Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 690/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 24a ust. 1, 9, 10, art. 26
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: par. 36, par. 39, par. 55
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 08 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. C., P. C., C. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do operatu ewidencji gruntów i budynków; oddala skargę. /-/ T. Świstak /-/ M. Kwiecińska /-/ J. Szaniecka


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 sierpnia 2005 r. J. C. wniosła zarzuty przeciwko danym zawartym w ewidencji gruntów i budynków miasta S. ujawnionym w operacie opisowo-kartograficznym ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa W. Nr 117 z dnia 2 sierpnia 2005 r. poz. 3213, podnosząc, iż dane ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym ewidencji gruntów i budynków miasta S. w stosunku do działek [...] i [...] są niezgodne z dokumentami dotyczącymi tych działek oraz wniosła o wprowadzenie do operatu opisowo-kartograficznego danych co do obszaru i granicy, zgodnych z tytułami własności i dokumentami granicznymi, a mianowicie o wpis, że obszar działki nr [...] wynosi 1386 m2 oraz o wyrys mapy działek nr [...] i nr [...] zgodny z mapą podziału nr [...] z dnia 26 maja 1980 r. i protokołem granicznym nr [...] z dnia 4 kwietnia 1981r. str. 4 "[...]" - zgodny z dokumentami opracowanymi przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno - Kartograficzne w [...] P. T. w [...] - Kierownika [...] geodetę R. R..

Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Starosta [...]., działając na podstawie art. 24a ust. 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2005 Nr 240, poz. 2027 ze zm. - dalej ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) odrzucił zarzuty (w sentencji decyzji błędnie określając je jako "uwagi") do operatu ewidencji gruntów i budynków miasta S. odnośnie działki nr [...] o pow. 0,1386 ha położonej w mieście S., stanowiącej współwłasność w [...] J. C., w [...] C. C. i w [...] P. C., za wyjątkiem zarzutu dotyczącego położenia punktu oznaczonego na mapie wykonanej w programie G. numerem [...] a numerem [...] na szkicu polowym nr [...] z 1981 r, który został określony na podstawie błędnie obliczonych współrzędnych przez wykonujących modernizację ewidencji gruntów i budynków.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż w Dzienniku Urzędowym Województwa W. Nr 117 z dnia 2 sierpnia 2005 r. poz. 3213 , ogłoszono, że z dniem 5 lipca 2005 r. projekt operatu opisowo-kartograficznego dla obrębu ewidencyjnego miasta S. stał się operatem ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego miasta S.. W związku z powyższym J. C. wniosła zastrzeżenia odnośnie danych dotyczących działki nr [...] o pow. 0,1386 ha położonej w mieście S., której jest współwłaścicielką w [...] części oraz jest pełnomocnikiem na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 10 maja 2006 r. pozostałych współwłaścicieli, to jest C. C. ([...] udziału) i P. C. ([...] udziału). W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, iż w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...]. istnieje operat pomiarowy z 1981 r. (Nr ks. rob. [...]) sporządzony przez geodetę Okręgowego Przedsiębiorstwa Geodezyjno - Kartograficzne w P. Z. T. w K. P.K. w [...]. - R. R., dotyczący podziału działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], w wyniku którego powstały działki nr [...] i nr [...], które obecnie oznaczone są odpowiednio numerami [...] i [...], gdzie działka nr [...] o pow. 0,1386 ha położona w S. przy ul. [...] stanowi przedmiot niniejszego postępowania. Ponadto organ wskazał, że w omawianym operacie zawarte są następujące dokumenty geodezyjne; protokół graniczny z dnia 4 kwietnia 1981 r., szkic polowy nr 1 z dnia 2 kwietnia 1981 r. (integralna część wyżej wskazanego protokołu) oraz obliczenie powierzchni z kwietnia 1981 r. sporządzone podczas wyniesienia na grunt projektu podziału działki nr [...], który został zatwierdzony decyzją Naczelnika Miasta S. z dnia [...] 1980 r. Nr [...]. W trakcie prac modernizacji gruntów i budynków dla miasta S. został wykorzystany szkic polowy nr [...], na postawie którego zostały określone współrzędne załamania granic działki nr [...]. Na wskazanym szkicu polowym nie przedstawiono istniejących wówczas na przedmiotowej i sąsiednich działkach budynków. Na mapie z projektem podziału, która jest załącznikiem do decyzji Naczelnika Miasta S. z dnia [...] 1980r. Nr [...] przebieg projektowanej granicy podziałowej między działkami nr [...] i [...] (obecnie [...] i [...]) został naniesiony na mapę sytuacyjną bez jej wcześniejszego sprawdzenia w zakresie poprawnego usytuowania istniejących na gruncie, a wykreślonych na tej mapie budynków, co spowodowało wrażenie, że granica podziałowa przebiega przez płaszczyznę północno wschodniej ściany budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [...] (obecnie nr [...]), mimo że jak wykazała przeprowadzona analiza wykonana w trakcie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, granica ta jest w pewnym oddaleniu od tej ściany. W związku z powyższym obraz mapy w programie G. różni się od obrazu mapy zasadniczej, na której został wykonany ww. projekt podziału.

Starosta wyjaśnił również, że do określenia współrzędnych punktów załamania granic działki nr [...] wykorzystano szkic polowy nr [...], natomiast budynek gospodarczy znajdujący się na działce nr [...] pomierzono ponownie na gruncie w celu określenia jego położenia w stosunku do granicy biegnącej zgodnie ze szkicem polowym nr [...] z 1981 r. od pkt [...] do pkt [...] przez pkt [...]. Wskazał też, że współrzędne pkt [...] zostały błędnie określone na mapie G., błąd ten został usunięty i nie miał wpływu na przebieg granicy oraz obliczenia powierzchni, ponieważ znajdował się na linii prostej pomiędzy punktami [...] i [...] na szkicu polowym z 1981r., jak również na odpowiadającej jej linii prostej pomiędzy punktami [...]-[...] na mapie G.. Natomiast nieznaczne różnice w położeniu punktów [...], [...] i [...] na szkicu polowym nr [...] i odpowiednio punktów [...], [...] i [...] na mapie G. mieszczą się w granicach błędu, który nie powinien przekraczać 0,10 m. Największa różnica współrzędnych występuje dla pkt nr [...] ze szkicu polowego nr [...] i odpowiadającego mu pkt nr [...] z mapy G.., z uwagi, na to że został on zmierzony na inne punkty geodezyjne osnowy poziomej niż pozostałe punkty graniczne tj. [...], [...] i [...] ze szkicu polowego nr [...] i odpowiednio punkty [...],[...] i [...] z mapy G..

Odwołanie od powyższej decyzji Starosty złożyła J. C. osobiście oraz działając jako pełnomocnik P. C. i C. C.. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego w zakresie ochrony własności, ochrony stabilności granicy prawnej, ochrony trwałości decyzji ostatecznych, ochrony dokumentów własnościowych, granicznych, operatu ewidencji gruntów i budynków obowiązującego przed modernizacją. Kwestionowanej decyzji zarzucono brak rozstrzygnięcia sprawy odnośnie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] przez ograniczenie rozstrzygnięcia tylko do działki nr [...] o pow. 0,1386 ha, akceptowanie wadliwego wykresu granicy naruszającego granicę prawną ustaloną w latach 1980-1981 przez samowolne i bezprawne jej korygowanie, sankcjonowanie danych wprowadzonych do projektu operatu ewidencji gruntów i budynków miasta S. niezgodnych z dokumentami granicznymi i sądowymi, operatem ewidencji gruntów i budynków - mapą zasadniczą ark. [...], bez analizy i oceny tych danych mimo, że były dotknięte błędami dyskwalifikującymi cały materiał dotyczący procesu modernizacji odnośnie działek nr [...] i nr [...], co do przebiegu granicy prawnej określenia obszaru i wykreślenia map. W dalszej kolejności podniesiono również zarzut braku zgromadzenia w sprawie kompletnego materiału dowodowego oraz sprzeczności sentencji z uzasadnieniem i materiałem dowodowym oraz błędną interpretację dokumentów i przeinaczenie wniosków strony oraz brak uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji.

Z tych powodów J. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uwzględnienie zarzutów zgłoszonych do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków miasta S. ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa W. Nr 117 z dnia 2 sierpnia 2005 r. poz. 3213 odnośnie obszaru działek nr [...] i nr [...] przebiegu granicy prawnej pomiędzy tymi działkami i wyrysu ich map. Skarżąca wniosła również o usunięcie z operatu opisowo-kartograficznego i z terenu wszystkich danych niezgodnych z dokumentami sądowymi, granicznymi i administracyjnymi z ark. [...] mapy zasadniczej wprowadzonych do operatu w czasie modernizacji z naruszeniem prawa. Jednocześnie zainteresowana domagała się wprowadzenia do operatu w miejsce danych usuniętych, danych zgodnych co do obszaru przebiegu granic i wyrysu mapy z danymi operatu opisowo-kartograficznego z mapą zasadniczą ark. [...] i z sądowymi tytułami własności, z dokumentami granicznymi dotyczącymi ustalenia granicy, przyjęcia granic i utrwalenia granic jak w protokole granicznym z dnia 4 kwietnia 1981 r., z operatem pomiarów z kwietnia 1981 r. [...] oraz z ostateczną decyzją administracyjną zatwierdzającą mapę podziału granic nr [...] z dnia [...] 1980 r.

Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W wyniku wniesionej przez J. C. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 4 lipca 2008 r. sygn. akt III SA/Po 877/06 uchylili decyzję organu II instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wyjaśniając, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] powinien rozważyć zarzuty strony dotyczące przebiegu granicy działek, punktów granicznych i powierzchni działek nr [...] i [...] zawartych w operacie modernizacji ewidencji gruntów i budynków miasta S. w odniesieniu do zebranego w sprawie materiału dowodowego, z uwzględnieniem obowiązującego stanu prawnego. Sąd zaznaczył, że kierując się zasadą prawdy obiektywnej organy administracji zobowiązane są zebrać materiał dowodowy w sposób wyczerpujący i w tym celu winny dopuścić jako dowód wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dlatego tez powinien zostać rozpatrzony wniosek strony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...], stosując się do zaleceń Sądu, zlecił biegłemu wpisanemu na listę biegłych prowadzoną przez Prezesa Sądu Okręgowego w [...]– T. N. wykonanie opinii co do przebiegu granicy działki ewidencyjnej nr [...] położonej w S. przy ul. [...]

W sporządzonej w dniu 12 maja 2008 r. opinii, po dokonanych w obecności skarżącej w dniu 19 kwietnia 2008 r. oględzinach i kontroli granic na przedmiotowej działce, biegły stwierdził, iż kwestionowane przez J. C. położenie punktu [...] i twierdzenie, że granica powinna przebiegać po ścianie budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr [...] nie znajduje uzasadnienia w dokumentach podziałowych. Biegły wskazał, że przyjął oświadczenie właściciela działki nr [...], zgodnie z którym granica podziałowa została tak wytyczona, aby właściciel tej działki mógł urządzić swobodny wjazd na swoją nieruchomość. Obecnie jest to wjazd wspólny. Zdaniem biegłego urządzenie wjazdu byłoby utrudnione gdyby granica podziałowa przebiegała zgodnie z żądaniem skarżącej. Stwierdził również, iż twierdzenie J. C., że było prowadzone postępowanie rozgraniczeniowe działki nr [...] oraz działki [...] nie znajduje potwierdzenia dokumentach zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Na zakończenie biegły wyjaśnił, że powierzchnia łączna obu nieruchomości według jego obliczeń wyniosła 0,2773 ha, natomiast powierzchnia obliczona przez wykonawcę podziału wynosiła 0,2771 ha. W opinii przyjęto również, że powierzchnia działki nr [...] wyniosła 0,1382 ha, różnica w stosunku do powierzchni wg ewidencji gruntów i księgi wieczystej wynosi 3 m2, natomiast powierzchnia działki nr [...] wyniosła 0.1391 ha, różnica w stosunku do powierzchni tej działki zapisanej w ewidencji gruntów i księdze wieczystej wynosi 5 m2. Biegły podkreślił, że skoro różnica powierzchni każdej z tych nieruchomości jest mniejsza od różnicy obliczonej na postawie wzoru według instrukcji G5, która wynosi 9 m2, to powierzchnie dotąd zapisane w ewidencji gruntów powinny być zachowane.

Pismem z dnia 18 stycznia 2009 r. biegły T.N. ustosunkował się do zarzutów dotyczących sporządzonej przez niego opinii wyjaśniając, że na szkicu granicznym z 2 kwietnia 1981 r. kamień graniczny wykazany w ulicy [...], przed punktem nr [...], osadzony został - jak wynika ze szkicu - w odległości 0,46 m od tego punktu. W jego ocenie jeżeli podczas podziału nieruchomości znak nie został osadzony w linii granicznej nieruchomości dzielonej, to oznacza to, że istniała jakaś przeszkoda. Tą przeszkodą, była najprawdopodobniej brama wjazdowa na nieruchomość współwłaścicieli. Obecnie w miejscu gdzie powinien znajdować się kamień graniczny jest chodnik, a kamień został zniszczony w trakcie budowy chodnika. Zdaniem biegłego zasadnicze znaczenie w sprawie mają dane pomiarowe, które istnieją do dnia dzisiejszego. Zarzuty podnoszone przez skarżącą dotyczą w istocie przebiegu granic ustalonych przez geodetę w 1981 r. w trakcie czynności wyznaczenia projektu podziału. Przebieg tych granic został jednak przyjęty przez strony, w tym również przez skarżącą. W trakcie pomiaru kontrolnego nie jest możliwe korygowanie przebiegu granic.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu decyzją z dnia [...] 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 7b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższa decyzja został uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 388/09 i przekazana do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż decyzja ta została wydana w oparciu o zapisy "Instrukcji technicznej G-5" - "Ewidencja gruntów i budynków" wprowadzonej do stosowania zarządzeniem nr 16 Głównego Geodety Kraju z dnia 3 listopada 2003 r., które nie stanowią źródła prawa w rozumieniu art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Tym samym organ naruszył sformułowaną w art. 6 kpa zasadę praworządności.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] 2010 r., nr [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, iż kompleksowa modernizacja ewidencji gruntów i budynków miasta S. prowadzona była, z urzędu, w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) i potrzebą dostosowania operatu ewidencyjnego do wymagań tego rozporządzenia. Powołując się na przepisy wyżej wymienionego rozporządzenia organ zaznaczył, iż powierzchnia działki ewidencyjnej winna zostać w pierwszej kolejności obliczona z danych zawartych w dokumentacji znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, a ponadto stan faktyczny - czyli położenie znaków granicznych na gruncie winno odpowiadać współrzędnym punktów granicznych zawartych w dokumentacji znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Organ odwoławczy podkreślił jednak zasadniczą różnicę pomiędzy ustaleniem przebiegu granic dla potrzeb postępowania modernizacyjnego, a ustaleniem położenia punktów granicznych i przebiegu linii granicznych, które dokonywane jest w trakcie postępowania rozgraniczeniowego. Jedynie w tym drugim przypadku możliwe jest rozstrzyganie sporów granicznych poprzez ustalenie granicy prawnej nieruchomości. Natomiast granica ustalona w postępowaniu modernizacyjnym nie jest granicą w stanie prawnym - jest ona ustalana jedynie na potrzeby ewidencji gruntów i budynków - świadczy o tym przepis zawarty w § 39 wyżej wymienionego rozporządzania.

Organ wyjaśnił, iż projekt modernizacji ewidencji gruntów i budynków miasta S., uzgodniony z Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu w dniu 19 czerwca 2002 r. oraz warunki techniczne opracowane do prac geodezyjnych związanych z modernizacją, jednoznacznie określiły zakres przewidywanych do wykonania prac, z zastosowaniem obowiązujących przepisów. W analizowanej sprawie dokumentami, z których wynika przebieg granic działki nr [...] i działki nr [...] był operat pomiarowy z 1965 r. do założenia ewidencji gruntów, opracowany zgodnie z obowiązującymi poprzednio przepisami; ustalono w nim i pomierzono na osnowę pomiarową granice działki nr [...], jednoznacznie określając przebieg tych granic (zmiana numeru działki na [...] nastąpiła w wyniku dokonanej w latach 80 odnowy ewidencji); dane analityczne dotyczące położenia punktów granicznych zawiera szkic polowy z 29 lipca 1964 r. i sporządzony na jego podstawie zarys pomiarowy nr [...], a także operat pomiarowy z podziału działki nr [...], sporządzony na potrzeby postępowania sądowego o dział spadku w 1981 r. przez geodetę R. R. (ks. rob. [...]). Ustalenia granic działki nr [...] dokonano na podstawie danych analitycznych, wynikających z dokumentacji omówionej w punkcie [...], granice nowo wydzielonych działek nr [...] i nr [...] pomierzono również na osnowę pomiarową i obliczono współrzędne punktów granicznych.

Zawarte w wskazanych wyżej dokumentach dane analityczne, wykorzystane zostały w procesie kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków do przeliczenia współrzędnych punktów granicznych na aktualną osnowę geodezyjną i utworzenia bazy numerycznej mapy ewidencyjnej miejscowości S.. W następnej kolejności w oparciu o uzyskane współrzędne punktów załamania granic obliczono powierzchnie działek ewidencyjnych.

Odpowiadając na zarzuty podniesione w odwołaniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu wyjaśnił, iż zapisy w ewidencji gruntów i budynków mają wyłącznie charakter techniczno-deklaratoryjny. Organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Organ I instancji w procesie modernizacji nie orzekał o przebiegu granicy. Jedynie korzystając z operatu pomiarowego ks. rob. [...] wprowadził do bazy numerycznej mapy ewidencyjnej dane określające przebieg granicy ustalonej w postępowaniu podziałowym z 1981 r. Skoro strona nie zgadza się z przebiegiem granic wykazanym w operacie ewidencyjnym może dochodzić swoich praw w trybie postępowania rozgraniczeniowego, które przeprowadzane jest przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że przebieg granic działki nr [...], wprowadzony do bazy numerycznej mapy ewidencyjnej w procesie modernizacji, jest zgodny z dokumentacją z założenia ewidencji gruntów i dokumentacją pomiarową z podziału działki nr [...] (ks. rob. [...]). Natomiast przebieg granicy na odcinkach [...]-[...]-[...]-[...]-[...] (numeracja punktów granicznych przyjęta ze szkicu polowego nr 1) nie jest zgodny z mapą projektu podziału ks. rob. [...]/[...]/[...] i kolejnymi "wersjami" kopii mapy zasadniczej załączonymi do odwołania. "Mapę podziału" oznaczoną nr ks. rob. [...]/[...]/[...] z dnia 26 maja 1980 r., jak wynika z zamieszczonej na niej klauzuli, opracowano na podstawie mapy ewidencyjnej (zasadniczej) w P. T. w S.".

Według organu graficzny przebieg granic działek nowo wydzielonych [...] i [...] na "mapie podziału" nie jest spójny z dokumentacją pomiarową ks. rob. [...]. Budynek gospodarczy, którego północno-wschodnia ściana powinna być, zdaniem J. C., elementem granicy, wkreślony został na mapę zasadniczą w 1979 r. w wyniku pomiaru uzupełniającego. Pomiar ten obarczony był dużym błędem określenia położenia budynku, gdyż wykonany został w oparciu o szczegóły sytuacyjne I grupy dokładnościowej (stodoła). Jest to niezgodne z § 18 ust. 1 standardu technicznego Instrukcja techniczna "G-4 Pomiary sytuacyjne i wysokościowe", który mówi, że pomiary wykonuje się w oparciu o osnowę geodezyjną. Pomiar kontrolny położenia budynku gospodarczego na osnowę geodezyjną wykonano w ramach modernizacji ewidencji, a jego wyniki ujawniono na mapie ewidencyjnej i mapie zasadniczej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] podkreślił, że wykreślenie położenia budynku gospodarczego, zgodnie ze stanem faktycznym, nie może być podstawą zmiany przebiegu granicy nieruchomości. Przebieg przedmiotowej granicy określony został za pomocą współrzędnych punktów załamania, na podstawie danych z pomiaru w terenie. Zdaniem organu w dokumentach nie ma przesłanek potwierdzających przekonanie J.C., iż granica na odcinku wyznaczonym przez punkty graniczne nr [...] i nr [...] powinna być przedłużeniem ścian budynku gospodarczego. W protokóle granicznym ks. rob. [...], w punkcie dotyczącym wyznaczenia i utrwalenia nowych granic, wykonawca podziału opisał nowe granice: "w punktach [...], [...], [...], [...] i [...] zakopano butelki dnem do góry jako znaki podziemne, zaś centrycznie nad nimi osadzono słupki betonowe z wyrytym krzyżem jako znaki naziemne". Fakty te potwierdzili zainteresowani złożonymi w protokole podpisami. Punkt graniczny nr [...] ze szkicu polowego nr [...] nie został ujawniony na "mapie podziału" z 1980 r. oraz kolejnych wersjach kopii mapy zasadniczej, choć w terenie i w dokumentach pomiarowych jego położenie zostało jednoznacznie określone.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przytoczył opinię biegłego T.N. oraz uznał za bezzasadne zarzuty dotyczące biegłego (jego bezstronności, dokonanych przez niego czynności oraz kompetencji), nieprawidłowego gromadzenia dokumentów, niewydania jej uzupełnionego przez biegłego szkicu obrazującego aktualną sytuację na działkach [...] i [...] z numerycznym oznaczeniem punktów granicznych i aktualnie istniejących budynków na tych działkach, a także wykreślenie wyrysu działki [...] na podstawie punktów granicznych podanych w uzasadnieniu decyzji z [...] 2006 r. oraz ukrywania przez organ mapy z projektem podziału, na której wykreślono kolorem niebieskim granicę na podstawie współrzędnych uzyskanych z pomiaru.

Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. C. występując w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik P. C. oraz C. C.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 6-16, art. 35, art. 73 § 1 i § 2, art. 74 § 2, art. 76, art. 77 § 1, art. 79, art. 80, art. 81, art. 84, art. 104, art. 107, oraz art. 156 §1 pkt 2 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez:

- utrzymanie w mocy decyzji I instancji, która nie zawierała prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, została wydana z pominięciem obowiązku działania organów władzy publicznej "na podstawie i w granicach prawa" oraz została wydana bez zastosowania właściwej normy prawa materialnego. Skarżąca wyjaśniła, iż w materiale dowodowym brak było jakichkolwiek podstaw do utrzymania decyzji I instancyjnej w mocy - istniały natomiast przesłanki do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt. 2 i 3 kpa. Natomiast organ II instancji nie podjął obowiązku przeprowadzenia kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji, lecz skoncentrował się na uzasadnieniu stanowiska zajętego przez organ I instancji, za wszelką cenę i we wszystkich etapach postępowania odwoławczego,

- błędne ustalenie stanu faktycznego, niezgodne z materiałem dowodowym sprawy, niezgodne z uregulowanym stanem prawnym w 1981 r. co do przebiegu granic pomiędzy działkami [...] i [...] i wielkościami obszaru działek określonych w tytułach własności,

- dowolne odrzucanie dokumentów urzędowych (zastępowanie dokumentów dopasowanymi szkicami), zmianę danych stwierdzonych urzędowym dokumentem (granica prawna rozdzielająca działki) - bez przeprowadzenia przeciwdowodu

- wprowadzanie błędnych pomiarów i wyrysów działek, tolerowanie różnych wersji kopii mapy zasadniczej z Ark. [...] z podpisami i pieczęcią urzędu I instancji, mające przedstawiać kopię mapy zasadniczej, a nie tożsame z tą mapą,

- akceptowanie naruszenia decyzji ostatecznych odnośnie ustalenia danych działek [...] i [...] w 1981 r.

- brak rzetelnej analizy materiału dowodowego oraz całkowite pominięcie rozpoznania wniosków i pism dotyczących prac modernizacyjnych począwszy od 18 października 2004 r. do 13 stycznia 2006 r. (data pierwszej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...]) mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w tym czasie strona przedstawiła dokumenty dotyczące stanu prawnego działek uregulowanego w 1981 r. i rozgraniczenia działek wyłonionych z parceli [...],

- pominięcie załatwienia wniosków zawartych w piśmie z 28 marca 2010 r. w podjętym postępowaniu oznaczonym nr [...] - pominięcie pisma skarżącej z dnia 28 marca 2010 r.

- eliminowanie dokumentów prawnych, granicznych i geodezyjno-kartograficznych sporządzonych w 1980 i 1981 r. przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne w [...] P.T. w [...], spełniających przesłanki zasad prowadzonej modernizacji gruntów i budynków miasta S. w 2004 r., by dane działek [...] i [...] o uregulowanym stanie prawnym w 1981 r. mogły być wprowadzone w Ark. [...] ewidencji, bez dokonania jakichkolwiek zmian,

- ingerencję w dokumenty o znaczeniu prawnym - zmiana wyrysu granicy pomiędzy działkami [...] i [...] od pkt [...]-[...], [...]-[...], [...]-[...],

- ingerencję w mapę zasadniczą, "wklęśnięcie" granicy w działkę [...] przez załamanie granicy i wprowadzenie w sposób bezprawny pkt granicznego [...] w miejsce pkt 8, a pkt 8 przesunięto o 1,29 m. w linii granicznej działki [...] pomiędzy pkt 7 a 6 w kierunku pkt 6,

- niewyjaśnienie okoliczności podstawy prawnej osadzenia słupka 9 na terenie działki [...], także niewyjaśnienie podstawy przesunięcia słupka nr 8 w działkę [...] i podstawy oznaczenia pkt granicznego 100 powodującego wklęśnięcie w głąb działki [...] oraz podstawy skorygowania miejsca położenia słupka 10 przez biegłego. Organ nie sprawdził błędnych pomiarów i wyrysów działek wykonanych przez geodetów i biegłego,

- brak rozpoznania wszystkich wniosków odwołania od decyzji I instancji, skontrolowania prawidłowości tej decyzji pod względem formalnym i prawnym,

- naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, która w każdym etapie sprawy strona zmuszona była upominać się o umożliwienie dostępu do akt,

- niewydanie stronie części istotnej opinii biegłego do zapoznania się z jej treścią i podawanie nieprawdy, iż ta opinia w całości została stronie okazana w siedzibie organu.

Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4, art. 7b. ust. 1. pkt 1, art. 24a, art. 40. ust. 3. pkt 3, art. 42 ust. 3. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w szczególności poprzez

- niewłaściwe zastosowanie art. 24a wymienionej ustawy,

- zaniechanie wykonania ustawowego obowiązku nadzoru i kontroli w przedmiocie stosowania prawa i wykonywania czynności geodezyjno-kartograficznych - w zakresie zmiany wyrysu granicy prawnej zaznaczonej w terenie i wykreślonej w mapach, podawanie niewłaściwych wielkości obszarów działek,

- dokonywanie zmian dokumentów znajdujących się w zasobie, podczas gdy zasób geodezyjno-kartograficzny służy potrzebom obywateli i dokumenty tego zasobu nie mogą być samowolnie zniekształcane, dopasowywane do dowolnie przyjętej sytuacji.

- dopasowywanie i zmiana dokumentów, opracowywanie nowych na zlecenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w roku 2008, tak, aby pasowały do sytuacji przyjętej w roku 2004 i w sposób nieuprawniony zmieniały (istniejący przed rokiem 2004) stan prawny działek [...] i [...] uregulowany w 1981 r., co stanowi ciężkie naruszenie prawa i świadczy o naruszeniu obowiązku wykonywania zadań z należytą starannością zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa przez osoby wykonujące zadania geodezyjno-kartograficzne.

Skarżący zarzucili także naruszenie art. 7 i 64 Konstytucji RP poprzez pozbawienie stron prawa własności do części obszaru działki ewidencyjnej nr [...], której granice i obszar strony przyjęły w całości w 1981 roku na podstawie ostatecznych decyzji i opracowanych dokumentów. Skarżący podnieśli, iż nabyli prawa do całej działki w granicach określonych w zatwierdzonej mapie podziału, opisanych w protokole granicznym i ujawnionych na mapie zasadniczej ark [...] a także wprowadzonych do ewidencji gruntów i budynków i ksiąg wieczystych - o obszarze 0,1386 ha. Korygowanie obszaru i granic działek posiadających uregulowany stan prawny, usuwanie z ewidencji prawidłowych danych oraz wprowadzanie fałszywych jest ciężkim naruszeniem prawa administracyjnego. Własność znajduje się pod ochroną Państwa, a dokumenty regulujące stan prawny są wieczne.

Z uwagi na powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji ewentualnie o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia.

Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ wyjaśnił, ż strona była informowana o wszelkich czynnościach podejmowanych przez organy i informowana o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia na temat zgromadzonego w sprawie materiału. Dotyczy to także możliwości zapoznania się z opinia biegłego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 64 Konstytucji organ II instancji powołał się na postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1997 r., w którym stwierdzono, iż ilekroć z ewidencji wynika, iż nastąpiła zmiana powierzchni nieruchomości to nie musi to oznaczać rzeczywistej zmiany powierzchni nieruchomości i wytyczenia nowych granic, ale może być związane z dokonaniem dokładniejszego pomiaru co skutkuje obowiązkiem aktualizacji danych w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków.

Obecna na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. J. C. złożyła do akt pismo procesowe z dnia 3 grudnia 2010 r., w którym podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz stwierdziła, iż nie zgadza się z stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę. Skarżąca ponownie zarzuciła brak bezstronności i nierzetelność biegłego powołanego w sprawie oraz nieprzedstawienie przez organ dokumentów w oparciu o które ustalił stan faktyczny i wielkość obszarów przedmiotowych działek. Podniosła, iż w rzeczywistości doszło do bezprawnego przesunięcia na jej niekorzyść granicy działki nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie był związany zarzutami i wnioskami złożonej skargi. Dokonana kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu.

Bezspornym w rozpatrywanej sprawie pozostaje, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały na podstawie art. 24a ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a przedmiotem rozstrzygnięcia było rozpoznanie zarzutów do operatu ewidencji gruntów i budynków miasta S. odnośnie działki nr [...] o pow. 0,1386 ha położonej w mieście S., stanowiącej współwłasność w [...] J. C., w [...] C. C. i w [...] P. C., sporządzonego w następstwie przeprowadzonej przez Starostę S. modernizacji ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne określającym tryb modernizacji ewidencji gruntów i budynków starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych (ust. 1), każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych (ust. 9), zaś uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji (ust. 10).

Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne Minister właściwy do spraw administracji publicznej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi, określi, w drodze rozporządzenia, sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowy zakres informacji objętych tą ewidencją, sposób i terminy sporządzania powiatowych, wojewódzkich i krajowych zestawień zbiorczych danych objętych tą ewidencją, a także rodzaje budynków i lokali, które nie będą wykazywane w ewidencji, oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości, zapewniając informację o gruntach, budynkach, lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych, władających tymi gruntami, budynkami i lokalami, a także szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych.

Realizując powyższe upoważnienie Minister Rozwoju Regionalnego i Budownictwa wydał rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W § 55 tegoż rozporządzenia wskazano, iż modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia, modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu i poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych.

Jednocześnie w § 36 tegoż rozporządzenia postanowiono, iż przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1) w postępowaniu rozgraniczeniowym,

2) w celu podziału nieruchomości,

3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów,

4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości,

5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej,

6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków.

Wreszcie zgodnie z § 39 rozporządzenia spory graniczne nie wstrzymują czynności związanych z założeniem ewidencji. W razie ich wystąpienia przebieg spornych granic działek ewidencyjnych wykazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników pomiaru stanu posiadania na gruncie.

Sytuację prawną skarżących należy przy tym rozważyć na tle dokonanych przez organy administracji, a w pełni zaaprobowanych przez Sąd orzekający w sprawie ustaleń faktycznych.

J. C. i jej mąż Z. C. stali się współwłaścicielami działki nr [...] o powierzchni 0,1386 ha jako spadkobiercy J. K. Numer działki zmieniony został na nr [...] w następstwie odnowy ewidencji gruntów w latach osiemdziesiątych, zaś w następstwie śmierci Z. C. współwłaścicielami działki stali się dziedziczący po nim synowie P. i C. C., każdy w [...] części. Granica tych działek z działką nr [...] (aktualny numer [...]) została ustalona ostateczną decyzją Naczelnika Miasta S. z dnia [...]1980 r. Nr [...]zatwierdzającą projektu podziału działki nr [...] wykonany przez P.T. Okręgowego Przedsiębiorstwo Geodezyjno - Kartograficzne w [...]..

Projekt podziału sporządzony został w oparciu o protokół graniczny sporządzony 4 kwietnia 1981 r. w obecności między innymi J. C., która projekt ten przyjęła, co poświadczyła własnoręcznym podpisem. Częścią protokołu granicznego był szkic polowy sporządzony w terenie przez uprawnionego geodetę. O powyższym świadczy znajdujący się w protokole zapis o treści "Szkic polowy stanowi nieodłączną część niniejszego protokołu.

Jak wynika z powyższego protokołu podziału granica pomiędzy nowo powstałymi działkami nr [...] i [...] wyznaczona został jako linia biegnąca od punktu oznaczonego numerem [...], a znajdującego się w granicy pomiędzy działką nr [...], a ul. [...], do punktu oznaczonego numerem [...], następnie do punktów oznaczonych numerami [...], [...] i [...], z których ostatni znajdował się w granicy zewnętrznej podlegającej podziałowi dawnej działki nr [...]. Tak ustalone punkty graniczne zostały utrwalone w terenie, zaś ich współrzędne umieszczone przez geodetę w części protokołu obejmującej rozliczenie powierzchni i wprowadzonej do zasobu geodezyjnego.

Podkreślenia wymaga, iż zarówno ze szkicu polowego, jak i z mapy projektu podziału stanowiącej załącznik do decyzji z 26 lipca 1980 r., a nie kwestionowanej przez J. C., wynika, iż punkty [...] i [...] połączone są linią prostą, na której pomiędzy nimi usytuowany jest punkt nr [..., przy czym ten ostatni punkt nie jest ujawniony ma mapie stanowiącej załącznik do decyzji zatwierdzającej projekt podziału.

Nadto zauważyć należy, iż na przedmiotowym szkicu, który dokumentuje wyznaczenie granicy w terenie brak jest wskazania usytuowania znajdujących się na powstałych w wyniku podziału działkach budynków. Budynki znajdujące się na działkach są natomiast wrysowane w mapkę stanowiąca załącznik do decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości.

Kolejnym elementem stanu faktycznego istotnym dla oceny zarzutów podnoszonych przez skarżących jest okoliczność, iż jak wynika z notatki z wizji w terenie przeprowadzonej z udziałem J. C. dnia 2 września 2005 r., jak i z opinii biegłego, na przedmiotowej działce ujawniono słupki graniczne oznaczone nr 10 i 9, przy czym słupek nr 9 znajdował się pod ogrodzeniem z pustaków betonowych, zaś słupek nr 9 w pewnej, wynoszącej około 30 cm odległości od budynku gospodarczego, po ścianie, którego w ocenie J. C. przebiega prawna granica nieruchomości.

Zlokalizowanie punktów granicznych nr 9 i 10, leżących na tej samej linii prostej jak pkt graniczny nr 8, który został zniszczony i którego fizycznie w terenie nie udało się odnaleźć, pozwala zatem na wyznaczenie w terenie położenia punktu nr 8 określonego w czasie podziału działki nr [...], jako punktu leżącego na przecięciu prostych wyznaczonych punktami nr 10 i 9 i prostej stanowiącej granicę pomiędzy dawna działką nr [...] (obecnej działki nr [...] i [...]) a stanowiącą odrębna nieruchomość ulicą Sienkiewicza. tak zweryfikowany przebieg granicy odpowiada przy tym przebiegowi granicy wyliczonemu na podstawie współrzędnych punktów granicznych wskazanych w protokole podziału sporządzonym 4 kwietnia 1981 r.

Podkreślić należy, że przebieg granic działki nr [...], wprowadzony został do bazy numerycznej mapy ewidencyjnej w procesie modernizacji w oparciu o dokumentację z założenia ewidencji gruntów i dokumentacją pomiarową z podziału działki nr [...] (ks. rob. [...]) i jest zgodny z oznaczeniem tych punktów w terenie.

Takie ustalenie przebiegu granicy jednoznacznie wskazuje na prawidłowość ustaleń poczynionych przez organy administracji w zaskarżonej decyzji i w utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji.

Przebieg granic działek ewidencyjnych wykazany bowiem został w zmodernizowanej ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a czynności starosty nie wykroczyły poza zakres określony w § 55 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków bowiem ograniczyły się do modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu w celu poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych.

Odnosząc się do zarzutów skarżących podkreślić należy, iż w świetle powyższych ustaleń oczywistym jawi się, iż granica prawna przebiegająca pomiędzy nieruchomościami [...] i [...] przebiegała od momentu zatwierdzenia podziału do chwili obecnej nie po ścianie budynku gospodarczego położonego na działce nr 1662/2 i dalej na przedłużeniu tej ściany, lecz w pewnym oddaleniu od tej ściany - właśnie w sposób precyzyjnie uwidoczniony w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów i budynków.

Okoliczność, iż właściciele nieruchomości nr [...] i [...] od momentu dokonania podziału pozostawali w błędnym przekonaniu, iż granica ta przebiega po ścianie wyżej wskazanego budynku gospodarczego oraz na przedłużeniu tej ściany i co za tym idzie w codziennej praktyce przyjmowali przez kilkadziesiąt lat taką wersję przebiegu tej granicy nie ma przy tym jakiegokolwiek znaczenia dla postępowania będącego przedmiotem kontroli sądowo administracyjnej w niniejszej sprawie. Granice nieruchomości skarżących wykazano bowiem w zmodernizowanej ewidencji gruntów i budynków zgodnie z dokumentacją przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego powstałą w postępowaniu rozgraniczeniowym.

Podkreślić wreszcie należy, iż dla usytuowania granic w terenie istotne znaczenie mają przyjęte współrzędne punktów przez które granice te przebiegają i wyznaczonych nimi linii granicznych, a nie lokalizacja na przedmiotowej nieruchomości zabudowań wyznaczających te granice w ocenie skarżących.

Bez znaczenia dla niniejszego postępowania pozostaje, iż przebieg granicy jest przez skarżących kwestionowany, albowiem skoro jak wskazano powyżej spory graniczne nie wstrzymują czynności związanych z założeniem ewidencji, to tym bardziej nie mogą wstrzymywać czynność związanych jedynie z jej modernizacją i trafnym jest w takiej sytuacji wykazywanie przebiegu spornych granic działek ewidencyjnych na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tym bardziej, iż jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności opinii biegłego i notatek z wizji przeprowadzanych przez pracowników organu na gruncie dane te odpowiadają (z uwzględnieniem dopuszczalnych w świetle przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego niewielkich rozbieżności) stanowi prawnemu działki.

Podkreślić zaś należy, iż ewidencja gruntów jest tylko publicznym rejestrem obejmującym dane o gruntach wynikające z odpowiedniej dokumentacji urzędowej i zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji budynków dokonuje się wyłącznie na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych, a nie na podstawie żądań strony wynikających nie z dokumentów urzędowych, lecz z faktycznego sposobu wyznaczenia granicy w codziennym użytkowaniu przedmiotowej nieruchomości.

Oczywistym naruszeniem prawa byłoby zatem uwzględnienie w toku postępowania modernizacyjnego dotyczącego ewidencji gruntów i budynków wniosków zawartych w zarzutach do operatu ewidencyjnego, albowiem właśnie to prowadziłoby do zmiany granic i powierzchni działek poprzez samoistne zmiany w ewidencji gruntów.

Reasumując w ocenie Sądu organy ewidencyjne w ramach przeprowadzanej procedury modernizacyjnej jedynie odtworzyły przy zastosowaniu nowych środków technicznych stan prawny zarejestrowany uprzednio, a ustalony w innym trybie (postępowanie rozgraniczeniowe) i przez inne organy orzekające.

Z wskazanych powyżej powodów za oczywiście niezasadne uznać należy wszystkie podniesione w skardze zarzuty, w tym w szczególności zarzuty naruszenia prawa materialnego i Konstytucji RP, albowiem sprowadzają się one de facto jedynie do zarzucenia organom administracji, iż w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków dokonały samodzielnej i samowolnej korekty przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...], w sytuacji gdy jak wskazano powyżej takowa korekta nie nastąpiła, a stanowiłoby ją właśnie uwzględnienie zarzutów podniesionych przez skarżących.

Podkreślenia wymaga, iż postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało wszechstronnie i dogłębnie, przy wykorzystaniu wszelkich dostępnych środków dowodowych i z uwzględnieniem wytycznych sądowych zawartych we wcześniejszych prawomocnych wyrokach, a poczyniona ocena zebranego materiału dowodowego nie nosi cech dowolności.

W szczególności wbrew twierdzeniom skarżących podniesionym w skardze w działaniach organów administracji nie można dopatrzyć się jakiegokolwiek odrzucania bądź eliminowania dokumentów, w tym urzędowych, czy też zmiany danych stwierdzonych, dokumentem urzędowym, jak też wprowadzania do operatu ewidencyjnego błędnych pomiarów i wyrysów.

Sąd wbrew twierdzeniom skarżących nie dopatrzył się również w postępowaniu organu działań ograniczających prawo strony do aktywnego udziału w postępowania, jak tez innych naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Za oczywiście gołosłowne i niepoparte jakimikolwiek argumentami innymi niż niezadowolenie z treści opinii uznać należy zarzuty skarżących kierowane pod adresem występującego w sprawie biegłego.

Reasumując wobec dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mające wpływ na wynik sprawy i dokonania ustaleń faktycznych na podstawie materiału dowodowego należycie ocenionego przez organ administracji skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Odnosząc się do wniosku organu o obciążenie skarżących kosztami postępowania Sąd wskazuje, iż żądanie to nie mogło być uwzględnione, gdyż stoi w sprzeczności z wyrażoną w art. p.p.s.a. zasadą, iż to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zauważyć zaś należy, iż nie istnieją jakiekolwiek przepisy szczególne uzasadniające zasądzenie od skarżącego na rzecz organu administracji kosztów za postępowanie przed sądem pierwszej instancji - i to niezależnie od wyniku sprawy.

/-/ T.Świstak /-/ M.Kwiecińska /-/ J.Szaniecka

MK