Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 509/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6148 Działalność badawczo-rozwojowa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 30
journal: Dz.U. 2010 nr 96 poz 617
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: S WSA Elżbieta Czarny- Drożdżejko ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Uniwersytetu Śląskiego na decyzję Komisji Odwoławczej Rady Naukowego Centrum Nauki z dnia 26 stycznia 2021 r., nr DEC-2020/37/B/ST10/00812/1 w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 stycznia 2021 r., nr DEC-2020/37/B/ST10/00812/1 Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Nauki utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Narodowego Centrum Nauki z dnia 15 października 2020 r. odmawiającą przyznania Uniwersytetowi Śląskiemu w Katowicach (dalej: "skarżący") środków finansowych na realizację projektu badawczego pt. "Nowe [...]", nr rejestracyjny 220/37/B/ST10/00812. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki (Dz. U. z 2019 r., poz. 1384 ze zm., dalej: "ustawa o NCN").

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżący wystąpił do Narodowego Centrum Nauki w ramach konkursu OPUS o finansowanie projektu badawczego, w tym finansowanie zakupu lub wytworzenia aparatury badawczej niezbędnej do realizacji projektu, pt. "Nowe [...]". Kierownikiem projektu miała być dr hab. inż. I. G.

Decyzją z dnia 15 października 2020 r. Dyrektor Narodowego Centrum Nauki odmówił przyznania skarżącemu środków finansowych na realizację projektu badawczego pt. "Nowe [...]", który miał realizować Uniwersytet Śląski w Katowicach, Wydział Nauk Przyrodniczych, a którego kierownikiem miała być dr hab. inż. I. G. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek skarżącego spełniał wymagania formalne i został poddany ocenie merytorycznej Zespołu Ekspertów. W wyniku dokonanej oceny wniosek nie został zakwalifikowany do finansowania, a Koordynator dyscyplin uznał, że opinie ekspertów są rzetelne i bezstronne. Dyrektor NCN wskazał, że ze szczegółowym uzasadnieniem oceny wniosku, sporządzonym przez Zespół Ekspertów, można zapoznać się przez system ZSUN/OSF.

W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego w ramach oceny wniosku o finansowanie projektu, co skutkowało niezasadną odmową przyznania środków finansowych na jego realizację. W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił błędne ustalenie poziomu naukowego badań przewidzianych do realizacji, wadliwą ocenę wykonania przez kierownika projektu innych projektów uprzednio finansowanych, wadliwą ocenę przez Zespół Ekspertów nowatorskiego charakteru projektu. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia 27 stycznia 2021 r. Komisja Odwoławcza Narodowego Centrum Nauki (nr DEC-2020/37/B/ST10/00812/1) utrzymała w mocy decyzję Dyrektora NCN. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że eksperci dokonali oceny wniosku w oparciu o kryteria określone w art. 30 ust. 1 ustawy o NCN, przyznając pomocnicze oceny punktowe oraz uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie. Opinie ekspertów odnosiły się do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz w precyzyjny i wyczerpujący sposób wyjaśniły przyczyny leżące u podstaw poszczególnych ocen. Stanowiły one podstawę do ustalenia oceny końcowej przez Zespół Ekspertów, która stanowiła podstawę do sporządzenia listy rankingowej. Organ podniósł, że oceny wniosków dokonane przez Zespoły Ekspertów są wiążące dla Dyrektora NCN, który nie ma kompetencji do ich merytorycznej oceny. Komisja podniosła, że po dokładnym rozpoznaniu sprawy nie znalazła podstaw do podważenia oceny końcowej wniosku. Wskazała, że oparcie oceny wniosku o jego porównanie do innych wniosków zgłoszonych w konkursie wynika z postanowień Regulaminu, ale również przepisów ustawy. Odnosząc się do zarzutów dokonania wadliwej oceny materiału dowodowego, organ podniósł, że nie dopatrzył się wadliwości w ocenie dokonanej przez Zespół Ekspertów. Nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że opinia Zespołu Ekspertów nie została poprzedzona żadnymi ustaleniami faktycznymi. W ocenie Komisji, w świetle art. 33 ust. 2 ustawy o NCN, pozostałe zarzuty skarżącego, jako niedotyczące naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnych, należało uznać za niedopuszczalne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. polegające na braku prawidłowego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co miało istotny wpływ na ocenę wniosku o finansowanie projektu zgłoszonego przez skarżącego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja stanowi wyłącznie polemikę z argumentacją zawartą w odwołaniu. Natomiast decyzja organu II instancji nie odnosi się, mimo istnienia takiego obowiązku, do kryteriów wskazanych w art. 30 ust. 1 pkt 1 do 6 ustawy o NCN, a decyzja organu I instancji nie została zbadana pod kątem obowiązującego prawa.

W odpowiedzi na skargę Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Nauki wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazała, że ocena wniosku grantowego została dokonana w oparciu kryteria określone w ustawie oraz uchwale NCN nr 91/2019 r. z 12 września 2019 r. w sprawie warunków konkursu OPUS. Organ wskazał, że nie podziela zarzutu, że zarówno organ I, jak i II instancji mają obowiązek szczegółowo odnieść się w decyzji do każdego z kryteriów oceny. W ocenie organu ocena wniosków należy do Zespołu Ekspertów, a nie do Dyrektora NCN. W związku z tym to Zespół Ekspertów zobowiązany jest do uzasadnienia dokonanej oceny w sposób transparentny i możliwie wyczerpujący. Uzasadnienie takie znajduje się w aktach sprawy, a strona skarżąca ma do niego dostęp. Nie ma podstaw, aby twierdzić, że organ I instancji ma obowiązek inkorporować uzasadnienie Zespołu Ekspertów do wydawanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wniosek skarżącego o przyznanie środków finansowych na realizację projektu badawczego pt. "Nowe [...]." zgłoszony w ramach konkursu OPUS spełniał wymagania formalne, został oceniony przez dwóch ekspertów, w oparciu o te oceny została sporządzona ocena Zespołu Ekspertów, a Zespół Ekspertów zdecydował o jego niekierowaniu do drugiego etapu oceny.

Art. 30 ustawy o NCN stanowi, że przy ocenie wniosków składanych w konkursach na realizację projektów badawczych uwzględnia się: 1) poziom naukowy badań lub zadań przewidzianych do realizacji; 2) nowatorski charakter problemu naukowego, którego rozwiązanie jest proponowane; 3) osiągnięcia naukowe zespołu wykonawców; 4) zasadność planowanych kosztów w stosunku do przedmiotu i zakresu badań; 5) wpływ realizacji projektu badawczego na rozwój dyscypliny naukowej; 6) ocenę wykonania przez wnioskodawcę projektów badawczych uprzednio finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 12 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (ust. 1). Rada może dla danego konkursu określić dodatkowe kryteria, poza określonymi w ust. 1 (ust. 2). Dyrektor określa szczegółowy tryb sporządzania ocen wniosków przez Zespoły Ekspertów (ust. 3).

W świetle art. 22 ust. 1 ustawy o NCN Dyrektor, na wniosek Rady, powołuje Zespoły Ekspertów, o których mowa w art. 18 pkt 7, w celu dokonywania ocen wniosków złożonych w konkursach i przygotowywania na tej podstawie list rankingowych oraz dokonywania ocen merytorycznych związanych z rozliczeniem przyznanych środków. Dyrektor może wyznaczyć ekspertów zewnętrznych, w tym ekspertów zagranicznych, do dokonywania ocen, o których mowa w ust. 1 (ust. 2). Dyrektor może powierzyć ekspertom, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonywanie innych ocen związanych z realizacją zadań Centrum (ust. 3). Eksperci, otrzymują wynagrodzenie za prace związane z dokonywaniem ocen, o których mowa w ust. 1-3. Wysokość wynagrodzenia ustala Dyrektor (ust. 4). Do ekspertów stosuje się przepis art. 13 ust. 2 (ust. 5).

Zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o NCN jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawie przyznania środków finansowych na badania zakwalifikowane do finansowania w drodze konkursów, o których mowa w art. 20 ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730 i 1133), z wyłączeniem art. 10, art. 13, art. 14, art. 28, art. 31, art. 56, art. 61 § 4, art. 63, art. 64, art. 75- 103, art. 107, art. 114-122, oraz art. 123.

Zgodnie z uchwałą Rady NCN nr 91/2019 z dnia 12 września 2019 r. w sprawie zmiany warunków przeprowadzenia konkursu OPUS wniosek będzie rozpatrywany zgodnie z Regulaminem (§ 8). Przy ocenie wniosku uwzględnia się w szczególności: 1) spełnienie kryterium badań podstawowych określonych w art. 2 pkt 1 ustawy o NCN; 2) poziom naukowy badań lub zadań przewidzianych do realizacji; 3) nowatorski charakter problemu naukowego, którego rozwiązanie jest proponowane; 4) wpływ realizacji projektu badawczego na rozwój dyscypliny naukowej; 5) osiągnięcia naukowe kierownika projektu badawczego, w tym publikacje w renomowanych czasopismach naukowych; 6) ocenę wykonania przez kierownika projektu badawczego innych projektów uprzednio finansowanych ze środków finansowych NCN i innych źródeł; 7) ocenę możliwości realizacji wnioskowanego projektu badawczego; 8) zasadność planowanych kosztów w stosunku do przedmiotu i zakresu badań; 9) sposób przygotowania wniosku oraz spełnienie innych wymagań przedstawionych w ogłoszeniu o konkursie (§ 9).

Wskazać należy, że kontrola decyzji wydawanych przez NCN przez sąd administracyjny ograniczona jest do kryterium legalności, przy czym obejmuje ona nie tylko zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami określającymi postępowanie przed organami I i II instancji, ale również z przepisami materialnoprawnymi, determinującymi wydawane rozstrzygnięcie, w tym także ocenę zgodności podstawowego dowodu w sprawie (tj. oceny ekspertów) z przepisami określającymi jego przeprowadzenie. Rolą sądów nie jest zastępowanie organów NCN czy ekspertów w formułowaniu ocen naukowych, co jednak nie oznacza, że prawidłowość ich wystawienia przez ekspertów w ramach postępowania konkursowego oraz akceptacja tego dowodu przez organy NCN Dyrektora i Komisję Odwoławczą pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego. Sąd powinien zweryfikować proces subsumcji przeprowadzony przez organy I i II instancji, a także prawidłowość przeprowadzenia determinującego rozstrzygnięcie sprawy - dowodu z opinii ekspertów. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2018 r. (I OSK 2827/16, CBOSA), w którym Sąd ten wskazał, że w sytuacji, gdy ocena wniosku została dokonana w zakresie kryteriów wynikających z przepisów prawa (art. 30 ust. 1 ustawy o NCN), w przepisanym trybie i składzie (art. 20 ust. 2, art. 21 in fine, art. 22 ust. 1-2, art. 30 ust. 3, art. 32 ustawy o NCN) oraz w sposób świadczący, że z perspektywy tych kryteriów dokładnie wyjaśniono stan faktyczny w sprawie (art. 7 k.p.a.) – i znajduje to potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy – to wówczas ocena ta determinuje wynik konkursu oraz decyzję dyrektora NCN (art. 20 ust. 2, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 1 pkt 6, art. 31, art. 33 ust. 1 ustawy o NCN modyfikujące art. 80 k.p.a.) i nie może być skutecznie zakwestionowana w postępowaniu odwoławczym (art. 33 ust. 2 ustawy o NCN) lub sądowoadministracyjnym (art. 33 ust. 4, obecnie ust. 5, ustawy o NCN).

Zarzuty skarżącego dotyczyły braku wskazania przez Dyrektora NCN w treści decyzji kryteriów oceny wniosków wskazanych w art. 30 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o NCN, a także braku odniesienia się do tych kryteriów przez Komisję Odwoławczą, co w ocenie skarżącego doprowadziło do naruszenia przez organy I i II instancji przepisów art. 7 k.p.a.

Z art. 22 ust. 1 ustawy o NCN wynika, Dyrektor NCN związany jest przy wydaniu decyzji oceną dokonaną przez Zespół Ekspertów oraz przygotowanymi na podstawie dokonanych ocen listami rankingowymi. Należy jednak stwierdzić, że związanie dyrektora NCN sporządzoną oceną ma miejsce wyłącznie wówczas, gdy została ona w szczególności sporządzona w oparciu o kryteria określone w art. 30 ustawy o NCN, które winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w sporządzonych i odpowiednio uzasadnionych ocenach.

W ocenie Sądu opinie ekspertów oraz ocena Zespołu Ekspertów w niniejszej sprawie zostały sporządzone przez prawidłowo powołane osoby, zgodnie z określonymi w ustawie kryteriami oraz zgodnie z określonymi w ustawie składzie i trybie. Z treści znajdujących się w elektronicznych aktach sprawy opinii ekspertów wynika, że ustalono poziom badań naukowych (punkt A1 opinii), sprawdzono w jakim stopniu charakter problemu naukowego, którego rozwiązanie jest proponowane, jest nowatorski (punkt A2 opinii), oceniono osiągnięcia naukowe wskazanego przez wnioskodawcę kierownika projektu (punkt B oceny), oceniono zasadność planowanych kosztów w stosunku do przedmiotu, jak i zakresu badań ("Ocena kosztów" w opinii), określono jaki może być wpływ realizacji projektu badawczego na rozwój dyscypliny naukowej (punkt A2 opinii), uwzględniono ocenę wykonania przez wnioskodawcę projektów badawczych uprzednio finansowanych ze środków finansowych na naukę (punkt B opinii). Opinia Zespołu Ekspertów została przygotowana w oparciu o indywidualne oceny ekspertów. Zarówno oceny indywidualne, jak i ocena końcowa Zespołu Ekspertów, zostały uzasadnione w odniesieniu do konkretnego kryterium stanowiącego podstawę oceny. Ponadto, w opinii Zespołu Ekspertów znalazło się wskazanie mocnych i słabych stron złożonego przez skarżącego wniosku wraz z uzasadnieniem. W oparciu o oceny Ekspertów projekt zgłoszony przez skarżącego uzyskał ocenę 62,33 (64,33), a ostatni zakwalifikowany wniosek uzyskał ocenę punktową 72,83 (70,83). Zespół Ekspertów zdecydował o nieprzedstawianiu projektu do drugiego etapu oceny. Decyzja została podjęta w oparciu o porównanie przedstawionego wniosku planu badawczego, dorobku naukowego i założeń organizacyjno-finansowych, projektu do innych projektów zgłoszonych w konkursie. Wśród słabych stron wniosku wskazano, że same badania nie mają szczególnie innowacyjnego charakteru, a ich potencjalny wpływ na poziomie międzynarodowym pozostaje kwestią dyskusyjną, ponieważ projekt stawia sobie przede wszystkim cel opisowy. Wniosek nie został ponadto zbyt dobrze napisany (tłumaczenie przysięgłe opinii).

Mając na względzie fakt, że zarówno z opinii Zespołu Ekspertów, jak i z ocen poszczególnych ekspertów wynika, że wniosek skarżącego został oceniony według określonych w ustawie kryteriów, oceny zostały uzasadnione, należało stwierdzić, że Dyrektor NCN, a następnie Komisja Odwoławcza były związane stanowiskiem zawartym w opinii Zespołu Ekspertów. Z uregulowań ustawy wynika bowiem, że ocenę poszczególnych wniosków przekazano środowisku naukowemu, a Dyrektor NCN może dokonywać oceny sporządzonych opinii tylko pod względem formalnym.

Zarzuty podnoszone przez skarżącego w odwołaniu sprowadzały się do polemiki ze stanowiskiem Zespołu Ekspertów, które Komisja Odwoławcza w ramach postępowania odwoławczego ponownie zweryfikowała, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazała, że nie znalazła podstaw do podważenia oceny końcowej wniosku. Tym samym, niezasadny jest zarzut sformułowany w skardze, że organ II instancji zawarł w decyzji wyłącznie polemikę z zarzutami odwołania, a nie dokonał oceny wniosku pod kątem kryteriów zawartych w art. 30 ustawy o NCN.

Skarżący zarzucił organowi I i II instancji naruszenie art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes strony. Do postępowań w sprawie przyznania środków finansowych na badania zakwalifikowane do finansowania w drodze konkursów stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Ustawodawca wyłączył wprost zastosowanie art. 75 do 103 k.p.a., a zatem m. in. rozdział dotyczący dowodów w postępowaniu administracyjnym. W rezultacie, podstawę do dokonania ustaleń w sprawie postępowań konkursowych stanowią dokumenty przedkładane i sporządzane w procedurze konkursowej, t.j. w szczególności: wniosek, oceny ekspertów, ocena Zespołu Ekspertów. Równocześnie treść przepisów ustawy wskazuje, że do zadań Koordynatorów Dyscyplin należy w szczególności analiza złożonych wniosków pod względem formalnym, ocena rzetelności i bezstronności opinii przygotowanych przez ekspertów, przedkładanie Dyrektorowi Centrum do zatwierdzenia list rankingowych przygotowanych przez Zespoły Ekspertów (art. 24 ust. 1 ustawy o NCN). Zwrócić należy uwagę, że w szczególnych wypadkach, po zasięgnięciu opinii Zespołu Ekspertów, Koordynator Dyscyplin może dokonać zmian w kolejności projektów badawczych na liście rankingowej (art. 24 ust. 2), oznacza to, że co do zasady jest on związany listą rankingową ustaloną przez Zespół Ekspertów. Dyrektor zatwierdza listy rankingowe przestawione przez Koordynatora Dyscyplin. Z treści przepisów ustawy wynika, że Zespoły Ekspertów mają dokonywać oceny wniosków składanych w konkursach, zarówno pod względem materialnym, jak i formalnym oraz przygotowywać listy rankingowe, które następnie stanowią podstawę do decydowania w kwestii przyznania finansowania zgłoszonych projektów. Mając na względzie konkursowy charakter procedury prowadzonej przez NCN, ustalenia faktyczne w sprawie nie mogą pozostawać w oderwaniu od elementu porównania do innych zgłoszonych do konkursu wniosków. W związku z tym, że podstawę oceny zgłoszonego projektu stanowi ocena Zespołu Ekspertów, która może być weryfikowana przez Dyrektora NCN oraz Komisję Odwoławczą tylko pod względem spełnienia określonych kryteriów oceny, w przypadku gdy zostanie ona sporządzona z zachowaniem wymogów ustawowych, organ I i II instancji są nią związane i nie mogą kwestionować stanowiska przyjętego przez Zespół Ekspertów. W rezultacie, w związku z faktem, że opinie ekspertów i Zespołu Ekspertów zostały sporządzone zgodnie z przepisami prawa, ocenione przez organ I i II instancji pod kątem wskazanych w ustawie kryteriów za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 7 k.p.a.

Wskazać należy, że art. 33 ust. 4 ustawy o NCN wyłączył zastosowanie art. 107 k.p.a. do postępowań w sprawie przyznania środków finansowych na badania zakwalifikowane do finansowania w drodze konkursów. W ocenie Sądu, nie zwalnia to jednak organów NCN z obowiązku uzasadnienia podejmowanych decyzji, ponieważ ustawodawca nie wyłączył zastosowania w tym postępowaniu zasady przekonywania. Zwrócić należy uwagę, że postępowanie w sprawie przyznania finansowania toczy się w formie elektronicznej (w ten sposób składany jest wniosek, sporządzane opinie ekspertów i Zespołu Ekspertów, a także doręczane są decyzje). W sytuacji zatem, gdy w uzasadnieniu decyzji organ I instancji odwołuje się do opinii Zespołu Ekspertów dostępnej dla stron postępowania w formie elektronicznej, a równocześnie z okoliczności sprawy (m. in. z treści sporządzonego przez stronę odwołania) wynika, że skarżący miał możliwość i zapoznał się z treścią opinii, należy przyjąć, że nie powoduje to wadliwości decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, brak powtórzenia treści opinii Zespołu Ekspertów w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, w sytuacji, gdy z uzasadnienia decyzji wynika, że organ poddał opinię ocenie z punktu widzenia wypełnienia przez nią ustawowych kryteriów, nie powoduje wadliwości decyzji. Jak bowiem wskazano powyżej, organ jest związany treścią opinii Zespołu Ekspertów jeżeli spełnia ona określone w ustawie wymagania. Podkreślić także należy, że Komisja Odwoławcza nie ma narzędzi prawnych do dokonywania czy zlecania ponownej oceny merytorycznej wniosków zgłoszonych w konkursie.

Zdaniem Sądu niezasadne są jednak twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji, że organ może pominąć część zarzutów traktując je jako niedopuszczalne z powołaniem na przepis art. 33 ust. 2 ustawy NCN. Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie zarzutów odwołania. Należy wskazać, że naruszenie procedury konkursowej, czy też inne naruszenia formalne powinny być rozumiane szeroko. Przepisy ustawy o NCN nie dają organowi upoważnienia do uznania zarzutów za niedopuszczalne bez ich oceny, a zatem Komisja bez oceny danego zarzuty nie może go pominąć. W ocenie Sądu organ II w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, a zatem naruszenie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach innych naruszeń prawa materialnego, ani przepisów postępowania, z tego względu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.