Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2174/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 157 i 61a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Iwona Maciejuk (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 1991 r. nr [...] Wojewoda [...],

na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) stwierdził nabycie przez Gminę A. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości opisanych w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część decyzji.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...], w części dotyczącej działek nr [...] i [...], wystąpił L. M.

Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...], na podstawie art. 61a w zw. z art. 157 § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1991 r. nr [...], w części stwierdzającej nabycie przez Gminę A. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej, w obrębie [...], oznaczonych jako działki nr [...] i [...], zgodnie ze sporządzonym spisem, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część ww. decyzji.

W uzasadnieniu podał, że pismem z dnia 12 lipca 2013 r. wezwał L. M. do uzupełnienia braku formalnego wniosku, w postaci sprecyzowania żądania oraz do dostarczenia do akt sprawy oryginałów lub uwierzytelnionych kopii dokumentów, potwierdzających posiadanie przez wnioskodawcę tytułu prawnego

do skomunalizowanych na rzecz Gminy A. działek Nr [...] i [...], a tym samym do wykazania posiadania legitymacji prawnej do skutecznego żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, L. M. złożył do akt sprawy kopię aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 2004 r. Rep. A Nr [...], mocą którego L.

i J. (małż) M. darowali swej córce M. D. własność nieruchomości rolnej, zabudowanej, położonej w obrębie [...] Gm. A., oznaczonej jako działki Nr [...], [...],[...],[...],[...],[...] i [...] oraz niezabudowanej nieruchomości położonej we wsi T., stanowiącej łąki n/rz [...] Gm. A., Kfnaczonej jako działki Nr [...] i [...]. Dodatkowo przy piśmie z dnia 10 września 2013 r. wnioskodawca załączył szereg dokumentów mogących - jego zdaniem - stanowić dowód w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał, że z analizy zebranego materiału dowodowego wynika, iż L.M. do dnia [...] sierpnia 2004 r. pozostawał właścicielem działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...].

Organ stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, aby działki nr [...] i [...], których dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...], stanowiły jego wlasność. Działki nr [...] i [...] skomunalizowane kwestionowaną decyzją stanowią działki sąsiednie do działek będących do 2004 r. własnością wnioskodawcy.

L. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, uzupełniony pismem z dnia 29 października 2013 r. Wniósł do Ministra m.in. o wykreślenie

z ewidencji gruntów i budynków działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...]

z jednostki rejestrowej córki wnioskodawcy M. D.

Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2013 r.

W uzasadnieniu wskazał, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie nie zawiera żadnych nowych, istotnych dla sprawy argumentów, ani nie przedstawia nowych okoliczności (popartych dowodami), które mogłyby czynić zasadnym uchylenie postanowienia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 r.

i wydanie w sprawie innego rozstrzygnięcia.

Minister stwierdził, iż kluczowe znaczenie miało ustalenie, czy wnioskodawca legitymuje się prawem do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania

o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1991 r.

w części stwierdzającej nabycie przez Gminę A. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej,

w obrębie [...], jako działki nr [...] i [...], zgodnie ze sporządzonym spisem, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część ww. decyzji.

Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż L. M. do dnia [...] sierpnia

2004 r. pozostawał właścicielem działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]

z obrębu [...] Gm. A., a nie działek nr [...] i [...], których dotyczy wniosek

o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...].

Odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku L. M. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej, co do działek nr [...] i [...], organ uzasadnił tym, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a. w sprawie o stwierdzenie nieważności,

w odpowiedniej części, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1991 r., jak

i przymiot ten wnioskodawcy nie przysługiwał w postępowaniu komunalizacyjnym zakończonym powyższą decyzją.

W postępowaniu komunalizacyjnym, prowadzonym na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), stroną jest Skarb Państwa i właściwa gmina. Poza tym stroną tego postępowania może być dodatkowo tylko ten podmiot (osoba) który wykaże, iż ma tytuł prawny do objętej postępowaniem komunalizacyjnym nieruchomości, wykluczający jej komunalizację. I tylko taki podmiot (osoba) będzie również, obok Skarbu Państwa i gminy, stroną postępowania administracyjnego, które służy ewentualnej zmianie decyzji komunalizacyjnej.

Minister stwierdził, w świetle przedstawionych przez wnioskodawcę dowodów,

iż skomunalizowana nieruchomość stanowiąca działki nr [...] i nr [...] stanowiła działki sąsiednie w stosunku do działek, których właścicielem do dnia [...] sierpnia 2004 r. (tj. do dnia zawarcia aktu notarialnego umowy darowizny) był L. M. (tj. działki nr [...],[...],[...], [...], [...],[...],[...]). Organ zgodził się jedynie z wnioskodawcą,

że działki nr [...] i nr [...] pozostawały drogą dojazdową m.in. do działek przekazanych aktem notarialnym w darowiźnie M. D. - córce wnioskodawcy.

Organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także Sądu Najwyższego - spory o własność nieruchomości określonych w art. 51 ust. 1 ustawy o drogach publicznych należą do kognicji sądów powszechnych. Podał nadto, że wszelkie spory odnośnie przebiegu granic działek powinny być rozstrzygnięte w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne

i kartograficzne.

Minister stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił dokumentów poświadczających, iż przysługuje mu legitymacja do skutecznego wszczęcia postępowania nadzorczego wobec decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...], stąd brak bylo podstaw do wszczęcia postępowania nieważnościowego.

Postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] maja 2014 r.

nr [...] stało się przedmiotem skargi M. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca reprezentowana

w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez ojca L. M. wniosła

o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zażądanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny od Starosty [...] odpisów wykazów zmian ewidencyjnych dla działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].[...] i [...], w celu ustalenia, że działka nr [...] została wydzielona w latach 60-tych lub 70-tych z działki nr [...],

a działka nr [...] - z działki nr [...], które to działki stanowiły własność poprzedników prawnych obecnej właścicielki M. D. i wykazania przymiotu strony

w niniejszym postępowaniu.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów procesowych mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 9 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady informowania stron postępowania poprzez zaniechanie poinformowania L.M. jako pełnomocnika córki, osobę w starszym witku, która nie ma odpowiedniej wiedzy prawnej i doświadczenia w prowadzeniu spraw przed organami administracyjnymi, by skutecznie bronić praw swoich i córki

w należyty i jasny sposób o konieczności złożenia odpowiednich dokumentów

z Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w [...] potwierdzających, że działka nr [...] wchodziła kiedyś w skład należącej

do poprzedników prawnych pełnomocnika działki nr [...], a działka nr [...] wchodziła kiedyś w skład należącej do poprzedników prawnych pełnomocnika działki nr [...],

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady dążenia do prawdy materialnej (obiektywnej) poprzez niepodjęcie niezbędnych działań

w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie

w tej sprawie, w szczególności zaniechanie zażądania odpowiednich dokumentów, których sam pełnomocnik nie może do chwili obecnej uzyskać wobec ustnej odmowy właściwego organu administracji (Starosta [...]), a pozwalających ustalić czy L. I. M. lub jego rodzice F.

i I. M. byli właścicielami działek nr [...] i [...] i w związku z tym reprezentowanej przez pełnomocnika M. D. przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym z jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...]. października 2013r. Mianowicie zaniechanie zażądania wykazu zmian ewidencyjnych dotyczących działek nr [...],[...],[...],[...].[...],[...],[...],[....] i [...] z Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego

w [...], z których wynikać będzie od kiedy i na jakiej podstawie figurują w ewidencji gruntów obrębu [...] działki nr [...] i [...], jakie były ich wcześniejsze numery, czy istniały wcześniej jako samodzielne działki, czy też zostały wydzielone z jakichś innych działek, a także czy powierzchnia i granice w/w działek stanowiących własność pełnomocnika i jego poprzedników prawnych uległy zmianie i czy wyodrębniano z nich jakieś inne działki, a jeśli tak, to działki o jakich numerach i kiedy,

- art. 8 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej. Gdyby organ administracji przestrzegał tej zasady, ustaliłby

z urzędu w Wydziale Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego

w [...] czy działki nr [...] i [...] zawsze miały status działek państwowych, kiedy zostały utworzone, na jakiej podstawie prawnej i czy nie zostały wydzielone z którejś z działek stanowiących własność rodziców L. M.,

- art. 61 §1 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a., art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych poprzez nieuzasadnione niezastosowanie w/w przepisów i odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ponownego rozpoznania złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji,

- art. 61a §1 k.p.a. poprzez niezasadne zastosowanie w/w przepisu skutkujące niezasadną odmową wszczęcia postępowania administracyjnego przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji mimo tego, że poprzednicy prawni pełnomocnika skarżacej i skarżącej byli właścicielami działek, z których wyodrębnione zostały działki drogowe nr [...] i [...], a L. M. nie mógł złożyć wymaganego dokumentu na potwierdzenie, bo właściwy organ odmówił ustnie jego wydania,

- art. 61 a §1 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ ram ocen zakreślonych w w/w przepisie i dokonanie także merytorycznej oceny istnienia przesłanek do ponownego rozpoznania sprawy.

Minister Administracji i Cyfryzacji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż rozpatrując sprawę brał pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i prawne mogące mieć wpływ na jej wynik. Podniósł,

że wnioskodawca – L. M. nie posiadał w dniu 27 maja 1990 r. tytułu prawnego do władania sporną nieruchomością. W związku z tym organ nadzoru uznał, że L. M. nie legitymował się tak w postępowaniu komunalizacyjnym jak i nie legitymuje się w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej – w odpowiedniej części – interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Uczestnik postępowania, Gmina A. pismem z dnia 19 listopada 2014 r. wniosła o oddalenie skargi, podzielając ustalenia organu.

Skarżąca w piśmie z dnia 25 listopada 2014 r. podniosła, że Minister

w odpowiedzi na skargę wskazał, że badał w toku postępowania, czy interes prawny ma L. M., czyli pełnomocnik obecnej właścicielki nieruchomości. Organ badał zatem, zdaniem skarżącej, istnienie interesu prawnego we wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej po stronie niewłaściwej osoby. Skarżąca wniosła

o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z kserokopii dokumentów dołączonych do pisma z dnia 25 listopada 2014 r. w celu ustalenia istnienia interesu prawnego M. D. we wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] marca 1991 r.

Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie postanowił nie uwzględnić wniosku skarżącej o dopuszczenie dowodu z kserokopii dokumentów załączonych do pisma z dnia 25 listopada 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd skargę oddalił, albowiem skarżąca M. D. nie posiada legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym

we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] października 2013 r.

o odmowie wszczęcia na wniosek L. M. postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1991 r.

W sprawie niniejszej jest bezsporne, że skarżącą jest M. D. Powyższe wynika wprost z treści skargi, podpisanej wprawdzie przez L. M., jednakże działającego w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako pełnomocnik córki M. D. Potwierdza powyższe także pismo procesowe skarżącej z dnia 25 listopada 2011 r., w którym M. D. podniosła zarzut badania przez organ interesu prawnego we wszczęciu postępowania administracyjnego, niewłaściwej osoby, tj. L. M., a nie jej, jako obecnej właścicielki działek nabytych w drodze umowy darowizny.

Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi do sądu jest każdy, kto ma

w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie zaś do art. 50 § 2 powołanej ustawy, uprawnionym

do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo

do wniesienia skargi.

Legitymacja do wniesienia skargi do sądu administracyjnego opiera się zatem na interesie prawnym podmiotu żądającego kontroli sądu w zakresie określonego aktu administracyjnego.

W niniejszej sprawie, po stronie M. D., brak jest interesu prawnego,

o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., albowiem zaskarżone postanowienie

nie rozstrzygało o jej interesie prawnym we wszczęciu postępowania nieważnościowego dotyczącego części decyzji Wojewody [...].

W doktrynie wskazuje się, że interes prawny we wniesieniu skargi, na którym została oparta legitymacja skargowa, stanowi nową kategorię interesu prawnego

w prawie administracyjnym (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk,

M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 122–123). Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności

w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. W tym ujęciu o istnieniu legitymacji nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi "żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym" (T. Woś, tamże). Jednakże nie wyczerpuje to treści terminu "interes prawny" w rozumieniu komentowanego przepisu. Skarżący bowiem musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. J. Zimmermann także uważa, że komentowany przepis wprowadza nową, oddzielną kategorię interesu prawnego, jakim jest "interes we wniesieniu skargi"

(J. Zimmermann, glosa do postanowienia NSA z dnia 19 sierpnia 2004 r., OZ 340/04, OSP 2005, z. 4, s. 21).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie

z nałożonego obowiązku.

Niezależnie od twierdzeń skarżącej, co do tego, że to jej interes prawny

w rozumieniu art. 28 k.p.a., a nie jej ojca L. M., powinien był badać organ rozstrzygając w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1991 r., w części, w sprawie nie ulega najmniejszej wątpliwości, że postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 r. stanowiło i rozstrzygało o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego na wniosek złożony przez L. M., wobec stwierdzenia braku jego interesu prawnego. Zaskarżone postanowienie rozstrzygało zaś o utrzymaniu w mocy tego właśnie postanowienia, a zatem wydanego po rozpatrzeniu wniosku L. M.

Załączenie przez L. M. przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. kserokopii upoważnienia z dnia [...] lutego 2011 r. udzielonego mu przez córkę M. D., nie mogło zmienić przedmiotu tej sprawy oraz osoby wnioskodawcy, a zatem żądającego wszczęcia postępowania nieważnościowego. Nie jest bowiem możliwe,

aby w toku rozpatrywania wniosku określonej osoby o wszczęcie postępowania,

a w sprawie tej nie ma najmniejszej wątpliwości, że wnioskodawcą był L. M. działający imieniu własnym, organ dokonał odmiennych ustaleń, co do osoby wnioskodawcy.

Z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji bezspornie wynika,

że wnioskodawcą był L. M. i organ zaskarżonym i poprzedzającym

go postanowieniem rozstrzygnął o braku interesu prawnego właśnie wnioskodawcy,

tj. L. M. Interes prawny córki wnioskodawcy, tj. M. D. nie był przedmiotem badania organu, albowiem to nie ona żądała stwierdzenia nieważności decyzji i nie w jej imieniu wniosek został złożony. Samo załączenie do wniosku aktu notarialnego, który zdaniem wnioskodawcy miał stanowić dowód tytułu własności nieruchomości, nie uprawniał organu do uznania za wnioskodawcę innej osoby

niż faktycznie żądająca czynności organu. Stanu sprawy, co do osoby wnioskodawcy, (którym bezspornie był L. M.) i rozstrzygnięcia o jego interesie prawnym

w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nieważności nie zmienia także załączenie

do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kserokopii upoważnienia udzielonego

w 2011 r. wnioskodawcy przez M. D. Załączenie kserokopii tego upoważnienia na tym etapie sprawy nie spowodowało bowiem, że to M. D. stała się wnioskodawcą, a zatem osobą żądającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...].

Z treści zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia wynika,

iż rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego z powodu braku interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., odnosiło się do braku wykazania interesu prawnego przez wnioskodawcę,

tj. L. M. Organ nie rozstrzygał, nie zajmował się kwestią interesu prawnego M.D. Stąd też M. D. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi w niniejszej sprawie i kwestionowaniu postanowienia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie, jak też poprzedzające je postanowienie tego organu nie rozstrzygało bowiem o prawach (braku uprawnień) skarżącej M.D.

Nie ma przeszkód, aby M.D. złożyła wniosek do organu

o stwierdzenie nieważności decyzji. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie wprowadzają ograniczeń co do samego złożenia takiego wniosku.

Sąd podkreśla, że interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego opierać musi się na własnym interesie prawnym. Nie można zatem wywodzić istnienia tego interesu (legitymacji skargowej) z czynności podjętych przez inny podmiot, w sytuacji, gdy z treści wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji

w żaden sposób nie wynikało, że czynności podejmowane są w imieniu innej osoby. Wobec tego, że podstawową czynnością organu przy badaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jest badanie interesu prawnego wnioskodawcy organ nie może domniemywać, wbrew jasnej treści wniosku, że wnioskodawcą może być inna osoba, niż żądająca podjęcia czynności.

Wobec braku legitymacji skargowej M. D. brak było podstaw

do dokonania kontroli zaskarżonego postanowienia.

Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł,

jak w wyroku.