Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 691/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1- 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 3, 7, 8, 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 października 2019 r. J. K. i K. F. wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego położonego w C. przy ulicy [...] na działce o nr ewidencyjnym 1 obręb [...]. We wniosku wskazano, że wniosek dotyczy nadbudowy i rozbudowy istniejącego w granicy wymienionej działki budynku z istniejącym i urządzonym wjazdem na ulicę [...].

Prezydent Miasta C. pismem z dnia [...] r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie, przygotował niezbędne dokumenty, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej przepisy art. 4 ust. 2 , art. 53 ust. 3 i ust. 4, art. 54, art. 59 ust. 1 art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i rozporządzenia wykonawcze ustalił dla J. K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna obejmującej nadbudowę i rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i nadbudowę części budynku gospodarczego wraz z jej zmianą sposobu użytkowania dla funkcji mieszkaniowej i konieczną przebudową. W decyzji ustalił podstawowe dane charakteryzujące inwestycję, wymagania w warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w zakresie ochrony środowiska i ochrony zdrowia ludzi, określił warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, obsługi komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Określił wymagane wskaźniki w zakresie wielkości powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni biologicznie czynnej oraz szerokości elewacji frontowej, jej wysokości po nadbudowie oraz geometrię dachu. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania przeprowadzono i przygotowano analizę zabudowy w wyznaczonym obszarze analizy, zgodnie z wymogami art. 61 ust. 1 ustawy, ustalając wskaźniki nowej zabudowy. Wyjaśniono, że parametry inne niż średnie przyjęto z uwagi na możliwości wynikające z przeprowadzonej analizy przy uwzględnieniu charakteru terenu oraz uwarunkowań powierzchniowych. Wskaźnik wielkości zabudowy przyjęto jako maksymalny występujący w obszarze analizowanym z uwagi na niewielką powierzchnię przedmiotowej działki, znacznie ograniczającą możliwości inwestycyjne. Szerokość elewacji frontowej przyjęto jak dla budynku sąsiadującego, nawiązując do ładu przestrzennego. Podobnie górna krawędź elewacji frontowej, ustalona została na poziomie maksymalnym, nawiązano do budynku usytuowanego na wprost działki inwestowanej. Także geometria dachu wpisuje się w zakres występujący w obszarze analizy. Z uwagi na wyniki analizy i wykazaną zgodność projektowanego przedsięwzięcia z warunkami określonymi w przepisach stwierdzono, że możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do pisma K. K., które wpłynęło w trakcie postępowania i stanowiło sprzeciw wobec planowanej inwestycji, w szczególności wobec zarzutu niezgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i usytuowanie, organ podkreślił, że przedmiotowa decyzja nie bada planowanej inwestycji pod kątem zgodności z przepisami Prawa budowlanego, gdyż nastąpi to dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego tj. zatwierdzania projektu budowlanego

Organ podkreślił, że podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy jest art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem decyzja stwierdza jedynie, że planowana inwestycja jest możliwa w świetle zasady dobrego sąsiedztwa, po ocenie zabudowy w obszarze analizowanym. W kwestii usytuowania planowanej inwestycji w granicy działek organ wyjaśnił, że budynki objęte niniejszym postępowaniem są istniejące i zlokalizowane przy granicy z nieruchomością przy ulicy [...].

W zakresie legalności tych budynków organ nie stwierdził uchybień czy nieprawidłowości, wskazując, że figurują one w ewidencji gruntów i budynków, a ich obecna funkcja nie budzi wątpliwości. Organ dodał, że możliwość budowy obiektu nie jest uzależniona od zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej, zależąc jedynie od zgodności z przepisami prawa. Wyjaśnił też, że nie jest władny rozstrzygać kwestii własnościowych.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. K. (skarżący), wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy inwestycja pozostaje w całkowitej sprzeczności przepisami prawa, tj.:

- § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez wydanie decyzji o nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania w granicy działki, pomimo, iż przepisy nie dopuszczają nadbudowy budynku istniejącego bezpośrednio w granicy działki,

- naruszenie § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez ustalenie górnej krawędzi elewacji frontowej budynku po nadbudowie do 6m pomimo, iż analiza wskazuje na średnią wysokość wynoszącą 4.5m,

- naruszenie § 8 tego rozporządzenia poprzez ustalenie geometrii dachu z pominięciem faktycznych gabarytów nieruchomości stanowiącej własność skarżącego "umożliwiając praktyczne pozbawienie dostępu światła dziennego do pomieszczeń stanowiących własność skarżącego a przeznczonych na stały pobyt ludzi"

- naruszenie przepisu art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że składane przez skarżącego uwagi, zastrzeżenia i zarzuty są przedwczesne i jako takie nie znajdują uzasadnienia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy.

W uzasadnieniu rozwinął postawione zarzuty, w szczególności podkreślając, iż nie może zgodzić się z twierdzeniem organu o przedwczesności złożonych zarzutów. Przywołując przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wskazywał na niezgodność planowanej inwestycji w tymi przepisami. Zwrócił też uwagę na ustalenie wskaźników tej rozbudowy i nadbudowy niezgodnych w rozporządzeniem z 2003 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie nie uwzględniło odwołania i zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu, Kolegium przywołało treść art. 61 ust. 1 wymienionej powyżej ustawy podkreślając, że decyzja organu pierwszej instancji spełnia warunki wymienione w cytowanym przepisie. Podkreśliło, że decyzja o warunkach zabudowy powinna ustalić wymagania określone w rozporządzeniu wykonawczym z dnia 26 sierpnia 2003 r. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji uczynił to w sposób prawidłowy. Podkreśliło, że inwestycja polega na nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i nadbudowie części budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania dla funkcji mieszkalnej. Z uwagi na powyższe istniały zatem podstawy do określenia warunków dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Organ pierwszej instancji w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia ustalił linię nowej zabudowy - tj. linię zabudowy istniejącą na działce objętej wnioskiem. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy ustalony został w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia - przyjmując wielkość większą niż średnia, ale zawierającą się w wynikach analizy. Szerokość elewacji frontowej dla nowej zabudowy ustalono na 8m, według § 6 ust. 2 rozporządzenia, przyjmując szerokość mniejszą niż średnia wynikająca z analizy. Natomiast wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej po nadbudowie mierzona od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do poziomu okapu lub gzymsu - to 6m, ustalona według § 7 ust. 4 rozporządzenia. Jest to wielkość mieszcząca się w wynikach analizy, chociaż średnia wynosi 4,5m. Podobnie, w oparciu o budynki mieszkaniowe i gospodarcze występujące w obszarze analizowanym, ustalono geometrię dachu- tj. dach wielospadowy o kącie nachylenia połaci od 10º do 45º.

W oparciu o powyższe zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest niezasadny.

W stosunku do pozostałych zarzutów odwołania organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione. W zakresie naruszenie przepisów § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie nadbudowy budynku bezpośrednio w granicy działki, podczas gdy przepisy nie pozwalają na to, organ wyjaśnił, iż w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie ustala się lokalizacji wnioskowanych budynków, nie ustala się też odległości od granic działek sąsiednich. Kwestie te rozstrzygane będą na etapie wydawania przez organ administracji architektoniczno- budowanej pozwolenia na budowę. W obecnym postępowaniu organ bada jedynie, czy w obszarze analizowanym istnieje choćby jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej.

Nie stwierdził też organ naruszenia art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że składane przez odwołującego uwagi, zastrzeżenia i zarzuty są przedwczesne i jako takie nie znajdują uzasadnienia w postępowaniu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył skarżący, zarzucając decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że składane przez odwołującego uwagi, zastrzeżenia i zarzuty są przedwczesne i nie uzasadnienia w postępowaniu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy,

- naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo, iż realizacja inwestycji zgodnie z ustalonymi warunkami zabudowy pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa,

- naruszanie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie przedmiotowej decyzji pomimo, iż przepisy nie dopuszczają nadbudowy istniejącego budynku bezpośrednio w granicy działki,

- naruszenie § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez ustalenie w zakresie geometrii dachu z pominięciem faktycznych gabarytów nieruchomości stanowiącej własność skarżącego umożliwiając praktycznie pozbawienie dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznczonych na pobyt stały ludzi, wniósł o uchylenie decyzji zaskarżonej jako naruszającej prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu powtórzył argumentację zaprezentowaną w odwołaniu, podkreślając, iż jako właściciel nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie działki, której decyzja dotyczy jest bezpośrednio zainteresowany by w postępowaniu uwzględnione zostały jego uwagi i zastrzeżenia. Nie zgadzając się z twierdzeniem organu o przedwczesności zgłoszonych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych... wskazał na lokalizację przedmiotowego budynku w granicy, co rażąco narusza treść tego przepisu, a także dalsze przepisy tego rozporządzenia, tj. §§ 13, 19, 23, 36, 40, 50 oraz § 271-273. Pomimo, iż w decyzji wskazano, że projektowana inwestycja nie może naruszać interesów osób trzecich, to jednak nadbudowa w granicy całkowicie doprowadzi do pozbawienia dostępu do światła dziennego, podczas gdy ewentualne uciążliwości nie mogą wykraczać poza granice nieruchomości inwestora. Powtórzył też zarzut nieprawidłowego ustalenia wskaźników nowej zabudowy odwołując się do przygotowanej w sprawie analizy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 20 października 2020 r. skarżący podtrzymał skargę, podkreślając, że w wyniku przedmiotowej inwestycji całkowicie zostanie całkowicie zabudowana granica jego działki, co spowoduje jej zacienienie.

Pełnomocnik uczestnika postępowania wnosząc o oddalenie skargi, podała, że dla przedmiotowej inwestycji zostało udzielone pozwolenie na budowę, w którym odniesiono się do wszystkich zarzutów skarżącego.

Skarżący oświadczył, iż od powyżej decyzji wniósł odwołanie, które nie zostało jeszcze rozpatrzone. Przyznał, że na jego działce w granicy znajdują się zabudowania gospodarcze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. Nr 2019 r., poz. 3225, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadne inne powody nie mogą mieć wpływu na ocenę wydanych w sprawie decyzji. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w sposób mogący spowodować ich uchylenie

Kontrolowane w niniejszym postępowaniu decyzje wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (co występuje w badanej sprawie), polegająca m.in. na budowie obiektu budowlanego, czy np. rozbudowy i nadbudowy istniejącego obiektu wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja taka dotyczy konkretnego terenu i ma charakter aktu indywidualnego, zaś ustalenia dla zagospodarowania obszaru czynione są z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 cytowanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w przepisie warunków.

Po pierwsze co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej winna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Nadto działka winna mieć dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu winno być wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren winien być zwolniony lub posiadać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. Zgodnie z zapisem art. 61 ust.6 ustawy, właściwy minister reguluje w drodze rozporządzenia sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu. W tym zakresie obowiązuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy wyznacza się wokół działki przeznaczonej do zabudowy, obszar analizowany o przeprowadza się na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1 -5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonych w skali 1:500 lub 1:1000. Wyniki tej analizy, zawierające część graficzną i tekstową, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji ustala się wymagania dotyczące nowej zabudowy. Projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy winien być sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów.

W rozpatrywanej sprawie nie może być wątpliwości co do dopuszczalności przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla nadbudowy i rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i nadbudowy części budynku gospodarczego wraz z jej zmianą sposobu użytkowania dla funkcji mieszkaniowej na działce nr 1 położonej w C. przy ulicy [...]. Wykazano, że działki sąsiednie są zabudowane w sposób pozwalający na wyznaczenie parametrów nowej zabudowy.

Podstawą do wyznaczenia tych parametrów były dane wynikające z przeprowadzonej w sprawie analizy urbanistycznej. Została ona w sprawie przygotowana przez uprawnionego architekta. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, przy czym pojęcie "działki sąsiedniej" w tym przepisie nie oznacza, że musi to być działka granicząca bezpośrednio z działką inwestora, lecz chodzi o wyznaczenie pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi dokonać jak najpełniejszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji, przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy.

Zgodnie z treścią § 9 ust. 2 cytowanego rozporządzenia organ sporządza analizę zawierającą zarówno część tekstową jak i graficzną stanowiącą załącznik do decyzji ( załącznik nr 1 i nr 2) do zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy. warunkach zabudowy.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej przedmiotowym wnioskiem inwestora, składająca się tak z części graficznej jak i tekstowej (stanowiącej Przeprowadzona analiza funkcji i cech zabudowy wykazała, że projektowana rozbudowa istniejącego obiektu stanowi kontynuację funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach zabudowanych w obszarze analizowanym. Istniejące budynki pozwoliły na określenie gabarytów i formy architektonicznej, co zostało dokładnie przedstawione zarówno w przygotowanej analizie, jak i powtórzone w kwestionowanej decyzji.

Odnosząc się do merytorycznej treści zaskarżonej decyzji skład orzekający podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, iż przeprowadzona analiza pozwoliła na ustalenie wymienionych w decyzji wskaźników wnioskowanej zabudowy. Nie można podzielić zarzutu skarżącego naruszenia przez organy przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z przepisami tego rozporządzenia organ pierwszej instancji ustalił wymagane wskaźniki nowej zabudowy. Wskaźnik linii zabudowy wyznaczony został w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia - tj. linię zabudowy istniejącą na działce objętej wnioskiem, sprawa dotyczy rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego i gospodarczego. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy ustalony został w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia, który przewiduje odstępstwo od reguły wyrażonej w ust. 1 - średni wskaźnik dla obszaru analizowanego. Ust. 2 dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, jeżeli wynika to z analizy. Według załącznika nr 2 części testowej wyników analizy - wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy (intensywność wykorzystania terenu) kształtuje się od 11 do 20%, średnio jest to więc 15%. W przypadku planowanej zabudowy ustalono ten wskaźnik - jako 20% czyli maksymalny. Spowodowane to zostało m.in. tym, że powierzchnia działki inwestowanej jest niewielka i w znaczny sposób utrudnia możliwości inwestycyjne, a wyznaczony wskaźnik zawiera się w wynikach analizy. Szerokość elewacji frontowej dla nowej zabudowy ustalono na 8m, według § 6 ust. 2 rozporządzenia, przyjmując szerokość mniejszą niż średnia wynikająca z analizy. Natomiast wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej po nadbudowie mierzona od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do poziomu okapu lub gzymsu - to 6m, ustalona została według § 7 ust. 4 rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie innej wysokości niż przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1 tego przepisu). Proponowana wysokość na maksymalnym poziomie 6m nawiązuje do krawędzi budynku usytuowanego bezpośrednio na wprost działki inwestującego. Jest to wielkość mieszcząca się w wynikach analizy, chociaż średnia wynosi 4,5m, ale w obszarze analizowanym jest też budynek o wysokości 7m (ulica [...] ). Podobnie, w oparciu o budynki mieszkaniowe i gospodarcze występujące w obszarze analizowanym, ustalono geometrię dachu- tj. dach wielospadowy o kącie nachylenia połaci od 10º do 45º, kierunek głównej kalenicy – w dostosowaniu do bryły budynku (§ 8 rozporządzenia).

Uwzględniając powyższe nie sposób mieć wątpliwości, że w przypadku wnioskowanej inwestycji zasada "dobrego sąsiedztwa" została zrealizowana. Za niezasadne zatem należało zarzuty dotyczące naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 7 i § 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego naruszenia przepisu § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to trzeba podzielić w tym zakresie stanowisko organów orzekających w sprawie, iż sprawa dotyczy rozbudowy istniejącego już w granicy budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania dla funkcji mieszkaniowej.

Podnieść w tym miejscu należy, że postępowanie w sprawach o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy ma całkiem inny charakter niż postępowanie w sprawie o pozwolenie na budowę. Ustalona linia orzecznicza potwierdza, że nie jest dopuszczalne przekształcenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy w postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy uzyskuje bowiem tylko i jedynie ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na danym terenie, natomiast konkretyzacja warunków realizacji zamierzonej inwestycji następuje dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych inna jest też ochrona interesu osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Zatem na etapie ustalania warunków zabudowy organy nie mogą dokonywać analizy pod kątem przepisów przywołanego powyżej rozporządzenia. Czyni to dopiero organ administracji architektoniczno- budowanej na etapie wydawania decyzji o pozwolenia na budowę, przeprowadzając także dalsze analizy, w tym m.in. analizę zacieniania. Nadto trzeba też przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 398/12, gdzie stwierdzono, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie ma zastosowania art. 140 Kodeksu cywilnego, nie występują bowiem na nieruchomości, na której ma zostać zlokalizowana inwestycja, jakiekolwiek zakłócenia mające wpływ na nieruchomość sąsiednią. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze bowiem, że inwestycja w ogóle powstanie. Dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, a do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z budową.

Tym samym nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań. Zdaniem skarżącego naruszenie to miałoby polegać na tym, że w toku postępowania nie uznano zgłaszanych przez niego zastrzeżeń dotyczących pomijania w sprawie § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, uznając je za przedwczesne. Jak wskazano powyżej kwestie regulowane w tym rozporządzeniu będą przedmiotem postępowania związanego z udzielaniem pozwolenia na budowę. Natomiast w niniejszym postępowaniu skarżący czynnie uczestniczył, nie można zatem podzielić twierdzenia o naruszeniu art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając na względzie powyższe argumenty, nie stwierdzając naruszenia prawa skutkującego uznaniem skargi za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę.