Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 1616/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej Sędziowie NSA Małgorzata Wolf - Mendecka Eugeniusz Christ (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Charchuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2004 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób prawnych od d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r Nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) w oparciu o uprawnienia określone w art. 5 ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych ( tj. Dz. U. Nr 106 poz. 489 z późn. zm.) oraz w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania podatnika A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2001 r. w kwocie [...] zł – Izba Skarbowa w K. uchyliła w części zaskarżoną decyzję i określiła dla A sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001 w kwocie [...] zł tj. w kwocie niższej niż określono w decyzji pierwszej instancji o [...] zł.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji ustalono, iż w okresie objętym kontrolą podatkową podatnik zaniżył dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na skutek zaniżenia przychodu o kwotę [...], co zostało stwierdzone w decyzji tego organu, a zaniżając przychód podatnik naruszył przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym – stanowiący, iż przychodem są otrzymane pieniądze oraz art. 12 ust. 1 pkt 3 lit., a, zgodnie z którym przychodem jest wartość umorzonych zobowiązań.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 12 ust. 1, pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zebranie w całości materiału dowodowego.

Odnosząc się do tych zarzutów Izba Skarbowa stwierdziła, że odwołująca się spółka dokonała wyłączenia w 2001 r. z przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych uregulowaną należność w kwocie [...] zł poprzez zaksięgowanie tej kwoty na koncie 768 – "Przychody nie stanowiące przychodów". Źródłem powstania tej należności było ustne porozumienie Spółki z firmą Spółka Doradców Podatkowych "B" w którym strony ustaliły, że firma "B" ponosi winę za utratę przez Spółkę prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w kwocie 5.989 zł, bowiem w terminie określonym w art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( w brzmieniu obowiązującym w 2001 r.) nie dokonała stosownych odliczeń w sporządzonych w imieniu Spółki deklaracjach VAT-7. Nadto strony ustaliły, że firma "B" zrekompensuje ten uszczerbek w majątku Spółki i w 2001 r. tytułem tej rekompensaty Spółka otrzymała należność w kwocie [...] zł uregulowaną w postaci :

- wpływu środków pieniężnych w wysokości [...] zł na rachunek bankowy,

- rozliczenia wzajemnych zobowiązań w formie kompensaty w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że wydatkowana przez Spółkę kwota wynikająca z tytułu zapłaty podatku VAT nie została przez nią zaliczona do kosztów uzyskania przychodu.

Następnie wyjaśnił, że stosownie do art. 12 ust. 4, pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Wskazał, że przepisy cytowanej ustawy podatkowej w 2001 r. nie definiowały pojęcia "zwrot", a więc należy je rozumieć w języku potocznym jako oddanie, zwrócenie czegoś, spłatę. Zatem aby dokonać zwrotu bądź też otrzymać zwrot – jak wskazuje samo pojęcie – przedmiot zwrotu i prawo do jego dokonania muszą być związane z uprawnieniem do wykonania tej czynności – w szczególności tez dokonania zwrotu czy oddania można żądać od podmiotu uprawnionego, a zarazem będącego w posiadaniu przedmiotu. Skoro przedmiotowy podatek VAT Spółka "A" zapłaciła na rzecz budżetu Państwa to wydatek ten nie został dokonany na rzecz Spółki Cywilnej B, a przez to firma ta nie mogła dokonać na rzecz Spółki A zwrotu przedmiotowej kwoty, ani też jej części w wysokości [...] zł. Mógł to uczynić jedynie właściwy miejscowo Urząd Skarbowy jako uprawniony do ewentualnego zwrotu różnicy podatku VAT, a nie Spółka B.

Organ odwoławczy stwierdził również, że otrzymana przez Spółkę kwota [...] zł spełnia warunki przewidziane przez Kodeks Cywilny dla świadczenia odszkodowawczego. Spółkę A ze Spółką Doradców Podatkowych B łączyła umowa z dnia [...] r. o świadczenie usług polegających, zgodnie z zapisem § 1 pkt 1 tej umowy m.in. na obliczaniu i sporządzaniu deklaracji VAT. Na podstawie tej umowy Spółka B przyjęła odpowiedzialność za "prawidłowe, rzetelne i terminowe sporządzanie wyników i innych dokumentów zgodnie z zasadami księgowości zawartymi w obowiązujących przepisach" ( § 2 ). Ponadto organ odwoławczy wskazał, że sama Spółka w odwołaniu stwierdziła, że "Spółka A miała zobowiązanie wobec Spółki Doradców Podatkowych B oraz miała należność wynikającą ze szkody jaką poniosła Spółka A na skutek błędu Spółki B". Okoliczności te w świetle przepisów art. 471 i art. 472 k.c. przemawiają za odszkodowawczym charakterem otrzymanych przez spółkę A środków co prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naprawienia szkody drogą rekompensaty pieniężnej, która to rekompensata odpowiada wysokości szkody ustalonej przez Strony na podstawie ustnego porozumienia oraz zgodnie z treścią art. 361 § 2 i 363 k.c. Zdaniem organu odwoławczego tak ustaloną i otrzymaną przez spółkę kwotę należy uznać za odszkodowanie zwiększające jej przychód podatkowy przy czym przychód ten nie polegał wyłączeniu z przychodów podatkowych, gdyż nie wypełniał dyspozycji art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że przepis art. 16 g ust. 3 cytowanej ustawy podatkowej zezwala na ustalenie wartości początkowej środków trwałych poprzez zaliczenie do niej wartości m.in. podatku naliczonego VAT, gdy zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony, co z kolei wpłynie na podwyższenie kwoty miesięcznych odpisów amortyzacyjnych od tych środków trwałych. Wskazał, iż taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie co prowadziło do dokonania podwyższenia wartości początkowej przyjętego do używania samochodu o kwotę naliczonego podatku VAT i nakładało na organ odwoławczy obowiązek odpowiedniej zmiany wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych oraz należnego podatku skutkującej obniżeniem przedmiotowego zobowiązania podatkowego o kwotę [...] zł niższą niż określił to organ pierwszej instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Uzasadniając skargę strona skarżąca wskazała, że z treści powołanego przepisu art. 12 ust. 4 pkt 6a "jasno wynika, że ustawodawca wprowadził zasadę symetrii podatkowej, czyli nie zaliczono wydatku do kosztów uzyskania ( z jakiegokolwiek powodu) więc jego zwrot nie stanowi przychodu. Fakt nie zaliczenia wydatku do kosztów nie musi, w myśl cytowanego przepisu, wynikać z obiektywnych przesłanek. Pominięcie jakiegoś wydatku przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym może wynikać z subiektywnych, aby nie powiedzieć dowolnych przesłanek i jest to wystarczające aby późniejszy zwrot nie skutkował powstaniem przychodu z tego tytułu". Skarżąca stwierdziła również, że "w myśl art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi koszt uzyskania naliczony podatek od towarów, jeżeli podatnikowi nie przysługiwało prawo do pomniejszenia podatku należnego o ten podatek". "Spółce A prawo do rozliczenia VAT-u naliczonego przy zakupie samochodu co do zasady przysługiwało, jedynie z powodu błędu spółka z tego prawa nie skorzystała. Tak więc uznać należy, iż na "podstawie przytoczonego powyżej przepisu "stracony" przez spółkę podatek nie zmniejszał podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.

Skarżąca podkreśliła, że nie zaliczyła do wartości początkowej środka trwałego podatku VAT w stosunku do którego utraciła prawo do odliczenia, "a nie ma chyba wątpliwości, że podatek VAT stanowił wydatek spółki".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niniejsza sprawa spełnia te warunki wobec czego przy jej rozpoznaniu stosowano przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – oznaczonej dalej skrótem p.p.s.a.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. przewiduje, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w części lub w całości, jeżeli stwierdzi : naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołana wyżej regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, że skarga podlega uwzględnieniu jedynie wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dopuściły się naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania i to w takim stopniu, który sprawia, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zauważyć, że ustalony w sprawie stan faktyczny był w zasadzie między stronami bezsporny. Strona skarżąca wyłączyła w 2001 r. z przychodów podlegających opodatkowaniu kwotę [...] zł stanowiącą uregulowaną przez firmę B świadczącą spółce usługi polegające m.in. na obliczaniu i sporządzaniu deklaracji VAT – należność wynikająca z ustnego porozumienia tych firm jako rekompensata uszczerbku w majątku skarżącej spółki będącego wynikiem utraty, z "winy" firmy B, prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przez niedokonanie stosownych rozliczeń w sporządzonych deklaracjach VAT. "Rekompensata" została uregulowana w części przez wpłatę na rachunek bankowy skarżącej a w części kompensatę rozliczenia wzajemnych zobowiązań tych firm.

Natomiast przedmiotem sporu między stronami była kwestia zasadności bądź bezzasadności zaliczenia tej kwoty do przychodu skarżącej spółki za rok 2001.

Zgodnie z treścią przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 i 3 lit. a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( t.j. Dz. U. 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2001 roku "Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 13 i 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe", oraz "wartość, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych zobowiązań". Przepis ust. 4 pkt 6a tego artykułu stanowi, że do przychodów nie zalicza się "zwróconych innych wydatków nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów".

Należy mieć na uwadze, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu, precyzując, poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w kolejnych ustępach art. 12 tego aktu rodzaje przychodów, a także wyliczając jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów.

"W art. 12 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) ustawodawca nie wymaga, aby przychodem były tylko wymienione w art. 12 pożytki, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby prawnej.

Wszelkie zatem wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w rozdziale 2 ustawy, mogą być uznane za przychód osoby prawnej. W szczególności ust. 4 cytowanego przepisu zawiera listę pożytków, które nie mogą być zaliczone do przychodów. Wykładnia językowa ustawy wskazuje zatem na nieprawidłowość poglądu (...), że do przychodu zaliczyć można tylko te kwoty, które stanowią przysporzenie majątkowe osoby prawnej ( patrz wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r. sygn. akt I SA/Łd 775/99 – Pr. Podat. 2001/3/63 ).

Do przychodów tzw. neutralnych podatkowo, a więc niestanowiących podstawy ustalania dochodu podatnika podlegającego opodatkowaniu należą m.in. zwrócone inne wydatki nie zaliczone do kosztów uzyskania przychodów ( art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy ) wydatki te wymienia art. 16 powołanej ustawy. Zatem te wszystkie wydatki wymienione w cytowanym przepisie, które zostały podatnikowi zwrócone, wyłączone są z przychodów podatnika.

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym, że jest kosztem uzyskania przychodów m.in. podatek naliczony w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego ( art. 16 ust. 46 a zd. drugie ustawy ).

Należy przy tym pamiętać, że norma prawna zawarta w art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy tworzy zamknięty katalog, którego zakres nie podlega rozszerzeniu czy też zwężeniu poprzez stosowanie anologii czy wykładni rozszerzającej.

W niniejszej sprawie poza sporem było, że skarżąca spółka uzyskała przychód ( wzrost aktywów lub zmniejszenie pasywów ) w określonej kwocie. Przychód ten z zasady polegał opodatkowaniu chyba, że wystąpiłyby okoliczności powodujące jego wyłączenie z opodatkowania na mocy przepisu art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy. Zdaniem Sądu z okoliczności sprawy wynika, że uzyskana przez skarżącą spółkę kwota pieniężna i wartość umorzonego zobowiązania nie może być uznana za pożytek, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a tej ustawy.

Cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i zwróconych podatnikowi wydatków nie zaliczonych z mocy art. 16 tej ustawy do kosztów uzyskania przychodów.

Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii "innych wydatków", o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6 a cytowanej ustawy konieczne jest by "wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów" w rozumieniu przepisu art. 16 tej ustawy, oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony a następnie zwrócony podatnikowi przy czym wydatek poniesiony jest odpowiednikiem wydatku zwróconego.

Tak więc "wydatek zwrócony" to ten sam, a nie taki sam, wydatek który został poniesiony. Zwróconym innym wydatkiem nie jest bowiem uzyskana przez podatnika kwota, która tylko odpowiada wartości poniesionego wydatku lecz nie stanowi jego zwrotu.

Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że otrzymana przez skarżącą należność w kwocie [...] zł spełnia warunki przewidziane przez przepisy prawa cywilnego dla świadczenia odszkodowawczego.

Przedmiotowa kwota stanowiła w istocie naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub niewłaściwego wykonania umowy łączącej skarżącą Spółkę ze Spółką Doradców Podatkowych B. Umowa zawarta została w dniu [...] r. i polegała między innymi na obliczeniu i sporządzeniu deklaracji VAT. Na mocy tej umowy Spółka B zobowiązała się wobec skarżącej spółki do prawidłowego, rzetelnego i terminowego sporządzania wyników i innych dokumentów zgodnie z zasadami księgowości zawartymi w obowiązujących przepisach.

Jak wynika z akt sprawy działanie lub zaniechanie Spółki B i nie zachowanie należytej staranności doprowadziło do utraty przez skarżącą prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w kwocie wynikającej z faktury zakupu samochodu ciężarowego [...] z dnia [...] r. Nr [...] tj. w kwocie [...] zł bowiem w ustawowym terminie nie dokonała stosownych rozliczeń w sporządzanych w imieniu skarżącej spółki deklaracji VAT-7. Strony umowy uzgodniły w formie ustnego porozumienia, że firma B naprawi powyższą szkodę i wyrówna poniesioną przez skarżącą stratę. Uzgodniono również formę i wysokość odszkodowania.

Odszkodowanie to zwiększało przychód podatkowy skarżącej spółki.

W żadnym razie nie można zasadnie twierdzić, że przedmiotowe odszkodowanie stanowiło zwrot innego wydatku nie zaliczonego do kosztów uzyskania przychodów.

W tym przypadku wydatkiem było uiszczenie na rzecz budżetu Państwa kwoty przedmiotowego podatku VAT, który nie został zwrócony. Natomiast z akt sprawy nie wynika by skarżąca poniosła jakikolwiek wydatek na rzecz firmy B i to taki wydatek, który został przez tę firmę zwrócony i nie zaliczał się do kosztów uzyskania przychodów.

Prawidłowo więc organ odwoławczy stwierdził, że brak podstaw do przyjęcia, iż kwota [...] zł podlega na mocy art. 12 ust. 4 pkt 6a cytowanej ustawy podatkowej wyłączeniu z przychodów podatkowych.

Organ odwoławczy zasadnie również zastosował obowiązujące przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w tym art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a oraz art. 16 g ust. 1 pkt 1 i ust. 3 zezwalający na ustalenie wartości początkowej środka trwałego poprzez zaliczenie do niej wartości min. podatku naliczonego VAT, gdy zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony - tym samym nie znajduje zastosowania powołany wyżej przepis art. 16 ust. 1 pkt 46 a.

Kierując się przepisem art. 16 g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji dokonał podwyższenia wartości początkowej przyjętego do używania samochodu o kwotę naliczonego podatku VAT w fakturze dokumentującej zakup tego samochodu. Ustalił wartość początkową pojazdu na kwotę 34.913,10 zł i stosując przepis art. 16 g ust. 15 cytowanej ustawy odpowiednio zmienił wysokość dokonanych odpisów amortyzacyjnych oraz należnego podatku, wskazując sposób wyliczenia tych kwot. Różnica pomiędzy wysokością odpisów amortyzacyjnych dokonanych przez skarżącą, a wyliczonych przez organ odwoławczy wynosiła 598,92 zł i zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowiła koszt uzyskania przychodu.

Na koniec należy przytoczyć pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2002 r. sygn. akt I SA/Łd 190/01 zgodnie z którym " W sytuacji, gdy podatnikowi przysługiwało uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego lecz uprawnienie to utracił na skutek nie przestrzegania rygorów przewidzianych w ustawie o podatku od towarów i usług, brak jest podstaw prawnych do zaliczenia tego podatku do kosztów uzyskania przychodów" ( [...]) co prawda teza ta dotyczy przepisu art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednakże z uwagi na identyczne brzmienie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych znajduje uzasadnienie w realiach niniejszej sprawy. Podatnik utracił prawo do obniżenia kwoty podatku należnego wobec niezachowania rygorów przewidzianych w ustawie o podatku VAT. Przedmiotowe odszkodowanie dotyczyło właśnie tej "straty" dlatego też organy podatkowe miały prawo do zbadania skuteczności umów cywilnoprawnych zawartych przez skarżącą z firmą B i ich wpływu na sferę zobowiązań publicznoprawnych. Nie można bowiem z jednej strony utracić prawo do zaliczenia podatku VAT do kosztów uzyskania przychodów a z drugiej strony uznać za neutralne podatkowo wypłatę odszkodowania, wyrównienie tego uszczerbku w majątku skarżącej przez inny podmiot na podstawie umowy cywilnoprawnej.

Sąd uznał, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego czy procesowego. W szczególności nie uchybiły zasadzie swobodnej oceny dowodów bowiem wskazały na jakich dowodach oparły swoje rozstrzygnięcie i jakie twierdzenia strony nie znalazły uznania, a zatem uzasadnienie stanu faktycznego zaskarżonej decyzji nie budzi zastrzeżeń. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego argumenty i okoliczności podnoszone przez skarżącego nie dają podstaw do uznania, że sporna kwota stanowiła przychód niepodlegający opodatkowaniu z uwagi na jej tzw. "neutralność" podatkową.

Z tych przyczyn wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa i przepisów postępowania o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Sąd na mocy art. 151 tej ustawy skargę oddalił.