Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 4346/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] B. Sp. z o.o. w O. na z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Firma A. LTD z Japonii złożyła w dniu [...] października 2001r. do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na słowny znak towarowy [...] nr [...].

Na przedmiotowy znak towarowy Urząd Patentowy RP udzielił w dniu [...] czerwca 1998r. prawa ochronnego z pierwszeństwem od dnia [...] sierpnia 1995r. na rzecz firmy B. Przedsiębiorstwo [...] Spółka z o. o. z siedzibą w O., służącego do oznaczania towarów w kl. 1 i 5, tj.: produkty farmaceutyczne, weterynaryjne, higieniczne, preparaty do niszczenia szkodników, preparaty chemiczne stosowane w rolnictwie, stymulatory wzrostu i plonowania roślin.

Za podstawę swego żądania wnioskodawca powołał przepisy art. 164 ustawy Prawo własności przemysłowej oraz art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych w związku z art. 315 ust. 3 ustawy pwp.

Natomiast swój interes prawny w żądaniu unieważnienia przedmiotowego prawa wnioskodawca wywodzi ze złej wiary uprawnionego z prawa z rejestracji, bowiem wiedział on o funkcjonowaniu w obrocie zgłoszonego znaku jako nazwy produktu cieszącego się renomą na rynku wielu państw i chciał on zawłaszczyć prawa z tego znaku. Ponadto dokonana rejestracja znaku towarowego [...] może stanowić przeszkodę dla dokonanego przez wnioskodawcę zgłoszenia znaku [...] do rejestracji w Urzędzie Patentowym RP.

Zgłoszenie znaku [...], zdaniem wnioskodawcy, nastąpiło w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego również z tego względu, że spółka B. dokonała zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego podmiotu, z którym łączył zgłaszającą spółkę szczególny stosunek zaufania. Wnioskodawca powołał się na decyzję Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP, sygn. akt Odw. [...] dot. Interpretacji art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.

Wnioskodawca dowodził także, że zgodnie z ustalonym w doktrynie poglądem "sprzeczność z zasadami współżycia społecznego należy stwierdzić m.in. w razie zgłoszenia do rejestracji nie zarejestrowanego znaku towarowego, który (...) jest używany przez osobę, którą łączy ze zgłaszającym szczególny stosunek zaufania (...). Taki stosunek łączy zgłaszającego z dostawcą, odbiorcą, komisantem itp."

Preparat [...] znany jest na całym świecie i stosowany w celu stymulacji wzrostu plonowania roślin. W ocenie wnioskodawcy uprawniony z prawa ochronnego wiedział o istnieniu zarówno na rynku polskim, jak i zagranicznym produktu o nazwie [...], którego producentem jest wnioskodawca, a dystrybutorem wyłącznym na Polskę był uprawniony ze spornego prawa rejestracji.

Wnioskodawca poinformował pismem z dnia [...] listopada 1993r. uprawnionego z prawa z rejestracji na sporny znak towarowy [...] o fakcie zarejestrowania spornego znaku w: Chinach, Czechosłowacji, Grecji i wielu innych krajach na rzecz wnioskodawcy, a także o jego sprzedaży w kilku krajach.

Okoliczności te przemawiają za uznaniem, że po stronie Spółki A. LTD istnieje interes prawny z wystąpieniem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego nr [...], bowiem uprawniony ze spornego prawa z rejestracji w stosunku do wnioskodawcy postępuje w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2002r. wnioskodawca nadesłał świadectwa ochronne świadczące o uzyskaniu rejestracji na jego rzecz w kilku krajach, m.in. w USA, Nowa Zelandia, Grecja.

Na rozprawie przed Kolegium Orzekającym wnioskodawca wniósł o pominięcie tych dokumentów, które zostały złożone w języku angielskim bez tłumaczenia na język polski. Jednocześnie wnioskodawca uzupełnił swój wniosek poprzez wskazanie, że rejestracja znaku towarowego [...] nastąpiła nie tylko w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, ale również z art. 6 septies Konwencji Paryskiej powołując się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2002r. sygn Akt II SA 2971/01, w którym dokonano wykładni pojęcia "agent lub przedstawiciel".

Niniejsza sprawa w ocenie wnioskodawcy, dotyczy przykładu, kiedy dystrybutor produktów zgłasza na swoją rzecz znak towarowy stanowiący własność producenta. Jest to przypadek, kiedy dokonuje się zgłoszenia nie w celu ochrony przed naruszeniem ze strony osób trzecich, ale w celu wykorzystania tych praw do negocjacji z producentem. Firma A. nigdy nie wyraziła zgody na rejestrację znaku przez firmę B., a uprawniony z prawa z rejestracji na znak towarowy [...] nr [...], tj. Spółka B. zgłosiła spory znak firmy A. do Urzędu Patentowego RP w sytuacji, gdy wnioskodawca rozpoczął dystrybucję swoich produktów pod nazwą [...] poprzez innego polskiego dystrybutora, a Spółka B. wystąpiła do tego dystrybutora z listem ostrzegawczym.

Inny przykład działalności uprawnionego na niekorzyść wnioskodawcy, to rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji o produktach wnioskodawcy, skutkiem czego był proces przed Sądem Gospodarczym w [...],[...] i [...] o czyn nieuczciwej konkurencji i ochronę dóbr osobistych. Ponadto w rok po zgłoszeniu spornego znaku towarowego do Urzędu Patentowego RP uprawniona Spółka zawiera umowę dystrybucji w dniu [...] czerwca 1996r., w której w art. 9 strony tej umowy wyraźnie określiły, że Spółka B. jest uprawniona do używania znaku towarowego [...], co wynika dodatkowo z art. 1 pkt 2 tej umowy, czyli jest to także dowód, że w tym momencie Spółka działała w złej wierze ubiegając się o ochronę tego znaku towarowego.

Uprawniony z prawa z rejestracji w odpowiedzi na wniosek dowodzi, że rejestracja spornego znaku towarowego nr [...] nastąpiła za zgodą wnioskodawcy.

W 1993r. uprawniony z prawa z rejestracji nawiązał kontakt z pracownikiem Instytutu [...] w [...] B. Z. zamieszkałym w Japonii i pracującym także u wnioskodawcy w celu rozszerzenia zakresu swojej produkcji i dystrybucji na terenie Polski.

Wówczas uprawniony z prawa z rejestracji podjął na swój koszt rejestrację tego preparatu [...] w Polsce. Przeprowadził ponad 100 szkoleń i odpowiednią reklamę w czasopismach i kwiaciarniach w kraju. Strony zawarły umowę Nr [...] o Wzajemnej współpracy handlowo – konsultingowej.

Uprawniony z prawa z rejestracji dowodzi, że [...] kwietnia 1997r. otrzymał pismo informujące od wnioskodawcy o wyrażeniu zgody jako producent na rejestrację [...] w Ministerstwie Rolnictwa (k.84, 85).

W styczniu 1999r. uprawniony otrzymał pismo od wnioskodawcy informujące, że wnioskodawca nie wiedział o spornym świadectwie ochronnym i domagał się przeniesienia nazwy handlowej na rzecz wnioskodawcy.

Uprawniony ze spornego prawa dowodzi również, że wnioskodawca nie był znany w świecie, ani jego wyrób [...] i utrzymuje, że brak jest złej wiary po stronie uprawnionego z prawa z rejestracji nr [...], a wystąpił on do Urzędu Patentowego RP o ochronę znaku [...] jako gwarancję zwrotu poniesionych w perspektywie nakładów na promocję nazwy [...] i rejestrację znaku.

Na rozprawie przed Kolegium orzekającym Urzędu Patentowego RP uprawniony dodatkowo wyjaśnił, że nauczony złym doświadczeniem z firmami zagranicznymi zastrzega sobie w każdym przypadku ochronę nazwy produktu na terenie kraju, w stosunku do którego to produktu prowadzi na własny koszt kampanię reklamową. Pełnomocnik uprawnionego utrzymywał, że preparat [...] firmy A. nigdy nie był w Polsce znany, bowiem Spółka B. kupowała w firmie A. komponenty do produkcji tego preparatu w Polsce. Jednakże końcowy wyrób produkowany przez firmę B. miał nosić nazwę [...] – tak uzgodniły Strony. Stosunki między stronami układały się do czasu, kiedy firma japońska wystąpiła o zerwanie umowy i odkupienie od B. praw do znaku towarowego. Zgłoszenie spornego znaku towarowego podyktowane było ponadto tym, że firma A. zerwała umowę z B. i zawarła umowę dystrybucyjną z inna firmą z [...] na dystrybucję wyrobu [...]. Uprawniony ze znaku towarowego [...] podał również, że firma japońska chciała odkupić od firmy B. sporny znak towarowy za kwotę 23 000 dolarów amerykańskich, ale transakcja nie została zrealizowana.

Urząd Patentowy RP po dokonaniu analizy wszystkich dowodów i wyjaśnień stron decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. [...] na podstawie art. 8 pkt 1 i art. 6 septies Konwencji Paryskiej o Ochronie Własności Przemysłowej z dnia 20 marca 1883r. (Dz. U. z 1975r. Nr 9, poz. 51) w związku z art. 315 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001r. Nr 49, poz. 508 ze zm.) oraz art. 98 kpc w związku z art. 256 ust. 2 Prawa własności przemysłowej

1) unieważnił prawo z rejestracji znaku towarowego [...] nr [...]

2) przyznał formie A. LTD z Japonii od firmy B. Przedsiębiorstwo [...] Spółka z o. o. w O. kwotę 800 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu decyzji Urząd Patentowy RP podniósł, że wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego [...] nr [...], gdyż uprawniony ze spornego prawa niewątpliwie wiedział o funkcjonowaniu w obrocie zgłoszonego przez siebie do rejestracji znaku towarowego [...] jako nazwy produktu cieszącego się renomą na rynkach wielu państw, a ponadto współpracował z wnioskodawcą w zakresie dystrybucji produktu [...] na teren Polski. Ponadto toczyły się procesy sądowe między stronami w [...],[...] i [...] w sprawie o czyn nieuczciwej konkurencji i ochronę dóbr osobistych.

Zdaniem Urzędu Patentowego RP uzasadnione jest twierdzeniem, że rejestracja spornego znaku towarowego jest sprzeczna z obowiązującym prawem i zasadami współżycia społecznego, narusza przepis art. 6 septies Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej, gdyż została dokonana na rzecz dystrybutora towarów bez zgody właściciela znaku, tj. firmy japońskiej.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawcę z uprawnionym ze spornego znaku towarowego [...] łączył bowiem szczególny stosunek zaufania jako producenta produktu o nazwie [...] z dystrybutorem, czyli firmą B.

Wnioskodawca poinformował pismem z dnia [...] listopada 1993r. uprawnionego ze spornego znaku towarowego [...] o fakcie zarejestrowania tego znaku w: Chinach, Czechosłowacji, Grecji i wielu innych krajach na rzecz wnioskodawcy, a także o jego sprzedaży w kilku krajach. Rejestracje taką wnioskodawca uzyskał m.in. w USA, Nowej Zelandii, Grecji.

W niniejszej sprawie jest to klasyczny przypadek, kiedy dystrybutor produktów zgłasza na swoją rzecz znak towarowy stanowiący własność producenta towarów, tu: o nazwie [...], pokrywającej się ze znakiem towarowym o tej samej nazwie.

Fakt działania uprawnionej Spółki B. sprzeczny z zasadami współżycia społecznego wobec wnioskodawcy wynika także z faktu, że B. zgłosiła sporny znak do Urzędu Patentowego RP do rejestracji w sytuacji, gdy wnioskodawca rozpoczął dystrybucję swoich produktów pod nazwą [...] poprzez innego polskiego dystrybutora, to spółka B. wystąpiła z listem ostrzegawczym do tego dystrybutora.

Spółka B. w rok po zgłoszeniu do Urzędu Patentowego RP znaku towarowego [...] nr [...] w celu uzyskania ochrony zawarła umowę dystrybucji w dniu [...] czerwca 1996r., w której w art. 9 Strony tej umowy wyraźnie określiły, że spółka B. jest upoważniona do używania znaku towarowego [...], co wynika także z art. 1 pkt 2 tej umowy. Fakt ten świadczy także o działalności uprawnionego w złej wierze.

Wyżej wymienione przykłady działalności spółki B. w ocenie Urzędu Patentowego RP ewidentnie świadczą o działalności jej sprzecznej z zasadami współżycia społecznego (art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych).

O kosztach postępowania w sprawie Urząd Patentowy RP orzekł na podstawie paragrafu 3 ust. 2 w związku z paragrafem 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 154, poz. 1013 ze zm.).

Na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...] Przedsiębiorstwo [...] B. Spółka z o. o. w O. złożyło skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów procesu według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 29 i 30 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 17) oraz art. 11, 12 i 107 paragraf 3 kpa.

W rozwinięciu zarzutów skarżąca zanegowała ustalenia Urzędu Patentowego RP, iż wnioskodawca miał interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego znaku towarowego "[...]" oraz, że organ zastosował rozszerzającą wykładnię art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, który to przepis ustanawia jedynie zakaz rejestracji znaku towarowego sprzecznego z prawem lub zasadami współżycia społecznego nie mówiąc nic o rejestracji znaku zgłoszonego sprzecznie z prawem lub zasadami współżycia społecznego. Ponadto skarżąca poddała w wątpliwość możliwość bezpośredniego zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu art. 6 septies Konwencji Paryskiej, albowiem dopuszczalność takiego stosowania przepisów postanowień umów międzynarodowych stworzyła dopiero Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej obowiązująca od 1 października 1997r. Zdaniem skarżącej przepis ten odnosi się tylko do stosunków pomiędzy osobą wyłącznie uprawnioną do używania znaku w innym państwie Związku Paryskiego jej przedstawicielem lub agentem, zaś strony nie pozostawały w takim stosunku.

Kolejny zarzut skarżącej sprowadza się do tego, że Urząd Patentowy RP nie wyjaśnił, jaki to szczególny stosunek zaufania łączył strony, bowiem nie odpowiada prawdzie twierdzenie jakoby spółka "B." była dystrybutorem produktów firmy japońskiej, gdyż firma ta dostarczała spółce koncentrat substancji czynnej, a producentem gotowego produktu była spółka B. Urząd Patentowy RP nie ustosunkował się także do wykazanych przez spółkę motywów swego postępowania a związanych z potrzebą zrekompensowania kosztów poniesionych na promocję i komercjalizację [...] oraz zgodę firmy japońskiej na rejestrację znaku, która to okoliczność powinna być rozważona w aspekcie art. 6 septies Konwencji. Brak więc merytorycznego ustosunkowania się do twierdzeń skarżącego uzasadnia zarzut naruszenia art. 11, 12 i 107 paragraf 3 kpa.

W końcowej części skargi spółka podnosiła, że zgodnie z art. 161 ust. 2 Prawa własności przemysłowej zarzutu naruszenia art. 6 septies nie można podnosić ani uwzględnić po upływie pięciu kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku, jeżeli osoba uprawniona będąc świadoma tego używania nie sprzeciwiła się temu. Okoliczności tej sprawy, zdaniem skarżącej, wyczerpują dyspozycję tego przepisu.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podniósł, że w dotychczasowym orzecznictwie (np w wyroku NSA z dnia 28 marca 2002r. sygn. akt II SA 2971/01 i w wyroku NSA z 6 sierpnia 2002r. sygn. akt II SA 3879/01) nie był kwestionowany interes prawny właściciela znaku w jednym z państw będących członkami Związku Paryskiego w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego zarejestrowanego bez zgody właściciela na rzecz jego przedstawiciela, agenta, dystrybutora towarów. Takie uprawnienie właściciela znajduje swoje oparcie w konstytucyjnej zasadzie ochrony własności wyrażonej w art. 21 i 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś treść tej własności konkretyzuje przepis art. 140 kc. Niepowołanie tych przepisów prawa materialnego w zaskarżonej decyzji może jedynie uzasadniać zarzut naruszenia przepisów proceduralnych np: art. 107 paragraf 3 kpa, ale te uchybienia procesowe nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Zdaniem Urzędu Patentowego RP w niniejszej sprawie obie strony łączył szczególny stosunek zaufania z uwagi na kontakty handlowe obu firm, opierające się przecież na zaufaniu, a także zawarcie umów dystrybucyjnych w 1994 i 1996r. Ponadto fakt, że skarżący był dystrybutorem produktów firmy japońskiej o nazwie [...] potwierdza również atest Państwowego Zakładu Higieny w [...] z [...] kwietnia 1994r., na którym spółka B. widnieje jako dystrybutor a firma japońska jako producent tego wyrobu.

Możliwość bezpośredniego zastosowania art. 6 septies Konwencji Paryskiej potwierdzają wyroki NSA w sprawach II SA 2971/01 i II SA 3879/01. Powołane przez skarżącego okoliczności, że spółka B. sprowadza koncentrat a nie gotowy produkt nie może wpłynąć na odmienną ocenę stosunków łączących obie firmy w świetle znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, zwłaszcza, że pojęcie koncentrat oznacza jedynie stopień stężenia produktu.

Bezpodstawne jest stanowisko skarżącej, że poniesione przez nią koszty na promocję i komercjalizację znaku i towarów opatrzonych tym znakiem powinny usprawiedliwiać uzyskanie ochrony na ten znak. Reklama jest częścią kosztów dystrybutora, które zwracane są w toku działalności handlowej w rezultacie zwiększonej sprzedaży. Poza tym firma japońska udzieliła skarżącej zgody na używanie znaku a nie na jego rejestrację.

Nieustosunkowanie się w decyzji do powyższych kwestii nie można, zdaniem Urzędu Patentowego RP, zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnośnie zaś interpretacji przepisów art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych to Urząd Patentowy RP wskazał, że w literaturze prawniczej i w orzecznictwie wielokrotnie wyjaśniono tę kwestię, że nie chodzi tu wyłącznie o sprzeczność z prawem, czy zasadami współżycia społecznego samego znaku, lecz także o sprzeczność z prawem czy zasadami współżycia społecznego określonych działań i zamiarów zgłaszającego.

Powołany przez skarżącego przepis art. 161 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej ustanawiający pięcioletni termin, po upływie którego nie można wystąpić z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy w sytuacji tam przedstawionej, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Termin ten odnosi się do okresu pięciu lat używania, ale zarejestrowanego znaku towarowego. W rozpatrywanej sprawie termin ten nie upłynął, bowiem rejestracja znaku towarowego [...] nastąpiła w dniu [...] czerwca 1998r. a wniosek o unieważnienie prawa udzielonego na ten znak został złożony w dniu [...] października 2001r.

W odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania A. LTD N. Japonia poparł argumenty przedstawione przez Urząd Patentowy RP w jego odpowiedzi na skargę z dnia [...] stycznia 2004r. i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Na rozprawie w dniu 18 listopada 2004r. skarżący popierał skargę poza zarzutem przedawnienia, o którym mowa w art. 161 ust. 2 Prawa własności przemysłowej. Na tejże rozprawie uczestnik postępowania wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:

- ustawa z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana usa,

- ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwana psa,

- ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana pwup.

Jednocześnie uchylona została ustawa z 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995r. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie złożenia skargi w niniejszej sprawie.

W świetle art. 97 paragraf 1 pwup sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie psa.

Zgodnie z art. 1 paragraf 1 usa sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga Przedsiębiorstwa [...] B. Sp. z o. o. w O. nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2003r. jest zgodna z prawem materialnym oraz została wydana bez naruszenia wykazanych w skardze przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy podnieść, co następuje.

Wbrew twierdzeniom skarżącego firma A. LTD N. Japonia ma interes prawny w wystąpieniu z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji spornego znaku towarowego [...] nr [...].

Zgodnie z przepisem art. 315 ust. 3 pwp ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym. Sporny znak towarowy [...] został zgłoszony do Urzędu Patentowego RP w dniu [...] sierpnia 1995r., a decyzję o rejestracji Urząd Patentowy RP wydał w dniu [...] czerwca 1998r. W tym stanie faktycznym i prawnym w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych (Dz. U. z 1985r. Nr 5, poz. 17 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 29 uzt prawo z rejestracji znaku towarowego może być unieważnione w całości lub w części, jeżeli nie były spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w przepisach art. 4, 6-9 i 32. Natomiast w myśl art. 30 ust. 1 uzt z wnioskiem o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego za wygasłe, jak również z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. Również art. 164 pwp stanowi, iż prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione w całości lub części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Wobec tego, że ani uzt ani pwp nie definiują na własny użytek pojęcia interesu prawnego, dlatego, też należy sięgnąć do przepisów kpa, do których odsyłają przepisy art. 37 uzt i 256 ust. 1 pwp. Zgodnie zaś z art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Według najbardziej reprezentatywnych wypowiedzi na temat interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego. Może to być norma należąca do każdej gałęzi prawa, a więc nie tylko do prawa administracyjnego. Interes prawny nie może być jednak wyprowadzony z samego tylko faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy istnienia jakiejś instytucji prawnej. Norma prawna nie musi przyznawać podmiotowi wywodzącemu z niej swój interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, bo wtedy interes prawny przekształcałby się w roszczenie prawne lub w publiczne prawo podmiotowe. Wystarczy, że daje możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu, powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej ona bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się wydania orzeczenia administracyjnego (J. Zimmermann w glosie do wyroku z dnia 2 lutego 1996r., IV SA 846/95 OSP z 1997r., Nr 4, poz. 83). Jeszcze inaczej interes prawny to związek o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (M. Bogusz: Zaskarżenie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 1997r. s. 18 i następne). Z powyższego wynika, że status strony w postępowaniu administracyjnym nie musi się opierać na prawie podmiotowym, ale interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa wymuszonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione. Takie rozumienie interesu prawnego zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lipca 2003r., wydanego w sprawie sygn. akt II SA 1165/02. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekając w niniejszej sprawie w całości ten pogląd podzielił. Nie jest sporne, że B. Sp. z o. o. z siedzibą w O. łączyły dwie umowy dystrybucji z dnia [...] czerwca 1994r. i z dnia [...] czerwca 1996r. W myśl tej ostatniej umowy firma A. prowadzi działalność związaną z produkcją i sprzedażą produktu pod nazwą "[...]" zwanego dalej PRODUKTEM, zaś firma B. zamierza importować od A. i sprzedawać przedmiotowy PRODUKT na terenie RP. Zgodnie z dalszymi postanowieniami tej umowy słowo PRODUKT oznacza towar wytworzony przez A. zgodnie ze specyfikacją sporządzoną przez A. zaś słowo [...] stanowi znak towarowy dla towaru wytwarzanego przez A. i używanego dla PRODUKTU.

Z tych postanowień umowy dystrybucyjnej wynika, że firma B. miała zajmować się importem, sprzedażą i dystrybucją towaru wytwarzanego przez A. i oznaczonego znakiem towarowym [...], dla którego prawa z rejestracji w wielu krajach (poza terytorium RP) przysługiwało firmie japońskiej. Z umów dystrybucyjnych nie wynika żadne prawo firmy polskiej do spornego znaku towarowego [...]. Zgłaszając ten znak do rejestracji a następnie uzyskując prawo z rejestracji znaku na swoją rzecz firma polska postąpiła niezgodnie z zawartymi umowami dystrybucyjnymi. Zatem z przepisów dotyczących zobowiązań firma japońska wywodzi swój interes prawny w wystąpieniu z żądaniem unieważnienia spornego znaku towarowego [...], podając jako podstawę art. 8 pkt 1 uzt i art. 6 septies Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej.

Odnośnie zarzutu skarżącej spółki nieistnienia stosunku dystrybucji należy stwierdzić, iż jest on zupełnie niezrozumiały w świetle dołączonych do wniosku umów dystrybucyjnych z 1994 i 1996r. Również ze znajdującego się w aktach postępowania spornego atestu Państwowego Zakładu Higieny w [...] z dnia [...] kwietnia 1994r. wynika, iż firma polska występuje tam jako dystrybutor. Okoliczność, iż firma japońska dostarczała tylko koncentrat nie ma znaczenia dla istniejącego między stronami stosunku prawnego, albowiem pojęcie koncentrat oznacza jedynie stopień stężenia produktu. Skoro firmę japońską i firmę polską łączyły kontakty handlowe i skarżąca spółka była dystrybutorem w Polsce produktu pod nazwą [...], należy przyjąć, iż między tymi podmiotami istniał szczególny stosunek zaufania z uwagi na w/w relacje obu partnerów.

Kolejny zarzut skarżącej spółki, iż Urząd Patentowy RP pomylił dwa pojęcia: zgłoszenie znaku towarowego do rejestracji z naruszeniem prawa lub zasad współżycia społecznego nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno w literaturze prawniczej (Ryszard Skubisz: Prawo znaków towarowych – komentarz, Warszawa 1997r. str. 74 – 75) jak i w orzecznictwie NSA (wyrok NSA z dnia 28 marca 2002r. sygn. Akt II SA 2971/01, wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2002r. sygn. akt II SA 3878/01) podkreśla się, iż nie chodzi tu wyłącznie o sprzeczność z prawem lub zasadami współżycia społecznego samego znaku (jego treści), lecz także sprzeczność z prawem używania znaku, czyli określonych działań i zamiarów (celów) zgłaszającego znak do rejestracji.

Kolejnym zarzutem skarżącej spółki było błędne oparcie zaskarżonej decyzji na art. 6 septies Konwencji Paryskiej, albowiem wątpliwym jest, czy ten przepis mógł być stosowany bezpośrednio. Zarzut ten zdaniem Sądu, również nie zasługuje na uwzględnienie.

Polska jest członkiem Konwencji Paryskiej z dnia 20 marca 1883r. o ochronie własności przemysłowej od 1919 roku (Dz. U. z 1922, Nr 8, poz. 58). Konwencja Paryska była kilka razy zmieniana, ostatnio tekstem sztokholmskim z dnia 14 lipca 1967 roku (Dz. U. z 1975r. nr 9, poz. 51). Zarówno w literaturze prawniczej (Ryszard Skubisz: Prawo znaków towarowych – komentarz 1997r., str. 71 pkt 4) jak i w orzecznictwie NSA (cyt. wyżej wyroki NSA wydane w sprawach II SA 3878/01 i II SA 2971/01) wyrażony został pogląd, że art. 6 septies Konwencji Paryskiej ma charakter normy autowykonalnej i jest stosowany bezpośrednio. Również Trybunał Konstytucyjny w szeregu swoich orzeczeniach (np: orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 stycznia 1992 K 8/91 PiP 1993/4 s. 107) podkreślał, iż stoi na stanowisku, że Rzeczpospolita Polska przez ratyfikowanie umów jest nimi związana, wobec czego powinny być one stosowane, w tym także przez sądy i to na zasadzie proprio vigore, chyba, że z treści i sposobu sformułowania umowy międzynarodowej wynika, że nie jest to akt samowykonalny.

Według oceny Sądu należy zgodzić się z twierdzeniem Urzędu Patentowego RP, iż spółka B. występowała w roli przedstawiciela, o którym mowa jest w art. 6 septies Konwencji Paryskiej. Skarżąca spółka była bowiem dystrybutorem produktu pod nazwą [...]. Z umów dystrybucyjnych łączących strony wynika, że zakres uprawnień i obowiązków, jakie przysługiwały firmie polskiej odpowiada uprawnieniom i obowiązkom, jakie winien spełniać przedstawiciel handlowy, tj. wprowadzać produkt producenta na rynek, promować tren produkt oraz sprzedawać go.

Taki pogląd został wyrażony w cyt. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II SA 3878/01.

Kolejny zarzut skarżącej spółki, iż Urząd Patentowy RP nie wyjaśnił należycie motywów jakimi kierowała się, zgłaszając do rejestracji znak towarowy [...], tj. potrzebą zrekompensowania kosztów poniesionych na promocję i komercjalizację [...], złe doświadczenia w kontaktach z partnerami zagranicznymi, a także zgodą A. na rejestrację znaku towarowego jest zasadny, ale uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Reklama jest częścią kosztów dystrybutora, które są zwracane w toku działalności handlowej w rezultacie wykonanej sprzedaży (wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2002r. sygn. II SA 3879/01). Zrekompensowanie w/w nakładów nie może usprawiedliwiać zgłoszenia na swoją rzecz cudzego znaku towarowego, tym bardziej, że firma japońska wyraziła zgodę tylko na używanie znaku towarowego nie na jego rejestrację.

W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty skargi są bezzasadne, zaś zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP odpowiada prawu, Sąd w oparciu o art. 151 psa orzekł jak w sentencji.