Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1782/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8, art. 92 ust. 4, art. 93
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi UAB "V." z siedzibą w K., L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8000 (osiem tysięcy) złotych za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia; 2. stwierdza, że decyzje opisane w pkt. 1 nie podlegają wykonaniu w uchylonej części; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego UAB "V." z siedzibą w K., L. kwotę 1520 (jeden tysiąc pięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1782/08

UZASADNIENIE

U. z siedzibą w K., L. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w części utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] grudnia 2006 r. w A. na drodze krajowej nr [...] przeprowadzono kontrolę, należącego do skarżącej spółki, pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki [...]o numerze rejestracyjnym [...]. Podczas kontroli kierowca V. L. okazał prawo jazdy, dowód osobisty, dowody rejestracyjne, kartę opłaty drogowej, dokument przewozowy, wypis z licencji, wykresówki oraz zaświadczenie o dniach wolnych od pracy. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentów odprawy celnej wywozowej, jak również zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. Z okazanego dokumentu CMR wynikało, że przewożony towar został nadany przez firmę C.S.A. z siedzibą w Z., a odbiorcą miała być firma O. z M., R.

W wyniku przeprowadzonej kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne oraz podjął czynności wyjaśniające mające na celu ustalenie charakteru kontrolowanego przejazdu. W toku postępowania wyjaśniającego organ uzyskał pisemną informację z Urzędu Celnego w B. Oddział Celny w C., że firma C. S.A., Z., [...] zadeklarowała kraj przeznaczenia przesyłki R., jak również zadeklarowano numery rejestracyjne środka transportu przekraczającego granicę [...]oraz, że powyższe informacje świadczą o tym, iż nie przewidywano zmiany aktywnego środka transportu do granicy Ł.

W dniu [...] grudnia 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...]nakładającą na U. z siedzibą w K., L. karę pieniężną w łącznej wysokości 8.850 zł, w tym: karę pieniężną 850 zł na podstawie lp. 10.1 lit. a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny, i za każdą rozpoczętą kolejną godzinę oraz karę pieniężną 8.000 zł na podstawie lp. 2.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia.

U. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w zakresie nałożonej kary pieniężnej 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia.

Na skutek rozpoznania powyższego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] kwietnia 2007 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania, odnosząc się w uzasadnieniu decyzji jedynie do kwestionowanego przez stronę naruszenia w zakresie wykonywania transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia.

Rozpoznając ponownie sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] września 2007 r. wydał decyzję nr [...] nakładającą na U. ponownie karę pieniężną w wysokości 8.850 zł, w tym: karę pieniężną 850 zł na podstawie lp. 10.1 lit. a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny i za każdą rozpoczętą kolejną godzinę oraz karę 8.000 zł na podstawie lp. 2.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia.

W odwołaniu od tej decyzji skierowanym do Głównego Inspektora Transportu Drogowego strona zarzuciła organowi I instancji:

naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. przez bezzasadne pominięcie w ocenie materiału dowodowego dokumentu [...] nr [...] oraz błędne ustalenie, że skoro nadawca towaru zadeklarował kraj przeznaczenia przesyłki R. i zadeklarował numery rejestracyjne środka transportu przekraczającego granicę [...], to odwołujący jako przedsiębiorca zagraniczny wykonujący ten przewóz powinien posiadać, a kierowca okazać do kontroli zezwolenie na międzynarodowy przewóz rzeczy – przewóz do/z kraju trzeciego,

ponowne nałożenie kary pieniężnej w kwocie 850 zł za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego w sytuacji, kiedy sprawa ta została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną i w tej części odwołujący nie składał odwołania,

naruszenie art. 73 § 2 k.p.a. przez odmowę wydania odwołującemu uwierzytelnionych odpisów mimo, że odwołujący posiadał ważny interes prawny w uzyskaniu żądanego odpisu zezwolenia [...],

niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 28, art. 31, art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a, ust. 2 oraz art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, jak i lp. 2.7 załącznika do tej ustawy.

W dniu [...] kwietnia 2008 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydał decyzję nr [...], w której na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność wydanej przez siebie decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], w części dotyczącej uchylenia kary pieniężnej w wysokości 850 zł za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż z uwagi na to, że strona kwestionowała w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. jedynie naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia, a organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji, doszło w tym względzie do rażącego naruszenia prawa, gdyż organ odwoławczy nie może orzekać ponad żądanie strony. W związku z powyższym należało stwierdzić nieważność części decyzji organu odwoławczego, uchylającej decyzję organu I instancji, której strona nie kwestionowała w swoim odwołaniu.

Rozpoznając natomiast odwołanie strony od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.850 zł, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w łącznej wysokości 850 zł, za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego i umorzył postępowanie w tym zakresie, a w pozostałym zakresie utrzymał tę decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagranicznego przewoźnika drogowego wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 87 ust. 1 pkt. 3 lit a ww. ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, iż doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie wykonywania transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia.

Odnosząc się do zarzutu strony, iż organ I instancji bezpodstawnie pominął w ocenie materiału dowodowego dokument [...] nr [...], organ odwoławczy podniósł, iż dokument ten nie został okazany podczas kontroli drogowej, a został dostarczony dopiero po wydaniu decyzji I instancji. Naruszenie przepisu z lp. 2.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym polega zaś na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne rzeczy bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia. W rozpatrywanej sprawie, podczas kontroli drogowej, kierowca nie okazał zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy - przewóz do/z kraju trzeciego. Podczas przeprowadzonego postępowania administracyjnego ponad wszelką wątpliwość ustalono natomiast, że przewożony towar został nadany przez firmę C. S.A., Z., a odbiorcą jest firma O. M./R. Przewożony towar został załadowany na pojazd ciężarowy [...] o nr rejestracyjnym [...] oraz na przyczepę [...] o nr rejestracyjnym [...] i poddany procedurze wywozowej, co zostało potwierdzone nałożeniem plomb celnych [...] nadając w ewidencji wspomagania zgłoszeń celnych nr [...]. Informacje te zostały potwierdzone pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. Urzędu Celnego w B. Oddział Celny w C.. Z pisma tego jasno wynika, iż nie przewidywano zmiany aktywnego środka transportu do granicy z Ł. W związku z powyższym przedsiębiorca zagraniczny wykonujący ten przewóz powinien posiadać, a kierowca okazać do kontroli drogowej zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy - przewóz do/z kraju trzeciego i zezwolenie to musiało się znajdować w pojeździe. Podczas kontroli drogowej dokonanej w dniu [...] grudnia 2006 r. kierowca nie posiadał natomiast w pojeździe żadnego zezwolenia na transport międzynarodowy. Nadesłany w późniejszym terminie dokument [...] nie może więc stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia kary za wypełnienie dyspozycji przepisu z lp. 2.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W związku z powyższym organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę 8.000 zł.

W odniesieniu do zarzutu strony, iż organ I instancji bezpodstawnie, ponownie nałożył karę pieniężną w wysokości 850 zł Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. stwierdził nieważność swojej poprzedniej decyzji w części dotyczącej uchylenia kary w wysokości 850 zł. W związku z tym w mocy pozostaje nałożenie w tym zakresie kary pieniężnej decyzją organu I instancji nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., a w tej sytuacji nałożenie ponownie tej kary decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r. jest bezpodstawne. Z uwagi na powyższe należało uchylić zaskarżona decyzję z dnia [...] września 2007 r. w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 850 zł i umorzyć postępowanie w tym zakresie.

W odniesieniu do zarzutu strony, iż organ I instancji naruszył art. 73 § 2 k.p.a., poprzez odmowę wydania uwierzytelnionych odpisów zezwolenia [...], mimo iż odwołujący posiadał ważny interes prawny, organ odwoławczy stwierdził, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych strona nie może żądać, aby takie odpisy wykonywał i dostarczał sam organ, gdyż sporządzanie notatek, czy odpisów z akt postępowania ustawodawca pozostawił stronie do własnej realizacji, niezależnie od rodzaju użytych do tego środków technicznych. Rola organu administracji kończy się tu na zapewnieniu stronom możliwości skorzystania z tych uprawnień, w tym utrwalania na własny użytek dokumentów zawartych w aktach przez ich notowanie, wykonywanie odpisów.

Odnosząc się zaś do zarzutów strony, iż organ I instancji niewłaściwie zastosował w sprawie art. 28, art. 31, art. 87 oraz art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, jak również lp. 2.7 załącznika do tej ustawy Główny Inspektor Transportu drogowego stwierdził, iż w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego zastosowanie wyżej wymienionych przepisów prawa było w pełni uzasadnione. Podczas kontroli drogowej kierowca nie posiadał bowiem w pojeździe wymaganego zezwolenia na transport międzynarodowy, co wypełnia dyspozycję lp. 2.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w części utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia skarżący U. z siedzibą w K., L. zarzucił organowi:

1. naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. przez dowolne przyjęcie, że odwołujący przewoźnik [...] wykonywał transport towaru pomiędzy Polską a krajem trzecim, nie należącym do Unii Europejskiej tj. R., co pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią dokumentu CMR, w którym miejsce przeznaczenia wskazano: [...], jak i umową przewozu z dnia [...] grudnia 2006 r., na podstawie której skarżący zobowiązał się dokonać przewozu towaru do tego miejsca przeznaczenia,

2. niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 28 ust. l, art. 31, art. 34, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a oraz art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 2.7. załącznika do tej ustawy.

Wniósł w związku z tym o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organ II instancji w całości pominął fakt, że skarżący przyjął wykonanie usługi przewozu towaru wyłącznie od Z. (Polska) do D. (L.), co wprost wynika z dokumentu CMR oraz umowy przewozu transportowego, znajdujących się w aktach sprawy. Ustalenia organu odwoławczego, że skoro odbiorcą towaru jest O. z siedzibą w R., to oznacza, iż jest to miejsce przeznaczenia towaru, pozostają według skarżącego w oczywistej sprzeczności z powołanymi dowodami i stanowią o rażącym naruszeniu art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o tak poczynione ustalenia organ odwoławczy niewłaściwe zastosował w przedmiotowej sprawie art. 28 ust. 1, i art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.7. załącznika do tej ustawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2008 r. podtrzymał zarzuty skargi, wskazując dodatkowo na treść przepisów art. 4, art. 6 i art. 9 Konwencji CMR.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż organy administracji obu instancji nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie nałożonej na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie, obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.).

Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku poprzedzać powinno więc dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie (stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.).

Pamiętać przy tym należy, że treść uzasadnienia podjętej decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie. Art. 107 k.p.a. stanowi, iż decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W niniejszej sprawie organy obu instancji, w oparciu o informację uzyskaną z Urzędu Celnego w B. Oddział Celny w C., stwierdziły, iż nadawca przesyłki firma C.S.A., Z. (Polska) zadeklarowała kraj przeznaczenia przesyłki R., jak również zadeklarowano numery rejestracyjne środka transportu przekraczającego granicę [...], co oznacza, że nie przewidywano zmiany aktywnego środka transportu do granicy Ł., a w związku z tym kierowca kontrolowanego pojazdu w czasie kontroli powinien okazać zezwolenia na międzynarodowy transport drogowy rzeczy, gdyż wykonywał transport drogowy pomiędzy Polską, a R. tj. krajem trzecim nie należącym do Unii Europejskiej.

Skarżący, zarówno w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji, jak i w odwołaniu, powołując się na zapis w dokumencie CMR oraz umowę przewozu transportowego z dnia [...] grudnia 2006 r. podnosił, iż miejscem przeznaczenia przesyłki było [...], a więc nie musiał posiadać zezwolenia na międzynarodowy transport drogowy rzeczy.

Zgodnie z art. 4 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) dowodem zawarcia umowy przewozu jest list przewozowy. List przewozowy powinien zawierać między innymi dane odnośnie miejsca i daty przyjęcia towaru do przewozu oraz przewidziane miejsce jego wydania (art. 6 ust. 1 Konwencji). W braku przeciwnego dowodu list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika (art. 9 ust. 1 Konwencji).

Z wpisu w rubryce 3 dokumentu przewozowego (CMR) załączonego do akt administracyjnych wynika, że miejscem przeznaczenia przesyłki było [...], a odbiorcą zgodnie z wpisem w rubryce 2 firma O. z M., R. Takie samo miejsce wyładowania przesyłki zostało wskazane w przedstawionej przez skarżącego umowie przewozu transportowego z dnia [...] grudnia 2006 r.

Podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie lp. 2.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym zachodziły tylko w sytuacji, gdyby organ ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, że kontrolowany pojazd z przewożonym ładunkiem miał przekroczyć granicę Unii Europejskiej lub, że granicę tę przekroczył.

Wbrew twierdzeniu organów obu instancji w oparciu o informacje zawarte w piśmie Urzędu Celnego w B. Oddział Celny w C. z dnia [...] grudnia 2006 r. nie można jednoznacznie stwierdzić, że kontrolowany pojazd miał dostarczyć przesyłkę do odbiorcy w R. Ze stwierdzenia, iż "nie przewidywano zmiany aktywnego środka transportu do granicy z Ł." (kraju należącego do Unii) nie można bowiem wyciągnąć jednoznacznego wniosku, że kontrolowany pojazd miał wyjechać poza obszar Unii Europejskiej. Pismo Urzędu Celnego w B. Oddział Celny w C. było zaś jedynym dowodem, na którym organy oparły swoje ustalenia, że to właśnie kontrolowany pojazd ma dostarczyć przesyłkę do odbiorcy w R.

Biorąc pod uwagę treść wpisu w rubryce 3 dokumentu CMR, gdzie jako miejsce przeznaczenia przesyłki wskazano [...] obowiązkiem organów było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia, czy kontrolowany pojazd z przewożoną przesyłką faktycznie przekroczył granicę Unii Europejskiej, gdyż ustalenie tej okoliczności miało w sprawie zasadnicze znaczenie. Gdyby bowiem okazało się, że przesyłka została dostarczona do miejsca przeznaczenia wskazanego w dokumencie CMR i kontrolowany pojazd nie wyjechał z nią poza obszar Unii Europejskiej, to nie byłoby podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie lp. 2.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Organ powinien w tej sytuacji zażądać przedstawienia przez skarżącego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w pełni wypełnionego (po obydwu stronach), dokumentu CMR z wypełnioną rubryka odnośnie miejsca dostarczenia przesyłki, ewentualnie zwrócić się o dodatkowe informacje do Urzędu Celnego lub o wyjaśnienia do nadawcy przesyłki, a także przeprowadzić inne niezbędne dowody na tę okoliczność. Organ nie mógł swoich ustaleń oprzeć tylko i wyłącznie na informacjach zawartych w piśmie otrzymanym z Urzędu Celnego w B. Oddział Celny w C., gdyż (wbrew twierdzeniom organu) z pisma tego nie wynikało, że kontrolowany pojazd ma dostarczyć przesyłkę poza obszar Unii Europejskiej.

Ponieważ stwierdzone naruszenie przepisów postępowania przy ustalaniu powyższej kwestii mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w zakresie nałożonej kary pieniężnej 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia.

Stwierdzając, że decyzje w uchylonej części nie podlegają wykonaniu, Sąd działał w oparciu o dyspozycję art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.