Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 22/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 128, art. 247 par. 1,art. 17 par. 1, art. 133 par. 2, art. 17a-18b, art. 165b par. 1, art. 121 par. 1, 2, art. 123 par. 1, art. 200, art. 157 par. 1, 2, art. 156, art. 139, art. 140,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 3, art. 113 ust. 9, art. 109 ust. 1, 2,
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 25
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lutego 2012r. sprawy ze skargi P.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2007r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. Decyzją z [...]. , nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...]. nr [...]odmawiającą P. P. stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z [...]., nr [...]w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2007r. w wysokości 465,00zł

1.2. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. w przeprowadzony postępowaniu zakończonym decyzją, której stwierdzenia nieważności skarżący się domagał, ustalił, że skarżący za miesiąc styczeń 2007r. osiągnął ze sprzedaży za pośrednictwem portalu internetowego, obrót w kwocie 2.114,39zł netto + VAT 465,17zł. Ustalił nadto, że nie złożył w urzędzie skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 z późn. zmianami) – dalej zwana jako [ustawa o VAT], nie prowadził ewidencji o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT oraz nie złożył deklaracji VAT za miesiąc styczeń 2007r. Konsekwencją dokonanych przez organ ustaleń było określenie skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2007r. w kwocie 465,00 zł.

Decyzja określająca zobowiązanie podatkowe została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 22 września 2010r., oraz na skutek braku odwołania stała się decyzją ostateczną.

1.3. W złożonym 11 lipca 2011 r. wniosku o stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. skarżący wskazał,

że rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. zostało wydane

z naruszeniem przepisów o właściwości oraz rażącym naruszeniem przepisów art. 123 § 1 i art. 200 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005r. nr 8 poz. 60, z późn. zmianami.) zwaną dalej o.p. Skarżący wskazywał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. nie był właściwym miejscowo organem do przeprowadzenia kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego. Skarżący argumentował, że przed wszczęciem postępowania kontrolnego i podatkowego zamieszkiwał w W. i w związku z tym właściwym miejscowo organem był Naczelnik Urzędu Skarbowego w W.. Wskazywał nadto, że przeprowadzone postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z uchybieniem 6 miesięcznego terminu do jego wszczęcia. W zakresie naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 § 1 i § 2 o.p. wskazywał, że nie uznaje za prawidłowe postanowienie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z [...]r. o wyznaczeniu mu 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, uznając, że takie postanowienie winno być wydane przez organ podatkowy właściwy dla jego miejsca pobytu tj. organ podatkowy w W.. Zarzuty te skarżący podtrzymał także, na etapie odwołania od decyzji organu I instancji którą organ odmówił uwzględnienia wniosku i stwierdzenia nieważności decyzji.

Na etapie postępowania odwoławczego zarzucił nadto, że upoważnienie do przeprowadzenia postępowania kontrolnego jego działalności gospodarczej zostało doręczone jego ojcu, który nie był upoważniony do jego reprezentowania. Sprecyzował również, że uchybienie terminu do wszczęcia postępowania podatkowego upatruje w art. 165b § 1 o.p. Wskazał przy tym, że postępowanie podatkowe obejmuje tylko okres objęty kontrolą podatkową w jego przypadku od marca 2007r. do czerwca 2008r., dlatego organ nie miał umocowania do prowadzenia postępowania za styczeń 2007r.

W trakcie postępowania odwoławczego wniósł także dodatkowe uwagi dotyczące postępowania wymiarowego za styczeń 2007r. oraz za inne okresy, nie precyzując ich w kontekście przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji.

1.4. Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołując się na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wyrażoną w przepisie art. 128 o.p. wyjaśnił, że wzruszenie prawomocnych decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od zasady trwałości decyzji są tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb stwierdzenia nieważności. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie czy zachodzą lub też nie zachodzą przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 247 § 1 o.p.

W ocenie organu w postępowaniu nie nastąpiło rażące naruszenie wskazanych przez skarżącego przepisów, jak również nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 247 § 1 o.p. Organ jako bezzasadny uznał zarzut, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. nie był organem właściwym do przeprowadzenia kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego.

Wskazał opierając się o art. 3 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 17 § 1 o.p., że pierwszeństwo mają przepisy szczególne zawarte w ustawach materialnoprawnych wobec uregulowań ordynacji podatkowej. Dlatego w rozpatrywanej sprawie właściwym dla podatnika organem podatkowym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwy ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast w myśl art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, wskazał, że w sytuacji gdy czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług są wykonywane na terenie objętym zakresem działania dwóch lub więcej urzędów skarbowych, właściwość miejscową ustala się dla osób fizycznych - ze względu na miejsce zamieszkania

Wobec powyższego ustalił, że skarżący 28 lutego 2007r. złożył do Urzędu Skarbowego w J. zgłoszenie identyfikacyjne osoby fizycznej prowadzącej samodzielnie działalność gospodarczą (NIP-1) oraz zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R). Ponadto w zgłoszeniu NIP-1 jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wskazała: J., ul. S. 25, L. 20-884, ul. M. 12/37 oraz teren kraju. Zgodnie z wydanym przez Burmistrza Miasta J. zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 11 grudnia 2006r., siedzibą firmy i miejscem zamieszkania skarżącego był J., ul. S. 25. Zarejestrowaną do VAT-u działalność gospodarczą skarżący wyrejestrował w dniu 25 czerwca 2008r., co zgłosił do Urzędu Skarbowego w J. w zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem. W oparciu System Rejestracji Centralnej Krajowej Ewidencji Podatników organ ustalił, także że skarżący 29 maja 2009 r. zgłosił aktualizację dotyczącą miejsca zamieszkania z datą wsteczną od dnia 26 czerwca 2008r. na adres: L., ul. M. 12/37. Natomiast do 30 kwietnia 2010r. jego aktualne miejsce zamieszkania dla celów podatkowych stanowi adres: W. 00-193, ul. S. 4B/9. Organ ustalił również, że z przedłożonego w toku postępowania dokumentu w postaci oświadczenia o stanie majątkowym z 27 lutego 2009r. które było kierowane do obecnego miejsca pracy skarżącego, Kancelarii Senatu wynika, że skarżący wskazał jako adres zamieszkania: J., ul. S. 25. Z powyższego organ wywodził, że skarżący za ośrodek swoich osobistych i majątkowych interesów w w/w okresie uważał J..

Organ w oparciu o informacje od Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P.dotyczące przeprowadzonych przez skarżącego transakcji za pośrednictwem portalu internetowego Allegro w okresie od 1 stycznia 2007r. do 31 grudnia 2008r, ustalił, że skarżący zarejestrował w tym serwisie konta użytkownika. Ustalono między innymi, że w okresie od dnia 13 października 2006r. do dnia 18 grudnia 2007r. z konta skarżącego o nazwie kenntel, prowadzona była sprzedaż akcesoriów do telefonów komórkowych, przy czym czynności podlegające opodatkowaniu VAT wykonywane były na terenie działania różnych urzędów skarbowych.

Organ uznał, że adresem zamieszkania skarżącego w okresie prowadzenia zgłoszonej do VAT-u działalności gospodarczej oraz w okresie objętym wnioskiem, był J., ul. S. 25, gdzie skarżący był zameldowany, a do organów podatkowych ani meldunkowych nie zgłoszono żadnego innego miejsca zamieszkania. Wskazany powyżej adres zamieszkania wynika ze składanych przez skarżącego w toku działalności do Urzędu Skarbowego w J. zgłoszeń oraz deklaracji podatkowych.

Uznał nadto, że mimo iż w dniu wszczęcia postępowania podatkowego skarżący nie prowadził już działalności gospodarczej, to nie miało to wpływu na zmianę właściwości organu podatkowego. W takim przypadku organem właściwym do przeprowadzenia kontroli i postępowania podatkowego jest organ właściwy w momencie zaprzestania wykonywania tych czynności. W przypadku zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej w podatku od towarów i usług nie zachodzi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej. W szczególności na zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego nie może wpływać zdarzenie zachodzące już po utracie przez osobę fizyczną statusu podatnika podatku od towarów i usług.

Jako prawidłowe uznał stanowisko organu pierwszej instancji, że w momencie zaprzestania w 2008r. prowadzenia działalności gospodarczej właściwym miejscowo organem był Naczelnik Urzędu Skarbowego w J., ze względu na miejsce zamieszkania podatnika, stanowiące ośrodek jego osobistych i majątkowych interesów.

W świetle powyższego należy przyjąć, że organem właściwym miejscowo do przeprowadzenia postępowania podatkowego w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za okres: styczeń i luty 2007r. był Naczelnik Urzędu Skarbowego w J..

1.5. W zakresie naruszenia przepisów art. 123 § 1 i art. 200 § 1 i § 2 o.p. jako okoliczności wskazujące na zaistnienie przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji uznając zarzut za bezzasadny.

Wyjaśnił przy tym, że stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, w myśl przepisu art. 247 § 1 pkt 3 o.p., stanowi wyłącznie naruszenie prawa mające cechę naruszenia rażącego, które określa się jako wyraźne, oczywiste niewątpliwe i bezsporne naruszenie przepisu prawa, które można łatwo stwierdzić poprzez proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z przepisem prawa będącym podstawą prawną decyzji.

Organ wskazał, iż przedmiotowa sprawa dotyczy trybu nadzwyczajnego, którego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy co do jej istoty, tylko sprawdzenie, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 247 § 1 o.p. Postępowanie takie nie może się przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym, zmierzające do ustalenia na nowo wszystkich okoliczności sprawy.

W ocenie organu podatkowego w sprawie tej nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 123 § 1 i art. 200 § 1 i § 2 o.p. Wskazał, że pozyskane informacje w ramach przeprowadzonego postępowania kontrolnego za okres od marca 2007 r. do czerwca 2008 r. były podstawą do wszczęcia wobec skarżącego postępowania podatkowego również za miesiąc styczeń 2007r., o czym został powiadomiony postanowieniem z dnia [...]., znak: [...]na adres w W. przy ulicy S. 4B/9 w trybie art. 150 o.p. Natomiast z uwagi, na fakt że za miesiąc styczeń i luty 2007r. nie została przeprowadzona kontrola podatkowa, za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 165b § 1 o.p., gdyż nie znajduje on zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał, że doręczone skarżącemu postanowienie z 22 lipca 2010r. dotyczącego wyznaczenia stronie, przed wydaniem decyzji, siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, zostało doręczone w trybie art. 150 o.p. Tym samym wynikające z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym, a także wynikające z art. 200 § 1 i § 2 o.p. prawa strony do zapoznania i wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego nie zostały wyłączone ani ograniczone.

1.6. W zakresie zarzutu dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji, a obejmującego kwestionowanie prawidłowość wyliczenia wartości obrotu przed zarejestrowaniem i po zakończeniu przez skarżącego działalności gospodarczej, organ wskazał, że jego analiza prowadziłaby do ponownego merytorycznego rozpatrzenia spawy, co nie następuje w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

1.7. Z tych samych względów organ uznał, że nie mogą być wzięte pod uwagę podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia przepisu art. 157 § 1 o.p.

1.8. Ocenił, że w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika organ zgromadził stosowny materiał dowodowy, w oparciu o który ustalił, że w sprawie nie wystąpiło naruszenie przepisów o właściwości oraz rażące naruszenie powołanych przez skarżącego przepisów. Zdaniem organu odwoławczego brak było podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji bowiem decyzja organu I Instancji nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego.

2.1. Skarżący powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

2.2. W skardze decyzji zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 247 § 1 pkt 3 o.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż brak udziału strony w czynnościach postępowania, postępowanie podatkowe jest prowadzone wbrew zaufaniu do tegoż organu nie stanowią przesłanki "rażącego naruszenia prawa",

- naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 247 § 1 pkt 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy ze stanu faktycznego wynika, iż organ podatkowy wydając decyzję naruszył swoją właściwość miejscową, a więc nie był władny do wydania decyzji w stosunku do skarżącego.

Ponadto w piśmie procesowym z 29 stycznia 2012 r. poszerzył dotychczasowe zarzuty o zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 18a) o.p. poprzez naruszenie właściwości miejscowej, a także naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 o.p. w zw. z art. 165 b) o.p. i art. 113 ust. 9 ustawy o VAT.

2.3. Uzasadniając postawione zarzuty wskazał, że zaskarżona decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, z uwagi na naruszenie art. 157 o.p. w zw. z art. 200 o.p. skarżący wskazał, że w sytuacji, gdy doszło do naruszenia uprawnień strony w postępowaniu w którym wydano decyzję wymiarową, trwałość decyzji ostatecznych musi ustąpić pierwszeństwa zasadom postępowania podatkowego wyrażonym w powołanych art. 121 § 1 i 2 oraz art. 123 § 1 o.p., które nie zostały zrealizowane na skutek rażącego naruszenia art. 200 o.p. Skarżący w tym zakresie zajął stanowisko, że strona w toczącym postępowaniu musi mieć zapewnioną realną możliwość polemizowania z ustaleniami dokonanymi przez organ i ochrony swych praw, a nie dopiero w postępowaniu odwoławczym.

Zarzucił także, że decyzja wymiarowa będąca przedmiotem badania zaskarżonej decyzji została wydana z naruszeniem terminu do załatwienia spraw ustanowionego w art. 139 § 1-4 o.p., przy czym skarżący nie został powiadomiony zgodnie z art. 140 o.p. o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy.

W ocenie skarżącego organ naruszył prawo procesowe poprzez niezastosowanie art. 247 § 1 pkt 1 o.p. Nie uwzględnił, że zachodzi niewłaściwość organu podatkowego, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności spornej decyzji. Organ nie uwzględnił nieudokumentowanej zmiany miejsca zamieszkania zgłoszonej 8 maja 2009r. w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Urzędu Skarbowego w J., w kontekście art. 25 kodeksu cywilnego. Wskazał, że skarżący został zatrudniony w W. od dnia 1 kwietnia 2008r. i W. od tej daty była jego miejscem zamieszkania. W celu potwierdzenia stanowiska wskazał na rachunki, zawierane umowy, kartę ewidencji czasu pracy za maj 2009r. Z powyższego wnioskował, że został naruszony art. 18a o.p., gdyż po zakończeniu okresu podatkowego zaistniało zdarzenie powodujące zmianę właściwości organu, gdzie nowy organ winien być właściwy także wobec spraw dotyczących poprzedzające okresy.

Kolejnym zarzutem podniesionym przez skarżącego było wydanie decyzji wymiarowych za okres od stycznia do lutego 2007r. i od lipca 2008r. do grudnia 2008r. bez upoważnienia do przeprowadzenia postępowania kontrolnego. W jego opinii oznaczało to, że decyzje od stycznia do lutego 2007r. zostały wydane bez podstawy prawnej, z naruszeniem prawa o właściwości miejscowej. Wyliczenia z tych decyzji wywołują niepożądany skutek prawny w pochodnych decyzjach.

Wskazał także, że rozpoczynając działalność gospodarczą nie trzeba od początku dokonywać rejestracji jako podatnik VAT, gdyż można skorzystać ze zwolnienia podmiotowego dla drobnych przedsiębiorców o którym mowa w art. 113 ust. 9 ustawy o VAT.

2.4. W złożonym w toku postępowania piśmie procesowym z 29 stycznia 2012 r. skarżący odnosząc się do zarzutu o naruszeniu przepisów o właściwości miejscowej uznał, że z powodu aktualizacji w dniu 26 maja 2009r. dotychczasowego adresu na adres ul. M. 12/37, L. oraz zmiany z 30 kwietnia 2010r. na adres ul. S. 4B/9, W., wykazano konieczność zmiany właściwości miejscowej. W opinii strony przytoczone przez organ dowody mówiące o miejscu zamieszkania oraz zameldowania nie mają znaczenia, ponieważ określają zdarzenia przed dokonaną przez podatnika aktualizacją NIP-3 w dniu 26 maja 2009r. Skarżący wskazywał, że przed tym zdarzeniem nie została rozpoczęta kontrola podatkowa w wyniku czego art. 18b ustawy o.p. nie miał zastosowania - jako podstawa prawna do wszczęcia postępowania podatkowego w dniu 3 sierpnia 20l0r. za okres rozliczeniowy styczeń 2007r.

Odnośnie naruszenie przepisu procesowego, tj. art. 165b o.p. wskazał, iż na skutek przedawnienia prawa do wszczęcia postępowania podatkowego, nie można dokonywać wykładni art. 18b o.p., przewidującego zachowanie ciągłości właściwości organu podatkowego. Powtórzył także, swoje stanowisko zawarte w skardze dotyczące zwolnienia podatkowego z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ustawy o VAT.

2.5. W odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym z 15 lutego 2012 r. którym organ odniósł się do pisma procesowego skarżącego organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.2. Sąd dokonując kontroli działalności administracji podatkowej w oparciu o zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. we wskazanym wyżej zakresie, stwierdza, że zarzuty skarżącego podniesione w skardze okazały się niezasadne, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Ustalony stan faktyczny przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

3.3. Na wstępie należy podnieść, że przedmiotem oceny przez Sąd nie jest decyzja organów podatkowych wydana w trybie zwykłym, lecz decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności wydana w trybie postępowania nadzwyczajnego. Tryb stwierdzania nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, odstępstwem od zasady trwałości, określonej w art. 128 o.p. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych.

Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Zasada ta uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają więc ścisłej wykładni. Postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy co do istoty, ale sprawdzenie czy decyzja wydana w sprawie będącej przedmiotem postępowania nie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 o.p.

W postępowaniu tym nie można badać na nowo wszystkich zarzutów strony. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień (naruszeń prawa) związanych z tym postępowaniem, o tyle w postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano decyzję ostateczną obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja stwierdzenia nieważności nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości.

3.4. Skarżący, twierdzenie o nieważności decyzji organu podatkowego oparła na dwóch przesłankach - wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości określonej w art. 247 § 1 pkt 1 o.p. oraz przesłance rażącego naruszenia prawa określonej w art. 247 § 1 pkt 3 o.p.

3.5. Odnosząc się do zarzutu nieważności decyzji w oparciu o art. 247 § 1 pkt 1 o.p., to jest wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, Sąd nie stwierdził aby w postępowaniu wymiarowym doszło do naruszenia przepisów o właściwości miejscowej z uwagi, na wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. decyzji w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2007r.

Stosownie do treści art. 17 § 1 o.p., jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2. W dalszych przepisach (art. 17a - 18b) zostały w sposób szczegółowy unormowane kwestie związane z tą problematyką. Z przywołanego przepisu wynika, że do właściwości miejscowej organu podatkowego przepisy Ordynacji podatkowej mają zastosowanie jedynie wówczas, gdy przepisy ustaw podatkowych nie regulują tej kwestii w sposób odrębny. Taki przypadek zachodzi jednak w rozpatrywanej sprawie ponieważ w ustawie z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zmianami) – dalej zwaną ustawą o VAT, przepisem określającym wyłącznie zasady ustalania właściwości miejscowej organów podatkowych, właściwych rzeczowo w sprawach podatku od towarów i usług, jest art. 3 ustawy o VAT. Stosownie do niego, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, właściwym jest urząd skarbowy ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem. Natomiast w przypadku, gdy czynności te wykonywane są przez osobę fizyczną na terenie dwóch lub więcej urzędów skarbowych stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT właściwy jest urząd skarbowy ze względu na miejsce jego zamieszkania.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży za pośrednictwem portali internetowych na terenie właściwości kilku organów podatkowych, posiadając w czasie prowadzenia działalności gospodarczej miejsce zamieszkania w J., czyli wykonywał czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w świetle art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, właściwym miejscowo organem podatkowym w zakresie tego podatku był Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. – jako organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania podatnika. Po zakończeniu działalności gospodarczej 25 czerwca 2008 r. skarżący dokonał 29 maja 2009r. aktualizacji miejsca mieszkania z datą wsteczną od 26 czerwca 2008r. wskazując adres w L., a następnie na adres w W. od 30 kwietnia 2010r. W sprawie ustalono, że po zakończeniu działalności skarżący podjął zatrudnienie w oparciu o umowę o pracę. W ocenie Sądu, nie ma uzasadnionych podstaw stanowisko skarżącego, że organem właściwym miejscowo w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2007r. jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., z uwagi na treść art. 18a o.p. Treść tego przepisu stanowi, że jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych jest organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń, (z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie). Cytowany przepis odnosi się bowiem do zdarzenia, które ma wpływ na zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, czyli takiej sytuacji, gdy podatnik wykonuje nadal czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ale ze względu zaistniałe okoliczność właściwy jest dla niego inny organ podatkowy niż dotychczas. Zdaniem Sądu, w sytuacji zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług i następującej po tym zdarzeniu zmiana miejsca zamieszkania nie jest zdarzeniem powodującym zmianę właściwości miejscowej organu w sprawach dotyczących tego podatku. Na właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach podatku od towarów i usług nie mogą wpływać zdarzenia zaistniałe już po utracie przez dany podmiot statusu podatnika podatku od towarów i usług. W związku z tym brak był podstaw do zastosowania art.18a o.p., a to oznacza, że właściwym organem podatkowym był Naczelnik Urzędu Skarbowego w J..

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podatnika podnoszone na późniejszych etapach postępowania: o stwierdzenie nieważności decyzji oraz skargi do sądu administracyjnego, iż od 1 kwietnia 2008r. tj od daty podjęcia pracy w Kancelarii Senatu jego miejscem zamieszkania była W. i to miejsce winno wyznaczać właściwość organów podatkowych, skoro w tym okresie prowadzenia działalności bezsprzecznie wskazywał, że jego miejscem zamieszkania jest J.. Nie przeczy tezie organów eksponowana w skardze notatka urzędowa z dnia 8 maja 2009r. skoro z jej treści wynika wyłącznie, iż podatnik przebywa w W. w związku z zatrudnieniem. Ocenić należy, że fakt zatrudnienia i związany z zatrudnieniem pobyt nie determinuje miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c. Nie wystarczy przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości, ale konieczna jest wyrażona w sposób jednoznaczny wola stałego pobytu.

Jak wynika z przedstawionych przez skarżącego dokumentów w postaci umowy o pracę, faktur i rachunków, których wiarygodności Sąd nie kwestionował, skarżący od 1 kwietnia 2008r. przebywał poza Jędrzejowem. Z dokumentów tych nie wynika natomiast aby skarżący od tej daty traktował Warszawę jako miejsce w którym przebywa z zamiarem stałego pobytu. Obecnym twierdzeniom skarżącego, że tak było, przeczą jego ówczesne zachowania i składane oświadczenia. Skarżący mimo podjęcia pracy w W., ale prowadząc nadal działalności gospodarczą składał w Urzędzie Skarbowym w J. deklaracje dla podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj czerwiec 2008r. (VAT – 7), tym samym potwierdzał swoje miejsce zamieszkania oraz właściwości tego urzędu. Także w złożonym po wyrejestrowaniu działalności w złożonym 25 lipca 2008r oświadczeniu dotyczącym wartości sporządzonego remanentu środków trwałych na dzień zakończenia przez niego działalności gospodarczej posługiwał się tym adresem. W deklaracjach podatkowych dla podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT – 36) składanych odpowiednio za 2007r. – 25 kwietnia 2008r. i za 2008r. – 9 kwietnia 2009r. również wskazywał adres zamieszkania w J. deklarując jako właściwy Urząd Skarbowy w J.. Nie bez znaczenia jest także fakt, że skarżący dokonując 29 maja 2009r. aktualizacji miejsca zamieszkania NIP 3 nie wskazywał Warszawy jako miejsca swojego zamieszkania. Należy podzielić argumentację organu, że podatnik jako ośrodek swoich osobistych i majątkowych uważał J., wskazując ten adres w przywołanym przez organ oświadczeniu z 27 lutego 2009r. o stanie majątkowym złożonym w obecnym miejscu pracy skarżącego.

Powyższe wskazuje, że skarżący składając przywołane dokumenty nie uzewnętrzniał zamiaru stałego pobytu w W., a wręcz przeciwnie. Nie można uznać, że skarżący miał zamiar stałego pobytu w W., skoro sam w sposób dobrowolny jako miejsce zamieszkania deklarował J.. Tym samym nie wystąpiły łącznie dwie przesłanki miejsca zamieszkania wskazywane w art. 25 k.c., pozwalające na uznanie, że W. była miejscem zamieszkania skarżącego.

3.6. Odnosząc się do zarzutów opartych o art. 247 § 1 pkt 3 o.p., a podnoszących, że organ podatkowy w zaskarżonej decyzji nie dostrzegł wydania decyzji wymiarowej z rażącym naruszeniem prawa wyjaśnienia wymaga, zakres wadliwości decyzji który można zdefiniować jako rażące naruszenie prawa. Skarżący, uzasadniając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, jak również w skardze, zarzucił organowi w szczególności rażące naruszenie w postępowaniu wymiarowym przepisów prawa procesowego. Jak wskazano wyżej, naruszenie przepisów postępowania może stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji. Oznacza to, że z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli treść decyzji odpowiada prawu (tak NSA w wyroku z dnia 8 grudnia 2005r. sygn. akt II FSK 27/05, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sankcję nieważności może pociągać tylko takie naruszenie norm postępowania, które wprost godzi w samą decyzję, nie zaś naruszenie przepisów które może, lecz nie musi mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Postępowanie szczególne, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie jest postępowaniem o charakterze merytorycznym, zmierzającym do ustalenia okoliczności sprawy i nie ma w nim miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ podatkowy w postępowaniu wymiarowym. Stanowisko powyższe potwierdził NSA w wyroku z dnia 19 października 2006r. sygn. akt I FSK 104/06 LEX nr 263085 w którym wyraził pogląd. "Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji w przeciwieństwie do odwołania nie pozwala na ponowne rozpoznanie sprawy, a tylko podczas takiego rozpatrywania można zbadać zasadność zarzutów związanych z wyjaśnieniem stanu faktycznego, jego oceną". Ewentualne wady postępowania mogły być korygowane na etapie odwołania w postępowaniu zwykłym. Zarzuty winny być czynione w postępowaniu zwyczajnym, mogły stanowić przedmiot oceny w postępowaniu wymiarowym, w tym w postępowaniu odwoławczym od decyzji wymiarowej i być weryfikowane w toku postępowania odwoławczego, zaś w postępowaniu nadzwyczajnym mogłyby być skuteczne tylko wtedy, kiedy prowadziłyby do wykazania rażącego naruszenia prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

3.7. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez organy podatkowe art. 165b o.p. w postaci wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie określania wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2007 r. z uchybieniem 6 miesięcznego terminu od zakończenia kontroli podatkowej. Zgodnie z wskazanym przez skarżącego przepisem art. 165b § 1 o.p. w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli.Z przepisu tego wynika generalna konsekwencja przedawnienia prawa organów podatkowych do wszczęcia postępowania podatkowego po upływie wskazanego okresu, w przedmiocie który był uprzednio objęty przeprowadzoną kontrolą podatkową. Przepis ten pełni wobec podatnika funkcję gwarancyjną co do możliwości popadania w zwłokę organów podatkowych w prowadzeniu postępowań podatkowych wynikających z przeprowadzonej kontroli podatkowej. Przedawnienie to objąć może tylko zakres przedmiotowy uprzednio prowadzonej kontroli podatkowej i nie obejmuje zakresu ewentualnych postępowań podatkowych, które zostały wszczęte po przeprowadzeniu kontroli podatkowej, a których przedmiotu nie obejmował uprzednio przeprowadzona kontrola.

Z uwagi na powyższe, prawidłowe jest stanowisko organów, które rozpatrywało ten zarzut na etapie postępowania odwoławczego, iż przepis ten w niniejszej sprawie nie mógł zostać naruszony ponieważ nie miał w sprawie zastosowania. Z imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, które skarżący odebrał 21 maja 2009r. oraz z protokołu kontroli z 23 grudnia 2009r. doręczonego skarżącemu 5 stycznia 2010r. wynika bowiem, że przedmiotem kontroli podatkowej była prawidłowość dokonanych rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2007r. do czerwca 2008r., natomiast postępowanie będące przedmiotem niniejszej sprawy obejmowało styczeń 2007r. Z powyższego wynika, że przepis art. 165b § o.p. w postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2007r. Nie mógł mieć zastosowania, tym bardziej nie mógł zostać naruszony.

Nie miało również wpływu na brak zastosowania przedmiotowego przepisu w niniejszym postępowaniu również to, że wszczęcie postępowania nastąpiło z urzędu na skutek ustaleń ujawnionych podczas przeprowadzonej kontroli podatkowej, gdyż wynikające z art. 165 b § 1 o.p. przedawnienie prawa do wszczęcia postępowania odnosi się do przedmiotu kontroli podatkowej, a ta w rozpatrywanej sprawie nie obejmowała prawidłowości rozliczeń w miesiącu styczniu 2007r. Na tę okoliczność wskazywał zresztą sam skarżący formułując kolejny zarzut, a mianowicie wszczęcia postępowania za okres obejmujący miesiące styczeń, luty 2007r. oraz lipiec – grudzień 2008r. mimo braku przeprowadzenia kontroli podatkowej w tym zakresie. Wskazany zarzut, również nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ stosownie do art. 165 § 1 o.p. postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a przepis nie wymagają dla możliwości wszczęcia postępowania uprzedniego przeprowadzania kontroli podatkowej. Skoro zatem organ powziął wiadomość o nieprawidłowym rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2007r., to był uprawniony do wszczęcia z urzędu w tym zakresie postępowania podatkowego, w którym ocenił zebrany materiał dowodowy i wydał rozstrzygnięcie w postaci decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

3.8. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem, ocenił jako prawidłowe stanowisko organu, że w postępowaniu wymiarowym nie miało miejsca naruszenie przepisów art. 121 §1 i 2 o.p., art. 123 § 1 oraz art. 200 o.p.

Należy wskazać, że naruszenie art. 200 § 1 o.p. jest naruszeniem przepisu postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej, ale tylko wtedy, gdy naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Istotny wpływ na wynik sprawy ma jedynie takie uchybienie, które może doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż wydane z uchybieniem i jego wpływ na rozstrzygnięcie może być weryfikowany na etapie postępowania zwykłego.

Niezasadne są zarzuty skarżącego, w kontekście ustaleń organu, jakoby był pozbawiony możliwości wypowiedzenia się o materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w sytuacji gdy organ ustalił - co posiada odzwierciedlenie w aktach sprawy, że dla skarżącemu była wysyłana całościowa korespondencja w postępowaniu: od wszczęcia postępowania z 12 lipca 2010r., poprzez wyznaczenie termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie materiałem dowodowym na podstawie art. 200 § 1 o.p. postanowieniem z 22 lipca 2010r., i doręczenie wydanej decyzjiz 17 września 2010r. – odebranej osobiście przez skarżącego 22 września 2010r. Jako znamienne w zakresie tego zarzutu, należy ocenić fakt, że skarżący rozstrzygnięcia decyzji odebranej osobiście i mimo stawianych obecnie zarzutów, nie kwestionował w trybie postępowania odwoławczego od odebranej decyzji wymiarowej.

3.9. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 157 § 1 i 2 o.p. które to przepisy przewidują obowiązek stosowania pomocy prawnej przez urzędy podatkowe prowadzące postępowanie z uczestnictwem osób przebywających lub mających miejsce zamieszkania poza województwem w którym urząd prowadzący postępowanie ma siedzibę. W postępowaniu wymiarowym za styczeń 2007r. którego dotyczy niniejsza decyzja skarżący nie był wzywany do osobistego stawiennictwa, był jedynie zawiadomiony w trybie art. 200 o.p., o prawie zapoznania i wypowiedzenia wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego. Przepis art. 156 i 157 o.p. wprowadzając dodatkowe ograniczenia w zakresie wzywania osób i łącząc obowiązek osobistego stawiennictwa z obszarem województwa, w którym osoba zamieszkuje, nie ma zastosowania do sytuacji zawiadomienia strony o wyznaczeniu terminu do zapoznania się przez stronę z zebranym materiałem dowodowym. Stawiennictwo celem zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie jest uprawnieniem strony, nie obowiązkiem, z tego powodu zarzut uznać należało za niezasadny.

3.10. Także podnoszony w uzasadnieniu skargi zarzut naruszenia art. 139 i art. 140 o.p. okazał się nie zasadny, ponieważ organ prowadząc postępowanie wymiarowe wskazanych przepisów nie naruszył. W toku prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. postępowania w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku do towarów i usług za okresy styczeń, luty 2007r., organ postanowieniem 14 lipca 2010r. przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 17 września 2010r., jako powód wskazując trwające postępowanie wyjaśniające i dowodowe. Organ dotrzymał także zakreślonego terminu i w dniu 17 września 2010r. wydał decyzję którą określił kwotę zobowiązania w podatku za miesiąc styczeń 2007r.

3.11. Odnosząc się natomiast do zarzutu zawartego w uzasadnieniu skargi oraz w treści pisma z 29 stycznia 2012r., a odnoszącego się do tezy, że rozpoczynając działalność gospodarczą nie trzeba od początku dokonywać rejestracji jako podatnik VAT, gdyż można skorzystać ze zwolnienia podmiotowego dla drobnych przedsiębiorców o którym mowa w art. 113 ust. 9 ustawy o VAT. Sąd wskazuje, że generalnie postawioną przez skarżącego w tym zakresie tezę podziela.

Skarżący prawidłowo wskazuje, że wobec treści art. 113 ustawy o VAT przedsiębiorca którego sprzedaż podlegająca opodatkowaniem podatku VAT w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła 150 000,00 zł, lub w przypadku rozpoczęcia działalności w trakcie roku podatkowego kwoty proporcjonalnej do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, jest zwolnionym od tego podatku. Zwolnienie to ma charakter warunkowy. Przysługuje ono podatnikom (niedecydującym się na wybór opodatkowania) od początku roku podatkowego albo od momentu rozpoczęcia działalności, pod warunkiem, iż do końca roku podatkowego nie przekroczą oni określonego limitu obrotów. Okoliczność ta w momencie przyznawania zwolnienia nie jest pewna dlatego wymaga wykazania przez podatnika wysokości realizowanej sprzedaży, co zostało przewidziane w art. 109 ust. 1 ustawy o VAT, gdzie ustawodawca wskazał, że podatnicy zwolnieni od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży za dany dzień, nie później jednak niż przed dokonaniem sprzedaży w dniu następnym.

Niewypełnienie tego obowiązku obarczone jest sankcją przewidzianą w art. 109 ust. 2 ustawy o VAT z którego wynika, że w przypadku stwierdzenia, iż podatnik nie prowadzi ewidencji, o której mowa w ust. 1, albo prowadzi ją w sposób nierzetelny, a na podstawie dokumentacji nie jest możliwe ustalenie wartości sprzedaży, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi, w drodze oszacowania, wartość sprzedaży opodatkowanej i ustali od niej kwotę podatku należnego. Jeżeli nie można określić przedmiotu opodatkowania, kwotę podatku ustala się przy zastosowaniu S. 22%. Zatem stwierdzenie zaniechania prowadzenia lub nierzetelne prowadzenie ewidencji przez przedsiębiorcę, któremu przewidziane w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT zwolnienie mogłoby przysługiwać, powoduje utratę tego prawa, a w konsekwencji opodatkowanie ustalonej sprzedaży. Sens prowadzenia ewidencji, o której mowa, trafnie podsumował NSA w wyroku z dnia 9 października 1996 r. (sygn. akt I SA/Łd 60/96, M. Pod. 1997, nr 7, s. 212), w którym stwierdzono: "Ewidencja sprzedaży przewidziana w art. 27 ust. 1 ustawy służy precyzyjnemu ustaleniu momentu, w którym podatnik zwolniony podmiotowo przekracza próg kwoty sprzedaży i traci zwolnienie. Dlatego ustawodawca tej ewidencji postawił tylko jeden wymóg - musi w niej być ewidencjonowana sprzedaż na dany dzień, nie później jednak niż przed dokonaniem sprzedaży w dniu następnym". ( orzeczenie przywołane w uzasadnieniu wyroku WSA we Wrocławiu z 7 listopada 2011r., sygn. akt: I SA/Wr 1160/11, LEX nr 1030280)

Wobec powyższego o ile zgodzić należało się ze skarżącym, że przewidziane jest w art. 113 ustawy o VAT zwolnienie z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, to jednak zwolnienie to nie miało zastosowania w jego sprawie. W toku postępowania w wyniku którego została wydana decyzja wymiarowa za miesiąc styczeń 2007r. organ podatkowy ustalił bowiem, że skarżący mimo osiągniętego w miesiącu styczniu 2007r. obrotu z tytułu sprzedaży za pośrednictwem portalu internetowego, nie prowadził wymaganej dla uzyskania zwolnienia ewidencji sprzedaży o której mowa w art. 109 ust. 1 ustawy o VAT.

3.12. Reasumując, w ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w K., że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z [...]., nr [...]w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2007r. zobowiązania podatkowego nie jest dotknięta wadami kwalifikowanymi określonymi w art. 247 § 1 o.p. skutkującymi koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Tym samym zaskarżona decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności tej decyzji nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego.

W tym stanie rzeczy przyjmując, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisach prawa - Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.