Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 688/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 89 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 66 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako "K.p.a." nakazał Z. S., P. K., V. Ł., M. S. oraz P. S. naprawę elewacji budynku wielorodzinnego mieszkalno – handlowego, położonego w W. przy ul. [...], usytuowanego na działce nr [...] w terminie do dnia [...] maja 2011 r. poprzez uzupełnienie ubytków w tynku lub wyremontowanie całości elewacji budynku.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazano, że przeprowadzone postępowanie administracyjne ujawniło, że wymienieni powyżej współwłaściele budynku wielorodzinnego mieszkalno – handlowego, położonego w W. przy ul. [...] dopuścili się jego zaniedbania w sposób powodujący oszpecenie otoczenia. W szczególności stwierdzono znaczne uszkodzenia elewacji budynku – ubytku tynku w elewacji, skutkujące oszpeceniem otoczenia oraz dysharmonią z budynkami sąsiadującymi, zlokalizowanymi wokół zrewitalizowanego rynku. Fakt powyższy potwierdza dokumentacja zdjęciowa sporządzona w dniu [...] października 2009 r. Podkreślono również, że przedmiotowy budynek wchodzący do kompleksu obiektów znajdujących się na rynku, stanowi wizytówkę miasta. Organ I instancji wskazał również dokumenty, na których oparł się przy ustaleniu obowiązków wyjaśniając równocześnie, że z pism Z. S. z dnia [...] marca 2010 r. oraz [...] marca 2010 r. wynika, że nie jest on zarządcą nieruchomości, a wszelkie decyzje jej dotyczące podejmują współwłaściciele.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła V. Ł. oraz P. K., reprezentowani przez radcę prawnego K. S., zarzucając jej naruszenie art. 66 ustawy Prawo budowlane polegające na skierowaniu decyzji do współwłaścicieli zamiast do zarządcy budynku oraz wadliwe uznanie, że budynek powoduje oszpecenie otoczenia; art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej wzięcia czynnego udziału w sprawie; art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nienależyte ustalania faktyczne sprawy oraz naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez jej wadliwe uzasadnienie. Wniesiono o umorzenie postępowania.

Zdaniem skarżących, powołujących się na stanowisko sądów administracyjnych, przedmiotowa decyzja winna być skierowana do zarządcy nieruchomości – Z. S., który na mocy porozumienia współwłaścicieli administruje budynkiem, nie zaś do współwłaścicieli budynku. To właśnie Z. S. administruje budynkiem, jak również jest zobowiązany do dbania o dobry stan elewacji przedmiotowego budynku. Za faktem, iż to na niego powinien zostać nałożony przedmiotowy obowiązek przemawia to, że właśnie on sporządza co roku rozliczenie przychodów i kosztów generowanych przez przedmiotową nieruchomość, za co pobiera wynagrodzenia oraz występuje w dokumentach jako zarządca nieruchomości. Skarżący zakwestionowali również okoliczność, jakoby przedmiotowy budynek powodował swoim wyglądem oszpecenie okolicy, gdyż za takie nie mogą być uznane uszkodzenia elewacji. Dołączona do akt sprawy dokumentacja zdjęciowa nie pozwala na odtworzenie wyglądu całego otoczenia, a w konsekwencji na potwierdzenie stanowiska zajmowanego przez organ. Podniesiono również, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wskazał, która część budynku i które elementy elewacji zostały uznane za szpecące oraz bezzasadnie wykonał i włączył do materiału dowodowego zdjęcia dotyczące ścian budynku od strony podwórza, a więc części budynku nieeksponowanej na widok publiczny. Dodatkowo – jak twierdzi odwołujący - organ pominął dokumenty dostarczone przez właścicieli dotyczące rzeczywistego stanu budynku, jak i nie uwzględnił okoliczności, że jedynie część nieruchomości wokół rynku jest wyremontowana. Wniesiono o przeprowadzenie dowodu z dokumentu oraz z wizji lokalnej.

Skarżący wskazali, że w decyzji organu I instancji wadliwie nałożono obowiązek usunięcia wszystkich ubytków tynku, gdy tymczasem nakaz powyższy mógłby dotyczyć jedynie tych ubytków, które szpecą okolicę. Podniesiono, że w ramach postępowania nie zapewniono stronom możliwości czynnego w nim udziału – nie zawiadomiono ich o wszczęciu postępowania, jak i nie powiadomiono o terminie przeprowadzenia dowodu w postaci dokumentacji zdjęciowej. Dodatkowo organ wyznaczył zbyt krótki okres na zaznajomienie się z aktami sprawy.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. w części dotyczącej zakresu i terminu obowiązku i orzekł o obowiązku naprawy zachodniej (frontowej) i południowej elewacji budynku wielorodzinnego mieszkalno – handlowego, położonego w W. przy ul. [...], usytuowanego na działce nr [...] w terminie do dnia [...] maja 2012 r. poprzez uzupełnienie ubytków w tynku, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniając, że Powiatowy Inspektor Nadzory Budowlanego dwukrotnie wydawał już (w dniu [...] listopada 2009 r. oraz [...] maja 2010 r.) decyzję w przedmiotowej sprawie, jednakże wydawane rozstrzygnięcia były następnie uchylane przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (decyzja z dnia [...] lutego 2010 r. oraz [...] lipca 2010 r.). Organ odwoławczy wyjaśnił również, że przedmiotowy budynek znajduje się na terenie historycznego układu urbanistycznego miasta W., wpisanego do rejestru zabytków nr [...] na podstawie decyzji z dnia [...] 2006 r. Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków uznał zaś, że w celu poprawy wyglądu estetycznego budynku zaleca się uzupełnienie elewacji wschodniej, południowej i zachodniej lub skucie obecnego tynku i wykonanie nowego.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja została prawidłowo nałożona na współwłaścicieli budynku. Z akt sprawy wynika bowiem, że Z. S. nie posiada licencji oraz umowy o zarządzanie nieruchomością. Nie spełnia on tym samym warunków określonych w art. 185 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto jak wynika z przedłożonych umów najmu zawartych ze [...] oraz [...], podmioty wynajmujące lokale w przedmiotowej nieruchomości były zobowiązane do przelewania czynszu bezpośrednio na konto współwłaścicieli. Zakres wykonywanych przez Z. S. obowiązków oraz fakt zamieszkiwania w przedmiotowym budynku wskazuje, że był on jedynie jego administratorem.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że dokumentacja zdjęciowa nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotowy budynek negatywnie odróżnia się od sąsiednich budynków oraz zrewitalizowanej płyty sąsiedniego rynku, odległego o 20 m. Przedstawiona dokumentacja zdjęciowa wyraźnie wskazuje, że przedmiotowy budynek szpeci otoczenie wyglądem elewacji frontowej i pozostaje w dysharmonii z budynkami sąsiadującymi. Podkreślono również, że stan przyczepności tynku na elewacji frontowej może stanowić zagrożenie dla przechodniów. Tym samym spełnione zostały przesłanki nałożenia obowiązku, o jakim mowa w art. 66 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w świetle orzeczeń sądów administracyjnych organy nadzoru budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych, przy czym organ nie jest zobowiązany do zawiadomienia o nich stron postępowania z siedmiodniowym wyprzedzeniem. W przedmiotowej sprawie stronom, w tym skarżącym, zapewniono czynny udział w sprawie.

Organ odwoławczy, w świetle korespondencji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków uznał, że nałożony na strony obowiązek uzupełnienia ubytków w tynku lub wyremontowania całości elewacji jest wystarczający dla poprawy estetyki budynku. Jednakże z uwagi na fakt, że na widok publiczny eksponowana jest jedynie elewacji frontowa (zachodnia) i południowa Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowił sprecyzować i zawęzić nałożony obowiązek. Ograniczono się również do środka najmniej uciążliwego dla właścicieli, jakim jest uzupełnienie ubytków w tynku. Pouczono również strony, że przed przeprowadzeniem prac konieczne jest uzyskanie pozwolenia Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł P. K. reprezentowany przez radcę prawnego K. S. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 66 Prawa budowlanego polegające na skierowaniu zaskarżonej decyzji do współwłaścicieli nieruchomości zamiast do zarządcy budynku, błędnym uznaniu, że budynek powoduje oszpecenie otoczenie, nieuzasadnione nakazanie uzupełnienia ubytków tynku w południowej elewacji budynku oraz wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na wykonanie orzeczonego obowiązku; naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nienależyte ustalenie i ocenę okoliczności faktycznych sprawy; naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty podniesione w odwołaniu wyjaśniając dodatkowo, że obowiązek wykonania prac na elewacji południowej nie znajduje uzasadnienia. Elewacja powyższa jest przysłonięta licznymi krzewami i drzewami i nie przylega do drogi publicznej, co wskazuje, że jest ona niewidoczna. Podniesiono również, że wyznaczony przez organ termin wykonania robót jest zbyt krótki, w szczególności z uwagi na konieczność uzyskania stosownych zezwoleń, co powoduje, że decyzja jest niewykonalna.

W odpowiedzi na skargi Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko wyjaśniając ponadto, że w przypadku, gdyby ustalony termin okazał się niewystarczający, zobowiązani mają możliwość wystąpienia do organu o jego zmianę w trybie przewidzianym przepisami K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem wniesionej skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego mocą której zobowiązano współwłaścicieli budynku wielorodzinnego mieszkalno – handlowego, położonego w W. przy ul. [...], usytuowanego na działce nr [...] w terminie do dnia [...] maja 2011 r. do naprawy zachodniej (frontowej) i południowej elewacji budynku poprzez uzupełnienie ubytków w tynku.

Materialnoprawną podstawą wydania przedmiotowej decyzji był przepis art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z powyższym przepisem w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Decyzja, o której mowa w powołanym powyżej przepisie stanowi konsekwencję obowiązku nałożonego na zarządcę oraz właściciela obiektu budowlanego w art. 61 ust. 1 Prawa budowlanego, którym jest utrzymywanie i użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywaniem go w należytym stanie technicznym i estetycznym (art. 61 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego).

Wyjaśnienia wymaga, ze decyzja wydana w oparciu o treść art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter związany, ponieważ organ nadzoru budowlanego po ustaleniu wystąpienia którejkolwiek z przesłanek określonych w powyższym przepisie jest zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Obowiązek wykonania robót budowlanych ma przy tym jedynie charakter naprawczy, a sam ich rodzaj oraz zasięg zależy od rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości. Rozstrzygnięcie organu powinno uwzględniać zarówno wyniki przeprowadzonej kontroli stanu obiektu, jak i możliwość jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego i estetycznego przez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, Możliwość nałożenia obowiązków, o jakich mowa w art. 66 Prawa budowlanego powiązana jest z nieprawidłowościami powstałymi w trakcie użytkowania budynku np. na skutek upływu czasu, czy też wystąpienia innego czynnika niezwiązanego z działalnością inwestycyjną, który przyczynia się do pogorszenia stanu technicznego, czy też estetycznego budynku (Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz. Gdańsk 2007, str. 197).

W przedmiotowej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, spełnione zostały przesłanki nałożenia obowiązku, o jakim mowa w powołanym powyżej przepisie. Skarżący konsekwentnie kwestionuje powyższe ustalenia, jednakże zdaniem Sądu, stanowisko jego uznać należy za wadliwe.

Przechodząc w pierwszej kolejności do podmiotu, na którego został nałożony obowiązek, wskazać należy, że w świetle art. 61 ust. 1 Prawa budowlanego, obowiązek, o którym mowa w art. 66 ust. 1 powyższej ustawy może zostać nałożony na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Użyta w powyższym przepisie alternatywa rozłączna wskazuje, że decyzja może być wydana jedynie na jeden z powyższych podmiotów, przy czym w niektórych przypadkach będzie to właściciel, a w niektórych zarządca. O ile zasadą jest, że w pierwszej kolejności decyzja powinna zostać skierowana do właściciela budynku, co wynika wprost z konstrukcji art. 61 ust. 1 Prawa budowlanego, o tyle niezdefiniowane w Prawie budowlanym pojęcia "zarządcy budynku" spowodowało, że konieczne jest ustalenie kryteriów, przesądzających o możliwości nałożenia na ten podmiot obowiązku, o jakim mowa w art. 66 ust. 1 powołanej powyżej ustawy. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dla ustalenia, czy dany podmiot jest zarządcą nieruchomości, pomocne jest odwołanie się do treści art. 184 i 185 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 2317/11; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Po 184/09; Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, s. 593). Interpretując wskazane przepisy przyjąć należy, iż zarządcą nieruchomości będzie osoba fizyczna posiadająca co do zasady stosowną licencję zawodową, prowadząca działalność zawodową polegającą na podejmowaniu wszelkich decyzji i dokonywaniu wszelkich czynności zmierzających do utrzymywania nieruchomości w stanie niepogorszonym zgodnie z jej przeznaczeniem, jak również do uzasadnionego inwestowania w tę nieruchomość. Taka osoba włada obiektem budowlanym na podstawie zawartego z właścicielem stosunku prawnego i na której – z mocy tego stosunku oraz regulujących go stosownych przepisów prawa – spoczywa taki obowiązek.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że analiza akt sprawy trafnie doprowadziła organy do uznania, iż Z. S. nie spełniał powyższych warunków. Po pierwsze nie posiada on właściwej licencji, jak i nie zawarł z pozostałymi współwłaścicielami umowy dotyczącej zarządu nieruchomością. Co prawda zawierał on, w imieniu współwłaścicieli, umowy najmu z podmiotami wynajmującymi powierzchnię w przedmiotowym budynku (umowa najmu z [...] oraz kolejne aneksy do tej umowy), jednakże już umowa najmu ze [...], jak i jej aneksy były zawierane pomiędzy najemcą, a pozostałymi współwłaścicielami. To również wszyscy współwłaściciele nieruchomości korzystali bezpośrednio z uzyskiwanych z najmu kwot, które są przelewane przez najemców bezpośrednio na ich konta. Podobnie fakt przedłożenia do akt sprawy rozliczeń finansowych dotyczących budynku sporządzonych przez Z. S. (będącego jednym ze współwłaścicieli budynku) nie może przesądzać, aby pełnił on funkcję zarządcy. Zakres powyższych czynności nie odstaje bowiem od czynności, które są wykonywane w ramach przysługujących mu uprawnień właścicielskich. W ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo uznał, że zakres wykonywanych przez niego obowiązków oraz fakt zamieszkiwania w przedmiotowym budynku wskazuje, że w jego przypadku można mówić jedynie o administrowaniu budynkiem, nie zaś o jego zarządzie. Dodać należy, iż sam Z. S. w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. kierowanym do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. przyznał, że nie jest zarządcą przedmiotowego budynku, a jedynie ze względu na fakt zamieszkiwania w nim oraz więzy rodzinne z pozostałymi współwłaścicielami wykonuje pewne czynności faktyczne związane z eksploatacją budynku, a ograniczające się do funkcji typowo dozorowych budynku np. utrzymanie czynności, zapobieganie dewastacjom, wymiana żarówek na klatce schodowej itp. Dodał, że w żadnym razie nie jest przedstawicielem współwłaścicieli i nie ma kompetencji do zawierania jakichkolwiek czynności prawnych w ich imieniu (k. 86 akt adm. I instancji). Z twierdzeniami Z. S. koresponduje "rachunek" z dnia [...]2009r., który potwierdza uzyskanie przez niego wynagrodzenia za "administrację tj. za wykonanie prac administracyjnych i porządkowych w budynku przy ul. [...] za czas 2009 roku".

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje również na zaistnienie przesłanek nałożenia obowiązku, o jakim mowa w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Przedłożona dokumentacja fotograficzna, na którą składają się zdjęcia wykonane w dniu [...] października 2009 r. nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotowy budynek nie przystaje swoją estetyką do otaczającej zabudowy. Pamiętać należy, że budynek ten, znajdujący się w odległości zaledwie 20 m od rynku W., negatywnie odróżnia się od niego, szpecąc otoczenie oraz powodując dysharmonię z budynkami sąsiadującymi. Jak zasadnie wywiódł organ odwoławczy sam stan przyczepności tynku na elewacji frontowej może stanowić zagrożenie dla przechodniów. Twierdzenia skarżących, dotyczące zakwestionowania powyższej okoliczności, nie znajdują uzasadnienia i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Nie można też podzielić zarzutów skargi jakoby wbrew przepisowi art. 66 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego nakazano usunięcia ubytków tynku w południowej elewacji budynku, gdy tymczasem z uwagi na fakt, że elewacja ta jest niewidoczna nie powoduje oszpecenia okolicy. Zdaniem skarżącego budynek od strony południowej (od strony rzeki [...]) przysłonięty jest licznymi krzewami i drzewami, a ponadto elewacja ta nie przylega do drogi publicznej. Twierdzenia skarżącego pozostają gołosłowne wobec dowodu w postaci fotografii znajdującej się w aktach sprawy (zdjęcie nr 12 – akta adm. I inst.) obrazującej szczytową ścianę (elewację) budynku przy ul. [...] w W. Zdjęcie to pokazuje, że południowa elewacja przedmiotowego budynku wyraźnie posiada znaczące ubytki w tynku i wyróżnia się niekorzystnie na tle sąsiadującej, wyremontowanej zabudowy. Elewacja południowa budynku usytuowana jest prostopadle do drogi publicznej prowadzącej do rynku W. i jest z niej widoczna. Nie można więc przyznać racji skarżącemu, że zebrany materiał dowodowy (fotografii obrazującej przedmiotową nieruchomość i jej okolice) nie pozwala na odtworzenie wyglądu całego otoczenia i nie uzasadnia twierdzeń o szpecącej elewacji południowej przedmiotowego budynku. Nadto Sąd podkreśla, że dla nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest wymagane, aby budynek, w sposób negatywny odróżniał się od całego otoczenia, w którym się znajduje.

Tym samym spełnione zostały przesłanki nałożenia obowiązku, o jakim mowa w art. 66 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w świetle orzeczeń sądów administracyjnych organy nadzoru budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych, przy czym organ nie jest zobowiązany do zawiadomieniu o nich stron postępowania z siedmiodniowym wyprzedzeniem. W przedmiotowej sprawie stronom, w tym skarżącym, zapewniono czynny udział w sprawie.

Organ odwoławczy, w świetle korespondencji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków trafnie uznał, że nałożony na strony obowiązek uzupełnienia ubytków w tynku lub wyremontowania całości elewacji jest wystarczający dla poprawy estetyki budynku. Jednakże z uwagi na fakt, że na widok publiczny eksponowana jest jedynie elewacji frontowa (zachodnia) i południowa Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowił sprecyzować i zawęzić nałożony obowiązek. Ograniczono się również do środka najmniej uciążliwego dla właścicieli, jaki jest uzupełnienie ubytków w tynku. Pouczono również strony, że przed przeprowadzeniem prac konieczne jest uzyskanie pozwolenia Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie naruszył też przepisów postępowania (art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 89 § 1 i 2 K.p.a.), poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy i przy wadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy – jak już wskazano wyżej – pozwalał organowi ustalić, w jaki sposób przedmiotowy budynek szpeci otoczenie i jakie w związku z tym należy nałożyć obowiązki na jego współwłaścicieli. W szczególności należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w odwołaniu nie było ani konieczności, ani potrzeby przeprowadzania rozprawy administracyjnej i oględzin nieruchomości. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 89 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej przeprowadza, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdy przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaganego przepis prawa. W niniejszym postępowaniu, przy ustalonym w sposób prawidłowy stanie faktycznym i zebraniu wystarczających dowodów, przeprowadzenie rozprawy byłoby nie tylko niecelowe, ale służyłoby nieuzasadnionemu przedłużeniu postępowania. Ponadto żaden przepis prawa, w szczególności Prawa budowlanego nie nakładał obowiązku przeprowadzenia rozprawy w sprawie dotyczącej usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym. Również z powyższych względów niepotrzebne było przeprowadzanie oględzin nieruchomości.

Odnosząc się zaś do kwestii terminu, jaki organ odwoławczy wyznaczył stronie na naprawę zachodniej i południowej elewacji budynku (do dnia [...] maja 2012r.) Sąd uznaje, że termin ten był wystarczający. Przepis art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie określa jaki termin organ nadzoru budowlanego powinien dać stronie na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jest to oczywiście uzasadnione tym, iż termin ten powinien zależeć od zakresu robót budowlanych, czy innych prac, które należy wykonać celem doprowadzenia obiektu budowlanego do właściwego stanu technicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że termin ten powinien realnie umożliwić zobowiązanym usunięcie nieprawidłowości wskazanych w decyzji wydanej w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 395/10, Lex 755587, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 750/08, Lex nr 526563). W okolicznościach niniejszej sprawy trzeba po pierwsze zauważyć, że organ odwoławczy ograniczył zakres wymaganych robót budowlanych w stosunku do nakazu określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] listopada 2010 r. Nakazał bowiem naprawę jedynie dwóch spośród trzech elewacji przedmiotowego budynku. Jednocześnie wyznaczył przeszło pięciomiesięczny termin (od [...] stycznia do [...] maja 2012 r.) na wykonanie tychże obowiązków. W ocenie Sądu termin ten, zważywszy, że zakres prac sprowadza się do obowiązku uzupełnienia tynku lub skucia starego i nałożenie nowego tynku na południowej i zachodniej elewacji wydaje się realny. Ponadto należy mieć na względzie, że zobowiązani już od dnia wydania decyzji organu I instancji, a więc od [...] listopada 2010 r., mogli spodziewać się, że zobowiązani zostaną do naprawy elewacji budynku. Mieli zatem realnie okres ponad 18 miesięcy, by do robót tych się przygotować i je wykonać.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.