Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 745/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Skarżony organ: Rada Aptekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Anna Wojtowicz-Hess po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Naczelnej Rady Aptekarskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 628/16 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w S. na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 listopada 2016 r. po rozpoznaniu skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz poprzedzającej ją uchwały Okręgowej Rady Aptekarskiej w Krakowie z dnia [...] października 2015 r. Nr [...].

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

Okręgowa Rada Aptekarska w Krakowie uchwałą z dnia [...] października 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 29 pkt 5 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o Izbach Aptekarskich (Dz. U. z 2016 r. poz. 1496, dalej: "ustawa o izbach aptekarskich") w związku z art. 106 § 3 i 5 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. dalej także "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 12 października 2015 r. Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w Krakowie w sprawie wydania opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie: "[...]", położonej [...] (dalej także "apteka ogólnodostępna") na rzecz K. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej także "skarżąca" lub "strona").

Następnie Naczelna Rada Aptekarska uchwałą z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], stosując art. 39 ust. 1 pkt 10 oraz art. 38 ust. 3 ustawy o izbach aptekarskich, a także art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymała w mocy uchwałę Okręgowej Rady Aptekarskiej w Krakowie, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia zażalenia.

W motywach rozstrzygnięcia Rada wyjaśniła, że organy samorządu aptekarskiego w procedurze współdziałania z Inspekcją Farmaceutyczną upoważnione są do wyrażania opinii w przedmiocie cofnięcia przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie apteki. Rada wskazała, iż ustawa z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm., dalej: "ustawa Prawo farmaceutyczne") posługuje się pojęciem "rękojmi należytego prowadzenia apteki", które stanowi przesłankę udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki. W sytuacji, gdy przedsiębiorca przestaje dawać rękojmię należytego prowadzenia apteki, organ Inspekcji Farmaceutycznej winien wszcząć postępowanie w celu cofnięcia zezwolenia, natomiast organ samorządu aptekarskiego uprawniony jest do wyrażenia opinii w tym przedmiocie, w trybie art. 106 k.p.a. Zdaniem Naczelnej Rady Aptekarskiej, Okręgowa Rada Aptekarska w Krakowie zasadnie przyjęła, że w tej sprawie brak jest wystarczających podstaw do wydania negatywnej opinii w przedmiocie cofnięcia skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 10 listopada 2016 r. stwierdził nieważność uchwały Naczelnej Rady Aptekarskiej oraz poprzedzającej ją uchwały Okręgowej Rady Aptekarskiej w Krakowie.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że obie podjęte w sprawie uchwały organów samorządu aptekarskiego zostały wydane bez podstawy prawnej. Akty administracyjne, w tym przypadku postanowienia, dotknięte taką wadą są nieważne, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 126 k.p.a. Wprawdzie uchwały te zostały wydane w trybie art. 106 § 1 k.p.a., jednakże przepis ten znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy istnieje wyraźna norma prawa materialnego, która uzależnia wydanie decyzji w sprawie od zajęcia stanowiska przez inny organ.

Zdaniem Sądu, istotą rozpoznawanej sprawy, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, pozostaje następujące zagadnienie prawne - czy w obowiązującym stanie prawnym Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Krakowie posiadał uprawnienie do złożenia wniosku w trybie art. 106 § 1 k.p.a., obligującym do wydania opinii przez organ samorządu zawodowego aptekarzy w sprawie cofnięcia skarżącej zezwolenia na prowadzenie przez nią apteki ogólnodostępnej, a w konsekwencji, czy organ samorządu aptekarskiego - w odpowiedzi na złożony wniosek organu administracji publicznej - był uprawniony do działania w trybie art. 106 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu, na gruncie obowiązującego stanu prawnego przepisem wyznaczającym tę rolę nie jest wskazany w uchwale Okręgowej Rady Aptekarskiej w Krakowie art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich, bowiem jest on jedynie źródłem normy kompetencyjnej, która statuuje ogólne uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni. Jednakże to ogólne uprawnienie nie stwarza dla organu samorządu aptekarskiego podstawy do działania w trybie art. 106 § 1-6 k.p.a., gdyż tylko przepis będący prawną podstawą cofania zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych mógłby rodzić po stronie organu administracji publicznej obowiązek uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie.

Sąd zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 99 ust. 2 ustawy Prawo farmaceutyczne nie wynika, aby cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki było uzależnione od opinii organu samorządu aptekarskiego. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Tak więc decyzję w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej podejmuje wojewódzki inspektor farmaceutyczny bez współdziałania z organem samorządu aptekarskiego.

Istniejące w ustawie o izbach aptekarskich ogólne uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni stwarza jedynie kompetencję w tym zakresie, która jednak musiałaby znaleźć swoje potwierdzenie w przepisie ustawy Prawo farmaceutyczne lub w innych przepisach. Przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne, jak również inne regulacje nie zawierają jednak normy, która wprowadzałaby obowiązek uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego przed wydaniem decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Tym samym, skoro ustawodawca nie uzależnił podejmowanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia od opinii organu samorządu aptekarskiego, to nie można przyjąć, że podstawą takiego współdziałania są jedynie generalne normy kompetencyjne i przepis art. 106 § 1 k.p.a. Normy kompetencyjne wyznaczają tylko uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni, ale nie stanowią materialnoprawnych podstaw do podejmowania takich opinii i to w trybie współdziałania organów, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a. Innymi słowy okoliczność, iż ww. ustawa o izbach aptekarskich przewiduje ogólną kompetencję organu samorządu aptekarskiego do podejmowania opinii w sprawach cofania zezwoleń na prowadzenie aptek, nie oznacza, że przepis art. 29 pkt 5 tej ustawy staje się materialnoprawną podstawą, która uzależnia wydanie rozstrzygnięcia od współdziałania organów.

Zdaniem Sądu, w zaistniałych okolicznościach Okręgowa Rada Aptekarska w Krakowie powinna jedynie poinformować Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Krakowie o braku materialnoprawnych podstaw do opiniowania przez nią w trybie art. 106 § 1 k.p.a. zamiaru cofnięcia skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Naczelna Rada Aptekarska złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi Rada zarzuciła, iż WSA w sposób istotny naruszył przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

1) art. 99 ust. 2, art. 103, art. 37ap ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. 2008 Nr 45 poz. 271 ze zm.) w zw. z art. 106 § 1 i § 5 ustawy z dnia 14 czerwca i960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. 2013 poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.),

- poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepisy te nie uzależniają wydania decyzji przez organ nadzoru farmaceutycznego od zajęcia merytorycznego stanowiska przez organy samorządu aptekarskiego w sprawie udzielania bądź cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej łączącego się z zatrudnieniem kierownika apteki;

2) art. 29 pkt 5 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. 2014 poz. 1429 ze zm.) w zw. z art. 106 § 1 i § 5 k.p.a.,

- poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten stanowi jedynie normę kompetencyjną do opiniowania przez organy samorządu aptekarskiego wniosku o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie środków określonych w ustawie pomimo istnienia przesłanek do ich zastosowania;

2) art. 152 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi pomimo braku naruszenia przez Organ prawa materialnego oraz braku naruszenia przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

3) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie pomimo braku zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Skarżąca spółka nie skorzystała z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem uchwały Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] grudnia 2015 roku numer [...], w przedmiocie opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej stwierdził, że uchwała ta oraz poprzedzająca ją uchwała Okręgowej Rady Aptekarskiej w Krakowie z dnia [...] październik 2015 roku numer [...] naruszają prawo bowiem obowiązujący stan prawny nie może stanowić podstawy do podejmowania przez organy samorządu aptekarskiego uchwał-postanowień opiniujących kwestie dotyczące cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, a tym samym stwierdził, że obie uchwały zostały wydane bez podstawy prawnej, co skutkuje stwierdzeniem nieważności obu uchwał.

W związku z powyższym podkreślić należy, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji zakwestionował przede wszystkim podjęcie przez organy samorządu aptekarskiego uchwał w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w trybie określonym w art. 106 § 1-6 k.p.a. Natomiast w skardze kasacyjnej zarzucono, że w świetle obowiązujących przepisów okręgowa rada aptekarska i Naczelna Rada Aptekarska są obowiązane do zajmowania merytorycznego stanowiska w tego rodzaju sprawach.

Podkreślenia wymaga, że kwestia opinii samorządu aptekarskiego i jej wpływ na postępowanie prowadzone przez organy nadzoru farmaceutycznego w przedmiocie cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki, była już wielokrotnie rozważana przez Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyrokach z dnia14 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 4920/16; z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 3423, z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2640/15; z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II GSK 4607/16.

Podzielając stanowisko wyrażone w powołanych wyrokach wskazać należy, że nie budzi wątpliwości kwestia kompetencji tych organów do wydania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwolenia na prowadzenie apteki. Wynika ona bowiem z treści art. 29 pkt 5 i art. 39 ust. 1 pkt 10 ustawy o izbach aptekarskich. Rzecz w tym jednak, że tym kompetencjom nie towarzyszy prawny obowiązek organów podejmujących decyzje w sprawie udzielenia lub cofnięcia zezwolenia zwrócenia się o taką opinię. Nie można wyprowadzić takiego obowiązku z treści art. 37ap ust. 1 i 2 ustawy Prawo farmaceutyczne ani z art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich, które zostały przytoczone w zarzutach skargi kasacyjnej. Z art. 106 § 1 k.p.a. wynika natomiast w sposób oczywisty, że określony w nim tryb postępowania ma zastosowanie w przypadkach, gdy przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ.

W związku z powyższym podkreślić należy, że z art. 106 § 1 k.p.a. wynika, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.). Natomiast w piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że art. 106 k.p.a. nie stanowi podstawy prawnej współdziałania, bowiem taką podstawą są przepisy szczególne, które uzależniają wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (zob. m.in. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el., 2016).

Z kolei stosownie do art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f. organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Z art. 101 pkt 4 p.f. wynika zaś, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ani art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f., ani art. 101 pkt 4 p.f. nie określa obowiązku współdziałania organów. Wskazują one jedynie organy zobowiązane do podjęcia określonych rozstrzygnięć.

Podkreślić także należy, że zgodnie z art. 99 ust. 2 ustawy Prawo farmaceutyczne udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Przepis ten wskazuje właściwy rzeczowo organ do wydania decyzji w którymkolwiek z wymienionych w nim przedmiotów postępowania. Nie wskazuje natomiast na bezpośredni i obligatoryjny obowiązek inspektora farmaceutycznego do zasięgania opinii samorządu aptekarskiego.

Obowiązek taki nie wynika również, wbrew stanowisku skarżące kasacyjnie, z przepisów ustawy o izbach aptekarskich, jej art. 7 ust. 2 i art. 29 pkt 5.

W art. 7 ust. 2 ustawy o izbach aptekarskich zostały wskazane przykładowe sposoby realizacji zadań samorządu aptekarskiego wskazanych w art. 7 ust. 1 ustawy. Jednym z takich sposobów jest - wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy - wydawanie opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni. Z kolei w art. 29 pkt 5 ustawy wskazano organ właściwy do wydawania takiej opinii, a mianowicie okręgową radę aptekarską, a zatem jest on tylko normą kompetencyjną.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że przewidziane w powołanej ustawie o izbach aptekarskich uprawnienie samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach cofania zezwoleń na prowadzenie aptek jest bez wątpienia jedną z form sprawowania przez samorząd pieczy nad należytym prowadzeniem apteki. Samorząd aptekarski może, niekiedy nawet powinien, korzystać ze wspomnianego uprawnienia - poprzez formułowanie stosownych opinii z własnej inicjatywy, bądź na prośbę organu administracji prowadzącego postępowanie. Co jednak istotne, przepisy dotyczące postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej nie obligują wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego do współdziałania w trybie art. 106 § 1 k.p.a. z samorządem aptekarskim, w tym znaczeniu, że wydanie decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenia apteki ogólnodostępnej nie jest uzależnione od uprzedniego wyrażenia przez właściwą okręgową radę aptekarską opinii, o jakiej mowa w art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy o izbach aptekarskich. Tak więc sam fakt, że organy samorządu aptekarskiego mają prawo wyrażania opinii w sprawach udzielenia i cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki nie uzasadnia twierdzenia, że organ podejmujący decyzje w takich sprawach ma obowiązek zasięgania takiej opinii. Obowiązek ten musi bowiem wynikać wyraźnie z konkretnego przepisu prawa.

Niezasadność opisanych wyżej zarzutów sprawia, że nie mogły zostać również uwzględnione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 152 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym miejscu zauważyć należy, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji przyjął, że zakwestionowane przez niego uchwały organów samorządu aptekarskiego zastały wydane bez podstawy prawnej, a więc były dotknięte wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W związku z tym, że w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyróżnia się dwie podstawy stwierdzenia nieważności decyzji: brak podstawy prawnej i rażące naruszenie prawa i że w praktyce powstają trudności w przyporządkowaniu stanów faktycznych do jednej z tych dwóch przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, można by ewentualnie rozważyć, czy w rozpatrywanym przypadku nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Istniały bowiem określone w skardze kasacyjnej materialnoprawne podstawy podjęcia przez organy samorządowe uchwał w sprawie opinii dotyczącej cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Nie było natomiast podstawy do zastosowania w tej sprawie trybu przewidzianego w art. 106 k.p.a. Można jednak zauważyć, że uchwałom w sprawie opinii nie nadano wyraźnie formy postanowienia, o którym mowa w art. 106 § 5 k.p.a. W uchwale Prezydium Okręgowej Rady Aptekarskiej w Krakowie wymieniono art. 106 k.p.a. wśród innych prawidłowo wskazanych podstaw prawnych tego aktu. Zawarte w uchwale pouczenie o prawie wniesienia zażalenia do Naczelnej Rady Aptekarskiej może natomiast znaleźć uzasadnienie w art. 39 ust. 1 pkt 10 ustawy o izbach aptekarskich, według którego Naczelna Rada Aptekarska rozpatruje odwołania od uchwał okręgowych rad aptekarskich.

Podniesione wątpliwości nie mają jednak, w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. żadnego wpływu na rozstrzygnięcie Sądu I instancji, stwierdzające nieważność obu uchwał organów samorządu aptekarskiego (vide wyrok NSA z dnia 4.12.2018 r., sygn. akt II GSK 4589/16).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.