Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 357/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 231
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 355/11 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 3 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 355/11, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał Z. C. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2.000,00 zł stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) związku z art.220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.").

W zażaleniu z dnia 16 maja 2011 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 231 zd. 1 p.p.s.a., poprzez ich niesłuszne zastosowanie, co skutkowało niesłusznym wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 2.000 zł i przyjęcie, że jest to wpis stosunkowy;

- § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art.231 zd. 2 p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy skarga skarżącego powinna podlegać wpisowi stałemu w kwocie 500 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zaskarżone zarządzenie jest zgodne z prawem.

Na podstawie art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wysokość wpisów sądowych w sprawach rozpatrywanych przed sądami administracyjnymi została uregulowana cyt. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Natomiast na podstawie art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Sposób określenia w art. 231 zd. pierwsze p.p.s.a. spraw, w których pobiera się wpis stosunkowy, stanowi znaczne uproszczenie. Przedmiotem zaskarżenia przed sądami administracyjnymi nie są bowiem należności pieniężne, lecz akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., które mają być poddane kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem. Z tego względu uregulowanie zawarte w § 1 zdanie pierwsze rozporządzenia w sprawie wpisu lepiej oddaje istotę wpisu stosunkowego w sprawach rozpatrywanych przed sądem administracyjnym. W tym przepisie, określającym procentowo wysokość wpisu stosunkowego w zależności od wartości przedmiotu zaskarżenia, jest mowa o tym, że: "Wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem" (Komentarz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat ,M. Niezgódka-Medek, LEX 2011).

Z akt sprawy wynika, że w rozpoznawanej sprawie takim aktem jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 3 marca 2011 r., którą na podstawie art.233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), uchylono decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia 29 września 2008 r. w części, poprzez obniżenie wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2002 r., z kwoty 307.775, 30 zł do kwoty 187.892,00 zł. Należnością pieniężną natomiast jest obniżona przez organ odwoławczy kwota zobowiązania (187.892,00 zł), od której bez wątpienia należny jest wpis stosunkowy stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o który prawidłowo zresztą wezwano skarżącego w zaskarżonym zarządzeniu.

Wobec tego - wbrew twierdzeniu strony – nie mógł w sprawie mieć zastosowania § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł. Tej wysokości wpis należny jest, gdy zaskarżeniem objęte są akty nie kreujące należności pieniężnej. Przedmiotem wówczas sprawy toczącej się przed organem podatkowym nie jest w istocie ustalenie należności pieniężnej, ale (na przykład) ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika, o której mowa w art.116 § 1 Ordynacji podatkowej, czy też ustalenie zasadności umorzenia należności pieniężnych (art.67a Ordynacji podatkowej), a nie wysokość tej należności czy sposobu jej obliczania.

Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.