Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1062/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 56
journal: Dz.U. 2013 poz 727
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skarg R. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma A w J na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 maja 2016 r. nr [...] z dnia 30 maja 2016 r. nr [...] z dnia 30 maja 2016 r. nr [...] z dnia 30 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego skargi oddala.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego na podstawie art. 53 § 3, art. 54 § 1, 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613), art. 4 pkt 5 i pkt 18, art. 30 ust. 1 i ust. 2 b), art. 67, art. 78, art. 201 ust. 1 lit. a), ust. 2, ust. 3, art 214 ust. 1, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1 i ust. 4, art. 222 ust. 1 lit. a), art. 243, art. 244 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004, rozdz. 2, t. 4, str. 307); art. 142 ust. 1 lit. d, art. 151, art. 181a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.), art. 56, art. 65 ust. 1, ust. 5 i ust. 6, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w szczegółowych wymogów jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz.U. z 2014 r. poz. 1504) określił, po zakończeniu wszczętego postępowania celnego, R. A. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Firma A z J (dalej skarżący):

1/ decyzją z dnia [...] 2016 r. znak: [...] kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (typ-A00), w wysokości 57.619,00 zł, z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu [...] 2011 r., do procedury celnej dopuszczenia do obrotu wg SAD OGL [...] oraz powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwoty długu celnego;

2/ decyzją z dnia [...] 2016 r. znak: [...] kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (typ-A00), w wysokości 46.397,00 zł, z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu [...] 2011 r., do procedury celnej dopuszczenia do obrotu wg SAD OGL [...] oraz powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwoty długu celnego;

3/ decyzją z dnia [...] 2016 r. znak: [...] kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (typ-A00), w wysokości 14.081,00 zł, z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu [...] 2011 r., do procedury celnej dopuszczenia do obrotu wg SAD OGL [...] oraz powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwoty długu celnego;

4/ decyzją z dnia [...] 2016 r. znak: [...] kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (typ-A00), w wysokości 53.252,00 zł, z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu [...] 2011 r., do procedury celnej dopuszczenia do obrotu wg SAD OGL [...] oraz powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwoty długu celnego;

W uzasadnieniu podniósł, że Oddział Celny przyjął zgłoszenia celne dokonane przez R. A.:

1/ w dniu [...] 2011 r. SAD OGL [...], dotyczące objęcia procedurą celną dopuszczenia do obrotu towaru

- 1 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "KURTSKI DAMSKIE Z WŁOKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ. 1 NA FAKTT .8871 NAR (ilość sztuk), PA 138 BRAK Kontenery: [...]";

- 2 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "KURTKI MĘSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ. 2 NA FAKT. 3278 NAR (ilość sztuk), PA 82 BRAK Kontenery: [...]";

-3 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "KURTKI MĘSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ. 3 NA FAKT. 3150 NAR (ilość sztuk), PA 42 BRAK Kontenery: [...]".

Towar został zgłoszony na podstawie faktury handlowej nr [...] z dnia 25.01.2011 r., opiewającej na kwotę 11.813,91 USD. Faktura ta została wystawiona przez firmę W z N (Cypr), będącą pośrednikiem w zakupie towaru od firmy B z Chin. Do zgłoszenia celnego dołączono fakturę nr [...] z 22.12.2010 r. wystawioną przez ww. chiński podmiot na W z N na kwotę 10.397,15 USD, zawierającą koszty transportu, zgodnie ze wskazanymi w tym dokumencie warunkami dostawy CIF H. W załączeniu zgłoszenia celnego przedstawiono również świadectwa pochodzenia nr: CN [...], CN [...], CN [...], CN [...], CN [...], CN [...] z dnia 14 stycznia 2011 r., BILL OF LADING (konosament) [...] z 29.12.2010 r., deklarację wartości celnej, packing list, Sale Contract Nr [...] zawarty pomiędzy B a W z N, CMR dotyczącą usługi transportu kontenera z towarem na trasie H /DE/ - S /PL/), oświadczenie dotyczące płatności za fakturę [...] z dnia 25.01.2011 r.

2/ w dniu [...] 2011 r. SAD OGL [...], dotyczące objęcia procedurą celną dopuszczenia do obrotu towaru

- 1 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "KURTKI DAMSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ. 1 NA FAKT. 12375 NAR (ilość sztuk), PA 825 BRAK Kontenery: [...]";

- 2 SAD opisanego w polu 31 "KURTKI MĘSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ. 2 NA FAKT. 608 NAR (ilość sztuk), PA 38 BRAK Kontenery: [...]".

Towar został zgłoszony na podstawie faktury handlowej nr [...] z dnia 25.01.2011 r., opiewającej na kwotę 10.516,23 USD. Faktura ta została wystawiona przez firmę W z N (Cypr), będącą pośrednikiem w zakupie towaru od firmy B z Chin. Do zgłoszenia celnego dołączono także fakturę nr [...] z 20.12.2010 r. wystawioną przez w/w chiński podmiot na W z N, opiewającą na kwotę 8.958,27 USD, zawierającą w sobie koszty transportu, zgodnie ze wskazanymi w tym dokumencie warunkami dostawy CIF H. W załączeniu przedmiotowego zgłoszenia celnego przedstawiono również świadectwo pochodzenia nr CN [...] z dnia 17.01.2011 r., BILL OF LADING (konosament) [...] z dnia 20.12.2010 r., deklarację wartości celnej, packing list, Sale Contract Nr [...] z dnia 20.12.2010 r. zawarty pomiędzy B a W z N, CMR (dotyczący usługi transportu kontenera z towarem na trasie H /DE/ - S /PL/, oświadczenie dotyczące płatności za fakturę [...] z dnia 25.01.2011 r.

3/ w dniu [...] 2011 r. SAD OGL [...], dotyczące objęcia procedurą celną dopuszczenia do obrotu towaru

- 1 SAD opisany w polu 31 jako "RĘCZNIKI BAWEŁNIANE, POZ. l NA FAKTURZE, 50 NAR (ilość sztuk), PA 1 BRAK Kontenery: [...]";

- 2 SAD opisany w polu 31 jako "KURTKI MĘSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ. 2 NA FAKTURZE, 50 NAR (ilość sztuk), PA 1 BRAK Kontenery: [...] ";

- 11 SAD opisany w polu 31 jako "SPODNIE DAMSKIE BAWEŁNIANE, DZIANINA POZ. 11 NA FAKTURZE, 1180 NAR (ilość sztuk), PA 5 BRAK Kontenery: [...] ";

- 12 SAD opisany w polu, 31 jako "KURTKI DAMSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ. 12 NA FAKTURZE, 1240 NAR (ilość sztuk), PA 5 BRAK Kontenery: [...]";

- 14 SAD opisany w polu 31 jako "SPODNIE DAMSKIE BAWEŁNIANE, TKANINA POZ. 14 NA FAKTURZE, 5811 NAR (ilość sztuk), PA 69 BRAK Kontenery: [...]".

Towar został zgłoszony na podstawie faktury handlowej nr [...] z dnia 25.01.2011 r., opiewającej na kwotę 11.656,29 USD. Faktura ta została wystawiona przez firmę W z N (Cypr), będącą pośrednikiem w zakupie towaru od firmy B z Chin. Do zgłoszenia celnego dołączono także fakturę nr [...] z 29.12.2010 r. wystawioną przez w/w chiński podmiot na W z N, opiewającą na kwotę 10.062,20 USD, zawierającą w sobie koszty transportu, zgodnie ze wskazanymi w tym dokumencie warunkami dostawy CIF H (k. 19,26). W załączeniu przedmiotowego zgłoszenia celnego przedstawiono również świadectwa pochodzenia nr CN [...], CN [...], CN [...], CN [...], CN [...], CN [...], CN [...], CN [...], CN [...], CN [...] z dnia 14.01.2011 r., BILL OF LADING (konosament) [...] z dnia 29.12.2010 r., deklarację wartości celnej, packing list, Sale Contract Nr [...] z dnia 29.12.2010r. zawarty pomiędzy B a W z N, fakturę proforma nr [...] za usługę spedycyjną H - S, CMR (dotyczący usługi transportu kontenera z towarem na trasie H /DE/ - S /PL/, oświadczenie dotyczące płatności za fakturę [...] z dnia 25.01.2011 r. Towar został zwolniony do deklarowanej procedury w dniu [...] 2011 r.

4/ w dniu 28 stycznia 2011 r. SAD OGL [...], dotyczące objęcia procedurą celną dopuszczenia do obrotu towaru

- 1 SAD opisanego w polu 31 jako "SPODNIE DAMSKIE Z BAWEŁNY, TKANINA POZ. l NA FAKTURZE 31876 NAR (ilość par), PA 1248 BRAK Kontenery: [...]";

- 2 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "KURTKI DAMSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH; TKANE POZ.: 2 NA FAKTURZE 1680 NAR (ilość sztuk), PA 35 BRAK Kontenery: [...]".

Towar został zgłoszony na podstawie faktury handlowej nr [...] z dnia 25.01.2011r., opiewającej na kwotę 11.414,12 USD. Faktura ta została wystawiona przez firmę W z N (Cypr), będącą pośrednikiem w zakupie towaru od firmy B z Chin. Do zgłoszenia celnego dołączono także fakturę nr [...] z 29.12.2010r. wystawioną przez w/w chiński podmiot na W z N, opiewającą na kwotę 10.057 USD, zawierającą w sobie koszty transportu, zgodnie ze wskazanymi w tym dokumencie warunkami dostawy CIF H. W załączeniu przedmiotowego zgłoszenia celnego przedstawiono również świadectwa pochodzenia nr CN [...], CN [...], CN [...] z dnia 14.01.2011 r., BILL OF LADING (konosament) [...] z dnia 05.01.2011 r., deklarację wartości celnej, packing list, Sale Contract Nr [...] z dnia 29.12.2010r. zawarty pomiędzy B a W z N, CMR (dotyczący usługi transportu kontenera z towarem na trasie H /DE/ -S /P L/, oświadczenie dotyczące płatności za fakturę [...] z dnia 25.01.2011 r. Towar został zwolniony do deklarowanej procedury w dniu 28 stycznia 2011 r.

Powyższe towary zostały zwolnione do deklarowanej procedury w dniu 28 stycznia 2011 r. Rewizji celnej nie przeprowadzono, zgłoszenia celne przyjęto bez weryfikacji.

Następnie Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził kontrolę w zakresie prawidłowości obrotu towarowego z krajami trzecimi w zakresie wartości celnej importowanych towarów za okres od 01 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r., rozszerzonym w części dotyczącej okresu kontroli do przedziału czasu od 01 stycznia 2010 r. do 31 stycznia 2012 r. w związku z poleceniem Prokuratury Okręgowej nr [...] (p) z dnia 19 października 2012 r.

W dniu [...] 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowań celnych zmierzających do weryfikacji wskazanych zgłoszeń celnych a następnie wydał ww. decyzje.

Przedmiotowe decyzje zostały doręczone ustanowionemu w niniejszej sprawie pełnomocnikowi - adwokatowi D. W. w dniu 28 stycznia 2016 r. stosownie do udzielonego pełnomocnictwa z dnia 22.06.2015 r., do reprezentowania strony w sprawie niniejszej, złożonego w Urzędzie Celnym w dniu 21 lipca 2015 r. W dniu 27 stycznia 2016 r. w Urzędzie Celnym zostało złożone pismo adwokata D. W. z tej samej daty, zatytułowane "Zawiadomienie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa", do którego załączone zostało pismo R. A. również z tej samej daty, zatytułowane "Wypowiedzenie pełnomocnictwa ze skutkiem natychmiastowym", obejmujące sygnatury wielu spraw prowadzonych przed Naczelnikiem Urzędu Celnego m.in. powyższe sprawy. W tym samym dniu tj. 27 stycznia 2016 r. w Urzędzie Celnym zostało złożone pismo adwokata M. G. z tej samej daty, zatytułowane "Przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa", do którego załączono w oryginale dokument z dnia 27 stycznia 2016 r. zatytułowany "Pełnomocnictwo" stwierdzający udzielenie pełnomocnictwa przez R. A. adwokatowi M. G. do reprezentowania w wymienionych tam sprawach. W dniu 1 lutego 2016 r. do Urzędu Celnego wpłynęła korespondencja od adwokata D. W., w której zwrócił on cztery sztuki decyzji wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego.

Odwołania od tych decyzji pismem z dnia 11 lutego 2016 r. złożył R. A. wnosząc o ich uchylenie i umorzenie postępowania ze względu na przedawnienie, albowiem decyzje w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego nie zostały skutecznie doręczone ani skarżącemu ani innej osobie umocowanej przed upływem 5 lat od dokonania zgłoszenia celnego.

Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 30 maja 2016 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniach wskazał, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego treść a nie nazwa podania decyduje o przedmiocie postępowania oraz że ogólną zasadą postępowania celnego jest zgodnie z art. 127 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego - zasada dwuinstancyjności. O tym, czy dane pismo, złożone w reakcji na doręczoną decyzję pierwszoinstancyjną, spełnia wymogi art. 222 Ordynacji podatkowej, rozstrzyga organ odwoławczy, po zbadaniu warunków formalnych odwołania, gdyż samo nazwanie czy też nienazwanie czynności procesowej, np. odwołania, nie przesądza jeszcze o jej treści. Odwołanie, jak każde inne podanie, powinno zawierać elementy, o których mowa w art.168 § 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto, zgodnie z art. 222 Ordynacji podatkowej dodatkowymi i szczególnymi w relacji do innych podań wymogami odnoszącymi się do odwołania są trzy istotne elementy, to jest: zarzuty stawiane decyzji, określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania, a więc określenie zakresu i rodzaju zmian, które powinny być wprowadzone do tej decyzji oraz uzasadnienie zarzutów i żądania poprzez powołanie dowodów. Pierwszy i drugi z wymienionych elementów odwołania mają charakter obligatoryjny, trzeci zaś nosi cechy fakultatywności, bowiem nie zawsze istnieje możliwość wskazywania na dowody, np. gdy spór z organami podatkowymi toczy się w sferze wykładni przepisów prawa. Tak więc, organ odwoławczy w fazie wstępnej postępowania odwoławczego ma obowiązek zbadać, czy wniesione podanie (odwołanie) zawiera elementy niezbędne do jego rozpatrzenia, wskazane w treści art. 222 Ordynacji podatkowej oraz czy odwołanie zostało złożone w 14 dniowym terminie, wynikającym z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie organu odwoławczego pisma R. A. z dnia 11 lutego 2016r. zatytułowane "wniosek o uchylenie decyzji i o umorzenie postępowania" zostały złożone w reakcji na doręczone decyzje pierwszoinstancyjne, doręczone pełnomocnikowi R. A., adwokatowi D. W. w dniu 28 stycznia 2016 r. Zostały one złożone w dniu 11 lutego 2016 r., a więc w 14 dniu terminu do wniesienia odwołania od powyższych decyzji, czyli w czasie, kiedy decyzja organu celnego pierwszej instancji nie miała przymiotu ostateczności. Pismo to spełnia również obligatoryjne wymogi odwołania, o których mowa w art. 222 Ordynacji podatkowej, tj. zawiera zarzuty przeciw decyzji, bowiem strona podnosi naruszenie przepisów proceduralnych dotyczących doręczania pism, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego dotyczących przedawnienia długu celnego, a także określa istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania, wskazując w jaki sposób i w jakim zakresie powinna zostać zweryfikowana decyzja organu celnego pierwszej instancji tj. poprzez uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.

Odnosząc się do zarzutu odwołania naruszenia przepisów regulujących problematykę doręczania pism organ stwierdził, iż zarzut ten jest niezasadny. Doręczenie pism należy do tzw. czynności materialno-technicznych, z których dokonaniem przepisy wiążą określone skutki prawne (art. 212 Ordynacji podatkowej). Z gwarancyjnego charakteru instytucji doręczenia wynika zaś, że jedynie doręczenie zgodne z obowiązującymi przepisami można uznać za skuteczne i wywołujące określone następstwa prawne. W aspekcie zaś uprawnień strony postępowania, prawidłowe doręczenie pisma stanowi konkretyzację prawa do jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 123 Ordynacji podatkowej). W rozpoznawanej sprawie strona działała za pośrednictwem pełnomocnika, adwokata D. W. Pełnomocnictwo do reprezentowania R. A. przed Naczelnikiem Urzędu Celnego oraz w instancjach właściwych w rozpoznawanej sprawie zostało złożone w Urzędzie Celnym w dniu 21 lipca 2015r. W związku z wejściem w życie znowelizowanych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, po 1 stycznia 2016 r., zgodnie z treścią art. 144 § 5 doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem (...) następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Na podstawie przepisu przejściowego art. 24 ustawy nowelizującej z 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1649) pełnomocnictwa dołączone do akt sprawy przed dniem 1 stycznia 2016 r., a także ich urzędowo poświadczone odpisy oraz uwierzytelnione odpisy, uznaje się za pełnomocnictwa szczególne w rozumieniu art. 138e Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2016 r. Zatem wskazane pełnomocnictwo, przedłożone do akt omawianej sprawy w dniu 21 lipca 2015r., po 1 stycznia 2016 r. stało się z mocy prawa pełnomocnictwem szczególnym.

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpatrywanej sprawy organ stwierdził, że strona w postępowaniu reprezentowana była przez pełnomocnika, adwokata D. W. Pełnomocnictwo zostało złożone w Urzędzie Celnym w dniu 21 lipca 2015 r., a więc przed wejściem w życie nowelizacji przepisów dotyczących doręczeń pism profesjonalnym pełnomocnikom. Pełnomocnik ten po dniu 1 stycznia 2016 r. nie wskazał adresu elektronicznego i nie wniósł o doręczanie pism za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, w sprawie nie może mieć zastosowania tryb doręczania pism, o którym mowa w art. 144 § 5 Ordynacji podatkowej (za pomocą środków komunikacji elektronicznej). Organ celny pierwszej instancji na podstawie akt prowadzonego postępowania celnego ustalił, że doręczenie ww. decyzji powinno nastąpić w trybie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej tj. na adres pełnomocnika strony - adwokata D. W. Organ dla ustalenia osoby, do której powinna być nadana przesyłka, kierował się przedłożonym do akt sprawy pełnomocnictwem i danymi adresowymi umocowanego prawidłowo do działania za stronę pełnomocnika. W dniu 14 stycznia 2016r. organ celny pierwszej instancji, działając w oparciu o treść art. 145 § 2 w zw. z art. 144 §1 Ordynacji podatkowej podjął czynności związane z doręczeniem ww. decyzji pełnomocnikowi na wskazany przez niego adres, za pośrednictwem funkcjonariuszy celnych. Profesjonalny pełnomocnik strony, jakkolwiek wskazał organowi adres swojej kancelarii jako adres do doręczeń, nie zapewnił w tym dniu odbioru decyzji. Organ celny pierwszej instancji z powodu niemożności doręczenia przesyłki zawierającej ww. decyzję w dniu 14 stycznia 2016r., w sposób opisany powyżej, przesyłkę pozostawił do dyspozycji adresata w Urzędzie Miasta. Informację o miejscu pozostawienia przesyłki oraz czasie jej odebrania, umieścił w skrzynce oddawczej adresata. Pomimo dwukrotnego zawiadomienia pełnomocnika o pozostawieniu korespondencji urzędowej w ww. sprawie celnej w Urzędzie Miasta i o możliwości jej odbioru, przez kilkanaście dni nie została ona odebrana. W dniu 28 stycznia 2016r., a więc w 14-tym dniu od dnia złożenia przesyłki w Urzędzie Miasta, czyli w ostatnim dniu terminu przewidzianego w art. 150 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, przesyłka została odebrana przez J. S., upoważnionego do jej odbioru przez pełnomocnika, adw. D. W. W dniu 27 stycznia 2016r. do Urzędu Celnego wpłynęła informacja od pełnomocnika strony o wypowiedzeniu pełnomocnictwa.

Organ wskazał, że w świetle art. 138i § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, wypowiedzenie pełnomocnictwa wywiera skutek od dnia

zawiadomienia organu celnego. Oznacza to, że dokonując w dniu 14 stycznia 2016 r. ekspedycji decyzji na adres pełnomocnika, organ celny działał prawidłowo, późniejsze poinformowanie organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa nie pozbawiło dokonanej czynności skuteczności. W dacie wysłania decyzji tj. w dniu 14 stycznia 2016r. pełnomocnik, adw. D. W. był umocowany do reprezentowania strony. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że organ celny pierwszej instancji został poinformowany przez adw. D. W. o odwołaniu pełnomocnictwa w dniu 27 stycznia 2016 r., a ww. decyzje zostały przez niego odebrana w dniu 28 stycznia 2016r. Wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odniosło bowiem skutek prawny w stosunku do organu podatkowego z chwilą zawiadomienia go o tym. Odwołanie pełnomocnictwa w trakcie okresu przechowywania przesyłki w Urzędzie Miasta nie mogło wpływać na prawidłowość dokonanego doręczenia, skoro korespondencja w chwili jej nadania została prawidłowo skierowana do umocowanego przez stronę pełnomocnika, na wskazany przez niego adres.

Wykładnia przepisów regulujących skutki wypowiedzenia pełnomocnictwa w kontekście przepisów o doręczeniach musi uwzględniać nie tylko ochronę praw strony postępowania, ale również procesową skuteczność działania organów administracji. Inna interpretacja tych norm prowadziłaby do sytuacji, że wymiana pełnomocników w sposób opisany powyżej uniemożliwiałaby skuteczne działanie organów administracji w każdym przypadku, w którym korzystne dla strony byłoby umknięcie odebrania prawidłowo wysłanego przez organ pisma. W świetle powyższego dla oceny prawidłowości doręczenia ww. przesyłek należy uznać moment ekspedycji przesyłki, a nie jej odbioru. Poinformowanie więc organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa po ekspedycji ww. decyzji pozostało bez wpływu na prawidłowość ich doręczenia.

W ocenie organu odwoławczego niesłuszny jest zarzut strony nieskutecznego doręczenia wskazanych decyzji organu I instancji przed upływem pięcioletniego terminu na powiadomienie dłużnika o kwocie należności, licząc od dnia powstania długu celnego (art. 221 ust.4 WKC w zw. z art.56 ustawy Prawo celne). Zaskarżone przez R. A. decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu, dotyczą zgłoszeń celnych z dnia [...] 2011 r. Zgodnie z art. 221 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004,. rozdz. 2, t. 4, str. 307); (WKC) Jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie tego długu po upływie trzech lat, ale nie później niż przed upływem lat pięciu (art. 221 ust. 4 WKC w zw. z art. 56 ustawy Prawo celne). Należy dodać, że odwołujący się nie kwestionuje prawidłowości ustalenia przez organ celny pierwszej instancji wspomnianego wyżej 5 - letniego terminu na powiadomienie dłużnika o kwocie wynikającej z długu celnego, a skuteczność doręczenia ww. decyzji w tym terminie. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał za zbędne przytaczanie ugruntowanego już orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwa sądowo-administracyjnego w kraju, na okoliczność prawidłowego ustalenia w sprawie niniejszej przez organ celny pierwszej instancji zastosowania dłuższego (niż trzy lata), pięcioletniego terminu na powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych. Odnosząc się więc do zarzutu nieskutecznego doręczenia stronie ww. decyzji w okresie 5-letnim, o którym mowa wyżej, w kontekście przytoczonej wyżej motywacji, należy stwierdzić, że skoro zaskarżone decyzje Naczelnika Urzędu Celnego weszły do obrotu prawnego w dniu 28 stycznia 2016 r. (data doręczenia decyzji), to powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego nastąpiło z zachowaniem terminu określonego w art. 221 ust. 4 WKC w zw. z art. 56 ustawy Prawo celne. Tym samym zarzut dotyczący przedawnienia należności w związku z tym, że decyzja w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego nie została skutecznie doręczona ani stronie ani osobie umocowanej przez stronę przed upływem 5 lat od dokonania zgłoszenia celnego - jest chybiony.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe decyzje R. A. zarzucił naruszenie:

1/ art. 56 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie przedmiotowych decyzji po upływie trzech lat od powstania długu celnego oraz całkowicie dowolnym, jak również gołosłownym przyjęciu wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania podatkowego, iż "dług celny powstał na skutek czynu podlegającego w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego", bez jakiegokolwiek wskazania opisu rzekomego czynu zabronionego w wyniku którego dług celny miał powstać, subsumcji prowadzącej do przyjęcia, iż wymieniony wyżej czyn stanowi przestępstwo, kwalifikacji prawnej wymienionego wyżej czynu – przestępstwa, jego związku z powstaniem i wysokością domniemanego przez organ długu celnego, wskazania czy toczy się postępowanie przygotowawcze w tychże sprawach – względnie, czy organ złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa;

2/ art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości transakcyjnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] 2010 r. przez organ l instancji bez udziału skarżącego polegającym na całkowicie bezkrytycznym oparciu zaskarżonej decyzji na "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" wystawionym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej bez zapewnienia stronie możliwości jakiegokolwiek uprzedniego odniesienia się do treści przedmiotowego dokumentu, zweryfikowania jego poprawności jak również wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy wartością transakcyjną wskazaną w dokumentacji przedłożonej przez skarżącego a "wydruku z ewidencji administracji chińskiej przedłożonym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej;

3/art. 86 ust. 1 Prawa celnego poprzez całkowicie wadliwe nadanie przez organy l instancji mocy dokumentu urzędowego "wydrukowi z ewidencji administracji chińskiej" otrzymanego od organów Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie ceny transakcyjnej towarów, podczas gdy wskazany dokument stanowić może jedynie dowód tego, jaką kwotę eksporter deklarował w swym rozliczeniu podatkowym, jak i tego, że organ celny Chińskiej Republiki Ludowej odebrał od eksportera oświadczenie treści wynikającej z ww. pisma, a w żadnym wypadku, iż wskazana kwota stanowi urzędowo stwierdzoną cenę transakcyjną oraz nienadania takiego waloru świadectwu pochodzenia wystawionego przez organy administracyjne Chińskiej Republiki Ludowej, które potwierdzało wartość transakcyjną towaru,

4/ art. 29 ust. 1 WKC oraz art. 23 ust. 3 Prawa celnego poprzez ich błędną

wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowania w zakresie

ustalenia wartości celnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...]

2010 r. i z dnia [...] 2010 r. w oparciu o nieprawomocną decyzję Naczelnika

Urzędu Celnego z dnia [...] 2013 r. i z dnia [...] 2014 r.

dotyczącą innych towarów, podczas gdy skarżący przedłożył szereg dokumentów

właściwych dla poparcia zadeklarowanej wartości celnej przedmiotów objętych

zgłoszeniem celnym;

5/ art. 30 ust. 2 lit. b WKC poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż towary importowane przez skarżącego, których wartość "transakcyjna" została całkowicie błędne ustalona w oparciu o wydruki z administracji chińskiej są towarami podobnymi w rozumieniu art. 142 ust. 1 lit. d RWKC;

6/ art. 29. ust. 13., art. 41 ust. 1, art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług, w zw. z art. 29. ust. 1., art. 30 - art. 32 WKC oraz art. 23. ust. 3 Prawa celnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, prowadzące do przyjęcia wysokości należności z tytułu długu celnego importowanego przez skarżącego towaru objętego zgłoszeniami celnymi z dnia [...] 2011 r.

Z powyższych względów skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonych decyzji i przekazania spraw do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na powyższe skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie.

Na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg R. A. na ww. decyzje Dyrektora Izby Celnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., póz. 718 dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skargi wniesione w niniejszej sprawie nie zasługiwały na uwzględnienie.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie stwierdził w wyniku przeprowadzonej kontroli co do zgodności z prawem, by w wydanych w niniejszych postępowaniach administracyjnych decyzjach - zaskarżonych, jak i poprzedzających je decyzjach organu l instancji, tkwiły kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności, czy wznowieniem postępowania administracyjnego. Nie dopatrzył się też takich naruszeń przez orzekające organy celne przepisów postępowania - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. jedn., Dz.U. z 2015 r., póz. 613, zwanej dalej Ordynacją podatkową), w stopniu, który w istotny sposób mógłby mieć wpływ na wynik sprawy - ani też przepisów prawa materialnego w stopniu mających wpływ na jej wynik.

W ocenie Sądu postępowania we wszystkich sprawach administracyjnych, jakie toczyły się przed organami celnymi, zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy i z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z Ordynacji podatkowej, której przepisy art. 12 oraz działu IV w świetle postanowień art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2015 r., poz. 858 ze zm.), stosuje się odpowiednio do postępowania w sprawach celnych, z uwzględnieniem zmian wynikających z prawa celnego.

Podkreślić zatem należy, że zgodnie z treścią art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne z 2004 r., roz. 2, t. 4 str.307, ze zm., zwanego dalej "WKC") "... po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, po dokonaniu zwolnienia towarów organy mogą przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone bezpośrednio jak i pośrednio, tj. wyłącznie z dokumentów posiadanych przez inne podmioty a dotyczące towarów, nie wyłączając rewizji towarów." W świetle tych regulacji nie ulega wątpliwości, że organy celne w sytuacji, gdy przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe dane, podejmują zgodne z tymi przepisami niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji w oparciu o dane, którymi dysponują. W takich sytuacjach organy celne są więc uprawnione do przeprowadzenia postimporotowej kontroli towarów.

Zgodnie z art. 67 WKC jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, datą która należy uwzględnić przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której są zgłaszane towary, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne. Przepisy celne dotyczące wartości celnej zostały zawarte w art. 28 do 36 WKC. Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalona, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33 WKC.

Jednakże, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, zgodnie z art. 181 a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE. L. z 1993 r. Nr 253.1 ze zm., zwanym dalej RWKC), nie muszą ustalać wartości celnej sprowadzanych towarów z zastosowaniem metody transakcyjnej. W art. 181a RWKC ustanowiono bowiem wyjątek od ogólnej zasady ustalania wartości celnej sprowadzanych towarów metodą transakcyjną, a więc w oparciu o dokumenty związane ściśle z dokonaną transakcją, czy też dokonanymi transakcjami - zakupu towaru. Organ celny ma uprawnienia więc do dokonania badania wiarygodności dokumentów przedkładanych przez stronę zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Wiarygodność dokumentów służących do określenia wartości celnej towaru obejmuje nie tylko ich autentyczność, ale również ich wiarygodność w zakresie podanej w nich ceny transakcyjnej. Realizację tego uprawnienia umożliwia właśnie regulacja zawarta w art. 78 WKC.

W sytuacji zatem, gdy dokumenty handlowe dołączone przez stronę do dokumentów celnych wskazują na zbyt niską cenę transakcyjną towarów, to organy celne są uprawnione do podjęcia decyzji o zakwestionowaniu wskazanych w tych dokumentach cen transakcyjnych.

W przypadku kwestionowania zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej towarów, organy celne postępują, zgodnie z postanowieniami art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. dopuszczają wszelkie dowody, które przyczynią się do wyjaśnienia sprawy, a nie są sprzeczne z prawem.

Konsekwencją zakwestionowania zadeklarowanej wartości transakcyjnej towarów, jest konieczność ustalenia wartości celnej towaru metodami zastępczyni. Stosownie bowiem do postanowień art. 30 ust. 1 WKC, jeżeli wartość celna towaru nie może być ustalona na podstawie art. 29 WKC, to ustala się ją stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ust. 2 art. 30, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, za wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego, to jest wtedy, gdy wartość celna nie może być ustalona na podstawie konkretnej litery, a więc gdy mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem.

W myśl art. 30 ust. 2 lit. a) WKC, jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie metody transakcyjnej ustala się ją w oparciu o metodę wartości transakcyjnej towarów identycznych. Metoda ta polega na ustaleniu wartości celnej towarów w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych do tych sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary dla których jest ustalana wartość celna. Towary można uznać za identyczne, gdy zostały wytworzone w tym samym kraju, co towary podlegające wycenie oraz są takimi samymi pod każdym względem, to jest pod względem: cech fizycznych, jakości, posiadanej renomie.

Jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie wartości transakcyjnej i wartości transakcyjnej towarów identycznych ustala się ją w oparciu o metodę wartości transakcyjnej towarów podobnych, jak to stanowi art. 30 ust. 2 lit. b) WKC. Ta z kolei metoda polega na ustaleniu wartości celnej towarów w oparciu o wartość transakcyjną towarów podobnych, sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna. Za podobne można uznać towary, które zostały wytworzone w tym samym kraju co towary podlegające wycenie oraz, nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i skład materiałowy, co pozwala im spełniać te same funkcje i być towarami handlowo wymiennymi. Przy ustalaniu podobieństwa powinno się wziąć pod uwagę jakość, znak handlowy i opinie o towarach.

Analiza wyżej przedstawionych regulacji Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz przepisów wykonawczych, pozwala zatem wyodrębnić w postimportowej kontroli towarów dwa zasadnicze etapy. Pierwszy - obejmujący badanie wiarygodności zadeklarowanej przez stronę w zgłoszeniu celnych wartości celnej towaru (tj. czy zadeklarowana w zgłoszeniu celnym cena może być uznana za wartość celną przywiezionego towaru w rozumieniu art. 29 WKC). Drugi etap, to ustalenie wartości celnej towaru z wykorzystaniem metod zastępczych, określonych w WKC, gdy zadeklarowana cena nie może być uznana za wartość celną przywiezionego towaru, zgodnie z art. 29 WKC.

Zdaniem Sądu orzekające organy trafnie uznały, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do powzięcia przez organy celne uzasadnionych wątpliwości, że zadeklarowana przez skarżącego wartość celna towaru w zgłoszeniach celnych z dnia 28 stycznia 2011 r. stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, o której mowa w art. 29 WKC.

Przede wszystkim podstawę tych wątpliwości stanowiły informacje przekazane przez Prokuraturę oraz Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Również chińskie władze celne, w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, przekazały informacje wskazujące na wielokrotne zaniżanie wartości celnej importowanych towarów przez firmę skarżącego, które to wyniki organ l instancji przedstawił w tabeli na str. 7 uzasadnienia decyzji. W związku z tym organy celne pozyskały informacje z EUROSTATU odnośnie średniej ceny jednostkowej towarów o podanych w zgłoszeniu celnym kodach, sprowadzonych z Chin, by określić średnią cenę dla towarów zakwalifikowanych do wskazanych kodów CN, zestawiając je z cenami towarów ze wszystkich krajów unijnych na podstawie kodu taryfy celnej, sprowadzonych z Chin w okresie zbliżonym do daty zgłoszenia celnego, porównując je jeszcze dodatkowo ze średnią ceną podaną w SAD przez skarżącego. Nadto, mając na względzie, że należy ustalić najbardziej wiarygodną, rzetelną cenę transakcyjną przedmiotowych towarów organy, w ramach współpracy celnej przewidzianej decyzją Rady z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, zwróciły się o weryfikację wskazanych przez nie faktur. Posiadając uzyskane w ramach tej współpracy dokumenty z chińskich deklaracji eksportowych, w ramach których znane były warunki dostawy przedmiotowych towarów, jako dostarczone na statek (Free On Board, w skrócie FOB), mając na względzie okoliczność, że w zgłoszeniu celnym wskazano, że towar był dostarczony w warunkach Cl F (tj. Cost, Insurance, Freight - koszt, ubezpieczenie i fracht), organy ustaliły, zwracając się do firmy, która zgodnie z konosamentem Bili of Lading o wskazanym nr, dokonywała usługi transportu towaru drogą morską, średnią cenę frachtu z portów chińskich do H, jak to wskazano w konosamencie i w okresie kiedy był on sporządzany z uwzględnieniem wysokości kosztów transportu i sytuacji, kiedy warunki dostawy zostały określone. Pozwoliło to obliczyć organom wartość towaru przy realizacji transakcji na warunkach FOB, ustaloną w wyniku odjęcia od wartości towaru określonej w SAD przez firmę W z N, uprzednio uzyskanej średniej ceny frachtu morskiego. Powyższe dało podstawę do zakwestionowania wiarygodności w zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości celnej towarów i uznania, że podana bowiem przez skarżącego w zgłoszeniu celnym wartość celna towaru nie mogła stanowić ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, o której mowa w art. 29 WKC, gdyż podana wielkość w obliczu powyższego jest nieobiektywna. Takie działania organów celnych Sąd uznał za wystarczające do podważenia wiarygodności zgłoszenia celnego, a dokonane wnioski w wyniku analizy pozyskanego materiału porównawczego za spójne i logiczne. Zgodzić się więc trzeba z organami, że poddane analizie materiały porównawcze oraz wskazane przez nie dokumenty były wystarczające i miarodajne do zakwestionawania wartości transakcyjnej przedmiotowego towaru. Postanowienia umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych wyraźnie stanowią, że celem jej zawarcia było dążenie do dokładnego ustalania wysokości ceł i innych podatków, w szczególności w celu właściwego stosowania przepisów dotyczących wartości celnej, pochodzenia i klasyfikacji taryfowej, by ograniczyć wszelkie działania sprzeczne z przepisami celnymi, które szkodzą interesom ekonomicznym, podatkowym i handlowym Umawiających się Stron. Organy celne Stron udzielają więc sobie wzajemnej pomocy, przekazując informacje służące właściwemu stosowaniu przepisów celnych, zapobieganiu naruszeniom, prowadzeniu dochodzeń oraz zwalczaniu wszelkich działań sprzecznych z przepisami celnymi, a pomoc ta dotyczy wszystkich organów administracyjnych Umawiających się Stron. Wyraźnie wynika z postanowień art. 11 ust. 2 ww. Umowy, że na żądanie organu wskazującego organ otrzymujący wniosek udziela informacji pozwalających stwierdzić - co należy z całą stanowczością podkreślić - prawdziwość dokumentów urzędowych okazanych przy zgłoszeniu towaru organom celnym wnioskującej strony, czy towary zostały prawidłowo wywiezione bądź odpowiednio wwiezione na terytorium jednej z Umawiających się stron. Organ otrzymujący wniosek przekazuje na piśmie wyniki badania organowi wnioskującemu wraz z odpowiednimi dokumentami i uwierzytelnionymi kopiami. Podstawą weryfikacji tej wartości nie mogły, być więc, wbrew twierdzeniom skarżącego, wartości wskazane w świadectwie pochodzenia, jak i faktury, czy też inne wskazane przez niego dokumenty, co do których istnieje podejrzenie że są nieprawidłowe lub sfałszowane. Podkreślić należy, że zasadnie organy podnoszą, iż świadectwo pochodzenia nie jest dokumentem odzwierciedlającym wartość celną jako cenę faktycznie należną lub zapłaconą, lecz jest jedynie dokumentem potwierdzającym pochodzenie towaru. Wobec powyższego nie było też konieczności prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność zawarcia przez skarżącego transakcji dotyczącej przedmiotowego towaru. Trafnie bowiem podnosi NSA w wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt V SA 1802/02; niepubl., że: "Wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Ponieważ o wartości transakcyjnej decyduje cena zapłacona lub należna to nie może być traktowana jako wyłączny dowód określający tę wartość wadliwie podana w dokumentach celnych cena towaru. Organ celny nie jest związany treścią składanych dokumentów ani deklarowaną wartością, lecz obowiązany jest wartość tę ustalić samodzielnie, w granicach zasady swobodnej oceny dowodów i w określonym przepisami celnymi trybie." Z tegoż też względu organy celne nie miały konieczności poddawania analizie treści umowy (transakcji), zawartej przez skarżącego z chińskim sprzedawcą.

Skoro więc wartość celna wwiezionego do Wspólnoty przedmiotowego towaru nie mogła zostać ustalona na podstawie art. 29 WKC wskutek zakwestionowania wiarygodności zgłoszenia celnego, to organy miały w pełni podstawy do odmowy zastosowania ustalenia jej metodą wartości transakcyjnej, zgodnie z postanowieniami art. 181 a RWKC. W takim wypadku zasadnie organy przeszły do drugiego etapu - ustalania wartości celnej towaru, zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 WKC - stosując w kolejności litery: a), b), c), d) ust. 2 tego przepisu, aż do pierwszej litery na podstawie której jest możliwe ustalenie tej wartości z wyjątkiem przypadku, gdy taka wartość nie może zostać ustalona na podstawie konkretnej litery.

Również i w tym etapie postępowania postimportowego orzekające organy w sposób przekonywujący wykazały, że nie mogły ustalić wartości celnej przedmiotowego towaru w postaci kurtek, spodni, sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty, plasującej się na tym samym poziomie handlu - metodą zastępczą - wartości transakcyjnej towarów identycznych, gdyż mimo, że są to towary tego samego typu, posiadające ten sam skład surowcowy i są klasyfikowane w tej samej pozycji taryfy celnej, nie można było z całą stanowczością uznać ich za spełniające cechy towarów identycznych. Pozostało więc organom ustalenie wartości celnej towarów metodą wartości transakcyjnej towarów podobnych, a więc towarów, które zostały wytworzone w tym samym kraju, co towary podlegające wycenie, nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadającymi podobne cechy i skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo wymiennymi. Także i w tym zakresie organy wykazały, że uzyskane dokumenty w postaci chińskich deklaracji eksportowych były wystarczającym materiałem porównawczym do ustalenia tą metodą wartości celnej przedmiotowych towarów, wobec postanowień wskazanej już umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.

Za każdym razem, jak wykazał organ, brano pod uwagę towary sprzedane przez chińską firmę B w celu wywozu do Wspólnoty, pochodzące z Chin, tego samego rodzaju, posiadające ten sam skład surowcowy, taki sam opis towaru, ten sam kod CN, jednakową jakość i renomę, sprzedawane na tym samym poziomie handlu. Trafnie więc organy uznały, że powyższe wyszczególnienie bezsprzecznie dowodzi, że porównywane towary były towarami podobnymi w myśl art. 30 ust. 2 lit b) WKC. Także tutaj, skoro zakwestionowana wartość celna obejmowała dostawę bez frachtu, to przy jej obliczeniu uwzględnioną średnią cenę frachtu morskiego doliczając kwoty tego rodzaju transportu. Przedstawiony przez organy sposób wyliczenia wartości celnej metodą wartości transakcyjnej towarów podobnych nie budzi więc w świetle odpowiednich w tym zakresie regulacji WKC wątpliwości.

Wobec tego nie mogły zostać uznane za wiarygodne dokumenty w postaci deklaracji celnych, zgłoszonych przez skarżącego, gdyż wskazane w nich ceny towarów, jak się okazało, nie odzwierciedlały faktycznej ceny ich zakupu.

Całkowicie chybione są więc zarzuty naruszenia w tym względzie przepisów postępowania. Postępowanie natomiast weryfikacyjne jest postępowaniem specyficznym i racje mają organy celne wskazując, że biorą w nim udział jedynie organy celne państwa importującego i eksportującego. Wynik tej weryfikacji może być pozytywny bądź negatywny. Postępowanie to nie kończy się więc wydaniem decyzji, rozstrzygającej istotę sprawy, czy też w inny sposób kończącej postępowanie. Nie jest to więc "klasyczne postępowanie celne", w którym obowiązkiem organów byłoby zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym jego stadium. Podnoszenie zatem zarzutu w tym względzie jest całkowicie pozbawione racji. Natomiast w postępowaniu, zakończonym kontrolowanymi decyzjami w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, czy podatku od towarów i usług z tytułu importu, skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu. Pełnomocnik skarżącego, ani sam skarżący, nie zgłosili żadnych wniosków dowodowych na okoliczność, że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym cena transakcyjna towarów jest ceną faktycznie zapłaconą lub należną mimo, że organ powiadomił pełnomocnika skarżącego o możliwości ustosunkowania się do zebranych dowodów. Ograniczono się jedynie do twierdzeń, że skarżący udokumentował, dołączonymi do zgłoszeń celnych dokumentami, że wskazana w nich cena, jest ceną faktycznie zapłaconą i zgodną z zadeklarowaną.

Wbrew zarzutom skargi, organy zebrały materiał dowodowy w stopniu wystarczającym do wydania decyzji i materiał ten potwierdza zasadność tych rozstrzygnięć. Ocena tego materiału mieści się w granicach swobodnej oceny i nie jest oceną dowolną, jak zarzuca skarżący.

Wszystkie dokumenty sporządzone w językach obcych, istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia, zostały przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego, a organ w toku postępowania wyjaśnił rozbieżności związane z ich tłumaczeniem.

Racje mają również organy celne, że w myśl art. 65 ust. 5 Prawa celnego organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie.

Wobec tego trafne jest stanowisko organów, że w sytuacji gdy dłużnik nie udowodnił, iż podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania, zasadnym było naliczenie przedmiotowych odsetek.

Reasumując należało stwierdzić, że decyzje określające kwoty należności wynikających z długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu z tytułu importu towarów objętych wszystkimi, przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi, obliczone od ustalonych przez organy celne wartości celnych towarów - są zgodne z prawem.

Wbrew twierdzeniom skargi nie zostały naruszone przepisy ust. 3 i 4 art. 221 WKC. Trafnie bowiem stwierdziły organy, że wystarczające jest dokonanie przez organ celny na poczet prowadzonego postępowania o zaksięgowanie długu celnego jedynie kwalifikacji czynu jako zabronionego bez potwierdzenia tego rodzaju dokonań prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt l GZK 908/12, czy NSA z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt l GSK 739/13). Ponadto wskazać należy, że organ II instancji słusznie wywiódł, że skarżącemu zostały właściwie doręczone decyzje Naczelnika Urzędu Celnego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.