Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 932/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-10-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 87 p .p .s .a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 czerwca 2015 r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej.

Zarządzeniem z dnia 29 lipca 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 sierpnia 2015 r. W dniu 19 sierpnia 2015 r. skarżący uiścił wpis bezpośrednio w kasie sądu.

Postanowieniem z dnia 23 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. P. z powodu nieuiszczenia wpisu w terminie. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 2 października 2015 r.

W dniu 8 października 2015 r. (data nadania przesyłki na poczcie) skarżący złożył pismo, w którym stwierdził, że postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi jest dla niego krzywdzące. Nie mógł opłacić wpisu w terminie, ponieważ był ciężko chory – miał atak rwy kulszowej oraz mdłości spowodowane cukrzycą. Ponadto oświadczył, że mieszka sam i nie ma osoby, która mogłaby mu pomóc uiścić wpis.

W związku z wątpliwościami co do charakteru pisma, Sąd wezwał skarżącego do wyjaśnień w tej kwestii. W odpowiedzi udzielonej pismem wniesionym 20 października 2015 r. skarżący wyjaśnił, że jego pismo stanowi wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunki, które muszą być spełnione aby uchybiony termin mógł zostać przywrócony określa art. 87 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

W ocenie sądu, skarżący nie spełnił wszystkich przesłanek przywrócenia terminu do uiszczenia skargi.

Przede wszystkim skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Jako przyczynę uchybienia terminowi uiszczenia wpisu wskazuje chorobę (rwę kulszową i mdłości spowodowane cukrzycą). Problem jednak w tym, że twierdzenia skarżącego nie są niczym poparte. Ustawa nie wymaga dowodu braku winy, ale jego uprawdopodobnienia. Trzeba więc poprzeć twierdzenia czymś, co je uwiarygodni – np. zaświadczeniem lekarskim o stanie zdrowia czy innym dokumentem. Skarżący żadnego dokumentu nie przedstawił, jego twierdzenia pozostają niestety gołosłowne. Nie da się ich zweryfikować. Nie wiadomo jak dolegliwe były schorzenia, jak długo trwał stan, który uniemożliwiał dokonanie czynności w postaci uiszczenia wpisu. W ocenie sądu uzyskanie takiego dokumentu, potwierdzającego prawdziwość okoliczności powoływanych przez skarżącego nie jest nadmiernie utrudnione. Jeżeli dolegliwości były na tyle ciężkie, że uniemożliwiły załatwienie sprawy wpisu (i to przez okres siedmiu dni, kiedy biegł termin), doświadczenie życiowe wskazuje, że w takich sytuacjach następuje jakiś kontakt z lekarzem, po którym pozostaje jakiś ślad, dający możliwość uzyskania zaświadczenia (np. z przychodni lekarskiej).

Ponadto, z zacytowanego wyżej art. 86 § 1 p.p.s.a. wynika, że wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny. Argumenty skarżącego, przy braku jakiegokolwiek dokumentu, nie pozwalają na ustalenie, kiedy ewentualnie ustała przyczyna uchybienia terminu. Należy zauważyć, że skarżący uiścił wpis w kasie sądu 19 sierpnia 2015 r., 8 dni po upływie wyznaczonego terminu. W tej zatem dacie na pewno nie występowała już przeszkoda do uiszczenia wpisu w postaci powoływanych dolegliwości. Skoro tak, przeszkoda, na jaką powołuje się skarżący ustała najpóźniej 19 sierpnia 2015 r., a skoro tak, wniosek, który wpłynął do sądu 8 października 2015 r. został złożony znacznie po upływie 7-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Pozostaje pytanie bez odpowiedzi, dlaczego skarżący nie złożył wcześniej wniosku o przywrócenie terminu, skoro – jeśli przeczytał pouczenie zawarte w wezwaniu do uiszczenia wpisu – musiał wiedzieć, że wpłaca wpis znacznie po upływie terminu.

Trzeba pamiętać o tym, że przywrócenie terminu jest wyjątkiem od zasady obowiązku ich przestrzegania. Osoba, która chce skorzystać z tej instytucji prawnej musi dołożyć należytej staranności przy wykazywaniu przesłanek ustawowych. W ocenie sądu, skarżący nie dołożył takiej staranności i nie wykazał spełnienia podstawowej przesłanki przywrócenia terminu – braku winy w uchybieniu terminu, nie wykazał też, że dochował ustawowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Musi to skutkować odmownym rozpatrzeniem jego wniosku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 87 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.