Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 277/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 5a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w K. działającego w imieniu własnym oraz reprezentującego grupę mieszkańców K. na uchwałę Rady Miejskiej K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 300 (słownie: trzysta) zł.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie [...] w K., działające w imieniu własnym oraz reprezentujące grupę mieszkańców K., złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej K. z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875, dalej u.s.g.), w brzmieniu na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały, "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Legitymacja skargowa opiera się na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Naruszenie interesu prawnego w rozumieniu tego przepisu oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą (por.: wyrok NSA z dnia 29 lipca 2016 r., II OSK 2859/14, LEX nr 2118266). Tym samym w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, a taki pogląd powszechnie akceptowany jest w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07 Sąd ten przyjął, że tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta strona skarżąca. Naruszenie interesu prawnego powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia. W rezultacie o legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy określony podmiot wykaże naruszenie przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jego sytuację prawną. Interes ten powinien być przy tym bezpośredni i realny.

W badanej sprawie przyjąć należy, że zaskarżona uchwała o przystąpieniu do sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. nie narusza aktualnie istniejącego interesu prawnego lub uprawnień skarżących, gdyż nie reguluje ona indywidualnych uprawnień lub obowiązków i tym samym nie wpływa na ich sytuację materialnoprawną. Tak jak uchwała intencyjna w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zmienia przeznaczenia nieruchomości i w konsekwencji nie powoduje naruszeń w sferze materialnoprawnych uprawnień. Ma ona jedynie na celu określenie polityki przestrzennej, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Uchwała taka posiada charakter organizacyjny, porządkujący i inicjujący proces planowania przestrzennego. W swej treści jest ogólna i – jak już wspomniano – służy wyłącznie zainicjowaniu procedury zmierzającej do określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, której ostatecznym wyrazem jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podjęcie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia studium warunkuje bowiem dalsze czynności wewnętrzne organów gminy służące określeniu właściwej treści studium (por. Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX).

Skoro zatem zaskarżona uchwała z racji swojego charakteru nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia skarżących, dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. należało odrzucić niniejszą skargą, co też orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Z kolei o zwrocie wpisu sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.