Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 567/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski - sprawozdawca, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. U. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie : odmowy wydania nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. przyznaje [...] M. P. wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; płatne ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r. znak: [...] mocą której odmówiono wydania A. S. nakazu rozbiórki budynku murowanego usytuowanego na granicy działki nr 1136 od strony południowo – wschodniej, przy ulicy [...] we W.

W uzasadnieniu decyzji podano, iż omawiany budynek został wybudowany na podstawie decyzji z dnia [...] czerwca 1964 r. znak: [...], którą potwierdzono przyjęcie zgłoszenia zamiaru budowy murowanego budynku gospodarczego o wymiarach 3 m x 4 m x 2,5 m. Obecnie jest on wykorzystywany w celach inwentarskich. Stosownie do art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, której przepisy mają w sprawie zastosowanie, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod zabudowę innego rodzaju lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Uznając, iż takie okoliczności w sprawie nie zachodzą, organy nadzoru budowlanego uznały nakazanie rozbiórki przedmiotowej szopy za niezasadne.

Powyższa ocena została zakwestionowana przez E. U.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa i jej zdrowia. Dowodziła, iż budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Ściany są popękane, wykrusza się fundament, a także wylatują cegły. Przez powstające otwory na jej nieruchomość przedostaje się gnojowica, co powoduje, iż na całej posesji unoszą się nieprzyjemne zapachy, a roje much roznoszą zarazki, będące zagrożeniem dla życia i zdrowia mieszkańców. Stwarza zatem w opinii skarżącej, niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia i z tego powodu powinien zostać rozebrany. Stwierdziła ponadto, iż plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje na tym obszarze jedynie zabudowę jednorodzinną, a nie budynki inwentarskie. Wskazywała na niezachowanie odpowiednich odległości omawianego budynku od jej domu mieszkalnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na rozprawie w dniu 9 listopada 2005 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie skarżąca E. U. skutecznie cofnęła swoją skargę.

Wobec powyższego postępowanie sądowe należało umorzyć.