Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2955/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia del. WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 21/12 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru przystąpienia do wykonania altanki oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 21/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru przystąpienia do wykonania altanki.

Jak wynika z akt sprawy, J. K. pismem z dnia 30 sierpnia 2011 r. zgłosił Staroście Nowotarskiemu zamiar wykonania altanki o pow. zab. do 25 m2 na działkach nr [...] i nr [...] położonych w miejscowości C.

Starosta Nowotarski decyzją z dnia [...] września 2011r., znak [...] na podstawie art. 30 ust. 2 w związku z art. 80 ust.1 pkt 1, art.81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego przez J. K. zamiaru przystąpienia do wykonania przedmiotowej altanki.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że działki nr [...] i [...] położone w miejscowości C. według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w Jabłonce Nr XV/143/2004 z dnia 22 marca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego nr 95 poz. 1339 z dnia 11 maja 2004r.), zmienioną uchwałami Rady Gminy w Jabłonce Nr XXXIV/288/2006 z dnia 17 marca 2006r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 210, poz. 1450 ), Nr LI1/307/2010 z dnia 29 kwietnia 2010r. ( Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 281, poz. 1865 ), Nr LIX/354/2010 z dnia 20 października 2010r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr629, poz. 5087 ), oraz Nr VI/21/2011 z dnia 2 lutego 2011r. znajdują się w terenach o symbolach: "RL" - tereny lasów, zadrzewień (...), "KD" - tereny dróg i ulic, "RW" - teren wód otwartych, koryt potoków i zieleni ochronnej wzdłuż cieków wodnych (...).W terenach o symbolu "RL" i "RW" wyklucza się lokalizację nowych obiektów budowlanych z wyjątkiem urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej, niezbędnych dla potrzeb lokalnych. Tereny o symbolu "KD" przeznaczone są pod lokalizację dróg. Dlatego też, wykonanie przedmiotowej altanki jest niemożliwe, gdyż jej realizacji nie dopuszczają ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka. Zgodnie zaś treścią z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

Odwołanie od w/w decyzji Starosty Nowotarskiego z dnia [...] września 2011 r. wniósł J. K.

Po przekazaniu akt w raz z odwołaniem organowi drugiej instancji, postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r., znak [...], Starosta Nowotarski sprostował z urzędu, na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., błąd pisarski w decyzji własnej z dnia [...] września 2011r. , znak [...], w ten sposób, że na stronie 1 decyzji wiersz 6 słowa "Na podstawie art. 30 ust. 2 w związku z art. 80 ust.1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r." zastąpił słowami "Na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 80 ust.1 pkt 1, art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r."

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...], na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Nowotarskiego z dnia [...] września 2011r., znak [...].

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma ustalenie, czy zgłaszane do realizacji zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania. Obowiązujący miejscowy plan stanowi element prawa miejscowego i musi być bezwzględnie respektowany.

W ocenie organu odwoławczego, realizacja zgłaszanej przez J. K. inwestycji nie służy celom wskazanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu. O ile miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka w części obejmującej sołectwa: Chyżne, Lipnica Mała, Orawka, Podwilk budzi zastrzeżenia skarżącego i uznaje, że ustaleniami planu został naruszony jego interes prawny, przysługuje mu prawo do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy w sprawie miejscowego planu, na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że złożone przez inwestora zgłoszenie jest niekompletne. Wśród braków przedmiotowego zgłoszenia wskazać należy m.in.: nieokreślenie odległości projektowanego obiektu od granic działek, niewrysowanie planowanego obiektu na przedłożonych mapach. Dodatkowo wskazał, że z załączonych do wniosku szkiców wynika, iż planowana do realizacji inwestycja to budowa budynku, a nie altanka, jak napisał inwestor w treści wniosku. Pojęcie "altany" nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym, ale w art. 3 pkt 2 tejże ustawy zostało zdefiniowane pojęcie "budynku" jako - "obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Słownik języka polskiego PWN (wersja internetowa) definiuje, że altana to "budowla ogrodowa lekkiej konstrukcji, często z ażurowymi ścianami". Planowany do realizacji obiekt będzie posiadał przegrody budowlane z czterech stron, jak również drzwi i okno. Będzie to zatem budynek a nie altana. Jednakże mimo wskazanych powyżej braków zgłoszenia organ pierwszej instancji odstąpił od nałożenia na wnioskodawcę obowiązku jego uzupełnienia, gdyż uznał, że już z samej jego treści wynika, że jest ono niezgodne z obowiązującymi dla tego terenu ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym inwestor nie jest w stanie uzupełnić zgłoszenia w taki sposób, by miało to wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Takie działanie organu pierwszej instancji należy uznać za prawidłowe.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 24 listopada 2011 r. wniósł J. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 21/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skarżący dołączył do zgłoszenia zarówno rysunek altany ze wskazaniem jej wyglądu oraz parametrów , jak i zaświadczenie o przeznaczeniu działek, wydane dnia 18 sierpnia 2011 r. Wynika z niego, że działki oznaczone numerami [...] i nr [...] w C. położone są w terenie oznaczonym symbolami: "RL" (odpowiednio 31 % i 10 % działek), "KD" (5% i 10%) oraz "RW" (64% i 80%). Z tegoż zaświadczenia wynika, że symbolem "RL" w planie miejscowym oznaczone są tereny lasów, zadrzewień, torfowisk i gruntów rolnych wskazanych do zalesień. Symbol "KD" oznacza tereny dróg, ulic i urządzeń komunikacji. Natomiast symbolem "RW" oznaczono tereny wód otwartych, dolin potoków i zieleni ochronnej wzdłuż cieków wodnych. Treść powyższego dokumentu, dołączonego przez inwestora do zgłoszenia, w tym odniesienie oznaczeń planu do konkretnych działek mających stanowić teren, a nawet ich części, była zatem skarżącemu znana. Stosownie do § 16 ust. 1 uchwały Rady Gminy w Jabłonce Nr XV/143/2004 z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka, z uwzględnieniem późniejszych zmian powołanych prawidłowo w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, tereny dróg i ulic (w tym oznaczone symbolem "KD") mogą być przeznaczone wyłącznie na drogi, ulice publiczne i wewnętrzne wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej, przy czym – stosownie do § 16 ust. 2 pkt 8 – symbol "KD" oznacza drogi (ulice) dojazdowe, a oznaczenie dotyczy istniejących i projektowanych dróg gminnych. Zgodnie z § 19 ust. 1 planu miejscowego, tereny wód otwartych, koryt potoków i zieleni ochronnej wzdłuż cieków wodnych, w tym oznaczone symbolem "RW", przeznacza się na cele gospodarki wodnej, utrzymania i wprowadzenia obudowy biologicznej wód płynących oraz rekreacji nadwodnej. W § 19 ust. 2 pkt 1 przewidziano, że na tych terenach wyklucza się lokalizację nowych obiektów budowlanych, z wyjątkiem urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej, niezbędnych dla potrzeb lokalnych. Wyjątki od tej reguły, przewidziane w § 19 ust. 2 pkt 2, dotyczą wyłącznie terenów o symbolu "RW1".

Stosownie do § 20 ust. 1 planu miejscowego, tereny o symbolu "RL" przeznacza się na cele gospodarki leśnej, zalesień gruntów, gospodarki rolnej, funkcji rekreacyjno – turystycznych oraz przyrodniczych funkcji ochronnych. Na terenach tych, zgodnie z § 20 ust. 2 pkt 1, wyklucza się lokalizację nowych obiektów budowlanych, z wyjątkiem urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej, turystycznych tras pieszych i rowerowych oraz obiektów małej architektury.

Sąd podkreślił, że w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego ustawodawca zamieścił tzw. otwartą definicję obiektów małej architektury. Stosowni do art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie małej architektury należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności obiekty kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, a także obiekty użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Wyliczenie, zawarte w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego ma wyraźnie przykładowy charakter, nie może być zatem uznane za katalog zamknięty. Jednakże trudno nie zwrócić uwagi na fakt, że ustawodawca nie wymienił w powołanej regulacji wprost altany, pomimo, że takie pojęcie jest mu znane. Altana, to niewielka budowla ogrodowa, o lekkiej konstrukcji, często o ażurowych ścianach, służąca do wypoczynki i ochrony przed słońcem i deszczem. Altanka zaś, to zdrobniale altana. Z języka potocznego wynika, że altana to budowla. Powyższe odpowiada definicji legalną zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, z której wynika, że pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury,

W tym kontekście Sąd podkreślił, że altana w kształcie, w jakim zamierzał realizować ją inwestor, w sposób znaczący odbiega nie tylko gabarytami, lecz przeznaczeniem od wszystkich obiektów, wyliczonych w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Miejscem jej lokalizacji nie jest ogród, a w kategoriach obiektywnych ani nie stanowi ona ani obiektu kultu religijnego, ani obiektu służącego rekreacji codziennej, czy codziennego utrzymania porządku skoro ma zostać usytuowana w terenie niezbudowanym, gdzie obowiązuje zakaz budowy budynków. Ponadto, co ważniejsze, ustawodawca posłużył się określeniem "altana" w innych przepisach Prawa budowlanego (por. art. 29 ust. 1 pkt 2 i pkt 4). Dlatego też zdaniem Sądu gdyby ustawodawca chciał zaliczyć altanę do obiektów małej architektury, wymieniłby ją wprost w przykładowym wyliczeniu. Skoro tego nie uczynił, brak było podstaw do uznania, że altana należy do obiektów małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem skarżącego naruszało ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ administracji architektoniczno – budowlanej pierwszej instancji miał zatem podstawy, aby wnieść sprzeciw wobec tego zamierzenia, co wynikało z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Rozpoznając odwołanie Wojewoda Małopolski prawidłowo uwzględnił fakt sprostowania decyzji organu pierwszej instancji postanowieniem Starosty Nowotarskiego z dnia [...] listopada 2011r., znak [...], co wynika z osnowy decyzji z dnia [...] listopada 2011r., znak [...]. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący odebrał postanowieniem Starosty Nowotarskiego z [...] listopada 2011r., znak [...], w dniu 28 listopada 2011r., natomiast sama przesyłka była już awizowana 25 listopada 2011r. Organ prowadzący postępowanie w drugiej instancji nie jest uprawniony do ustalenia - z pominięciem trybu postępowania przewidzianego w art. 113 § 1 i 3 k.p.a. - że w decyzji tej nastąpiła oczywista omyłka. Wydane postanowienie o sprostowaniu winien natomiast uwzględnić, bez względu na to czy było ono przedmiotem zaskarżenia. Jak wynika z art. 126 k.p.a, do postanowień stosuje się między innymi art. 110 k.p.a., który przewiduje związanie organu wydającego decyzję od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Doręczenie aktu administracyjnego przynajmniej jednej ze stron postępowania, ale także organowi drugiej instancji wywołuje skutki prawne wobec jego zakomunikowania, co oznacza wejścia tego aktu do obrotu prawnego.

Sąd podkreślił również, że nie zasługiwały na uwzględnienie twierdzenia skarżącego o wystąpieniu przed organem drugiej instancji przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na niemożność terminowego wniesienia sprzeciwu. Z akt administracyjnych wynika, że decyzja organu pierwszej instancji o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych została wydana i doręczona skarżącemu w terminie, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Za niezasadny również uznał Sąd zarzut dotyczący nieprawidłowości zaskarżonej decyzji w części, w której sygnalizuje ona braki zgłoszenia. Organ drugiej instancji jest zarówno organem kontrolnym, jak i ponownie rozpatrującym i rozstrzygającym sprawę.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego polegające na błędnym zastosowaniu art. 1 ust. 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez przeprowadzenie ustaleń faktycznych i prawnych zmierzających do określenia rodzaju obiektu będącego przedmiotem postępowania, których nie dokonały organy rozstrzygające sprawę,

2. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 7 k.p.a.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącego wyznaczony z urzędu wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 1 ust. 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem przepis art. 1 ust. 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wskazany jako podstawa skargi kasacyjnej ma charakter przepisu ustrojowego, a zatem bezpośrednio nie mieści się on we wskazanych w art. 174 p.p.s.a. podstawach. Jednakże za dopuszczalne należy uznać powołanie ww. przepisu ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w sytuacji powiązania go z zarzutami zgłoszonymi w ramach naruszenia prawa procesowego (porównaj: wyroki NSA z dn. 7.10.2010 r., sygn. akt II GSK 780/10, LEX nr 746149 i z dn. 23.11.2010 r., sygn. akt I GSK 445/10, LEX nr 744789). W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej wadliwie skonstruował zarzut wskazany w pkt 1 skargi kasacyjnej, albowiem jako naruszony wskazał jedynie przepis art. 1 ust. 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie wiążąc go z żadnym przepisem postępowania. Tym samym zarzut ten nie mógł zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny skutecznie rozpoznany.

Jednakże niezależnie od powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji skarżący dołączył do zgłoszenia rysunek altany ze wskazaniem jej wyglądu oraz parametrów, jak i zaświadczenie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o przeznaczeniu działek skarżącego. Z zaświadczenia tego wynika, że zgodnie z uchwałą Rady Gminy w Jabłonce Nr XV/143/2004 z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka w części obejmującej sołectwa Chyżne, Lipnica Mała, Orawka, Podwilk (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego nr 95 poz. 1339), z uwzględnieniem późniejszych zmian, działki skarżącego znajdują się na terenie oznaczonym symbolami: "RL" (tereny lasów, zadrzewień, torfowisk i gruntów rolnych wskazanych do zalesień), "KD" (tereny dróg, ulic i urządzeń komunikacji) oraz "RW" (tereny wód otwartych, dolin potoków i zieleni ochronnej wzdłuż cieków wodnych). Z w/w planu miejscowego wynika, że działki skarżącego mogą być przeznaczone wyłącznie na drogi, ulice publiczne i wewnętrzne wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej (§ 16 m.p.z.p.), wyklucza się na nich lokalizację nowych obiektów budowlanych, z wyjątkiem urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej, niezbędnych dla potrzeb lokalnych (§ 19 m.p.z.p.) oraz turystycznych tras pieszych i rowerowych oraz obiektów małej architektury (§ 20 m.p.z.p.).

Zdaniem skarżącego zgłoszony obiekt należy zaliczyć do kategorii obiektów małej architektury. Definicja "obiektów małej architektury" zawarta jest w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Są to niewielkie obiekty, a w szczególności kultu religijnego jak kapliczki, krzyże przydrożne, figury oraz posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, a także obiekty służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku jak piaskownice, huśtawki, drabinki. Budowa takich obiektów nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego), nie wymaga również zgłoszenia właściwemu organowi, chyba, że dotyczy obiektów mających znajdować się w miejscach publicznych (art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego). Obiekty małej architektury są obiektami o stosunkowo niewielkich gabarytach i zajmują zazwyczaj bardzo niewielkie powierzchnie nieruchomości (por. wyrok NSA z 22.10.2008 r., II OSK 567/08). Natomiast jak wynika z załączonych do zgłoszenia rysunków obiektu budowlanego, a w ocenie skarżącego – altany, nie można zaliczyć go, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji, do kategorii obiektów małej architektury, a co za tym idzie zamierzenie budowy przedmiotowego obiektu budowlanego narusza w/w przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka. Dlatego też zasadnie organy architektoniczno-budowlane orzekły o wniesieniu sprzeciwu do planowanego zamierzenia inwestycyjnego na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego również wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. nie jest zasadny. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji, jak i Sąd zostały poczynione trafnie, na podstawie materiału dowodowego prawidłowo przez nie zebranego. Jakkolwiek organy obu instancji w przeciwieństwie do Sądu, nie dokonały kompletnych ustaleń dotyczących zgłaszanego obiektu i jego kwalifikacji, to jednak Wojewoda Małopolski w zaskarżonej decyzji dokonał ustaleń, że wskazany w zgłoszeniu obiekt nie można uznać za altanę, ponieważ z jego charakterystyki wynika, iż jest on budynkiem. Dodatkowo, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organy architektoniczno-budowlane nie dokonały w sposób arbitralny ustaleń, iż zgłoszenie robót budowlanych złożone przez skarżącego jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ wśród załączników do zgłoszenia znajduje się zaświadczenie Wójta Gminy Jabłonka z dnia [...] sierpnia 2011 r. o przeznaczeniu działek skarżącego zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka. Powyższa okoliczność nie stanowi jednak, ani uchybienia wskazanym przepisom art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., ani też nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne do Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.

Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.