Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2678/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 i art. 111 § 16
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant specjalista Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy ze skargi D.W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) - stwierdził niedopuszczalność wniosku D. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] odmawiającym uzupełnienia własnego postanowienia z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] odmawiającego stwierdzenia, na wniosek D. W., nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] umarzającego postępowanie zażaleniowe w stosunku do postanowienia Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...] prostującego z urzędu błąd pisarski w decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bezodpływowego osadnika ścieków oraz niezbędnej infrastruktury technicznej na działce nr ew. [...] w obrębie [...], w ten sposób, że zamiast działki "nr ew. [...] obręb [...]" wpisano działkę "nr ew. [...] obręb [...]".

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, powołując się na treść art. 134 k.p.a., organ wyjaśnił, że niedopuszczalność środka odwoławczego może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym: brak przedmiotu zaskarżenia oraz wyłączenie przez przepisy możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji lub podmiotowym: wniesienie środka odwoławczego przez jednostkę nie mającą do tego legitymacji ew. przez podmiot nie mający zdolności do czynności prawnych.

Organ wskazał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje tylko na niektóre postanowienia, enumeratywnie wyliczone w Kodeksie postepowania administracyjnego (art. 127 § 3 w związku z art. 141 § 1 w związku z art. 144 k.p.a.). Przywołując orzecznictwo sądowoadministracyjne organ wskazał, że ustawodawca w stosunku do postanowienia wydanego na podstawie art. 111 § 1b k.p.a. (czyli odnośnie takiego co do którego skarżąca wniosła w niniejszej sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy) nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia.

Organ wskazał, że z uwagi na formalny charakter niniejszego rozstrzygnięcia, wynikający z przyczyny o charakterze przedmiotowym uniemożliwiającym weryfikację postanowienia z [...] czerwca 2014 r. znak [...] argumentacja zawarta we wniosku nie mogła zostać poddana ocenie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] złożyła D. W.

W ocenie skarżącej zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo, interes publiczny, interes społeczny i prawa materialne strony skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia stanowi art. 134 k.p.a. Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dają organowi odwoławczemu dwie podstawy do wydawania orzeczeń w postępowaniu odwoławczym, tj. art. 134 i art. 138 k.p.a. Organ odwoławczy może zatem stwierdzić, iż odwołanie jest niedopuszczalne lub rozpoznać je merytorycznie, jeżeli jest ono dopuszczalne. Organ odwoławczy orzeka zatem zawsze w drugiej instancji administracyjnej i od wydanego przez ten organ orzeczenia nie służy środek odwoławczy.

Zaskarżone postanowienie jest postanowieniem formalnym, stwierdzając bowiem niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. Ocena zgodności z prawem omawianego rozstrzygnięcia ogranicza się więc wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania.

W rozpatrywanej sprawie nie sposób zakwestionować prawidłowości zastosowania przepisów art. 134 i art. 127 § 3 k.p.a.

Zgodnie z art. 127 § 1-3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Stosownie zaś do art. 111 § 1b i § 2 k.p.a. uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Dyspozycję i sankcję zawarte w powołanym przepisie należy zatem rozumieć w ten sposób, że strona ma możliwość wzruszenia postanowienia o uzupełnieniu (wydanego na podstawie art. 111 § 1b k.p.a.) jedynie w odwołaniu od rozstrzygnięcia podlegającego uzupełnieniu.

Zasadniczą cechą postępowania administracyjnego jest bowiem jego dewolutywność, czyli przeniesienie postępowania do organu wyższej instancji.

Cechą zaś wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest jego niedewolutywność. Wniesienie tego środka nie powoduje przesunięcia kompetencji do rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy na organ wyższego stopnia, lecz powierza ją ponownie temu samemu organowi.

W kontrolowanej przez Sąd sprawie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy za niedopuszczalny, czemu dał wyraz w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. Ponowne rozpoznanie przez organ odwoławczy wniosku złożonego w trybie art. 127 § 3 k.p.a., tj. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem wydanym -jak w niniejszej sprawie- w trybie art. 111 § 1 w związku z art. 126 k.p.a., naruszyłoby rażąco zasadę dwuinstancyjności, doprowadziłoby do sytuacji, w której postępowanie administracyjne stałoby się trójinstancyjne.

Prawidłowo zatem pouczył stronę organ w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] - że postanowienie to może podlegać wzruszeniu jedynie w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...], a nie jak dokonała tego skarżąca - w stosunku do postanowienia z [...] czerwca 2015 r. znak: [...], które nie podlega zaskarżeniu.

W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił treść żądania strony zawartego w piśmie z 23 lipca 2014 r., z którego wynikało wprost, że skarżąca składa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. o odmowie uzupełnienia postanowienia z [...] maja 2014 r. A zatem wolą strony wyrażoną w piśmie było zakwestionowanie prawidłowości postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] - niepodlegającego zaskarżeniu do organu ani do Sądu, z uwagi na jego formalny charakter i podstawę prawną wykluczającą możliwość jego bezpośredniego wzruszenia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w wyroku.