Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2020/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Miasta i Gminy S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegających zwrotowi postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji;


UZASADNIENIE

W treści skargi z dnia 31 lipca 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwot dotacji podlegających zwrotowi Miasto i Gmina S. (dalej jako skarżąca) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż gmina planuje swoje wydatki ustalając budżet, a w uchwale budżetowej nie przewidziano kwoty ponad 130.076 zł do zwrotu na rzecz Skarbu Państwa. W piśmie z dnia 18 października 2013 r., w którym skarżąca sprecyzowała, iż wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji skierowany był do Sądu, wyjaśniła dodatkowo, że żądanie zwrotu przedmiotowej dotacji spowoduje po stronie gminy znaczną szkodę, bowiem nie posiada ona oszczędności i w konsekwencji będzie zmuszona zrezygnować z "jakiegoś już rozpoczętego własnego zadania, na które przeznaczyła środki we własnym budżecie na ten rok". Skarżąca wskazała ponadto, że budżet na 2013 rok został w Gminie S. obniżony o kwotę ponad 1 miliona złotych, a także, że gmina spłaca kredyt przeznaczony na usuwanie skutków powodzi i nie posiada wolnych środków na ewentualny zwrot ww. kwoty dotacji.

W piśmie z dnia [...] listopada 2013 r., do którego załączone było pismo skarżącej z dnia 24 października 2013 r. dot. prośby o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], Minister Finansów wskazał, iż wstrzymanie wykonania ww. decyzji przez organ administracji publicznej nie jest możliwe po przekazaniu skarg wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Burmistrz Miasta i Gminy S. w treści ww. pisma celem uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji powtórzył wcześniej powoływane argumenty zawarte w skardze oraz w piśmie z dnia 18 października 2013 r. Dodał, że skarżąca musi angażować środki z budżetu gminy na poziomie 15 % jako lider projektu pn. "Demontaż i bezpieczne składowanie odpadów azbestowych z terenu województwa [...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2012 r., poz. 270 tekst jednolity z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a.], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie podane przez skarżącą twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jej sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżąca jedynie ogólnikowo stwierdziła, iż nie posiada wolnych środków na zwrot kwoty dotacji oraz, że zmuszona będzie zrezygnować z innego zadania własnego, które realizuje w oparciu o środki budżetu przeznaczone na rok 2013. Nie wyjaśniła ona jednak o jakie zadanie chodzi i z jakim zagrożeniem dla skarżącej wiąże się jego niezrealizowanie. Nie wykazała ponadto jakimi środkami dysponuje i na co konkretnie je przeznaczyła w swych założeniach finansowych.

Jak już wcześniej wspomniano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślenia wymaga fakt, iż w niniejszej sprawie skarżąca nie przedłożyła wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować jej aktualną kondycję finansową oraz potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku.

Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na skarżącą tj. określenie kwoty dotacji podlegającej zwrotowi nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji.

Reasumując, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.