Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1711/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w związku z art. 2 pkt 22 i art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Małgorzata Fita, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. s.c. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 277/17 w sprawie ze skargi P. s.c. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 12 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. s.c. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z 4 lipca 2017 r. w sprawie I SA/Rz 277/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę P. s.c. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z 12 stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2009 r.

1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z 22 lipca 2014 r., którą rozliczono Skarżącej podatek od towarów i usług za luty 2009 r. Organ odwoławczy wskazał, że w ramach przeprowadzonego u Spółki postępowania kontrolnego ustalono, że Spółka ta - wobec treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm., dalej: u.p.t.u.) - nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze z 12 lutego 2009 r., wystawionej przez A. N. (firma R.), mającej dokumentować zakup przez Spółkę 8 szaf laboratoryjnych, 6 stołów laboratoryjnych, 3 biurek i 3 krzeseł biurowych. W ocenie organów faktura ta potwierdzała czynności, które nie zostały w rzeczywistości dokonane pomiędzy podmiotami w niej wskazanymi, faktycznie bowiem zlecającym i odbiorcą wykazanych w fakturze robót była firma G., zaś Skarżąca nie była stroną tejże transakcji. Jednocześnie organy stwierdziły, że wystawiona przez Skarżącą faktura z 20 lutego 2009 r. dla G., w której wykazano min. odsprzedaż ww. mebli laboratoryjnych, w tej części nie potwierdza przeprowadzenia transakcji i podlega wyłączeniu z zadeklarowanego rozliczenia podatku VAT, a wykazany w niej podatek Skarżąca zobowiązana jest zapłacić na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. W zaskarżonej decyzji wskazano ponadto, że Skarżąca w sposób nieprawidłowy odliczyła podatek naliczony z faktury VAT dokumentującej zakup odzieży na cele osobiste, tj. towaru niezwiązanego z czynnościami opodatkowanymi.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do WSA w Rzeszowie Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), w zw. z art. 2 pkt 22 i art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przez przyjęcie, że Skarżąca nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego, podczas gdy spełniła wszystkie warunki, od których przepisy ustawy uzależniają nabycie tego prawa oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u. - przez uznanie, że Skarżąca wystawiła fakturę, która nie potwierdzała rzeczywiście dokonanej transakcji i w efekcie była zobowiązana do zapłaty wykazanego w tej fakturze podatku. Ponadto Skarżąca wskazała na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1 i 2 oraz art. 199a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., dalej: O.p.) w zw. z art. 353¹ K.c.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała na nieścisłości w zeznaniach poszczególnych świadków odnośnie spornych transakcji oraz interpretowanie wątpliwości dotyczących faktów na niekorzyść Spółki. Skarżąca wskazała, że P. L. (wskazany przez A. N. jako osoba, która obok W. D. występowała w przedmiotowej transakcji z ramienia firmy G.), jak wynika z jego zeznań, miał pełnomocnictwo do działania w imieniu Skarżącej, a więc nie można było uznać, że Skarżąca nie brała udziału w zawarciu i wykonaniu umowy. Zdaniem Strony, organ pominął skutki udziału P. L. w transakcji, nie wyjaśnił w jakim charakterze dokonywał on czynności, których organy nie kwestionują. Jednocześnie organ nie przedstawił dowodu na to, by P.L. działał w imieniu i na rachunek G. Skarżąca podniosła też, że organ nie dokonał prawidłowej oceny zeznań świadka A. N., nie wziął pod uwagę, iż nie mówił on o poszczególnych transakcjach, ale w dużej części o usługach, które realizował przez 2 lata, a organy instrumentalnie odniosły te zeznania do jednej transakcji. Wątpliwości budzą zeznania tego świadka co do tego, iż nie zna on żadnego pracownika P. s.c., skoro przez dwa lata pojawiał się na budowie w R., gdzie głównym wykonawcą inwestycji G. była właśnie ta Spółka, dostarczał tam meble i je montował. Na tej samej budowie pracowało okresowo nawet 20 pracowników Skarżącej. Zdaniem Strony, organ odwoławczy w sposób tendencyjny ocenił również zeznania W. D., wywodząc z jego ogólnych zeznań skutki w odniesieniu do konkretnych transakcji. Organy nie wyjaśniły też, czemu miałaby służyć taka fikcyjna transakcja, skoro w przedmiotowej sprawie nie doszło do żadnego uszczuplenia podatku.

2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji.

2.3. Wyrokiem z 7 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 263/15 WSA w Rzeszowie oddalił skargę Strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z 12 stycznia 2015 r., podzielając ustalenia organów podatkowych, że wystawiona przez A. N. faktura z 12 lutego 2009 r., wskazująca na zakup przez Skarżącą określonych w niej towarów, nie odzwierciedlała rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, gdyż faktycznym nabywcą tychże towarów była firma G. z siedzibą w R.

Wyrokiem z 15 lutego 2017 r. sygn. akt I FSK 1575/15 Naczelny Sąd Administracyjny na skutek skargi kasacyjnej Strony uchylił powyższy wyrok WSA i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. NSA nie uwzględnił sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów: wadliwej wykładni art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. w zw. z art. 31 ust. 3, art. 2 oraz art. 64 w zw. z art. 21 Konstytucji RP i w zw. z art. 108 ust. 1 u.p.t.u., a także zarzutu naruszenia art. 199a ust. 1 i 3 O.p. w związku z art. 353¹ K.c. Za zasadny natomiast NSA uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), przez pominięcie w zaskarżonym wyroku większości argumentów podniesionych w skardze, a dotyczących oceny ustaleń faktycznych i ich niezgodności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. NSA uznał za błędne stwierdzenie przez WSA w Rzeszowie w zakresie spójności zeznań A. N. (wystawcy faktur) oraz zeznań P. L., czy też W. D., skoro w zaskarżonej decyzji zeznania tych dwóch ostatnich świadków uznane zostały za niewiarygodne m.in. z tego powodu, że według organów, są sprzeczne ze spójnymi zeznaniami kilkukrotnie przesłuchiwanego A. N. W ocenie NSA, Sąd I instancji nie odniósł się do sprzeczności zawartych w zeznaniach tych świadków, nie ocenił prawidłowości uznania za niewiarygodne zeznań P. L., czy też W. D. W konsekwencji nie wskazał, którym zeznaniom daje wiarę, co było niezbędne, w sytuacji gdy zeznania te się wykluczały.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Rzeszowie oddalił skargę Spółki.

3.2. Sąd I instancji przyjął, że organy orzekające w niniejszej sprawie miały prawo uznać – w świetle zebranego materiału dowodowego – że A. N. wykonał dostawę mebli laboratoryjnych na rzecz firmy G., a nie skarżącej Spółki.

3.3. Sąd zgodził się z organami, że zeznania A. N. są spójne i wiarygodne, a wynika z nich m.in., że w latach 2009-2010 wykonywał on usługi dla G. w R., nie zawierał zaś żadnych umów ze Skarżącą, a Z. P. poznał dopiero w połowie 2010 r., kiedy realizował zlecenie obudowy wanien do trawienia szkła na zlecenie W. D. (przedstawiciela G.), a szczegóły i organizacja prac ustalane były z W. D. i P.L.

WSA przyjął, że brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań A. N., który konsekwentnie zeznawał, że prace objęte sporną fakturą wykonywał na zlecenie G., a nie Skarżącej, natomiast fakturę wystawił na rzecz Spółki na polecenie W. D., który poinformował go, że Spółka jest głównym wykonawcą robót, a inwestor chce mieć faktury od jednego wykonawcy. Taki model postępowania stosowany był również wobec innych wykonawców usług na rzecz G., co potwierdzają zeznania świadków T. N. i H. K., którzy wskazali, że wg ich wiedzy i świadomości wykonywali prace na rzecz właściciela hali w R. tj. G., a na polecenie W. D. wystawiali faktury na rzecz Skarżącej.

3.4. Za niesłuszny Sąd uznał zarzut skargi w zakresie instrumentalnego interpretowania zeznań A. N. odnoszących się do wszystkich transakcji realizowanych przez dwa lata. Sąd zwrócił uwagę, że w postępowaniu uzupełniającym organ I instancji ponownie dwukrotnie przesłuchał tego świadka, formułując pytania dotyczące wyłącznie przedmiotowej transakcji. Podnoszone w skardze sprzeczności w zeznaniach tego świadka, co do udziału w transakcji P. L., są - zdaniem Sądu - pozorne, bowiem zeznania z 21 stycznia 2012 r. dotyczą ogólnie usług świadczonych przez A. N. na rzecz G., (wówczas zeznał, że zakres prac uzgadniał z W. D. i P. L.), natomiast przesłuchany później co do przedmiotowej transakcji A. N. stwierdził, że zakres prac uzgadniany był z W. D. (przesłuchanie z 10 września 2013 r.). Zdaniem Sądu, nie można uznać, że w związku z tymi rozbieżnościami zeznania A. N. są niespójne i niewiarygodne.

W ocenie Sądu brak też podstaw do odmówienia wiarygodności tym zeznaniom A. N., które odnoszą się do znajomości pracowników Skarżącej. Sąd za trafne uznał stwierdzenie organów w tym zakresie, że sam kontakt z określoną osobą nie jest równoznaczny z jej znajomością i wiedzą czyim jest pracownikiem. Sąd przyjął, że skoro świadek zeznał, że nie znał pracowników Skarżącej i nie ma na to dowodów przeciwnych, to brak podstaw do zarzucania organom, że gdyby zapytały świadka czy wie, czyimi pracownikami są poszczególne osoby, z którymi stykał się na budowie, to udzieliłby odpowiedzi twierdzącej.

3.5. W ocenie Sądu, niezasadne są też zarzuty tendencyjnej oceny zeznań W. D.. Organ uznał je za niewiarygodne z powodu sprzeczności ze spójnymi zeznaniami A. N., a ponadto ze względu na zawarte w zeznaniach sformułowania typu "jakieś zamówienia", "był podwykonawcą bodajże mebli", "nie pamiętam, które z tych elementów były przedmiotem dyskusji z Panem N." - gdyż świadek W. D. dokonując płatności na rzecz A. N. z całą pewnością wiedział z jakiego tytułu wypłaca pieniądze i czy są to kwoty należne. Byłoby to niemożliwe, gdyby wcześniej nie uczestniczył w negocjacjach i uzgodnieniach z A. N. Analiza zeznań świadka W. D. wskazuje też na ich niewiarygodność co do dokonywania płatności, np. gdy stwierdza, że A. N. miał się zgłaszać do W. D. i T. D. po pieniądze w imieniu Z. P. Słusznie wywodzi organ, że skoro Strona twierdzi, że A. N. był dostawcą mebli dla Skarżącej, to nie było powodów, aby domagał się płatności od przedstawicieli G. Sąd podzielił przy tym stanowisko organów co do tego, że skoro W. D. działał jako inwestor (G.), to nie mógł równocześnie działać jako pełnomocnik Skarżącej, w sytuacji gdy G. i Skarżącą łączyła umowa z 23 stycznia 2009 r.

3.6. Odnosząc się do zarzutu nieustalenia roli P. L. w spornej transakcji Sąd zwrócił uwagę, że jego nazwisko pojawia się w kontekście ustaleń zakresu robót, lecz dotyczących nie zakwestionowanej usługi, a ogółu usług świadczonych na rzecz G. w hali w R. w latach 2009-2010, a ponadto w kontekście zapłaty za wykonane usługi. W ocenie Sądu, na podstawie zeznań A. N. o "częściowym uzgadnianiu prac" z P. L. nie można wywodzić, że P. L. został wskazany jako osoba mająca istotny wpływ na treść i wykonanie umowy. Istotny wpływ miał natomiast W. D., który niewątpliwie zlecał A. N. wykonanie prac, uzgadniał zakres robót oraz wysokość wynagrodzenia i formę płatności. W zeznaniach dotyczących już tylko przedmiotowej transakcji A. N. w ogóle nie wskazał na udział P. L. w uzgadnianiu zakresu prac, stwierdzając, że wszystkie sprawy związane z wykonaniem mebli i wyposażenia pomocniczego uzgadniał z W. D., który działał w imieniu G. W kwestii zapłaty za zlecone roboty A. N. przyznał, że otrzymywał należności w gotówce od różnych osób (W. D., T. D. i P. L.) i przelewem na rachunek bankowy (z rachunku Skarżącej). Na tej podstawie w żaden sposób nie można - wbrew stanowisku Strony - uznać, że P. L. działał jako jej pełnomocnik. Zdaniem Sądu, prawidłowo przyjął organ, że zatrudnienie P. L. na stanowisku kierownika produkcji G. nie wyklucza podejmowania przez niego czynności z kontrahentami tego podmiotu. Skoro gotówkę A. N. przekazywali i T. D. i W. D., to również przekazanie gotówki przez P. L., pracownika T. D., można było odczytywać jako przekazanie zapłaty przez G., zwłaszcza, że P. L. nie twierdził wobec A. N. czyim jest pełnomocnikiem, a z racji jego zatrudnienia w G. naturalnie mógł być kojarzony z tym właśnie przedsiębiorstwem. W ocenie Sądu, brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na fakt, iż P. L. miał pełnomocnictwo do działania w imieniu Skarżącej. P.L. zeznając zaprzeczył jakoby dokonywał osobiście uzgodnień na temat robót z A. N., ich kontakty ograniczały się do rozmów "o przyspieszeniu prac zleconych przez Z. P.", raz czy dwa przekazał mu zapłatę za wykonane usługi. Stwierdzenie, że kwoty te przekazywał na polecenie Z. P., a pieniądze otrzymywał od jego pracowników jest sprzeczne z zeznaniami samego Z. P. i w tym zakresie - zdaniem Sądu - słusznie zeznania P. L. zostały przez organy uznane za niewiarygodne.

WSA zwrócił też uwagę, że w trakcie postępowania kontrolnego organ wzywał dwukrotnie na przesłuchanie Z. P. – bezskutecznie. W pisemnych wyjaśnieniach nie potrafił on natomiast wskazać ani okoliczności nawiązania znajomości z A. N., ani okoliczności dotyczących zawarcia i realizacji przedmiotowej transakcji, nie wiedział w istocie jak konkretnie wyglądały meble wykonane przez A. N., z czego były wykonane. Nie przedstawił też ani kosztorysów ofertowych, ani nie wykazał w inny sposób faktycznego zaangażowania Skarżącej w wykonanie umowy dla G.

3.7. Wobec powyższego Sąd uznał, że organy podatkowe miały prawo przyjąć, że faktycznie A. N. dokonał dostawy mebli laboratoryjnych i biurowych na rzecz firmy G., a nie na rzecz Skarżącej, co skutkowało pozbawieniem jej prawa do odliczenia VAT wykazanego w fakturze z 12 lutego 2009 r., stosownie do treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. W związku z tym trafnie organy za nierzetelną uznały fakturę z 20 lutego 2009 r. dokumentującą sprzedaż przez Skarżącą przedmiotowych mebli na rzecz G., lecz wykazany w niej podatek Skarżąca zobowiązana jest zapłacić na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u.

3.8. Końcowo WSA za niezasadne uznał sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w związku z art. 2 pkt 22 i art. 7 ust. 1 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym w 2009 r.), poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na uznaniu, że Skarżąca nie nabyła prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług, podczas gdy spełniła wszystkie warunki, od których przepisy ustawy uzależniają nabycie tego prawa, w szczególności dokonała opodatkowanej odsprzedaży wtryskarki i form wtryskowych;

b) art. 108 ust. 1 u.p.t.u., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na uznaniu, że Skarżąca wystawiła fakturę nie potwierdzającą rzeczywiście dokonanej transakcji i w efekcie była zobowiązana do zapłaty wykazanego w niej podatku, pomimo że faktura dokumentuje rzeczywistą transakcję gospodarczą;

2. przepisów postępowania, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., w związku art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p., poprzez przyjęcie, że organy podatkowe nie naruszyły wskazanych przepisów postępowania, pomimo zebrania niepełnego (wybiórczego) materiału dowodowego oraz jednostronnej jego oceny, w tym tłumaczenie wszelkich wątpliwości na niekorzyść Skarżącej;

b) art. 170 P.p.s.a. w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że do nabycia towarów od A. N. i ich dalszej odsprzedaży nie doszło, mimo że w prawomocnych wyrokach: I SA/Rz 606/16, I SA/Rz 611/16 oraz I SA/Rz 949/16, WSA w Rzeszowie uznał, że materiał dowodowy nie uzasadnia zakwestionowania transakcji z A. N.;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., w zw. z art. 193 § 1 i 2 O.p., poprzez przyjęcie, że organy podatkowe nie naruszyły ww. przepisów O.p. i uznanie, że księgi podatkowe prowadzone były przez Skarżącą nierzetelnie, podczas gdy prowadzone one były zgodnie z obowiązującymi przepisami.

4.2. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na brak uzasadnienia sformułowanych w niej zarzutów.

5.1. Przede wszystkim brak umotywowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., w związku art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p., czyni ten zarzut bezpodstawnym.

Za niedopuszczalne uznać należy zawarte w skardze kasacyjnej stwierdzenie Strony w ramach uzasadnienia tego zarzutu (naruszenia wskazanych w nim przepisów postępowania), "że zachowuje aktualność ich uzasadnienie zawarte w skardze kasacyjnej od wyroku I SA/Rz 263/15.".

Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia przysługującym od konkretnego orzeczenia Sądu I instancji. Zasadność zarzutów skargi kasacyjnej sformułowanych od wyroku WSA w Rzeszowie z 7 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 263/15, została oceniona przez sąd kasacyjny w wyroku z 15 lutego 2017 r. sygn. akt I FSK 1575/15, w następstwie którego wyrok Sądu I instancji został uchylony, a w sprawie – po ponownym jej rozpoznaniu – wydany został nowy wyrok z 4 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 277/17, w którym – mimo ponownego oddalenia skargi Strony – zaprezentowane zostały nowe motywy rozstrzygnięcia Sądu, zwłaszcza odnośnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a tym samym prawidłowości zebrania w sprawie materiału dowodowego oraz jego oceny. W sformułowanej od wyroku z 4 lipca 2017 r. skardze kasacyjnej należy zatem sformułować zarzuty kasacyjne odnoszące się do tego orzeczenia oraz zawrzeć ich pełne uzasadnienie – zgodnie z wymogami art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Ustawodawca wymaga w tym przepisie od składającego skargę kasacyjną przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, co oznacza, że skarga kasacyjna winna się cechować obydwoma tymi elementami, co z kolei wyklucza możliwość powoływania się w zakresie uzasadnienia sformułowanej podstawy kasacyjnej do innego pisma procesowego, w tym do skargi kasacyjnej od uprzednio wydanego w tej sprawie orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Skarga kasacyjna jest bowiem ściśle powiązana z konkretnym wyrokiem Sąd I instancji, do którego odnoszą się sformułowane przez stronę zarzuty kasacyjne, z ich umotywowaniem adekwatnym do treści zaskarżonego orzeczenia. Brak takiego uzasadnienia, jak w niniejszym przypadku, czyni podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut bezzasadnym.

5.2. Chybione jest także odwołanie się w uzasadnieniu omawianego zarzutu naruszenia przepisów postępowania do orzeczeń Sądu I instancji wydanych odnośnie Strony za inne okresy rozliczeniowe (I SA/Rz 606/16, I SA/Rz 611/16 oraz I SA/Rz 949/16), w których Sąd ten jakoby "zakwestionował wiarygodność zeznań A. N., uznając je za sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym".

Po pierwsze, ocena naruszenia przepisów postępowania dokonywana przez Sąd I instancji czyniona jest odnośnie okoliczności konkretnego stanu faktycznego na tle danego okresu rozliczeniowego, wobec czego nie ma podstaw do kwestionowania takiej oceny dokonanej przez Sąd w oparciu o okoliczności innego stanu faktycznego, odnoszącego się do innego okresu rozliczeniowego Strony.

Po drugie, Składający skargę kasacyjną nie wskazał żadnego fragmentu z przywołanych przez siebie wyroków, z których wynikałaby sformułowana przez niego teza, że Sąd ten zakwestionował wiarygodność zeznań A.N., uznając je za sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym.

Po trzecie, analiza treści tych wyroków przeczy tej tezie, gdyż Sąd I instancji w sprawach tych w ogóle nie dokonywał oceny zeznań tegoż świadka, a zaskarżone w tych orzeczeniach decyzje zostały uchylone ze względów proceduralnych, z uwagi na stwierdzenie, że materiał dowodowy w tych sprawach został wadliwie zgromadzony i winien zostać uzupełniony.

5.3. W konsekwencji powyższego chybiony jest także zarzut naruszenia art. 170 P.p.s.a. w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Orzeczenie zapadłe odnośnie innego stanu faktycznego (okresu rozliczeniowego), które nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz kasacyjnie ze względów procesowych, w celu uzupełnienia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie ma przymiotu wiążącego - w rozumieniu art. 170 P.p.s.a. - w innych sprawach.

5.4. Brak podważenia ustalenia, że ujęta w ewidencji zakupu Skarżącej faktura z 12 lutego 2009 r., wystawiona przez A. N. (firma R.), dokumentuje czynność, która nie została w rzeczywistości dokonana na rzecz Skarżącej, czyni chybionym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., w zw. z art. 193 § 1 i 2 O.p., gdyż w tej sytuacji organy podatkowe nie naruszyły ww. przepisów O.p. uznając, że księgi podatkowe prowadzone były przez Skarżącą nierzetelnie.

5.5. Z uwagi na niepodważenie sformułowanym zarzutem naruszenia przepisów postępowania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, za nietrafne uznać należy zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w związku z art. 2 pkt 22 i art. 7 ust. 1 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym w 2009 r.), gdyż w ramach dokonanych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych nastąpiło ich trafne zastosowanie, skutkujące uznaniem, że Skarżąca nie nabyła prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług z zakwestionowanej faktury z 12 lutego 2009 r., wystawionej przez A. N. (firma R.), mającej dokumentować zakup przez Spółkę 8 szaf laboratoryjnych, 6 stołów laboratoryjnych, 3 biurek i 3 krzeseł biurowych, jak również art. 108 ust. 1 u.p.t.u., ponieważ doszło do jego prawidłowego zastosowania, w oparciu o trafne ustalenie, że Skarżąca wystawiła fakturę niepotwierdzającą rzeczywiście dokonanej transakcji sprzedaży ww. rzeczy.

5.6. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 P.p.s.a. - oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.