Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 63/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 190, art. 134 par. 1, art. 135, art. 151, art. 200, art. 205 par. 2, art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 17 pkt 6 lit. a i c, pkt 9, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi B. G. na uchwałę Rady Gminy Będzino z dnia 30 czerwca 2015 r. nr IX/62/15 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla potrzeb lokalizacji farmy elektrowni wiatrowych "Wierzchomino" w gminie Będzino I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w następujących częściach: - § 4 ust. 2 pkt 3 w zakresie sformułowania "naziemne i nadziemne budowle i urządzenia budowlane składające się na", a także w zakresie sformułowania "sieci elektroenergetyczne średnich i niskich napięć, stacje transformatorowe i rozdzielcze"; - § 8 pkt 1 litera b) tiret drugie o brzmieniu" istniejących i projektowanych sieci infrastruktury technicznej"; - § 10 pkt 9 w zakresie, w jakim w granicach terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach rolniczych oznaczonych na rysunku planu symbolem [...], dopuszcza budowę dróg dojazdowych i placów eksploatacyjnych, związanych z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowych, na gruntach rolnych klasy I-III; - § 10 pkt 10 w zakresie, w jakim w granicach terenów rolniczych oznaczonych na rysunku planu symbolem 1R i 2 R, dopuszcza budowę dróg dojazdowych eksploatacyjnych, na gruntach rolnych klasy I-III; - § 10 pkt 11 w zakresie, w jakim w granicach terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach rolniczych oznaczonych na rysunku planu symbolem [...] oraz na terenach rolniczych oznaczonych na rysunku planu symbolem 1R i 2R, dopuszcza budowę tymczasowych dróg dojazdowych i placów montażowych, na gruntach rolnych klasy I-III; - § 11 pkt 3 w zakresie, w jakim w granicach obszaru objętego planem, dopuszcza rozbudowę i budowę nowych sieci infrastruktury technicznej, na gruntach rolnych klasy I-III; - § 18 ust. 1 pkt 6 w zakresie, w jakim dopuszcza budowę dróg dojazdowych eksploatacyjnych do elektrowni wiatrowych, na warunkach określonych w § 10 pkt 10 Uchwały, na gruntach rolnych klasy I-III; - § 18 ust. 1 pkt 7 w zakresie, w jakim dopuszcza budowę tymczasowych dróg i placów montażowych, o których mowa w § 10 pkt 11 Uchwały, na gruntach rolnych klasy I-III; - § 19 ust. 1 pkt 6 w zakresie, w jakim dopuszcza budowę dróg dojazdowych eksploatacyjnych do elektrowni wiatrowych, na warunkach określonych w § 10 pkt 10 Uchwały, na gruntach rolnych klasy I-III; - § 19 ust. 1 pkt 7 w zakresie, w jakim dopuszcza budowę tymczasowych dróg i placów montażowych, o których mowa § 10 pkt 11 Uchwały, na gruntach rolnych klasy I-III; - § 20 ust. 1 w zakresie ustalenia terenów oznaczonych symbolem [...], [...], [...] oraz linii rozgraniczających te tereny w rysunku planu; - § 20 ust. 1 pkt 2 w zakresie, w jakim dopuszcza budowę dróg i placów eksploatacyjnych, o których mowa w § 10 pkt 9 Uchwały, na gruntach rolnych klasy I-III; - § 20 ust. 1 pkt 3 w zakresie, w jakim dopuszcza budowę tymczasowych dróg i placów montażowych, o których mowa w § 10 pkt 11 Uchwały, na gruntach rolnych klasy I-III; - § 20 ust. 1 pkt 4 w zakresie, w jakim dopuszcza lokalizację masztów pomiarowych wiatru, na gruntach rolnych klasy I-III; - § 34 ust. 1 pkt 1 w zakresie, w jakim na terenie oznaczonym symbolem [...] dopuszcza istniejące drogi wewnętrze na gruntach rolnych klasy I-III; - § 34 ust. 1 pkt 2 w zakresie, w jakim na terenie oznaczonym symbolem [...] na gruntach rolnych klasy I-III dopuszcza utrzymanie charakterystycznych parametrów użytkowych i technicznych drogi wewnętrznej, a także jej bieżącą konserwację, remont, przebudowę i odbudowę; - § 34 ust. 1 pkt 3 w zakresie, w jakim na terenie oznaczonym symbolem [...] dopuszcza drogi dojazdowe na gruntach rolnych klasy I-III; - § 34 ust. 1 pkt 4 a) i b) w zakresie, w jakim na terenie oznaczonym symbolem [...] dopuszcza określone tam przeznaczenie uzupełniające na gruntach rolnych klasy I-III, II. w pozostałej części skargę oddala, III. zasądza od Gminy B. na rzecz skarżącej B. G. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 30 czerwca 2015 r. Rada Gminy Będzino podjęła uchwałę Nr IX/62/15

w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla potrzeb lokalizacji farmy elektrowni wiatrowych "WIERZCHOMINO" w Gminie Będzino.

Pismem z dnia 30 sierpnia 2015 r. B. G. i G. G., reprezentowane przez pełnomocnika, po uprzednim wezwaniu Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa, wniosły za pośrednictwem organu, skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucono:

1) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, dalej: "u.p.z.p.") poprzez przyjęcie, że "minimalna odległość elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych nie może być mniejsza niż 400 m" (§ 20 ust. 2 pkt 6 uchwały),

2) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez -zaplanowanie na części działki nr 221- stanowiącej własność B. G. drogi gminnej dojazdowej ([...]) oraz zaplanowanie elektrowni wiatrowych w odległości ok. 800m od działek nr [...] i [...] stanowiących własność G. G.,

3) naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez zamieszczenie w planie normy otwartej przewidującej, że szczegółowe posadowienie projektowanych elektrowni oraz usytuowanie dróg i placów eksploatacyjnych i towarzyszącej infrastruktury technicznej zostanie określone na etapie projektu budowlanego (§ 20 ust. 2 pkt 4 uchwały),

4) naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. poprzez bezterminowe umiejscowienie jednej z elektrowni wiatrowych (wieży nr 1) na terenie oznaczonym symbolem [...] (§ 20 ust. 1 uchwały) a więc na terenie o przeznaczeniu podstawowym- gospodarowanie odpadami (§ 36 uchwały),

5) naruszenie art. 17 ust. 4 u.p.z.p. poprzez brak prognozy oddziaływania na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B., wniósł o jej oddalenie.

Pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 29 lutego 2016 r. dodatkowo podniósł, że w procesie planistycznym organ:

1) nie uzyskał zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, o jakiej mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205),

2) nie pozyskał opinii właściwej miejscowo izby rolniczej, o której mowa w art. 5a ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o izbach rolniczych (Dz. U. 1995, poz. 927),

3) nie sporządził prognozy skutków finansowych uchwalenia m.p.z.p. o jakiej mowa

w art. 17 ust. 45 u.p.z.p.

Na rozprawie sądowej w dniu 10 marca 2016 r. zgłosił swój udział drugi pełnomocnik skarżącej B. G.. Pełnomocnik ten popierając skargę wskazał również na to, że:

1) rysunek planu został sporządzony na niezgodnej z przepisami mapie w skali 1:2000,

2) naruszono art. 28 ust. 1 w związku z art. 17 pkt 5 i art. 15 pkt 2 u.p.z.p.,

3) zmiana uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu z 2013 r. nie była w żaden sposób uzasadniona.

Na tej rozprawie, w kwestii położenia działek stanowiących własność skarżących pełnomocnik wyjaśnił, że znajdują się one zarówno na terenie objętym planem jak i na terenie oddziaływania elektrowni wiatrowych. Ponadto stwierdził, że zdaniem mieszkańców Gminy, projekt planu nie był z nimi konsultowany, a przedłożone akta planistyczne nie zawierają dowodu na tę okoliczność.

Podczas rozprawy w dniu 25 maja 2016 r. pełnomocnicy skarżących podnieśli kolejne zarzuty, tj.:

1) braku w aktach zaświadczeń członków zespołu autorskiego planu wymaganego przez § 12 pkt 20 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1567),

2) naruszenie § 12 pkt 8 ww. rozporządzenia poprzez brak prognozy finansowych skutków uchwalenia planu podczas podejmowania uchwały i sporządzenie prognozy przez architekta,

3) naruszenie art. 28 ust. 1 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. przez zamieszczenie w § 2 pkt 6 uchwały własnej definicji legalnej elektrowni wiatrowej,

4) nierozpatrzenie uwagi wniesionej do planu przez Stowarzyszenie [...] z powodu błędnego przyjęcia, że uwaga wniesiona została po terminie.

Ponadto pełnomocnik skarżących zmodyfikował wcześniejszy zarzut dotyczący uchwały z dnia 12 września 2013 r. w sprawie zmiany uchwały o przystąpieniu do uchwalenia m.p.z.p. przyznając, że uchwała ta posiada uzasadnienie, ale podnosząc, że jest wadliwa ponieważ nie wynika z niej zakres zmiany.

Wyrokiem z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1239/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w pkt I odrzucił skargę G. G., zaś w pkt II oddalił skargę B. G..

W uzasadnieniu Sąd wywiódł, że G. G. nie wykazała naruszenia własnego interesu prawnego, co uzasadniało odrzucenie jej skargi.

W odniesieniu natomiast do skarżącej B. G. Sąd stwierdził, że poprzez przeznaczenie w planie części działki nr [...] stanowiącej jej własność, na poszerzenie drogi gminnej ([...]) doszło do naruszenia interesu prawnego tej skarżącej, co stanowi podstawę do badania zasadności skargi, jednakże uznał, że poza kontrolą pozostał zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez zaplanowanie elektrowni wiatrowych w odległości ok. 800 m od działek stanowiących własność G. G., której skarga została odrzucona jak i zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że "minimalna odległość elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych nie może być mniejsza niż 400 m" (§ 20 ust. 2 pkt 6 uchwały), skoro w skardze nie wykazano by zarzut ten dotyczył nieruchomości B. G. znajdującej się w obszarze objętym planem lub w obszarze jego oddziaływania.

Sąd dokonując merytorycznej oceny zasadności skargi, nie dopatrzył się uchybienia:

- art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. - gdyż przeznaczenie w planie fragmentu działki skarżącej na poszerzenie istniejącej drogi gminnej nie przekracza granic władztwa planistycznego przysługującego gminie- ograniczenie prawa własności nie godzi w istotę tego prawa,

- art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez zamieszczenie w planie normy otwartej przewidującej, że szczegółowe posadowienie projektowanych elektrowni oraz usytuowanie dróg i placów eksploatacyjnych i towarzyszącej infrastruktury technicznej zostanie określone na etapie projektu budowlanego (§ 20 ust. 2 pkt 4 uchwały)- gdyż z art. 15 u.p.z.p. ani z żadnego innego przepisu nie wynika konieczność dokładnego wyznaczenia w mpzp miejsca (np. przez określenie współrzędnych) posadowienia na działce wieży elektrowni wiatrowych, jak też dokładnego wytyczenia dróg eksploatacyjnych (jeśli nie mają to być drogi publiczne) i placów manewrowych,

- art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. -gdyż z ustaleń planu nie wynika, że ustanowiono bezterminowe umiejscowienie jednej elektrowni wiatrowej na terenie, którego podstawowym przeznaczeniem jest gospodarowanie odpadami, a poza tym materia uregulowana w § 12 ust. 2 zaskarżonej uchwały nie dotyczy interesu prawnego skarżącej,

- art. 17 pkt 4 u.p.z.p. - gdyż sporządzenie prognozy oddziaływania na środowisko można zlecić, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, firmie zewnętrznej.

Za chybione Sąd uznał również pozostałe zarzuty skargi wywodząc, że:

- spóźniona opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jak i negatywna opinia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego były przedmiotem oceny Wójta Gminy, a prognoza oddziaływania na środowisko, na skutek uwzględnienia części stanowisk organów opiniujących, została uzupełniona w marcu 2015 r. Natomiast okoliczność, że sposób wyjaśnienia przez Wójta przyczyn nieuwzględnienia uwag oraz uzasadnienie ich rozpatrzenia przez Radę nie są dla skarżącej satysfakcjonujące nie daje podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, skoro stanowiska tych organów zostały wyrażone w odpowiednim czasie i w prawem przewidzianej formie, a przy tym zawierają obszerne i logiczne umotywowanie stanowisk tych organów,

- stan faktyczny wynikający z treści tekstu i rysunku planu jest taki, że grunty rolne

k. I-III nie są przeznaczone pod elektrownie wiatrowe i ich infrastrukturę a zatem zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, o jakiej mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie była wymagana (zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III na cele nierolnicze),

- w materiałach planistycznych znajduje się zarówno prognoza skutków finansowych uchwalenia planu jak i jej aktualizacja, które zostały sporządzone przez osoby niebędące rzeczoznawcami majątkowymi, jednakże naruszenie to nie jest istotnym naruszeniem trybu sporządzenia planu,

- zaskarżona uchwała, nie jest aktem prawa miejscowego "dotyczącym rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych", a zatem nie było wymagane pozyskanie opinii właściwej miejscowo izby rolniczej, o której mowa w art. 5a ust. 1 ustawy o izbach rolniczych ,

- brak w dokumentacji planistycznej odpowiednich zaświadczeń (oprócz projektanta głównego) o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego nie stanowi istotnego naruszenia.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniosła G. G. oraz B. G.. G. G. złożyła skargę kasacyjną co do punktu I wyroku zarzucając naruszenie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz.446). Z kolei B. G., zaskarżyła wyrok w zakresie punktu II wyroku z uwagi na naruszenie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a w kolejnym piśmie złożonym w dniu 20 października 2016 r. - także art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p w związku z art. 17 pkt 6 lit. a) i pkt 9 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., w związku z art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 i 961) przez pominięcie w toku procedury planistycznej negatywnej opinii do projektu planu wniesionej przez wyspecjalizowane organy jakim są Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny.

Wyrokiem z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. II OSK 2909/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną G. G., zaś uwzględnił skargę kasacyjną B. G. wobec czego uchylił zaskarżony wyrok w punkcie II i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

W uzasadnieniu NSA wywiódł, że tylko skarga kasacyjna wniesiona przez B. G. ma uzasadnioną podstawę, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Za nietrafione Sąd ten uznał zarzuty naruszenia:

- art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. poprzez unormowanie § 20 ust. 2 pkt 6 zaskarżonej uchwały stanowiące, że minimalna odległość elektrowni wiatrowych nie może być mniejsza, niż 400 m,

- art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym przez zaplanowanie drogi gminnej dojazdowej na części działki nr [...],

- art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez zamieszczenie w § 20 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego normy stanowiącej, że szczegółowe posadowienie projektowanych elektrowni wiatrowych oraz usytuowanie dróg i placów eksploatacyjnych

i towarzyszącej infrastruktury technicznej zostanie określone na etapie projektu budowlanego,

- art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. poprzez zamieszczenie w § 12 pkt 2 oraz § 36 ust. 1

pkt 4 planu stanowiących, że na terenie gminnych inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, o którym mowa w § 36 – do czasu realizacji obiektów i urządzeń gospodarowania odpadami – ustala się tymczasowy sposób użytkowania jako teren lokalizacji elektrowni wiatrowych oznaczony symbolem [...] oraz, że dla terenu infrastruktury technicznej oznaczonego na rysunku planu symbolem [...], ustala się przeznaczenie podstawowe – gospodarowanie odpadami.

NSA podzielił stanowisko WSA w Szczecinie, że sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalania planu miejscowego przez osobę niespełniającą wymogów okresowych w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz nie dołączenie do dokumentacji planistycznej jednego zaświadczenia wymaganego przepisem § 12 pkt 20 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowiło naruszenia istotnego, skutkującego nieważnością zaskarżonej uchwały.

Natomiast, zdaniem NSA, przedwczesna była ocena Sądu pierwszej instancji

o nienaruszeniu w trakcie procedury planistycznej przepisu art. 17 pkt 6 u.p.z.p.

w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. NSA wyjaśnił, że przeznaczenie w miejscowym planie gruntów rolnych na cele nierolnicze bez wymaganej zgody właściwego organu jest kwalifikowane jako naruszenie prawa skutkujące nieważnością planu, na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., przy czym jeżeli gmina projektuje przeznaczenie danego terenu rolnego na cele nierolnicze (na przykład elektrownie wiatrowe), obowiązek uzyskania zgody na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych) dotyczy nie pojedynczych enklaw gruntu, ale całego terenu, w granicach obszaru objętego planem zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą, w ramach którego cele nierolnicze mogą być realizowane. Decydujące jest tu przeznaczenie terenu mieszczące się w obszarze objętym liniami rozgraniczającymi, a niewątpliwie tereny przeznaczone w zaskarżonym planie pod elektrownie wiatrowe to tereny wskazane w § 20 ust. 1 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały. Poza tym podkreślono, że wprowadzenie przeznaczenia uzupełniającego przez dopuszczalność przeznaczenia na sieć infrastruktury technicznej jest równoznaczna z przeznaczeniem również na inny cel gruntów rolnych.

Zdaniem NSA, precyzyjnego ustalenia wymaga kwestia, czy według zaskarżonego planu, w granicach tak określonych terenów przeznaczonych na elektrownie wiatrowe znajdują się grunty określone w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Konieczność ponownego przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego przed Sądem pierwszej instancji wynika z tego, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd bez bliższej analizy poszczególnych terenów przeznaczonych pod elektrownie wiatrowe stwierdził, że stan faktyczny wynikający z treści tekstu i rysunku planu jest taki, że grunty rolne klas I-III nie są przeznaczone pod elektrownie wiatrowe i ich infrastrukturę.

W ustosunkowaniu się do zarzutu naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 17 pkt 6 lit. a) i pkt 9) oraz art. 20 ust. 1 tej ustawy, w związku z art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko podniesiono, że opinie w przedmiocie projektu planu nie są wiążące. W sytuacji jednak, gdy opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wobec przedłożonego projektu planu są negatywne, w postępowaniu sądowym Gmina powinna precyzyjnie wykazać zakres, w jakim oceny podane w opiniach zostały uwzględnione, a także zakres i przyczyny, dla których nie uwzględniono stanowisk organów opiniujących. Rezultat tych ustaleń powinien zostać konkretnie opisany w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji. Wskazanie przez Sąd pierwszej instancji (strona 27 uzasadnienia), że prognoza oddziaływania na środowisko, na skutek uwzględnienia części stanowisk organów opiniujących, została uzupełniona w marcu 2015 r., jest zbyt ogólne by mogło stanowić podstawę do oceny, czy nieuwzględnienie obu negatywnych opinii nie jest przekroczeniem władztwa planistycznego gminy.

W toku ponownego rozpoznania sprawy przez WSA w Szczecinie wpłynęła liczna korespondencja, zawierająca stanowisko zarówno pełnomocnika skarżącej jak i pełnomocnika organu.

Na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę,

że NSA wskazało na brak uzasadnienia odnoszącego się do przyczyn dla których gmina nie uwzględniła negatywnego stanowiska organów opiniujących RDOŚ oraz WIS. Tymczasem w uwagach do wykazów opinii do projektu planu gmina ujęła uwagi w taki sposób, że nie wiadomo czy cytuje opinie, czy się do nich ustosunkowuje. Z tego powodu strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności całej uchwały. Z kolei pełnomocnik organu podniósł, iż skarżącej nie przysługuje interes prawny w zakresie kwestionowania braku zgody ministra na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów klasy I- III, albowiem nie jest ona właścicielką takich gruntów, jest właścicielką działki nr [...] objętej oddziaływaniem planu, która graniczy z obszarem [...] gdzie nie ma tego rodzaju gruntów. Pozostałe działki skarżącej nie są objęte ingerencją planu, to znaczy nie ma żadnej zmiany przeznaczenia jej gruntów, natomiast z działki nr [...] została wyłączona część (90m2) z przeznaczeniem na drogę dojazdową. Tylko w tym zakresie skarżąca posiada interes prawny w zaskarżonej uchwale. W ocenie organu jest to zasadnicza kwestia w tej sprawie. Tryb określony w art. 17 pkt 6 lit c u.p.z.p. nie odnosi się do ogółu tylko do konkretnych obszarów, które spełniają wymogi, o których mowa

w art. 7 ust 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych. Zdaniem organu, Sąd winien szczegółowo zbadać kwestie interesu prawnego skarżącej. NSA nie zbadał tego zagadnienia, albowiem nie było to podstawą skargi kasacyjnej. W związku z powyższym organ wnosi o takie ewentualne stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, która objęłaby tylko określone zapisy w zakresie w jakim dopuszczają one lokalizację elektrowni wiatrowych w obszarze zawierającym grunty klasy I- III. Przy ocenie skarżonej uchwały sąd winien mieć też na uwadze konsekwencje wynikające z ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Ponadto pełnomocnik organu zarzucił, że opinie RDOŚ i ZWIS były spóźnione, jednakże organ i tak wziął je pod uwagę. Według organu, strona skarżąca podnosi nieistotne dla sprawy zarzuty, że organ niewłaściwie się do nich odniósł. W związku z powyższym pełnomocnik organu wniósł o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych do akt sprawy dokumentów w postaci decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., a także innych decyzji z nią związanych.

Sąd na rozprawie oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych przez organ decyzji dotyczących środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą Budowa farmy wiatrowej w rejonie miejscowości Wierzchomino (...).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który na skutek wniesienia skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 23 listopada 2018 r. sygn.. akt II OSK 2909/16 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Szczecinie w punkcie II (tj. oddalenia skargi B. G.) i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Zgodnie z przepisem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: "p.p.s.a." (Dz. U.

z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wykładnia prawa i wskazania wyrażone w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego są wiążące w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczą zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Przez wykładnię prawa rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania

w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią

z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko wyjątkowo, np. w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy, co jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiło. W konsekwencji, związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażoną wcześniej oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego - i zobowiązany jest do podporządkowania się jej w pełnym zakresie, w tym wskazań co do dalszego postępowania, co z kolei determinuje treść nowego wyroku.

Ratio legis art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do uznania, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Z tego też powodu przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (por. NSA z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 2867/15, lex nr 2240871).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy,

że z lektury uzasadnienia wyroku NSA wynika, iż WSA w Szczecinie przedmiotem rozważań zobowiązany jest uczynić dwie kwestie: po pierwsze – czy według zaskarżonego planu, w granicach określonych terenów przeznaczonych na elektrownie wiatrowe znajdują się grunty określone w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a po drugie, czy nieuwzględnienie obu negatywnych opinii nie jest przekroczeniem władztwa planistycznego gminy. Kwestie te pozostają w ścisłym związku z podniesionymi przez skarżącą zarzutami naruszenia art. 17 pkt 6 lit. c) u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez brak zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz art. 17 pkt 6 lit. a) i 9 u.p.z.p. poprzez pominięcie w toku procedury negatywnej opinii do projektu planu wniesionej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w całości uchwały Rady Gminy Będzino z dnia 30 czerwca 2015 r. Nr IX/62/15 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla potrzeb lokalizacji farmy elektrowni wiatrowych "WIERZCHOMINO" w Gminie Będzino.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzenia, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.

Na rozprawie, która odbyła się dnia 14 marca 2019 r. jak i w pismach kierowanych do Sądu organ zakwestionował istnienie interesu prawnego po stronie skarżącej w żądaniu stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z powodu naruszenia art. 17 pkt 6 lit. c) u.p.z.p. wskazując, że zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze nie dotyczy nieruchomości skarżącej. W tej mierze wyjaśnienia wymaga, że w wyroku tutejszego Sądu z dnia 31 maja 2016 r. przesądzono, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej, co stanowi podstawę do badania zasadności skargi. Wskazano również, że wymogi odnoszące się do ogółu adresatów, takie jak tryb sporządzenia planu podlegają kontroli sądu administracyjnego w całokształcie, a nie tylko w odniesieniu do nieruchomości strony skarżącej, a z kolei kontrola ewentualnego nadużycia uprawnień gminy zwanych władztwem planistycznym, następuje do każdej z nieruchomości z osobna, wymagając skargi jej właściciela. W konsekwencji w wyroku tym Sąd uznał, że skarżącej przysługuje legitymacja do zainicjowania badania legalności uchwały pod kątem jej zgodności z art. 17 pkt 6 lit. c) u.p.z.p. Powyższe stanowisko Sądu nie było przedmiotem zarzutów wniesionych skarg kasacyjnych dlatego też w tym zakresie ocena prawna wyrażona

w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2016 r. nie została podważona. A skoro tak, to kierując się opisanymi powyższej granicami rozpoznawania obecnej sprawy, kwestia legitymacji skargowej nie może być przedmiotem ponownej oceny.

Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. c) u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Stosownie zaś o art. 4 pkt 6 ww. ustawy Ilekroć w ustawie jest mowa o przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne - rozumie się przez to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych.

Zdaniem Sądu, niewątpliwie na mocy postanowień uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla potrzeb lokalizacji farmy elektrowni wiatrowych "WIERZCHOMINO" w Gminie Będzino teren rolny, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, został przeznaczony na cele nierolnicze, tj. pod lokalizację elektrowni wiatrowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną i komunikacyjną.

Analiza treści § 20 ust. 1 planu w związku z rysunkiem tego planu stanowiącym załącznik do uchwały dowodzi jednoznacznie, że na obszarach lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach rolniczych, oznaczonych symbolami [...], [...] i [...], znajdują się grunty stanowiące użytki rolne klasy R IIIb. Nie budzi również wątpliwości, że w granicach terenów [...], ale także terenów rolniczych odznaczonych na rysunku planu symbolem 1 R i 2R, dopuszczono budowę dróg i placów eksploatacyjnych związanych z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowych, tymczasowych dróg i placów montażowych niezbędnych do realizacji inwestycji, a w przypadku wyłącznie terenu [...] - także masztu pomiarowego wiatru (§ 10 pkt 9-11, § 18 ust. 1 pkt 6 i 7, § 19 ust. 1 pkt 6 i 7, § 20 ust. 1 pkt 2, 3 i 4).

Co więcej, w planie wyznaczono tereny dróg wewnętrznych na terenach lokalizacji elektrowni wiatrowych (obszary o symbolu [...]): istniejące drogi wewnętrzne, drogi dojazdowe, z dopuszczeniem utrzymania charakterystycznych parametrów użytkowych i technicznych, a także bieżącej konserwacji, remontu, przebudowy i odbudowy jak i przeznaczenia uzupełniającego w postaci sieci infrastruktury technicznej oraz ciągów pieszo-jezdnych przeznaczonych dla ruchu pieszych, rowerów lub dla funkcji rekreacyjno-sportowych (§ 34 ust. 1 pkt 1-4).

Według Sądu, powyższe pozwala na wniosek, że w granicach terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych ([...], [...] i [...]), terenów rolniczych (R1i R2) jak i dróg wewnętrznych ([...] ) przeznaczono grunty rolne klasy I-III na cele nierolnicze, a niewątpliwie taka zmiana przeznaczenia wymagała zgody właściwego organu. Przeciwne stanowisko, opierające się na argumentacji, że z uwagi na wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy nie jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowych na gruntach rolnych podlegających ochronie, stanowi tylko o nieuprawnionej polemice z oceną prawną wyrażoną przez NSA w u wyroku z dnia 23 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2909/16. W tym miejscu bowiem zauważyć należy, że NSA uznając uzyskanie zgody przez organ planistyczny na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych za istotny element procedury planistycznej, którego brak skutkuje nieważnością planu, jednocześnie zaznaczył, że jeżeli gmina projektuje przeznaczenie danego terenu rolnego na cele nierolnicze (na przykład elektrownie wiatrowe), to obowiązek uzyskania zgody na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej dotyczy nie pojedynczych enklaw gruntu, ale całego terenu, w granicach obszaru objętego planem zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą, w ramach którego cele nierolnicze mogą być realizowane, zaś decydujące znaczenie ma tu przeznaczenie terenu mieszczące się w obszarze objętym liniami rozgraniczającymi.

Skoro zatem w liniach rozgraniczających przeznaczono tereny, obejmujące grunty rolne klasy I-III, pod lokalizację elektrowni wiatrowych wraz infrastrukturą komunikacyjną oraz pod lokalizację dróg wewnętrznych, to okoliczność, że organ planistyczny nie wystąpił o zgodę do ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnie, świadczy o istotnym naruszeniu procedury planistycznej.

Jak już wyżej wskazano, postanowienia planu zezwalają także na to, aby na terenach oznaczonych symbolami [...], które obejmują m.in. grunty rolne klasy I-III, zlokalizowane zostały sieci infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 3 planu pod pojęciem sieci infrastruktury technicznej - należy rozumieć podziemne, naziemne i nadziemne budowle i urządzenia budowlane składające się na obiekty liniowe, związane z przesyłaniem wody, ścieków, wód opadowych, ciepła, gazu, energii elektrycznej, sieci teleinformatyczne i radiowe; w tym również niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania elektrowni wiatrowych: kablowe linie elektroenergetyczne WN, sieci elektroenergetyczne średnich i niskich napięć, stacje transformatorowo-rozdzielcze oraz sieci i urządzenia telekomunikacyjne i teletechniczne (łączności, sterowania, automatyki).

NSA w uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie wyroku wyraził też pogląd, że wprowadzenie przeznaczenia uzupełniającego przez dopuszczalność przeznaczenia na sieć infrastruktury technicznej jest równoznaczne z przeznaczeniem również na inny cel gruntów rolnych. Z całą pewnością pogląd ten w odniesieniu do użytego w planie pojęcia sieci infrastruktury technicznej jako obejmującego elementy nadziemne, naziemne i podziemne jest jak najbardziej uprawiony i nie budzi wątpliwości, że dopuszczenie tak definiowanej infrastruktury technicznej na terenach rolnych podlegających ochronie uwarunkowane było koniecznością uzyskania zgody ministra. Zgoda ta natomiast nie byłaby wymaga gdyby plan przewidywał poprowadzenie elementów infrastruktury technicznej wyłącznie pod ziemią, gdyż w takim przypadku nie doszłoby do zmiany przeznaczenia gruntu. Stąd dla osiągnięcia celu zgodnego z przepisami prawa za wystarczające uznać należało ograniczenie analizowanego pojęcia tylko do podziemnej infrastruktury technicznej.

Przechodząc do oceny drugiej podniesionej przez NSA kwestii dotyczącej pominięcia w toku procedury planistycznej negatywnej opinii wniesionej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Saniratnego przypomnienia wymaga, że wymógł uzyskania opinii i możliwość wprowadzenia zmian wynikających z tych opinii przewiduje art. 17 pkt 6 lit. a) i pkt 9 u.p.z.p. Opiniowanie jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji, a wyrażona opinia nie ma charakteru wiążącego dla organu, który opracowuje opiniowany dokument. Co prawda, uzyskanie negatywnej opinii nie wstrzymuje procedury planistycznej, to jednakże nakłada na gminę sporządzającą plan obowiązek dokonania oceny takiej opinii. Tak też wywiódł NSA , wskazując, że w sytuacji gdy opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wobec przedłożonego projektu planu są negatywne, to w postępowaniu sądowym Gmina powinna precyzyjnie wykazać zakres, w jakim oceny podane w opiniach zostały uwzględnione, a także zakres i przyczyny, dla których nie uwzględniono stanowisk organów opiniujących.

Analiza pism kierowanych do Sądu jak i dokumentacji planistycznej dowodzi,

że organ wyjaśnił, które uwagi organów opiniujących uznał za zasadne oraz z jakich powodów nie uwzględnił pozostałych uwag. Dokumentacja planistyczna w poz. 10.01 zawiera szczegółowe powody, z uwagi na które nie uwzględniono wszystkich zgłaszanych uwag (str.1-7). Dodatkowo najważniejsze z nich zostały także powtórzone w korespondencji kierowanej do Sądu. Z kolei dokument zatytułowany "Podsumowanie postępowania w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko" zawiera informację, w jakim zakresie okazały się zasadne uwagi organów opiniujących.

W odniesieniu do stanowiska RDOŚ zawartego w piśmie z dnia 2 października 2014 r. organ wskazał, że wbrew wyrażonej opinii granice istniejącego użytku ekologicznego "[...]" zostały prawidłowo wyznaczone i szeroko opisał powody dla których uznał, że uwzględniono zalecenia prognozy oddziaływania na środowisko, w tym wynikające z monitoringu chiropterologicznego, w zakresie wymaganych odległości, nieprzekraczalnej linii zabudowy czy terenów wolnych od zabudowy. Z kolei jako uzasadnioną przyjął uwagę dotyczącą konieczności projektowania użytków ekologicznych zgodnie z opracowaniami "Waloryzacji Przyrodniczej Gminy Będzino" i "Waloryzacji Przyrodniczej Województwa Zachodniopomorskiego" w związku z czym ograniczono ustalenia planu do wyznaczenia wyłącznie jednego projektowanego użytku ekologicznego zgodnie w ww. opracowaniami.

W ustosunkowaniu się do negatywnej opinii sanitarnej zawartej w piśmie z dnia 29 września 2014 r. organ w zasadniczej części nie podzielił argumentacji

PWIS kwestionującej wymagalne minimalne odległości elektrowni wiatrowych od zabudowań wskazując, że rozwiązania przyjęte w projekcie planu gwarantują ochronę środowiska i zdrowia ludzi przed ewentualnymi uciążliwościami związanymi

z projektowanymi wieżami elektrowni wiatrowych w zgodności z przepisami prawa. Nadto podkreślono, że PWIS nie przedstawił przepisów, które zostały naruszone, zaś powołanie się w opinii na dostępne w formie elektronicznej pisma nie może stanowić podstawy dla uzasadnienia zajętego stanowiska. Wskazano również na brak regulacji prawnych statuujących minimalne odległości elektrowni od zabudowań mieszkalnych oraz brak naukowych dowodów na niekorzystny wpływ turbin wiatrowych na zdrowie. Natomiast w wyniku dokonanej analizy opinii PWIS i uzyskanych uzgodnień wprowadzono zmiany do projektu planu polegające na ograniczeniu powierzchni projektowanych w planie terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach rolniczych, zmniejszeniu powierzchni obszaru wyznaczonego nieprzekraczalnymi liniami zabudowy na którym dopuszczono w planie lokalizacje wież elektrowni wiatrowych, zmianie definicji nieprzekraczalnej linii zabudowy dla elektrowni wiatrowych.

Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że na skutek uwzględnienia części stanowisk organów opiniujących, prognoza oddziaływania na środowisko została uzupełniona w marcu 2015 r.

Z tych też względów stwierdzić należy, że obie opinie zostały wnikliwie przeanalizowane, zaś subiektywne przekonanie skarżącej, iż nie uczyniono tego we właściwy sposób nie daje podstaw do uznania, że Gmina przekroczyła granice przysługującego jej władztwa planistycznego.

Granice władztwa planistycznego gminy ograniczają przepisy prawa, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawodawca z jednej strony przyznał gminie samodzielne uprawnienie do uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego, z drugiej zaś nałożył na nią obowiązek przestrzegania wszystkich reguł stanowienia prawa w zakresie tworzenia planów. O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić dopiero wtedy, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. Tymczasem nieuwzględnienie uwag przedstawionych w opiniach RDOŚ i PWIS znajduje nie tyko oparcie w przepisach prawa (opinia ma charakter niewiążący) ale także w rzeczowej argumentacji organu. Przy czym skarżąca nie wykazała, aby fakt nieuwzględnienia opinii godził w istotę przysługującego jej prawa własności.

Podsumowując powyższe rozważania podkreślenia wymaga, że wprawdzie przy uchwalaniu zaskarżonego planu Rada Gminy dokonując zmiany przeznaczenia gruntów rolnych podlegających ochronie na inny cel, bez zgody organu właściwego, dopuściła się istotnego naruszenia procedury planistycznej, tym nie mniej brak jest wystarczających podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały w całości. W całości stwierdza się nieważność uchwały, kiedy niemożliwe jest wyodrębnienie z jej treści uregulowań nienaruszających obowiązującego porządku prawnego. W przypadku zaś wadliwości określonej części uchwały należy ograniczyć się do stwierdzenia nieważności badanej uchwały tylko w tej części, o ile uchwała w takiej postaci może funkcjonować samodzielnie w obrocie prawnym. Zdaniem Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy wyeliminowanie w uchwale zapisów objętych pkt I wyroku nie wpłynie w żaden sposób na pozostałe uregulowania w związku z czym będzie mogła w prawidłowy sposób nadal funkcjonować.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały w częściach określonych w pkt I sentencji wyroku, w szczególności należało – zgodnie za wskazaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić nieważność w zakresie utworzenia terenów oznaczonych symbolami [...] na których przewidziano lokalizację elektrowni wiatrowych, w granicach których, wydzielonych liniami rozgraniczającymi znajdują się – jak wynika z załącznika mapowego, grunty rolne klasy III b. W związku z powyższym należało też stwierdzić nieważność § 20 ust. 1 zaskarżonej uchwały wraz z ustaleniem linii rozgraniczających. W pozostałym zakresie Sąd stwierdził nieważność planu w zakresie zapisów odnoszących się do infrastruktury naziemnej i nadziemnej wraz z drogami dojazdowymi, placami montażowymi i eksploatacyjnymi, mogących obejmować grunty rolne kl. I – III.

W punkcie II na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie, co do którego brak jest podstaw do stwierdzenia przez organ naruszenia prawa oraz interesu prawnego skarżącej. O kosztach postępowania orzeczono w pkt III sentencji wyroku stosownie do art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.