Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2997/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1,  art. 245 par. 1-3,  art. 246 par. 1,  art. 260
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. K., L. W. i U. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

M. B. wnioskiem z 10 kwietnia 2017 r. (k-1124) złożonym na urzędowym formularzu, wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w celu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 2997/13. Wnioskodawca oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie ma żadnych źródeł dochodów oraz jakiegokolwiek majątku.

Uznając, że oświadczenia złożone we wniosku o przyznanie prawa pomocy są niewystarczające do przyjęcia prawidłowej oceny odnoszącej się do możliwości i zakresu samodzielnego partycypowania przez wnioskodawcę w kosztach postępowania kasacyjnego, na mocy zarządzenia referendarza sądowego, pismem z 11 maja 2017 r. Sąd zobowiązał wnioskodawcę w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", do przedstawienia: informacji odnoszących się do źródeł czerpania środków finansowych na utrzymanie, kopii deklaracji podatkowych lub zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku składania deklaracji podatkowych, oświadczenia w przedmiocie prowadzenia działalności gospodarczej oraz zatrudnienia, wyciągów z posiadanych rachunków bankowych oraz szczegółowego wykazu wydatków ponoszonych na miesięczne utrzymanie się. Wezwanie to doręczono stronie w dniu 30 maja 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-1147). Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi.

Powyższy wniosek rozpoznany został odmownie postanowieniem referendarza sądowego z 15 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 2997/13.

W dniu 14 lutego 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął sprzeciw M. B. od przedmiotowego postanowienia z 15 stycznia 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 260 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego skutkuje tym, że traci ono moc, a wniosek strony podlega rozpoznaniu na nowo.

Stosownie natomiast do treści art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie zaś z art. 245 § 1-3 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).

Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy uznać należy, że M. B. nie wykazał, że znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Jak wynika z oświadczeń złożonych w rozpoznawanym wniosku o prawo pomocy wnioskodawca jest osobą prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe, nieposiadającą źródeł dochodu oraz żadnego majątku. Sytuacja majątkowa deklarowana przez M. B. nie została jednakże pozytywnie zweryfikowana na podstawie żądanych przez referendarza sądowego materiałów źródłowych, które potwierdzałaby, że wnioskodawca rzeczywiście nie posiada zdolności do poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania kasacyjnego. Zrezygnowanie przez wnioskodawcę z prawa do udzielenia odpowiedzi na wezwanie sądowe z 11 maja 2017 r. ocenione zostać musiało jako niewykorzystanie przez stronę ze środka procesowego z art. 255 P.p.s.a. (wezwania strony do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy) w sposób służący realizacji celu, w jakim środki ten został przez ustawodawcę ustanowiony, tj. w celu zagwarantowania stronie postępowania jej praw procesowych. Należy stwierdzić, że nieustosunkowanie się przez M. B. do wezwania w przedmiocie uzupełnienia wniosku o prawo pomocy o materiały źródłowe potwierdzające deklarowany przez stronę stan ubóstwa, wynikający z braku jakichkolwiek źródeł czerpania środków na utrzymanie sprawia, że nie jest możliwe ustalenie rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawcy w sposób pozwalający przyjąć prawidłową ocenę co do zasadności podjęcia rozstrzygnięcia o pokryciu ze środków publicznych kosztów opłat sądowych oraz wydatków pełnomocnika ustanowionego dla strony z urzędu. Wnioskodawca również do sprzeciwu nie dołączył żadnych dokumentów potwierdzających jego sytuacje majątkową.

Z powyższych względów, odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Mając powyższe na uwadze i działając na zasadzie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.