Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 969/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Powołane przepisy: article: art.252 § 1, art. 257, art.199, art. 246 § 1 pkt 1, art. 255, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązania do opuszczenia terytorium RP; postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 maja 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2008r.

Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 9 czerwca 2008r. skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż posiada jedynie środki na własne utrzymanie niezbędne do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, tj. 1 rok. Oświadczył, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych dochodów, nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych.

Zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2008r. wezwano skarżącego na podstawie art. 257 w związku z art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez prawidłowe wypełnienie rubryk 6, 7, 8, 9, 10 formularza PPF – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wskazano wnioskodawcy, iż z akt administracyjnych wynikało, że skarżący żyje w konkubinacie z I. L., z którą mieszka, prowadzi z nią wspólne gospodarstwo domowe i oboje zamierzają zawrzeć związek małżeński. Dlatego też wezwano skarżącego do wypełnienia m.in. rubryki 6 PPF bądź poprzez wskazanie, iż prowadzi z nią wspólne gospodarstwo domowe, bądź poprzez wskazanie, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe.

Pismem procesowym z 20 czerwca 2008 r. (data nadania) wnioskodawca uzupełnił wniosek o przyznanie prawa pomocy i oświadczył, iż gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z konkubiną. Konkubina posiada nieruchomość rolną o powierzchni 1,08 ha, w tym dom mieszkalny o pow. 153 m2. Innych nieruchomości, dochodów, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych zarówno sam skarżący jak i jego konkubina nie posiadają.

W związku z tym, iż dane zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2008r. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia przedmiotowego wniosku przez udzielenie odpowiedzi na postawione pytania i nadesłanie stosownych dokumentów, w terminie siedmiu dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.

Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 72 p.p.s.a. w dniu 30 czerwca 2008r. W zakreślonym terminie nie złożył on dodatkowego oświadczenia zgodnie z powyższym zarządzeniem.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

Zgodnie z zasadą obowiązującą w postępowaniu przed sądem administracyjnym – wyrażoną w art. 199 p.p.s.a. – strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy powinna być zatem stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Jednocześnie, zawarte w omawianym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tego prawa. Zatem rozstrzygnięcie będzie zależało od tego, co zostanie przez wnioskodawcę udowodnione.

W sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku budzi wątpliwości lub jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy, na podstawie art. 255 p.p.s.a., można wezwać taką osobę do złożenia dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, jak i potwierdzającego wykazywane przez nią okoliczności.

W przedmiotowej sprawie, oświadczenie zawarte we wniosku skarżącego złożonym na urzędowym formularzu PPF z 9 czerwca 2008 r., było niewystarczające do oceny czy strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dlatego też niezbędne okazało się wezwanie skarżącego do nadesłania dokumentów i złożenia oświadczeń pozwalających na lepszą ocenę jego sytuacji majątkowej.

Mając zatem na uwadze, iż wezwanie nie zostało przez wnioskodawcę wykonane w zakreślonym terminie, uznać należy, iż nie wykazał on, że ustawowa przesłanka przyznania tego prawa w odniesieniu do jego osoby wystąpiła. W tym stanie rzeczy nastąpił brak możliwości porównania wysokości obciążeń finansowych z jakimi wnioskodawca powinien się liczyć w postępowaniu sądowym z jego rzeczywistymi możliwościami płatniczymi. W konsekwencji, brak ten wykluczył dokonanie oceny czy zaistniały przesłanki uprawniające do udzielenia skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.