Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 298/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 6 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia 8 grudnia 2017 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2067) Komendant Miejski Policji w G. zwolnił [...] R. W. (dalej jako "funkcjonariusz", "policjant" albo "skarżący") ze służby w Policji z dniem 30 grudnia 2017 r. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie jako "k.p.a.") decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego wskazano, że orzeczeniem Pomorskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w G. z dnia 17 lipca 2017 r. nr [...] stwierdzono trwałą niezdolność do służby w Policji [...] R. W., który od dnia 2 grudnia 2016 r. nie pełni służby przedkładając zwolnienia lekarskie.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Prawomocne orzeczenie o trwałej niezdolności do służby stanowi obligatoryjną przesłankę do rozwiązania stosunku służbowego na podstawie cytowanej regulacji. Z kolei zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby m.in. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby.

[...] R. W. w dniu 2 grudnia 2016 r. uległ wypadkowi podczas pełnienia służby w Komisariacie Policji I w G.. W związku z tym wyżej wymieniony od dnia 2 grudnia 2016 r. do dnia 14 lipca 2017 r. przedkładał zwolnienia lekarskie wraz z oświadczeniami, że były one związane ze wskazanym wypadkiem. Na dzień 15 i 16 lipca 2017 r. (sobota i niedziela) funkcjonariusz nie posiadał dokumentu potwierdzającego istnienie choroby. W tym okresie funkcjonariusz nie zgłosił gotowości do służby. Wskazanie dni nie były bowiem dla niego zaplanowane jako dni pracujące. Co istotne, w dniu 17 lipca 2017 r. (poniedziałek) funkcjonariusz został poddany badaniu przez [...] Rejonową Komisję Lekarską MSW w G., która potwierdziła niezdolność funkcjonariusza do służby w Policji. Funkcjonariusz od dnia 2 grudnia 2016 r. nie pełnił służby z powodu choroby zatem okres ochronny, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji minął 3 grudnia 2017 r. Komendant Miejskii Policji w G. wskazał dalej, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w tej formacji może pełnić obywatel polski posiadający zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Wskazanym orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w G. z dnia 17 lipca 2017 r. nr [...] stwierdzono natomiast trwałą niezdolność do służby w Policji i zaliczono funkcjonariusza do III grupy inwalidzkiej. W związku z tym organ orzekł o zwolnieniu wskazanego funkcjonariusza ze służby.

Decyzji nadano z kolei rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na interes służby oraz interes społeczny. Funkcjonariusz nie pełni służby w Policji od ponad 12 miesięcy. Fakt jednoczesnego pobierania uposażenia w pełnym wymiarze stwarza przesłankę do zaistnienia ochrony interesu obywateli bowiem nie wykonując zadań nie służy społeczeństwu.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego R. W. reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu:

- błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą wydanego rozkazu polegający na uznaniu, że odwołujący się w dniach 15 i 16 lipca 2017 r. nie zgłosił gotowości do służby;

- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, to jest od kiedy rozpoczął bieg termin ochronny opisany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, co prowadzić może do naruszenia tej regulacji poprzez niezachowanie wymaganego prawem okresu ochronnego.

Podnosząc wskazane zarzuty funkcjonariusz wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i umorzenie postępowania w sprawie, względnie o stwierdzenie nieważności zakwestionowanego rozkazu personalnego jako wydanego z rażącym naruszeniem art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w związku z zakończeniem leczenia i kończącym się dnia 14 lipca 2017 r. zwolnieniem lekarskim od pełnienia służby odwołujący się funkcjonariusz w dniu 14 lipca 2017 r. podjął kroki w celu ustalenia czy będzie dopuszczony do służby w dniu 15 lipca 2017 r. i o której godzinie tego dnia ma się stawić do pełnienia obowiązków służbowych. W tym celu skontaktował się ze swoim przełożonym, który oznajmił, że nie dopuści go do pełnienia obowiązków służbowych, że funkcjonariusz ma do poniedziałku wolne i ma w poniedziałek iść na badania lekarskie. Dyżurny Komendy poinformował z kolei funkcjonariusza, że nie widnieje w grafiku służby na dzień 15 i 16 lipca 2017 r. Odwołujący się funkcjonariusz był zatem gotów stawić się do pracy w sobotę rano. W związku z uzyskanymi informacjami postanowił zostać w domu i stawić się na komisję lekarską w dniu 17 lipca 2017 r.

Odwołujący się wskazał ponadto, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił od kiedy rozpoczął bieg termin ochronny wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Od dnia 2 grudnia 2016 r. funkcjonariusz cierpiał bowiem na inną dolegliwość niż opisana w orzeczeniu komisji lekarskiej. Organ pierwszej instancji nie wskazał zaś od kiedy nastąpiło zaprzestanie służby z powodu choroby określonej w orzeczeniu lekarskim. Ustalenie to jest konieczne w celu stwierdzenia czy zaskarżony rozkaz personalny nie został wydany z naruszeniem art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.

W następstwie rozpatrzenia wniesionego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia 6 lutego 2018 r. nr 17 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.127 § 2 i art. 268a k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Komendant Wojewódzki Policji w G. podniósł, że w grafiku służby na miesiąc lipiec 2017 roku widnieje zapis, z którego wynika, że w okresie od 1 lipca 2017 r. do dnia 14 lipca 2017 r. [...] R. W. przebywał na zwolnieniu lekarskim (zapis " L-4"), natomiast w okresie od 15 lipca 2017 r. do dnia 31 lipca 2017 r. brak jakiegokolwiek zapisu. Z kolei w liście obecności i karcie ewidencji czasu służby [...] R. W. widnieje zapis, że w faktycznym czasie służby w okresie od 1 lipca 2017 r. do 31 lipca 2017 r. wyżej wymieniony przebywał na "L-4". W notatce służbowej sporządzonej w dniu 5 stycznia 2018 r. podkomisarz Z. K. wyjaśnił, że [...] R. W. zajmował stanowisko [...] WP KP I G. i że w ostatnim okresie przed zwolnieniem lekarskim pełnił służbę w systemie 8 - godzinnym, co do zasady od poniedziałku do piątku. W uzasadnionych przypadkach objętych harmonogramem służby były to weekendy. Ponadto wskazał, że w dniu 14 lipca 2017 r. w godzinach popołudniowych zadzwonił do niego wyżej wymieniony funkcjonariusz i poinformował go o fakcie zakończenia zwolnienia lekarskiego pytając jednocześnie o dalsze dyspozycje do służby, przypominając jednocześnie, że w dniu 17 lipca 2017 r. jest skierowany na komisję lekarską w związku z długotrwała przerwą w pracy. Z uwagi na powyższe sporządzający notatkę służbową poinformował funkcjonariusza, że nie może dopuścić go do służby bez wymaganej dokumentacji lekarskiej, jednocześnie informując, że nie był planowany do służby do dnia 17 lipca 2017 r. - czasu orzeczenia komisji lekarskiej, z uwagi na długotrwałe zwolnienie. Nie było również potrzeby skierowania go do służby w weekend w dniach 15 i 16 lipca 2017 r. pomimo chęci przystąpienia do służby z uwagi na brak niezbędnego zaświadczenia od lekarza profilaktyka o dopuszczeniu do służby.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nie można zgodzić się z zarzutem, że organ nie wyjaśnił od kiedy zaczął biec 12 - miesięczny okres ochronny opisany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. W zaskarżonym rozkazie wskazano bowiem wprost, że funkcjonariusz nie pełni służby od dnia 2 grudnia 2016 r. Od tego też dnia funkcjonariusz zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. Powyższe potwierdzają zgromadzone w aktach zwolnienia lekarskie.

Pomimo faktu, że w dniu 14 lipca 2017 r. R. W. zgłosił gotowość do służby, informując przełożonego o kończącym się zwolnieniu lekarskim w tymże dniu, zasadnym było wskazanie, że zgodnie z planem grafików wskazanym na wstępie nie był przewidywany do pełnienia służby w tym dniu, a także w dniach 15 i 16 lipca. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 1 ustawy o Policji czas pełnienia służby przez policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. W § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. z 2001 r., Nr 131, poz. 1471 ze zm.) wskazano, że po okresie usprawiedliwionej nieobecności w służbie policjant podejmuje służbę w pierwszym dniu, który zgodnie z harmonogramem jest jego dniem służby, chyba że kierownik komórki organizacyjnej jednostki organizacyjnej Policji zarządzi inaczej. W rozpatrywanym przypadku zasadnym jest wskazanie, że w dniach 15 i 16 lipca 2017 r. R. W. zgodnie z grafikiem służby nie był planowany do jej podjęcia w tych dniach. Ponadto z uwagi na niezdolność do pracy trwającą dłużej niż 30 dni skierowano funkcjonariusza do komisji lekarskiej, w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy. Pracodawca nie może bowiem dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie (zgodnie z art. 229 § 2 i § 4 ustawy - Kodeks pracy). Powyższe reguluje w stosunku do policjantów również art. 71b ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, w celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym policjant jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie wskazanym w skierowaniu na takie badanie.

Komendant Wojewódzki Policji w G. wskazał dalej, że [...] R. W. zaprzestał służby z powodu choroby jeszcze przed wydaniem orzeczenia o niezdolności do służby, ponieważ od dnia 2 grudnia 2016 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich. Argumentem wzmacniającym poprawność stanowiska organu pierwszej instancji o spełnieniu przesłanek zwolnienia[...] . R. W. ze służby jest wykładnia art. 43 ust. 1 ustawy o Policji dokonana w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2016 r. (sygn. akt I OPS 16/13). Zgodnie z tezą wyżej wymienionej uchwały przepis art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji [...] może mieć zastosowanie także do policjanta, który przed wydaniem przez komisją lekarską orzeczenia o trwalej niezdolności do służby nie zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. W uzasadnieniu powyższej uchwały wskazano między innymi, że cytowany przepis ma charakter ochronny, a jego celem jest zabezpieczenie policjanta całkowicie niezdolnego do służby przed niezwłocznym zwolnieniem. Wskazano ponadto, że dowodem potwierdzającym chorobę policjanta jest nie tylko zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby, ale też orzeczenie lekarskie stwierdzające całkowitą niezdolność do służby . W ocenie organu odwoławczego można stwierdzić, że także orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby stanowi dowód choroby w rozumieniu tego przepisu, tak jak zaświadczenie o czasowej niezdolności do służby. Z uzasadnienia powyższej uchwały wynika, że zaprzestanie służby z powodu choroby może wynikać zarówno z zaświadczenia lekarskiego jak i orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby z powodu choroby. Jeżeli zatem policjant przed wydaniem orzeczenia o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby, okres ochronny o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji rozpoczyna się od dnia zaprzestania służby z tego powodu, natomiast w przypadku, gdy policjant nie zaprzestał służby przed wydaniem orzeczenia, okres ochronny rozpoczyna się od dnia, w którym policjant zaprzestał służby z powodu choroby stwierdzonej w orzeczeniu o trwałej niezdolności do służby. Tylko zatem wtedy, gdy po raz pierwszy orzeczeniem komisji lekarskiej i z ciągłością do dnia orzekania przez organy, stwierdzono u policjanta tą niezdolność, to od tego czasu należałoby uwzględnić okres ochronny. Istotą tego przepisu jest bowiem faktyczne niepełnienie służby, o ile jest ono prawnie usprawiedliwione. W rozpoznawanej sprawie funkcja gwarancyjna, a więc cel tego przepisu, aby nie doszło do zwolnienia wcześniej niż przed upływem 12 miesięcy do rzeczywistego zaprzestania służby w odniesieniu do [...] R. W. została spełniona. Materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie jednoznacznie potwierdza, że trwała niezdolność do służby została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem komisji lekarskiej z dnia 17 lipca 2017 r. nr [...] które wywiera skutek w postaci obligatoryjnego obowiązku orzeczenia o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Na uwagę w przedmiotowej sprawie zasługuje również fakt, że [...] R. W. na żadnym z etapów przedmiotowej sprawy nie przedstawił żadnego dokumentu mogącego świadczyć o wzruszeniu orzeczenia nr [...] z dnia 17 lipca 2017 r.

Komendant Wojewódzki Policji wskazał ponadto, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy rzeczywiście potwierdza stanowisko pełnomocnika strony, że w dniu 14 lipca 2017 r.[...] . R. W. zgłosił przełożonemu gotowość do podjęcia służby w dniu następnym, to jest w dniu 15 lipca 2017 r., z uwagi na kończące się dniu 14 lipca 2017 r. zwolnienie lekarskie. Nie zmienia to jednak faktu, że służby tej nie mógł podjąć przede wszystkim z uwagi na fakt, że nie posiadał zdolności do służby. W kontekście powyższego zasadnym jest również wskazanie, że na podstawie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644) st. asp. R. W. został przez przełożonego w sprawach osobowych, po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby policjanta, niezwłocznie, to jest z dniem 19 lipca 2017 r. zwolniony od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby, zgodnie z rozkazem personalnym nr 2009 z dnia 3 sierpnia 2017 r. Komendanta Miejskiego Policji w G., a następnie z dniem 30 sierpnia 2017 r., zgodnie z rozkazem personalnym nr [...] z dnia 8 sierpnia 2017 r., przeniesiony do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w G..

Odnosząc się z kolei do opinii pełnomocnika strony zawartego w odwołaniu, że treść art. 43 ust. 1 ustawy o Policji wskazując na "chorobę" opisuje chorobę w związku z którą stwierdzona została przez komisję lekarską trwała niezdolność do służby a nie na jakąkolwiek chorobę, co miało miejsce w przypadku wydania orzeczenia lekarskiego dotyczącego [...] R. W., zasadnym było nie zgodzić się z powyższym argumentem. W ocenie organu termin 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, przed upływem którego zwolnienie nie może nastąpić, nie oznacza, że konkretna choroba, która stała się przyczyną zwolnienia ze służby, musi występować w okresie 12 miesięcy. Wystarczy jedynie, że policjant przebywał nieprzerwanie na zwolnieniach lekarskich w ciągu 12 miesięcy przed dniem zwolnienia ze służby. Nie jest istotne przy tym, czy w danym okresie policjant leczył się na chorobę, która stała się przyczyną zwolnienia, czy też zwolnienia lekarskie były wydawane z związku z leczeniem innych dolegliwości.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. R. W. reprezentowany przez pełnomocnika wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art.43 ust.1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby z dniem 30 grudnia 2017 r. na podstawie art.41 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji z uwagi na upływ nieprzerwanego okresu 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez skarżącego służby i błędną wykładnią art.43 ust. 1 ustawy o Policji, że nieprzerwany okres choroby od dnia zaprzestania przez skarżącego służby miał miejsce pomimo zgłoszenia przez skarżącego gotowości do służby w dniach 15 i 16 lipca 2017r. i w związku z tym okres ochronny 12 miesięcy opisany w art. 43 ustawy o Policji biegnie od dnia 2 grudnia 2016r. oraz błędną wykładnię art.43 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że choroba w rozumieniu art.43 ust. 1 ustawy o Policji może być inną chorobą niż ta opisana w orzeczeniu lekarskim będącym podstawą do stwierdzenia trwałej niezdolności do służby skarżącego.

Ponadto skarżący wniósł o skierowanie zapytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) o wykładnię treści art. 2 pkt. 1 Dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. (Dyrektywa) dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy "Czy art.2 pkt. 1 Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż czas przygotowania do służby policjantów jest traktowany jako czas pracy w rozumieniu art. 2 pkt. 1 Dyrektywy, w przypadku twierdzącej odpowiedzi wnoszę o bezpośrednie zastosowanie treści art. 2 pkt. 1 Dyrektywy z pominięciem § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów zmienionego rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 września 2014 r. i uznanie, iż czas przygotowania do służby w analizowanym przypadku, to jest 15 i 16 lipca 2017 r. był czasem pracy i w związku z tym doszło do przerwania biegu okresu ochronnego 12 miesięcy opisanego w art. 43 ustawy o Policji, który w analizowanym przypadku rozpoczął swój bieg dnia 17 lipca 2017 r., w związku z czym zaskarżona decyzja nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 6 lutego 2018r. utrzymująca w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia 8 grudnia 2017r. została wydana z naruszeniem art. 43 ustawy o Policji i powinna zostać w całości uchylona wraz z rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia 8 grudnia 2017r.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art.43 ustawy o Policji. Zgłoszenie gotowości do pracy przez skarżącego i jego faktyczna gotowość do służby w dniach 15 i 16 lipca 2017r. spowodowało bowiem przerwanie biegu 12 miesięcznego okresu ochronnego przewidzianego w art. 43 ustawy o Policji. W dniu 14 lipca 2017r. skarżący zgłosił swoją gotowość do służby w policji (fakt bezsporny), w dniu 15 i 16 lipca 2017r. pozostawał w gotowości do podjęcia obowiązków służbowych, co jednak nie nastąpiło. Należy podnieść, iż w okresie od 14 do 17 lipca 2017r. skarżący miał obowiązek podjąć czynności mające przygotować skarżącego do podjęcia służby, m.in. polegające na poddanie się badaniom lekarskim okresowym i kontrolnym zgodnie z treścią art. 71b ust. 1 ustawy o Policji. W dniach 15, 16 i 17 lipca 2017r. skarżący nie pełnił faktycznych obowiązków z przyczyn od niego niezależnych (brak wpisania w grafik, brak badań lekarskich), jednakże zgłosił pełną gotowość do służby i przez okres 15 i 16 lipca 2017r. przebywał w miejscu zamieszkania do dyspozycji bezpośredniego przełożonego w przypadku konieczności natychmiastowego podjęcia służby. Dnia 17 lipca 2017r. skarżący stawił się z kolei na komisję lekarską, które to działanie także należy traktować jako czynności przygotowujące skarżącego do służby - były to czynności z polecenia służbowego i przedsięwzięte bezpośrednio w celu ustalenia stanu zdrowia skarżącego na potrzeby pełnienia przez skarżącego obowiązków służbowych policjanta. W związku z powyższym konieczne jest zwrócenie się ze wskazanym pytaniem prejudycjalnym do TSUE.

Skarżący wskazał ponadto, że od dnia 2 grudnia 2016r. cierpiał na inną dolegliwość niż opisana w orzeczeniu nr [...]Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w G.. W przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby w oparciu o treść art.41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, treść art. 43 ust. 1 ustawy o Policji należałoby interpretować w ten sposób, iż "chorobą" opisaną w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji jest choroba w związku z którą stwierdzona została przez komisję lekarską trwała niezdolność do służby. Wynika to z językowej wykładni przepisu, której to wykładni dokonuje się w pierwszej kolejności. Przepis art.43 ust. 1 ustawy o Policji jednoznacznie wskazuje na "chorobę" - rzeczownik w liczbie pojedynczej, w przypadku skarżącego mamy do czynienia z dwoma odrębnymi chorobami - pierwszą trwającą od dnia 2 grudnia 2016r. do 14 lipca 2017r. oraz chorobą opisaną w orzeczeniu komisji lekarskiej powodującą niezdolność skarżącego do służby od dnia 17 lipca 2017r. Jeżeli wolą ustawodawcy byłoby umieszczenie w treści art.43 ust. 1 ustawy o Policji okresu 12 miesięcy nieprzerwanej niezdolności do służby z powodu różnych schorzeń, użyte zostałoby sformułowanie "lub chorób", co jednak nie ma miejsca i z literalnej wykładni przepisu należy wnioskować, iż okres 12 miesięcy jest zachowany jedynie w przypadku istnienia w sposób nieprzerwany jednej choroby przez wymagany w tym przepisie okres.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Organ podniósł, że w rozpatrywanym przypadku w dniach 15 i 16 lipca 2017 r. skarżący zgodnie z grafikiem służby nie był planowany do jej podjęcia w tych dniach. Ponadto z uwagi na niezdolność do pracy trwającą dłużej niż 30 dni skierowano go do komisji lekarskiej, w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy. Pracodawca nie może bowiem dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie. Istotnym w tej sprawie jest nadto fakt, iż skarżący nie stawił się osobiście do jednostki macierzystej, w celu pobrania skierowania na badania kontrolne mające na celu dopuszczenie go do służby. Policjant z tak dużym stażem zdawał sobie sprawę, że badania kontrolne można wykonać jedynie w okresie od poniedziałku do piątku, zatem racjonalnym byłoby odebranie takiego skierowania w terminie wcześniejszym. Powyższe działanie wskazuje na próbę obejścia przepisu art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.

Nawiązując do zarzutu dotyczącego interpretacji pojęcia "choroba", zawartego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji organ uznał, że zarzut jest zarzutem chybionym. W ocenie skarżącego, zgodnie z wykładnią językową ustawodawca używając zwrotu "chorobą" miał na myśli jedną jednostkę chorobową. Zatem w przypadku skarżącego, który chorował na różne choroby oraz był orzeczony na inną jednostkę chorobową powoduje, że został przerwany okres 12 miesięcy wynikający z art. 43 ust. 1 ustawy Policji. Organ wskazał, że termin 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby określony w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, przed upływem którego zwolnienie nie może nastąpić, nie oznacza, że konkretna choroba, która stała się przyczyną zwolnienia ze służby, musi występować w okresie 12 miesięcy. Wystarczy jedynie, że policjant przebywał nieprzerwanie na zwolnieniach lekarskich w ciągu 12 miesięcy przed dniem zwolnienia ze służby. Nie jest istotne przy tym, czy w danym okresie policjant leczył się na chorobę, która stała się przyczyną zwolnienia, czy też zwolnienia lekarskie były wydawane z związku z leczeniem innych dolegliwości. Powyższe wyjaśnienie zostało również wykazane w zaskarżonej decyzji.

Kwestionując z kolei zasadność skierowania zapytania prejudycjalnego organ wskazał, że zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, czas na bezpośrednie przygotowanie do służby i jej zdanie, a w szczególności na przyjęcie lub zdanie dokumentacji z przebiegu służby, uzbrojenia i wyposażenia, wlicza się do czasu służby. Nie można zatem przyjąć, że samo zgłoszenie gotowości do służby przez funkcjonariusza, który nie przeszedł badań kontrolnych po długotrwałym zwolnieniu lekarskim trwającym 225 dni, można uznać za czynność przygotowującą do służby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarżący powołując się na fakt zgłoszenia gotowości do służby w dniach 15 i 16 lipca 2017 r. zarzucił organom orzekającym naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji podnosząc, że organy błędne uznały jakoby w realiach sprawy upłynął nieprzerwany 12 – miesięczny okres ochronny.

Skarżący podnosił ponadto, że od dnia 2 grudnia 2016 r. cierpiał na inną dolegliwość niż opisana w orzeczeniu [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w G. wydanym w dniu 17 lipca 2017 r. W jego ocenie, w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby w oparciu o treść art.41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, treść art. 43 ust. 1 tej ustawy należałoby interpretować w ten sposób, iż "chorobą" opisaną w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji jest choroba w związku z którą stwierdzona została przez komisję lekarską trwała niezdolność do służby.

Podniesione w skardze zarzuty uznać należy za niezasadne.

Art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że zastosowanie przewidzianej w nim instytucji nie zależy od uznania organu. Ustawodawca używając zwrotu "policjanta zwalnia się ze służby" przesądził, że w określonej sytuacji właściwy przełożony nie ma innego wyboru, lecz jest zobowiązany do rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego. Zwolnienie policjanta ze służby może być skuteczne wtedy, gdy zaistniały wszystkie warunki wymagane ustawą. Niedopuszczalne jest bowiem wydanie decyzji zwolnieniowej zanim przesłanki te nie zostaną spełnione. Warunkiem zastosowania trybu, o jakim mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, jest trwała niezdolność funkcjonariusza do służby stwierdzona przez komisję lekarską. Wydanie decyzji zwolnieniowej na omawianej podstawie jest zatem możliwe wówczas, gdy komisja lekarska wyda stosowne orzeczenie stwierdzające trwałą niezdolność policjanta do służby oraz gdy takie orzeczenie stanie się ostateczne. Dopóki to nie nastąpi, organ nie może uruchomić trybu zwolnieniowego, gdyż nie ma jeszcze pewności, czy ziszczą się warunki do rozwiązania stosunku służbowego z danym funkcjonariuszem. Jeżeli przesłanki ustawowe zostaną spełnione, to rozstrzyganie sprawy zwolnieniowej staje się dopuszczalne. Istotnym jest przy tym wskazanie, że warunki zwolnienia policjanta ze służby należy odnosić i oceniać na dzień wydania stosownego rozkazu personalnego. Tym samym również przesłanki określone w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji muszą bezwzględnie zachodzić w dacie wydania decyzji zwolnieniowej i są one wystarczające do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Przepisy ustawy o Policji nie określają bowiem terminu załatwienia sprawy zwolnienia policjanta ze służby, w tym rozwiązania stosunku służbowego na skutek orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby. W związku z brakiem przepisu szczególnego organy administracji związane są maksymalnymi terminami określonymi w art. 35 § 3 k.p.a. Muszą one przy tym respektować także ogólne zasady procedury administracyjnej, w szczególności przewidzianą w art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania i załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wydanie decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego powinno zatem nastąpić w możliwie najwcześniejszym terminie, czyli z reguły bezpośrednio po powzięciu przez organ wiedzy o ostatecznym orzeczeniu komisji lekarskiej, gdyż to właśnie takie orzeczenie stanowi konieczny warunek zwolnienia określonego w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

Należy jednakże wskazać, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że reguluje on wyłącznie kwestie terminu, w jakim – w wyszczególnionych przypadkach – dopuszczalne jest rozwiązanie stosunku służbowego. Art. 43 ust. 1 ustawy o Policji niewątpliwie ma charakter ochronny czego na żadnym etapie postępowania nie negowały orzekające w sprawie organy Policji.

Niewątpliwie celem regulacji zawartej w art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o Policji jest zapewnienie możliwości wykluczenia z grona funkcjonariuszy tych policjantów, którzy z uwagi na swój stan zdrowia w sposób trwały nie mogą już dalej pełnić służby i tym samym realizować niezwykle ważkich zadań powierzonych macierzystej formacji. Jednocześnie ustawodawca wykluczył możliwość natychmiastowego rozwiązania z takimi policjantami stosunku służbowego, gwarantując funkcjonariuszom prawo do pozostania w służbie ale wyłącznie przez pewien, ściśle określony okres, to jest przez 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez nich wykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby. Taką gwarancję ustawodawca powiązał z datą zwolnienia policjanta ze służby a nie z datą wydania decyzji. Gdyby w analizowanym przypadku warunkiem wydania decyzji zwolnieniowej miałaby być nie tylko trwała niezdolność do służby stwierdzona przez komisję lekarską ale także upływ wskazanego okresu ochronnego, to obie takie przesłanki zostałyby wprost zawarte w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Takiej treści powyższemu przepisowi jednak nie nadano.

Sąd wskazuje, że wymogi, o jakich mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji są zachowane, jeżeli decyzja zwolnieniowa zostanie podjęta wtedy, gdy orzeczenie komisji lekarskiej stanie się ostateczne oraz gdy wyznaczona data rozwiązania stosunku służbowego zostanie ustalona po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne, że skarżący zaprzestał służby wskutek choroby od dnia 2 grudnia 2016 r. oraz że okres 12 miesięcy liczony od tej daty upływał 3 grudnia 2017 r. Kwestią sporną w sprawie była ocena zgłoszenia przez skarżącego gotowości do służby w dniu 15 lipca 2017 r. W tej materii, po rozważeniu argumentacji prezentowanej przez obie strony Sąd przyjął, że należy uznać zasadność argumentacji zaprezentowanej przez organy orzekające. W § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów normodawca wskazuje wprost, że po okresie usprawiedliwionej nieobecności w służbie policjant podejmuje służbę w pierwszym dniu, który zgodnie z harmonogramem jest jego dniem służby, chyba że kierownik komórki organizacyjnej jednostki organizacyjnej Policji zarządzi inaczej. Z akt przedstawionych Sądowi wynika, że w dniach 15 i 16 lipca 2017 r. R. W. zgodnie z grafikiem służby nie był planowany do jej podjęcia. Ponadto z uwagi na niezdolność do pracy trwającą dłużej niż 30 dni skierowano funkcjonariusza do komisji lekarskiej, w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy. Pracodawca nie mógł bowiem dopuścić do służby funkcjonariusza bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie. W ocenie Sądu okoliczność zgłoszenia w dniu 14 lipca 2017 r. gotowości do służby w dniu 15 lipca 2017 r. w sytuacji wiedzy co do badań lekarskich wyznaczonych na dzień 17 lipca 2017 r. nie jest może być w żaden sposób uznana za przerywającą bieg okresu określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Jedynie faktyczne podjęcie służby w dniu 15 lipca 2017 r. – co w realiach sprawy nie miało miejsca - przemawiałaby za uznaniem, że w sprawie doszło do przerwania okresu określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Zgłoszenia gotowości do służby nie można nadto uznać jako czynności przygotowującej do służby. W świetle § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2011 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów czas na bezpośrednie przygotowanie do służby i jej zdanie, a w szczególności na przyjęcie lub zdanie dokumentacji z przebiegu służby, uzbrojenia i wyposażenia, wlicza się do czasu służby. Z akt przedstawionych Sądowi wynika ponadto, że skierowanie na komisję lekarską skarżący odebrał w dniu 5 kwietnia 2017 r. (notatka służbowa przełożonego funkcjonariusza z dnia 5 stycznia 2018 r. – k. 12 akt administracyjnych).

W tej sytuacji organ pierwszej instancji uprawniony był do rozwiązania z R. W. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz ustalenia daty zwolnienia w wydanym rozkazie personalnym Tym samym Komendantowi Miejskiemu Policji w G. a także Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w G., który utrzymał w mocy rozkaz personalny powyższego organu, nie można zarzucić naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust.1 ustawy o Policji.

Sąd w tym miejscu wskazuje, że zasadniczy sens unormowania przyjętego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji jest taki, że policjant, pomimo orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, nie może być zwolniony ze służby, jeżeli zaprzestał służby z powodu choroby i od dnia zaprzestania służby nie upłynęło 12 miesięcy, co oznacza, że stan zaprzestania służby z powodu choroby trwa po wydaniu orzeczenia przez komisję lekarską. W takiej sytuacji, stan zaprzestania służby z powodu choroby, po wydaniu orzeczenia o trwałej niezdolności do służby z powodu choroby przez komisję lekarską, nie musi być dokumentowany zaświadczeniem lekarskim o niezdolności do służby z powodu choroby, skoro już orzeczenie komisji lekarskiej stwierdza, że policjant jest niezdolny do służby z powodu choroby. Orzeczenie komisji lekarskiej jest bowiem nie tylko rodzajem rozstrzygnięcia administracyjnego, ale też oświadczeniem wiedzy co do stanu zdrowia policjanta, które obejmuje stwierdzenie określonej choroby u policjanta, z powodu której policjant jest niezdolny do służby. Tak więc orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające u policjanta chorobę, z powodu której policjant jest w stanie niezdolności do służby, dotyczy tego co zaświadczenie lekarskie o niezdolności do służby z powodu choroby, której skutkiem jest zaprzestanie służby. Jeżeli zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby stanowi podstawę zaprzestania służby z powodu choroby, to nie sposób przyjąć, że orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające trwałą niezdolność do służby z powodu choroby nie może stanowić podstawy zaprzestania służby z powodu choroby, w rozumieniu art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, i w takiej sytuacji nie sposób także przyjąć, że po wydaniu orzeczenia przez komisję lekarską konieczne jest przedstawianie zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby.

Wskazane rozwiązania prawne prowadzą w ocenie Sądu do wniosku, że zaprzestanie służby z powodu choroby może wynikać zarówno z zaświadczenia lekarskiego, jak i orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby z powodu choroby. Jeżeli policjant przed wydaniem orzeczenia o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby - a taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie - okres ochronny, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, rozpoczyna się od dnia zaprzestania służby z tego powodu, zaś w przypadku, gdy policjant nie zaprzestał służby przed wydaniem orzeczenia, okres ochronny rozpoczyna się od dnia, w którym policjant zaprzestał służby z powodu choroby stwierdzonej w orzeczeniu o trwałej niezdolności do służby.

Odnosząc się z kolei do drugiego z zarzutów skargi Sąd wskazuje, że wbrew temu, co twierdzi skarżący termin 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, przed którym to upływem tego terminu zwolnienie nie może nastąpić, nie oznacza, iż konkretna choroba, która stała się przyczyną zwolnienia ze służby musi występować w okresie 12 miesięcy. W tej mierze należy przyjąć interpretację tego przepisu zastosowaną przez organy Policji, iż wystarczy jedynie, że policjant zaprzestał służby "z powodu choroby" w ciągu 12 miesięcy przed dniem zwolnienia ze służby. Nie jest bowiem istotne, czy w danym okresie Policjant leczył się na chorobę, która stała się przyczyną zwolnienia czy też w tym okresie zwolnienia lekarskie były wydawane z związku z leczeniem innych dolegliwości.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów Policji są zgodne z prawem.

Z uwagi na powyższą argumentację Sąd uznał ponadto, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek skarżącego o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ze wskazanym w skardze pytaniem prejudycjalnym. Należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ocena potrzeby wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni lub ważności aktu prawa unijnego należy do sądu krajowego. Określone zagadnienie, aby mogło być przedmiotem pytania prejudycjalnego, powinno dotyczyć kwestii interpretacji prawa unijnego znajdującego zastosowanie w sprawie zawisłej przed sądem krajowym. Samo jednak podniesienie kwestii dotyczącej prawa unijnego przez stronę postępowania nie przesądza o potrzebie skierowania takiego pytania. W ocenie Sądu uzasadniona wątpliwość co do wykładni wskazanych przepisów prawa unijnego - w świetle wyrażonych powyżej zapatrywań - nie zachodziła w rozpatrywanej sprawie. Stąd też Sąd nie dostrzegł potrzeby wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym albowiem organy orzekające obydwu instancji nie naruszyły prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.) ani nie naruszyły przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).

Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu w granicach rozstrzyganej sprawy, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia naruszają prawo (zob.: art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.