Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 845/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e, art. 84, art. 85, art. 86, art. 87 ust. 1, art. 93 ust. 1, art. 109 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.
article: art. 83 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 14 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 47/10 w sprawie ze skargi [..] Spółki z o.o. w Z. G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [..] października 2009 r. nr [..] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od [..] Spółki z o.o. w Z. G. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 47/10, po rozpoznaniu sprawy, że skargi M. W. P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2009 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, po rozpoznaniu odwołania spółki M. W. P. od decyzji nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2009 r. w sprawie stwierdzenia podlegania przez M. A. obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego od dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz od dnia [...] września 2007 r. do dnia [...] października 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze.

Organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia [...] lipca 2009 r. (znak: [...]) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. G. zwrócił się do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z wnioskiem o objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym M. A. z tytułu zawartych z M. W. P. sp. z o.o. w Z. G. umów cywilnoprawnych o charakterze umów o świadczenie usług, do których mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ wszczął postępowanie w tej sprawie, o czym powiadomił jako stronę M. A., ZUS oraz spółkę M. W. P., wskazując w zawiadomieniu, że chodzi o objęcie M. A. obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu umów cywilnoprawnych z M. W. P.

Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ stwierdził, że M. A. podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umów cywilnoprawnych zawartych z M. W. P., w okresach od dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz od dnia [...] września 2007 r. do dnia [...] października 2007 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że umowy nazwane przez strony umowami o dzieło, były w istocie umowami zlecenia, zatem M. A., jako zleceniobiorca, podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach z opieki zdrowotnej.

Na skutek odwołania spółki M. W. P. od tej decyzji, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i 105 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że stronami postępowania w tej sprawie był właściwy miejscowo Oddział ZUS oraz M. A. Natomiast składająca odwołanie spółka M. W. P. nie ma interesu prawnego, aby występować jako strona w sprawie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym M. A. W postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.), decyzje o objęciu ubezpieczeniem społecznym doręczane są ubezpieczonemu i płatnikowi składek - art. 38 ust. 1 tej ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu dotyczącym objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, płatnik składek nie jest stroną postępowania, a zatem postępowanie odwoławcze wywołane jego wnioskiem podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę spółki M. W. P. stwierdził, że organ błędnie uznał, iż ta spółka nie jest stroną postępowania w sprawie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym jej kontrahentki M. A. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach z opieki zdrowotnej obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu podlegają osoby wykonujące pracę na podstawie umowy zlecenia. W myśl art. 69 ust. 1 tej ustawy obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia składkę, jako płatnik oblicza i pobiera z dochodu ubezpieczonego zamawiający. Płatnicy zaś, jak stanowi art. 87 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, obowiązani są bez uprzedniego wezwania opłacić i rozliczyć składki na ubezpieczenie zdrowotne za każdy miesiąc kalendarzowy w trybie i na zasadach oraz w terminach przewidzianych dla składek na ubezpieczenie społeczne, a jeżeli do tych osób nie stosuje się przepisów o ubezpieczeniu społecznym - w terminie do 15 dnia następnego miesiąca. W myśl art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej składki na ubezpieczenie zdrowotne osób wykonujących pracę na podstawie umowy zlecenia są opłacane i ewidencjonowane w ZUS, który następnie zgodnie z art. 87 ust. 6 przekazuje je do centrali Funduszu. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej składki na ubezpieczenie zdrowotne podlegają ściągnięciu na zasadach określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych. W myśl zaś art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. c i d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wymierzanie, pobieranie składek na ubezpieczenie zdrowotne i prowadzenie rozliczeń z płatnikami składek należy do ZUS.

W ocenie Sądu pierwszej instancji z powyższych przepisów wynika, że ustalenie w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez Narodowy Fundusz Zdrowia, że badane umowy mają charakter umów o świadczenie usług, do których mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu, powoduje w konsekwencji ustalenie w drodze decyzji, że osoba wykonująca pracę w oparciu o te umowy podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. W tej sytuacji zlecający wykonanie usług uzyskuje status płatnika składek na ubezpieczenie zdrowotne przyjmującego zlecenie. Sąd podniósł, że okoliczność, iż wysokość zaległości zostanie określona później, odrębną decyzją wydaną w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez ZUS z udziałem płatnika, nie zmienia faktu, że to w postępowaniu decydującym o statusie ubezpieczonego rozstrzyga się jednocześnie status płatnika. W tym stanie rzeczy, w oceny Sądu pierwszej instancji, płatnik ma interes prawny do uczestniczenia w postępowaniu o objęcie danej osoby ubezpieczeniem zdrowotnym, w toku której rozstrzygany jest charakter umowy będącej źródłem obowiązkowego ubezpieczenia. Kwestia ta nie będzie później rozważana w toku postępowania, prowadzonego przez ZUS. Z tych względów Sąd pierwszej instancji uznał, że Prezes NFZ wadliwie ustalił, że po stronie spółki M. W. P. brak jest interesu prawnego do występowania w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym zatrudnionej przez spółkę M. A., a tym samym nieprawidłowe było rozstrzygnięcie organu o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia i zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w W.

Zaskarżonemu orzeczeniu wnoszący skargę kasacyjną, na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 109 ust. 1 i 5 i art. 110 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez ich nieuwzględnienie, a z których jednoznacznie wynika, że organy Funduszu rozpatrują indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego, do których zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń, a tym samym, że czym innym jest obowiązek płacenia składki na ubezpieczenie zdrowotne, co miało istotny wpływ na wynika sprawy;

II. naruszenie przepisów prawa procesowego: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. i przez to uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym ustalenie wyroku w zakresie pominięcia przez organ przepisów art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. "e", 69 ust. 1, 85 ust. 4, 87 ust. 1 i 4 pkt 1 i 93 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych skutkujących naruszeniem art. 28 k.p.a. i błędnym przyjęciu, że skarżąca miała interes prawny do występowania w charakterze strony w toczącym się przed Prezesem Narodowego Funduszu Zdrowia postępowaniem dotyczącym objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym jej kontrahentki, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prezes NFZ, że pracodawca w odniesieniu do składek na ubezpieczenie zdrowotne, nie jest podmiotem finansującym te składki, lecz jedynie ich płatnikiem, gdyż składki te są finansowane bezpośrednio w całości, z własnych środków przez samych ubezpieczonych. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że w jego ocenie sprawy o objecie ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenie prawa do świadczeń należy do kategorii z kręgu indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego odnoszących się do podlegania temu ubezpieczeniu i podmiotem mającym walor strony postępowania administracyjnego jest tutaj jedynie Narodowy Fundusz Zdrowia i podmioty wymienione w art. 109 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej – ubezpieczony, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego lub członek rodziny ubezpieczonego. Wnoszący skargę kasacyjną zauważył, że wśród wymienionych podmiotów nie występuje płatnik składek, w związku z czym spółka M. W. P. nie ma waloru strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż postępowanie nie dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, a przepisy prawa nie wymieniają jej wśród podmiotów, które mogą żądać podjęcia przez organ określonej czynności. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że o ile decyzje wydawane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 38 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, są wydawane osobie zainteresowanej oraz płatnikowi składek, to w postępowaniu przed organami Narodowego Funduszu Zdrowia, płatnik, w tym przypadku M. W. P. Sp. z o. o., nie jest stroną prowadzonego postępowania. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że decyzję o podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnemu przez M. A. zostały doręczone spółce M. W. P., jako podmiotowi zainteresowanemu, a nie jako stronie postępowania. Postępowanie dotyczące podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnemu przez M. A., dotyczyło sfery praw i obowiązków tylko tej osoby i występowanie w charakterze strony tego postępowania innych osób, byłoby w jego ocenie nieuprawnioną ingerencją w prawa osoby ubezpieczonej. Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że skarżąca nie nabyła i nie mogła nabyć uprawnień strony poprzez faktyczny udział w postępowaniu administracyjnym. Nadto autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji pominięcie istnienia art. 83 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przyznając płatnikowi składek uprawnienie do wniesienia od decyzji ZUS odwołania do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że to właśnie w postępowaniu cywilnym realizowane jest uprawnienie płatnika do weryfikacji poprawności istnienia tytułu do opłacenia składek i ich wysokości. Skoro zatem postępowanie to przez te przepisy zostało zaliczone do drogi postępowania cywilnego, nie może być przedmiotem postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

1. Skarga kasacyjna jest zasadna, bowiem zaskarżony wyrok narusza prawo.

W sprawie niesporne jest, że organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i 105 § 1 k.p.a., uznając, iż w postępowaniu dotyczącym objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, płatnik składek – w niniejszej sprawie spółka M. W. P. – nie jest stroną postępowania, a zatem postępowanie odwoławcze wywołane jego wnioskiem podlega umorzeniu, jako bezprzedmiotowe.

Sąd pierwszej instancji oceny tej nie podzielił, uznając, że spółka M. W. P., jako płatnik, ma interes prawny w postępowaniu o objęcie M. A. ubezpieczeniem zdrowotnym, gdyż w tym postępowaniu rozstrzygany jest charakter umowy będącej źródłem obowiązkowego ubezpieczenia, a kwestia ta nie będzie później rozważana w toku postępowania prowadzonego przez ZUS.

2. Pojęcie interesu prawnego wielokrotnie było przedmiotem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, co daje podstawę do uogólnienia i stwierdzenia, że zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego ma charakter materialnoprawny, a więc tylko przepis prawa materialnego stanowi podstawę do uznania istnienia interesu prawnego i tylko taki przepis stwarza dla określonego podmiotu legitymację materialnoprawną do udziału w postępowaniu.

Podkreślić należy, że szczególnie ostrożnie należy podchodzić do kwestii istnienia interesu prawnego wówczas, gdy literalna wykładnia prawa materialnego nie daje oczywistej odpowiedzi na pytanie, co do istnienia tego interesu.

Przytoczyć w tym przedmiocie należy rozważania poczynione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r. (II GSK 662/10), gdzie wskazano miedzy innymi, że interes prawny wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną tegoż podmiotu, przy czym interes prawny musi dotyczyć go bezpośrednio ( wyrok NSA z 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1998 r., II SA 1351/98), a nadto, że zdarzenia przyszłe, a w pewnym sensie nawet niepewne nie mogą stanowić o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony (wyrok NSA z dnia 7 lutego 2002 r., I SA 1710/2000, LEX). NSA w tym orzeczeniu stwierdził także, że możliwość zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji danego podmiotu powinna istnieć aktualnie, a nie w przyszłości wywołanej odrębnym zdarzeniem prawnym. Nie jest legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi, które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości (wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r., II GSK 163/2006).

3. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wyżej wyrażony pogląd należy – co do zasady – podzielić.

Odnosząc tak zakreślone ramy prawne – w zakresie pojęcia interesu prawnego – do zarzutów skargi kasacyjnej, przede wszystkim należy wskazać na znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa.

Zgodnie z przepisem art. 109 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń. Do spraw, o których mowa w ust. 1, nie należą sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych.

Objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym w trybie art. 109 ust. 1 cyt. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych dotyczy – co do zasady – osób, które w myśl przepisu art. 66 ust. 1 tej ustawy podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, w tym osób wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której to umowy zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e tej ustawy).

4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydana w tym trybie decyzja, nie nakłada żadnego obowiązku ani też nie przyznaje żadnych uprawnień podmiotowi, który w świetle przepisów art. 84 i 85 uzyskuje status płatnika, a więc tego, kto oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza składkę na ubezpieczenie zdrowotne.

Wyżej wyrażonej oceny nie zmienia regulacja zawarta w przepisie art. 87 ust. 1 cyt. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z którą osoby i jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 84-86 tej ustawy, są obowiązane, bez uprzedniego wezwania, opłacić i rozliczyć składki na ubezpieczenie zdrowotne za każdy miesiąc kalendarzowy w trybie i na zasadach oraz w terminie przewidzianych dla składek na ubezpieczenie społeczne, a jeżeli do tych osób i jednostek nie stosuje się przepisów o ubezpieczeniu społecznym - w terminie do 15 dnia następnego miesiąca.

Wskazany wyżej obowiązek ma charakter publicznoprawny, a podejmowane w jego realizacji działania dotyczą jedynie pośredniczenia w procedurze płatności składki, którą opłaca osoba podlegająca ubezpieczeniu zdrowotnemu bezpośrednio, bądź przez płatnika ale zawsze z dochodu ubezpieczonego.

Skoro tak, to z tytułu objęcia M. A. ubezpieczeniem zdrowotnym w drodze decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2009 r., spółka M. W. P. nie jest w stanie wykazać interesu prawnego na skutek ponoszenia ciężarów finansowych w związku z tą decyzją.

5. Inną zupełnie kwestią jest to, w jakim trybie i na jakich zasadach, a w szczególności z jakim skutkiem dla tej spółki przeprowadzone zostanie ściągnięcie nieopłaconej w terminie składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę, podlegają ściągnięciu na zasadach określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych (art. 93 ust. 1 cyt. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych).

Zgodnie z przepisem art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek. Od decyzji ZUS przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Jest więc oczywiste, że w postępowaniu przed sądem powszechnym płatnik składek będzie mógł kwestionować wymiar tych składek, a sąd w tym postępowaniu będzie rozpoznawał sprawę w pełnym zakresie, rozstrzygając także co do samej zasady podlegania obowiązkowi ubezpieczenia i co do odpowiedzialności płatnika (art. 47714 § 1 k.p.c.).

6. Z tych wszystkich względów skargę kasacyjną należało uznać za zasadną. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 188 p.p.s.a. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę spółki M. W. P. i na podstawie art.151 p.p.s.a. ją oddalił. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 203 pkt 2 oraz art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a w związku z art. 209 p.p.s.a.