Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 409/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27c ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1800
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
article: art. 138c § 1 i 2, art. 138c § 1 art. 138e § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 3 § 1, art. 119 pkt 3, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 6 grudnia 2021 r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek W. Sp. z o.o. w P. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] września 2021 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych w zakresie prawidłowej reprezentacji i dlatego pismem z [...] października 2021 r., na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. - dalej: "O.p."), wezwano stronę do uzupełnienia wniosku poprzez:

1) przesłanie wniosku ORD-IN tożsamej treści, który to wniosek będzie prawidłowo podpisany przez osobę (osoby) uprawnione do działania w imieniu wnioskodawcy, tj. W. P. Sp. z o.o. lub

2) przesłanie oryginału lub uwierzytelnionej kserokopii pełnomocnictwa (aktualnego na dzień złożenia wniosku) albo innego dokumentu, z którego wynika, że V. G., osoba podpisana pod wnioskiem, jest uprawniona do złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w imieniu wnioskodawcy, tj. W. P. Sp. z o.o.

W dniu [...] października 2021 r., za pośrednictwem platformy ePUAP, wpłynęło pismo mające stanowić odpowiedź na wezwanie. W wyniku analizy pełnomocnictwa szczególnego przesłanego na wezwanie organu jako uzupełnienie wniosku, mającego potwierdzać prawo do reprezentacji przez podpisaną pod wnioskiem V. D. organ stwierdził, że wniosek ten nadal posiada braki formalne w zakresie prawidłowej reprezentacji, bowiem nie wskazano w pełnomocnictwie danych identyfikujących pełnomocnika oraz prawidłowego zakresu uprawniającego wyżej wymienioną do podpisania/złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i reprezentowania W. P. Sp. z o.o. przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem organu strona nie dokonała uzupełnienia wskazanych w wezwaniu braków formalnych wniosku, co w rezultacie uniemożliwiło organowi merytoryczne wypowiedzenie się co do skutków podatkowych przedstawionych w nim okoliczności.

W dniu [...] grudnia 2021 r. strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Zażalenie uzupełnione zostało pismem z [...] lutego 2022 r.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 138a § 1-2, art. 138c § 1 oraz art. 138e § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że przedłożone pełnomocnictwo nie spełnia wymogów określonych w powyższych przepisach.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 23 marca 2022 r., na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h O.p., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że przesłane przez stronę w dniu 5 listopada 2021 r. pełnomocnictwo zawierało braki formalne, które uniemożliwiały merytoryczne rozpatrzenie wniosku. W pełnomocnictwie tym wskazane zostało wyłącznie imię i nazwisko pełnomocnika bez wskazania jego adresu do doręczeń w kraju, czy adresu do doręczeń elektronicznych, na który organy podatkowy mógłby doręczać pisma. Nie wskazano również identyfikatora podatkowego pełnomocnika, ani też innych informacji pozwalających na powiązanie wskazanego w pełnomocnictwie imienia i nazwiska z konkretną osobą. Wskazano, że organ pierwszej instancji w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej nie był w stanie zidentyfikować pełnomocnika wyłącznie na podstawie imienia i nazwiska, bowiem w pełnomocnictwie tym nie podano adresu pełnomocnika i innych określonych danych. Z pełnomocnictwa wprost powinny wynikać dane identyfikujące pełnomocnika, w tym adres tego pełnomocnika, a nie informacja o stosunku pracy.

Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że niezasadne jest zawężanie przez stronę danych identyfikacyjnych pełnomocnika wyłącznie do imienia i nazwiska pełnomocnika, skoro przez dane indentyfikacyjne pełnomocnika należy również rozumieć adres pełnomocnika, a także inne da dane umożliwiające jego identyfikację. Istotnym warunkiem formalnym pełnomocnictwa jest również jego zakres. Z treści pełnomocnictwa powinien jasno wynikać jego zakres, tzn. jakich konkretnie czynności, w jakim konkretnie postępowaniu, przed jakim konkretnie organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy.

Ponadto organ wskazał, że przesłane pełnomocnictwo zawiera błędny zakres pełnomocnictwa. W pełnomocnictwie tym wskazano, że pełnomocnictwo dotyczy podpisania i złożenia wniosku o wydanie opinii o konieczności sporządzenia informacji o realizacji strategii podatkowej. Organ podkreślił, że strona składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej powinna umocować pełnomocnika do działania przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, a nie opinii o konieczności sporządzenia informacji o realizacji strategii podatkowej, ponieważ z art. 14b ust. 1 O.p. wynika, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, wbrew temu co sądzi strona, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest organem wydającym opinie o konieczności sporządzenia informacji o realizacji strategii podatkowej. Ponadto we wniosku nie wskazano w jakim konkretnie postępowaniu, przed jakim konkretnie organem pełnomocnik może dokonywać czynności w imieniu swojego mocodawcy. Bezpodstawne jest przy tym twierdzenie skarżącej, że zakres pełnomocnictwa udzielonego przez W. sp. z o.o. V. D. jest szerszy i obejmuje zakres wymagany do złożenia do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosku o wydanie interpretacji w zakresie podatku dochodowego. Zdaniem organu pełnomocnik nie był upoważniony do działania przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, gdyż z zakresu złożonego pełnomocnictwa takie umocowanie nie wynikało i nie można na tej podstawie uznać, że zakres pełnomocnictwa jest szerszy i obejmuje zakres wymagany do złożenia wniosku o wydanie interpretacji w zakresie podatku dochodowego. Organ drugiej instancji nie dopatrzył się przyczyn i podstaw prawnych do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji i wydania interpretacji indywidualnej.

W skardze z [...] kwietnia 2022 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z [...] grudnia 2021 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1. naruszenie art. 27c ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm. – dalej: "u.p.d.o.p.") w zw. z art. 138a § 1 i 2, art. 138c § 1 oraz art. 138e § 1 O.p. przez dowolną i błędną ich interpretację, w wyniku której uznano, że umocowanie do reprezentacji dla V. D. - menedżera w W. Sp. z o.o., przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej było wadliwe. Organ nie rozpatrzył tym samym sprawy co do meritum.

2. niewyczerpujące wyjaśnienie przez organ jednoznacznie wszystkich okoliczności sprawy, do czego na podstawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - dalej: "K.p.a.") jest zobligowany (niezależnie od ich wpływu na istotę rozstrzygnięcia).

3. naruszenie art. 77 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów.

4. naruszenie art. 7a K.p.a poprzez nierozstrzygnięcie nieznaczących wątpliwości prawnych na korzyść strony.

W uzasadnieniu skargi poszerzono argumentację zarzutów.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."). W świetle art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżone postanowienie, jak również je poprzedzające, nie naruszają przepisów prawa.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że nie znajdują uzasadnienia kierowane pod adresem organów przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuty naruszenia przepisów K.p.a., bowiem przepisy K.p.a. w żadnej mierze nie mają zastosowania do instytucji interpretacji indywidualnej. W tym zakresie organy nie prowadzą jakiegokolwiek postępowania podatkowego dowodowego, co oznacza, że wbrew zarzutom skargi nie mogą wyjaśnić jednoznacznie wszystkich okoliczności sprawy - jak tego żąda skarżąca. Od profesjonalnego pełnomocnika należy oczekiwać, że skarżąc rozstrzygniecie organów sformułuje zarzuty z powołaniem właściwych przepisów prawa. Na właściwe regulacje zawarte w O.p. powołał się organ w podstawach zaskarżonego postanowienia. Organ nie mógł zatem naruszyć wymienionych w skardze przepisów K.p.a., ponieważ nie miały one zastosowania w sprawie.

Sąd wyjaśnia, że w rozpatrywanej sprawie powodem wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia nie był brak uzupełnienia złożonego wniosku o kwestie merytoryczne, lecz brak przedłożenia organowi pierwszej instancji właściwych dokumentów potwierdzających sposób reprezentacji wnoszącego podanie. W zaskarżonym postanowieniu, utrzymującym w mocy postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji, wyjaśniono jednoznacznie skarżącej z jakiej przyczyny wniosek nie może być rozpatrzony. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia wniosku organ pierwszej instancji zobowiązany jest do oceny, czy wniosek spełnia wymogi formalne. W związku ze złożonym zażaleniem organ drugiej instancji również dokonał takiej weryfikacji. W obu przypadkach uzyskano taki sam wynik, zatem organ odwoławczy wskazał stronie, że przesłane pełnomocnictwo w ramach uzupełnienia wniosku nie spełniało wymogów formalnych, a zatem organ pierwszej instancji prawidłowo pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Organ dokonał literalnej wykładni art. 138c § 1 oraz art. 138e § 1 O.p. i na tej podstawie stwierdził, że w sprawie nie może zostać wydana interpretacja indywidualna, bowiem wniosek z 1 września 2021 r. nie spełnia wymogów formalnych w zakresie prawidłowej reprezentacji Spółki.

Wbrew zarzutom sformułowanym w skardze organ drugiej instancji nie naruszył art. 27c u.p.d.o.p. w zw. z art. 138a § 1 i 2, art. 138c § 1 oraz art. 138e § 1 O.p. przez dowolną i błędną ich interpretację, w wyniku której uznano, że umocowanie do reprezentacji dla V. D. - menedżera w W. Sp. z o.o., przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej było wadliwe. Zgodnie z art. 27c ust. 1 u.p.d.o.p., podatnicy, o których mowa w art. 27b ust. 2 pkt 1 i 2, są obowiązani do sporządzania i podawania do publicznej wiadomości informacji o realizowanej strategii podatkowej za rok podatkowy. Wskazać należy, że w spornej sprawie nie mógł zostać naruszony art. 27c u.p.d.o.p., bowiem istota sporu pomiędzy stronami dotyczy kwestii formalnych pełnomocnictwa, a nie interpretacji powyższego przepisu. Jak wynika z art. 138a § 1 O.p., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń (art. 138a § 2 O.p.). W myśl art. 138c § 1 O.p., pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, dane identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta - numer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, chyba że wskazuje adres do doręczeń elektronicznych, na który organy podatkowe mają doręczać pisma. Adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy wskazuje adres do doręczeń elektronicznych. Zgodnie z art. 138e § 1 O.p., pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. Wskazać należy, że przesłane przez skarżącą pełnomocnictwo szczególne, w ramach uzupełnienia wniosku z [...] września 2021 r., nie spełniało powyższych warunków. W pełnomocnictwie tym nie wskazano danych indentyfikacyjnych pełnomocnika oraz prawidłowego zakresu pełnomocnictwa. Wobec powyższego nie można zgodzić się ze skarżącą, że przesłane przez nią pełnomocnictwo było złożone i sporządzone prawidłowo. W zaskarżonym postanowieniu wskazano, że strona w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej może działać przez pełnomocnika. Pełnomocnik powinien być właściwie umocowany. Pełnomocnictwo to powinno spełniać wymogi formalne, w szczególności zawierać dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, dane identyfikujące pełnomocnika, w tym adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, chyba że wskazuje adres do doręczeń elektronicznych, na który organy podatkowe mają doręczać pisma. Ponadto, strona może upoważnić pełnomocnika do działania we wskazanej sprawie podatkowej należącej do właściwości organu podatkowego udzielając mu pełnomocnictwa szczególnego. Przy czym działanie pełnomocnika w konkretnej sprawie powinno wynikać z zakresu pełnomocnictwa. Zatem, przesłane przez skarżącą pełnomocnictwo wskazujące wyłącznie imię i nazwisko pełnomocnika nie mieści w pojęciu "dane indentyfikacyjne pełnomocnika", skoro art. 138c § 1 O.p. wprost wskazuje, że przez dane indentyfikacyjne pełnomocnika rozumienie się adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, chyba że wskazuje adres do doręczeń elektronicznych, na który organy podatkowe mają doręczać pisma. Co jednak najistotniejsze, wystosowane do strony wezwanie z [...] października 2021 r. było precyzyjne i wskazywało jakie elementy musi zawierać prawidłowo sporządzone pełnomocnictwo. W wezwaniu tym wskazano bowiem zarówno przepisy prawa regulujące kwestię reprezentacji podmiotu, jak i wskazano z jakich przyczyn uznano, że wniosek został złożony bez należytej reprezentacji. Literalne brzmienie art. 138c § 1 O.p. wprost wskazuje, że przez dane indentyfikacyjne pełnomocnika rozumienie się adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, chyba, że wskazuje adres do doręczeń elektronicznych, na który organy podatkowe mają doręczać pisma. Powyższego nie zmienia twierdzenie skarżącej, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z [...] września 2021 r. został złożony poprzez portal ePUAP, co w świetle przedstawionej argumentacji pozwala na pełną identyfikację osoby umocowanej do reprezentacji poprzez jej adres elektroniczny oraz adres do doręczeń wskazany w nagłówku pisma. Zgodnie z art. 138c § 1 O.p., pełnomocnictwo wskazuje adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, chyba że wskazuje adres do doręczeń elektronicznych, na który organy podatkowe mają doręczać pisma. W przesłanym przez skarżącą pełnomocnictwie nie został wskazany elektroniczny adres do doręczeń pełnomocnika. Przesłanie uzupełnienia wniosku za pośrednictwem platformy e-PUAP nie oznacza, że pełnomocnictwo wskazuje elektroniczny adres do doręczeń pełnomocnika. Natomiast, podany w nagłówku pełnomocnictwa adres do doręczeń jest adresem Spółki, a nie pełnomocnika, który tę Spółkę reprezentuje.

Bezzasadna jest argumentacja skarżącej, że w niniejszej sprawie adres do doręczeń można z łatwością zweryfikować nawet na internetowej stronie głównej podmiotu. Wskazać należy, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie posiada uprawnień do weryfikacji adresów podatników, czy pełnomocników na ich stronach internetowych. Dane indentyfikacyjne pełnomocnika powinny w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wynikać ze złożonego pełnomocnictwa szczególnego, zgodnie z art. 138c § 1 O.p.

Nietrafne jest twierdzenie skarżącej, że organ błędnie, zawężająco zinterpretował przepis art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 ze zm.), nie zważając na to, że dane wskazane w pełnomocnictwie są wystarczające dla określenia tożsamości osoby upoważnionej. Zgodnie z art. 4 pkt 1 powyższego rozporządzenia "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Ponadto w orzeczeniach sądów administracyjny wskazuje się, że dane identyfikujące (dane osobowe) pełnomocnika to nie tylko imię i nazwisko pełnomocnika, bowiem jak wskazał NSA w Warszawie w wyroku z 18 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 667/09, pojęcie "dane osobowe" na gruncie prawa polskiego obejmuje wszelkie informacje dotyczące osoby fizycznej, jeśli możliwe jest określenie jej tożsamości i zidentyfikowanie. Dane osobowe to zespół wiadomości (komunikatów) o konkretnym człowieku na tyle zintegrowany, że pozwala na jego zindywidualizowanie. Obejmuje co najmniej informacje niezbędne do identyfikacji (imię, nazwisko, miejsce zamieszkania), jednakże do tego się nie ogranicza, bowiem mieszczą się w nim również dalsze informacje, wzmacniające stopień identyfikacji. Zatem dane osobowe są to dane na podstawie, których można daną osobę zidentyfikować bezpośrednio lub pośrednio. Wskazać należy, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej powinien mieć możliwość zidentyfikowania pełnomocnika w sposób bezpośredni, co wynika wprost z art. 138c § 1 O.p. Wskazanie wyłącznie imienia i nazwiska pełnomocnika w pełnomocnictwie szczególnym w sprawie wniosku o wydanie interpretacji nie jest wystarczające do określenia tożsamości pełnomocnika.

Nie można również zgodzić się ze skarżącą, że wnioskodawca precyzyjnie określił do jakiej czynności upoważnia swojego pracownika. W orzecznictwie sądów przyjmuje się, że z treści pełnomocnictwa powinien jasno wynikać jego zakres m.in. jakich czynności, w jakim postępowaniu i przed jakim organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy. W pełnomocnictwie należy wskazać, czy obejmuje ono wszelkie czynności procesowe, czy też tylko niektóre z nich, a ponadto określić, czy dotyczy całego postępowania, czy też tylko określonego etapu. Nie można dowolnie interpretować zapisu pełnomocnictwa. Trzeba bowiem pamiętać, że to od mocodawcy zależy treść udzielonego pełnomocnictwa, w tym jego zakres. Wskazanie jednak w treści pełnomocnictwa szczególnego dołączonego do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, że dotyczy podpisania i złożenia wniosku o wydanie opinii o konieczności sporządzenia informacji o realizacji strategii podatkowej budził wątpliwości, bowiem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie wydaje "opinii". Dlatego nie można zgodzić się ze skarżącą, że użycie przez wnioskodawcę słowa "opinia" jako konkretyzującego dany stan faktyczny jest całkowicie zasadne, ponieważ jeżeli skarżąca składa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w postępowaniu przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej, to powinna w pełnomocnictwie szczególnym wskazać w sposób niebudzący wątpliwości jego zakres, tj. jakich konkretnie czynności, w jakim konkretnie postępowaniu, przed jakim konkretnie organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy.

W konsekwencji za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 27c u.p.d.o.p. w zw. z art. 138a § 1 i 2, art. 138c § 1 oraz art. 138e § 1 O.p. przez dowolną i błędną ich interpretację, w wyniku której uznano, że umocowanie do reprezentacji dla V. D. - menedżera w W. Sp. z o.o. przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej było wadliwe i tym samym organ nie rozpatrzył sprawy co do meritum.

W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i właściwie zastosował przepisy prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.