Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1124/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 4 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, , po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. wniosku "D." S.A. z siedzibą w B. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżąca – "D. " S.A. z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r.

W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki.

Skarżąca podniosła, że egzekwowana kwota 1.101.193 zł jest znacząca. Zapłata wskazanej kwoty w obecnej sytuacji gospodarczej spowoduje ograniczenie jej działalności operacyjnej "co wiązać się będzie z koniecznością redukcji zatrudnienia oraz rezygnacji z kontraktów wraz z ponoszeniem konsekwencji finansowych tych działań". Do konsekwencji tych, zdaniem Skarżącej, zaliczyć należy konieczność zapłaty kar umownych oraz możliwość cofnięcia finansowania zewnętrznego. W opinii Skarżącej wpłynie to na pogorszenie jej pozycji na rynku oraz może spowodować konieczność wszczęcia postępowania upadłościowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i zależy w dużym stopniu od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek taki powinien być wszechstronnie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.

W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich pełną wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Pogląd wymieniony w wyżej przywołanym postanowieniu Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.

Uprawdopodabniając przesłanki wstrzymania Skarżąca wskazała jedynie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony możliwością wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. W opinii Skarżącej wniosek jest uzasadniony ze względu na wysokość określonej w decyzji kwoty. Ponadto Skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji w obecnej sytuacji gospodarczej spowoduje ograniczenie działalności operacyjnej Skarżącej, co wiązać się będzie z dalszymi konsekwencjami finansowymi. Skarżąca wskazała również, że zapłata egzekwowanej kwoty wpłynąć może na pogorszenie pozycji Skarżącej na rynku oraz może spowodować konieczność wszczęcia postępowania upadłościowego.

W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje opisane przez nią skutki. Prognozy, które Skarżąca przedstawiła są hipotetyczne, a przytoczone przez nią dane nie wskazują, aby wykonanie decyzji mogło wywołać prognozowane skutki. Innymi słowy, Skarżąca nie wykazała realnego zagrożenia, jakie pociągnęłoby za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu, przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie mogą być uzasadniane obawą wystąpienia hipotetycznych ciągów zdarzeń, których jedynego źródła Skarżąca upatruje w konieczności uiszczenia zaległego zobowiązania podatkowego.

Skarżąca nie podała żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika nawet, jakie dochody osiąga. Skarżąca nie przedstawiła również żadnych dokumentów na poparcie wskazanych przez nią okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON doprowadzi w jej sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.).

W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała istnienia tych przesłanek. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Skoro zatem Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.

Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.