Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 66/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłość postępowania  administracyjnego i że przewlekłość postępowania  nie miała charakteru rażącego
Powołane przepisy: article: art. 37 § 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 149 § 1 i 1 a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi W. F. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego I. stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania odwołania W. F. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...], II. zobowiązuje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpoznania odwołania W. F., o którym mowa w pkt I. - w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku i zwrotu akt organowi, III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. F. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W. F. (dalej jako "skarżący" lub "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "GINB") w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 1987 r., znak: [...] w przedmiocie zamiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego.

Postępowanie miało następujący przebieg.

Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2014 r. znak: [...] umorzył, wszczęte na wniosek skarżącego, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 1987 r., znak: [...], w przedmiocie zamiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego.

21 sierpnia 2014 r. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynęło odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2014 r.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego GINB decyzją z [...] października 2014 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Po rozpoznaniu skargi W. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 lipca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2961/14, uchylił zaskarżoną decyzję GINB z [...] października 2014 r.

GINB wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 30 lipca 2015 r. NSA postanowieniem z 18 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2751/15, odrzucił skargę kasacyjną GINB z uwagi na jej wniesienie po terminie.

Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2015 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 1987 r., znak: [...] w przedmiocie zamiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego.

29 czerwca 2015 r. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynęło odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2015 r.

Postanowieniem z [...] października 2015 r., znak: [...], GINB zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia GINB wskazał, że decyzja Wojewody [...] z [...] maja 2015 r. została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w związku z decyzją GINB z [...] października 2014 r., uchylającą decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2014 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. GINB wskazał, że wyrokiem z 30 lipca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2961/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję GINB z [...] października 2014 r. oraz stwierdził, że decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się tego wyroku. Od wyroku z 30 lipca 2015 r. GINB wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego i do dnia wydania postanowienia z [...] października 2015 r. o zawieszeniu postępowania, postępowanie przed NSA nie zostało zakończone. W ocenie GINB konieczność zakończenia postępowania sądowego w sprawie skargi kasacyjnej GINB od wyroku z 30 lipca 2015 r. stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa dla postępowania odwoławczego od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2015 r. Wstrzymanie wykonania decyzji GINB z [...] października 2014 r., w związku z którą nastąpiło wydanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., stanowiącej przedmiot postępowania odwoławczego, przesądza o braku podstaw prawnych do ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1987 r.

30 października 2015 r. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z [...] października 2015 r.

Postanowieniem z [...] listopada 2015 r., znak: [...], GINB utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] października 2015 r.

Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie GINB z [...] listopada 2015 r.

26 kwietnia 2017 r. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynął prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2992/15, którym uchylono postanowienia GINB z [...] października 2015 r. i [...] listopada 2015 r.

14 czerwca 2017 r. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynął prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 30 lipca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2961/14. W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do nałożenia na organ I instancji obowiązku odtworzenia zniszczonych akt po okresie archiwizacji, gdyż jeżeli istnieje konieczność ustalenia stanu faktycznego w sytuacji braku akt, organy winny poszukiwać innych dowodów (dowodów pośrednich czy np. przesłuchanie stron), jeżeli jest to niezbędne dla prowadzonego postępowania.

Decyzją z [...] lipca 2017 r., znak: [...], [...], GINB uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2015 r. i umorzył postępowanie organu I instancji.

Pismami z 13 lipca 2017 r. GIMB wystąpił do następujących podmiotów:

- Urzędu Miejskiego w [...] – o nadesłanie wszelkich wydanych przed 26 czerwca 1987 r. decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczących budynku gospodarczego przy ul. [...] w [...] (działka o nr. ew. [...]) oraz akt administracyjnych takich postępowań;

- pełnomocnika skarżącego, Urzędu Miejskiego w [...], Starostwa Powiatowego w [...], [...] Urzędu Wojewódzkiego oraz PINB w [...] - o nadesłanie wszelkich dokumentów dotyczących decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 1987 r., znak: [...], w szczególności postanowienia Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] czerwca 1987 r., nr [...], L.dz. [...] oraz uzgodnienia Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydział Ochrony Środowiska, Gospodarki Wodnej i Geologii z [...] kwietnia 1987 r., nr [...], nr [...];

- Archiwum Państwowego w [...] – o nadesłanie wszelkich dokumentów dotyczących decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 1987 r., znak: [...], w szczególności postanowienia Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] czerwca 1987 r., nr [...], L.dz. [...] oraz uzgodnienia Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydział Ochrony Środowiska, Gospodarki Wodnej i Geologii z [...] kwietnia 1987 r., nr [...], nr [...] oraz uchwały Miejskiej Rady Narodowej w [...] z [...] maja 1979 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z załącznikiem graficznym.

Jednocześnie GINB poinformował o nowym terminie rozpatrzenia sprawy do 14 września 2017 r.

Pismami z 14 września 2017 r. GIMB wystąpił do następujących podmiotów:

- ponownie do pełnomocnika skarżącego, Urzędu Miejskiego w [...], Starostwa Powiatowego w [...], [...] Urzędu Wojewódzkiego oraz PINB w [...] - o nadesłanie dokumentów wskazanych już w piśmie z 13 lipca 2017 r.;

- ponownie do Urzędu Miejskiego w [...] - o nadesłanie dokumentów wskazanych już w piśmie z 13 lipca 2017 r.;

- do [...] WINB - o nadesłanie wszelkich dokumentów dotyczących decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 1987 r., znak: [...], w szczególności postanowienia Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] czerwca 1987 r., nr [...], L.dz. [...] oraz uzgodnienia Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydział Ochrony Środowiska, Gospodarki Wodnej i Geologii z [...] kwietnia 1987 r., nr [...], nr [...].

Jednocześnie GINB poinformował o nowym terminie rozpatrzenia sprawy do 14 listopada 2017 r.

Pismem z 10 listopada 2017 r. GIMB wystąpił do PINB w [...] o udzielenie informacji czy PINB w [...] posiada jakiekolwiek dokumenty dotyczące decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 1987 r., znak: [...], w szczególności postanowienia Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] czerwca 1987 r., nr [...], L.dz. [...] oraz uzgodnienia Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydział Ochrony Środowiska, Gospodarki Wodnej i Geologii z [...] kwietnia 1987 r., nr [...], nr [...], a jeżeli tak to o ich przesłanie.

Jednocześnie GINB poinformował o nowym terminie rozpatrzenia sprawy do 14 grudnia 2017 r.

Pismem z 11 grudnia 2017 r. GIMB wystąpił do A. J. z zapytaniem czy przed 26 czerwca 1987 r. uzyskała – wspólnie z małżonkiem lub samodzielnie - decyzję o pozwoleniu na budowę, dotyczącą budynku gospodarczego przy ul. [...] w [...] (działka o nr. ew. [...]), a jeżeli tak przesłanie tych dokumentów.

Jednocześnie GINB poinformował o nowym terminie rozpatrzenia sprawy do 15 stycznia 2018 r.

Pismem z 15 stycznia 2018 r. GINB poinformował strony, że zachodzi konieczność przedłużenia terminu ponownego rozpoznania odwołania skarżącego spowodowane tym, że na 7 lutego 2018 r. została wyznaczona rozprawa w NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 1637/17, dotyczącej skargi GINB o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem NSA z 18 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2751/15, w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej GINB od wyroku WSA w Warszawie z 30 lipca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2961/14.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie wskazując na brak podstaw do stwierdzenia, że prowadził postępowanie w sposób przewlekły. GIMB podniósł, że podejmował czynności niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, albowiem w wyroku z 30 lipca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2961/14, sąd zobowiązał ten organ do przeprowadzenia postępowania mającego na celu odtworzenie akt dotyczących decyzji z [...] czerwca 1987 r. W związku z zarzutami skarżącego, że sporna decyzja jest nieważna, ponieważ zawiera zmianę sposobu użytkowania budynku, który to budynek jest według skarżącego samowolą budowalną, GINB podejmował próby ustalenia czy Urząd Miejski w [...] posiada wydane przed 26 czerwca 1987 r. decyzje o pozwoleniu na budowę, dotyczące budynku gospodarczego przy ul. [...] w [...] (działka o nr. ew. [...]) oraz o nadesłanie akt administracyjnych takich postępowań. Pisma z 13 lipca 2017 r. oraz 14 września 2017 r. miały na celu w szczególności odnalezienie postanowienia Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] czerwca 1987 r., nr [...], L.dz. [...] oraz uzgodnienia Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydział Ochrony Środowiska, Gospodarki Wodnej i Geologii z [...] kwietnia 1987 r., nr [...], nr [...] – jak wynika powiem z treści spornego pozwolenia na budowę warunki określone w tych dokumentach powinny zostać spełnione. GINB wskazał, że z akt sprawy wynika, że organ I instancji zwracał się o te dokumenty tylko do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz do inwestora, przy czym odpowiedź uzyskał wyłącznie od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. GINB podniósł, że zaniechanie przeprowadzenia przez niego pełnego postępowania wyjaśniającego, do którego został zobowiązany wyrokiem WSA z 30 lipca 2015 r., stanowiłoby naruszenie zasad postępowania administracyjnego. GINB wyjaśnił, że pisma pełnomocnika skarżącego z 16 stycznia 2017 r., 20 lipca 2017 r. i 11 października 2017 r. zostaną uwzględnione przy podejmowaniu przez ten organ stosownego rozstrzygnięcia, ponieważ dotyczą one przeprowadzenia dowodów z dokumentów. GINB podniósł, że nie dysponuje żadnymi środkami, którymi mógłby zobligować inne organy w wyznaczonym terminie do udzielenia informacji i przesłania dokumentów. Postępowanie administracyjne jest co do zasady postępowaniem pisemnym, a organy administracji publicznej są zobligowane do rozpoznawania sprawy na oryginałach dokumentów lub na kopiach urzędowo poświadczonych, zaś sporządzona notatka nie zastępuje dokumentu urzędowego. GINB wyjaśnił dalej, że wyznaczanie przez ten organ kolejnych kilku terminów rozpatrzenia sprawy miało na celu jak najefektywniejsze przeprowadzenie postępowania. W celu dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia sprawy skierował zapytanie do szeregu organów licząc, że otrzyma w wyznaczonym terminie odpowiedź od wszystkich adresatów i będzie mógł rozpatrzeć sprawę. GINB wskazał, że pismem z 29 czerwca 2017 r. znak: [...], złożył do NSA skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem NSA z 18 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2751/15, w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej GINB od wyroku WSA w Warszawie z 30 lipca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2961/14. W skardze o wznowienie podniesiono, że potwierdzeniu odbioru odpisu wyroku z 30 lipca 2015 r. widnieje błędna data, która nie odpowiada rzeczywistej dacie doręczenia GINB odpisu wyroku, o czym świadczy oryginał dokumentu zbiorczego zestawienia przesyłek doręczonych 16 września 2015 r. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z WSA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., natomiast z przewlekłością organu mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw [Dz.U. z 2017 r., poz. 935], obowiązującym od 1 czerwca 2017 r.). Bezczynność i przewlekłość postępowania to dwie odmienne instytucje.

Bezczynność jest kategorią obiektywną, zachodzi zawsze wtedy, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie jednego miesiąca (sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania), lub gdy nie rozpoznał odwołania w ciągu miesiąca od dnia jego otrzymania lub w terminach wskazanych w przepisach szczególnych (art. 35 k.p.a.). Wynika z tego, że dla oceny zachowania organu (stwierdzenia bezczynności organu) istotny jest jedyne upływ czasu między datą wszczęcia postępowania (wniesienia odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) a chwilą orzekania przez sąd w sprawie ze skargi na bezczynność. Okoliczności, które spowodowały bezczynność organu mają natomiast znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a.

Z przewlekłością postępowania, która podlega ocenie w rozpoznawanej sprawie, mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W orzecznictwie (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z 21 marca 2018 r., II SAB/Gd 4/18, dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) wskazuje się, że chodzi to sytuacje, gdy organ, któremu nie można zarzucić bezczynności (bo np. "przedłużył termin załatwienia sprawy na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.), załatwia sprawę dłużej, mimo że sprawa mogła być załatwiona "szybciej". Nie jest wykluczone, że organ będzie bezczynny (bo nie wydał decyzji w terminie, nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy), niemniej z uwagi na charakter sprawy (podejmowane czynności), nie można mu zarzucić przewlekłości postępowania. Zatem zachowanie organu z puntu widzenia ewentualnej przewlekłości jest już ocenne, podobnie jak ocenna jest waga stwierdzonej przewlekłości (rażąca albo nie).

Z niespornych okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy wynika, że postępowanie w przedmiocie rozpoznania przez GIMB odwołania skarżącego od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2014 r. na dzień złożenia skargi na przewlekłość toczyło się już ponad 3 lata (76 miesięcy). Zdaniem sądu postępowanie organu jest prowadzone znacznie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z charakteru i z okoliczności sprawy wynika wprawdzie, że w związku z koniecznością odtworzenia przebiegu postępowania i odnalezienia dokumentów sprzed kilkudziesięciu lat aby organ był zmuszony podejmować dodatkowe czynności procesowe umożliwiające mu wydanie decyzji, jednak czynności te były podejmowane w sposób nieprzemyślany i chaotyczny, co skutkowało koniecznością ich powtarzania. Chodzi tu w szczególności o liczne zapytania kierowane do stron postępowania, organów administracji i innych podmiotów w okresie od czerwca do grudnia 2017 r. w związku z poszukiwaniem dokumentów. Analiza akt prowadzi do wniosku, że wszystkie czynności te powinny zostać wykonane niezwłocznie po zwrocie akt z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w czerwcu 2017 r. Nieuzasadnione rozkładanie tych czynności w czasie i kilkukrotne kierowanie takich samych zapytań do tych samych pomiotów musi zostać ocenione jako całkowicie nieusprawiedliwione.

Z art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd uznał, że przewlekłość GIMB w rozpoznaniu odwołania nie jest rażąca. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. To "przekroczenie" musi być znaczne oraz pozbawione racjonalnego uzasadnienia, niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa i wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. np. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 11 kwietnia 2018 r., II SAB/Go 9/18 oraz WSA w Łodzi z 10 lipca 2018 r., II SAB/Łd 73/18, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Opóźnienie W rozpoznaniu odwołania przez GIMB, aczkolwiek naganne, nie jest zachowaniem godzącym w ład demokratycznego państwa prawa, albowiem było ono też w znacznej mierze wynikiem skomplikowanego charakteru sprawy i związanego z tym koniecznego przebiegu postępowania. Nie wywołuje też dotkliwych skutków dla skarżącego ponieważ brak osiągnięcia przez skarżącego szybkiego skutku, w postaci stwierdzenia nieważności decyzji obowiązującej w obrocie prawnym od 1987 r. i nie dotyczącej bezpośrednio skarżącego, nie stanowi zdarzenia mogącego mieć istotne znaczenie dla codziennej, materialnej egzystencji skarżącego.

Zdaniem sądu termin jednego miesiąca od daty zwrotu akt organowi, jest po pierwsze terminem, w którym organ jest w stanie załatwić sprawę, a po drugie jest to termin, jaki przepisy k.p.a. wyznaczają organom na załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym. Tak określony termin jest wobec tego terminem z całą pewnością wystarczającym do tego aby zakończyć postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sąd zobowiązał GIMB do załatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca do daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz orzekł, że organ ten dopuścił się przewlekłości, która nie jest rażąca (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1802 ze zm.). Na zasądzone koszty składają się: wpis od skargi – 100 zł, wynagrodzenie adwokata – 480 zł, opłata od pełnomocnictwa – 17 zł.