Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 257/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21,
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.),, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2008r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

ISA/Ke 257/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania E. M. od decyzji z dnia [...]. Nr [...]wydanej przez Wójta Gminy K. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 w kwocie 44zł; utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż organ podatkowy I instancji dokonał ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego E. M. na rok 2008 w kwocie 44 zł. Za podstawę ustalenia zobowiązania organ przyjął 4,30 ha użytków rolnych w klasach V i VI korzystających ze zwolnienia od podatku rolnego, budynek mieszkalny o pow. użytkowej 50m² opodatkowany podatkiem od nieruchomości, nieużytki zwolnione z podatku oraz las o powierzchni 1,91 ha opodatkowany podatkiem leśnym. Organ powołał się na przepis art. 21 i art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne(Dz. U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027ze zm.) i wskazał, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru między innymi podatków i świadczeń. W posiadaniu E. M. oprócz gruntów rolnych znajdują się grunty objęte przepisami o podatku od nieruchomości a także las objęty przepisami ustawy o podatku leśnym, zatem organ pierwszej instancji zasadnie ustalił zobowiązanie w jednej decyzji w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Prawidłowo wyodrębnił podstawy opodatkowania w poszczególnych rodzajach podatków, które nie kwalifikują się do wykazania jako jedna całość, ze względu na odmienne traktowanie przy ustalaniu należnych podatków. Odnosząc się do zarzutów, że decyzją nie zostały objęte 1 ha lasu oraz około 400m² rowów Kolegium wyjaśniło iż organy podatkowe nie są uprawnione do oceny prawidłowości zapisów w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostów. Mają obowiązek przyjmowania za podstawę wymiaru podatków i świadczeń danych wynikających z ewidencji. Organem uprawnionym do wprowadzenia ewentualnych zmian w ewidencji jest Starosta Włoszczowski. Dopiero zmiana w ewidencji dokonana przez właściwy organ może spowodować zmianę w opodatkowaniu.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła E. M. Zarzuciła, że organ podatkowy nie jest zainteresowany wyjaśnieniem faktycznej powierzchni posiadanego przez nią gospodarstwa. Podtrzymała twierdzenie, że wypis z ewidencji gruntów nie uwzględnia powierzchni lasu około 1 ha oraz powierzchni rowów około 400m². Powołała się na wyrys mapy ewidencyjnej na której są uwidocznione rowy, które zaznaczyła kolorem zielonym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosząc o jej oddalenie podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych kryteriów, należy stwierdzić, że nie narusza ona prawa.

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów jest urzędowym zbiorem informacji wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania mają dane wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Warszawie III S.A./Wa 35011/05 LEX 201545). Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązania podatkowego nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wynikające z ewidencji gruntów. Ustaleń, co do powierzchni gruntów rolnych stanowiących własność E. M. jak również podlegającej opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości powierzchni budynku, nieużytków oraz podlegającej opodatkowaniu podatkiem leśnym powierzchni lasu, organy dokonały na podstawie danych wynikających z udostępnionej bazy danych ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko organu odwoławczego, iż ewidencja gruntów i budynków posiadając walor dokumentu urzędowego, wiąże organy podatkowe, które nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w przedmiocie zarówno zmian w ewidencji, jak i nie mogą przyjmować dla wymiaru podatku innych danych, niż te, które wynikały z ewidencji gruntów i budynków należy podzielić. Skarżąca nie kwestionuje zastosowanej stawki podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynku jak również zastosowanej stawki podatku leśnego. Zarzut skarżącej sprowadza się do kwestionowania powierzchni gruntów uwidocznionej w ewidencji. Zarzut ten skierowany w zasadzie do organu prowadzącego ewidencję, jest bezprzedmiotowy w postępowaniu podatkowym. Prawidłowy jest pogląd wyrażony przez Kolegium, że w przypadku gdy dane wynikające z ewidencji gruntów nie odpowiadają stanowi własności lub posiadania stwierdzona rozbieżność może być podstawą do wszczęcie postępowania w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków przez organ prowadzący ewidencję. Podatnik nie może natomiast skutecznie w postępowaniu podatkowym kwestionować prawidłowości danych wynikających z ewidencji gruntów. Zatem w postępowaniu podatkowym, będąc związanym danymi wynikającymi z ewidencji, organ jak również Sąd nie może badać dokumentów stanowiących podstawę do dokonania wpisu w ewidencji. Z powyższych względów Sąd oddalił wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z aktu własności ziemi będącego podstawą ujawnienia działki oznaczonej nr.232/2 w ewidencji gruntów i budynków.

W efekcie powyższych rozważań Sąd przyjął, że organy podatkowe wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszyły prawa, a tym samym wniesiona skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.