Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1099/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 187 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 23 ust. 1 pkt. 2 i 4
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 159 ust. 2 pkt. 4, art. 161 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 10, art. 10 a, art. 11, art. 12 ust. 1 pkt. 5
journal: Dz.U. 1997 nr 123 poz 779
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1242/12 w sprawie ze skargi [..] Sp. z o. o. w Warszawie na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 26 kwietnia 2012 r. nr [..] w przedmiocie nakazu udostępnienia danych osobowych uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1242/12, po rozpoznaniu skargi [..] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 26 kwietnia 2012 r. nr [..] w przedmiocie nakazu udostępnienia danych osobowych, w pkt 1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 23 grudnia 2011 r.; w pkt 2) stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; oraz w pkt 3) zasądził od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz [..] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Straży Miejskiej w [..] zwrócił się w marcu 2011 r. do [..] S.A. z siedzibą w Warszawie o udostępnienie danych osobowych abonenta telefonu komórkowego o numerze [..] w zakresie imienia, nazwiska oraz adresu zamieszkania, w związku z prowadzonym postępowaniem wyjaśniającym w sprawie o wykroczenie z art. 63a ust. 1 Kodeksu wykroczeń, przeciwko domniemanemu sprawcy, który 4 lutego 2011 r. w [..] ul. [..] umieścił w miejscu publicznym, do tego nieprzeznaczonym, ogłoszenie. Jako podstawę prawną wskazał art. 161 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. nr 71, poz. 1800 ze zm.), art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 1997 r. nr 123, poz. 779 ze zm.).

W odpowiedzi na ww. wniosek [..] S.A. w piśmie z 11 kwietnia 2011 r. odmówił udostępnienia żądanych danych osobowych, powołując się na wynikającą z art. 159 ustawy – Prawo telekomunikacyjne tajemnicę telekomunikacyjną. Podniósł, że ścisłe przestrzeganie tajemnicy telekomunikacyjnej jest podyktowane troską o zapewnienie pełnej realizacji konstytucyjnego prawa wolności i ochrony tajemnicy komunikowania się, o czym stanowi art. 49 Konstytucji RP. Ponadto wskazał na treść art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych oraz postanowienia prawa europejskiego.

Wobec powyższego Komendant wniósł do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o nakazanie operatorowi telekomunikacyjnemu [..] S.A., udostępnienia Komendantowi Straży Miejskiej w [..] danych osobowych abonenta telefonu komórkowego o numerze [..], w zakresie imienia, nazwiska oraz adresu zamieszkania ze zbioru danych abonentów operatora telefonicznego.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z 23 grudnia 2011 r. nr [..],[..], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, art. 56 ust. 2 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 133, poz. 848 ze zm.), art. 10a ustawy o strażach gminnych oraz art. 161 ust. 1 w zw. z art. 159 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne, nakazał [..] S.A. z siedzibą w Warszawie przy ul. [..], udostępnienie Komendantowi Straży Miejskiej z siedzibą w [..] przy ul. [..], danych osobowych abonenta telefonu komórkowego o numerze [..], użytkowanego w sieci [..] S.A. w zakresie jego imienia, nazwiska oraz adresu zamieszkania.

W uzasadnieniu podał, iż w oparciu o pisemne wyjaśnienia podmiotu ustalił, że przetwarza on dane osobowe użytkownika ww. telefonu od 26 marca 2010 r. na skutek rejestracji przez użytkownika karty prepaid za pośrednictwem eBOK. W tej czynności pozyskane zostały dane osobowe użytkownika w zakresie imienia i nazwiska, daty urodzenia, adresu zamieszkania oraz numeru dowodu osobistego. Są one przetwarzane w celu świadczenia usług, sprzedaży produktów i usług oraz dla potrzeb działań marketingowych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych.

W ocenie organu Straż Miejska w [..] posiada podstawę prawną do udostępnienia danych osobowych na mocy przepisów art. 161 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne, art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych oraz art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych, bowiem wykonuje zadania w zakresie ochrony porządku publicznego. Do wypełnienia zadania realizowanego dla dobra publicznego niezbędne jest ustalenie sprawcy wykroczenia, a następnie skierowanie do Sądu wniosku o ukaranie. Dobro publiczne jest wartością, którą [..] winien wziąć pod uwagę w kontekście realizacji obowiązku ochrony danych abonenta na gruncie przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne i wyważyć wyższość dobra publicznego nad prawem jednostki do decydowania o sposobie przetwarzania jej danych osobowych.

Generalny Inspektor powołał się w tym zakresie na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 28 stycznia 2003 r. (sygn. akt II SA 2210/01).

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [..] S.A. zarzucił Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych naruszenie art. 159 ust. 3, art. 160 ust. 1, art. 161 ust. 1 oraz art. 162 ust. 1 w zw. z art. 180d Prawa telekomunikacyjnego, art. 10a ustawy o strażach gminnych, art. 54 § 1 w zw. z art. 56 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, a także art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z powołanymi przepisami Prawa telekomunikacyjnego i Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją nr [..] z 26 kwietnia 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz powołanych w poprzedzającej decyzji przepisów z wyłączeniem art. 10a ustawy o strażach gminnych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, iż zgodnie z brzmieniem art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a w myśl ust. 2 ww. przepisu, przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. Przepis ten wskazuje, że od generalnej zasady prawa do ochrony danych osobowych istnieją wyjątki, co oznacza, iż w przypadku zaistnienia uzasadnionej okoliczności (przesłanki), racjonalny ustawodawca dopuszcza przetwarzanie danych osobowych, w tym ich zbieranie (art. 7 ust. 2 ustawy).

Powołując się na pogląd doktryny organ stwierdził, iż nie jest dopuszczalne działanie, które zmierza do utrudniania realizowania przez właściwe organy obowiązków wynikających z przepisów prawa, zwłaszcza gdy organy te strzegą porządku publicznego i egzekwują postanowienia przepisów prawa w granicach przyznanych im kompetencji. Celem egzekwowania prawa jest nałożenie sankcji karnej na osobę, która łamie przepisy poprzez efektywne zebranie niezbędnych informacji zmierzających do ukarania sprawcy.

Generalny Inspektor z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2008 r. (sygn. akt II SA/Wa 229/2008) wywiódł, że prawo do ochrony danych osobowych nie może pozostawać w oderwaniu od innych przepisów prawa i czynników, które należy mieć na względzie bez zakładania a prori, iż prawo do ochrony danych osobowych będzie zawsze prawem nadrzędnym.

Przytaczając treść art. 159 ust. 2 pkt 4, art. 159 ust. 4, a zwłaszcza art. 161 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne stanowiącego, że: "Z zastrzeżeniem ust. 2, treści lub dane objęte tajemnicą telekomunikacyjną mogą być zbierane, utrwalane, przechowywane, opracowywane, zmieniane, usuwane lub udostępniane tylko wówczas, gdy czynności te, zwane dalej "przetwarzaniem", dotyczą usługi świadczonej użytkownikowi albo są niezbędne do jej wykonania. Przetwarzanie w innych celach jest dopuszczalne jedynie na podstawie przepisów ustawowych" organ stwierdził, iż przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne wskazują na możliwość udostępnienia danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną, gdy stanowią tak przepisy odrębne bądź – co nie budzi wątpliwości – gdy jest to niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego (art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych).

W tej sytuacji niezasadny jest argument Spółki, że nieuwzględnienie Straży Miejskiej w katalogu podmiotów określonych w przepisie art. 179 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego, przesądza o niemożności zobowiązania jej do udostępnienia przedmiotowych danych.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, cytując przepisy art. 10 ust. 1 i 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o strażach gminnych, art. 17 i 54-56, ze szczególnym wskazaniem art. 54 ust. 1 in fine ustawy Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia stwierdził, że realizacja przez Straż Miejską zadań nałożonych na nią ustawowo, wymaga wykorzystywania informacji o osobach, których działania te dotyczą. Przepisy ustawy o strażach gminnych wprost stanowią o prawie Straży Miejskiej do przetwarzania danych w związku z realizacją określonych prawem zadań (ochrona porządku publicznego), bez konieczności uzyskania na to zgody osoby, której dane dotyczą. Oznacza to, że Straż Miejska, na mocy stosownych przepisów rangi ustawowej, ma prawo zwrócić się do operatora telekomunikacyjnego o udostępnienie niezbędnych jej danych osobowych, zaś operator ten winien – mając na względzie fakt realizacji obowiązku czuwania przez Straż Miejską nad przestrzeganiem prawa przez obywateli – udostępnić informacje we wnioskowanym zakresie. W takiej sytuacji dochodzi bowiem do realizacji dyspozycji przepisu art. 161 ust. 2 in fine ustawy Prawo telekomunikacyjne.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [..] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z 23 grudnia 2011 r., zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.

Zaskarżonym decyzjom zarzuciła:

1) naruszenie art. 159 ust. 1, art.159 ust. 2 pkt 4, art. 159 ust. 3, art. 159 ust. 4, art. 160 ust. 1, art. 161 ust. 1 i 2, art. 162 ust. 1 w zw. z art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. 2004 nr 171, poz.1800 z późn. zm.) (dalej zwaną "Prawo telekomunikacyjne" lub "PT") poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że operator telekomunikacyjny, na podstawie art. 161 ust. 1 i 2 PT, ma obowiązek udostępnić straży miejskiej dane dotyczące abonenta objęte tajemnicą telekomunikacyjną, podczas gdy cytowane przepisy nie mogą stanowić podstawy prawnej udostępnienia danych dotyczących użytkownika przez operatora telekomunikacyjnego straży miejskiej w toku prowadzonego przez nią postępowania wyjaśniającego w sprawie o wykroczenie,

2) naruszenie art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 z późn. zm.) (dalej zwaną "uodo") w związku z naruszeniem wymienionych w pkt 1 powyżej przepisów Prawa telekomunikacyjnego, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że ww. przepis uodo nie wyklucza, w zakresie udostępniania danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną straży miejskiej przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego w toku prowadzonego przez nią postępowania wyjaśniającego w sprawie o wykroczenie, stosowania przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, o których mowa w pkt 3 poniżej, podczas gdy przepis art. 5 uodo wyklucza stosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym przepisów ustawy o ochronie danych osobowych wskazanych w pkt 3 poniżej na rzecz przewidujących dalej idącą ochronę praw jednostki przepisów Prawa telekomunikacyjnego,

3) naruszenie art. 1 ust. 2, art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z naruszeniem wymienionych w pkt 1 i 2 powyżej przepisów Prawa telekomunikacyjnego oraz ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez błędne przyjęcie, iż przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie i z tych przepisów wynikać ma obowiązek udostępnienia przez Polkomlel Straży Miejskiej w [..] informacji objętych tajemnicą telekomunikacyjną, podczas gdy w przedmiotowym stanie faktycznym przepisy te nie mogą mieć w ogóle zastosowania do udostępniania informacji dotyczących użytkownika objętych tajemnicą telekomunikacyjną,

4) naruszenie art.10a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. 1997 r. nr 123, poz. 779 z późn. zm.) oraz art. 54 § 1 w zw. z art. 56 § 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2008 r. nr 133, poz. 848 z późn. zm) (dalej "kodeks psw") poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy brak jest jakichkolwiek podstaw, aby w oparciu o te przepisy ustalić (co uczynił GIODO), że na przedsiębiorcy telekomunikacyjnym, nie będącym organem państwa, ciąży obowiązek każdorazowej oceny, czy w danych okolicznościach "dobro publiczne" jest wartością wyższą niż ustawowe prawo jednostki do decydowania o sposobie przetwarzania jej danych osobowych, w następstwie której to oceny przedsiębiorca telekomunikacyjny ma obowiązek udostępnić straży miejskiej informacje dotyczące abonenta, objęte tajemnicą telekomunikacyjną w toku prowadzonego przez nią postępowania wyjaśniającego w sprawie o wykroczenie,

5) naruszenie art. 12 pkt 2 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z naruszeniem przepisów wymienionych w pkt 1-4 powyżej, poprzez błędne przyjęcie, że nastąpiło naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych, a w konsekwencji bezpodstawne wydanie decyzji nakazującej udostępnienie danych i utrzymanie jej w mocy, podczas gdy takie naruszenie przepisów uodo nie nastąpiło,

6) naruszenie art. 49 Konstytucji RP oraz art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284) (dalej "Konwencja") przez ich niezastosowanie przy wykładni przepisów wymienionych w pkt 1-4 powyżej,

czyli naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz

7) naruszenie art. 11 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 i 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej zwaną "k.p.a.") poprzez niewłaściwe uzasadnienie prawne zaskarżonych decyzji, w szczególności wskazywanie różnych podstaw prawnych zaskarżonych decyzji (m.in. przepisów uodo, ustawy o straży miejskiej, PT, kodeks P.p.s.a.) bez wyraźnego wskazania, jaki przepis konkretnie zdaniem organu nakłada na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązek udostępnienia danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną straży miejskiej w toku prowadzonego przez nią postępowania wyjaśniającego w sprawie o wykroczenie,

8) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. 127 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wyłącznie pozorne ponowne rozpatrzenie sprawy (w zakresie, w którym organ dokonał oceny prawnej), co przejawia się w szczególności w braku w uzasadnieniu decyzji z dnia 26 kwietnia 2012 r. twierdzeń GIODO odnoszących się do zarzutów skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy,

czyli naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W obszernym uzasadnieniu Spółka rozwinęła zarzuty skargi i przedstawiła argumentację przemawiającą za brakiem podstaw do zobowiązania jej do udostępnienia żądanych danych osobowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 159 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800 ze zm.), zwanej dalej "Pt", tajemnica komunikowania się w sieciach telekomunikacyjnych, zwana dalej "tajemnicą telekomunikacyjną", obejmuje m.in. dane dotyczące użytkownika (pkt 1).

Zakazane jest zapoznawanie się, utrwalanie, przechowywanie, przekazywanie lub inne wykorzystywanie treści lub danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez osoby inne niż nadawca i odbiorca komunikatu, chyba że:

1. będzie to przedmiotem usługi lub będzie to niezbędne do jej wykonania,

2. nastąpi za zgodą nadawcy lub odbiorcy, których dane te dotyczą,

3. dokonanie tych czynności jest niezbędne w celu rejestrowania komunikatów i związanych z nimi danych transmisyjnych, stosowane w zgodnej z prawem praktyce handlowej dla celów zapewnienia dowodów transakcji handlowej lub celów łączności w działalności handlowej,

4. będzie to konieczne z innych powodów przewidzianych ustawą lub przepisami odrębnymi (art. 159 ust. 2 Pt).

Z wyjątkiem przypadków określonych ustawą, ujawnianie lub przetwarzanie treści albo danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną narusza obowiązek zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej (art. 159 ust. 3 Pt).

Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do komunikatów i danych ze swej istoty jawnych, z przeznaczenia publicznych lub ujawnianych postanowieniem Sądu, postanowieniem prokuratora lub na podstawie odrębnych przepisów (art. 159 ust. 4 Pt).

Stosownie zaś do brzmienia art. 161 ust. 1 omawianej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, treści lub dane objęte tajemnicą telekomunikacyjną mogą być zbierane, utrwalane, przechowywane, opracowywane, zmieniane, usuwane lub udostępniane tylko wówczas, gdy czynności te, zwane dalej "przetwarzaniem", dotyczą usługi świadczonej użytkownikowi albo są niezbędne do jej wykonania. Przetwarzanie w innych celach jest dopuszczalne jedynie na podstawie przepisów ustawowych.

Z kolei przepis art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.), zwanej dalej "uodo", określa ogólne materialne przesłanki przetwarzania danych osobowych (w rozumieniu art. 7 pkt 2) o charakterze generalnym.

Stanowi on, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy:

1. osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych,

2. jest to niezbędne dla realizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa,

3. jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą,

4. jest to niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego,

5. jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą.

Porównanie treści powołanych wyżej przepisów, w ocenie Sądu I instancji, upoważnia do stwierdzenia, że przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne przewidują dalej idącą ochronę danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną, niż przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, czego nie neguje też w swoich decyzjach Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych. Znajduje zatem zastosowanie w tej sytuacji przepis art. 5 uodo, który stanowi, że jeżeli przepisy odrębnych ustaw, które odnoszą się do przetwarzania danych, przewidują dalej idącą ochronę, niż wynika to z niniejszej ustawy, stosuje się przepisy tych ustaw. Zawarta w tym przepisie reguła służy realizacji dwóch postulatów w przypadku pojawienia się kolizji ustaw we wspomnianym zakresie. Po pierwsze, ustawodawca przyjmuje zasadę rozstrzygania zbiegu norm na korzyść tych norm, które przewidują wyższy poziom ochrony, po drugie zaś ustanawia regułę kolizyjną "lex specjalis derogat legi generali". Przy czym norma derogująca (specjalis) pozbawia mocy normę derogowaną (generalis) nie w całości, ale tylko dla tych stosunków, dla których odmiennie reguluje zachowanie się adresata. Zakresy przepisów specjalne i ogólne, będące pozornie w relacji podporządkowania, w istocie się wykluczają. Przepis specjalny nie uchyla jednak przepisu ogólnego w całości, lecz tylko w takim zakresie, jakiego dotyczy lex specjalis. Uchylenie takiego przepisu w całości nie dałoby się pogodzić z założeniem racjonalności ustawodawcy (por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych. Komentarz, 5 wydanie, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2011, s. 332).

Sąd I instancji uznał, iż wbrew stanowisku organu, przepisy art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 nie mogą stanowić podstawy prawnej do pozyskania przez Straż Miejską w [..] danych osobowych użytkownika przedmiotowego telefonu komórkowego. Taka podstawa prawna nie wynika również z innych przepisów prawa powołanych przez Generalnego Inspektora w zaskarżonej decyzji, zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. nr 123, poz. 779 ze zm.) oraz w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2008 r. nr 133, poz. 848 ze zm.).

Sąd I instancji wskazał, iż przepis art. 10 ust. 1 ustawy o strażach gminnych stanowiący, że straż wykonuje zadania w zakresie ochrony porządku publicznego wynikające z ustaw i aktów prawa miejscowego, w ogóle nie dotyczy problematyki przetwarzania danych osobowych. Natomiast przepis art. 10a ww. ustawy określa, że straż w celu realizacji ustawowych zadań może przetwarzać dane osobowe, z wyłączeniem danych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, jak również danych o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym, bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą, uzyskane:

1. w wyniku wykonywania czynności podejmowanych w postępowaniu w sprawach o wykroczenie,

2. z rejestrów, ewidencji i zbiorów, do których straż posiada dostęp na podstawie odrębnych przepisów.

Zdaniem Sądu, oznacza to jedynie, że straż może legalnie, na podstawie tego przepisu, przetwarzać dane osobowe, które uzyskała już (a nie dopiero chce uzyskać), zgodnie z prawem w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawach o wykroczenia bądź z rejestrów, ewidencji lub zbiorów. Wreszcie przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, nadający strażnikowi wykonującemu zadania, o których mowa w art. 10 i 11, prawo do dokonywania czynności wyjaśniających, kierowania wniosków o ukaranie do sądu, oskarżania przed sądem i wnoszenia środków odwoławczych – w trybie i zakresie określanych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia – nie uprawnia do żądania udostępnienia przez operatora telekomunikacyjnego danych osobowych abonenta. Sytuacja prawna straży gminnej (miejskiej) w tym zakresie została ukształtowana odmiennie niż w odniesieniu do innych służb. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że przepisy innych ustaw, np. art. 20c ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 ze zm.), art. 10b ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j. Dz. U nr 78, poz. 462 ze zm.), art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 65 ze zm.), art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych (Dz. U. nr 123, poz. 1353 ze zm.), art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. nr 74, poz. 676 ze zm.), dopuszczają przetwarzanie przez te organy danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną, a w szczególności danych identyfikacyjnych abonenta.

Powyższa kwestia znajduje odzwierciedlenie w ustawie Prawo telekomunikacyjne, gdzie w przepisie art. 179 ust. 3 stanowi się, że przedsiębiorca telekomunikacyjny, z zastrzeżeniem ust. 12 pkt 2 jest obowiązany do:

1. zapewnienia warunków technicznych i organizacyjnych dostępu i utrwalania, zwanych dalej "warunkami dostępu i utrwalania", umożliwiających jednoczesne i wzajemnie niezależne:

a) uzyskiwanie przez Policję, Straż Graniczną, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Żandarmerię Wojskową, Centralne Biuro Antykorupcyjne i wywiad skarbowy, zwane dalej "uprawnionymi podmiotami", w sposób określony w ust. 4b, dostępu do:

– przekazów telekomunikacyjnych, nadawanych i odbieranych przez użytkownika końcowego lub telekomunikacyjne urządzenie końcowe,

– posiadanych przez przedsiębiorcę danych związanych z przekazami telekomunikacyjnymi, o których mowa w ust. 9, art. 159 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5,

b) uzyskiwanie przez uprawnione podmioty danych związanych ze świadczoną usługą telekomunikacyjną i danych, o których mowa w art. 161,

c) utrwalanie przez uprawnione podmioty przekazów telekomunikacyjnych, o których mowa w li. a i b,

2. utrwalania na rzecz sądu i prokuratora przekazów telekomunikacyjnych i danych, o których mowa w pkt 1 lit. a i b.

Natomiast w myśl art. 180d ww. ustawy, przedsiębiorcy telekomunikacyjni są obowiązani do zapewnienia warunków dostępu i utrwalania oraz do udostępniania uprawnionym podmiotom, a także Służbie Celnej, sądowi i prokuratorowi, na własny koszt, przetwarzanych przez siebie danych, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 i 3-5, art. 161 oraz w art. 179 ust. 9, związanych ze świadczoną usługą telekomunikacyjną, na zasadach i przy zachowaniu procedur określonych w przepisach odrębnych.

Z kolei zgodnie z art. 17 § 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, strażom gminnym (miejskim) uprawnieniu oskarżyciela publicznego przysługują tylko wówczas, gdy w zakresie swego działania, w tym w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających, ujawniły wykroczenie i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie. Natomiast stosownie do treści art. 54 § 1 w zw. z art. 56 § 2 ww. ustawy, w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie oraz zebranie danych niezbędnych do sporządzenia wniosku o ukaranie, straż gminna (miejska) przeprowadza czynności wyjaśniające. Czynności te w miarę możliwości należy podjąć w miejscu popełnienia czynu bezpośrednio po jego ujawnieniu i zakończyć w ciągu miesiąca.

Ponadto Sąd zauważył, że tajemnica komunikowania się posiada gwarancję w art. 49 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że zapewnia się wolność i ochronę tajemnicy komunikowania się. Ich ograniczenie może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie i w sposób w niej określony. Oznacza to, że wszelkie ograniczenia praw i wolności chronionych konstytucyjnie muszą spełniać kryteria należytej określoności (zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego zasada określoności jest elementem zasady demokratycznego państwa prawnego z art. 2 Konstytucji RP) oraz niezbędności i proporcjonalności ograniczenia (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).

Tymczasem powołane przez Generalnego Inspektora przepisy, będące podstawą do nakazania udostępnienia żądanych danych osobowych, charakteryzują się niskim poziomem określoności i przez to mają wręcz charakter przepisów blankietowych bądź w ogóle przedmiotowych kwestii nie regulują, zaś nadanie im takiego waloru wynika wyłącznie z dowolnej ich interpretacji. Tego rodzaju przepisy nie mogą być zatem podstawą ingerencji w konstytucyjnie chronioną tajemnicą komunikowania się. Niezależnie od tego trzeba wskazać, że dopuszczenie naruszenia tajemnicy komunikowania się celem ścigania wykroczeń budzi wątpliwości i w ocenie Sądu nie spełnia warunku zgodności takiej ingerencji z wymogiem niezbędności oraz proporcjonalności.

Sąd I instancji odniósł się także do przepisu art. 15 ust. 1 Dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz. Urz. WEL 201 z 31.07.2002 r., s. 37, Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 29, s. 1514 z późn. zm.).

Z przepisu powyższego wynika, iż państwa członkowskie mogą uchwalić środki ustawodawcze w celu ograniczenia między innymi poufności komunikacji (art. 5 Dyrektywy), gdy takie ograniczenia stanowią środki niezbędne, właściwe i proporcjonalne w ramach społeczeństwa demokratycznego do zapewnienia bezpieczeństwa narodowego, obronności, bezpieczeństwa publicznego oraz zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i karania przestępstw kryminalnych lub niedozwolonego używania systemów łączności elektronicznej. Jednakże ogólnie sformułowany w tym przepisie wyjątek od zasady poufności komunikowania się, nie powinien być interpretowany rozszerzająco. Pewne światło na tę kwestię rzuca stanowisko Rzecznika Generalnego Juliane Kokott zawarte w opinii z dnia 18 lipca 2007 r. do sprawy o sygn. C-275/06, zgodnie z którym na porządek i bezpieczeństwo można się powołać tylko wtedy, gdy istnieje rzeczywiste i dostatecznie poważne zagrożenie podstawowego interesu bezpieczeństwa. Nie sposób, zdaniem Sądu, uznać, by popełnienie wykroczenia można było uznać za spełniające ww. przesłanki zagrożenia podstawowego interesu.

Również Europejski Trybunał Praw Człowieka w swoim orzecznictwie dotyczącym art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. stanął na stanowisku, że zasada poszanowania praworządności obliguje strony konwencji do ograniczenia działań organów państwa tylko do sytuacji dozwolonych i dostatecznie uzasadnionych przez prawo krajowe. Wypełnienie tego obowiązku powinno polegać w szczególności na tym, że stosowne przepisy powinny być dostępne dla obywateli oraz jasne w swoim zakresie, tak, aby obywatel wiedział, w jakich okolicznościach i na jakich warunkach, władze publiczne są uprawnione do uciekania się do działań tajnych, ingerujących w jego życie prywatne.

Reasumując, Sąd I instancji wskazał, że wykładnia przepisów powołanych przez organ jako podstawa prawna do nakazania udostępnienia przez Skarżącą Spółkę żądanych danych osobowych Komendantowi Straży Miejskiej w [..], jest błędna, zaś zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa materialnego uzasadnione.

Sąd I instancji nie podzielił w tym zakresie stanowiska w cytowanych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, zaskarżając wyrok w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) w związku z art. 159 ust. 1 piet 1, ust. 2 pkt 4 oraz art. 161 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ww. przepis prawa wyłącza stosowanie art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych w zakresie udostępniania straży miejskiej danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną, a w konsekwencji zastosowanie tego przepisu w przedmiotowej sprawie;

2) art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 54 § 1 i 56 § 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 395) i art. lOa ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 1997 r., poz. 779 z późn. zm.) oraz art. 161 ust. 1 i art. 159 ust. 2 pkt 4 Prawa telekomunikacyjnego, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy te nie stanowią podstawy prawnej do udostępnienia straży miejskiej danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną, a w konsekwencji niezastosowanie tych przepisów w stanie faktycznym sprawy.

Mając powyższe na uwadze organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w myśl art. 161 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego z zastrzeżeniem ust. 2, treści lub dane objęte tajemnicą telekomunikacyjną mogą być zbierane, utrwalane, przechowywane, opracowywane, zmieniane, usuwane lub udostępniane tylko wówczas, gdy czynności te, zwane dalej "przetwarzaniem", dotyczą usługi świadczonej użytkownikowi albo są niezbędne do jej wykonania. Przetwarzanie w innych celach jest dopuszczalne jedynie na podstawie przepisów ustawowych. Ze zdania drugiego tego ustępu wynika, że przetwarzanie danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną (w tym ich udostępnianie przez podmiot świadczący usługę telekomunikacyjną) jest również dopuszczalne na podstawie przepisów ustawowych w innych celach, niż określone w zdaniu pierwszym. Powyższe oznacza, że przetwarzanie ww. danych może odbywać się w oparciu o przesłanki i w celach ustanowionych w innych aktach prawnych rangi ustawowej. Wobec istnienia w przepisach Prawa telekomunikacyjnego tego rodzaju odesłania nie można zgodzić się z twierdzeniem, że ustawa ta wprowadza dalej idącą ochronę danych użytkowników, niż ustawa o ochronie danych osobowych i nie ma jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że przetwarzanie danych w celach innych, niż wskazane w przepisie art. 161 ust. 1 zd. 1 Prawa telekomunikacyjnego, nie może odbywać się w oparciu o przesłanki określone w ustawie o ochronie danych osobowych.

Umieszczenie przez ustawodawcę w Prawie telekomunikacyjnym przepisów regulujących kwestie przetwarzania danych osobowych użytkowników nie przesądza jeszcze o tym, iż przetwarzanie przedmiotowych danych nie podlega reżimowi ustawy o ochronie danych osobowych wobec brzmienia art. 5 tego aktu prawnego. Przepis art. 161 ust. 1 zd. 2 Prawa telekomunikacyjnego reguluje kwestię zbiegu przepisów Prawa telekomunikacyjnego z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych i to w taki sposób, że przepisy obu tych aktów prawnych, w szczególności w zakresie przesłanek przetwarzania danych użytkownika, uzupełniają się. Przepisy Prawa telekomunikacyjnego nie wyłączają więc w tym zakresie zastosowania przepisów ustawy o ochronie danych osobowych – w tym art. 23 tego aktu prawnego.

W kontekście ewentualnego zastosowania do przetwarzania danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przepisów innych aktów prawnych niż Prawo telekomunikacyjne wskazano również art. 159 ust. 2 pkt 4 tej ustawy – gdyż dopuszcza on wprost taką możliwość stanowiąc, iż zakazane jest zapoznawanie się, utrwalanie, przechowywanie, przekazywanie lub inne wykorzystywanie treści lub danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez osoby inne niż nadawca i odbiorca komunikatu, chyba że będzie to konieczne z innych powodów przewidzianych ustawą lub odrębnymi przepisami. W odniesieniu do przytoczonego przepisu w literaturze przedmiotu prezentowany jest pogląd, że przepis art. 159 ust. 2 pkt 4 Prawa telekomunikacyjnego dopuszcza nie tylko te reguły przetwarzania danych osobowych, które są przewidziane w Prawie telekomunikacyjnym, ale także tytuły wynikające z ustawy o ochronie danych osobowych, zwłaszcza art. 23, a także innych ustaw (S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, II wydanie, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 866 i nast.) Istotnym jest, że przy przyjęciu takiej interpretacji art. 159 ust. 2 pkt 4 Prawa telekomunikacyjnego, przepis ten w pełni koresponduje z art. 159 ust. 3 ww. ustawy (w myśl którego z wyjątkiem przypadków określonych ustawą, ujawnianie lub przetwarzanie treści albo danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną narusza obowiązek zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej), a także z jej art. 161 ust. 1.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie podzielając stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego podniósł, że zgodnie z brzmieniem art. 10a ustawy o strażach gminnych straż, w celu realizacji ustawowych zadań, może przetwarzać dane osobowe, z wyłączeniem danych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, jak również danych o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym, bez wiedzy i zgody tej osoby, uzyskane w wyniku wykonywania czynności podejmowanych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (pkt 1). Generalny Inspektor podkreślił, że interpretował ten przepis przy uwzględnieniu korespondujących z nim przepisów: art. 10 i art. 12 ustawy o strażach gminnych. W myśl art. 12 omawianego aktu prawnego strażnik wykonując zadania, o których mowa w art. 10 i 11 ma prawo w szczególności do dokonywania czynności wyjaśniających, kierowania wniosków o ukaranie do sądu, oskarżania przed sądem i wnoszenia środków odwoławczych – w trybie i zakresie określonych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. Natomiast z art. 56 § 2 w zw. z art. 54 § 1 i art. 17 § 2 i 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia wynika prawo straży gminnych (miejskich) do prowadzenia, w granicach ich właściwości czynności wyjaśniających, służących zbadaniu, czy istnieją przesłanki do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie oraz zebraniu danych niezbędnych do sporządzenia takiego wniosku.

Powołane przepisy gwarantują zatem strażom gminnym (miejskim) prawo do przetwarzania informacji o osobach, w stosunku do których podejmowane są określone czynności w sprawach o wykroczenia (i to bez zgody tych osób) – jako niezbędny instrument służący umożliwieniu tym organom wypełniania ich prawem określonych obowiązków. Istota zagadnienia poddanego przez Komendanta Straży Miejskiej rozstrzygnięciu organu ochrony danych osobowych wymagała oceny, czy w sytuacji, gdy jedynym podmiotem, w posiadaniu którego znajdują się informacje niezbędne dla skierowania przez Straż Miejską wniosku o ukaranie do sądu jest operator telekomunikacyjny, i gdy informacje te objęte są tajemnicą telekomunikacyjną, Straż Miejska ma prawo pozyskać je od tego operatora i poddać procesowi dalszego przetwarzania dla realizacji jej ustawowych obowiązków. Odpowiedź na tak postawione pytanie jest istotna także z tego powodu, że oznacza w istocie zajęcie stanowiska w sprawie społecznego znaczenia ścigania wykroczeń oraz poziomu ochrony prawnej, jaką przyznaje się danym osobowym osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia w stosunku do poziomu ochrony prawnej interesu ogółu obywateli w przeciwdziałaniu czynom społecznie szkodliwym.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych stoi na stanowisku, że wobec faktu, iż uzyskanie przez Straż Miejską wnioskowanych przez nią danych osobowych stanowi niezbędny warunek realizacji ustawowych zadań tego podmiotu, a zarazem jedynym źródłem, z którego możliwe jest pozyskanie tych danych jest Spółka, zaistniały określone w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych okoliczności umożliwiające Straży Miejskiej przetwarzanie danych stanowiących tajemnicę telekomunikacyjną. Powołany przepis zezwala bowiem na przetwarzanie danych wówczas, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Biorąc pod uwagę, że zadania, dla realizacji których Straż Miejska dąży do pozyskania interesujących ją danych osobowych służą ochronie porządku publicznego, zasadne jest przyjęcie, że przetwarzanie tych danych byłoby usprawiedliwione również w świetle art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych, legalizującego przetwarzanie danych w sytuacji, gdy jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego. Podkreślić przy tym należy, że przesłanki przetwarzania danych wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych mają charakter rozłączny – co oznacza, że zaistnienie którejkolwiek z nich przesądza o legalności procesu przetwarzania danych.

W niniejszej sprawie udostępnienie danych osobowych abonenta – osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia – jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych przez Straż Miejską dla dobra publicznego (zrealizowania obowiązku wynikającego z przepisu prawa). Co więcej, z przepisów ustawy o strażach gminnych oraz Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia – pośrednio, oraz z przepisu art. 159 ust. 1 pkt 4 Prawa telekomunikacyjnego – bezpośrednio, wynika dla Straży Miejskiej w Wałbrzychu uprawnienie do pozyskania danych abonenta będących w posiadaniu operatora. Skoro więc operator ma podstawę prawną do udostępnienia danych, a po stronie podmiotu występującego z wnioskiem istnieje prawo do pozyskania danych, to odmowa udostępnienia danych stanowi naruszenie prawa. Odmowa udostępnienia w tej sprawie danych osobowych użytkownika skutkuje niemożnością zrealizowania określonego prawem obowiązku.

Powołany art. 159 ust. 2 pkt 4 Prawa telekomunikacyjnego stanowi wprost, że zakazane jest zapoznawanie się, utrwalanie, przechowywanie, przekazywanie lub inne wykorzystywanie treści lub danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez osoby inne niż nadawca i odbiorca komunikatu, chyba że będzie to konieczne z innych powodów przewidzianych ustawą lub przepisami odrębnymi. Brzmienie powołanego przepisu dowodzi, iż tajemnica telekomunikacyjna nie ma charakteru bezwzględnego. Straż Miejska ma prawo pozyskać i poddać procesowi dalszego przetwarzania dane osobowe abonenta Spółki, gdyż jest to konieczne z powodów określonych przepisami ustawy o strażach gminnych oraz Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia – tj. ze względu na konieczność ustalenia tożsamości osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia i skierowania do sądu wniosku o jej ukaranie.

Art. 159 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego przewiduje ponadto, że ujawnianie treści albo danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną narusza obowiązek zachowania tej tajemnicy, jednakże za wyjątkiem przypadków określonych ustawą. Jak zaś wykazano powyżej, udostępnienie przez Spółkę na rzecz Straży Miejskiej wnioskowanych danych osobowych mogło i powinno nastąpić na zasadach określonych w art. 161 ust. 1 zd. 2 Prawa telekomunikacyjnego. Tajemnica telekomunikacyjna, stanowiąca istotny element szerzej rozumianej tajemnicy komunikowania się, nie ma charakteru bezwzględnego, zaś odstępstwa od generalnie przyjętej zasady zachowania tej tajemnicy są wyrazem dążenia do zrównoważenia poziomu ochrony tego prawa z poziomem ochrony innych praw i wolności, gwarantowanym odrębnymi przepisami. Kwestionowane orzeczenie Sądu można oceniać jako deprecjonowanie znaczenia ścigania wykroczeń w stosunku do przestępstw.

Generalny Inspektor nie zgodził się z dokonaną przez Sąd interpretacją art. 15 ust. 1 Dyrektywy 2002/5 8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. (Dyrektywa). Sąd wyszedł bowiem z założenia iż, Dyrektywa dopuszcza uchwalanie przez państwa członkowskie środków ustawodawczych w celu ograniczenia poufności komunikacji w związku z zapobieganiem, dochodzeniem i karaniem przestępstw, nie zaś wykroczeń. Tymczasem Dyrektywa zezwala na powyższe ograniczenia w sytuacji, gdy stanowią one środki niezbędne, właściwe i proporcjonalne w ramach społeczeństwa demokratycznego do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa publicznego. Właśnie zaś ochronie porządku i bezpieczeństwa publicznego służy penalizacja i ściganie wykroczeń. W takim ujęciu przepisy zezwalające strażom gminnym (miejskim) na przetwarzanie danych osobowych stanowiących tajemnicę telekomunikacyjną w ramach postępowania w sprawach o wykroczenia korespondują z postanowieniami Dyrektywy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był zatem granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych oparta została na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 159 ust.1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 161 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) w sytuacji, gdy do udostępnienia Straży Miejskiej danych osobowych abonenta telefonu komórkowego powinny znaleźć zastosowanie przepisy art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 54 § 1 i art. 56 § 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 ze zm.) i art. 10a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. Nr 123, poz. 779 ze zm.) oraz art. 161 ust. 1 i art. 159 ust. 2 pkt 4 Prawa telekomunikacyjnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiony zarzut jest w pełni usprawiedliwiony.

Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy Spółka z o.o [..] była zobowiązana, a jeśli tak, to na jakiej podstawie prawnej, do udostępnienia danych osobowych abonenta telefonu komórkowego na żądanie Komendanta Straży Miejskiej [..] w tym celu, by Straż Miejska mogła poddać je procesowi dalszego przetwarzania dla realizacji jej ustawowych obowiązków.

Aby odpowiedzieć na tak postawione pytanie, należy w pierwszej kolejności określić relacje, jakie zachodzą pomiędzy przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) i przepisami ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.).

Stosownie do treści art. 1 ust. 2 w zw. z art. 7 pkt 2 pierwszej z wymienionych ustaw, przetwarzanie danych osobowych, a więc ich zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą, lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą.

Jeżeli jednak przepisy odrębnych ustaw, które odnoszą się do przetwarzania danych, przewidują dalej idącą ochronę, niż wynika to z niniejszej ustawy, to w rozumieniu art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych, stosuje się przepisy tych ustaw.

Przytoczony wyżej przepis określa relacje między normami prawa wewnętrznego i statuuje zasadę rozstrzygania zbiegu norm na korzyść tych norm, które przewidują wyższy poziom ochrony. W polskim systemie prawa istnieje wiele przepisów odrębnych, które odnoszą się do szeroko rozumianego przetwarzania danych osobowych. Zaliczyć do nich w szczególności należy przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne, gdzie w art. 161 ust. 1 w zw. z art. 159 ust. 1 pkt 1 ustawodawca unormował problematykę przetwarzania danych osobowych użytkownika objętych tajemnicą telekomunikacyjną.

Ustawa ta stanowi, że treści lub dane objęte tajemnicą telekomunikacyjną mogą być zbierane, utrwalane, przechowywane, opracowywane, zmieniane, usuwane lub udostępniane tylko wówczas, gdy czynności te, zwane dalej "przetwarzaniem", dotyczą usługi świadczonej użytkownikowi albo są niezbędne do jej wykonania. Przetwarzanie w innych celach jest dopuszczalne jedynie na podstawie przepisów ustawowych (art. 161 ust. 1).

Brzmienie zd. 2 ust. 1 art. 161 dowodzi, że przetwarzanie danych, stanowiących tajemnicę telekomunikacyjną, może się odbywać w oparciu o przesłanki określone w innych aktach prawnych rangi ustawowej. Odesłanie do przepisów ustawowych prowadzi, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, do wniosku, iż w grę wchodzić tu będzie przede wszystkim regulacja przewidziana w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych - art. 10a pkt 1 oraz w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4. Istnienie w przepisach Prawa telekomunikacyjnego tego rodzaju odesłania, pozwala zatem podzielić pogląd Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, że pomiędzy omawianymi tu ustawami nie zachodzi relacja wyłączenia lecz uzupełnienia. Tym samym nie można zgodzić się z oceną Sądu I instancji, iż brzmienie art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych wyklucza niniejszą sprawę spod reżimu ustawy o ochronie danych osobowych.

Powołany wyżej przepis art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych w punktach od 1 do 5 określa materialne przesłanki przetwarzania danych osobowych. Każda z wymienionych w nim okoliczności usprawiedliwiających przetwarzanie danych osobowych ma charakter autonomiczny i niezależny, choć oczywiście może zdarzyć się tak, że określone przetwarzanie danych będzie legalizowane więcej niż jedną przesłanką podaną w art. 23 ust. 1.

Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 2, przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, komentowany przepis dopuszcza w istocie rzeczy przetwarzanie danych osobowych, przewidując dwa warunki, które powinny być spełnione łącznie. Pierwszym warunkiem jest istnienie odpowiedniego przepisu prawa, który przyznaje podmiotowi uprawnienie lub nakłada na niego obowiązek. Drugim zaś, warunkiem jest niezbędność przetwarzania danych dla zrealizowania tego uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

W rozpoznawanej sprawie, jak trafnie podniosła strona wnosząca skargę kasacyjną, przesłanka ta została spełniona, albowiem uzyskanie przez Straż Miejską danych osobowych abonenta telefonu komórkowego, których jedynym dysponentem była Spółka [..], stanowiło niezbędny warunek realizacji ustawowych zadań tego podmiotu, określonych w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych.

Omawiana przesłanka pokrywa się w dużej mierze, z drugą przesłanką, określoną w pkt 4 ust. 1 art. 23, która pozwala na przetwarzanie danych osobowych, gdy jest to niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego.

Wspomniane zadania publiczne, w imię których ma się odbywać przetwarzanie danych osobowych, muszą być określone prawem. Ustawa o ochronie danych osobowych nie definiuje jednak pojęcia "zadań realizowanych dla dobra publicznego", ani też nie określa bliżej podmiotów wykonujących te zadania publiczne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chodzi tu o zadania, które zostały zlecone przez prawo temu podmiotowi, który dane przetwarza. Mogą to być zadania z zakresu bezpieczeństwa publicznego, walki z przestępczością, udzielania pomocy ofiarom klęsk żywiołowych itd. Podmiotami wykonującymi zadania publiczne mogą zaś być organy państwowe, samorządowe, państwowe lub komunalne jednostki organizacyjne, a także podmioty wymienione w art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Niewątpliwie do takich podmiotów można zaliczyć straż gminną (miejską), która w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o strażach gminnych jest jednostką organizacyjną gminy i w oparciu o art. 10 ust. 1 tej ustawy wykonuje zadania w zakresie ochrony porządku publicznego wynikające z ustaw i aktów prawa miejscowego. Wykonywanie czynności podejmowanych przez Straż Miejską w postępowaniu w sprawach o wykroczenia ma na celu ochronę porządku publicznego. Wobec tego bezspornym jest, że również i druga z wymienionych wyżej przesłanek została w niniejszej sprawie spełniona, skoro uzyskanie przez Straż Miejską danych osobowych abonenta telefonu komórkowego, czyli osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia, było konieczne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych przez Straż Miejską dla dobra publicznego.

Oceniając legalność przetwarzania danych określonych w art. 23 bez zgody osoby, której dane te dotyczą, należy mieć na uwadze, czy ujawnienie takich danych jest niezbędne; co więcej, winny być w takim wypadku wyważone interesy związane np. z realizacją zadań dla dobra publicznego i osoby, której dane dotyczą, przy uwzględnieniu celu ustawy o ochronie danych osobowych, którym jest ochrona prywatności w rozumieniu art. 47 Konstytucji RP. Przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 dotyczy bowiem sytuacji, gdy dobro publiczne niejako "wyprzedza" autonomię jednostki w decydowaniu o przetwarzaniu dotyczących jej danych osobowych.

Przepisem rangi ustawowej zezwalającym na przetwarzanie danych osobowych stanowiących tajemnicę telekomunikacyjną jest także art. 10a pkt 1 ustawy o strażach gminnych w myśl, którego straż w celu realizacji zadań ustawowych może przetwarzać dane osobowe, z wyłączeniem danych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, jak również danych o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym, bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą, uzyskane w wyniku wykonywania czynności podejmowanych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

Powyższe unormowanie, jak trafnie zauważył autor skargi kasacyjnej, koresponduje ściśle z art. 10, 11 i 12 ustawy o strażach gminnych.

Otóż, zgodnie z przytoczonym już wcześniej art. 10 ust. 1 straż gminna wykonuje zadania w zakresie ochrony porządku publicznego, które przewidziane są przepisami rangi ustawowej i aktami prawa miejscowego. W związku z wykonywaniem zadań, których przykładowy katalog określony został w art. 11 ustawy, strażnik ma prawo między innymi do dokonywania czynności wyjaśniających, kierowania wniosków o ukaranie do sądu, oskarżania przed sądem i wnoszenia środków odwoławczych – w trybie i zakresie określonych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia (art. 12 ust. 1 pkt 5).

Po myśli art. 54 § 1 w zw. z art. 56 § 2 i art. 17 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 ze zm.) straż gminna (miejska), a także inne organy, gdy ustawa tak stanowi, mogą w granicach swojej właściwości prowadzić czynności wyjaśniające w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie oraz zebrania danych niezbędnych do sporządzenia wniosku o ukaranie. Wniosek o ukaranie w rozumieniu art. 57 § 2 pkt 1 powinien zawierać imię i nazwisko oraz adres obwinionego, a także inne dane niezbędne do ustalenia jego tożsamości.

Wskazane przepisy nie tylko uprawniają, ale wręcz zobowiązują Straż Miejską do pozyskania wszelkich niezbędnych danych w celu ustalenia sprawcy wykroczenia, a następnie skierowania do sądu stosownego wniosku o ukaranie podmiotu w pełni zidentyfikowanego. Na gruncie rozpoznawanej sprawy takimi niezbędnymi danymi były właśnie chronione tajemnicą telekomunikacyjną dane osobowe abonenta telefonu komórkowego (imię, nazwisko i adres zamieszkania), podejrzanego o wywoływanie fałszywych alarmów o pożarze. Odmowa udostępnienia Straży Miejskiej żądanych danych osobowych użytkownika, w sytuacji gdy jedynymi danymi, jakimi dysponowała Straż był jego numer telefonu komórkowego, a Spółka [..] była jedynym dysponentem tych danych, stanowiła niewątpliwie przeszkodę w zrealizowaniu nałożonych na Straż Miejską obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z tego też powodu w pełni uzasadnione jest stanowisko Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, iż z chwilą zwrócenia się przez Komendanta Straży Miejskiej z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych abonenta telefonu komórkowego, po stronie operatora powstał obowiązek udostępnienia tych danych. Realizacja tego obowiązku w żadnym zakresie nie może też doprowadzić do naruszenia tajemnicy telekomunikacyjnej, która, co niewątpliwe, należy do podstawowych wolności i praw osobistych uregulowanych w Konstytucji RP. W art. 49 ustawy zasadniczej ustawodawca zagwarantował bowiem obywatelom wolność i ochronę tajemnicy komunikowania się. Tajemnica komunikowania się nie ma jednak charakteru bezwzględnego, co oznacza, iż jej ograniczenie może być ustanowione, podobnie jak w przypadku innych konstytucyjnych praw i wolności – tylko w ustawie i w sposób w niej określony.

W obecnie obowiązującej ustawy Prawo telekomunikacyjne, w art. 159 ust. 1 pkt 1-5, ustawodawca określił jakie dane objęte są tajemnicą telekomunikacyjną. Obejmuje ona zarówno treść indywidualnych komunikatów jak i dane dotyczące użytkownika, dane transmisyjne o lokalizacji oraz o próbach uzyskania połączenia. Zakres ochrony tajemnicy telekomunikacyjnej określony został w art. 159 ust. 2 i obejmuje zakaz zapoznawania się, utrwalania, przechowywania, przekazywania lub innego wykorzystywania treści lub danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez osoby inne niż nadawca i odbiorca komunikatu. W ust. 2 pkt 1 – 4 omawianego artykułu, ustawodawca sprecyzował warunki, w ramach których dozwolone jest naruszenie tajemnicy telekomunikacyjnej. Szeroko rozumiane wykorzystywanie danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną dozwolone jest m. in., gdy jest to konieczne z innych powodów niż wymienione w pkt 1-3 przewidzianych ustawą lub przepisami odrębnymi.

Takimi przepisami odrębnymi, upoważniającymi między innymi do przetwarzania danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną, są właśnie przepisy ustawy o ochronie danych osobowych oraz ustawy o strażach gminnych. Skoro więc, według art. 159 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego, ujawnianie lub przetwarzanie treści albo danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną, z wyjątkiem przypadków określonych ustawą, narusza obowiązek zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej, to ziszczenie się przypadków przewidzianych w ustawie o strażach gminnych i ustawie o ochronie danych osobowych musi wyłączyć odpowiedzialność przewidzianą w art. 266 § 1 Kodeksu karnego.

Innymi słowy, zadośćuczynienie przez Spółkę [..] żądaniu Straży Miejskiej udostępnienia danych osobowych abonenta telefonu komórkowego nie mogłoby prowadzić do naruszenia tajemnicy telekomunikacyjnej, ani też nie mogłoby skutkować odpowiedzialnością karną w trybie art. 266 § 1 Kodeksu karnego.

Rozważając na tle niniejszej sprawy problematykę przetwarzania danych osobowych należy też zwrócić szczególną uwagę na odnoszące się do tej kwestii regulacje prawa wspólnotowego.

Art. 5 lit. a i b Konwencji z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych stanowi, iż dane osobowe będące przedmiotem automatycznego przetwarzania powinny być: pozyskiwane oraz przetwarzane rzetelnie i zgodnie z prawem; gromadzone dla określonych i usprawiedliwionych celów i nie mogą być wykorzystywane w sposób niezgodny z tymi celami. Odstąpienie od tych reguł, stosownie do art. 9 ust. 2 lit. a Konwencji, jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy taką możliwość przewiduje prawo wewnętrzne strony, jako środek konieczny w społeczeństwie demokratycznym dla ochrony państwa, interesów finansowych państwa lub dla utrzymania porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz zwalczania przestępczości. Podobne unormowanie zostało również przewidziane w przepisach Dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz. U. UE. L. 02.2001.37). W art. 5 ust. 1 tej Dyrektywy uregulowana została zasada poufności komunikacji. W myśl tej zasady, państwa członkowskie zobowiązane są zapewnić, poprzez ustawodawstwo krajowe, poufność komunikacji i związanych z nią danych o ruchu za pośrednictwem publicznie dostępnej sieci łączności i publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej. Wyjątek od tej zasady przewidziany został w art. 15 ust. 1, zgodnie z którym państwa członkowskie mogą uchwalić środki ustawodawcze w celu ograniczenia zakresu praw i obowiązków przewidzianych między innymi w art. 5 tej dyrektywy, gdy takie ograniczenia stanowią środki niezbędne, właściwe i proporcjonalne w ramach społeczeństwa demokratycznego do zapewnienia bezpieczeństwa narodowego (bezpieczeństwa państwa), obronności, bezpieczeństwa publicznego oraz zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i karania przestępstw kryminalnych lub niedozwolonego używania systemów łączności elektronicznej (...).

Przepisy prawa wspólnotowego stanowią więc swoistą gwarancję właściwego przetwarzania danych osobowych. Spenalizowanie konkretnego czynu w Kodeksie wykroczeń oznacza niewątpliwie, że taki czyn narusza porządek bezpieczeństwo publiczne. Z tych to powodów nie można w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że Dyrektywa 2002/58/WE dopuszcza uchwalanie przez państwa członkowskie środków ustawodawczych jedynie w celu ograniczenia poufności komunikacji w związku z zapobieganiem, dochodzeniem i karaniem przestępstw, albowiem właśnie ochronie porządku i bezpieczeństwa publicznego służy penalizacja i ściganie wykroczeń.

Z zaprezentowanym stanowiskiem w pełni koresponduje również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2003 r. sygn. akt II SA 2210/01 (Lex 194468), który mimo, iż został wydany na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852), zachował swoją aktualność również na tle rozpoznawanej sprawy.

W wyroku tym NSA wyraził pogląd, że system ochrony danych osobowych tworzą powiązane ze sobą rozwiązania w sposób uwzględniający hierarchię chronionych dóbr i wartości. Wyrazem tego jest m.in. art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, dopuszczający przetwarzanie danych, gdy na to zezwalają przepisy prawa i gdy jest to niezbędne do wykonywania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego. Podobnie art. 69 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego zezwala na przetwarzanie danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną również w innych celach niż świadczenie usług abonenckich, gdy jest to dopuszczalne na podstawie przepisów ustawowych. Łącznie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy o strażach gminnych i art. 19 § 1 k.p.w. powstaje z tych przepisów uprawnienie straży do żądania udostępnienia jej danych osobowych pozostających w dyspozycji ich administratora, gdy jest to stosownie uzasadnione okolicznościami sprawy.

W związku z tym, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i skargę [..] Spółka z o. o. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 26 kwietnia 2012r. oddalił (art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).