Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt SA/Wr 103/84
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1984-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Transport
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: par. 16 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 3, par. 19 ust. 2, par. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 1972 nr 34 poz. 234
law: Rozporządzenie Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego.
article: art. 5
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Teza: 1. Błędny jest pogląd jakoby podstawą odmowy wydania zezwolenia mógł być przepis par. 41 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego /Dz.U. nr 34 poz. 234/, który przewiduje możliwość "cofnięcia", a nie "odmowy wydania" zezwolenia i to "w razie zmiany okoliczności uzasadniających cofnięcie zezwolenia", a więc określonych właśnie w przepisie par. 16 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 rozporządzenia.

Przepisy te wśród okoliczności uzasadniających wydanie zezwolenia nie wymieniają ani wymogu dobrej opinii samorządu zawodowego ani niewystarczającego stopnia zaspokojenia usług przewozowych. Taka wykładnia przepisu par. 41 ust. 1 rozporządzenia pozwala na korzystanie z niego jako podstawy prawnej jedynie decyzji cofających zezwolenie na prowadzenie transportu w sytuacji, gdy na skutek zmiany okoliczności odpadną pozytywne przesłanki umożliwiające wydanie zezwolenia /par. 16 ust. 1 pkt 2 i ust. 2/ bądź zaistnieje negatywna przesłanka wykluczająca dopuszczalność jego udzielenia /par. 16 ust. 3 rozporządzenia/.

2. Użycie w par. 16 rozporządzenia sformułowania "może uzyskać" nie pozwala założyć wyłącznie uznaniowego charakteru decyzji o udzieleniu zezwolenia.

Zwrot "może uzyskać" podkreśla przede wszystkim legitymację określonych kategorii osób do wystąpienia o przyznanie im uprawnienia.

Uprawniona jest taka wykładnia przepisu par. 16 rozporządzenia, według której obecna jego redakcja oznacza "związanie" organu w tym znaczeniu, że jeżeli wnioskodawcy ubiegający się o wydanie zezwolenia spełniają przesłanki wymienione w przepisie, to organ nie może niektórym z nich udzielić zezwolenia, a innym odmówić, kierując się dodatkowymi, pozaprawnie ustalonymi kryteriami.

"Związanie" to nie ma charakteru bezwzględnego.

3. Wnioskowanie "a contrario" pozwala na zrekonstruowanie z przepisu par. 19 ust. 2 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego /Dz.U. nr 34 poz. 234/ takiej normy, wedle której należy uznać za zaniechanie prowadzenia transportu przerwą zależną od posiadacza zezwolenia i trwającą ponad trzy miesiące bez zgody właściwego organu.

4. Ze względu na swoją przynależność do systemu prawa cywilnego klauzula zgodności z zasadami współżycia społecznego /art. 5 Kc/ nie może być stosowana w ocenie uprawnień lub obowiązków powstających w obszarze normowanym przepisami prawa administracyjnego, w którym nie występuje jej odpowiednik, zaś owe "zasady" mogą być uwzględnione jako przesłanka rozstrzygnięcia wówczas, gdy odsyłają do niej szczegółowe przepisy prawa materialnego.

TEZY

1. Błędny jest pogląd jakoby podstawą odmowy wydania zezwolenia mógł być przepis par. 41 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego /Dz.U. nr 34 poz. 234/, który przewiduje możliwość "cofnięcia", a nie "odmowy wydania" zezwolenia i to "w razie zmiany okoliczności uzasadniających cofnięcie zezwolenia", a więc określonych właśnie w przepisie par. 16 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 rozporządzenia.

Przepisy te wśród okoliczności uzasadniających wydanie zezwolenia nie wymieniają ani wymogu dobrej opinii samorządu zawodowego ani niewystarczającego stopnia zaspokojenia usług przewozowych. Taka wykładnia przepisu par. 41 ust. 1 rozporządzenia pozwala na korzystanie z niego jako podstawy prawnej jedynie decyzji cofających zezwolenie na prowadzenie transportu w sytuacji, gdy na skutek zmiany okoliczności odpadną pozytywne przesłanki umożliwiające wydanie zezwolenia /par. 16 ust. 1 pkt 2 i ust. 2/ bądź zaistnieje negatywna przesłanka wykluczająca dopuszczalność jego udzielenia /par. 16 ust. 3 rozporządzenia/.

2. Użycie w par. 16 rozporządzenia sformułowania "może uzyskać" nie pozwala założyć wyłącznie uznaniowego charakteru decyzji o udzieleniu zezwolenia.

Zwrot "może uzyskać" podkreśla przede wszystkim legitymację określonych kategorii osób do wystąpienia o przyznanie im uprawnienia.

Uprawniona jest taka wykładnia przepisu par. 16 rozporządzenia, według której obecna jego redakcja oznacza "związanie" organu w tym znaczeniu, że jeżeli wnioskodawcy ubiegający się o wydanie zezwolenia spełniają przesłanki wymienione w przepisie, to organ nie może niektórym z nich udzielić zezwolenia, a innym odmówić, kierując się dodatkowymi, pozaprawnie ustalonymi kryteriami.

"Związanie" to nie ma charakteru bezwzględnego.

3. Wnioskowanie "a contrario" pozwala na zrekonstruowanie z przepisu par. 19 ust. 2 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego /Dz.U. nr 34 poz. 234/ takiej normy, wedle której należy uznać za zaniechanie prowadzenia transportu przerwą zależną od posiadacza zezwolenia i trwającą ponad trzy miesiące bez zgody właściwego organu.

4. Ze względu na swoją przynależność do systemu prawa cywilnego klauzula zgodności z zasadami współżycia społecznego /art. 5 Kc/ nie może być stosowana w ocenie uprawnień lub obowiązków powstających w obszarze normowanym przepisami prawa administracyjnego, w którym nie występuje jej odpowiednik, zaś owe "zasady" mogą być uwzględnione jako przesłanka rozstrzygnięcia wówczas, gdy odsyłają do niej szczegółowe przepisy prawa materialnego.