Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1858/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3, art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 1 kwietnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2775/13 w sprawie ze skargi A.T. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2775/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.T. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki lądowiska.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1, art. 49 ust. 4 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał A.T. rozbiórkę lądowiska (w skład którego wchodzi stacja trafo, tzw. domek pilota, szambo szczelne, miejsca postojowe z kostki betonowej, utwardzenie terenu o wymiarach ok. 15 x 15 m, studnia wiercona) usytuowanego na nieruchomości złożonej z działek nr ewid. [...],[...],[...],[...] w miejscowości gm. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że w trackie oględzin stwierdzono, iż na ww. działkach "istnieje lądowisko wraz z zapleczem gospodarczo sanitarnym w postaci tzw. domku pilota. Wymiary przedmiotowego kontenera 5,0 m x 6,0 m. Kontener podłączony jest do szamba szczelnego. Przy kontenerach zrealizowana jest studnia wiercona. Na działce znajduje się stacja trafo (nowa) oraz miejsca parkingowe z kostki betonowej wraz z utwardzeniem terenu kostką betonową o wymiarach ok. 15m x 15 m. Lądowisko nie jest utwardzone. Obszar lądowiska pokrywa warstwa wierzchnia z trawy. Lądowisko o powierzchni ok. 4 hektary". W toku postępowania ustalono, że na budowę powyższego lądowiska inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę. Zaś przedstawione zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych z dnia [...] września 2010 r. dotyczyło obiektu tymczasowego na 120 dni o powierzchni zabudowy 28 m², a nie lądowiska wraz z infrastrukturą.

W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] organ wstrzymał przedmiotowe roboty budowlane i nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia dokumentów o którym mowa w przepisie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. Zobowiązany nie wykonał nałożonych obowiązków, dlatego organ pierwszej instancji nakazał rozbiórkę przedmiotowego lądowiska.

Na skutek wniesionego przez A.T. odwołania, decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że bezspornym jest, iż w sprawie stwierdzono samowolną budowa lądowiska. Skoro inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, to słusznie stwierdzono, że jest to samowola budowlana. W konsekwencji zasadne było zatem zastosowanie w stosunku do tego obiektu budowlanego trybu określonego w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Organ zwrócił także uwagę, że inwestor nie wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. i nie przedłożył żądanej dokumentacji w zakreślonym terminie (termin upłynął z dniem 22 kwietnia 2013 r.). Wobec powyższego, w ocenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ pierwszej instancji słusznie nakazał rozbiórkę spornego lądowiska. Zdaniem organu obiekty zrealizowane przez inwestora stanowią infrastrukturę lądowiska jako całość techniczno-użytkową do której powinno być prowadzone jedno postępowanie. Budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest lądowisko jako całość, nie zaś jego poszczególne elementy, w związku z czym nie jest możliwe prowadzenie postępowania legalizacyjnego odrębnie w stosunku do miejsc postojowych oraz utwardzenia terenu. Stanowisko to zostało podzielone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 363/13 oddalił skargę na decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. wydaną w sprawie (decyzją tą organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2012 r. nakazującą rozbiórkę przedmiotowego lądowiska i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania).

Skargę na powyższą decyzję wniósł A.T. zarzucając jej naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane odnosi się do budowy obiektu budowlanego (lub jego części) bez wymaganego pozwolenia na budowę. Pojęcie budowy należy przy tym rozumieć zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 tej ustawy. Rozważając kwestię ewentualnego zaliczenia tego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych Sąd stanął na stanowisku, że nie można zgodzić się ze skarżącym, iż stanowi on jedynie poszczególne roboty budowlane wymagające zgłoszenia, jak np. utwardzenie powierzchni (art. 29 ust. 1 pkt 10) czy posadowienie tzw. domku pilota, do którego, zdaniem skarżącego, Prawo budowlane w ogóle nie miało zastosowania. Analizując przedstawione wyżej normy prawne Sąd stwierdził, iż cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. To, że dane urządzenie jest przestawne nie oznacza jeszcze, że nie można przyjąć, iż nie jest ono trwale związane z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Dotyczy to każdego rozwiązania, które ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Dlatego przedmiotowe lądowisko należy zaliczyć do kategorii budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Dalej Sąd wyjaśnił, że lądowisko (w skład którego wchodzi stacja trafo, tzw. domek pilota, szambo szczelne, miejsce postojowe z kostki betonowej, utwardzenie terenu o wymiarach ok. 15 x 15 m, studnia wiercona) jako szczególnego rodzaju obiekt budowlany według przepisów ustawy Prawo budowlane nie jest budynkiem, ani obiektem małej architektury, albowiem nie spełnia kryteriów wskazanych w art. 3 pkt 2 i 4 ww. ustawy, zatem właściwym jest zakwalifikowanie tego obiektu jako budowli. Tym samym Sąd podzielił pogląd organów, że powstały obiekt budowlany wymagał pozwolenia na budowę, a wobec jego braku został zrealizowany jako samowola budowlana. Nadto Sąd wskazał, że organy administracji wszczęły w stosunku do tej budowli postępowanie legalizacyjne, jednakże skarżący z prawa do legalizacji nie skorzystał – nie wykonał postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. W ocenie Sądu prawidłowo organ wskazał jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia nakazu rozbiórki przepis art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący kwestionując wydany wyrok w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie:

1/ w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 29 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 10 tej ustawy, "w sytuacji gdy budowa miejsc postojowych z kostki betonowej wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi";

art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, "w sytuacji prowadzenie robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu wymiarach ok. 15 m x 15 m wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi";

art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 3 tej ustawy i w związku z powyższym konieczne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy przedmiotowy obiekt stanowi jedynie poszczególne roboty budowlane wymagające zgłoszenia właściwemu organowi;

art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 3 powyższej ustawy i w związku z powyższym konieczne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy tzw. domek pilota nie jest ani budynkiem ani budowlą w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, bowiem nie jest on trwale związany z gruntem.

2/ w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 P.p.s.a.:

naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy – a mianowicie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie ustalono czy poszczególne elementy lądowiska mogły funkcjonować niezależnie od siebie.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego skarżący zawarł argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi drugiej instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania sądowoadminstracyjnego wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego stosownie do normy § 1 tego przepisu rozpoznał sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpatrywana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wskazane w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. Zasadnie bowiem Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów, że sporne lądowisko wraz z infrastrukturą należy zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, co w konsekwencji pozwalało na przyjęcie, że na budowę powyższego inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Stanowisko skarżącego, jakoby poszczególne obiekty należało traktować odrębnie i w odniesieniu do tych poszczególnych elementów dokonywać kwalifikacji prawnej, nie zasługuje na uwzględnienie.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotem postępowania były obiekty o różnym charakterze i parametrach, tj. tzw. domek pilota (kontener o wymiarach 5 x 6 m), szambo, miejsca postojowe z kostki betonowej wraz z utwardzeniem terenu kostką bitumiczną o wymiarach 15 x 15 m, studnia i stacja trafo. Jak ustalono, obiekty te służą do obsługi lądowiska o powierzchni około 4 ha. Zatem nie ulega wątpliwości, że ww. obiekty wchodzą w skład większego zamierzenia jakim w tej sprawie jest lądowisko. W tej sytuacji nie można odmówić racji Sądowi pierwszej instancji, że lądowisko wraz z wyżej wymienionymi obiektami stanowią całość techniczno-użytkową, a zatem iż na gruncie prawa budowlanego winny być one potraktowane jako całość. Trafnie także wskazano, że powyższy obiekt należy zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Wprawdzie w przepisie tym nie wskazano cech budowli, jednakże zawarto otwarty katalog typowych przykładów budowli mający pozwolić na ich identyfikację. Katalog ten jest bardzo zróżnicowany. Przy czym wskazać należy, że z treści powyższego artykułu wypływa domniemanie, że jeżeli dany obiekt nie może zostać zakwalifikowany jako budynek lub obiekt małej architektury, to musi on być uznany za budowlę. Ponadto przepis art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane w stanie prawnym mającym zastosowanie w tej sprawie stanowił, że przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Wobec powyższego, mając na uwadze ww. przepisy oraz ustalenia organów poczynione w toku postępowania administracyjnego, nie ma żadnego znaczenia, że poszczególne roboty budowlane, tj. budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 10 czy utwardzenie powierzchni gruntu o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane nie wymagały pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu na datę wydania zaskarżonej decyzji), skoro wszystkie wskazane przez organ w kontrolowanej decyzji obiekty jako całość techniczno-użytkowa muszą zostać uznane za budowlę. Z tego samego powodu nie ma znaczenia, z punktu widzenia trafności zastosowanych przez organ przepisów materialnoprawnych, kwestia kwalifikacji prawnej kontenera stanowiącego tzw. domek pilota jako samodzielnego (odrębnego) obiektu. Zwrócić także należy uwagę, że zestawienie zawarte w art. 29 w powiązaniu z art. 30 ustawy Prawo budowlane stanowi zamknięty katalog budów i robót budowlanych które wymagają zgłoszenia lub są całkowicie zwolnione z reglamentacji. Przypadki tam wymienione stanowią wyjątek od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 powyższej ustawy, a zatem nie można ich interpretować w drodze wykładni rozszerzającej. Zatem budowa obiektów, które realizowane samodzielnie mogłyby zostać objęte zgłoszeniem, nie mogą już podlegać temu reżimowi w sytuacji gdy ich wielość i powiązanie techniczno-użytkowe prowadzi do wniosku, iż wchodzą one w skład większego zamierzenia budowlanego, a takie zamierzenie budowlane jako całość nie podlega już zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. I z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie. W tych okolicznościach trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że prawidłowo organy przyjęły, iż na budowę opisanego wyżej zamierzenia budowlanego konieczne było pozwolenie na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy. Zaś ustalenie, iż sporny obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, zobowiązywał organy do wszczęcia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji, wobec rezygnacji inwestora z legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych (inwestor nie wykonał nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, obowiązków), czego skarga kasacyjna nie kwestionowała, trafnie zastosowano w sprawie przepis art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakazując rozbiórkę budowli. Dlatego zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 5 w z zw. z art. 48 ust. 1 tej ustawy oraz art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w sposób opisany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, nie zasługiwały na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Uchybienie ww. przepisom skarżący upatruje w oddaleniu skargi przez Sąd, mimo że organy administracji nie ustaliły, czy poszczególne elementy lądowiska mogły funkcjonować niezależnie od siebie. Takie ustalenie, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, należy uznać za nieistotne, skoro – co już wyżej wskazano – wszystkie, wymienione w sentencji decyzji kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji, obiekty, jako że tworzą całość techniczno-użytkową służącą obsłudze lądowiska, uznano za budowlę. Niewątpliwie są one elementami większego zamierzenia jakim jest przedmiotowe lądowisko, tworząc funkcjonalną całość. Natomiast fakt, że skarżący kwestionował ustalenia organów, iż poszczególne elementy lądowiska stanowiły całość techniczno-użytkową, nie świadczy jeszcze o niezasadności tego stanowiska i brakach postępowania wyjaśniającego. Z decyzji organów wydanych w sprawie wynika, że rezultatem przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego było ustalenie, iż obiekty w postaci: stacji trafo, tzw. domku pilota, szamba szczelnego, miejsca postojowego z kostki betonowej i utwardzenia terenu stanowią infrastrukturę lądowiska jako całość techniczno-użytkowa. Ustalenia te, zaaprobowane następnie przez Sąd pierwszej instancji, nie zostały w skardze kasacyjnej podważone. W zasadzie skarga kasacyjna nie wskazuje na żadne argumenty, które mogłyby wzbudzić wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania. Zatem twierdzenia skarżącego w tym zakresie należy uznać za nieskuteczną polemikę ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji i jako takie nie mogą skutkować uwzględnieniem wniesionego środka odwoławczego z tego powodu. Zatem prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował przepis art. 151 P.p.s.a. i oddalił wniesioną skargę.

Konkludując podnieść należy, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a.