Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 677/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Jerzy Bujko ( spr. ), Alicja Plucińska-Filipowicz, Protokolant Krzysztof Tkacz, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2006 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2005 r. sygn. akt IV SA/Po 1328/04 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2004 Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2003 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją tegoż organu z dnia [...] września 2004 r., K. B. został pozbawiony uprawnień kombatanckich przyznanych mu decyzją Zarządu Wojewódzkiego byłego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w P. z dnia 29.VI.1977 r., z tytułu udziału w walkach zbrojnych o utrwalenie władzy ludowej w szeregach Milicji Obywatelskiej, w okresie od 2 lutego 1945 r. do 29 marca 1945 r. Organ powołał się na przepisy art. 25 ust. 2 pkt 2 oraz art. 25 ust. 4 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371) i stwierdził, że K. B. nie prowadził żadnej działalności kombatanckiej albo uznanej za równorzędną z kombatancką. Nie przedstawił też żadnych dowodów potwierdzających jego twierdzenie, że w okresie od 25 stycznia 1945 r. do dnia 2 lutego 1945 r. odbywał służbę wojskową w Wojsku Polskim na terenie miasta Ś.

Na wymienione decyzje K. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zarzucił pominięcie przez te decyzje faktu odbywania służby wojskowej w okresie od 25 stycznia do 2 lutego 1945 r. i wnosił o uchylenie tych decyzji oraz przywrócenie mu uprawnień kombatanckich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2005 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż K. B. otrzymał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu "utrwalania władzy ludowej" w 1945 r. jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej. Przepis art. 25 ust. 2 pkt ustawy o kombatantach i niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, stanowi podstawę do pozbawienia uprawnień kombatanckich osoby, które uprawnienia te nabyły wyłącznie z takiego tytułu. Wprawdzie skarżący twierdził, iż zachował sporne uprawnienia, bowiem w okresie od 25 stycznia do 2 lutego 1945 r. odbywał służbę w Wojsku Polskim, lecz fakt ten nie znalazł żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W szczególności faktu odbywania służby wojskowej w tym okresie nie potwierdziły żadne dokumenty, w tym wpisy w książeczce wojskowej, ani też dowody z zeznań świadków.

Od wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, K. B. wniósł skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego. Zarzucił w niej naruszenie art. 106 § 5 ustawy z 30.VIII.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 228 Kodeksu postępowania cywilnego przez nieuwzględnienie z urzędu powszechnie znanych faktów, iż wyzwolenie miasta Ś. (w którym mieszkał skarżący) spod okupacji niemieckiej nastąpiło w dniu 23 stycznia 1945 r. i że bezpośrednio po tym ogłoszono pobór do wojska mężczyzn urodzonych w latach 1925 i 1926. Skarżący urodził się w 1925 r. i dlatego zgłosił się do wojska, gdzie odbył tygodniowe przeszkolenie, po którym skierowano go do służby w Milicji Obywatelskiej. W związku z tymi zarzutami, wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. W sprawie nie doszło bowiem do zarzucanych skargą kasacyjną naruszeń przepisów prawa procesowego, to jest art. 106 § 5 ustawy z dnia 30.VIII.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 228 Kodeksu postępowania cywilnego. Ani organy administracyjne rozpoznające niniejszą sprawę, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, nie kwestionowały znanych ogólnie faktów historycznych wskazanych przez skarżącego, to jest wyzwolenia miasta Ś. spod okupacji hitlerowskiej w dniu 23 stycznia 1945 r. oraz prowadzonego po wyzwoleniu naboru żołnierzy do Wojska Polskiego. Zostały one wzięte przez sąd pod uwagę z urzędu na podstawie art. 106 § 4 p.p.s.a.

Z tych ogólnie znanych faktów nie wynika jednak wcale, że skarżący K. B. był objęty w tym czasie poborem do wojska i w okresie od 25 stycznia 1945 r. do 2 lutego 1945 r. odbywał służbę wojskową. Nie wszystkie bowiem osoby zobowiązane do odbywania służby wojskowej bezpośrednio po wyzwoleniu, w istniejących niestabilnych warunkach politycznych, przy braku ewidencji ludności, faktycznie zgłaszały się do poboru i odbywały służbę wojskową. Fakt odbywania tej służby winien udowodnić skarżący, bowiem on z tego faktu chce wyprowadzać korzystne dla siebie skutki prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie stwierdził w zaskarżonym wyroku, iż skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie podawanego przez niego faktu odbywania służby wojskowej w 1945 r.

Skoro więc z materiału dowodowego wynika, że wyłączną podstawą przyznania K. B. w 1977 r. był jego udział w tzw. "utrwalaniu władzy ludowej", co obecnie nie daje prawa do tych uprawnień, a jednocześnie nie przedstawiono żadnych dowodów pozwalających zachować przyznane skarżącemu uprawnienia na podstawie innych okoliczności faktycznych, to skargę należało uznać za nieuzasadnioną.

Dlatego na podstawie art. 184 ustawy z 30.VIII.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzeczono jak w sentencji.