Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2933/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 3, art. 20, art. 22, art. 87 ust. 1, art. 176 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 107 ust. 5, art. 99 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 2 pkt 5, pkt 8, art. 109 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 227 poz 1367
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.
journal: Dz.U. 2002 nr 199 poz 1671
law: Ustawa z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 4
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), art. 11, art. 13, art. 59 oraz art. 107 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 227 poz. 1367 ze zm.; dalej: u.p.t.n.) przepisu 1.4.1.1., 1.4.2.1.1, 1.4.2.2.1, 8.1.4.2, 8.1.4.3, 8.1.4.4, 8.1.4.5, 9.1.3.1 załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 815), oraz przepisu lp. 1.5 pkt 1, lp. 3.2 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, po rozpatrzeniu odwołania strony – K. Sp. z o.o, z siedzibą w P., od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], utrzymano zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu przypomniano, że zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 6.500 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło nieuzyskanie wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR oraz nie wyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub gaśnice nie spełniające warunków określonych odpowiednio w umowie ADR, tj. naruszenie przepisów: lp. 1.5 pkt 1 oraz lp. 3.2 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Fakty te zostały ujawnione podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2013 r. podczas której zatrzymano ciągnik samochodowy marki V. o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], kierowany przez p. J. C. Zgodnie z okazanym dokumentem przewozowym ww. zespołem pojazdów wykonywano przewóz niebezpiecznego UN 1203 Benzyna próżnym pojazdem cysterną. Wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...], podpisanym przez kierowcę bez uwag.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie. Jednocześnie organ wezwał skarżącą do złożenia wszechstronnych i popartych dowodami wyjaśnień pod rygorem wydania rozstrzygnięcia w oparciu o dotychczas zebrany materiał dowodowy.

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] maja 2013 r. strona wskazała, iż w toku kontroli nie ustalono charakteru kontrolowanego przewozu, jego znaczenia w okolicznościach tej sprawy i ewentualnej odpowiedzialności przewoźnika. W wyjaśnieniach wskazano również, że nie sprawdzono czy zgodnie z przepisem 4.3.2.4.3. umowy ADR mógł być wykonywany przejazd próżną nie oczyszczoną cysterną oraz tego, czy faktycznie była nie oczyszczona. Ponadto strona podniosła, że kierowca prowadził cysternę naczepę na przeprowadzenie badań dozorowych do Z. Sp. z o.o. w B. w celu jej dalszej odsprzedaży. W ocenie skarżącej, nie można zatem przypisać jej wykonywania przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

W złożonym w terminie odwołaniu skarżąca powieliła argumentację zawartą w ww. wyjaśnieniach zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Dodatkowo, w ocenie skarżącej, w sprawie nie przeprowadzono postępowania w zakresie wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych wskazanych w art. 109 ust. 1. pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

W ocenie organu II instancji z uwagi na fakt kwestionowania przez stronę wykonywania w dniu kontroli przewozu drogowego w rozumieniu przepisu art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a także wykonywania przewozu drogowego towaru niebezpiecznego próżną nie oczyszczoną cysterną, w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, czy kontrolowany przewóz był przewozem drogowym w rozumieniu art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym oraz przewozem drogowym towarów niebezpiecznych w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 5 oraz pkt 8 ww. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Tylko bowiem stwierdzenie, iż był to przewóz drogowy towarów niebezpiecznych warunkuje dalsze rozważania co do stwierdzonych podczas kontroli naruszeń.

Organ odwoławczy ponownie wskazał, iż zgodnie z treścią przepisu art. 99 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonują kontroli przewozu towarów niebezpiecznych na drogach na warunkach i w trybie określonych w przepisach określających zakres ich działania. Zakres działania Inspekcji Transportu Drogowego określony został w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a w szczególności w jej art. 48, który stanowi, że tworzy się Inspekcję Transportu Drogowego, powołaną do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi oraz przepisów, o których mowa w art. 3 ust. la. Natomiast zgodnie z definicją zawartą w przepisie art. 4 pkt 6a ww. ustawy przewóz drogowy oznacza transport drogowy lub nie zarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1). Stosownie natomiast do art. 4 lit a ww. rozporządzenia "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy.

Mając na uwadze powyższe argumentacja skarżącej wskazująca, że przejazd na przeprowadzenie badań w celu jej dalszej odsprzedaży kontrolowanego pojazdu nie był przewozem drogowym w rozumieniu przepisu art. 4 rozporządzenia WE nr 561/2006, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Kontrolowany zespół pojazdów poruszał się po drodze publicznej, jego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony i spełniał kryterium funkcjonalne używania pojazdu do przewozu rzeczy. Jednocześnie kontrolowany przewóz nie spełniał żadnej z przesłanek określonych przepisami art. 3 oraz art. 13 ww. rozporządzenia wyłączających jego zastosowanie. Okoliczność wykonywania kontrolowanego przewozu w celu przeprowadzenia badań naczepy oraz jej dalszej odsprzedaży nie ma żadnego znaczenia dla jego kwalifikacji jako przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym, zatem prowadzenie postępowania dowodowego w powyższym zakresie nie miałoby żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Bezpodstawne są również zarzuty skarżącej dotyczące nie sprawdzenia czy kontrolowana cysterna była nie oczyszczona. Stosownie do treści przepisu art. 2 pkt 5 oraz pkt 8 ww. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych przewóz drogowy towarów niebezpiecznych oznacza każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych pojazdem po drodze publicznej lub po innych drogach ogólnodostępnych, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem. Z całokształtu uregulowań ADR wynika, że nie oczyszczona cysterna po rozładunku towaru niebezpiecznego, jest nadal pojazdem wykonującym przewóz drogowy towarów niebezpiecznych, a przewóz taki podlega rygorom i wymogom zawartym w umowie ADR. Kontrolowany zespół pojazdów oznakowany był tablicami barwy pomarańczowej zgodnie z przepisem 5.3.2.1.1 umowy ADR. W okazanym dokumencie przewozowym wskazano, zgodnie z przepisem 5.4.1.1.6.2.2. umowy ADR, - PRÓŻNY POJAZD-CYSTERNA, OSTATNI ŁADUNEK: UN1203 BENZYNA, 3, GP II. To samo wynika z protokołu kontroli, który stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., jak również z protokołu przesłuchania kontrolowanego kierowcy, który zeznał: "w momencie kontroli pojazd jest próżny nie oczyszczony (..)". Dodatkowo należy szczególnie podkreślić, iż zgodnie z okazanym dokumentem przewozowym nadawcą ww. towaru niebezpiecznego była skarżąca. Ponadto, w okazanym dokumencie przewozowym widnieje czytelny podpis kontrolowanego kierowcy tuż pod wpisem PRÓŻNY POJAZD-CYSTERNA, OSTATNI ŁADUNEK: UN1203 BENZYNA, 3, GP II. Wobec kompletnego materiału dowodowego zgromadzonego podczas kontroli drogowej, wyjaśnienia skarżącej dotyczące pomyłkowego sporządzenia ww. dokumentu przewozowego nie mogą zostać uznane za wiarygodne.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 K.p.a. należy wskazać, iż organ I instancji nie miał obowiązku poszukiwania dowodów na obalenie ustaleń dotyczących wykonywania przewozu ww. towaru niebezpiecznego próżną nie oczyszczoną cysterną. Skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła również żadnych okoliczności oraz dowodów choćby uprawdopodabniających wyłączenie kontrolowanego przewozu spod wymagań umowy ADR. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2008r., (sygn. akt II OSK 2020/06, Lex 453463), zasada określona w art. 77 § 1 k.p.a., nie może być tak rozumiana, iż nawet jeśli strona ma w sprawie interes prawny, niezależnie od tego, czy działa osobiście, czy też przez pełnomocnika, to organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. Strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów".

Reasumując, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, iż w dniu kontroli skarżąca była nadawcą i jednocześnie przewoźnikiem wykonującym przewóz drogowy towaru niebezpiecznego UN 1203 próżną nie oczyszczoną cysterną. Umowa ADR w przepisie 1.4.2. stanowi wprost, iż obowiązki w zakresie bezpieczeństwa, przypisane w niniejszym rozdziale do kilku uczestników przewozu, mogą być wykonywane przez jedno przedsiębiorstwo.

Uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych powinni, stosownie do treści przepisu 1.4.1.1. umowy ADR podejmować odpowiednie środki bezpieczeństwa, stosownie do natury i zakresu dających się przewidzieć zagrożeń, w celu zapobieżenia szkodom i urazom oraz, jeżeli jest to wskazane, w celu zminimalizowania ich skutków. Uczestnicy przewozu powinni, w każdym przypadku, stosować się do odpowiednich wymagań ADR.

Zgodnie z treścią przepisu 1.4.2.1.1 umowy ADR nadawca towarów niebezpiecznych powinien on w szczególności:

(a) upewnić się, że towary niebezpieczne są sklasyfikowane i dopuszczone do przewozu zgodnie z ADR;

(b) zaopatrzyć przewoźnika w informacje i dane oraz, jeżeli to konieczne, w wymagane dokumenty przewozowe oraz dokumenty towarzyszące (zezwolenia, dopuszczenia, powiadomienia, świadectwa itd.), uwzględniając w szczególności wymagania podane w dziale 5.4 oraz w tabeli w części 3;

Natomiast w myśl przepisu 1.4.2.2.1. umowy ADR przewoźnik powinien w szczególności:

(a) upewnić się, że towary niebezpieczne przeznaczone do przewozu są dopuszczone do przewozu zgodnie z ADR;

(b) upewnić się, że wszystkie informacje wymagane w ADR, dotyczące towarów niebezpiecznych przeznaczonych do przewozu zostały przed jego rozpoczęciem dostarczone przez nadawcę, że wymagana dokumentacja znajduje się w jednostce transportowej, a w przypadku użycia zamiast dokumentacji papierowej technik elektronicznego przetwarzania danych (EDP) lub elektronicznej wymiany danych (EDI), że zapewniona jest dostępność do tych danych podczas transportu w stopniu co najmniej równoważnym dokumentacji papierowej;

(c) sprawdzić wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad, wycieków lub pęknięć, braków w wyposażeniu, itp.;

(d) upewnić się, że nie upłynął termin następnego badania dla pojazdów-cystern, pojazdów-baterii, cystern odejmowalnych, cystern przenośnych, kontenerów-cystern i MEGC;

- odnośnie naruszenia przepisu lp. 1.5 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych

Stosownie do treści przepisu art. 11 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają przepisy umowy ADR.

W myśl przepisu 9.1.3.1 załącznika B do umowy ADR, zgodność pojazdów EX/II, EX/III, FL, OX, AT i MEMU z wymaganiami części 9 powinna być potwierdzona świadectwem dopuszczenia, wystawionym przez właściwą władzę kraju rejestracji, dla każdego pojazdu, którego badanie zakończono wynikiem pozytywnym, lub dla którego wydano deklarację zgodności z wymaganiami działu 9.2 zgodnie z 9.1.2.1.

Stosownie do treści przepisu 8.1.2.2 załącznika B do umowy ADR w przypadkach, gdy przepisy ADR wymagają sporządzenia następujących dokumentów, powinny być one również przewożone w jednostce transportowej:

(a) świadectwo dopuszczenia, o którym mowa pod 9.1.3, dla każdej jednostki transportowej lub wchodzącego w jej skład pojazdu;

W myśl przepisu art. 100 ust. 1 pkt 5 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych kontrola przewozu towarów niebezpiecznych polega na sprawdzeniu dokumentów wymaganych przy przewozie towarów niebezpiecznych, w szczególności zaświadczenia ADR.

Zgodnie z protokołem kontroli na żądanie kontrolującego kierowca nie okazał świadectwa dopuszczenia ADR naczepy o nr rej. [...]. Kontrolowany kierowca zeznał w trakcie kontroli, że naczepa nie posiada ważnego świadectwa dopuszczania pojazdu ADR, a poprzednie świadectwo utraciło ważność. W toku postępowania wyjaśniającego skarżąca nie przedstawiła ważnego świadectwa dopuszczenia ADR kontrolowanej naczepy.

W związku z powyższym, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, iż w dniu kontroli kontrolowana naczepa nie posiadała ważnego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Nieuzyskanie wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR sankcjonowane jest zgodnie z treścią przepisu 1.5. pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych karą pieniężną w wysokości 6000 złotych.

- odnośnie naruszenia przepisu lp. 3.2 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych

Stosownie do treści przepisu art. 11 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają przepisy umowy ADR. Przepis art. 59 ww. ustawy stanowi natomiast, iż środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane, zgodnie z umową ADR.

Stosownie do treści przepisu 8.1.4.1 załącznika B do umowy ADR, w odniesieniu do jednostek transportowych przewożących towary niebezpieczne, innych niż wymienione pod 8.1.4.2, mają zastosowanie następujące przepisy:

(a) każda jednostka transportowa powinna być wyposażona w co najmniej jedną gaśnicę przenośną, o minimalnej pojemności całkowitej 2 kg proszku gaśniczego dla grup pożarów A, B i C (lub o pojemności równoważnej dla innych odpowiednich środków gaśniczych) właściwego do gaszenia pożaru silnika lub kabiny jednostki transportowej;

(b) wymagane jest następujące wyposażenie dodatkowe:

(i) dla jednostek transportowych o dopuszczalnej masie całkowitej większej niż 7,5 tony - jedna lub więcej gaśnic przenośnych o minimalnej pojemności całkowitej 12 kg proszku gaśniczego dla grup pożarów A, B i C (lub o pojemności równoważnej dla innych odpowiednich środków gaśniczych), z których co najmniej jedna powinna mieć minimalną pojemność 6 kg;(c) pojemność gaśnic(y) wymagana pod (a) może być odjęta od minimalnej pojemności całkowitej gaśnic wymaganej pod (b).

Zgodnie z treścią przepisu 8.1.4.3 załącznika B do umowy ADR środek gaśniczy powinien być odpowiedni do użycia w pojeździe i powinien spełniać odpowiednie wymagania normy EN 3 Gaśnice przenośne, Część 7 (EN 3 - 7:2004 + Al:2007). Jeżeli pojazd jest wyposażony w gaśnicę stałą, uruchamianą automatycznie w przypadku pożaru silnika lub w inny łatwy sposób, to gaśnica przenośna odpowiednia do zwalczania pożaru silnika nie jest wymagana. Środki gaśnicze nie powinny powodować uwalniania gazów toksycznych do wnętrza kabiny kierowcy lub pod wpływem ciepła wydzielanego podczas pożaru.

W myśl przepisu 8.1.4.4 załącznika B do umowy ADR, gaśnice przenośne, zgodne z przepisami podanymi pod 8.1.4.1 lub 8.1.4.2, powinny być zaopatrzone w plombę potwierdzającą, że nie były one używane. Ponadto powinny być one oznakowane znakiem zgodności z normą uznaną przez właściwą władzę i napis wskazujący co najmniej datę (miesiąc, rok) następnej kontroli lub, odpowiednio, maksymalny dopuszczalny okres użytkowania. Gaśnice powinny podlegać okresowym kontrolom zgodnie z przyjętymi normami krajowymi w celu zapewnienia ich bezpieczeństwa funkcjonalnego.

W wyniku kontroli drogowej bezspornie stwierdzono, że ważność badań okresowych dwóch okazanych gaśnic upłynęła odpowiednio w maju oraz we wrześniu 2012 r. Gaśnice nie spełniały zatem warunków określonych przepisem 8.1.4.4 załącznika B do umowy ADR. Jak wskazano powyżej, protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Nie wyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub gaśnice nie spełniające warunków określonych w umowie ADR sankcjonowane jest na podstawie przepisu lp. 3.2 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych karą pieniężną w wysokości 500 złotych.

Suma kar pieniężnych z tytułu stwierdzonych naruszeń lp. 1.5 pkt 1 oraz lp. 3.2 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych wynosi 6.500 złotych.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu należy wskazać, iż zupełnie niezrozumiałe jest powoływanie się skarżącej na przepis 4.3.2.4.3. umowy ADR dotyczący sposobu postępowania w przypadku braku zamknięcia nie oczyszczonych cystern w sposób zapewniający ich szczelność w takim stopniu jak w stanie napełnionym. Organy nie stwierdziły w niniejszej sprawie nieszczelności kontrolowanej cysterny, a w związku z tym nie badały zgodności kontrolowanego przewozu z warunkami bezpieczeństwa określonymi ww. przepisem. Brak stwierdzenia nieszczelności próżnej cysterny nie ma żadnego związku z pozostałymi wymaganiami, które muszą być spełnione w trakcie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych.

Organ wskazał ponadto, iż kwestia winy w zachowaniu się strony niniejszego postępowania administracyjnego, lub jej braku, nie miała znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego i wydania decyzji administracyjnej. W postępowaniach z zakresu naruszeń przepisów ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych organy administracji co do zasady ustalają jedynie czy doszło czy nie doszło do naruszenia tych przepisów. W przypadku stwierdzenia tych naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Kary pieniężne wymierzane na podstawie ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Jednocześnie w niniejszej sprawie nie stwierdzono aby skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec stosownie do treści art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Na gruncie zasad odpowiedzialności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określonych w przepisie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych należy przyjąć, iż na uczestniku spoczywa ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. W ocenie organu, pod pojęciem naruszenia, na które uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miał wpływu trzeba rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Jako "działania osób trzecich!" o którym mowa ww. przepisie nie można z pewnością traktować zaniedbania kierowcy, który na rzecz skarżącego wykonywał przewóz drogowy towarów niebezpiecznych.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka, zarzucając zaskarżonym decyzjom, że wydane zostały z naruszeniem:

1) przepisów art. 7, art. 10, art. 77 i art. 78 § 1 Kpa poprzez nie zbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uchylanie się organu od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych, niezbędnego do ustalenia strony postępowania,

2) art. 156 § 1 pkt 7 Kpa - poprzez wydanie decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, tj. naruszenie art. 107 Kpa - brak uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarogodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, brak ustosunkowania się do zarzutów strony wniesionych w odwołaniu, powielenie treści decyzji organu I instancji,

3) art. 7 Kpa i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady praworządności i dążenia do prawdy obiektywnej, art. 9 Kpa i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady informowania strony, i art. 77 i art. 78 § 1 Kpa poprzez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uchylanie się organu od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych, co było niezbędne do ustalenia jaki charakter przewozu wykonywał kontrolowany w dniu [...].04.2013 r.,

4) przepisów art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez dokonanie ustalenia stanu faktycznego, z pominięciem obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego i z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady dążenia do prawdy obiektywnej,

5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji wyłącznie w aspekcie działania organu i nie przeprowadzenie materiału dowodowego w sprawie zgłoszonych przez odwołującego się okoliczności, co prowadzi do konstatacji o braku rozważenia wszechstronnego materiału dowodowego i dokonaniu interpretacji dowodów jedynie na poparcie stanowiska organu administracji, podczas gdy prawidłowa ich ocena mogła prowadzić do wniosku przeciwnego i mieć wpływ na wynik sprawy,

6) art. 7 Kpa i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady praworządności i dążenia do prawdy obiektywnej, art. 9 Kpa i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady informowania strony, art. 77 i art. 78 § 1 Kpa poprzez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uchylanie się organu od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych, niezbędnego do ustalenia odpowiedzialności przedsiębiorcy,

7) przepisów postępowania statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania w zw. z art. 77 Kpa poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a w konsekwencji naruszenie art. 78 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP,

8) unormowań k.p.a., w tym w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, i art. 107 § 3 Kpa: w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

9) art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej i wydanie decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną bez przeprowadzenia wnikliwego i szczegółowego postępowania administracyjnego,

10) art. 61 i art. 104 Kpa, poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji bez przeprowadzenia faktycznego postępowania wyjaśniającego w toku ponownego rozpoznania sprawy.

11) art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości, oraz poprzedzających decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zarzuty zostały następnie rozwinięte w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.

Podtrzymując na użytek niniejszej odpowiedzi na skargę stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz biorąc pod uwagę treść skargi, organ odwoławczy uznał, że zarzuty strony sformowane w skardze nie znajdują uzasadnienia.

Mając na uwadze zarzuty sformułowane w skardze, w pierwszej kolejności Główny Inspektor Transportu Drogowego, wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż kontrolowany przewóz był przewozem towarów niebezpiecznych. Powyższe wynika z m.in. okazanego dokumentu przewozu w trakcie kontroli wypełnionego zgodnie z przepisem art. 5.4.1.1.6.2.2. umowy ADR, który stanowi, że przypadku próżnych nie oczyszczonych jednostek ładunkowych innych niż opakowania, zawierających pozostałości towarów niebezpiecznych klas innych niż klasa 7, oraz w przypadku próżnych nie oczyszczonych naczyń do gazów o pojemności większej niż 1000 litrów, informacje określone pod 5.4.1.1.1 (a) do (d) oraz (k) powinny być poprzedzone odpowiednio wyrazami "PRÓŻNY POJAZD-CYSTERNA" uzupełniony następującymi po nich wyrazami "OSTATNI ŁADUNEK". Wobec powyższego analiza okazanego podczas kontroli dokumentu przewozowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. jednoznacznie wskazuje, iż kontrolowany przejazd podlegał przepisom umowy ADR, a cysterna nie była oczyszczona o czym świadczą wpisy ww. dokumencie.

Odnosząc się natomiast do przepisu 4.3.2.4.3 umowy ADR organ ponownie wskazuje, że powyższy przepis dotyczy sposobu postępowania w przypadku braku zamknięcia nie oczyszczonych cystern w sposób zapewniający ich szczelność w takim stopniu jak w stanie napełnionym. Organy obu instancji nie stwierdziły w niniejszej sprawie nieszczelności kontrolowanej cysterny, a w związku z tym nie badały zgodności kontrolowanego przewozu z warunkami bezpieczeństwa określonymi ww. przepisem. Brak stwierdzenia nieszczelności próżnej cysterny nie ma żadnego związku z pozostałymi wymaganiami, które muszą być spełnione w trakcie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych. Wobec powyższego argumentacja skarżącego nie znajduje uzasadnienia.

Organ również wskazuje, że na gruncie zasad odpowiedzialności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określonych w przepisie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych należy przyjąć, iż na uczestniku spoczywa ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. W ocenie organu, pod pojęciem naruszenia, na które uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miał wpływu trzeba rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Jako "działania osób trzecich", o którym mowa ww. przepisie, nie można z pewnością traktować zaniedbania kierowcy, który na rzecz skarżącego wykonywał przewóz drogowy towarów niebezpiecznych.

Podkreślić należy, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Powyższe prowadzi do wniosku, iż nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w której nie udowodnienie danej okoliczności może prowadzić do niekorzystnego rozstrzygnięcia dla strony. Nie można bowiem w takim wypadku założyć, że wobec bierności strony ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach administracji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2008 r. II OSK 2020/06, LEX nr 453463, wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn.. akt II OSK 1131/10). Wobec powyższego w ocenie organu brak jest podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie miał zastosowanie przepis art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Odnosząc się do zarzutów natury procesowej organ wskazuje, że zdaniem organu postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie było prowadzone w sposób prawidłowy, a ustalenia i rozumowania organu I i II instancji układają się w logiczną całość. Organ II instancji w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji prawidłowo wskazał: fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł wraz z dokonaną analizą oraz wyjaśnił podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów ustaw.

Dokonując analizy pozostałych merytorycznych argumentów skarżącego podniesionych w niniejszej skardze należy stwierdzić, iż na użytek niniejszej odpowiedzi na skargę pozostaje aktualne stanowisko organu odwoławczego szeroko, precyzyjnie i dokładnie wyrażone w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie, Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie zważył, iż organy I i II instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, a kara pieniężna za powyższe naruszenie została wymierzona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r., którą po rozpatrzeniu odwołania strony – K. Sp. z o.o., z siedzibą w P., od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] czerwca 2013 r., utrzymano zaskarżoną decyzję, nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 6.500 zł., w całości w mocy.

Zaskarżonej decyzji zarzucono szereg naruszeń, a to naruszenie art. 78 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a także przepisów postępowania, powtarzających się w różnych aspektach, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 i art. 78 § 1 Kpa, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie zbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, art. 61 i art. 104 Kpa, art. 156 § 1 pkt 7 Kpa - poprzez wydanie decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, tj. brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji wyłącznie w aspekcie działania organu. Nadto skarżący uznał, że przedmiotowa decyzja narusza art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie.

Zgodnie z zasadami orzekania w sądach administracyjnych w pierwszej kolejności powinny być rozpatrzone zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP, następnie – zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż w wadliwie przeprowadzonym postępowaniu trudno o wydanie prawidłowego orzeczenia, a dopiero w następnej kolejności – zarzuty naruszenia prawa materialnego.

W ocenie Sądu, podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji RP są całkowicie nietrafione.

Pierwszy z tych zarzutów odnosi się do art. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który ma następujące brzmienie:

"3. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw."

Przepis ten, jak widać, odnosi się do ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, wskazuje sposób, w jaki ograniczenia tego rodzaju mogą być ustanawiane (tylko w ustawie) i cele tych ograniczeń (gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób) oraz ich zakresu (ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw).

Należy przypuszczać, że strona skarżąca zarzuca naruszenie zaskarżoną decyzją wolności działalności gospodarczej, której dotyczą bezpośrednio art. 20 i 22 Konstytucji RP. Z art. 31 § 3 Konstytucji ten ostatni przepis pozostaje w bezpośrednim związku, stanowiąc że "Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny."

Trudno jednakże uznać, że w odniesieniu do przewozu towarów niebezpiecznych tego rodzaju ograniczenia naruszają przepisy Konstytucji. Przypomnieć bowiem trzeba, że kwestię tę regulują w szczególności przepisy kilku umów europejskich, w tym, w odniesieniu do przewozów drogowych szczególne znaczenie ma ADR - umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzona w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 110, poz. 641), wraz ze zmianami obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;

Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, że wspomniana umowa została ratyfikowana i we właściwy sposób podana do wiadomości zainteresowanych (przez publikację w Dzienniku Ustaw).

Nie ulega też wątpliwości, że aktualnie przewóz drogowy towarów niebezpiecznych reguluje odnosząca się do tej problematyki – i wprost nawiązująca do umowy ADR - ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367, z późn. zm.), która zastąpiła ustawę z dnia 28 października 2002 r. (Dz. U. Nr 199, poz. 1671, z późn. zm.).

W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 31 § 3 Konstytucji RP nie znajduje uzasadnienia.

Podobnie rzecz się ma z zarzutem naruszenia art. art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "Każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżenia określa ustawa." Najpierw w rozpatrywanej sprawie wymaga przytoczenia treść art. 107 ust. 5 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, w myśl którego "5. Postępowanie administracyjne w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, w zakresie przewozu drogowego, prowadzone jest, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonym w rozdziale 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Oznacza to, że w rozpatrywanym przypadku nie mają zastosowania przepisy K.p.a.

Przypomnieć tu wypada, że w rozpatrywanej sprawie została najpierw wydana decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej w kwocie 6.500 zł, a następnie – po rozpatrzeniu odwołania strony – K. Sp. z o.o., od tej decyzji, decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r., wydaną m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymano zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.

Można sądzić, że zarzut naruszenia art. 78 Konstytucji RP ma związek z podniesionym przez skarżącą Spółkę w skardze zarzutem naruszenia przepisów postępowania statuujących zasadę dwuinstancyjności postępowania, a więc ma związek ze stosowaniem prawa. Tymczasem zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 124/11, LEX nr 1137858, "O naruszeniu art. 78 Konstytucji można by mówić wówczas, gdyby tak została ukształtowana regulacja prawna (a nie jej stosowanie), że stronę postępowania pozbawiono by możliwości zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. W przepisie tym mowa jest o "każdej ze stron", a kwestię posiadania przymiotu strony wywieść należy nie z Konstytucji, lecz z ustaw regulujących przedmiot określonego postępowania."

Nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie regulacja prawna nie została ukształtowana w sposób wykluczający prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji.

Niezależnie od tego trzeba zwrócić uwagę na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2012 r., sygn. akt III SO 15/11, LEX nr 1163959, w myśl którego “Wynikająca z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasada dwuinstancyjności postępowania sądowego obowiązuje tylko w sprawach rozpoznawanych od początku do końca przez sądy. Określone w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do zaskarżania obejmuje natomiast tylko rozstrzygnięcia wydawane w pierwszej instancji we wszystkich postępowaniach prowadzonych przez organy władzy publicznej, ale nawet w tym zakresie ustawa może przewidywać wyjątki w postaci niezaskarżalności rozstrzygnięć organów pierwszej instancji."

Przywołując w podstawie prawnej decyzji wydanej przez organ odwoławczy przepis art., 138 § 1 pkt 1 K.p.a. organ ten jednoznacznie uznał, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wystarczający dla wydania orzeczenia i nie wymaga przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w celu ponowienia postępowania wyjaśniającego (w całości albo w znacznej części).

Sąd podziela powyższe stanowisko organu odwoławczego.

Ponadto Sąd zwraca uwagę, że zarzuty procesowe skarżącego już to odnosiły się do zasad ogólnych postępowania, tj. art. art. 7 (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 (zasada pogłębiania zaufania), art. 9 (zasada udzielania informacji), czy art. 10 (zasada wysłuchania stron) – zawsze w związku (kontekście) z art. 77 i art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne zbadanie sprawy zwłaszcza pod względem faktycznym i (mniej) prawnym, a także art. 61 i art. 104 Kpa, co jest, w ocenie Sądu, nietrafne. Zarzuty dotyczące ogólnych zasad postępowania trzeba natomiast uznać właśnie za zbyt ogólne, mające tylko luźny związek ze sprawą i nie poparte stosownymi odniesieniami do stanu faktycznego i prawnego, bez egzemplifikacji.

Najpoważniejszy zarzut procesowy podniesiony przez skarżącą Spółkę dotyczy naruszenia art. 156 § 1 pkt 7 Kpa – "...poprzez wydanie decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, tj. naruszenie art. 107 Kpa - brak uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarogodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, brak ustosunkowania się do zarzutów strony wniesionych w odwołaniu, powielenie treści decyzji organu I instancji." Jest to zatem zarzut oparty również na przesłankach naruszenia przepisów postępowania.

Jest to, w ocenie Sądu, zarzut teoretycznie dopuszczalny, ale w tej konkretnej sprawie zdecydowanie zbyt daleko idący. Akurat w rozpatrywanej sprawie decyzja organu odwoławczego jest uzasadniona w sposób wymagany przez przepisy K.p.a., zawiera trudne do zakwestionowania ustalenia dotyczące stanu faktycznego i wyjaśnienia podstaw prawnych decyzji, odwołujące się zarówno do przepisów umowy ADR, jak i ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Sąd przypomina, że jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji - i najprostszym kryterium jej zaistnienia - jest jej oczywistość, związana z prostym porównaniem treści przepisów, która nie ma w rozpatrywanej sprawie zastosowania.

W ocenie Sądu – i wbrew stanowisku strony skarżącej – w niniejszej sprawie najistotniejsze znaczenie miały zarzuty naruszenia prawa materialnego, regulujące przewóz drogowy towarów niebezpiecznych, których skarżąca w ogóle nie sformułowała.

Twierdzenie skarżącej, że kierowca prowadził cysternę - naczepę na przeprowadzenie badań dozorowych do Z. Sp. z o.o. w B. w celu jej dalszej odsprzedaży, a wobec tego, w ocenie skarżącej, nie można w tym przypadku mówić ("przypisać jej") o wykonywaniu przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, jest – w ocenie Sądu – w połączeniu z twierdzeniem o braku winy w zachowaniu się strony niniejszego postępowania administracyjnego (w ogóle rozważanie kwestii winy w niniejszym postępowaniu) kuriozalne.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że strona niejako z zasady nie odnosi się do zarzucanych jej w skarżonych decyzjach naruszeń prawa materialnego i twierdzeń organu, lecz podnosząc zarzuty procesowe umieszcza wśród nich zarzut "...sporządzenia [przez organ] uzasadnienia decyzji wyłącznie w aspekcie działania organu i nie przeprowadzenie materiału dowodowego w sprawie zgłoszonych przez odwołującego się okoliczności, co prowadzi do konstatacji o braku rozważenia wszechstronnego materiału dowodowego i dokonaniu interpretacji dowodów jedynie na poparcie stanowiska organu administracji, podczas gdy prawidłowa ich ocena mogła prowadzić do wniosku przeciwnego i mieć wpływ na wynik sprawy."

Sąd powyższego zarzutu i stanowiska strony skarżącej w rozpatrywanej sprawie nie rozumie, zwłaszcza w kontekście niewątpliwych ustaleń organów orzekających w sprawie, z których wynika, co następuje.

Po pierwsze – na mocy art. 99 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego są uprawnieni do dokonywania kontroli przewozu towarów niebezpiecznych na drogach na warunkach i w trybie określonych w przepisach określających zakres ich działania;

Po drugie, nie ulega wątpliwości, że zgodnie z okazanym w toku kontroli dokumentem przewozowym przedmiotowym zespołem pojazdów wykonywano w dniu kontroli, tj. [...] kwietnia 2013 r., przewóz towaru niebezpiecznego: UN 1203 Benzyna próżnym pojazdem cysterną. Wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli, podpisanym przez kierowcę bez uwag;

Po trzecie, jak to podniósł organ, z całokształtu uregulowań ADR wynika, że nie oczyszczona cysterna po rozładunku towaru niebezpiecznego, jest nadal pojazdem wykonującym przewóz drogowy towarów niebezpiecznych, a przewóz taki podlega rygorom i wymogom zawartym w umowie ADR;

Po czwarte, przeprowadzona kontrola drogowa wykazała, że uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie uzyskał wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR oraz nie wyposażył pojazdu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub gaśnice nie spełniające warunków określonych odpowiednio w umowie ADR, tj. naruszenie przepisów: lp. 1.5 pkt 1 oraz lp. 3.2 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Wyniki kontroli nie zostały w istocie zakwestionowane przez skarżącą Spółkę.

Po piąte, skontrolowany zespół pojazdów poruszał się niewątpliwie po drodze publicznej, jego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony i spełniał kryterium funkcjonalne używania pojazdu do przewozu rzeczy. Jednocześnie kontrolowany przewóz nie spełniał żadnej z przesłanek określonych przepisami art. 3 oraz art. 13 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyłączających jego zastosowanie. Kontrolowany przewóz był więc niewątpliwie przewozem drogowym w rozumieniu art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym oraz przewozem drogowym towarów niebezpiecznych w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 5 oraz pkt 8 ww. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Po szóste - cel przewozu (przeprowadzenie badań naczepy oraz jej dalszej odsprzedaży) nie ma z prawnego punktu widzenia żadnego znaczenia dla jego kwalifikacji jako przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym, azatem prowadzenie postępowania dowodowego w powyższym zakresie było zbędne, gdyż i tak nie miałoby żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy;

Po siódme - kwestia winy uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych nie miała znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego i wydania decyzji administracyjnej. Odpowiedzialność przewoźnika ma w tym przypadku charakter obiektywny i wiąże się z samym faktem naruszenia prawa;

Po ósme, z art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych wynika, że to na uczestniku przewozu spoczywa ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie.

Jednocześnie Sąd nie stwierdził, by uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych – strona niniejszego postępowania - wykazał, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie.

Wysokość nałożonych kar nie była przez skarżącą Spółkę kwestionowana.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.