Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 472/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 12 ust. 2, ust. 3 pkt 2 i 4
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2319/15 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2319/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty A. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...] przy granicy z działką M. K. o nr ew. [...], przy ul. W. w A.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. K.

Skarżąca zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na:

a) mylnym przyjęciu, że nie doszło do rażącego naruszenia § 12 ust. 3 pkt 2, 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690),

b) mylnym przyjęciu, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, a przesłanki z art. 32 ust. 2 Prawa budowlanego zwalniają organ administracji publicznej z obowiązku stosowania przy rozpoznaniu sprawy zasad postępowania określonych w k.p.a., tj. wyjaśnienia sprawy, podczas gdy w niniejszej sprawie wątpliwym było, czy inwestor przedłożył wszystkie niezbędne oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością dla celów budowlanych, a organ wydający to pozwolenie dysponował dokumentacją z której wynikało, że nastąpiło przekroczenie granicy działki skarżącej przez inwestora, a jego inwestycja nie jest zlokalizowana w ostrej granicy działki;

2. § 12 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690), w brzmieniu istniejącym w chwili wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - poprzez jego niezastosowanie - polegające na pominięciu faktu, że naruszone zostały istotne prawa właścicieli nieruchomości sąsiedniej, a więc skarżącej, która nie wyraziła zgody na inwestycję;

3. § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690), w brzmieniu istniejącym w chwili wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzez jego niezastosowanie polegające na pominięciu faktu, że budynek objęty zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę jest budynkiem gospodarczym, a jego wysokość przekracza granice dozwolone powołanym przepisem umożliwiające posadowienie budynku gospodarczego po granicy działki sąsiadującej (budynek faktycznie jest wysoki na 5,70 m, podczas gdy powołany przepis dla budynków gospodarczych przewiduje wysokość 3 m);

4. art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na tym, że według sądu pierwszej instancji przesłanki z art. 32 ust. 2 Prawa budowlanego zwalniają organ administracji publicznej z obowiązku stosowania przy rozpoznaniu sprawy zasad postępowania określonych w k.p.a., tj. wyjaśnienia sprawy, podczas gdy w niniejszej sprawie wątpliwym było, czy inwestor przedłożył wszystkie niezbędne oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością dla celów budowlanych, a organ wydający to pozwolenie dysponował dokumentacją z której wynikało, że nastąpiło przekroczenie granicy działki skarżącej przez inwestora, a jego inwestycja nie jest zlokalizowana w ostrej granicy działki.

W skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi zamiast jej uwzględnieniu w sytuacji, gdy decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza przepisy postępowania w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, poprzez niezasadną odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty A. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], w sytuacji gdy decyzja ta w sposób rażący narusza § 12 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

2. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, przejawiające się w tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, a także, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca składała dowody, którymi dysponował także organ wydający pozwolenie na budowę, a które wskazują na fakt przekroczenia przez inwestora granicy działki skarżącej;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za uznaniem skargi oraz wobec całkowicie dowolnego ustalenia, że organ administracji publicznej Starosta A. nie dysponował na moment wydania zaskarżonej decyzji dowodami uniemożliwiającymi wydanie zaskarżonej decyzji, a które to dowody zostały przez organy administracji i sąd pierwszej instancji pominięte.

W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na zasadzie art. 188 p.p.s.a., tj. uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że sprawa nie jest dostatecznie wyjaśniona w myśl art. 188 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Ponadto, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz na podstawie art. 203 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Dodatkowo na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów przedłożonych przez skarżącą w postaci: kopii mapy zasadniczej z dnia 10 marca 1982 r., kopii mapy ewidencyjnej z dnia 8 marca 1989 r. (aktualnej na dzień wydania pozwolenia na budowę), szkicu położenia elementów zagospodarowania terenu (budynki, ogrodzenie) w stosunku do granicy działki [...] i [...] sporządzonego przez geodetę uprawnionego z dnia 31 sierpnia 2015 r., szkicu pomiaru położenia sąsiednich budynków i ogrodzenia w stosunku do granicy działek [...] i [...] sporządzonego przez geodetę uprawnionego z dnia 18 listopada 2014 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. P. podniósł, że dowody przedstawione przez skarżącą nie poświadczają prawdziwego stanu faktycznego i powinny być odrzucone. Inwestor podniósł, że przez wiele lat przebieg granicy pomiędzy jego działką a działką skarżącej nie był kwestionowany. Granica ta przebiegała po ścianie wybudowanego na działce skarżącej budynku. Inwestor podniósł, że podczas budowy budynku gospodarczego na swojej działce nie przekroczył granicy działki nr [...], zaś M. K. stara się o rozbiórkę wybudowanego przez niego budynku gospodarczego bezpośrednio przylegającego do ściany szczytowej jej budynku mieszkalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zaskarżony wyrok dotyczył kontroli decyzji wydanych w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Należy zatem wskazać, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem w nowej sprawie, w której organ administracji publicznej nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w "wadliwej" decyzji. W sprawie tej organ administracji publicznej rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji, albo jej niezgodności z prawem. Inne kwestie dotyczące istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną w tym nadzwyczajnym trybie decyzją pozostają poza zakresem orzekania. W postępowaniu nieważnościowym organ nie rozstrzyga zatem sprawy na nowo przeprowadzając po raz kolejny pełne postępowanie wyjaśniające, a jedynie bada, czy w dacie wydania kontrolowanej decyzji właściwy organ zastosował prawidłowo obowiązujące wówczas przepisy prawa. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji, organ orzekający w tym zakresie winien zbadać stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności.

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty A. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...], miało zatem na celu zbadanie, czy decyzja ta, zawierała wady uzasadniające wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności.

Skarżąca upatruje naruszenia przepisów na skutek oddalenia jej skargi, która, w jej ocenie, powinna być uwzględniona, ponieważ, decyzja Starosty A. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], której stwierdzenia nieważności jej odmówiono, rażąco narusza prawo.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że rażącego naruszenia prawa skarżąca upatruje w istocie z dwóch zasadniczych powodów.

Pierwszy dotyczy przekroczenia przez inwestora granicy działki ze skarżącą i wybudowaniu części budynku gospodarczego na jej nieruchomości bez jej zgody.

W skardze kasacyjnej zarzucono, że skarżąca nie wyraziła inwestorowi zgody na budowę, a także, iż w toku postępowania administracyjnego skarżąca składała dowody, którymi dysponował także organ wydający pozwolenie na budowę, a które wskazują na fakt przekroczenia przez inwestora granicy jej działki. Zdaniem skarżącej Starosta A. dysponował na moment wydania kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji dowodami uniemożliwiającymi jej wydanie, a które to dowody zostały przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji pominięte.

Zarzut ten nie jest zasadny.

Prawidłowo WSA w Warszawie uznał, że nie ma racji skarżąca wywodząc, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów procesowych poprzez nieustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego w zakresie położenia projektowanego budynku względem jej nieruchomości, i nieuwzględnienie dowodu wnioskowanego przez skarżącą dołączonego do odwołania w postaci szkicu pomiaru położenia sąsiednich budynków i ogrodzenia w stosunku do granicy działki [...] i działki [...], sporządzonego przez uprawnionego geodetę w dniu 18 listopada 2014 r. w oparciu o pomiary dokonane w dniu 6 października 2014 r.

Dokonując kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę, pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. i argumentacji skarżącej, organ mógł bowiem wziąć pod uwagę jedynie zawartość akt administracyjnych, w oparciu o które badana decyzja została wydana. Z uwagi na przedmiot decyzji Starosty A. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...], zasadnicze znaczenie w tej mierze miał zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania terenu. Inne dokumenty, nieznane organowi wydającemu badaną decyzję, nie mogły być w sprawie uwzględnione. Stan faktyczny należało bowiem ustalić w oparciu o dowody, którymi dysponował Starosta A. orzekając w dniu [...] października 2013 r. Jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, z żadnego z dowodów zgromadzonych w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę nie wynika, aby budynek zaprojektowano z przekroczeniem granicy działki, tj. częściowo na działce nr ew. [...]. Projekt zagospodarowania działki w projekcie budowlanym zatwierdzonym przez Starostę A., został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, przyjętej do zasobu powiatowego w dniu 23 kwietnia 2013 r., zaewidencjonowanej pod nr [...] i nie wynika z niego, aby na skutek planowanej budowy mogło dojść do przekroczenia granic nieruchomości. Organ wydający pozwolenie na budowę nie mógł kwestionować prawidłowości tego dokumentu.

Ponadto, żadna ze stron, również skarżąca, na tym etapie postępowania, nie zgłaszała zarzutów związanych z naruszeniem granic działki. Jak wynika z akt administracyjnych, również sama skarżąca na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę nie kwestionowała usytuowania budynku gospodarczego przez inwestora w kontekście przekroczenia granicy jej nieruchomości. W swoich pismach znajdujących się w aktach administracyjnych skarżąca wskazywała, że budynek inwestora ma być zlokalizowany przy granicy z jej działką nr [...] i ma przylegać do jej budynku mieszkalnego. W piśmie z dnia 14 sierpnia 2013 r. skarżąca przyznała, że dom przy ul. W., w którym zamieszkuje ona wraz z rodziną był wybudowany na granicy i kupiony przez jej ojca w 1965 r. Dodatkowo w piśmie z dnia 25 lutego 2014 r. skarżąca sama potwierdziła, że dom kupili jej rodzice w latach 60 – tych XX wieku, a rodzice Pana P. wyrazili zgodę poprzedniemu właścicielowi panu K. na budowę domu "po granicy". Także w piśmie z dnia 26 lutego 2014 r. skarżąca wskazała, że nie wnosiła odwołania od decyzji Starosty A. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...], ponieważ liczyła, że strony porozumieją się co do ocieplenia ściany jej budynku mieszkalnego, do której miał przylegać budynek gospodarczy skarżącego. Z innych pism skarżącej również wynika, że spór pomiędzy stronami powstał w istocie na tle ocieplenia i ochrony ściany budynku mieszkalnego skarżącej przed ewentualnymi uszkodzeniami spowodowanymi budową budynku gospodarczego przez inwestora. Zarzut przekroczenia granicy przez inwestora bez zgody skarżącej zgłosiła ona dopiero w piśmie z dnia 16 września 2014 r., do którego załączyła szkic orientacyjny z dnia 8 marca 1989 r., a zatem kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego była już ostateczna.

Należy zatem uznać, że organy administracji publicznej orzekały na podstawie dokumentów opracowanych przez uprawnione osoby, a sama skarżąca również nie kwestionowała przekroczenia granicy działki na etapie postępowania prowadzonego przez Starostę A., w którym uczestniczyła i nie wniosła odwołania od jego decyzji. Ustalenia dokonane pomiędzy inwestorem i właścicielami działki nr ew. [...] dotyczące ocieplenia ściany oraz związane z niewłaściwym, w ocenie skarżącej, prowadzeniem robót budowlanych, nie mogły być przedmiotem postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę.

Nie znajduje zatem potwierdzenia w aktach administracyjnych zarzut, że organ wydający pozwolenie na budowę dysponował dokumentacją, z której wynikało, że nastąpiło przekroczenie granicy działki skarżącej przez inwestora, a jego inwestycja nie jest zlokalizowana przy granicy działki.

Ponadto, projekt budowlany nie przewiduje robót na działce o nr ew. [...], inwestor nie miał więc obowiązku składania oświadczenia o prawie do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. poz. 1623, ze zm.; zwanym dalej Prawem budowlanym).

Należy również wskazać, że jeżeli usytuowanie obiektu narusza uprawnienia właścicielskie, osoby te mogą domagać się ochrony na podstawie przepisów prawa cywilnego.

Kolejny zarzut sprowadza się do zakwestionowania niezastosowania § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.; zwanym dalej rozporządzeniem), w sytuacji, gdy budynek objęty zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę jest budynkiem gospodarczym, a jego wysokość przekracza granice dozwolone powołanym § 12 ust. 3 pkt 4, umożliwiające posadowienie budynku gospodarczego po granicy działki sąsiadującej (jak zarzuca skarżąca budynek faktycznie jest wysoki na 5,70 m, podczas gdy powołany przepis dla budynków gospodarczych przewiduje wysokość 3 m).

W związku z tym zarzutem należy wskazać, że zasadą jest sytuowanie obiektów na działce budowlanej w odległościach wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Kolejne przepisy § 12 powołanego rozporządzenia przewidują wyjątki od wskazanego sposobu sytuowania obiektów, dopuszczając możliwość lokalizacji obiektu w mniejszej odległości od granicy lub w granicy z nieruchomością sąsiednią. Zgodnie z ust. 2 § 12 rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei w § 12 ust. 3 rozporządzenia dopuszczono sytuowanie obiektów w innych odległościach w zabudowie jednorodzinnej uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271 – 273.

W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia § 12 ust. 3 pkt 2 i 4 powołanego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z § 12 ust. 3 powołanego rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się:

1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m,

2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej,

3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych,

4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło do rażącego naruszenia powołanych wyżej przepisów.

Należy bowiem mieć na względzie, że przepis § 12 ust. 3 pkt 2, dotyczy usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. Regulacja ta dotyczy wszystkich budynków, a więc także budynków gospodarczych. Istotnym elementem, decydującym o zastosowaniu tego przepisu jest warunek przylegania do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. To spełnienie tego wymogu, a nie rodzaj budynku determinuje możliwość zastosowania omawianego przepisu. Ponadto, mając na uwadze definicję budynku zawartą w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego oraz definicję budynku gospodarczego sformułowaną w § 3 pkt 8 rozporządzenia, należy stwierdzić, że budynek gospodarczy jest jednym z rodzajów budynku.

Z faktu, że przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia dotyczy odległości od granicy budynków gospodarczych nie wynika, że tym samym budynki gospodarcze zostały wyłączone spod regulacji § 12 ust. 2 czy ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, w których prawodawca posłużył się terminem budynku. W pkt. 2 ust. 3 § 12 jak już wyżej wskazano, możliwość sytuowania budynku gospodarczego przy granicy działki istnieje z uwagi na przyleganie całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej. Natomiast w pkt. 4 możliwość sytuowania budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki uzależniona jest od jego długości i wysokości, a nie od przylegania do ściany budynku na działce sąsiedniej. Ponadto mając na uwadze § 12 ust. 2 rozporządzenia, zarówno organy administracji publicznej jak i Sąd pierwszej instancji, zasadnie przyjęły, że przepis § 4 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu inwestycji dopuszcza sytuowanie budynków garażowych, gospodarczych lub garażowo-gospodarczych ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m do 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej. Dlatego też prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że z uwagi na spełnienie wskazanych wyżej wymogów, w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej zasadnie zastosowały § 12 ust. 2, ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że organy administracji zasadnie uznały, iż decyzja Starosty A. z dnia 15 października 2013 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem § 12 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia, jak zarzuca skarżąca.

Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Analiza uzasadnienia sporządzonego przez sąd pierwszej instancji wskazuje, że zawiera ono wszystkie elementy wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a., a przy tym WSA odniósł się do wszelkich, miarodajnych dla sprawy kwestii prawnych i faktycznych.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów należy wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza występowania istotnych wątpliwości w niniejszej sprawie, dla których wyjaśnienia niezbędne byłyby przedłożone wraz ze skargą kasacyjną dokumenty.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.