Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 334/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 2, art. 5, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 i ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt 14
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant sekretarz sądowy Renata Kryńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 listopada 2022 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2019 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] czerwca 2022 r., nr [...], uchylająca decyzję Wójta Gminy N. z [...] stycznia 2020 r., nr [...], w sprawie ustalenia S. B. (dalej jako: "skarżący") wysokość podatku od nieruchomości w kwocie 34.341 zł na 2019 r. za nieruchomość nr [...] położoną w obrębie N. i ustalająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2019 r. w kwocie 33.777 zł.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący w informacji podatkowej z 12 kwietnia

2018 r. wykazał pow. gruntów pozostałych 30.809 m2 z dopiskiem, że są one zajęte na prowadzenie "nieodpłatnej" statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego, powierzchnię budynków mieszkalnych – 1993,72 m2, budynki tzw. pozostałe o pow. 118 m2, grunty rolne łącznie 3,2895 ha i lasy o pow. 18,770 ha.

Wójt Gminy N. wszczął postępowanie w sprawie wymiaru skarżącemu podatku od nieruchomości na 2019 r., podając, że nie wykazano do opodatkowania dwóch budynków tzw. pozostałych: nr 19 o pow. użytkowej 97 m2 oraz nr 11G - dawny nr 14 - o pow. 2154 m2.

Wójt Gminy N. decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...], ustalił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na kwotę 34.341 zł.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Zdaniem skarżącego, decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 180 § 1, 187 § 1 i art. 197 § 1, art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako: "o.p."), poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niepowołanie biegłego z zakresu budownictwa, zaniechanie przyznania decyzji o pozwoleniu na budowę waloru dokumentu urzędowego. Ponadto zarzucono decyzji naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2

w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 i 2 i art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 12 stycznia 199 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej jako: "u.p.o.l."), poprzez niewłaściwą kwalifikację obiektów budowlanych nr 10, 14, 15, 19, 20 jako budynków pozostałych. Zarzucono także nieuwzględnienie zwolnienia dla nieruchomości zajętej przez organizację pożytku publicznego.

Decyzją z [...] lipca 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Wyrokiem z 2 lutego 2022 r., I SA/Bk 492/21, WSA w Białymstoku uchylił zaskarżoną ww. decyzję. Sąd stwierdził, że co do budynku nr 14 stan faktyczny jest jasny, gdyż sam skarżący utrzymuje, że budynek ten jest w budowie (właściwie w przebudowie). Nie mogło zatem dojść do zmiany sposobu użytkowania, a przy tym taka okoliczność nie może wynikać z decyzji o pozwoleniu na przebudowę, jeśli nawet przewiduje się w niej zmianę sposobu użytkowania budynku. W związku z powyższym zasadne było opodatkowanie budynku nr 14 według stawki dla budynków pozostałych, a nie mieszkalnych.

W przypadku budynku nr 19 sąd dostrzegł pewne uchybienia organów w dokładnym i zupełnym wyjaśnieniu stanu faktycznego. Organy nie miały bowiem podstaw by uznać za udowodnioną okoliczność braku zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania tego budynku. Ani pismo PINB z 7 lutego 2021 r., ani też Starostwa Powiatowego w S. z 7 stycznia 2019 r., na które powołano się w decyzji nie mogą przesądzać o tym, że nie doszło do takiego zgłoszenia. W ocenie sądu ustalenia organów w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku nr 19 nie mogą być uznane za wystarczające. WSA stwierdził, że organem właściwym w sprawie zmiany sposobu użytkowania jest organ administracji architektoniczno-budowlanej, a zatem starosta, w tym przypadku Starosta S. Oznacza to, że niezasadnym było zwrócenie się przez Kolegium o informację w tym przedmiocie do organu nadzoru budowlanego. Z kolei prawidłowym było zwrócenie się do Starostwa Powiatowego w S. o taką informację, jednak samo wezwanie organu pierwszej instancji do jej udzielenia zostało sformułowane nieprawidłowo. Zapytanie z 12 grudnia 2018 r. o zgłoszenia dotyczące zmiany sposobu użytkowania budynków położonych na działce o nr [...] dotyczyło bowiem jedynie skarżącego. Zapytanie to pomijało Fundację "P.", z którą skarżący zawarł umowę użyczenia mającą za przedmiot grunty i budynki będące przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, w tym również budynek nr 19. Do skargi skarżący dołączył ponadto zaświadczenie wydane przez Starostę S., z którego wynika, że organ ten nie wniósł sprzeciwu od zgłoszenia z dnia 2 listopada 2017 r. zamiaru zmiany użytkowania dwóch budynków magazynowych paliw na budynki mieszkalne na działce nr [...]. Mając na uwadze powyższe, sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy, w zakresie charakteru budynku nr 19, nie został przez organy dokładnie wyjaśniony, a materiał dowodowy sprawy nie może być uznany za wyczerpujący. Sąd zalecił organowi, aby w ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy uzupełni materiał dowodowy sprawy, mając na uwadze przedstawioną powyżej ocenę prawną i ustalił czy doszło do zmiany sposobu zagospodarowania budynku nr 19 z magazynowego na mieszkalny.

Jeżeli chodzi o zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., to w ocenie WSA skarżący nie wykazał istnienia prawa do korzystania z tego przywileju.

Przywołaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2022 r. SKO uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z [...] stycznia 2020 r. i ustaliło zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 33.777 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie okazało się zasadne w części opodatkowania budynku nr 19 według stawki mieszkalnej, a nie jak przyjął organ pierwszej instancji według stawki tzw. pozostałej.

SKO podniosło, że przedmiotem sprawy jest opodatkowanie nieruchomości położonej na terenie gminy N. tj. gruntów i budynków o nr ewid. działki [...]. Organ wskazał, że niemożliwym było przeprowadzenie aktualnych oględzin na terenie nieruchomości skarżącego, z tego powodu, postanowieniem z14 listopada 2019 r. do akt sprawy włączono materiały pozyskane w trakcie prowadzonych postępowań w latach ubiegłych. Dokumenty z innych postępowań to m.in. ekspertyza biegłego z 12 września 2016 r., kserokopia oględzin z 8 lipca 2015 r. z fotografiami, akt notarialny z 28 marca 2018 r. Rep A [...] umowa darowizny zawarta pomiędzy W. G. oraz M. G.

W toku ponownie prowadzonego postępowania organ odwoławczy, wezwaniem z 7 lutego 2020 r. zwrócił do Starostwa Powiatowego z zapytaniem czy zgłoszenie organizacji pożytku publicznego "P." z [...] listopada 2017 r., nr [...], dotyczące zmiany sposobu użytkowania dwóch budynków magazynowych (dawniej oznaczonych nr 19 oraz nr 20) jest skuteczne i czy zatem doszło do zmiany sposobu użytkowania tych budynków na mieszkalne.

W odpowiedzi Starostwo Powiatowe w S. pismem z 14 lutego 2022 r. poinformowało, iż ww. zgłoszenie zostało przyjęte skutecznie, a tym samym nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynków objętych zgłoszeniem. Wobec powyższego, Kolegium stwierdziło, że budynek dawniej oznaczony nr 19 o pow. 97 m2 podlega opodatkowaniu według stawki mieszkalnej, co powoduje konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i uwzględnienia tego w obliczeniu wysokości podatku od nieruchomości.

Poza tym organ odwoławczy stwierdził, że budynek: nr 14 (obecnie 11G), podlega opodatkowaniu jako tzw. pozostały, ponieważ nie doszło do zmiany sposobu użytkowania tego budynku. Kolegium podało, że pismem z 28 stycznia 2021 r. zwróciło się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o wyjaśnienie kwestii ww. budynków. Pismem z 9 lutego 2021 r. Inspektor udzielił odpowiedzi, że w zakresie budynku nr 14 (obecnie 11G) oraz nr 19 nie dokonano zawiadomienia o przystąpieniu do użytkowania jako budynków mieszkalnych. Informacje co do braku oddania budynków do użytkowania oraz tym samym zmiany sposobu użytkowania ww. budynków na mieszkalny wynikają też z pisma Starostwa Powiatowego w S. z 7 stycznia 2018 r. Kolegium podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, że sama decyzja dotycząca pozwolenia na budowę nie powoduje automatycznie zmiany charakteru budynku magazynowego na mieszkalny. Podatnik nie wykazał, aby rozpoczął użytkowanie budynku mieszkalnego i zgłosił ten fakt do Nadzoru Budowlanego.

Organ wskazał na ustalenia biegłego w ekspertyzie z 12 września 2016 r.

w zakresie budynków pozostałych na 2015 r., z których wynika, że:

- budynek nr 14 (magazynowy o pow. 2.154 m2) – rozpoczęta budowa, zmiana konstrukcji dachowej, ze zdjęć wynika, że trwają prace remontowe, na dachu więźba przygotowana;

- nr 15 (warsztatowy o pow. 118 m2) - murowany, zmieniona konstrukcja dachu, jest to obecnie budynek gospodarczy;' na zajęciach widoczny budynek w całości,

Mając na uwadze cały materiał dowodowy organ stwierdził, że przyjęte do opodatkowania budynki istnieją, posiadają wszystkie elementy konstrukcyjne (fundamenty, ściany i dach), elementy takie posiadają również budynki będące

w remoncie. Organ podniósł, że budynki te istniały także w 2010 r., gdy zostały sprzedane przez Agencję Mienia Wojskowego, istniały też w dacie sprzedaży nieruchomości przez Fundację "P." w 2012 r. Państwu G. (wszystkie były wymienione w akcie notarialnym) oraz w dniu 24 listopada 2016 r. i w dniu 28 marca 2018 r., tj. w datach zawierania umowy darowizny. Stan i jakość organ ocenił na podstawie opisów zawartych w oględzinach z 8 lipca 2015 r. i brak jest danych wskazujących na zmianę tego stanu rzeczy w 2018 r. Strona nie przedłożyła informacji o zmianie sposobu użytkowania budynku nr 14, nie zgłosiła tego budynku do opodatkowania, nie zgodziła się na przeprowadzenie aktualnych oględzin nieruchomości. Organ dodał, że fakt odnawiania czy remontowania budynku nie pozbawił go przez ten okres cech budynku. Wskazano, że nawet przejściowe rozebranie któregoś elementu nie pozbawia budynku jego pierwotnych cech, a ustawowa definicja budynku nie uwzględnia jego stanu technicznego.

W zakresie możliwości zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. Kolegium wskazało, że z przedłożonych organowi informacji nie można wywodzić, że działania Fundacji "P." odbywały się na gruntach i budynkach na terenie Gminy N. Sprawozdanie uproszczone Fundacji zawiera ogólne informacje o podjętych przez nią działaniach, z powyższego nie wynika jednak, które nieruchomości faktycznie zajęte zostały na cele statutowe Fundacji. Brak danych w jakich datach odbywały się poszczególne wydarzenia, kto i w jakim celu czasowo lub stale przebywał na danych nieruchomościach. Ze statutu nie wynika ponadto, aby celem Fundacji było zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych repatriantom i imigrantom, lecz pozostała pomoc społeczna związana z zakwaterowaniem, przy czym nie przedstawiono w tym zakresie żadnych dowodów ani wyjaśnień. Zdaniem organu również powoływany przez stronę fakt zamieszkiwania emigrantów na terenie nieruchomości w N. nie spełnia przesłanki nieodpłatnego celu statutowego Fundacji "P.". Dodano również, że nieruchomości będące w trakcie remontu

i przebudowy, posiadające funkcje o charakterze magazynowym, warsztatowym, którym nie zmieniono funkcji użytkowania (tzw. pozostałe) nie mogą stanowić miejsca zamieszkania ani zakwaterowania. Co do budynków mieszkalnych brak jest natomiast dowodów, że cała powierzchnia tych budynków była wykorzystywana na potrzeby statutowe Fundacji.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 120, art. 121, art. 122 i art. 123 o.p. poprzez zaniechanie działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym stanu faktycznego konstrukcji obiektu zaczynając od 2010 r. na ww. nieruchomości , mający wpływ na poszczególne lata, zaczynając od 2010 r., w tym na 2018 r.;

- art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 o.p. poprzez złamanie zasady zupełności i niezebranie całego materiału dowodowego, w szczególności z powodu niepowołania kompetentnej komisji dla przeprowadzenia oględzin nieruchomości,

w tym konstrukcji obiektów (komisja do oględzin wyznaczona przez Wójta była niekompetentna bez odpowiedniej kwalifikacji, zajmowała się podrabianiem protokołów) (zawiadomienie w załączeniu), przez niepowołanie biegłego z zakresu budownictwa w 2010 roku i w następnych latach i nie przeprowadzenia odpowiedniej ekspertyzy stanu faktycznego konstrukcji budowlanych w 2010-2022 roku;

- art. 194 § 1 o.p. poprzez zaniechanie przyznania dowodom w sprawie w postaci dokumentów rządowych: aktu notarialnego, decyzji o pozwoleniu na budowę, zmiany sposobu użytkowania waloru dokumentu urzędowego stanowiącego dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na:

- błędnym zastosowaniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 2, art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako: "u.p.b.") poprzez ich błędną wykładnię i dokonanie niewłaściwej kwalifikacji obiektów budowlanych nr 11G (warunkowym nr 14) i dwóch budynków mieszkalnych bez numerów o pow. 97 m2 oraz 98 m2 (SKO oznacza nr warunkowymi 19, 20);

- art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię

i określenie wymiaru podatku od nieruchomości dla obiektów budowlanych pod nr 11G (warunkowym 14) i pod nr warunkowymi 19, 20, które zaliczono do "budynków pozostałych";

- art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i objęcie zobowiązaniem podatkowym obiektu nr 11G będącego w trakcie budowy (przebudowy, rozbudowy, rozbudowy wewnątrz, nadbudowy) i nie oddanego do użytkowania;

- art. 71 ust. 1 pkt. 2, ust. 6 pkt 1 u.p.b., poprzez ignorowanie decyzji Starostwa z 27 stycznia 2014 r. o pozwolenie na budowę, a także ignorowanie przepisów prawa budowlanego z nią związanych, także z ww. art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l.;

- art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., poprzez jego niezastosowanie i niezwolnieniu z podatku nieruchomości zajętej na podstawie umowy użyczenia przez organizację pożytku publicznego Fundację "P." w celu prowadzenia nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego.

- przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i Prawa budowlanego.

Skarżący wystąpił także z wnioskami o:

- o wyłączenie z dowodów opinii T. S. sporządzonej na podstawie umyślnie świadomych bezprawnych działań i swoich własnych świadectw T. S.;

- zawiadomienie do Prokuratury Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. i WSA w Białymstoku o popełnieniu przestępstwa z art. 270, 271, 273 k.k. przy sporządzeniu opinii T. S. na podstawie umyślnie świadomych bezprawnych działań i swoich własnych świadectw;

- unieważnienie materiałów oględzin z powodu ich podrabiania, świadczenia nieprawdy i umyślnego wykorzystywania ich dla prześladowania Fundacji "P.", repatriantów, imigrantów, Polaków zza wschodniej granicy, fundatora Fundacji S. B., rodziny G., uratowawszy Fundację od pogromu ze strony Wójta za pomocą falsyfikatora protokołów oględzin P. M.

a. z 16 listopada 2010 r. (unieważnione decyzją SKO z [...]maja 211 r.),

b. z 14 lipca 2011 r. (sfingowane z przyczyn wskazanych w skardze do WSA, z powodu oparcia ich na unieważniony decyzją SKO materiał oględzin 2010 r.),

c. z 8 lipca 2015 r. (z przyczyn wskazanych w skardze);

- zawiadomienie o przestępstwie przy sporządzeniu protokołów oględzin z art. 270, 271, 273 k.k. do Prokuratury za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Podczas rozprawy 23 listopada 2022 r. skarżący złożył do akt sprawy: wniosek z 22 listopada 2022 r. z żądaniem usunięcia informacji nieprawdziwych, pismo procesowe z 22 listopada 2022 r. dotyczące nieprzeprowadzenia rozprawy na wniosek strony, wniosek z 22 listopada 2022 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy N. z 26 sierpnia 2016 r., wniosek z 20 listopada 2022 r. o unieważnienie opinii T. S. i zawiadomienie o przestępstwie przy sporządzeniu opinii wraz z mapą, pismo z 21 lipca 2011 r. wypowiadające się w kwestii zadrzewienia nieruchomości oraz rodzaju budynków i daty ich powstania, suplement do skargi z 1 listopada 2022 r. wraz z wypisem aktu notarialnego, wypisem z rejestru gruntów, rzutem ścian budynków, zdjęciami, kopię zgłoszenia oraz decyzję z [...] sierpnia 2022 r. nakazującą wykonanie wentylacji grawitacyjnej budynku numer 20.

Sąd postanowił zobowiązać skarżącego do złożenia, w terminie 3 dni, odpisów złożonych dokumentów, wniosków i suplementu z załącznikami pod rygorem pozostawienia ich w aktach bez dalszego procedowania.

Skarżący wyjaśnił, iż nie miał możliwości złożenia przedłożonych sądowi dokumentów wcześniej, bowiem prowadzi 22 inne sprawy dotyczące tej samej nieruchomości. Oświadczył, że nie zgłasza innych wniosków formalnych.

Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze.

SKO wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...].06.2022 r. uchylająca decyzję Wójta Gminy N. z [...].01.2020r. w sprawie ustalenia skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości w kwocie 34.341,00 zł na 2019 r. za nieruchomość nr [...] położoną w obrębie N. i ustalająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2019 r. w kwocie 33.777 zł.

Na wstępie należy stwierdzić, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organy podatkowe, na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), były związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Białymstoku z 2 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Bk 492/21. Sąd stwierdził, że co do budynku nr 14 stan faktyczny jest jasny, gdyż sam skarżący utrzymuje, że budynek ten jest w budowie (właściwie w przebudowie). Nie mogło zatem dojść do zmiany sposobu użytkowania, a przy tym taka okoliczność nie może wynikać z decyzji o pozwoleniu na przebudowę, jeśli nawet przewiduje się w niej zmianę sposobu użytkowania budynku. W związku z powyższym zasadne było opodatkowanie budynku nr 14 według stawki dla budynków pozostałych, a nie mieszkalnych.

W przypadku budynku nr 19 sąd stwierdził, że organy nie miały podstaw by uznać za udowodnioną okoliczność braku zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania tego budynku. WSA zalecił organowi odwoławczemu, aby zwrócił się do Starostwa Powiatowego w S. z zapytaniem, czy doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku nr 19 na działce o nr [...]. Zapytanie to miało uwzględniać również Fundację "P.", z którą skarżący zawarł umowę użyczenia mającą za przedmiot grunty i budynki będące przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, w tym również budynek nr 19.

Wykonując zalecenia sądu zawarte w wyroku WSA w Białymstoku o sygn. akt I SA/Bk 493221, wezwaniem z 7 lutego 2022 r. Kolegium prawidłowo zwróciło do Starostwa Powiatowego w S. z zapytaniem, czy zgłoszenie organizacji pożytku publicznego "P." z [...] listopada 2017 r. nr [...] dotyczące zmiany sposobu użytkowania dwóch budynków magazynowych (dawniej oznaczonych nr 19 oraz nr 20) jest skuteczne i czy doszło do zmiany sposobu użytkowania tych budynków na mieszkalne. W odpowiedzi Starostwo Powiatowe w S. pismem z 14 lutego 2022 r. poinformowało, iż ww. zgłoszenie zostało przyjęte skutecznie, a tym samym nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynków objętych zgłoszeniem. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że budynek dawniej oznaczony nr 19 o pow. 97 m2 podlega opodatkowaniu według stawki mieszkalnej, co powoduje konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i uwzględnienia tego w obliczeniu wysokości podatku od nieruchomości. W zakresie budynku nr 20 o pow. użytkowej 98 m2 Kolegium wyjaśniło, że budynek ten nie został przez organy podatkowe w ogóle opodatkowany w 2020 r. W ocenie Sądu, organy w tym przypadku prawidłowo kierowały się stanowiskiem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 3232/17, wydanym na skutek skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 14 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 43/17 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok. Sąd zajął stanowisko, że w protokole oględzin sporządzonym 8 lipca 2015 r. oraz w opisie tego obiektu przedstawionym w decyzjach organów podatkowych wskazano, że obiekt ten posiadał zniszczoną (wybitą) ścianę frontową, lecz nie uległ zawaleniu.

Z kolei kwestia opodatkowania budynku nr 14 (obecnie 11 G) według stawki dla budynków pozostałych, a nie mieszkalnych oraz brak możliwości zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości uregulowanego w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. została już rozstrzygnięta powołanym wyrokiem WSA w Białymstoku o sygn. akt I SA/Bk 492/21, z którym organy oraz skład orzekający w niniejszej sprawie jest związany. Sąd w powołanym wyroku odniósł się również do wniosków, które skarżący zgłosił w skardze lub zawarł w pismach procesowych stanowiących załączniki do skargi.( o przekazanie rozpatrzenia skargi do sądu poza Województwem P.; (-) powołanie biegłego sądowego do ustanowienia faktu, czy obiekt pod Nr 11G w latach 2014-2021 był w remoncie, czy w budowie; (-) zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego RP z pytaniem: czy ustawa o SKO jest zgodna z Konstytucją RP i innymi ustawami, w tym Ordynacją podatkową; (-) zawiadomienie Prokuratury o popełnieniu przestępstwa przez Wójta Gminy N. oraz o podrobieniu protokołów oględzin i bezprawnych kryminalnych działaniach biegłego).Wnioski te częściowo pokrywają się w wnioskami zgłoszonymi w obecnie rozpatrywanej skardze oraz w pismach złożonych przez skarżącego podczas rozprawy. Podzielając argumentację wyrażoną w cytowanym wyżej uzasadnieniu do wyroku w sprawie o sygn.. ISA/Bk 492/21 Sąd dodatkowo zauważa, że nie ma żadnych przeszkód, ażeby skarżący samodzielnie zawiadamiał organy ścigania o możliwości popełnienia przestępstwa przy wydawaniu decyzji w jego sprawach. Skarżącym samodzielnie radzi sobie w postępowaniu przed sądem, potrafi artykułować wnioski, zatem i zawiadomienie o możliwości popełnieniu przestępstwa nie powinno nastręczać mu trudności.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Trzeba wskazać, że zmiana stanu prawnego uzasadniająca odstąpienie od wskazań zawartych

w wyroku ma miejsce wyłącznie wówczas, gdy powoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (wyrok NSA z 22 września 1999 r., I SA 2019/98, cyt. za B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019), co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.

Ustanowiona w tym przepisie zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak

i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (por. wyroki NSA z 16 października 2014r., sygn. akt II FSK 2506/12, z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1101/16; z 5 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 3044/18; z 2 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2414/21). Ocena prawna może przy tym dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 856/19).

W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, że wyjątek od zasady związania oceną prawną (art. 153 p.p.s.a.) nie miał zastosowania, gdyż stan prawny i faktyczny nie uległ zmianie. Kolegium w zaskarżonej decyzji wykazało, że strona nie przedłożyła informacji o zmianie sposobu użytkowania budynku nr 14, nie zgłosiła tego budynku do opodatkowania, nie zgodziła się na przeprowadzenie aktualnych oględzin nieruchomości.

Mając powyższe Sąd za niezasadne uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 2, art. 5, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 i ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. oraz Konstytucji RP.

Tym samym bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180 § 1 w zw. z art. 197 § 1 oraz art. 194 § 1 o.p., które odnoszą się po raz kolejny do działań organów podejmowanych na poprzednich etapach sprawy, co było już przedmiotem oceny WSA w Białymstoku w prawomocnym wyroku z 2 lutego 2022 r. o sygn. akt I SA/Bk 492/21. Sąd przesądzając w nim o prawidłowości opodatkowania wszystkich pozostałych obiektów- przesądził jednocześnie, że działania organów podatkowych nie naruszyły przepisów Ordynacji podatkowej. WSA, jak to już zostało wcześniej wskazane, uchylił decyzję wyłącznie z powodu konieczności wyjaśnienia kwestii kwalifikacji jednego budynku o nr 19. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania dokonano dodatkowych ustaleń, co doprowadziło do opodatkowania tego budynku według żądania skarżącego, czyli według stawki mieszkalnej a nie jak początkowo przyjęto stawki pozostałej.

Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, w tym naruszenia Konstytucji RP czy przepisów prawa budowlanego, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, sąd stwierdził, że nie znajduje podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu zarówno pod względem materialnym, jak też zgodne jest z przepisami regulującymi postępowanie podatkowe, czemu wyraz skład orzekający dał powyżej.

Z powyższych względów sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 p.p.s.a.