Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 132/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1 pkt 1, art.3 par.2 pkt8,9
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. I. i A. I. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

D.I. i A.I. wystąpili ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w sprawie rozpatrzenia podania z dnia 10 sierpnia 2015 r., zawierającego wniosek skarżących o cofnięcie naruszenia prawa polegającego na "bezprawnym i bezpodstawnym wydaniu zgody osobie trzeciej na wymianę zamków do drzwi wejściowych w mieszkaniu komunalnym", którego skarżący są najemcami. Skarżący skierowali do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, z powodu niewykonania odpowiedniej czynności administracyjnej, gdyż ich wniosek nie został rozpoznany. W związku z powyższym skarżący wnieśli w skardze o zobowiązanie organu do wykonania odpowiedniej czynności administracyjnej oraz o zobowiązanie organu do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie.

Burmistrz Miasta i Gminy M. w odwiedzi na powyższą skargę wniósł o jej odrzucenie, gdyż sprawa nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego. Względnie wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że nie był w sprawie bezczynny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa objęta przedmiotem zaskarżeniu podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne, kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postepowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych

w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W świetle obowiązujących przepisów, o bezczynności organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a., możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, ale musi to dotyczyć sprawy z zakresu administracji publicznej. Przedmiot sprawy objętej skargą D.I. i A.I. nie ma charakteru administracyjnego

W okolicznościach niniejszej sprawy należy uwzględnić przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy

i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.). Ustawa ta w rozdziale 2 - Prawa i obowiązki właścicieli i lokatorów, określa zasady i formę wynajmowania lokali. Podstawą wynajmu jest umowa odpłatnego używania lokalu (art. 5, art. 6 ustawy). Zgodnie zaś z art. 22 ww. ustawy, z zasobu mieszkaniowego gmina wydziela część lokali, które przeznacza się na wynajem jako lokale socjalne. Umowę najmu lokalu socjalnego zawiera się na czas oznaczony (art. 23 ust. 1 ustawy).

Jak wynika wyraźnie z treści powołanych przepisów podstawą najmu lokali komunalnych oraz socjalnych jest umowa najmu, która jest instytucją właściwą prawu cywilnemu. Stosunki prawne i ewentualnie roszczenia wynikające z tych stosunków mają charakter cywilnoprawny. Wszelkie spory wynikłe na tle realizacji tego rodzaju umowy rozstrzygane są w postępowaniu cywilnym przed sądami powszechnymi. Na gruncie tego rodzaju spraw gmina działa (poprzez właściwą jednostkę organizacyjną) jak właściciel mienia mu podległego, a nie jak organ administracji publicznej. W kwestii wykonywania umów najmu gmina nie stosuje instrumentów właściwych władczemu działaniu organu w sprawie z zakresu administracji publicznej. Prawo najmu uregulowane jest w Kodeksie cywilnym - art. 652-962. Omawiana ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. zawiera przepisy szczególne w stosunku do ustawy Kodeks cywilny i dotyczy zasobu mieszkaniowego gminy, lecz nie zmienia to cywilnoprawnego charakteru stosunku najmu lokalu komunalnego czy socjalnego. W sprawach nie uregulowanych w ustawie mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego.

Reasumując Sąd stwierdza, że objęta niniejszą skargą sprawa wskazywanych przez skarżących naruszeń prawa, wynikających z wykonywania umowy najmu lokalu komunalnego, jako niepodlegająca kontroli sądu administracyjnego, lecz sądu powszechnego, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stosownie bowiem

do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd administracyjny odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości tego sądu. Brak jest też podstaw prawnych do orzekania przez Sąd w przedmiocie zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.