Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 290/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do dokonania czynności lub wydania aktu
stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art.2 ust.1 i 2 , art. 4 ust.1 , art. 6 ust.1 pkt.4 lit.a , art. 13  ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art.149 par.1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. w przedmiecie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S.A. z siedzibą w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku J. P. z dnia 7 lutego 2013 r. - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza "T" S.A. z siedzibą w K. karę grzywny w wysokości 200,00 zł (dwieście złotych); IV. zasądza od "T" S.A. z siedzibą w K. na rzecz skarżącego J. P. kwotę 340,00 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

z dnia 24 stycznia 2014 r.

Pismem z dnia 3 października 2013 r. J.P. wniósł skargę na bezczynność [....] S.A. w K. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na jego wniosek z dnia 7 lutego 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej w skrócie u.d.i.p.) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.

Uzasadniając wniesioną skargę, skarżący wskazał na obowiązek stosowania przez skarżoną spółkę, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W jego ocenie argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Skarżący podniósł, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe i miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego. Sformułowanie to oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Skarżący podkreślił, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji.

W dalszej kolejności skarżący odniósł się do kwestii dopuszczalności skargi w świetle art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (skarżący wskazał tu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05) bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Skarżący podkreślił, że w wezwaniu z dnia 7 lutego 2013 r. wystąpił do [....] S.A. Oddział we W. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący otrzymał pismo z dnia 14 marca 2013 r. znak: [....] , w którym [....] S.A. wezwał skarżącego do przesłania aktualnego wyciągu z planu zagospodarowania przestrzennego, historiografii działek (podziały, scalenia, poszczególni właściciele na przestrzeni lat licząc od 1969 roku), kopii aktu notarialnego umowy kupna/sprzedaży nieruchomości, na których posadowiona jest infrastruktura elektroenergetyczna oraz mapy geodezyjnej do celów opiniodawczych w skali 1:500 lub 1:1000 z zaznaczonymi granicami działek oraz przebiegiem na nich linii energetycznej z zaznaczeniem słupa wraz z danymi na nim widniejącymi.

Na końcu skarżący podniósł, iż do dnia sporządzenia przedmiotowej skargi nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani też rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, lub też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na powyższą skargę [....] S.A. w K. wniósł o jej oddalenie, podnosząc iż brak jest obowiązku prawnego do udostępnienia żądanej dokumentacji na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie strony przeciwnej do skarżącej [....] S.A. nie jest bowiem organem, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 u.d.i.p., który statuuje podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej. Spółka nie jest również podmiotem określonym w punkcie 5 wskazanego przepisu, albowiem 99,51% akcji w spółce posiada [....] S.A., w której z kolei Skarb Państwa posiada jedynie 30,06% akcji. Ponadto spółka nie gospodaruje majątkiem Skarbu Państwa bądź też majątkiem komunalnym. Wystąpienie skarżącego dotyczy więc prywatnego majątku przedsiębiorstwa spółki, co sprawia, że sprawa niniejsza nie dotyczy "sprawy publicznej".

Dalej spółka podniosła, iż informacją publiczną jest informacja wytworzona przez władze publiczne, osoby pełniące funkcje publiczne oraz podmioty gospodarujące mieniem publicznym lub wykonujące funkcje publiczne. Nadto spośród informacji dotyczących tej ostatniej grupy podmiotów informacjami publicznymi są jedynie informacje dotyczące publicznej sfery ich działalności. Informacje, których udostępnienia żąda skarżący nie dotyczą żadnej z tych kategorii informacji.

Powołując się na treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2011 r., sygn. II SAB/Wa 104/11, strona przeciwna do skarżącej wskazała, że realizacja prawa do informacji publicznej uzależniona jest od łącznego spełnienia trzech przesłanek: żądania informacja musi być informacją publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 3 ust. 2 u.d.i.p., żądanie udzielenia informacji publicznej skierowane zostać musi do władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne (w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), a podmioty te muszą być w posiadaniu żądanych informacji. Tymczasem informacja, której udostępnienia żąda skarżący, nie ma charakteru publicznego. [....] S.A. jako przedsiębiorstwo energetyczne może być uznana za przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, lecz nie może to apriorycznie przesądzać o traktowaniu takiego podmiotu jako realizującego zadania publiczne.

Przedsiębiorstwo energetyczne jest uczestnikiem rynku, prowadzi działalność gospodarczą na własny rachunek i przy użyciu własnych środków technicznych i finansowych, a ponadto działa w warunkach konkurencji. Faktem jest, że działalność na rynku energetycznym jest reglamentowana przez państwo – wymaga koncesji i zezwoleń, ale nie oznacza to, że jest to działalność polegająca na realizacji zadań publicznych.

Dodatkowo spółka podniosła, że przedsiębiorstwo energetyczne nie jest podmiotem realizującym zadania władzy publicznej, bowiem z faktu działalności regulacyjnej państwa na rynku energetycznym, realizowanej w szczególności za pośrednictwem Prezesa URE, nie można wywodzić wniosku o powierzaniu zadań publicznych przedsiębiorstwom energetycznym.

Na marginesie spółka wskazała, że decyzje, których udostępnia żąda skarżący, wydane zostały przez organy administracji publicznej i od nich mogą zostać uzyskane.

Ponadto dla oceny żądań skarżącego nie bez znaczenia pozostaje fakt, że żądane informacje mają posłużyć skarżącemu do wytoczenia powództwa przeciwko spółce, co zagrażać może interesom spółki, a tym samym informacje te powinny zostać uznane za tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Podsumowując zajęte stanowisko, spółka podkreśliła, że brak jest podstaw do zastosowania wobec niej obowiązków udostępnienia informacji publicznej, co skutkować winno oddaleniem skargi. Jednocześnie spółka wskazała, że z uwagi na orzecznictwo sądów administracyjnych wdrożona została procedura zmierzająca do udostępnienia skarżącemu żądanych przez niego informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność.

Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżący wnioskiem z dnia 7 lutego 2013 r. zatytułowanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji" zwrócił się do [....] S.A. o udostępnienie wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy opisanych w tym piśmie linii elektroenergetycznych.

Kwestią kluczową w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych.

Problem ten był już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i został przesądzony m.in. w wyroku tego Sądu dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Nadto znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – por. wyrok z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010).

Z uwagi na powyższe uznać należy, iż przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu powyżej przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność, nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych.

Tym samym uznać należy, [....] S.A. jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ponieważ kwestią sporną w niniejszej sprawie była zarówno ocena, czy Spółka prawa handlowego, w tym wypadku [....] S.A. ma obowiązek udzielenia żądanej informacji publicznej, jak również czy żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej, należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 u.d.i.p. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2).

Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11).

Podobnie w orzecznictwie sądów przyjmuje się, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury energetycznej są dokumentami, w posiadaniu których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (por. podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011).

W ocenie Sądu pismo skierowane przez Spółkę do skarżącego nie spełnia wymogów pozwalających przyjąć, iż jego wniosek z dnia 7 lutego 2013 r. został rozpoznany przez spółkę w jednej z przewidzianych prawem form.

Otóż w piśmie z dnia 14 marca 2013 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek skarżącego, Spółka jedynie wezwała skarżącego do przesłania aktualnego wyciągu z planu zagospodarowania przestrzennego, historiografii działek (podziały, scalenia, poszczególni właściciele na przestrzeni lat licząc od 1969 roku), kopii aktu notarialnego umowy kupna/sprzedaży nieruchomości, na których posadowiona jest infrastruktura elektroenergetyczna oraz mapy geodezyjnej do celów opiniodawczych w skali 1:500 lub 1:1000 z zaznaczonymi granicami działek oraz przebiegiem na nich linii energetycznej z zaznaczeniem słupa wraz z danymi na nim widniejącymi, miało przyspieszyć ustosunkowanie się do roszczenia skarżącego.

Mając na uwadze przedstawiony powyżej przebieg postępowania oraz treść pisma skierowanego do skarżącego stwierdzić należy, iż [....] S.A. nie zrealizował wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, jaki zainicjował przedmiotowe postępowanie.

Przede wszystkim wskazać należy, iż w piśmie z dnia [....] 2013 r. [....] S.A. w ogóle nie ustosunkował się do żądania udostępnienia informacji publicznej w postaci decyzji stanowiących podstawę do lokalizacji i budowy linii energetycznych. Żądanie przedłożenia przez skarżącego wskazanych w tym piśmie dokumentów dotyczyło drugiego przedmiotu pisma skarżącego, tj. wezwania do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości oraz ustanowienia służebności przesyłu.

Dopiero w odpowiedzi na skargę, a więc piśmie z dnia [....] 2013 roku Spółka wskazała, że "niezwłocznie zostaje rozpoczęta procedura zmierzająca do udostępnienia skarżącemu żądanych przez niego informacji". Poza tym enigmatycznym sformułowaniem Spółka w żaden sposób merytorycznie nie odniosła się do wniosku skarżącego. Należy przy tym zauważyć, że zadaniem Spółki było zatem odniesienie się do pełnego zakresu wniosku skarżącego. Oznacza to, że Spółka powinna była albo udzielić informacji publicznej i udostępnić żądane kserokopie dokumentów, albo wydać w odniesieniu do treści wniosku decyzję o odmowie jej udzielenia w całości lub w części, bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu spółki – udzielić wnioskodawcy odpowiedzi w formie zwykłego pisma.

Należy raz jeszcze podkreślić, iż skarżący w swoim wniosku z dnia [....] 2013r. domagał się udostępnienia kserokopii decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych na należących do niego działkach. Tak sformułowany wniosek zarówno do chwili wniesienia skargi, a także wyrokowania w niniejszej sprawie pozostawał nadal w całości nierozpoznany przez [....] S.A. w K.

Tymczasem termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przepis art.13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi zaś, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W realiach niniejszej sprawy wniosek S.P. z dnia 7 lutego 2013 r. Spółka otrzymała w dniu 25 lutego 2013 r. i nie zrealizowała go nawet w części aż do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie. Tym samym Spółka przekroczyła terminy udostępnienia informacji o jakich mowa w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. W tym miejscu należy podkreślić, iż dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013r., sygn. akt I SAB/Wa 451/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2012r., sygn. akt II SAB/Kr 130/10, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16.05.2013r. II SAB/Łd 29/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21.01.2013r. sygn. akt II SAB/Kr 185/12. – publ. - http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności należy stwierdzić, że [....] S.A. dopuścił się bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 7 lutego 2013 r.

Z uwagi na powyższe Sąd w pkt I wyroku zobowiązał spółkę do wydania w terminie 14 dni aktu administracyjnego lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku J.P. z dnia 7 lutego 2013 r.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a Sąd ma obowiązek ustalenia czy bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, niezależnie od tego czy w dacie wyrokowania organ pozostawał w bezczynności. Sąd, oceniając brak aktywności [....] S.A. w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł do przekonania, że bezczynność Spółki nosi cechy rażącego naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11). Stanowisko powyższe należy odpowiednio odnieść do postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie Spółka nie podjęła żadnej czynności ukierunkowanej na merytoryczne zakończenie postępowania. Bezczynność spółki trwa bowiem już 11 miesięcy, w trakcie których Spółka wystosowała do strony jedynie jedno pismo, które (jak to podkreślono wyżej) nie odnosiło się w ogóle do przedmiotu niniejszego postępowania.

Nadto należy podkreślić, że nie jest to pierwsza sprawa tocząca się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, w której podnosi się zarzut bezczynności [....] S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Należy podkreślić, że w wyniku rozpoznania licznych skarg na Spółkę wielokrotnie był już nakładany obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Orzeczenia te jednak nie zmieniły praktyki czynności podejmowanych przez Spółkę.

Biorąc pod uwagę ignorowanie przez Spółkę trwałej linii orzeczniczej sądów administracyjnych oraz z uwagi na wielomiesięczne przekroczenie terminów załatwienia niniejszej sprawy, zasadnym jest orzeczenie o rażącym naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności podstawowych zasad wynikających z art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 k.p.a., jak również art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., co znalazło swój wyraz w punkcie II wyroku.

Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd wymierzył także Spółce grzywnę, której wysokość nie powinna być nadto dolegliwa dla Spółki, ale zarazem winna wskazać, że naruszenie prawa może skutkować także nałożeniem kary, o czym orzeczono w punkcie III wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt IV wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.