Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 612/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 65 ust. 5
journal: Dz.U. 2015 poz 858
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Dnia 26 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności celnych wynikających z długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...), nr (...), wydana na podstawie, art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.); art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 858 ze zm.), dalej O.p., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie określenia M. M. niezaksięgowanej kwoty należności wynikających z długu celnego w wysokości 31 894 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W dniu 16 grudnia 2015r. M. M., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "Ax" M. M., zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na dokumencie OGL/363010/00/014434/2015 w pozycji 3 towary opisane jako:

-Punkty dostępu do sieci lokalnej, do komputera - 1956 szt.,

-Routery Wi-Fi do sieci komputerowej - 24738 szt.,

-Routery, punkty dostępu do sieci lokalnej i internetu do komputera - 152 szt.,

-Switch - Aparat przełączający do komputerowej sieci LAN - 72 szt.

Ww. towary zadeklarowała do kodu Wspólnej Taryfy Celnej 8517 62 00 90 obejmującego: Maszyny do odbioru, konwersji i transmisji lub regeneracji głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaty przełączające i routingowe, pozostałe, ze stawką celną 0% od wartości celnej towaru. Ponadto zadeklarowała wartość celną towaru w wysokości 5.280.408,00 zł., w oparciu o dane zawarte w fakturze nr (...) z dnia 11 czerwca 2015r.

W następstwie kontroli celnej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Celnego w C., Naczelnik Urzędu Celnego w P. powziął wątpliwości co do poprawności pozycji 3 zgłoszenia celnego [...] w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru i jego opisu.

Decyzją z dnia (...) Naczelnik Urzędu Celnego w P. T. określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych, wynikającą z długu celnego w związku z importem towarów w wysokości 31 894 zł i orzekł o poborze odsetek od ww. kwoty długu celnego za okres od dnia następującego po dniu jego powstania do dnia powiadomienia o tej kwocie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zmiana kwoty długu celnego nastąpiła w związku z zaklasyfikowaniem części towarów wymienionych w pozycji 3 SAD do kodu 8517 70 19 90 Wspólnej Taryfy Celnej.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, w celu prawidłowego przeprowadzenia postępowania celnego i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W oparciu o treść art. 45 Unijnego Kodeksu Celnego wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia rozpatrywania złożonego odwołania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2558/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, przez błędne dokonanie klasyfikacji towarów,

oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

- art. 290 O.p., poprzez sporządzenie protokołu kontroli w sposób uniemożliwiający obronę interesów strony postępowania przed organem I instancji, poprzez brak prawidłowego wskazania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz pominięcia oceny faktów podanych przez stronę oraz faktów, na których oparto rozstrzygnięcie,

- art. 282b O.p., poprzez brak zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli,

- art. 180 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia o niepełny materiał dowodowy i nieuprawnione ograniczenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, w związku z zaniechaniem przeprowadzenia takich czynności dowodowych jak: przesłuchanie świadków i przeprowadzenie oględzin towaru oraz ignorowanie składanych wniosków dowodowych w celu uniknięcia niekorzystnego rozstrzygnięcia,

- art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez brak wnikliwej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w rezultacie wydanie decyzji obarczonej wadą prawną, polegającą na nadaniu towarowi niewłaściwego kodu CN,

- art. 191 O.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków z niego nie wynikających, a mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, poprzez dokonanie ustaleń nie w oparciu o materiał dowodowy, lecz o niedopuszczalne założenia i domniemania organu,

- art. 192 O.p. poprzez błędną i dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci zgromadzonych w sprawie dowodów,

- art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 197 § 1 O.p., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieskorzystanie z wiedzy biegłego,

- art. 199 O.p. poprzez zastąpienie środka dowodowego w postaci przesłuchania strony wyjaśnieniami składanymi przez kontrolowanego,

- art. 210 § 1 O.p. poprzez niepełne, lakoniczne uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji, w którym nie wskazano przyczyn, dla których dowodom świadczącym o innym charakterze przedmiotowego towaru odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej,

- art. 22 ust. 6 Unijnego Kodeksu Celnego, dalej u.k.c., poprzez sporządzenie dwóch powiadomień o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej niezgodnie z normą prawną wynikającą ze wskazanego przepisu, co wskazuje na generowanie dowodów na niekorzyść strony, co wskazuje na błędy w procedowaniu organu celnego, a przez co bezpośrednio wskazuje zaangażowanie organu w załatwienie sprawy na niekorzyść przedsiębiorcy, przez co strona poddaje w wątpliwość rzetelność prowadzonego postępowania,

- art. 65 ust. 5 Prawa celnego poprzez wydanie decyzji na podstawie przepisu nieobowiązującego.

- nieznajomość protokołu kontroli nr 333000-UKPR.7110.2016 z 3 czerwca 2016r., co do zakresu i przedmiotu kontroli.

W piśmie z dnia 14 marca 2017r. M. M. podtrzymała zarzut dotyczący prawidłowości dokonanej przez organ celny I instancji klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru. Wskazała, że dla klasyfikacji towarowej przedmiotowego towaru decydujące znaczenie ma reguła 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej i przedstawiła własną interpretację ww. przepisu. Wyjaśniła, że sprowadziła towar, który był w stanie niezmontowanym i nie do końca kompletny, jednakże posiadał zasadnicze cechy urządzenia gotowego, jakim są punkty dostępu do sieci lokalnej do komputera, kwalifikowany do kodu CN 8517 62 00 90. Przedmiotem importu nie były poszczególne anteny, jak błędnie twierdzi organ celny, lecz elementy składowe, które w zdecydowanym zakresie pozwalają na złożenie wyrobu, tj. punktu dostępu do sieci Internet, wprawdzie niepozwalającego jeszcze na spełnienie swych funkcji dla potrzeb odbiorcy finalnego, jednakże posiadającego zasadnicze cechy urządzenia gotowego. Zdaniem skarżącej, aby uznać sprowadzone części za wyrób niekompletny w stanie niezmontowanym należy wykazać, że istnieje możliwość zmontowania z tych części wyrobu mającego zasadniczy charakter wyrobu gotowego, a tak było w rozpoznawanej sprawie. Podstawowa analiza czynności pozwala określić czynności związane ze złożeniem wyrobu gotowego, proste operacje montażowe (wszelkie czynności, które można uznać za proste (np. lutowanie, skręcanie i inne), a które służą do połączenia sprowadzanych części, i która nie wyklucza zastosowania omawianej reguły. W świetle powołanej reguły 2a) ORINS stanowi to wystarczającą podstawę do zaklasyfikowania wyrobu do kodu CN 8717 62 00 90.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wyjaśnił, że dla celów prawnych klasyfikację taryfową towarów przeprowadza się stosując postanowienia zawarte w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdujące się w załączniku I, części pierwszej - przepisy wstępne, sekcji I - Ogólnych reguł, opublikowane w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 1101/2014 z 4 października 2014r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.2014.L.312.31).

Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zwane dalej ORINS, stosować należy w kolejności, co oznacza, że późniejsze reguły można stosować dopiero wtedy, gdy wcześniejsza jest niewystarczająca bądź niewłaściwa do prawidłowej klasyfikacji towaru. Stosowanie powyższych reguł zapewnia jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Reguła l ORINS stanowi, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i wszelkich uwag do sekcji lub działów, oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Według reguły 6 ORINS, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

Dokonując klasyfikacji taryfowej należy uwzględniać informacje zawarte w Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, stanowiących załącznik do Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. nr 86, poz. 880) oraz w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz.Urz. UE.2015.C.76.1). Powyższe informacje dostępne są dla wszystkich, także w formie elektronicznej, jako elektroniczna taryfa celna TARIC bądź System ISZTAR 2 - Informacja Taryfowa.

W przedmiotowej sprawie stan faktyczny został ustalony w oparciu o protokół kontroli z dnia 3 czerwca 2016r., fakturę nr (...) z dnia 11 czerwca 2015r., będącą załącznikiem do zgłoszenia celnego z dnia 16 grudnia 2015r., kwit przyjęcia towaru z ww. zgłoszenia do magazynu nr [...] z dnia 16 grudnia 2015r. i oferty internetowe Przedsiębiorstwa Wielobranżowego Ax (www.(..).pl) dla produktów zgłoszonych w pozycji 3 ww. zgłoszenia celnego oraz Wiążących Informacji Taryfowych z dnia 28 marca 2011r. o nr (...), (...) i (...) z dnia 28 marca 2011 r.

Jak wynika z protokołu kontroli Naczelnik Urzędu Celnego w C. powziął wątpliwość w zakresie prawidłowości klasyfikacji taryfowej towarów w postaci: anten, anten sektorowych, kierunkowych, dookólnych, zestawów do konwertowania zgłoszonych w pozycji 3 SAD OGL/363010/00/014434/2015 z dnia 16 grudnia 2015r. sprzedanych na podstawie (...) z dnia 11 czerwca 2015r. o nazwach handlowych: (...); (...); (...); (...); (...); (...); (...); (...); (...); (...); (...); (...); (...); (...); (...).

W toku kontroli zabezpieczono dowód w postaci dokumentu przyjęcia towaru do magazynu nr PZ/GL/2015/1974 z dnia 1 grudnia 2015r.

W toku kontroli M. M. złożyła pisma z dnia 4 i 5 maja 2016r., w których wyjaśniła, że zaimportowane towary to:

1) routery wi-fi wraz z oprogramowaniem do dzielenia internetu, mogące działać w przewodowej sieci LAN jak i bezprzewodowej sieci WLAN, używane w celu zapewnienia dostępu do internetu lub prywatnej sieci komputerowej. Modele posiadają bardzo dobre parametry sieciowe, routingowe oraz mocne radio bezprzewodowe - dzięki tym zaletom znalazły zastosowanie w sieciach bezprzewodowych dalszego zasięgu (nr art. (...), (...), (...), (...), (...), (...)),

2) zestawy konwertujące, mocujące do (...) oraz (...) (nr art. (...)),

3) punkty dostępu zaprojektowane w celu współpracy z urządzeniami wykorzystującymi standard 802.1 In celem przesyłu internetu (nr art. (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...)),

4) urządzenia pracujące w częstotliwości 5GHz, umożliwiające stworzenie wydajnego mostu lub stacji bazowej (nr art. (...), (...), (...)).

W piśmie z dnia 16 maja 2016r. strona wyjaśniła, że przedmiotem importu były punkty dostępu do sieci lokalnej i internetu. Punkt dostępu jest to urządzenie zapewniające hostom dostęp do sieci komputerowej za pomocą bezprzewodowego nośnika transmisyjnego, jakim są fale radiowe. Punkt dostępowy jest zazwyczaj mostem łączącym bezprzewodową sieć lokalną (WLAN) z siecią lokalną (LAN). W związku z tym punkt dostępowy pełni funkcję routera posiadającego co najmniej dwa interfejsy:

- bezprzewodowy działający w oparciu o standard IEEE802.11 (WI-FI) oraz -przewodowy służący połączeniu Punktu dostępu z siecią standardu IEEE802.3 (Ethernet).

Większość współcześnie wytwarzanych punktów dostępowych (routerów) wyposażonych jest w serwer DHCP, koncentrator sieciowy i routing pełniący rolę bramy sieciowej. Stacja bazowa jest to zintegrowana elektronika z anteną, co w całości daje nam urządzenie typu router.

W kolejnym piśmie z dnia 20 maja 2016r. strona wyjaśniła, że routery z małymi antenami wykorzystywane są w pomieszczeniach, a routery z większymi antenami wykorzystywane są do pokrycia większego obszaru lub budynku, nazywany przez dostawców internetu, jako punkty dostępu, stacje bazowe anteny Air Max.

We wniosku o udzielenie WIT M. M. opisała towar w następujący sposób: Nazwa towaru: (...), (...), Producent: Bx. Fabrycznie zapakowane pudełko zawiera antenę oraz akcesoria montażowe. Sprzedawany jest zestaw, fabrycznie zapakowane urządzenie (...) wraz z antenami sektorowymi (...) lub (...). Względy logistyczne powodują, iż wspomniane części przesyłane są oddzielnie.

W WIT nr (...) z dnia 28 marca 2011r. Dyrektor Izby Celnej w W. zaklasyfikował do kodu 8517 70 19 90 Wspólnej Taryfy Celnej anteny sektorowe dla urządzeń Bx (...), stanowiących stacje bazowe i umożliwiające dostęp do Internetu/sieci lokalnej w miejscach pozbawionych tej usługi w sposób przewodowy. Nazwa handlowa: (...); (...); (...); (...).

We wniosku o udzielenie WIT M. M. opisała towar w następujący sposób: Nazwa towaru: (...); (...); (...); (...). Producent: Bx. Fabrycznie zapakowane pudełko zawiera antenę oraz akcesoria montażowe. Sprzedawany jest zestaw, fabrycznie zapakowane urządzenie (...) wraz z anteną (...) lub (...) lub antenami sektorowymi (...), (...), (...), (...). Względy logistyczne powodują, iż wspomniane części przesyłane są oddzielnie.

W WIT nr (...) z dnia 28 marca 2011r. Dyrektor Izby Celnej w W. zaklasyfikował do kodu 8517 70 19 90 Wspólnej Taryfy Celnej anteny do urządzeń Bx (...), stanowiących stacje bazowe i umożliwiające dostęp do Internetu/sieci lokalnej w miejscach pozbawionych tej usługi w sposób przewodowy. Średnica anten (zależnie od modelu) 648 mm lub 972 mm. Nazwa handlowa: (...), (...).

We wniosku o udzielenie WIT strona opisała towar w następujący sposób: Nazwa towaru: (...), (...). Producent: Bx. Fabrycznie zapakowane pudełko zawiera antenę oraz akcesoria montażowe. Sprzedawany jest zestaw, fabrycznie zapakowane urządzenie (...) wraz z anteną (...) lub (...) lub antenami sektorowymi (...), (...), (...), (...). Względy logistyczne powodują, iż wspomniane części przesyłane są oddzielnie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że przedmiotem przywozu z Chin, w pozycji 3 zgłoszenia celnego z dnia 16 grudnia 2015r. były specjalne anteny, pracujące na różnych częstotliwościach, specjalnie zaprojektowane do współpracy z innymi urządzeniami ((...), (...), (...), (...), (...)), które dopiero w połączeniu/integracją z tymi urządzeniami ((...), (...), (...), (...) - oferowane osobno, nie stanowiące wyposażenia anteny) tworzą stacje bazowe, punkty dostępu, mosty lub punkty dosyłowe w zakresie dosyłu sieciowego (a więc aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa). Ponadto przedmiotem przywozu były zestawy do konwertowania przeznaczone do używania razem z antenami (...).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej mając na uwadze regułę l ORINS, zaklasyfikował towar do pozycji 8517 Wspólnej Taryfy Celnej obejmującej: Aparaty telefoniczne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych; pozostała aparatura do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inna niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527 lub 8528. Klasyfikacja do pozycji 8517 nie jest przedmiotem sporu, ponieważ M. M. w zgłoszeniu celnym również zadeklarowała towary do tej samej pozycji Wspólnej Taryfy Celnej, spór dotyczy określenia prawidłowej podpozycji Wspólnej Taryfy Celnej w ramach pozycji 8517.

Zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, pozycja 8517 obejmuje aparaturę do transmisji lub odbioru mowy, lub innych dźwięków, obrazów lub innych danych pomiędzy dwoma punktami poprzez zmiany prądu elektrycznego lub fali optycznej przepływającej w sieci przewodowej albo fal elektromagnetycznych w sieci bezprzewodowej. Sygnał może być analogowy lub cyfrowy. Sieci, które mogą być wzajemnie połączone, obejmują telefonię, telegrafię, radiotelefonię, radiotelegrafię, lokalne i rozległe sieci komputerowe. Pozycja obejmuje m.in. :

I) Aparaty telefoniczne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych

(II) Pozostała aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna i rozległa sieć komputerowa)

(A) Stacje bazowe.

(B) Systemy domofonowe.

(C) Wideofony.

(D) Aparaty do łączności telegraficznej, inne niż telekopiarki objęte pozycją 8443.

(E) Telefoniczne lub telegraficzne urządzenia łączące.

(F) Aparatura nadawcza i odbiorcza do radiotelefonii i do radiotelegrafii.

(G) Pozostała aparatura do komunikacji.

Grupa ta obejmuje aparaturę pozwalającą na połączenia z przewodową lub bezprzewodową siecią komunikacyjną lub transmisję, albo odbiór mowy lub innych dźwięków, obrazów lub innych danych w obrębie takiej sieci.

Sieci komunikacyjne obejmują, między innymi, systemy przewodowe na prąd nośny, cyfrowe systemy przewodowe oraz ich kombinacje. Mogą być one konfigurowane, na przykład jako publiczne komutowane sieci telefoniczne, lokalne sieci komputerowe (LAN), miejskie sieci komputerowe (MAŃ) oraz rozległe sieci komputerowe (WAŃ), o architekturze prywatnej lub otwartej. Grupa ta obejmuje:

(1) Sieciowe karty interfejsowe (np. karty interfejsowe do sieci Ethernet).

(2) Modemy (połączone modulatory-demodulatory).

(3) Routery, mosty, huby (koncentratory), repetery (urządzenia wzmacniające i regenerujące przesyłany sygnał) oraz złącza międzykanałowe.

(4) Multipleksery i odpowiednie urządzenia przewodowe (np. nadajniki, odbiorniki lub przetworniki elektrooptyczne).

(5) Kodeki (urządzenia do kompresji-dekompresji danych), które mogą wysyłać i odbierać informacje cyfrowe.

(6) Przetworniki impulsowo tonowe, które przekształcają wybierane sygnały impulsowe na sygnały tonowe.

Organ wskazał, że z zastrzeżeniem postanowień ogólnych dotyczących klasyfikacji części (zob. Uwagi ogólne Not wyjaśniających do sekcji XVI), części aparatów objętych tą pozycją są również tutaj klasyfikowane.

Uwaga 2 do Sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej stanowi, że z zastrzeżeniem uwagi l do niniejszej sekcji, uwagi l do działu 84 i uwagi l do działu 85, części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami:

(a) Części, które są towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85 (inną niż pozycja 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8487, 8503, 8522, 8529, 8538 i 8548), należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich odpowiednich pozycji;

(b) pozostałe części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją (włączając maszyny objęte pozycją 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z maszynami tego rodzaju lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538; jednakże części, które w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania głównie z towarami objętymi pozycją 8517 oraz pozycjami od 8525 do 8528, należy klasyfikować do pozycji 8517;

(c) wszystkie pozostałe części należy klasyfikować odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538, lub w przypadku braku takiej możliwości, do pozycji 8487 lub 8548.

Stosując regułę 6 ORINS Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. klasyfikuje przedmiotowe towary do kodu 8517 70 19 90 Wspólnej Taryfy Celnej obejmującego: Aparaty telefoniczne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych; pozostała aparatura do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inna niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527 lub 8528;

- Części:

- - Anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich;

- - - Pozostałe (inne niż Anteny do radiotelefonów lub radiotelegrafów oraz anteny teleskopowe i prętowe do aparatury przenośnej lub nadającej się do zamontowania w pojazdach silnikowych)

- - - - Pozostałe (inne niż do stosowania w cywilnych statkach powietrznych).

Klasyfikacja towarów o nazwach (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) jest zgodna z klasyfikacją zawartą w decyzjach WIT, które zostały skierowane do skarżącej i dotyczyły niektórych towarów zgłoszonych pozycji 3 zgłoszenia celnego z dnia 16 grudnia 2015r. i w zakresie klasyfikacji taryfowej wiążą organy celne.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że zgodnie z art. 12 ust. 2 i ust. 4 WKC, wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej i jest ważna przez okres sześciu lat licząc od daty jej wydania w przypadku informacji taryfowej. Klasyfikacja taryfowa ustalona w dokumencie WIT jest niepodważalna i ostateczna - nie ma ważniejszego dokumentu odnośnie taryfikacji, który może otrzymać i którym może posługiwać się strona w związku z importem towarów; stanowi on stałe zabezpieczenie jej interesów finansowych, gdyż gwarantuje pewność stosowania takich, a nie innych stawek celnych i pomaga przedsiębiorcy w opracowaniu np. strategii finansowej przedsiębiorstwa. Anteny nie objęte ww. decyzjami WIT miały podobne zastosowanie i funkcje.

Ponadto organ zauważył, że w decyzjach WIT nr (...), (...), (...) anteny zostały przypisane do kodu 8517 70 19 90 WTC, natomiast w WIT nr (...) stacje bazowe zostały zaklasyfikowane do kodu 8517 61 00 90 WTC. Skarżąca posiadała ważne w dniu złożenia zgłoszenia celnego WIT dotyczące zarówno identycznych, jak i podobnych towarów co towary, będące przedmiotem zgłoszenia, miała więc wiedzę w zakresie klasyfikacji towarów objętych pozycją 8517 WTC. Ponadto działała przez przedstawiciela bezpośredniego Kancelarię Celną Cx, która jest profesjonalnym podmiotem gospodarczym, zajmującym się zawodowo odprawami celnymi, posiadającym wysoce specjalistyczną wiedzę z zakresu prawa celnego oraz posiadającym odpowiednie doświadczenie w zakresie dokonywania zgłoszeń celnych.

W związku z powyższym nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek określonych w art. 220 ust. 2 lit. b) WKC i zasadne jest zastosowanie w art. 220 ust. 1 WKC.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego obowiązywały Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdujące się w załączniku I, części pierwszej - przepisy wstępne, sekcji I - Ogólnych reguł, opublikowane w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 1101/2014 z 4 października 2014r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z regułą 2a ORINS wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego i gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego i gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły) znajdującego się w stanie niezmontowanym i rozmontowanym. Zgodnie z zasadą określoną w art. 214 ust. 1 WKC kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego.

Powyższa zasada oznacza, że istotą klasyfikacji taryfowej jest ustalenie stanu faktycznego sprawy na dzień dokonania zgłoszenia celnego towaru znajdującego się pod dozorem celnym. Po dopuszczeniu towarów do obrotu na terenie UE i zwolnieniu ich z dozoru celnego, kwestia dalszego obrotu towarów np. przetwarzania, kompletowania z innymi towarami (importowanymi z krajów trzech, nabywanych wewnątrzwspólnotowo lub wytwarzanymi na terytorium kraju), czy też formy sprzedaży i dystrybucji nie ma znaczenia prawnego z punktu widzenia art. 214 ust. 1 WKC, a tym samym klasyfikacji taryfowej.

W Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, stanowiących załącznik do Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej wskazano, że druga część reguły 2a stanowi, że wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji co wyroby zmontowane. Towary przedstawiane są zwykle w takim stanie ze względu na wymagania lub dogodność pakowania, obsługi lub transportu.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotem zgłoszenia celnego z dnia 16 grudnia 2015r. w pozycji 3 był towar ujęty w fakturze HK (...) z dnia 11 czerwca 2015r., w której zagraniczny sprzedawca wskazał, iż przedmiotem transakcji kupna-sprzedaży było szereg artykułów oferowanych w różnych ilościach. Specjalne anteny pracujące na różnych częstotliwościach, lub zestawy do konwertowania zostały wymienione w odrębnych pozycjach, dla których sprzedawca określił ich ilość oraz cenę jednostkową. Zagraniczny sprzedawca nie dokonał więc grupowania sprzedawanych towarów w konkretne i kompletne punkty dostępu do internetu. Nie określił ilości sprzedanych kompletnych punktów dostępu do internetu, elementów wchodzących w ich skład oraz nie wskazał ceny za takie punkty.

Również w dokumencie przyjęcia towaru nr PZ/GL/2015/2097 odnoszącego się do zamówienia DZW/GL/2015/905 importer dokonał grupowania towarów opierając się na danych zawartych w fakturze (...) z dnia 11 czerwca 2015r. Specjalne anteny pracujące na różnych częstotliwościach, lub zestawy do konwertowania zostały wymienione w odrębnych pozycjach, dla których określił ich ilość oraz cenę jednostkową. Importer nie dokonał również grupowania sprzedawanych towarów w konkretne i kompletne punkty dostępu do internetu. Nie określił ilości sprzedanych kompletnych punktów dostępu do internetu, elementów wchodzących w ich skład oraz nie wskazał ceny za takie punkty.

Z kolejnych dowodów w postaci danych zawartych na stronach internetowych Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "Ax", M. M. - www.(...).pl - wynika, że przedmiotowe specjalne anteny pracujące na różnych częstotliwościach oraz zestawy do konwertowania są oferowane do sprzedaży na terenie kraju osobno. Każdy towar ma wskazaną cenę sprzedaży oraz krótką charakterystykę i podstawowe informacje dla użytkowników, czy też projektantów sieci. Przedmiotowe towary mogą współpracować z różnego rodzaju urządzeniami np. anteny kierunkowe (...); (...); (...) mogą współpracować z różnymi urządzeniami wykorzystującymi standard 802.11 n. Konwertery (...) zostały zaprojektowane do współpracy z anteną (...) lub anteną (...). Każdy z towarów na terenie kraju jest dalej sprzedawany zgodnie z potrzebami krajowych nabywców. Mogą oni nabywać oddzielnie rutery, anteny, urządzenia konwertujące, a także specjalnie zaprojektowane do ich potrzeb punkty dostępu do internetu kompletne lub nie, w zależności od ich wymagań.

W ocenie Dyrektora Izby Dyrektora Administracji Skarbowej z powyższego materiału dowodowego wynika w sposób bezsporny, że w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego przedmiotem importu nie były punkty dostępu do internetu występujące w stanie niezmontowanym. Zagraniczny sprzedawca nie oferował kompletnych punktów dostępu do internetu, które ze względu na wymagania lub dogodność pakowania, obsługi lub transportu zostały dostarczone w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym. Również dokumentacja wewnętrzna importera nie wskazuje, że dopuszczone do obrotu towary to kompletne punkty dostępu do internetu. Tym samym żądanie taryfikacji sprowadzonych anten i konwerterów do kodu 8517 62 00 90 WTC narusza nie tylko regułę 2a ORINS, ale przede wszystkim narusza regułę 1 ORINS, stanowiącą, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i wszelkich uwag do sekcji lub działów, oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił interpretację reguły 2a ORINS przedstawioną przez stronę w piśmie z dnia 14 marca 2017r. w zakresie niższej wartości towarów oferowanych w postaci niezmontowanej. Nie podzielił natomiast stanowiska, że reguła 2a ORINS daje przedsiębiorcy możliwość dokonania racjonalnie ekonomicznego wyboru co do sposobu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem towarów sprowadzonych z zagranicy.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego Dyrektor Administracji Skarbowej w Ł. wyjaśnił, że pismem z dnia 28 czerwca 2016r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. odniósł się do zastrzeżeń kontrolowanego do protokołu kontroli, w tym również do zarzutu dot. art. 290 § 3 O.p.

Ponadto, w punkcie III przedmiotowego protokołu, kontrolujący wskazali przyczyny braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, a przedmiot i zakres kontroli był znany naczelnikowi urzędu, albowiem protokół z kontroli wraz z załącznikami znajdował się jest w aktach przedmiotowej sprawy.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., Naczelnik Urzędu Celnego w P. nie pominął żadnego dowodu w sprawie, mogącego mieć istotne znaczenie na wynik sprawy. Dowody zgromadzone w toku kontroli i postępowania wyjaśniającego wystarczająco pozwoliły ustalić stan faktyczny bez potrzeby przeprowadzania kolejnych, wnioskowanych przez stronę dowodów. Dokonując klasyfikacji taryfowej zaimportowanych towarów w postaci anten wszelkich typów oraz zestawów do konwertowania, zarówno Naczelnik Urzędu Celnego w P., jak i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. oparł się na wielu dowodach, nie tylko jak twierdzi strona na danych ze strony internetowej (...).pl, ale również na danych zawartych w: decyzjach WIT (...), (...), (...), gdzie towary w postaci anten zostały zaklasyfikowane do kodu 8517 70 19 09 WTC, w WIT nr (...), gdzie towar w postaci stacji bazowej - urządzenia radiowego, umożliwiającego bezprzewodowy dostęp do internetu; urządzenie to wraz z anteną (antena nie była przedmiotem tejże decyzji) został zaklasyfikowany do kodu 8517 61 00 90, w wyjaśnieniach z dnia 4, 5 16 i 20 maja 2016r. oraz na zapisach zawartych w fakturach importowych w powiązaniu z dokumentami przyjęcia do magazynu. Dane ze strony internetowej stanowiły jeden z wielu dowodów w niniejszym postępowaniu, podlegający ocenie jak każdy inny. Skarżąca była na każdym etapie postępowania, informowana o możliwości dostępu do gromadzonych w toku przedmiotowego postępowania, dokumentów i informacji, a dowód w postaci danych zawartych na stronie internetowej (...).pl podlegał ocenie jak każdy inny dowód w tej sprawie, a jego ocena w żaden sposób nie ograniczyła prawa skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.i, Naczelnik Urzędu Celnego w P. dokonał wnikliwej analizy całości materiału dowodowego, dokonał oceny wszystkich dowodów zebranych w sprawie, przeanalizował możliwość (konieczność) przeprowadzenia innych, dodatkowych dowodów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do wydania niniejszej decyzji w sprawie. Wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyczerpująco wyjaśnione i nie zachodziła potrzeba przesłuchania skarżącej. Decyzja zawiera wszystkie składniki wymagane art. 210 § 1 O.p., a przed jej wydaniem Naczelnik Urzędu Celnego w P. pismami z dnia 11 października 2016r. oraz 17 listopada 2016r. powiadomił stronę o zamiarze wydania niekorzystnej decyzji i wyznaczył 30 -dniowy termin do przedstawiania własnego stanowiska w sprawie.

W sprawie nie ma zastosowania art. 65. ust. 5 Prawa celnego, ponieważ przepis ten przestał obowiązywać z dniem 1 maja 2016r., czyli przed datą wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. zaskarżonej decyzji. W rozważanym przypadku istotną dla obowiązywania przepisu nie jest dzień wydania decyzji, lecz dzień powstania długu celnego, który miał miejsce w dniu 16 grudnia 2015r., a więc przed nowelizacją Prawa celnego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. m.in.:

1. art. 122 w zw. z art. 120 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 180, art. 188, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art. 199 O.p.

• poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, szczególnie z pominięciem wniosków dowodowych i dowodów składanych przez skarżącą, prowadzące do zakwestionowania prawidłowości klasyfikacji do kodu TARIC 8517 62 00 90, a w konsekwencji - błędną klasyfikację towarową spornych towarów, podczas gdy istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy jest precyzyjne ustalenie rodzaju sprowadzonego towaru, jego budowy, prawdziwej funkcji i przeznaczenia, a w szczególności jego zasadniczego charakteru;

• poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wszechstronnego działania organu mającego na celu dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, mających istotny wpływ na wynik postępowania, a polegających na pominięciu zgłaszanych przez skarżącą na etapie postępowania przed organem wniosków dowodowych, m.in. w postaci świadków posiadających wiedzę fachową, wyjaśnień strony, przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego - specjalisty na okoliczność określenia zasadniczego charakteru i przeznaczenia, towaru, w sytuacji gdy sam organ drugiej instancji, nie posiadając wiedzy specjalistycznej, w sposób nieuprawniony dokonuje w tym zakresie oceny, a zatem w sposób zupełnie dowolny stwierdza właściwości i charakter importowanego towaru, ograniczając się wyłącznie do analizy strony internetowej oraz WIT- ów z 2011 roku, podczas gdy strona internetowa nie może stanowić wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia decyzyjnego organów celnych, a posiadane przez skarżącą WIT-y dotyczą tylko niektórych towarów wskazanych w zgłoszeniu;

- braku dokonania oględzin towaru, a w konsekwencji wyciągnięcie błędnych wniosków i przypisanie nieprawidłowego kodu taryfikacyjnego, pomimo nieznajomości stanu oraz charakteru urządzenia;

- wyciągnięciu błędnych wniosków z informacji znajdujących się na stronie internetowej na skutek braku zestawienia tych informacji z ewentualnymi wyjaśnieniami skarżącej, zeznaniami świadków oraz opinii biegłego;

- dokonywaniu oceny zgromadzonych dowodów samodzielnie w oderwaniu od całokształtu stanu faktycznego i stanowiska skarżącej;

- zastąpienie środka dowodowego w postaci przesłuchania strony wyjaśnieniami składanymi przez kontrolowanego, podczas gdy wszelkie oświadczenia podatnika odebrane w toku postępowania kontrolnego, które następnie są wykorzystywane przeciwko podatnikowi winny odpowiadać wymogom opisanym w art. 199 O.p.

2. art. 191 O.p., poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez co dokonana przez organ ocena stanu faktycznego sprawy zamiast swobodnego ma charakter dowolny, co doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, a także w konsekwencji do błędnego przyjęcia przez organ, iż przedmiotem importu były poszczególne anteny, podczas gdy rzeczywistym przedmiotem importu były elementy składowe, które w zdecydowanym zakresie pozwalają na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępu do sieci lokalnej, komputera/internetu, posiadające zasadnicze cechy urządzenia gotowego i kwalifikowane do kodu CN 8517 62 00 90.

3. art. 290 § 2 pkt 5 i 6 O.p. poprzez naruszenie zasad sporządzania protokołu kontroli i brak prawidłowego wskazania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej.

4. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., poprzez naruszenie zasady przekonywania, tj. braku wypowiedzi na temat właściwości technicznych sprowadzanego towaru, a tym samym brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji;

5. art. 233 § 1 pkt 1 i § 2 O.p., poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo że naruszenie obowiązujących przepisów, jakich dopuścił się organ pierwszej instancji, nakazuje uchylenie decyzji na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, ewentualnie zastosowanie art. 233 § 2 O.p.

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zawartych w załączniku do tego rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że importowane towary podlegają zaklasyfikowaniu do kodu TARIC 8517 70 19 90, dla którego stawka celna wynosi 3,6 %;

2. części pierwszej, sekcji l lit. A ORINS reguła 2a poprzez jej niezastosowanie i dokonanie wadliwej klasyfikacji towaru do kodu Wspólnej Taryfy Celnej 8517 70 19 90, podczas gdy prawidłowa klasyfikacja towaru została dokonana przez skarżącą do kodu WTC 8517 62 00 90, bowiem skarżąca sprowadziła towar w stanie niezmontowanym, jako elementy składowe pozwalające na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępowego do sieci Internet, posiadający zasadnicze cechy urządzenia gotowego.

3. art. 33 ust. 2 i 4 Unijnego Kodeksu Celnego poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przepisy te nakładają na skarżącą, będącą posiadaczem WIT z dnia 28 marca 2011r., bezwzględny obowiązek jej stosowania, oraz przewidują związanie organu celnego treścią WIT, w sytuacji gdy WIT-y, w posiadaniu których znajduje się skarżąca dotyczą tylko niektórych towarów zgłoszonych w pozycji 3, a zatem nie może być uznana za wiążącą w stosunku do towarów innych podobnych będących przedmiotem zgłoszenia, bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego, co do ich właściwości i przeznaczenia.

4. art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo Celne poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że obciążenie skarżącej obowiązkiem uiszczenia odsetek za zwłokę było prawidłowe.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosła także o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1369) - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów, wykazała, że skarga jest nieuzasadniona.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z treścią art. 20 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE L nr 302 poz.1 ze zm.), dalej WKC, w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich.

W myśl art.20 ust.3 lit. a.) i b.) WKC Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje:

a) towarową Nomenklaturę Scaloną;

b) każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dalsze działy i która została ustanowiona odrębnymi przepisami Wspólnoty w celu zastosowania w wymianie towarowej środków taryfowych;

Dla celów prawnych klasyfikację taryfową przeprowadza się stosując postanowienia zwarte w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdujące się w załączniku I części pierwszej - przepisy wstępne, sekcji I Ogólnych reguł rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z 4 października 2013r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. UE L nr 290 poz.1 ze zm.).

Zgodnie z treścią reguły 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami:

Według reguły 6 ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

Zgodnie z treścią Wspólnej Taryfy Celnej pozycja 8517 obejmuje:

- aparaty telefoniczne włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych

- pozostałą aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa):

- - stacje bazowe – kod 85176100

- - maszyny do odbioru, konwersji i transmisji lub regeneracji głosu, obrazów lub innych danych włączając aparaty przełączające i routingowe – kod 85176200

- części – kod 851770:

- - anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich:

- - - anteny do radiotelefonów lub radiotelegrafów – kod 95177011

- - - anteny teleskopowe i prętowe do aparatury przenośnej lub nadającej się do zamontowania w pojazdach silnikowych – kod 85177015

- - - pozostałe – kod 85177019

Zgodnie z treścią uwagi 2a) sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej z zastrzeżeniem uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 85 części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484,8544,8545,8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami:

a) części, które są towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85 (inną niż pozycja 8409,8431,8448,8466,8473,8487,8503,8522,8529,8538 i 8548) należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich o0dpowieniej pozycji.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa towarów objętych zgłoszeniem celnym nr OGL/363010/00/014434/2015 z dnia 16 grudnia 2015r. W tym dniu M. M. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towary opisane w jedenastu pozycjach, w tym w pozycji 3 jako: punkty dostępu do sieci lokalnej, do komputera - 1956 szt., routery Wi-Fi do sieci komputerowej - 24738 szt., routery, punkty dostępu do sieci lokalnej i internetu do komputera - 152 szt. -switch - aparat przełączający do komputerowej sieci LAN - 72 szt.

Dla wymienionych towarów skarżąca zadeklarowała kod 85 17 62 00 90 Wspólnej Taryfy Celnej ze stawką celną 0% od wartości celnej towaru. Organy celne natomiast uznały zadeklarowany kod za błędny i zgłoszone towary winny być zaklasyfikowane do kodu 85 17 70 19 90 WTC ze stawką celną 3,6%.

W ocenie sądu organy celne trafnie uznały, że klasyfikacja towarów objętych zgłoszeniem celnym z dnia 16 grudnia 2015r. jest nieprawidłowa, zaś właściwym kodem jest kod 85 17 70 90 00 WTC.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że towary objęte zgłoszeniem celnym z 16 grudnia 2015r. nie są ani punktami dostępu do sieci lokalnej, do komputera ani routerami Wi-Fi do sieci komputerowej. Wymienione produkty są specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania. Jeżeli chodzi o anteny to pracują one na różnych częstotliwościach, są specjalnie zaprojektowane do współpracy z innymi urządzeniami (z (...), (...), (...), (...) – oferowane osobno, nie stanowiące wyposażenia anteny), które dopiero w połączeniu/integracją z tymi urządzaniami (tzn. z (...), radio (...), (...), (...)) tworzą stacje bazowe, punkty dostępu, mosty lub punkty dosyłowe w zakresie dosyłu (a więc aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej). Odnośnie zestawów do konwertowania, to są one przeznaczone do używania razem z antenami (...).

Wymienione okoliczności wynikają z analizy całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności ze strony internetowej firmy skarżącej. Na stronach tych opisano każdy z produktów objętych zgłoszeniem celnym z 16 grudnia 2015r., podano zastosowanie każdego produktu, określono podstawową ich charakterystykę, przedstawiono podstawowe informacje dla użytkowników lub projektantów sieci oraz podano cenę ich sprzedaży.

Wymienione okoliczności wynikają także z analizy faktury z 11 czerwca 2015r., w których zagraniczny sprzedawca wskazał, że przedmiotem transakcji kupna – sprzedaży były między innymi specjalne anteny pracujące na różnych częstotliwościach oraz zestawy do konwertowania. Produkty te zostały wymienione w odrębnych pozycjach na fakturze z podaniem ich ilości i ceny. Zagraniczny sprzedawca nie dokonał zatem grupowania sprzedawanych towarów w konkretne i kompletne punkty dostępu do Internetu. Nie określił również ilości sprzedanych kompletnych punktów dostępu do sieci oraz elementów wchodzących w ich skład, a także nie wskazał ceny za takie punkty.

Okoliczność, że produkty objęte zgłoszeniem celnym z dnia 16 grudnia 2015r. są specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania, a nie punktami dostępu do sieci oraz routerami wynika również z treści dokumentu przyjęcia towarów nr PZ/GL/2015/2097. W wymienionych dokumentach importer wymienił specjalne anteny pracujące na różnych częstotliwościach oraz zestawy do konwertowania w odrębnych pozycjach określając ich ilość oraz cenę jednostkową. Zagraniczny sprzedawca także nie dokonał grupowania w konkretne i kompletne punkty dostępu do internetu. Nie określił ilości kompletnych punktów dostępu, elementów wchodzących w ich skład oraz nie wskazał ceny za takie punkty.

W sytuacji zatem, gdy produkty importowane przez skarżącą nie są punktami dostępu do sieci lokalnej ani routerami Wi-Fi do sieci komputerowej, lecz specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania, to nieprawidłowa jest ich klasyfikacja taryfowa do kodu 85 17 62 00 90 WTC. Nie są to bowiem maszyny do odbioru, konwersji i transmisji lub regeneracji głosu, obrazów lub innych danych włączając aparaty przełączające i routingowe tak jak stanowi o tym treść Wspólnej Taryfy Celnej dla tej pozycji. Skoro produkty objęte zgłoszeniem celnym z 16 grudnia 2015r. są specjalnymi antenami pracującymi na różnych częstotliwościach oraz zestawami do konwertowania, specjalnie zaprojektowanymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero z tymi innymi urządzeniami tworzą punkty dostępu, stacje bazowe, mosty i punkty dosyłowe to prawidłowo winny być klasyfikowane do podpozycji "części" jako "pozostałe" - kod 85 17 70 19 90 WTC. Organy celne dokonały prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów sprowadzonych przez skarżącą uwzględniając uwagę 2a.) do sekcji XVI WTC oraz stosując regułę 6 ORINS.

Na prawidłowość klasyfikacji taryfowej organów celnych wskazuje również treść trzech wiążących interpretacji taryfowych z 28 marca 2011r. (nr (...), nr (...) i nr (...)). Należy zaznaczyć, że wymienione WIT-y zostały wydane na wniosek M. M. i obejmują one towary w postaci anten sektorowych/anten do urządzeń (...), (...) (stanowiące stacje bazowe i umożliwiające dostęp do internetu/sieci) o nazwach handlowych: (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...). Są to zatem również anteny będące przedmiotem zgłoszenia celnego z dnia 16 grudnia 2015r. W wymienionych WIT-ach stwierdzono, że anteny winny być klasyfikowane do kodu 85 17 70 19 90 WTC. Dodać należy, że opis towarów zawarty we wnioskach o wydanie trzech wymienionych WIT-ów jest zbieżny z opisem tych towarów przedstawionym na stronie internetowej firmy skarżącej.

Jeżeli chodzi o pozostałe towary objęte zgłoszeniem celnym z dnia 16 grudnia 2015r. (tzn. nie objęte WIT-ami z 28 marca 2011r.), to ich charakter i zastosowanie są identyczne jak produktów wskazanych w WIT-ach z 28 marca 2011r., na co wskazuje treść strony internetowej firmy skarżącej.

Dodać również należy, iż na wniosek M. M. w dniu 23 lutego 2011r. został wydany WIT nr (...) dotyczący produktów w postaci stacji bazowych, z którego wynika, że stacje te powinny być zaklasyfikowane do kodu 85 17 61 00 90 WTC. W dniu zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie skarżąca dysponowała dwoma rodzajami dokumentów, a mianowicie trzema WIT-ami z 28 marca 2011r. dotyczącymi anten oraz jednym WIT-em z 23 lutego 2011r. dotyczącym stacji bazowej. Dobrze znała treść wszystkich WIT-ów, gdyż zostały one wydane na jej wniosek. Wiedziała zatem jak należy klasyfikować anteny specjalne i zestawy do konwertowania, a jak punkty dostępu do sieci. Mimo to w zgłoszeniu celnym z dnia 16 grudnia 2015r. dokonała błędnej klasyfikacji sprowadzonych towarów deklarując nieprawidłowy kod ze stawką celną 0%. Wspomnieć tylko należy, że skarżąca nie załączyła WIT-ów do zgłoszenia celnego z dnia 16 grudnia 2015r., nie ujawniła ich w czasie kontroli ani w toku postępowania przed organami celnymi. Organy celne we własnym zakresie ustaliły, że takie WIT-y zostały wydane i to na wniosek skarżącej. Dowodzi to, że skarżąca celowo niejako "ukryła" fakt wydania WIT-ów i w ocenie sądu świadomie, w sposób nieprawidłowy, zaklasyfikowała produkty w zgłoszeniu celnym z dnia 16 grudnia 2015r., ze stawką celną 0%.

Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że towary wymienione w zgłoszeniu celnym z dnia 16 grudnia 2015r. nie są punktami dostępu do sieci lokalnej ani routerami Wi-Fi, lecz specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania przeznaczonymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero w połączeniu z tymi innymi urządzeniami tworzą punkty dostępu, stacje bazowe, mosty czy inne punkty dosyłowe. Prawidłowo zatem winny zostać zaklasyfikowane jako "części" ("- - - pozostałe") do kodu 85 17 70 19 90 WTC, a nie jako maszyny do odbioru konwersacji i transmisji danych (kod 85 17 62 00 90 00 WTC). W przekonaniu sądu organy celne w sposób dostateczny, logiczny i przekonujący wyjaśniały wadliwą klasyfikację towarów zadeklarowaną przez skarżącą w zgłoszeniu celnym z dnia 16 grudnia 2015r.

Konsekwencją nieprawidłowej klasyfikacji produktów objętych zgłoszeniem celnym z dnia 16 grudnia 2015r. było określenie niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego. Dług ten wyliczono przy przyjęciu stawki celnej 3,6 % i wyniósł on 31 894 zł. Prawidłowość tego wyliczenia nie była kwestionowana przez skarżącą.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż organy celne błędnie ustaliły stan faktyczny i nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, gdyż nie uwzględniły wniosków dowodowych strony o przesłuchanie świadków posiadających fachową wiedzę, o przesłuchanie strony, o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę oraz nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin towarów. W ocenie skarżącej organy celne oparły się wyłącznie na treści strony internetowej firmy skarżącej, zaś jej wyjaśnienia zastąpiły oświadczeniami skarżącej składanymi w toku postępowania.

Wbrew zarzutowi skargi organy celne w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i w dostateczny sposób ustaliły stan faktyczny. Niezgodny z prawdą jest zarzut skargi, że organy oparły się wyłącznie na treści strony internetowej firmy. Organy celne uwzględniły bowiem również szereg innych dowodów, a mianowicie cztery WIT-y, wyjaśnienia importera oraz dokumenty przyjęcia towaru. Podkreślić należy, iż dane ze strony internetowej miały istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Jest to dowód w sprawie i jak każdy inny dowód podlegał ocenie organów celnych. Ocena taka została przeprowadzona przez organy celne i mieści się ona w granicach swobodnej oceny. Organy celne szczegółowo uzasadniły, dlaczego dowód ten został uznany za wiarygodny i rzetelny. Ocena ta jest logiczna i przekonująca. W szczególności trafnie podniesiono, że w interesie skarżącej nie leży podawanie potencjalnym klientów na stronie internetowej nieprawdziwych danych dotyczących oferowanych produktów, w tym anten i innych części dla skompletowania stacji bazowych, czy punktów dostępu do internetu. Organy celne słusznie uznały za wiarygodne podane przez skarżącą na swojej stronie internetowej informacje dotyczące oferowanych towarów (takich jak opis produktu, jego zastosowanie, podstawowa charakterystyka, informacje dla użytkowników lub projektantów sieci). W sytuacji zatem, gdy zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do ustalenia stanu faktycznego, to w ocenie sądu nie było potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów wnioskowanych przez stronę, tj. przesłuchiwania świadków i strony, dopuszczania dowodu z opinii biegłego oraz przeprowadzania oględzin. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż organy celne oceniły dowody w sposób wybiórczy i dowolny i nie wypowiedziały się na temat właściwości technicznych sprowadzonych produktów.

Wbrew wymienionemu zarzutowi ocena dowodów przeprowadzona przez organy celne nie była wybiórcza i dowolna, lecz zgodna z prawidłami logiki i przekonująca. Skarżąca nie wykazała zresztą na czym polegała dowolność tej oceny. Odnośnie zaś kwestii właściwości technicznych towarów, to wynikają one z ich opisu i charakterystyki przedstawionej przez samą skarżącą na stronie internetowej jej firmy. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż organy celne błędnie zaklasyfikowały sprowadzone produkty do kodu 85 17 70 19 90 WTC. W ocenie skarżącej organy naruszyły Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, gdyż nie zastosowały reguły 2a ORINS, podczas gdy sprowadzone towary, aczkolwiek w stanie niezmontowanym, posiadały zasadnicze cechy urządzenia gotowego, jakim jest punkt dostępu do sieci lokalnej i w myśl reguły 2a ORINS winny zostać zaklasyfikowane do kodu 85 17 62 00 90 WTC.

Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach, skarżąca błędnie zaklasyfikowała sprowadzone towary do kodu 85 17 62 00 90 WTC. Produkty objęte zgłoszeniem celnym z dnia 16 grudnia 2015r. nie są bowiem punktami dostępu do sieci lokalnej oraz routeremi Wi-Fi, lecz specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania przeznaczonymi do współpracy z innymi urządzeniami, które dopiero z tymi innymi urządzeniami tworzą stacje bazowe, punkty dostępu, mosty i punkty dosyłowe. W związku z czym winny być klasyfikowane jako "części" (- - - pozostałe") do kodu 85 17 70 19 90 WTC. Kwestia ta została szerzej omówiona we wcześniejszych rozważaniach. Organy celne szczegółowo wyjaśniły, dlaczego klasyfikacja zadeklarowana przez skarżącą jest błędna, oraz dlaczego towary winny być zaliczone do kodu 85 17 79 19 90 WTC. Rozważania organów zostały oparte na obowiązujących w tym zakresie przepisach. Są one logiczne i przekonujące.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy celne winny oprzeć się na regule 2a ORINS. Zgodnie z treścią tej reguły wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.

W Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów wskazano, że druga część reguły 2a stanowi, że wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji co wyroby zmontowane. Towary przedstawiane są zwykle w takim stanie ze względu na wymagania lub dogodności pakowania, obsługi lub transportu.

Jak wynika z treści faktury z dnia 11 czerwca 2015r. specjalne anteny oraz zestawy do konwertowania zostały wymienione w osobnych pozycjach. Nie zostały one zgrupowane w kompletne punkty dostępu do internetu. Również ze strony internetowej firmy skarżącej wynika, że sprowadzone produkty są osobno oferowane do sprzedaży. Każdy nabywca może nabywać osobno każdy produkt w zależności od potrzeb, dla zbudowania kompletnych punktów dostępu do internetu. Oznacza to, że produkty objęte przedmiotowym zgłoszeniem nie są kompletnymi lub gotowymi wyrobami tyle, że niezmontowanymi lub rozmontowanymi. Są one oferowane do sprzedaży w takiej postaci jak zostały sprowadzone i służą jedynie do budowy, wspólnie z innymi urządzeniami, kompletnych punktów dostępu do internetu.

W myśl art. 214 ust.1 WKC należności celne przywozowe są określane na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Oznacza to, że istotą klasyfikacji taryfowej jest ustalenie stanu faktycznego na dzień dokonania zgłoszenia celnego towaru. W niniejszej sprawie na dzień zgłoszenia celnego (16 grudnia 2015r.) objęte nim towary nie były punktami dostępu do sieci i routerami Wi-Fi w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym, lecz elementami służącymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero w połączeniu z tymi urządzeniami może być stworzona stacja bazowa, punkt dostępu, most lub punkt dosyłowy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak również w odpowiedzi na skargę szczegółowo wyjaśniono, dlaczego w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania reguła 2a ORINS i sąd w obecnym składzie podzielił argumentację organu w tym zakresie. Zarzut skargi w tej części nie jest uzasadniony.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art. 65 ust.5 Prawa celnego poprzez obciążenie obowiązkiem uiszczenia odsetek ustawowych, w sytuacji gdy skarżąca nie była świadoma uszczuplenia należności celnych. M. M. opierała się na ogólnie dostępnej wiedzy w zakresie klasyfikacji celnej i nie ponosi winy nieprawidłowej klasyfikacji sprowadzonych produktów.

Należy zaznaczyć, że w dniu powstania długu celnego obowiązywał art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. z 2016r. poz.1880 ze zm.), dalej p.c. Zgodnie z treścią art. 65 ust. 3 wymienionej ustawy od kwot należności nieuiszczonych w terminie pobiera się odsetki.

W myśl art. 65 ust. 5 p.c. organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie.

Podkreślić należy, że z dniem 1 maja 2016r. przestał obowiązywać art. 65 ust. 5 prawa celnego. Z dniem 20 sierpnia 2016r. uchylono art. 65 ust. 5 p.c. ustawą z dnia 22 czerwca 2016r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016r. poz.1228). Pełna regulacja w zakresie odsetek została zawarta w art. 114 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz.Urz. UE L nr 269 poz.1 ze zm.).

W niniejszej sprawie decyzje organów celnych obu instancji zostały wydane po dniu 1 maja 2016r., lecz istotny jest dzień powstania długu celnego, który miał miejsce 16 grudnia 2015r., czyli przed nowelizacją Prawa celnego. W sytuacji gdy w dacie powstania długu celnego (16 grudnia 2015r.) obowiązywał przepis art. 65 ust. 5 p.c., to należy go stosować do zdarzeń mających miejsce w okresie jego obwiązywania. Pogląd, że do należności celnych wynikających z długu celnego powstałego przed 1 maja 2016r. powinny być stosowane dotychczasowe przepisy dotyczące odsetek zarówno za okres przed jak i po 1 maja 2016r. wyraził K. P. w artykule "Odsetki od długu celnego" (system informacji prawnej LEX). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionym artykule.

Z przepisu art. 65 ust.5 p.c. wynika, że odsetki są pobierane, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych w zgłoszeniu celnym. Jednocześnie dłużnik może zostać zwolniony z obowiązku uiszczenia odsetek, jeżeli udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

Organy celne słusznie uznały, że skarżąca nie udowodniła, iż podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. Przede wszystkim należy podnieść, że pismem z dnia 16 września 2016r. organ celny wezwał M. M. do wykazania okoliczności, o których mowa w art. 65 ust. 5 p.c. w terminie 7 dni. Wezwanie doręczono w dniu 27 września 2016r., lecz skarżąca nie odpowiedziała na nie. W toku całego postępowania przed organami celnymi skarżąca nie odniosła się do kwestii odsetek. Dopiero w skardze podniesiono, że odsetki nie powinny być naliczane.

Analiza całego zebranego materiału dowodowego wskazuje, że brak było podstaw do odstąpienia od naliczenia odsetek ustawowych. Należy zaznaczyć, co zostało omówione we wcześniejszych rozważaniach, że skarżąca dysponowała dwoma rodzajami WIT-ów, a mianowicie trzema WIT-ami z 28 marca 2011r. dotyczącymi anten oraz jednym WIT-em z 23 marca 2011r. dotyczącym stacji bazowej. Wszystkie WIT-y zostały wydane na jej wniosek, a więc dobrze znała ich treść. Wiedziała zatem jak należy klasyfikować anteny specjalne i zestawy do konwertowania, a jak punkty dostępu do sieci. Mimo to w zgłoszeniu celnym z dni1 16 grudnia 2015r. zadeklarowała nieprawidłowy kod dla sprowadzonych produktów ze stawką celną 0%. Okoliczność, że skarżąca nie ujawniła tych WIT-ów organom celnym dowodzi, iż chciała niejako "ukryć" ich wydanie sprawiając wrażenie nieświadomego zadeklarowania błędnego kodu w zgłoszeniu celnym. Należy zaznaczyć, że to na dłużniku spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności zwalniających od obowiązku zapłaty odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 p.c. W niniejszej sprawie M. M. tych okoliczności nie wykazała. Dodać należy, iż także w skardze nie wykazano tych okoliczności, zaś teza podniesiona w skardze, że odsetki nie powinny być pobierane nie znajduje nawet częściowego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca zadeklarowała nieprawidłowy kod WTC w zgłoszeniu celnym z 0% stawką celną, podczas gdy sprowadzony towar winien zostać zaklasyfikowany do kodu 85 17 70 19 90 WTC ze stawką celną 3,6%. Uzasadnione zatem było określenie niezaksięgowanej kwoty należności celnych wynikającej z długu celnego.

Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę.

B.K.