Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 425/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl, Sędziowie NSA Maria Czapska – Górnikiewicz /spr./, Stanisław Nowakowski, , Protokolant Elżbieta Maik, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S. i M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2006 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi B. i M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę w postępowaniu wznowieniowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 425 /06

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy oddalił skargę wniesioną przez B. S. i M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. wydaną przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, art.150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, dalej kpa) oraz art. 80 ust. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), po wznowieniu postępowania administracyjnego odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2000r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z dnia [...] czerwca 2000r., którą to decyzją nakazano B. i M. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego o funkcji letniskowej usytuowanego na działce [...] w miejscowości B.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2003 r. (sygn. akt II SA/Gd 2233/00) oddalił skargę B. i M. S. na decyzję organu II instancji z dnia 16 sierpnia 2000 r., którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2000 r. nakazującą na mocy art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo Budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm. ) skarżącym rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego pełniącego funkcję domku letniskowego, usytuowanego w B. na działce [...].

W rozpoznawanej sprawie skarżący, we wniosku z dnia [...] lutego 2004r. podali nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane w ich ocenie organowi, który wydał decyzję nakazującą rozbiórkę. W związku z w/w pismem organ postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r.

Po wznowieniu postępowania organ dokonał analizy dokumentów, które strona powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 kpa wskazała jako nowe dowody w sprawie. Jednym z nich jest decyzja Urzędu Wojewódzkiego w G., Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987r., odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R. położonych we wsi B.. W uzasadnieniu tej decyzji zawarto stwierdzenie, że powierzchnia użytkowa gruntu powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu. W ocenie organu decyzja ta nie może być uznana za czasową legalizację obiektu, gdyż nie została wydana przez organ właściwy w sprawie kontroli samowoli budowlanej. Zdaniem organu administracji, wydającego decyzję kontrolowaną zaskarżonym wyrokiem decyzja z dnia 29 grudnia 1987r. odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R. położonych we wsi B. nie ma znaczenia w sprawach z zakresu prawa budowlanego.

Natomiast wskazana przez skarżących decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001 r., jak też pismo Naczelnika Gminy K. z dnia [...] maja 2001 r. dotyczą innego obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce w B., a zatem nie mogą mieć wpływu na przedmiotowe postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek skarżących wznowił postępowanie w sprawie, która została zakończona decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2000 r. organu administracji publicznej, co do której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 grudnia 2003 r. oddalił skargę. Taki wyrok powoduje ograniczenie dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jeżeli po wyroku sądowym zostaną ujawnione lub pojawią się przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zdaniem Sądu okoliczności przedstawione we wniosku skarżących z dnia 26 lutego 2004r. nie są okolicznościami, które mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy co oznacza, że gdyby nawet w dniu wydania decyzji, okoliczności podnoszone we wniosku były znane organowi, który wydał decyzję to w sprawie nie mogłoby zapaść rozstrzygnięcie co do swej istoty odmienne od dotychczasowego.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 lutego 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej zwanej p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli B.S.i M. S..

Jako podstawy kasacyjne wskazano:

1. z art. 174 pkt 1p.p.s.a. – "naruszenie prawa materialnego tj. art. 103 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie - polegające na przyjęciu, iż wskazany przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie, art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo Budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm. ) poprzez niewłaściwe zastosowanie - polegające na przyjęciu, iż wskazany przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie oraz pominięcie obowiązujących przepisów w dacie rzeczywistego posadowienia przedmiotowego obiektu - tj. przepisów Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16.02.1928 r o prawie budowlanym i zagospodarowaniu osiedli ( Dz. U. Nr 23 z 1928 r., poz. 365 );"

2. z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a do którego doszło poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przy wydaniu zaskarżonego wyroku tego, że w postępowaniu organów administracyjnych wystąpiło naruszenie generalnej konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, polegającym na zróżnicowaniu sytuacji skarżących i innych podmiotów prawnych przy tożsamej sytuacji faktycznej i prawnej.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli:

1) na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżony wyrok;

2) na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. - o zasądzenie na rzecz skarżących od strony przeciwnej niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca wskazała, że błędnie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie przesłanka wznowieniowa nie znalazła potwierdzenia w materiale dowodowym, a okoliczności podane przez skarżących we wniosku o wznowienie nie miały istotnego znaczenia.

Zdaniem skarżących uszło uwadze Sądu pierwszej instancji to, że decyzją z dnia [...].05.2001 r. uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].10.2000 r., wydaną w sprawie rozbiórki domku letniskowego posadowionego na działce nr [...] w B.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku we wskazanej powyżej decyzji powołał się na pismo Naczelnika Gminy K. z dnia [...].07.1981 r., w którym adresat pisma otrzymał zgodę na pozostawienie domku letniskowego do czasu dojścia drzewostanu do wieku rębności. W tymże piśmie stwierdzono również, iż nie ma przesłanek do stwierdzenia popełnienia samowoli budowlanej. W przedmiotowej sprawie decyzja Wydziału Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego w G. z dnia [...].12.1987 r traktowana jest jako stanowisko organu niekompetentnego w sprawach budowlanych, natomiast decyzja z dnia [...].05.2001 r., uchylająca rozbiórkę domku R. U., powołuje się właśnie na pismo z dnia [...].07.1981 r., zezwalające na "czasowe zlokalizowanie domku w starszym drzewostanie". Tak więc w ocenie skarżących organy prezentowały brak konsekwencji w ocenie mocy prawnej poszczególnych decyzji bądź opinii, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w żadnym zakresie nie odniósł się do owego dualizmu w traktowaniu decyzji wydawanych w sprawach związanych z budownictwem.

W ocenie skarżących, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w niniejszej przypadku nietrafnie powołuje się na indywidualne rozpoznawanie każdej sprawy, bowiem sytuacja R. U. jest tożsama z sytuacją skarżących.

Skarżący wskazując na to, iż rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest właściwe stwierdzili, iż organy nadzoru budowlanego błędnie uznały, że budowa obiektu - domku letniskowego została zakończona przed dniem 1.01.1995 r., dlatego na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7.07.1994 r. nie zastosowały art. 48 tej ustawy, lecz dotychczas obowiązujące przepisy dotyczące usuwania samowoli budowlanej - art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane.

Nadto autor skargi kasacyjnej wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odniósł się do zarzutu naruszenia przez organy nadzoru budowlanego konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa. W niniejszym przypadku wystąpiło zróżnicowanie sytuacji podmiotów mimo, iż stan prawny i faktyczny był tożsamy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w § 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. To podkreślenie jest o tyle konieczne, że gdyby nawet zaskarżony wyrok dotknięty był wadami, innymi niż wymieniono to w art. 183 § 2 p.p.s.a., a skarga kasacyjna wad tych nie uwzględniałaby w przedstawionych zarzutach, to Naczelny Sąd Administracyjny nie byłby upoważniony do uwzględnienia takich uchybień. Przytoczony wyżej przepis oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie z uwagi na oparcie kasacji zarówno na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i zarzucie naruszenia przepisów postępowania koniecznym jest w pierwszej kolejności odniesienie się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania.

Wskazując jako podstawę skargi kasacyjnej przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor kasacji w niniejszej sprawie przytoczył art. 134§ 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. jako te normy prawne, które w jego ocenie zostały naruszone poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przy wydaniu zaskarżonego wyroku tego, że w postępowaniu organów administracyjnych wystąpiło naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Stwierdzić trzeba, iż tak sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania jest chybiony.

Zawarta w przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a. dyspozycja braku związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 u.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie.

Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W przedmiotowej sprawie kontrolą Sądu pierwszej instancji objęta była decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym, nie można więc z pominięciem podstaw wznowienia postępowania, co uczyniono we wniesionej kasacji, zarzucać Sądowi, iż nie objął swą kontrolą decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym.

W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 1997 r. [...], Pr. Gosp. 1998, nr [...]). W podobny sposób ujęto tę kwestię w uchwale NSA z dnia 3 lutego 1997 r. ( sygn. akt [...] opubl. ONSA 1997 nr [...]), w której stwierdzono, że "W postępowaniu sądowadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot". Przedstawione wyżej poglądy były prezentowane wprawdzie na tle stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r., ale w przytoczonym wyżej zakresie zachowały swą aktualność również w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r., a więc od daty wejścia w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe podkreślenie konieczne jest w warunkach przedmiotowej sprawy, bowiem kontrolą Sądu pierwszej instancji objęta była decyzja wydana w tzw. trybie wznowieniowym, a taka decyzja wydana w oparciu o przepisy art. 145 k.p.a. i następne jest decyzją nową w stosunku do postępowania go poprzedzającego i zakończonego decyzją ostateczną.

Uszło uwadze autora kasacji, iż Sąd pierwszej instancji wyraźnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślał fakt, iż decyzja przez tenże Sąd oceniana wydana została w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa i to w sytuacji, gdy decyzja ostateczna, której wznowienie dotyczyło poddana została kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrok tegoż Sądu z dnia [...] grudnia 2003 r. oddalający skargę powoduje ograniczenie dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30.04.1986 sygn. akt [...]). Ten pogląd Sądu pierwszej instancji niewątpliwie należy podzielić, podkreślając wyraźnie, iż przeprowadzenie kontroli decyzji wydanej w tzw. zwykłym trybie przez Sąd i wydanie wyroku w związku z wniesioną skargą nie wyklucza możliwości wznowienia postępowania administracyjnego. Aby możliwe było ponowne poddanie ocenie faktu zaistnienia samowoli budowlanej w odniesieniu do przedmiotowego obiektu koniecznym było wykazanie przez skarżących, iż przesłanka o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa zaistniała w odniesieniu do postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Tymczasem zarzuty przytoczone we wniesionej skardze kasacyjnej tą kwestię całkowicie pominęły.

Z przytoczonych wyżej względów zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest zasadny.

Chybiony jest tez zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. Należy wyjaśnić, że art. 135 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia." Przepis ten określa zakres orzekania sądu pierwszej instancji w przypadku, gdy organ naruszył prawo, a więc nie mógł mieć zastosowania w sprawie, w której skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a., a takie jest rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Przedstawiony we wniesionej kasacji zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 ust. l Konstytucji RP jest również pozbawiony w niniejszej sprawie uzasadnionych podstaw.

Uchybienie tej zasadzie skarżący upatrują w tym, iż nakazem rozbiórki objęty został należący do nich obiekt usytuowany na działce [...] w miejscowości B., w sytuacji, gdy odstapiono od rozbiórki obiektu znajdującego się na działce [...] w tej samej miejscowości. Tak jak wskazał to Sąd pierwszej instancji, jak zwracały na to też uwagę organy administracji nie jest przedmiotem niniejszego postępowania ocena legalności decyzji wydanych w odniesieniu do obiektu usytuowanego na innej działce. Można jedynie zauważyć, iż nakazem rozbiórki objęto również domek letniskowy usytuowany na działce [...] w B.. Zarówno obiekt znajdujący się na przedmiotowej działce, jak i na działce nr [...] poddane były kontroli Sądu (sygn. akt [...]) i w odniesieniu do tych spraw nie sposób dopatrzeć się rozbieżności w interpretacji prawa, jak to wywodzi strona skarżąca, skutkująca według autora kasacji naruszeniem zasady równości wobec prawa polegającego na zróżnicowaniu sytuacji skarżących i innych podmiotów przy tożsamej sytuacji faktycznej i prawnej.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 103 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm.) i art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo Budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie - polegające na przyjęciu, iż wskazane przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie oraz pominięcie obowiązujących przepisów w dacie rzeczywistego posadowienia przedmiotowego obiektu - tj. przepisów Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16.02.1928 r. o prawie budowlanym i zagospodarowaniu osiedli ( Dz. U. Nr 23 z 1928 r., poz. 365 ).

Decyzja ostateczna z dnia [...] sierpnia 2000 r. wydana została w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo Budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm.). Aprobowane przez zaskarżony wyrok rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia 31 maja 2005 r. organu drugiej instancji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 16 sierpnia 2000 r. orzekającej rozbiórkę, nie narusza powołanych wyżej przepisów poprzez pominięcie przepisów obowiązujących w dacie rzeczywistego, zdaniem skarżących, posadowienia przedmiotowego obiektu - tj. przepisów Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16.02.1928 r. o prawie budowlanym i zagospodarowaniu osiedli ( Dz. U. Nr 23 z 1928 r., poz. 365 ), bowiem aby było możliwe przyjęcie, iż zastosowanie miały inne przepisy, niż też które wskazano w decyzji ostatecznej, koniecznym było przytoczenie we wniesionej skardze kasacyjnej takich zarzutów, które pozwoliłyby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na zakwestionowanie zasadności rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji akceptującego stwierdzony przez organy brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej, o jakiej mowa w art. 145 k.p.a. Takich zarzutów, wskazujących na uchybienie przez Sąd pierwszej instancji przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w nawiązaniu do dyspozycji art. 145 k.p.a. kasacja nie zawiera.

Tak więc odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, iż brak skutecznego wskazania przez skarżących uchybienia normie art. 145 k.p.a. i przepisom następnym czyni niemożliwym zakwestionowanie w niniejszej sprawie podstawy prawnej na jakiej oparto zaskarżony wyrok, a w konsekwencji i kontrolowaną przez Sąd decyzję ostateczną.

Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a.