Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2477/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1 zd. pierwsze, art. 176, art. 174, art. 184.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7 i art. 7 ust. 6, Art. 7. 1.
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 pkt 14, art. 17 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 567/13 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 567/13 oddalił skargę A. A. na decyzję D. D. O. R. A.R. i M. R. we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej.

Sąd I instancji rozpoznawał sprawę w następującym stanie prawnym i faktycznym.

Skarżąca w dniu [...] r. złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok [...], w którym – w sekcji VII ("Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych") – zadeklarowała 5 działek ewidencyjnych położonych w województwie d., w powiecie j., w gminie M.. Natomiast w sekcji VIII ("Oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych") zadeklarowała działki rolne oznaczone symbolami od A do E, zgłoszone do płatności rolnośrodowiskowej w ramach pakietów [...],[...] i [...], o łącznej powierzchni [...] ha. Następnie dokonała korekty powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] z [...] ha do [...] ha, a także działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha. W kolejnej korekcie zadeklarowała zwiększoną powierzchnię działki rolnej [...] - [...] ha.

W dalszym toku gromadzenia materiału dowodowego skarżąca przedłożyła: korektą wniosku, w którym dostosowała areał działki rolnej B ([...] ha) i działki ewidencyjnej nr [...] ([...] ha) w sekcji VIII, do powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] ([...] ha) w sekcji VII, a także zwiększyła areał deklarowanych działek [...], [...] (z [...] ha do [...] ha), a działki [...] (z [...] ha do [...] ha).

Do zebranego w sprawie materiału organ I instancji dołączył protokół zdawczo – odbiorczy z wydania i przekazania przez skarżącą spornych nieruchomości należących do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (dalej: ZWRSP), spisany w dniu [...] r., przez administratora ZWRSP oraz skarżącą, w związku z wygaśnięciem z dniem [...] r. umowy dzierżawy zawartej pomiędzy ww. stronami. Ponadto umowę z dnia [...] r., zawartą pomiędzy Administracją ZWRSP w R.W. a S. Ś. na wykonanie zabiegów agrotechnicznych na spornych nieruchomościach, oświadczenie administratora o wykonaniu prac, oświadczenie M. Ś. o otrzymaniu zgody na użytkowanie działki nr [...] od brata S. Ś., oświadczenie K. M. z dnia [...] r., [...] r. o użytkowaniu przez niego działek: nr [...] (pow. [...] ha), [...] (pow. [...] ha), [...] ([...] ha), [...] (pow. [...] ha), [...] ([...] ha). M. Ś. wyjaśnił ponadto, że jest użytkownikiem między innymi części działek rolnych o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...], obręb M., na których to prowadzono wypas bydła od dnia [...] r. do dnia [...] r. a na początku lipca, na części działek, wykoszono tzw. "niedojady". Wyjaśnienia zostały opatrzone podpisami: M. Ś., J. M. i S. Ś.. Do wyjaśnień tych dołączono "Porozumienie nr [...] " z dnia [...] r., zawarte w tym samym dniu w R. W., pomiędzy: Agencją Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. a S. Ś.. W treści wspomnianego porozumienia ANR wynika, że nieruchomość w granicach działek ewidencyjnych nr: [...],[...],[...],[...]obręb M., gmina M., powiat j., o ogólnej powierzchni [...] ha, została samowolnie, bez tytułu prawnego, bez wiedzy i zgody Agencji objęta w posiadanie w celu używania i pobierania pożytków przez S. Ś., co potwierdziła lustracja i sam użytkownik, który dodatkowo oświadczył, że wszedł w posiadanie nieruchomości w dniu [...]r. Strony postanowiły w "Porozumieniu" o użytkowaniu przez S. Ś. wymienionych działek ewidencyjnych, w okresie od [...] r. do[...] r.

Organ I instancji oceniając zebrany materiał w sprawie doszedł do przekonania, o braku podstaw do uznania, że to skarżąca we wskazanym wyżej okresie była użytkownikiem spornych nieruchomości. Okoliczność tę potwierdza, w szczególności protokół zdawczo – odbiorczy w sprawie wydania i przekazania nieruchomości przez skarżącą – ZWRSP. Ponadto podkreślił, że dokumenty złożone (o których mowa powyżej), przez pozostałe strony konfliktu krzyżowego, które nie budzą wątpliwości i są ze sobą spójne.

Rozpoznając odwołanie od powyżej decyzji organ odwoławczy pokreślił, że organ I instancji błędnie ustalił stan posiadania na dzień [...] r., a następnie na dzień [...]r. Nie zmienia to jednak faktu, że organ ten w sposób prawidłowy dokonał oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, który nie pozwala na uznanie, że to skarżąca przez cały okres realizacji ostatniego programu, tj. od [...] r. do [...] r. była w posiadaniu spornych gruntów rolnych. Zatem ustalenia zarówno faktyczne jak i prawne w tym zakresie uznał w pełni za prawidłowe. Wobec czego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Sąd I instancji uznał, że organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe, nie uchybiając zasadom procedury administracyjnej. Należycie wyjaśniono stan faktyczny sprawy na podstawie zebranego materiału. Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w szczególności organ odwoławczy w sposób jednoznaczny wyjaśnił dlaczego jedne dowody zostały uznane, a innym odmówiono wiarygodności. Dokonanej oceny nie sposób uznać za dowolną, przeciwnie, przeprowadzona została ona w granicach swobody wynikającej z art. 80 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168), jest wewnętrznie spójna i logiczna.

Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie złożyła A. A. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych.

Powyższemu orzeczeniu zarzuciła: naruszenie prawa materialnego – rozporządzenia Rady nr 1257/1999/WE w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r., w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy drobnostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, poprzez uznanie, że skarżąca nie posiadała gruntów zadeklarowanych do płatności w okresie realizacji programu rolnośrodowiskowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany granicami środka zaskarżenia. W myśl art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny bada sprawę w świetle podniesionych zarzutów, a nie ponownie rozpoznaje sprawę.

Zasadniczym elementem konstrukcji skargi kasacyjnej jest więc przytoczenie podstaw kasacyjnych wraz z ich uzasadnieniem (art. 176 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Niniejsza skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, zatem należało przyjąć, że wnosząca skargę kasacyjną nie kwestionuje ustaleń faktycznych sprawy, a co za tym idzie stanowią one podstawę jej rozpoznania. Oznacza to, że podniesiona w ramach tego zarzutu argumentacja, zmierzająca do podważenia dokonanych w sprawie ustaleń na okoliczność spełnienia wymogów uzyskania wnioskowanej płatności (posiadania zadeklarowanych do płatności gruntów) nie mogła przynieść zamierzonego rezultatu, ponieważ podstawą oceny prawa materialnego mógł być jedynie stan faktyczny, jaki został przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania. Wypada więc przypomnieć, że wynika z nich, że wnosząca skargę kasacyjną nie była posiadaczem gruntów zgłoszonych do płatności. Przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem procedury, czy też niewłaściwa ocena prawna ustalonego stanu faktycznego, polegająca na uznaniu bądź braku uznania istnienia określonego stanu faktycznego, nie stanowi bowiem naruszenia prawa materialnego i jako taka nie stanowi podstawy kasacyjnej, w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Wadliwe ustalenie stanu faktycznego jest zawsze rezultatem uchybień procesowych, które mogą być skutecznie kwestionowane jedynie w ramach drugiej z podstaw kasacyjnych określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W takim bowiem wypadku spór nie dotyczy prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego, czy też błędnej jego wykładni, ale jest sporem o fakty.

Zarzut naruszenia prawa materialnego nie odpowiada wymogom ustawowym również z tego względu, że nie wyjaśnia, w jaki sposób doszło do naruszenia prawa materialnego, czy to przez błędną jego wykładnię, czy też przez niewłaściwe jego zastosowanie. W orzecznictwie przyjmuje się, że naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię polega na wadliwym określeniu treści norm prawnych wynikających z przepisów prawa materialnego, co zobowiązuje skarżącego do wyjaśnienia jak dany przepis należy rozumieć. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na błędnej jego subsumcji, co wyraża się w tym, że ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (zob. wyrok SN z dnia 8 października 2002 r., IV CKN 1304/00, LEX nr 78365; wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2003 r., I CKN 160/01, LEX nr 78813), co z kolei zobowiązuje skarżącego do wskazania przepisu, który powinien mieć w sprawie zastosowanie.

Nadto, stosownie do art. 176 p.p.s.a. wnosząca skargę kasacyjną była zobowiązana do wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu prawa, którego naruszenie zarzuciła, tj. numeru artykułu, paragrafu, ustępu oraz pełnej nazwy aktu prawnego zawierającego wskazany przepis prawa, czego nie uczyniła. Sąd nie ma obowiązku domyślać się, jaki przepis prawa autor skargi kasacyjnej miał na myśli.

W petitum skargi kasacyjnej wnosząca skargę kasacyjną podniosłą zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Rady nr 1257/1999/WE w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r., w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy drobnostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich bez wskazania konkretnego przepisu prawa.

Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołała się na art. 7 i art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (j.t. Dz.U. z 2008, 170, poz. 1051 ze zm.), obowiązującej w okresie objętym postępowaniem.

Przepis ten składa się z wielu jednostek redakcyjnych i brzmi następująco:

"Art. 7. 1. Rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

1a. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

2. (uchylony).

2a. Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej i złożył wniosek o przyznanie tej płatności, przysługuje płatność uzupełniająca do powierzchni uprawy chmielu, do której przyznano mu płatność uzupełniającą do powierzchni uprawy chmielu za 2006 r., zwana dalej "płatnością uzupełniającą do powierzchni uprawy chmielu niezwiązaną z produkcją".

2b. Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej i złożył wniosek o przyznanie tej płatności, przysługuje wsparcie specjalne w formie:

1) specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych uprawianych w plonie głównym, do których została przyznana jednolita płatność obszarowa;

2) płatności do samic gatunku bydło domowe (Bos taurus) i do samic gatunku owca domowa (Ovis aries), zwane dalej "płatnością do krów i owiec", jeżeli:

a) w dniu 31 maja danego roku posiada nie więcej niż 10 samic z gatunku bydło domowe mających co najmniej 36 miesięcy życia lub

b) w dniu 31 maja danego roku posiada co najmniej 10 samic z gatunku owca domowa mających co najmniej 12 miesięcy życia, znajdujących się w siedzibie stada położonej w rejonie wrażliwym pod względem gospodarczym lub środowiskowym

- co potwierdza wpis do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych prowadzonego na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt;

3) płatności do surowca tytoniowego, zwanej dalej "płatnością do tytoniu", za ilość tego surowca spełniającego wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 17 ust. 6 pkt 1 lit. b, nie większą niż wynikająca z umowy na uprawę tytoniu lub umowy kontraktacji, jeżeli:

a) rolnik:

- zawarł, w terminie do dnia 14 marca roku zbioru, umowę na uprawę tytoniu z pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego wpisanym do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego lub umowę kontraktacji w ramach umowy na uprawę tytoniu zawartej przez grupę producentów tytoniu z pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego wpisanym do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego,

- uprawia tytoń w rejonie uprawy tytoniu,

b) surowiec tytoniowy został dostarczony, w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku zbioru, pierwszemu przetwórcy surowca tytoniowego wpisanemu do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego oraz odebrany i oznaczony zgodnie z art. 16j ust. 1 i 7.

2c. Płatność do krów i owiec przysługuje do zwierząt, o których mowa w ust. 2b pkt 2, znajdujących się w dniu 31 maja danego roku w siedzibie stada położonej w rejonie wrażliwym pod względem gospodarczym lub środowiskowym, co potwierdza wpis do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych prowadzonego na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

2d. Specjalna płatność obszarowa do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych nie przysługuje do powierzchni upraw zadeklarowanych w danym roku we wniosku o przyznanie pomocy w ramach:

1) (uchylony);

2) działania, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.) w zakresie:

a) pakietu rolnictwo zrównoważone lub pakietu zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie albo

b) pakietu rolnictwo ekologiczne lub pakietu zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie.

2e. Płatność do krów i owiec nie przysługuje do zwierząt, zadeklarowanych w danym roku we wniosku o przyznanie pomocy, o której mowa w:

1) (uchylony);

2) art. 5 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.

2f. W umowie na uprawę tytoniu, o której mowa w ust. 2b pkt 3 lit. a:

1) rolnik niebędący członkiem grupy producentów tytoniu albo

2) grupa producentów tytoniu, w ramach umów kontraktacji zawartych z rolnikami będącymi członkami grupy

- zobowiązuje się do wytworzenia w rejonie uprawy tytoniu i dostarczenia pierwszemu przetwórcy surowca tytoniowego wpisanemu do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego oznaczonej ilości surowca tytoniowego, a pierwszy przetwórca surowca tytoniowego wpisany do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego zobowiązuje się ten surowiec odebrać w umówionym terminie i zapłacić za niego umówioną cenę.

2g. Umowa na uprawę tytoniu określa ponadto, w szczególności:

1) grupę odmian tytoniu;

2) rejon uprawy tytoniu oraz położenie działki ewidencyjnej, na której uprawia się tytoń, z podaniem:

a) powiatu,

b) gminy,

c) numeru obrębu ewidencyjnego, w granicach którego jest położona działka ewidencyjna, i numeru ewidencyjnego tej działki określonego na podstawie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego;

3) numer identyfikacyjny rolnika nadany na podstawie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

4) określenie wymagań jakościowych dostarczanego surowca tytoniowego, w szczególności przez wskazanie klas jakości surowca tytoniowego, dokonane w sposób umożliwiający jednoznaczną identyfikację surowca tytoniowego spełniającego wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 17 ust. 6 pkt 1 lit. b;

5) termin płatności za dostarczony surowiec tytoniowy, nie dłuższy niż miesiąc, licząc od dnia dostarczenia;

6) listę rolników będących członkami grupy producentów tytoniu wraz z informacjami, o których mowa w pkt 2 i 3, oraz informację o ilości surowca tytoniowego przewidzianej do dostarczenia, jeżeli umowa została zawarta z grupą producentów tytoniu.

2h. Umowę na uprawę tytoniu, o której mowa w ust. 2b pkt 3 lit. a, zawiera się oddzielnie dla każdej z grup odmian tytoniu.

2i. Następca prawny, który przejął gospodarstwo rolne rolnika będącego członkiem grupy producentów tytoniu i mającego z tą grupą zawartą umowę kontraktacji, realizuje prawa i obowiązki wynikające z tej umowy niezależnie od tego, czy jest członkiem grupy producentów tytoniu.

2j. Do wniosku o przyznanie płatności do tytoniu rolnik dołącza:

1) kopię umowy na uprawę tytoniu - jeżeli nie jest członkiem grupy producentów tytoniu albo

2) oświadczenie o zawarciu umowy kontraktacji zawierające oznaczenie umowy na uprawę tytoniu, w ramach której została zawarta umowa kontraktacji - jeżeli jest członkiem grupy producentów tytoniu.

2k. Grupa producentów tytoniu przekazuje dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji właściwemu ze względu na siedzibę grupy kopię umowy na uprawę tytoniu w terminie do dnia 31 maja roku, w którym została ona zawarta.

3. (uchylony).

3a-3d. (uchylone).

4. Wysokość płatności:

1) bezpośredniej, płatności uzupełniającej, o której mowa w ust. 2a, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, zwanych dalej "płatnościami obszarowymi", w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni,

2) do krów i owiec w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn liczby zwierząt danego gatunku kwalifikujących się do płatności i stawki tej płatności za 1 sztukę zwierzęcia danego gatunku,

3) do tytoniu ustala się jako sumę płatności dla wszystkich partii surowca tytoniowego kwalifikującego się do tej płatności, zebranego w danym roku kalendarzowym przez danego rolnika, ustalonych jako iloczyn:

a) wysokości środków finansowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 17 ust. 6 pkt 2, przeznaczonych na płatności w danej grupie odmian tytoniu na dany rok kalendarzowy oraz

b) stosunku iloczynu ceny jednostkowej i masy tytoniu w danej partii surowca tytoniowego zebranego w danym roku kalendarzowym do sumy iloczynów cen jednostkowych i masy tytoniu w poszczególnych partiach surowca tytoniowego w danej grupie odmian tytoniu, zebranego w danym roku kalendarzowym

- po uwzględnieniu art. 133b ust. 4 rozporządzenia nr 73/2009 oraz zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności.(5)

4a. (uchylony).

5. Każda z płatności obszarowych, płatność do krów i owiec oraz płatność do tytoniu, za dany rok kalendarzowy, może być przyznana tylko raz.

6. W przypadku gdy działka rolna stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności obszarowe przysługują posiadaczowi zależnemu.

7. W przypadku gdy działka lub zwierzę, o którym mowa w ust. 2b pkt 2, w dniu 31 maja danego roku jest przedmiotem współposiadania, płatności obszarowe lub płatność do krów i owiec przysługują temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili zgodę. Zgoda ta nie jest wymagana, jeżeli miałaby pochodzić od współposiadacza będącego małżonkiem wnioskodawcy.

7a. W przypadku gdy w dniu 31 maja danego roku nastąpiło przeniesienie posiadania zwierzęcia, o którym mowa w ust. 2b pkt 2, płatność do krów i owiec przysługuje temu rolnikowi, który posiadał to zwierzę jako ostatni w tym dniu, co potwierdza wpis do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych prowadzonego na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

8. Zgodę, o której mowa w ust. 7, dołącza się do wniosku o przyznanie płatności obszarowych lub płatności do krów i owiec."

Przepis ten normuje wiele aspektów związanych z płatnościami, które w znacznym stopniu nie stanowiły przedmiotu tego postępowania. Natomiast, jeśli chodzi o kwestie związane z posiadaniem, o czym mowa w ust. 6 art. 7 powołanej ustawy to należy podkreślić, że ustalenie, w czyim władaniu są grunty rolne wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. To czy strona posiadała grunty zgłoszone do płatności należy do elementów stanu faktycznego. Zastosowanie prawa materialnego to prawidłowe odniesienie normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego, a nie na odwrót. Jak ustalił organ, a co zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, w stosunku do wszystkich zgłoszonych do płatności działek gruntu wystąpił konflikt kontroli krzyżowej. Przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe potwierdziło ten fakt, jak i to, że grunty te znajdowały się w swobodnym użytkowaniu wnoszącej skargę kasacyjną do [...] r. Co wobec ciążącej na wnioskodawczyni powinności utrzymania wszystkich gruntów, zadeklarowanych do tego typu płatności, w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy, którego dotyczył wniosek, nie jest wystarczające.

Przyczyną nieprawidłowego zastosowania prawa materialnego może być też błędna jego wykładnia. W stanie sprawy taka sytuacja nie miała jednak miejsca.

Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.