Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 402/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: ART. 86
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.Sz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 159/11 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpatrzeniu odwołania E.Sz., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Z.G. z dnia [...] 19 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, decyzją z dnia 13 września 2010 r. nr [...] .

Z akt sprawy wynika, że decyzja organu odwoławczego została wysłana na adres odwołującego się wskazany w odwołaniu tj. [...], a doręczenie tej decyzji nastąpiło z dniem 1 października 2010 r. (w trybie art. 44 § 4 K.p.a.)

Pismem z dnia 23 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego) E.Sz. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G.W. z dnia 13 września 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż w piśmie z dnia 2 września 2010 r. skierowanym do Komendanta Miejskiego Policji w Z.G., wskazał swój prawidłowy adres tj. [...]. W związku z powyższym stwierdził, że skoro zaskarżona decyzja została wysłana na niewłaściwy adres, to nie miał on możliwości wniesienia skargi w ustawowym terminie. Wyjaśnił, że o wydaniu zaskarżonej decyzji dowiedział się z pisma Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. doręczonego mu w dniu 14 lutego 2011 r. Wówczas dowiedział się, że zaskarżona decyzja została przesłana na adres: [...] (tj. na adres, gdzie skarżący nigdy nie zamieszkiwał) i była tam awizowana w dniach: 17 i 24 września 2010 r. Podkreślił, że Komendant Miejski Policji w Z.G. prowadzoną z skarżącym korespondencję kierował na właściwy adres tj. Z.G., [...]. Przy czym, organ ten nie poinformował go o wydaniu zaskarżonej decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G.W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] i o wysłaniu jej na adres wskazany w odwołaniu.

Komendant Wojewódzki Policji w G.W. w odpowiedzi na wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wniósł o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 159/11 odmówił E.Sz. przywrócenia terminu do złożenia skargi.

W uzasadnieniu postanowienia odwołując się do treści art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) stwierdził, że powołana przez skarżącego okoliczność nie stanowi uprawdopodobnienia braku jego winy w niezachowaniu terminu do złożenia skargi, podkreślając, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem.

Sąd pierwszej instancji podał, że Komendant Wojewódzki Policji w G.W. nie był uprawniony do badania zgodności adresu podanego przez skarżącego w odwołaniu z adresem jego faktycznego zamieszkania. Na organie odwoławczym spoczywał bowiem obowiązek doręczanie decyzji na adres wskazany w odwołaniu. Podkreślił, że odwołanie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem E.Sz. i zawierało wszystkie elementy, o których mowa w art. 63 § 2 K.p.a. Organ administracyjny nie miał zatem podstaw do ustalaniu adresu strony w trybie art. 64 § 1 K.p.a.,

W konsekwencji uznał, że skoro skarżący wskazał w odwołaniu adres, na który organ drugiej instancji przesłał zaskarżoną decyzję, a wskazanie niewłaściwego adresu było wynikiem omyłki pisarskiej skarżącego, to brak jest podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było przez niego niezawinione. Od strony należycie dbającej o swoje interesy można bowiem wymagać, aby sprawdziła treść pisma stanowiącego określoną czynność procesową oraz poprawność wszystkich zawartych w nim danych.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji brak jest również podstaw do przyjęcia, że skarżący w dniu 2 września 2010 r. przekazał organowi informację w przedmiocie zmiany adresu wskazanego w odwołaniu, a która to informacja powinna trafić do organu odwoławczego. Wskazał, że ww. pismo stanowiło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.W., jego adresatem nie był Komendant Wojewódzki Policji w G.W., ani też nie pośredniczył w jej przekazaniu do Sądu. Podkreślił, że pismo to wniesiono w innej sprawie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego E.Sz., w którym wnosząc o jego uchylenie podniósł, że wprawdzie w odwołaniu od decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] wskazał błędny adres tj. [...], jednakże na kopercie, w której nadał to odwołanie podał adres prawidłowy tj. [...]. Poza tym, podtrzymał stanowisko, iż jego pismo z dnia 2 września 2010 r. odnosiło się, także sprawy, w której zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w G.W. została wydana.

Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 §1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powołanej ustawy ).

Wyjaśnić należy, ze brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem, charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagając od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99 publ. Biuletyn SN 2000/5/12).

W związku z powyższym, skoro w okolicznościach niniejszej sprawy uchybienie przez skarżącego ustawowemu terminowi do wniesienia skargi jest skutkiem doręczenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji na adres wskazany przez E.Sz. w odwołaniu, a który to adres na skutek omyłki pisarskiej skarżącego został wskazany błędnie, to nie może ulegać wątpliwości, iż zaistniała w przedmiotowej sprawie sytuacja jest następstwem niedostatecznej staranności skarżącego w prowadzeniu własnej sprawy. W tej sytuacji, Sąd pierwszej instancji zasadnie wywiódł, iż nie można uznać, że uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy.

Analiza akt sprawy, wbrew stanowisku skarżącego, nie potwierdza, iż po wniesieniu odwołania od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Z.G. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, a przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, w tej sprawie skierował on do organów pismo o zmianie adresu do doręczeń. Z pisma E.Sz. z dnia 2 wrzenia 2010 r. wynika, iż jest to skarga na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.W. z dnia [...] września 2009 r. 2009 r. sygn. akt [...]. Pismo to nie odnosiło się zatem od niniejszej sprawy, a treść tego pisma nie budzi wątpliwości. W tej sytuacji organ odwoławczy na zasadzie art. 63 § 2 K.p.a. związany był treścią wniesionego przez E.Sz. odwołania i wskazanego tam adresu strony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie

art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.