostę [...].

Stosownie do postanowień art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r.

o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców,

Dz. U. 2013 r. poz. 567 przedsiębiorcę posiadającego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób uznaje się za posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Przyjęte rozwiązanie wynika z faktu, że na mocy powołanej ustawy nowelizującej od 15 sierpnia 2013 roku podjęcie

i wykonywanie transportu drogowego – co do zasady - wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Wcześniej uzyskane licencje, które pełniły analogiczny charakter jak ponowelizacyjne zezwolenia nie utraciły swojej mocy, natomiast zunifikowano ich status z przedmiotowym zezwoleniem.

Materia dotycząca warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego regulowana jest bezpośrednio na poziomie prawa europejskiego. Ramowym aktem prawnym jest w tym wypadku Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE, Dz.U.UE.L.2009.300.51 (dalej w skrócie: "rozporządzenie 1071/2009").

Jednym z warunków, jakie musi spełniać przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego jest powsiadanie odpowiedniej zdolności finansowej – art. 3 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1071/2009. Jak wynika ze zdania pierwszego art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 warunek ów można uznać za spełniony, jeżeli przedsiębiorca jest w stanie w każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe. Wykazanie, że przedsiębiorca posiada takie możliwości następuje - co do zasady - na podstawie poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę rocznych sprawozdań finansowych, że co roku dysponuje kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9.000 EUR

w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5.000 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd – dalsza część art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009. Z perspektywy rozpoznawanej sprawy kluczowe znaczenie ma art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009, który stanowi z kolei, że w drodze odstępstwa od wykazania spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 lit c poprzez przedłożenie rocznego sprawozdania finansowego "właściwy organ może zgodzić się lub wymagać, aby przedsiębiorca wykazał swoją zdolność finansową za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, składających solidarną gwarancję za przedsiębiorstwo na kwoty określone w ust. 1 akapit pierwszy".

W sprawie nie ma wątpliwości, że w toku postępowania przed organem I instancji, w dniu 10 czerwca 2019 roku strona skarżąca przedłożyła polisę

nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 roku, która potwierdza zawarcie przez nią umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej/zawodowej przewoźnika drogowego związanego ze spełnieniem wymogu określonego w art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009 (k. 28 akt administracyjnych).

Orzekające w sprawie organy założyły, że przy pomocy przedmiotowej polisy strona skarżąca nie może wykazać spełnienia warunku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1071/2009, albowiem sprzeciwiają się temu zarówno przepisy tego rozporządzenia, jak i art. 7b ust. 1 u.t.d. Jest to założenie błędne.

Wstępnie Sąd przyznaje, że podstawowym sposobem wykazania posiadania odpowiedniej zdolności finansowej jest przedstawienie odpowiednio poświadczonych rocznych sprawozdań finansowych, z których będzie wynikało, że przedsiębiorca co roku dysponuje kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9.000 EUR

w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5.000 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd – art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009. Wykazanie tego warunku za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, traktowane jest jako odstępstwo od zasady, dopuszczalne wyłącznie w razie wyrażenia na nie zgody przez orzekający w sprawie organ – art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009. Decyzja co do wyrażenia zgody na wariantowe wykazanie odpowiedniej zdolności finansowej przedsiębiorcy nie jest swobodna, lecz uznaniowa, co oznacza, iż organ nie może podejmować jej dowolnie. W sprawie

o zawieszenie licencji (zezwolenia) na wykonywanie zawody przewoźnika drogowego w następstwie kontrolnego stwierdzenia braku spełnienia jednego z wymogów wskazanych w art. 3 rozporządzenia 1071/2009 wydaje się decyzję administracyjną – art. 7 ust. 1 u.t.d. W postępowaniu takim zastosowanie znajdują przepisy K.p.a. w tym ogóle zasady postępowania administracyjnego, a zatem i zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli – art. 7 K.p.a. Jest to ogólna dyrektywa systemowa, która w razie pozostawienia organowi prowadzącemu postępowanie luzu normatywnego, a więc możliwości wyboru jednego z przynajmniej dwóch kierunków działania, zobowiązuje do uwzględniania przy jego wyborze dwóch kategorii interesów: interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Wybór działania sprzecznego z interesem partykularnym jest dopuszczalny jedynie wówczas, gdy przemawia za tym konieczność realizacji określonej wartości publicznej, niedającej pogodzić się z interesami jednostkowymi. Jeżeli interes jednostki nie stoi w opozycji do interesu społecznego, podjęcie działania, które będzie z nim sprzeczne stanowi naruszenie art. 7 i art. 8 K.p.a.

W każdym wypadku, w którym organ przyjmuje ten z prawnie dopuszczalnych wariantów działania, który nie koresponduje z interesami jednostki, powinien wyjaśnić, z jakich powodów przyjął, że interes społeczny pozostaje w stosunku supremacji do wartości reprezentowanych przez tę jednostkę i dlaczego muszą one zostać skonsumowane kosztem realizacji wartości publicznych. Rozwinięciem zasady proklamowanej w art. 7 K.p.a. jest art. 7a, który stanowi pozytywizację reguły in dubio pro libertate. Stosownie do postanowień powołanego przepisu "jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ."

Przełożenie powyższych uwag na kontekst faktyczny i normatywny niniejszej sprawy dowodzi, że organy popełniły błąd uniemożliwiając stronie skarżącej wykazanie spełnienia warunku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1071/2009 poprzez przedłożenie polisy nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 roku. Organy obu instancji nie zauważają, że władza publiczna, w granicach wyznaczonych przepisami prawa, powinna dążyć do umożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę skarżącą, a zawieszenie tego prawa może nastąpić wyłącznie w razie powstania realnego zagrożenia spowodowanego jej nieodpowiednią kondycją finansową. Potwierdzeniem tej ogólnej konkluzji są przepisy rozporządzenia 1071/2009 oraz przepisy u.t.d., które zostały przez organy wadliwie zinterpretowane.

W pkt 10 Preambuły do rozporządzenia 1071/2009 zadekretowano, że "przedsiębiorca transportu drogowego musi posiadać minimalną zdolność finansową konieczną do zapewnienia właściwego rozpoczęcia działalności i należytego zarządzania. Gwarancja bankowa lub ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej może stanowić dla przedsiębiorców prosty i opłacalny ekonomicznie sposób wykazania zdolności finansowej." Z jednej strony kładzie się wyraźny nacisk na bezpieczeństwo obrotu gospodarczego z udziałem przedsiębiorcy transportowego, które ma być gwarantowane jego właściwą sytuacją finansową,

z drugiej zaś wskazuje się, że nie musi ona wynikać ze zgromadzenia odpowiednich środków finansowych przez tego przedsiębiorcę, lecz może być zabezpieczona przez podmiot trzeci, który w ramach umowy gwarancyjnej lub ubezpieczeniowej zobowiązał się przejąć zobowiązania tego przedsiębiorcy. Uwzględniając środowisko działalności gospodarczej jest to rozwiązanie całkowicie zrozumiałe i nie budzące żadnych wątpliwości. Prowadzenie działalności gospodarczej obarczone jest ryzykiem – to po pierwsze, ale wymaga również ciągłego inwestowania

i transferowania środków finansowych – to po drugie. Nie można więc wykluczyć, że okresowo sytuacja finansowa przedsiębiorcy nie będzie na tyle dobra, aby na bieżąco realizował on swoje zobowiązania. Wynikające z takiego stanu ryzyko można skompensować właśnie poprzez stosowne umowy gwarancyjne oraz ubezpieczeniowe. W takim skonfigurowaniu, nawet w razie braku odpowiednich środków finansowych, przedsiębiorca transportowy może uczestniczyć w obrocie gospodarczym, albowiem nie stwarza niebezpieczeństwa gospodarczego tak dla swoich klientów, jak i kontrahentów. Wartość publiczna w postaci bezpieczeństwa obrotu gospodarczego pozostaje niezagrożona. Ujmując w tym kontekście treść

art. 7 rozporządzenia 1071/2009 należy przyjąć, że organ ma obowiązek zweryfikowania, czy przedsiębiorca spełnia wymóg posiadania odpowiedniej zdolności finansowej – art. 3 ust. 1 lit. c – w każdy dopuszczalny przepisami sposób, a więc tak poprzez poświadczone roczne sprawozdanie finansowe (art. 7 ust. 1), jak

i alternatywnie, poprzez poświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia. Nie można wreszcie pomijać i tego, że roczne sprawozdanie finansowe z założenia ma walor bardziej historyczny, albowiem odnosi się do zakończonego roku obrotowego. Jego aktualność względem bieżącej zdolności finansowej przedsiębiorcy jest więc ograniczona. W tym kontekście, legitymowanie się aktualnym poświadczeniem gwarancyjnym lub ubezpieczeniowym, które zabezpieczają realizację bieżących zobowiązań przedsiębiorcy transportowego należy uznać za donioślejsze.

Z treści art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009 wynika, że kompetencja do zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego aktywuje się dopiero w razie pewności, że przedsiębiorca nie spełnia jednego z wymogów

z art. 3. Na gruncie niniejszej sprawy organy nie wyjaśniły dlaczego pomimo przedłożenia przez stronę skarżącą polisy z [...] czerwca 2019 roku uznały, że nie spełnia wymogu zdolności finansowej. Zwolniły się z rozważenia tej okoliczności wskazując, że nie wyrażono zgody na tę formę wykazania spełnienia tego warunku. W kontekście przywoływanych przez stronę skarżącą okoliczności, że w lutym 2019 roku nie była w stanie przedłożyć zatwierdzonego sprawozdania finansowego za rok 2018, albowiem procedura z tym związana jeszcze się nie zakończyła, warto nawiązać do art. 13 ust. 1 lit c rozporządzenia 1071/2009, który stanowi, iż w razie stwierdzenia braku spełnienia wymogu zdolności finansowej organ może określić termin nieprzekraczający sześciu miesięcy na wykazanie, że wymóg ten będzie ponownie spełniany. Rozwinięciem tych przepisów są postanowienia § 2 ust. 3 i § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 8 września 2014 r.

w sprawie danych i informacji, które przewoźnik drogowy jest obowiązany przekazywać do organu w związku z prowadzoną działalnością w zakresie przewozu drogowego, Dz. U. 2014 r. poz. 1217. Stosownie do § 2 ust. 3 tego rozporządzenia organ może zażądać od przewoźnika drogowego przedstawienia dokumentów lub kopii dokumentów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w art. 7 rozporządzenia 1071/2009 (art. 7a ust. 3 pkt. 2). Dokumenty te przewoźnik przedstawia w terminie nie krótszym niż trzy tygodnie od dnia doręczenia tego żądania - § 4 ust. 2 rozporządzenia. Na wniosek przewoźnika drogowego, uzasadniony ważnymi powodami, termin ten może być przedłużony - § 4 ust. 4 rozporządzenia. Organy z możliwości jakie dają powołane przepisy nie skorzystały.

Organy wadliwie intepretują również art. 7b ust. 1 u.t.d. Powołany przepis umożliwia przedsiębiorcom, którzy na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351) nie są zobowiązani do sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego udokumentowanie swojej zdolności finansowej, o której mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, poprzez przedłożenie poświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia. Przedmiotowa reguła modyfikuje postanowienia art. 7 rozporządzenia 1071/2009, ale jedynie w takim zakresie, że wyłącza wobec przedsiębiorców niezobowiązanych do sporządzania rocznego sprawozdania finansowego konieczność uzyskania zgody organu na wykazanie swojej zdolności finansowej poprzez przedłożenie poświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009 – taki przedsiębiorca sam decyduje, w jaki sposób wykaże swoją zdolność finansową. W oparciu o treść art. 7 ust. 1 u.t.d. nie można natomiast wywieść reguły, że organ może wyrazić zgodę na wykazanie zdolności finansowej przez przedłożenie poświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009 wyłącznie przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 7b ust. 1 u.t.d., a więc niezobowiązanemu do sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego.

Strona skarżąca, jako spółka akcyjna jest zobowiązana do sporządzania rocznego sprawozdania finansowego – art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, (Dz. U. 2019 r. poz. 351 ze zm.; dalej w skrócie: "u.r.".). Sprawozdanie powinno być sporządzone w terminie do 3 miesięcy od dnia zamknięcia ksiąg rachunkowych (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 1 u.r.), czyli od dnia zakończenia roku obrotowego (art. 12 ust. 2 pkt 1 u.r.). Jak wynika ze sprawozdania finansowego strony skarżącej z rok 2017, rokiem obrotowym jest u niej rok kalendarzowy (art. 3 pkt 9 u.r.). Należy wobec tego skonkludować, że strona skarżąca miała obowiązek sporządzenia sprawozdania za rok 2018 do 31 marca 2019 roku. Sprawozdanie to podlega obowiązkowemu badaniu przez biegłego rewidenta (art. 64 ust. 1 pkt 3 u.r.) i zatwierdzeniu przez organ zatwierdzający do końca czerwca – art. 53 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 10 u.r. Z powyższego wynikają dwa wnioski: po pierwsze, strona skarżąca nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 7b ust. 1 u.t.d.; po drugie, strona skarżąca nie mogła przedłożyć zatwierdzonego sprawozdania finansowego w terminie wyznaczonym w wezwaniu organu – 7 luty 2019 roku.

Końcowo Sąd zaznacza, że w sprawie bez znaczenia pozostaje sprawozdanie finansowe strony skarżącej za rok 2017. Przedmiotem kontroli jest bieżący rok obrotowy, a więc aktualna sytuacja finansowa [...] S.A.

Uwzględniając całość powyższego Sąd przyjął, że organy naruszyły przepisy prawa materialnego poprzez ich błędną interpretację – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 1071/2009 i art. 7b ust. 1 u.t.d. Konsekwencją wzmiankowanej wadliwości była deficytowość ustaleń

i przeprowadzonych rozważań.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią wskazany przez Sąd sposób interpretacji powołanych przepisów i ponownie ocenią, czy strona skarżąca spełnia wymóg zdolności finansowej, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1071/2009. Wezmą przy tym pod uwagę przedłożoną przez stronę skarżącą polisę z [...] czerwca 2019 roku (k. 28 akt administracyjnych).

Z wyłożonych względów Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 i 135 P.p.s.a.

O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.