Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 132/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 74 poz 1 art. 2 pkt 1.1, pkt 1.2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i  autobusem
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 88 art. 2 pkt 3
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do  międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Tekst mający znaczenie dla  EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant ref. staż. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2017r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 4 pkt 7 i 9, art. 18 ust. 1, art. 18b, art.20, art. 92a ust. 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.) oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017r. o nałożeniu na P. z siedzibą w W. kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: " GITD") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Podczas przeprowadzonej w dniu 27 października 2016 r. w miejscowości L. kontroli drogowej autobusu marki V. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M. M. i w imieniu P. S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej "strona" "skarżąca") stwierdzono, iż był wykonywany krajowy transport drogowy osób (przewóz uczniów na trasie M.- Ł.-L.). W dniu kontroli kierujący okazał do kontroli m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wykresówkę z dnia 27 października 2016 r. oraz rozkład jazdy nr 1 na rok szkolny 2016/2017. Nie okazał natomiast zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Przebieg i ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia [...] października 2016 r.

Pismem z dnia 29 października 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie w piśmie z dnia 8 listopada 2016r. strona wyjaśniła, że ze względu na brak wiążącego rozkładu jazdy z winy zamawiającego, wykonywane przez nią usługi przewozu dzieci do szkół na terenie Gminy L. nie mają charakteru przewozów regularnych specjalnych lecz mają charakter przewozów okazjonalnych, w zależności od zapotrzebowania na różnych trasach i przystankach.

Postępowanie w tej sprawie przed organem I instancji zakończyło się wydaniem przez M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji nr [...] z dnia [...] września 2017 r. - nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 8 000 zł.

W dniu 19 września 2017r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego we właściwym zakresie, podczas gdy organ administracji publicznej jest obowiązany zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona;

- art. 7a K.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości w zakresie definicji przewozów okazjonalnych na korzyść strony niewskazanie w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których organ się oparł, a którym odmówił wiarygodności,

- art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie,

- art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym w zw. z rozporządzeniem Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów poprzez uznanie, że usługi wykonywane przez stronę nie spełniają definicji przewozu okazjonalnego.

W uzasadnieniu strona podniosła, że organ I instancji prowadził postępowanie w sprawie w oparciu o protokół z przeprowadzonej kontroli, podczas gdy strona przekazała w jego trakcie pismo Zespołu Obsługi Placówek Oświatowych w L. z dnia 26 października 2016 r., wskazując, iż nie było możliwe uzyskanie przez stronę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych na ww. trasie, zgodnie z kontraktem ZOPO [...], gdyż zlecający przewóz odmówił udostępnienia przewoźnikowi wiążącego rozkładu jazdy. Dlatego też uzgodnione zostało, iż do tego czasu realizowane będą przez przewoźnika kursy okazjonalne, zgodnie z bieżącym zapotrzebowaniem. Skarżąca spółka podkreśliła również, że przewozy dzieci nie mają stałego charakteru, a miejsca wsiadania dzieci są uzależnione od wymagań rodziców.

Wymienioną na wstępie decyzją GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8 000 zł.

Organ wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy wynika, że przewóz wykonywany przez spółkę w dniu kontroli był przewozem regularnym specjalnym. Przewóz był przewozem wykonywanym regularnie, gdyż kierujący w imieniu strony wykonywał przewóz dzieci do Zespołu Szkół w L.. Skarżąca spółka wykonywała przewóz dzieci na podstawie umowy nr ZOPO [...] z dnia 3 października 2016 r. Przewóz był ponadto przewozem specjalnym, gdyż był realizowany z wyłączeniem innych pasażerów ponieważ przewożona była tylko konkretna grupa osób.

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z § 1 ww. umowy przewozu dzieci wynika, na dzień jej podpisania były wyznaczone trasy i godziny odjazdu autobusów dowożących uczniów, w związku z czym obowiązywał określony rozkład jazdy, który w dniu 21 sierpnia 2017 r. Zespól Obsługi Placówek Oświatowych w L. przesłał do organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż po przeprowadzonej kontroli strona złożyła trzy wnioski o wydanie zezwolenia na przewozy regularne specjalne, w których został zgłoszony ww. pojazd.

W ocenie GITD, powyższe okoliczności jednoznacznie potwierdzają wykonywanie regularnych przewozów dzieci z miejsca zamieszkania do szkoły i z powrotem, co potwierdzają zgromadzone w sprawie dowody, tj: protokół kontroli, kserokopie ww. umowy i rozkładów jazdy.

Organ II instancji wskazał także na stanowisko orzecznictwa z którego wynika, że do uznania przewozu za regularny, nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek (w dosłownym rozumieniu) zamieszczonych w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, gdyż podstawowymi dwoma cechami charakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest jego regularność oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób (pasażerów). W przedmiotowej sprawie przewozy wykonywane przez spółkę spełniają wskazane przesłanki, ponieważ codziennie są przewożeni uczniowie, z wyłączeniem innych pasażerów. Organ podkreślił również, że zmiana czasu czy trasy przewozu (przystanków) spowodowana potrzebami uczniów nie pozbawia takiego przewozu charakteru regularności, gdyż wymóg regularności wykonywania przewozu specjalnego nie wyklucza możliwości zmiany czasu i trasy przewozu z uwagi na potrzeby uczniów, powołując się także na orzecznictwo sądowe.

Organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego - nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2).

Zdaniem GITD strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego wystarczających dowodów na istnienie wskazanych okoliczności, mogących stanowić podstawę do zwolnienia jej z odpowiedzialności za dokonane naruszenie. Organ podkreślił, iż do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło na skutek działania spółki, ponieważ wniosek o udzielenie zezwolenia na wykonywania przewozów regularnych specjalnych strona złożyła już po przeprowadzonej kontroli, w związku z czym do naruszenia doszło w wyniku działania skarżącego.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w art. 107 § 3 K.p.a.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:

a) art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego we właściwym zakresie, gdyż organ dokonał nieprawidłowej oceny całości materiału dowodowego sprawy, tj. z pominięciem materiału dowodowego przedstawionego przez stronę;

b) art. 138 § 1 K.p.a. poprzez uznanie za prawidłową decyzję organu I instancji,

c) art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, w sytuacji gdy naruszenie nastąpiło bez jakiejkolwiek winy strony;

- art. 4 ust. 9 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, mimo że usługi realizowane przez stronę miały charakter przewozu okazjonalnego;

- art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym w zw. z rozporządzeniem Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów poprzez uznanie, że usługi wykonywane przez stronę nie spełniają definicji przewozu okazjonalnego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga ponadto w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi przesłankami, w ocenie Sądu, należało uznać, iż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta istotnymi wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zatrzymany do kontroli drogowej pojazd, znajdujący się w dyspozycji strony skarżącej, wykonywał przewóz regularny specjalny w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowy bez wymaganego zezwolenia.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.) – dalej u.t.d.

W myśl art. 92a ust. 1 powołanej ustawy - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (art. 92a ust. 2 ustawy).

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W myśl Lp 2.1 załącznika nr 3, wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł.

Zgodnie z art. 87 ust, 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4 jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d. wykonywanie w krajowym transporcie drogowym przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia, wydanego przez właściwy organ, w zależności od zasięgu tych przewozów. Stosownie do treści art. 4 pkt 7 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym przed zmianą przez art. 73 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. (Dz.U.2011.5.13) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2018 r.) - przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe. Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 9 ww. ustawy przewóz regularny specjalny - niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób.

W stanie faktycznym sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że przewóz dotyczył określonej grupy osób, tj. dowozu uczniów. Wskazany przewóz miał charakter niepubliczny, tzn. nie był przeznaczony dla jakiejkolwiek, nieokreślonej grupy pasażerów, tylko dla określonej, zamkniętej grupy osób. Z przepisów u.t.d. nie wynika, aby grupa ta ma być określona imiennie lub liczbowo. Wystarczy więc, że wszyscy członkowie wskazanej grupy posiadają cechę, której inni pasażerowie nie mają, a która pozwala ich wyróżnić od innych i wykluczyć z możliwości korzystania z przewozu innych pasażerów. Gdy chodzi o uczniów, tą cechą jest właśnie status ucznia określonej szkoły, udokumentowany np. legitymacją szkolną.

W przypadku rozpoznawanej sprawy kontrola przeprowadzona w dniu 26 października 2016 r. wykazała, że autobusem należącym do skarżącej spółki przewożeni byli uczniowie Szkół w L.. Rację ma zatem organ, iż przewóz wykonywany przez stronę skarżącą był przewozem regularnym specjalnym, o czym świadczy przewożenie określonej kategorii osób (uczniów ew. z opiekunem), z wyłączeniem innych osób. Powyższe potwierdza ustalony w sprawie stan faktyczny, w tym protokół kontroli, zeznanie kierowcy z dnia kontroli, a także sama strona skarżąca, która nie zaprzecza, że przewozem objęta była określona grupa osób, tj. uczniowie, oraz że nie posiadała zezwolenia na wykonywanie w tym zakresie przewozów regularnych specjalnych. Strona skarżąca o ww. zezwolenie wystąpiła już po przeprowadzonej kontroli.

Oceny tej nie zmienia wskazana przez skarżącą okoliczność, iż w dniu realizacji spornego przejazdu nie był jeszcze ustalony ostateczny rozkład jazdy. Nawet przyjmując, iż fakt taki miał miejsce, to i tak nie pozbawia to kontrolowanego przejazdu charakteru specjalnego i regularnego, gdyż przewóz określonej grupy osób (uczniów) odbywał się w uzgodnionym miejscu i czasie i miał charakter stały, gdyż dotyczył realizacji podpisanego przez skarżącą kontraktu na transport uczniów w roku szkolnym 2016/2017. Podkreślić przy tym trzeba, iż kontrakt nr ZOPO [...] został przez skarżącą podpisany w dniu dnia 3 października 2016 r., a z jego treści jednoznacznie wynika, że rozkłady jazdy w zakresie dowozu uczniów zostały już wyznaczone (vide § 1 umowy).

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy i zgromadzone przez organy dowody wskazują w sposób oczywisty na wykonywanie przez stronę skarżącą przewozów regularnych specjalnych. Z przewozów tych korzystali wyłącznie uczniowie i ew. ich opiekunowie, a więc określona grupa osób z wyłączeniem innych osób, a przejazdy odbywały się według ustalonego harmonogramu. Wymóg regularności wykonywania przewozu regularnego specjalnego nie wyklucza jednocześnie możliwości zmiany czasu i trasy przewozu z uwagi na potrzeby uczniów – tj. konieczności dostosowania godzin odjazdów i przyjazdów oraz trasy do rozkładu zajęć szkolnych i składu osobowego dzieci w danym dniu.

Powyższa wykładnia przepisów ustawy o transporcie drogowym znajduje również potwierdzenie we wcześniejszych unormowaniach unijnych, między innymi w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz.Urz. UE L 92.74.1), zmienionego następnie na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r., a także w rozporządzeniu Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. (Dz.Urz. UE L 98.4.10). Wymienione wyżej unijne akty normatywne nie mają bezpośredniego zastosowania do krajowego przewozu osób, niemniej mogą one stanowić wskazówkę przy interpretacji prawa krajowego. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 1.2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. specjalnymi usługami regularnymi (czyli – jak stanowi ustawodawca krajowy – przewozami regularnymi specjalnymi) są usługi, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów, w takim stopniu, w jakim usługi te wykonywane są zgodnie z warunkami określonymi w pkt 1.1. Ustawodawca europejski wskazał również w art. 2 pkt 1.2, przykłady specjalnych usług regularnych, stanowiąc, że obejmują one między innymi przewóz pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania oraz uczniów i studentów do instytucji edukacyjnej i powrót z tej instytucji. Ponadto, co należy podkreślić, w przepisie tym, wyraźnie wskazano, iż fakt, że usługi specjalne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na zaliczenie ich do regularnych usług. Zgodnie z art. 2 pkt 1.1 rozporządzenia Rady (EWG) regularne usługi (czyli przewozy regularne), są to usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, przy założeniu, że pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki.

Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300.88) - "szczególne usługi regularne" oznaczają usługi regularne bez względu na to, przez kogo są organizowane, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów.

Zatem za przyjęciem, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z przewozem regularnym specjalnym przemawia dodatkowo treść prawa unijnego.

Odrębną kwestię stanowi - czy skarżąca ponosi z tytułu stwierdzonego naruszenia odpowiedzialność, skoro ze względu na brak stałego rozkładu jazdy (na którą to okoliczność przedstawiła dowody) nie mogła wystąpić o właściwe zezwolenie, w związku z tym czy może znajdować zastosowanie art. 92c u.t.d.

Zdaniem Sądu, także w tym przypadku strona skarżąca, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą (będąca profesjonalnym przewoźnikiem), nie może zasłaniać się twierdzeniem, że brak dokonania uzgodnienia w tym zakresie uniemożliwił uzyskanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych.

Wskazać bowiem należy, iż regulacje prawne dotyczące przewozu osób pozwalają przewoźnikowi samodzielnie określić charakter przewozu. Zatem to strona skarżąca powinna posiadać wiedzę, jakiego zezwolenia będzie wymagała zamierzona działalność, w szczególności działalność polegająca na dowozie uczniów, którym trzeba zapewnić opiekę i bezpieczeństwo. Brak takiego zezwolenia w sytuacji realizowania przewozu regularnego specjalnego oznacza, iż odbywał się on za zgodą i wiedzą przewoźnika, na jego ryzyko, skoro z umowy podpisanej w dniu 3 października 2016 r. nr ZOPO [...] wynika, że skarżąca spółka zobowiązuje się do dokonywania przewozu uczniów zgodnie z rozkładem jazdy, a postanowienia umowy w tym zakresie wchodzą w życie z dniem jej podpisania. Nie można więc uznać, że strona skarżąca jako profesjonalny i doświadczony podmiot wykonujący przewozy drogowe dochowała w tym przypadku należytej staranności i przezorności wykonując przewóz dzieci bez wymaganego zezwolenia.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Strona nie przedłożyła bowiem w toku postępowania administracyjnego dowodów wskazujących na okoliczności, na które nie miała wpływu. Niedopełnienie podstawowego obowiązku uzyskania właściwego zezwolenia jest zatem ewidentnym zaniedbaniem strony skarżącej.

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie zgromadzono wystarczający materiał dowodowy potwierdzający fakt naruszenia przez stronę przepisów u.t.d., a dokonaną przez organ jego ocenę nie można uznać za wybiórczą. Ponadto wskazać trzeba, iż kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Pokreślić także trzeba, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych, czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę.

W konsekwencji organy administracji prawidłowo wywiodły, iż przewóz, jaki miał miejsce w kontrolowanej sprawie, w dniu 27 października 2016 r., był wykonywany bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych.

Sąd nie podziela zarzutów strony skarżącej, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie został prawidłowo oceniony, oraz że naruszono w istotnym stopniu przepisy postępowania, jak również prawa materialnego, w tym art. 92c ust.1 u.t.d. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), rozważały także możliwości zastosowania art. art. 92c ust.1 u.t.d. dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Podnoszone w skardze zarzuty nie mogły więc skutkować postawieniem organom prowadzącym postępowanie zarzutu błędnego zakwalifikowania charakteru wykonywanych przez skarżącą przewozów jako regularnych specjalnych.

Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.