Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1895/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1 a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Meblarskiej Spółdzielni Pracy A z siedzibą w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 21 października 2015 r. nr SKO/Gd w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009, 2010, 2011, 2012 i 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 1 października 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania "A" w G., dalej: skarżąca, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 17 marca 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009, 2010, 2011, 2012 i 2013.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że skarżąca zmniejszyła dotychczas deklarowaną wysokość podatku za lata 2009, 2010, 2011, 2012 i 2013 informując organ podatkowy w piśmie z 17 grudnia 2013 - złożonym wraz z korektą deklaracji za wskazane lata podatkowe - że przyczyną korekty, a więc obniżenia zadeklarowanego podatku od nieruchomości, była błędna kwalifikacja rodzajowa środków trwałych zaliczonych do budowli. Zdaniem skarżącej kanały ziemne służące do przesyłania mediów, utwardzony plac zakładowy, ogrodzenie i sieć elektroenergetyczna są urządzeniami technicznymi stanowiąc część składową obiektów budowlanych – budynków, a zatem nie mogą być przedmiotem osobnego opodatkowania.

Organ odwoławczy zauważył dalej, że w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowlane lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowla została zdefiniowana jako 1) obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także 2) urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z kolei art. 3 pkt 9 prawa budowlanego stanowi, iż pod pojęciem "urządzenia budowlanego" należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

W świetle powyższych przepisów, zdaniem organu odwoławczego, należało uznać, że kanały ziemne, place utwardzone, sieć elektroenergetyczna i ogrodzenia terenu, będące w posiadaniu podatnika stanowią urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że przyłącza i urządzenia instalacyjne, ogrodzenia i place postojowe zostały wymienione wprost w przepisach art. 3 pkt 9 ustawy prawo budowlane. Kanały ziemne, place, sieć elektroenergetyczna i ogrodzenia stanowią zatem budowlę w rozumieniu przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i będąc w posiadaniu podatnika prowadzącego działalność gospodarczą stanowią przedmiot podatku od nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w szczególności art. 1a i 2 tej ustawy oraz art. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne zakwalifikowanie związanych z budynkiem instalacji i urządzeń technicznych jako samodzielnych budowli oraz niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez uznanie, że podstawą opodatkowania jest wartość budowli, a nie powierzchnia budynku,

2. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść decyzji, w szczególności błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że kanały ziemne, parking, sieć energetyczna i ogrodzenie stanowią odrębne budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a nie stanowią funkcjonalnej części budynku przy ul. Krzywoustego 3 powiązanej funkcjonalnie z tym budynkiem.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że urządzenie techniczne będące urządzeniem budowlanym jest zawsze częścią składową obiektu budowlanego w postaci budynku czy budowli (ewentualnie małej architektury) i nie może być ono przedmiotem osobnego opodatkowania. Zdaniem skarżącej kanały ziemne służące do przesyłania mediów, utwardzony plac zakładowy, ogrodzenie i sieć elektroenergetyczna są urządzeniami technicznymi stanowiąc część składową obiektów budowlanych - budynków nie mogą być przedmiotem osobnego opodatkowania. Na poparcie tego stanowiska skarżąca przywołała poglądy doktryny i judykatury wskazując m. in. na wyrok NSA w Warszawie II OSK 187/11, WSA w Krakowie II SA/Kr 1053/13 oraz WSA w Krakowie II SA/Kr 1053/13.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W ocenie Sadu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy będące w posiadaniu skarżącej kanały ziemne, parking, sieć energetyczna i ogrodzenie stanowią, jako budowle w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają, na podstawie art. 2 ust.1 u.p.o.l., m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budowla, to zgodnie z definicją zawartą w art.1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l., obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

W ustawie z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz.1409 ze zm.) definicje obiektu budowlanego oraz urządzenia budowlanego zawarte zostały w art.3 pkt 1 i 9. Zgodnie z nimi obiekt budowlany to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art.3 pkt 1), natomiast urządzenie budowlane to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art.3 pkt 9).

Wskazać w tym miejscu należy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011r., sygn. P 33/09, w którym stwierdzono, że dla potrzeb prawa daninowego, które winno określać przedmiot opodatkowania w ustawie, za budowlę, jako przedmiot opodatkowania można uznać jedynie urządzenia techniczne scharakteryzowane w art.3 pkt 9 Prawa budowlanego lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej, inne niż urządzenia wskazane expressis verbis, jeżeli zostanie wykazane, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem.

W konsekwencji powyższego, skoro przyłącza i urządzenia instalacyjne, ogrodzenia i place postojowe zostały expressis verbis wymienione w art.3 pkt 9 Prawa budowlanego, jako urządzenie budowlane, to tym samym są budowlą w rozumieniu art.1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. Jeżeli natomiast budowla (w rozpoznawanej sprawie – kanały ziemne, utwardzone place zakładowe, ogrodzenie i sieć elektroenergetyczna) znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, to podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art.2 ust.1 pkt 3 u.p.o.l.

W konsekwencji powyższego, za niezasadne zależało uznać podniesione w skardze zarzuty prawa materialnego i procesowego. Organ podatkowy zgromadził bowiem wyczerpujący materiał dowodowy, pozwalający na prawidłowe i dokładne ustalenie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym. Następnie dokonał prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie i właściwie zinterpretowane przepisy prawa materialnego.

Odnosząc się do przywołanych przez skarżącą poglądów doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zauważyć trzeba, że dotyczą one zagadnień związanych z przepisami prawa budowlanego, a nie prawa daninowego, a zatem pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sporu w rozpoznawanej sprawie.

Mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.