Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 348/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6292 Przymusowy zarząd państwowy
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.), sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Magdalena Durzyńska, , po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. F. oraz W. "[...]" Spółka Jawna F., B., K. i inni w S. na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. odrzuca skargę W. "[...]" Spółka Jawna F., B., K. i inni w S.; 2. stwierdza, że Minister Rozwoju i Technologii dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie sądowe dotyczące zobowiązania Ministra Rozwoju i Technologii do rozpoznania wniosku A. F. z 30 sierpnia 2010 r.; 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz A. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 9 września 2021 r. (data prezentaty) A.F. (dalej jako skarżący) oraz W. "[...]" Spółka J.F., B., K. i inni w S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r. nr OR3-0075-Łd-1 przejęciu na własność Skarbu Państwa Przedsiębiorstwa W. [...] - P. K. i Ska w S.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.

Prezes Centralnego Urzędu Drobnej Wytwórczości zarządzeniem z 29.06.1951 r. ustanowił przymusowy zarząd państwowy nad przedsiębiorstwem prowadzonym pod firmą "[...]" P.K. i J.F. i inni w S.

Zaś zarządzeniem z 3.05.1956 r. Minister Przemysłu Drobnego i Rzemiosła zmienił zarządzenie z 29.06.1951 r. poprzez powierzenie przymusowego zarządu nad ww. przedsiębiorstwem S. Zakładom Terenowego Przemysłu Materiałów Budowlanych.

Orzeczeniem z 31 marca 1970 r. nr OR3-0075-Łd-1 Minister Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych orzekł o przejściu na własność Skarbu Państwa, przedsiębiorstwa prowadzonego pod firmą "[...]" P.K. i J.F. i inni w S., wraz z pakietem nieruchomości stanowiących współwłasność osób fizycznych, położonych w S. o ogólnej powierzchni [...] ha [...] m2, a zapisanych w księgach wieczystych nr hip. [...], KW Nr [...], nr hip. [...], KW Nr [...], nr hip. [...], KW Nr [...], nr hip. [...], KW Nr [...], nr hip. [...] oraz KW Nr [...], stanowiących działki nr [...] o pow. [...] ha [...] m2, nr [...] o pow. [...] ha [...] m2, nr [...] o pow. [...] ha [...] m2, nr [...] o pow. [...] ha [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...]o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, oznaczone na planie i rejestrze pomiarowym sporządzonym w dniu 8.03.1969 r. za nr [...] przez Powiatowe Biuro Geodezji i Urządzeń Rolnych Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] oraz działki nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] ha [...] m2 oznaczone na planach i rejestrach pomiarowych sporządzonych w dniu 28.03.1969 r. za nr [...] i nr [...] przez Powiatowe Biuro Geodezji i Urządzeń Rolnych Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...].

Następnie Minister Gospodarki decyzją nr DP/1353/123/92/98/MG z 30 grudnia 1998 r. stwierdził w części nieważność ww. orzeczeń z 29.06.1951 i z 3.05.1956 r. oraz stwierdził, że w części zostały one wydane z naruszeniem prawa.

Zaś decyzją z 24.03.1999 r. nr DP-0241/123/92/R/MG/293/99 utrzymał w mocy własną decyzję z 30 grudnia 1998 r.

Pismem z 30 sierpnia 2010 r. A. F. - działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych spadkobierców - złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r.

Pismem z 30 września 2010 r. Minister Infrastruktury zawiadomił o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia z 31 marca 1970 r.

Również pismami z tego samego dnia wystąpił do:

- Starostwa Powiatowego w [...] o przesłanie informacji o aktualnym stanie prawnym znacjonalizowanych nieruchomości,

- urzędów o odszukanie i przesłanie dokumentów archiwalnych dotyczących przedmiotowej nacjonalizacji,

- Ministerstwa Gospodarki z wnioskiem o wypożyczenie akt administracyjnych postępowania nadzorczego zakończonego ww. decyzją Ministra Gospodarki z 30 grudnia 1998 r.,

- do Archiwum Akt Nowych o odszukanie i przesłanie dokumentów archiwalnych dotyczących przedmiotowej nacjonalizacji.

Zaś pismem z 18 stycznia 2011 r. wystąpił do Sądu Rejonowego dla [...] w L. o przesłanie informacji, czy spółka "[...]" P.K. i J.F. i inni w S. została przerejestrowana do Krajowego Rejestru Sądowego.

Następnie postanowieniem z 16 czerwca 2011 r. nr B04f-787-R-317/10 Minister Infrastruktury zawiesił postępowanie z wniosku A.F. - do czasu rejestracji w KRS spółki jawnej pod firmą "[...]" P.K. i J.F. i inni w S.

Przedmiotowa spółka została przerejestrowana do Krajowego Rejestru Sądowego postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w L. z 2.08.2019 r. sygn. akt [...].

Postanowieniem z 23 stycznia 2020 r. nr DO-IV.7613.38.2019.AD Minister Rozwoju podjął - na wniosek spółki "[...] spółka jawna F., K. i inni" - postępowanie zawieszone ww. postanowieniem z 16 czerwca 2011 r.

Następnie podejmował on szereg czynności w sprawie - występując w licznych pismach do różnych organów, urzędów, sądów i notariuszy o nadesłanie informacji lub przesłanie dokumentów.

Postanowieniem z 1 kwietnia 2021 r. nr DO-IV.7613.38.2019.AD Minister Rozwoju, Pracy i Technologii zawiesił ww. postępowanie - do czasu przedłożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłej stronie postępowania.

Pismem z 15 sierpnia 2021 r. A.F. - działając w imieniu własnym, w imieniu spółki jawnej "[...] spółka jawna F., B., K. i inni" oraz reprezentujący wspólników przedmiotowej spółki - wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

Jednocześnie zażądał wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r. o przejściu na własność Skarbu Państwa przedsiębiorstwa prowadzonego pod firmą "[...]" P.K. i J.F. i inni w S. - przed dniem 15 września 2021 r.

Postanowieniem z 25 sierpnia 2021 r. nr DO-IV.7613.38.2019.AD Minister Rozwoju, Pracy i Technologii podjął postępowanie zawieszone ww. postanowieniem z 1 kwietnia 2021 r.

Następnie podejmował dalsze czynności w sprawie pismami z 1 września 2021r., z 2 września 2021 r. i z 8 września 2021 r.

Zaś decyzją z 15 września 2021 r. nr DO-IV.7613.38.2019.AD Minister Rozwoju, Pracy i Technologii - po rozpoznaniu wniosku A.F., działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik spadkobierców byłych właścicieli znacjonalizowanych nieruchomości oraz wniosku spółki W. "[...]" spółka jawna F., B., K. i inni o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 31 marca 1970 r. nr OR3-0075-Łd-1 w części dotyczącej przejścia na własność Skarbu Państwa przedsiębiorstwa pn. "[...] P.K. i J.F. w S."- odmówił stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r. nr /OR3- 0075-Łd-1/ w części dotyczącej przejęcia mienia przedsiębiorstwa prowadzonego pod firmą "[...]" P.K. i J.F. i inni w S., z wyłączeniem wymienionego w pkt 3 orzeczenia pakietu nieruchomości stanowiących współwłasność osób fizycznych, o ogólnej powierzchni [...] ha [...] m2 (pkt 1 decyzji) i umorzył postępowanie z wniosku A.F., działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik spadkobierców byłych właścicieli przejętych nieruchomości, o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r. nr OR3- 0075-Łd-1 - w części dotyczącej przejęcia mienia przedsiębiorstwa prowadzonego pod firmą "[...]" P.K. i J.F. i inni w S., za wyjątkiem nieruchomości wymienionych w pkt 3 orzeczenia, stanowiących współwłasność osób fizycznych, o ogólnej powierzchni [...] ha [...] m2 (pkt 2 decyzji).

W uzasadnieniu podniósł, że wniosek z 30 sierpnia 2010 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia z 31 marca 1970 r. w części dotyczącej nacjonalizacji przedsiębiorstwa prowadzonego pod firmą "[...]" P. K. i J.F. i inni w S., nie został złożony przez podmioty legitymowane - gdyż podmiotem legitymowanym do żądania stwierdzenia nieważności tego orzeczenia, w części dotyczącej przejęcia mienia przedsiębiorstwa niestanowiącego nieruchomości, była wyłącznie ta spółka jawna. Natomiast nie mają takiej legitymacji - w tej części mienia - spadkobiercy byłych właścicieli znacjonalizowanych nieruchomości, dlatego też w tym zakresie postępowanie zostało umorzone jako bezprzedmiotowe.

Natomiast rozpoznał on wniosek ww. spółki jawnej - jako wniosek złożony w dniu 15 sierpnia 2021 r. przez podmiot legitymowany (wnoszę o niezwłoczne wydanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r.) - odmawiając stwierdzenia nieważności tego orzeczenia, z wyłączeniem wymienionego w pkt 3 orzeczenia pakietu nieruchomości stanowiących współwłasność osób fizycznych, o ogólnej powierzchni [...] ha [...] m2.

Następnie postanowieniem z tego samego dnia nr DO-IV.7613.38.2019.AD, zawiesił on postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r. - w części dotyczącej przejęcia nieruchomości stanowiących współwłasność osób fizycznych, położonych w S. o ogólnej powierzchni [...] ha [...] m2 - do czasu przedłożenia prawomocnych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po J.K. i S.K., ewentualnie zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia po ww. zmarłych.

A.F. pismem z 9 września 2021 r. (przed wydaniem ww. decyzji i postanowienia) - działając w imieniu własnym, w imieniu spółki "[...] spółka jawna F., B., K. i inni" oraz reprezentujący wspólników przedmiotowej spółki - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r. przejęciu na własność Skarbu Państwa Przedsiębiorstwa [...] - P. K. i Ska w S.

W skardze wniósł o:

1. zobowiązanie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii do wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r. o przejęciu na własność państwa Przedsiębiorstwa [...] - P.K. i Ska. W S. - w terminie do dnia 15 września 2021 r.,

2. zobowiązanie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r., 3. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania,

4. stwierdzenie, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art.43 k.p.a. o terminach załatwiania spraw,

5. przyznanie wnioskodawcom od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 k.p.a.,

6. zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że postępowanie w niniejszej sprawie winno być zakończone bezzwłocznie, w terminie określonym w art. 35 § 1 i 3 k.p.a. Jednakże - mimo upływu tych terminu - Minister nie podjął żadnych działań zmierzających do merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku i wydania stosownej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej, gdyż nie pozostaje on w bezczynności.

Dokładnie i szczegółowo opisał przebieg postępowania w sprawie - wskazując, że decyzją z 15 września 2021 r. odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r. w części dotyczącej przejęcia mienia przedsiębiorstwa prowadzonego pod firmą "[...]" P.K. i J.F. i inni w S., z wyłączeniem wymienionego w pkt 3 orzeczenia pakietu nieruchomości stanowiących współwłasność osób fizycznych, o ogólnej powierzchni [...] ha [...] m2 (pkt 1 decyzji) i umorzył postępowanie z wniosku A.F., działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik spadkobierców byłych właścicieli przejętych nieruchomości, o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r. w ww. części (pkt2 decyzji).

Zaś postanowieniem z 15 września 2021 r. zawiesił postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r. - w części dotyczącej przejęcia nieruchomości stanowiących współwłasność osób fizycznych, położonych w S. o ogólnej powierzchni [...] ha [...] m2 - do czasu przedłożenia prawomocnych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po J.K. i S.K., ewentualnie zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia po ww. zmarłych.

Dodał, że wniosek podmiotu legitymowanego (tj. ww. spółki jawnej) o stwierdzenie nieważności orzeczenia z 31 marca 1970 r. został złożony dopiero pismem z 15 sierpnia 2021 r. Tym samym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - jako wniesione razem z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia - należy uznać za przedwczesne a w konsekwencji nieskuteczne. Podkreślił, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W związku z tym przedmiotowa skarga - w zakresie rozstrzygniętym ww. decyzją z 15 września 2021 r. - jako niedopuszczalna powinna zostać odrzucana na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a.

Na zakończenie podniósł, że pismem z 11.10.2021 r. poinformował strony, że postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r. w części dotyczącej przejęcia nieruchomości stanowiących współwłasność osób fizycznych (zawieszone postanowieniem z 15 września 2021 r.) uległo umorzeniu z mocy prawa, z dniem 16 września 2021 r., na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491).

Pismem z 27 czerwca 2022 r. skarżący poinformował Sąd, że wniósł skargę w imieniu swoim oraz w imieniu spółki W. "[...]" Spółka Jawna F., B., K. i inni w S., natomiast pozostałe podmioty dotychczas wskazywane w pismach nie są stroną skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli jej przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania - taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymagało, czy skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, czy przed wniesieniem skargi do Sądu, obydwoje skarżący złożyli ponaglenie w trybie art. 37 § 1k.p.a.

Rozpoznając sprawę w tym zakresie Sąd podzielił stanowisko i argumentację organu uznając, że wymóg ten spełnił tylko skarżący A. F. (pismo z 15 sierpnia 2021 r.), natomiast nie został on spełniony przez skarżącą spółkę W. "[...]" Spółka Jawna F., B., K. i inni w S., która ww. pismem złożyła jednocześnie wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia z 31 marca 1970 r. i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę spółki W. "[...]" Spółka Jawna F., B., K. i inni w S. - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a.

W następnej kolejności wyjaśnienia wymagało, czy przedmiotem skargi A.F. jest bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii, czy też przewlekłość tego Ministra w prowadzeniu postępowania administracyjnego.

Jeżeli chodzi o to zagadnienie Sąd zauważa, że w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że w zakresie wskazanych w piśmie inicjującym postępowanie przed sądem administracyjnym postaci niedziałania organu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny nie jest związany kwalifikacją wskazaną przez skarżących.

Ostateczną decyzję dotyczącą tego, czy w danej sprawie istnieje stan bezczynności organu, czy stan przewlekłości prowadzonego postępowania podejmuje Sąd i daje temu wyraz w wyroku (postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12).

Dotyczy to niniejszej sprawy do której mają zastosowanie przepisy k.p.a., w tym art. 37 § 1 k.p.a. zawierający definicję bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z tym przepisem stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność),

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Wobec tego, iż skarżący przede wszystkim zarzuca organowi niezałatwienie sprawy w terminach ustawowych, określonych w art. 35 k.p.a. - Sąd uznał, że niniejsza skarga jest skargą na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 marca 1970 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa Przedsiębiorstwa [...] - P. K. i Ska w S.

Zresztą skarżący tak samo zatytułował swoją skargę.

Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Podnieść również należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce, jeśli w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przy czym Sąd - badając skargę na bezczynność organu - czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

Stosownie do treści art. 149 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Z przepisu tego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wyłącza możliwość jej uwzględnienia. W takiej sytuacji postępowanie sądowo-administracyjne w sprawie przewlekłości organu staje się bezprzedmiotowe.

W niniejszej sprawie Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z 15 września 2021 r. rozpoznał wniosek A.F. działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik spadkobierców byłych właścicieli znacjonalizowanych nieruchomości oraz wniosek spółki W." [...]" spółka jawna F., B., K. i inni - o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 31 marca 1970 r.

Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość uwzględnienia przez Sąd skargi na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii nawet wówczas, gdy orzeczenie to podjęte zostało z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania - jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Skoro orzeczenie Ministra zostało wydane po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowo-administracyjna.

Wskazać jednak należy, iż zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru.

W związku z powyższym Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii aczkolwiek naganna, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa - bowiem organ rozpoznał wniosek skarżącego decyzją z 15 września 2021 r.

Przy czym oceniając charakter bezczynności organu Sąd nie brał pod uwagę okresów zawieszenia postępowania - albowiem zgodnie z art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie.

Natomiast wziął pod uwagę przedstawione przez Ministra w odpowiedzi na skargę liczne czynności i działania podejmowane przez niego w celu prawidłowego rozpoznania przedmiotowego wniosku - uznając, że jego działanie nie było wyrazem złej woli i nie cechuje go tak poważny stopień naruszenia prawa, jak twierdzi skarżący.

Oceniając zaistniałą w sprawie bezczynność jako nierażącą, Sąd oddalił skargę

w części dotyczącej przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej - uznając to żądanie za nieuzasadnione.

Wskazać należy, że przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Użycie przez ustawodawcę czasownika "może" w treści tego artykułu oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W związku z tym wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona powinna nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością organu w zakresie rozpoznania wniosku.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w skardze nie są wymienione powody żądania przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej. Zatem z treści skargi nie wynika, aby skarżący doznał w związku

z bezczynnością organu krzywdy, którą należałoby zrekompensować.

Jeszcze raz należy podkreślić, iż zakwalifikowanie działania organu jako bezczynności w rozpoznaniu wniosku nie oznacza automatycznie konieczności orzeczenia na rzecz skarżącego sumy pieniężnej - bowiem zasądzenie tej sumy nie jest bezpośrednią konsekwencją bezczynności organu. Ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej.

Sąd zasądził też na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4, art. 149 § 1a, art. 161 § 1 pkt 3, art. 151 i art. 200 orzekł jak w sentencji wyroku.