Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 4345/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Sędziowie Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.), Sędzia WSA Renata Owczarzak, Protokolant Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 listopada 2001r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

IISA/Gd 4345/01

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 lipca 2001r. , nr [...] Burmistrz Miasta na podstawie art. 39, 40, 42 i 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz.415 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku B Sp. zo.o. z siedzibą w Poznaniu ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego wraz z przyłączami i parkingiem przy ul. [...]w K.

A Sp. z o.o. w K. wniosła odwołanie, wskazując, że w powyższej decyzji nie uwzględniono ochrony interesów osób trzecich tj. naruszono art. 42 ust.5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Nie zostały uwzględnione zgłaszane aspekty, iż planowany "ciąg pieszy uzupełniający" wpłynie negatywnie na nieruchomość przy ul. [...] pozbawiając swobodnego dostępu do niej, a dotychczasowa zieleń ulegnie znacznej redukcji.

Decyzją z dnia 12 listopada 2001r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że uczestnikami postępowania administracyjnego, a tym samym podmiotami legitymowanymi do podejmowania czynności procesowych są: strona, organizacja społeczna, która uczestniczy w postępowaniu na prawach strony, prokurator i Rzecznik Praw Obywatelskich. Wobec braku w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym normy szczególnej określającej kto jest stroną tego postępowania, zastosowanie ma przepis art. 28 kpa.

Zgodnie z jego treścią stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istnieją sytuacje, gdy określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak powołać się na przepis prawa dający mu upoważnienie do skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji w tym postępowaniu. W takim przypadku należy stwierdzić, że podmiot taki reprezentuje w postępowaniu jedynie interes faktyczny i nie przysługują mu prawa strony postępowania administracyjnego.

Przymiot strony przysługiwać będzie inwestorowi, właścicielom oraz użytkownikom wieczystym gruntów przyległych do gruntu, na którym realizowane ma być zamierzenie inwestycyjne określone w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Działka, na której ma być realizowana planowana inwestycja sąsiaduje z działkami, których właściciele i użytkownicy wieczyści nie złożyli odwołania. Odwołujący są użytkownikami wieczystymi nieruchomości znajdujących się w okolicy działki [...], jednak nie graniczą one bezpośrednio z jej terenem.

W związku z powyższym, organ II instancji stwierdził, że odwołujący się nie jest stroną postępowania.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło A sp. z o.o. w K., zarzucając jej naruszenie przepisu art. 28 kpa oraz art. 421 ust. 1 pkt. 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezastosowanie.

W uzasadnieniu strona wniosła o zmianę decyzji jako niezgodnych z prawem. Przeprowadziła analizę art. 28 i art. 42 1 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, że z treści tego ostatniego przepisu wywodzi swój interes prawny, a w konsekwencji fakt bycia stroną. Skarżący zarzuca również, że Kolegium nie rozpoznało merytorycznie zarzutów odnośnie przebiegu "ciągu pieszego uzupełniającego". Strona przyznaje, że nie istnieje w jej przypadku bezpośrednie sąsiedztwo z terenem planowanej inwestycji, jednak sąsiaduje on z działką [...], która przylega do działki na której ma powstać inwestycja. Działka nr [...] jest niewielka, tym samym mając na uwadze bliskość inwestycji jak też jej charakter, nie można zapewnić, że inwestycja ta nie będzie miała wpływu na sferę interesów skarżącego.

Zdaniem skarżącego wykazał on istnienie po swojej stronie interesu prawnego, twierdząc, że o tym, iż jest stroną postępowania świadczy fakt, że doręczono mu decyzję organu I instancji, powołując się przy tym na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Skoro decyzja I instancji skierowana została, chociażby wadliwie, do osób fizycznych – byłych wspólników, to na skutek tego uzyskują oni status strony i mają one prawo do zaskarżenia tej decyzji".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości zaskarżoną decyzję jak i zawartą w niej argumentację i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Organ II instancji rozstrzygając w powyżej określonej sprawie umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, w świetle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili wydania decyzji.

W ocenie Sądu, stanowisko organu administracyjnego jest w pełni uzasadnione. Orzekające w sprawie organy w sposób prawidłowy zastosowały i zinterpretowały powołane w podstawie prawnej decyzji przepisy prawa materialnego oraz kodeksu postępowania administracyjnego.

Podstawowe znaczenie w tej sprawie stanowi kwestia, czy skarżąca ma przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...], a więc czy na etapie inwestycji ma ona interes prawny, rozumiany jako interes oparty na przepisach prawa materialnego.

W skardze skarżąca swój interes prawny wywodzi z faktu, iż jej działka znajduje się blisko działki [...] tj. sąsiaduje z działką [...], która to z kolei graniczy z działką [...].

Zgodnie z art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Zatem aby można było mówić o naruszeniu interesu prawnego w znaczeniu art. 28 kpa, to oprócz ustalenia takiego naruszenia w znaczeniu naruszenia obowiązującego przepisu prawa materialnego, koniecznym nadto jest ustalenie, czy w wydanej decyzji naruszony został interes prawny ściśle zindywidualizowanego podmiotu, co też daje temu podmiotowi przymiot strony postępowania w rozumieniu art. 28 kpa.

W świetle zebranego materiału dowodowego nie można przyjąć, że taka sytuacja miała miejsce w rozważanym, przypadku. Skarżąca niewątpliwie nie posiada statusu strony.

W interesie publicznym w postępowaniu administracyjnym mogą występować i mają przymiot strony wyłącznie podmioty, którym ustawodawca przyznał takie uprawnienie (por. art. 31 kpa i art. 182 kpa).

Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie prawniczej wyraźnie rozróżnia się dwa rodzaje interesów jakie występują w przypadku podmiotów zainteresowanych określonym rozstrzygnięciem organu w rozpatrywanej sprawie administracyjnej. Są to:

• interes faktyczny, polegający na tym, że skarżący jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie stosownych czynności przez organ administracyjny

• interes prawny, którego zakres wyznacza art. 28 kpa.

Do tego też zakresu odnieść należy art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), który zapewnia ochronę interesów osób trzecich w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu zapewnia on ochronę interesów właścicieli działek sąsiednich, a także może stanowić podstawę do ochrony uzasadnionych interesów właścicieli działek położonych dalej, zobowiązując do badania tego interesu w każdym indywidualnym przypadku. Zależy to od stopnia uciążliwości oraz zasięgu oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

Strona skarżąca nie wykazała, że planowana inwestycja oddziaływać będzie na posiadaną przez nią działkę i naruszałaby interesy w rozumieniu art. 28 kpa.

Zarzuty skarżącej typu: brak rozwiązań co do toalet publicznych, negatywny wpływ planowanego ciągu pieszych jak również ograniczenie pasa zieleni nie dotyczą prawnie strzeżonej (przepisami prawa materialnego) strefy praw i obowiązków skarżących lecz jak należy sądzić spowodowane są troską wymienionych o dobro bliżej nieokreślonego kręgu podmiotów.

Zauważyć w tym miejscu należy, że kwestie dotyczące układu komunikacyjnego, rozkładu zieleni a także innych elementów uzbrojenia terenu zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. –Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207 poz. 215) będą badane i oceniane na następnym etapie inwestycyjnym tj. w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 1 w.w. ustawy).

W rozpatrywanej sprawie, stwierdzić należy, że skarżąca może mieć jedynie interes faktyczny, a nie prawny, bowiem swojego żądania bycia stroną nie opiera na naruszeniu przepisów prawa materialnego, o czym była już mowa.

W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.