Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 673/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-09-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Sokołowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 18 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. s.c. poprzednio: E. s.c. oraz ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

L. s.c. poprzednio: E. s.c. oraz B. W. w piśmie z dnia 7 maja 2014 r. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wraz ze skargą

na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2014 r. nr [...] wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje żądanie, strona skarżąca wskazała, że natychmiastowe wykonanie decyzji wiązałoby się dla niej z dolegliwymi i trudnymi do odwrócenia konsekwencjami finansowymi. Spowodowałoby wyrządzenie znacznej szkody. Prowadzone przez skarżące przedsiębiorstwo uzyskuje dochody okresowo (wiosna - lato). W dniu składania wniosku nie posiadały więc pieniędzy na uiszczenie podatku wraz z odsetkami za zwłokę. Strona wskazała, że najważniejsze dla niej jest spłacanie kredytu w wysokości [...] zł. Zapłata podatku akcyzowego wiązałaby się z koniecznością okresowego zaniechania spłaty kredytu, czego skutkiem byłoby jego wypowiedzenie i postawienie całej kwoty w stan natychmiastowej wymagalności. To z kolei spowodowałoby utratę płynności finansowej i faktyczne bankructwo firmy. Jednocześnie skarżące nie są w stanie zaciągnąć innego zobowiązania kredytowego, ponieważ w związku z istniejącym zadłużeniem kredytowym nie posiadają zdolności kredytowej.

Skarżące wskazały, że z drugiej zaś strony wstrzymanie wykonania decyzji nie stoi w sprzeczności z interesem publicznym. Kwota zobowiązania podatkowego została określona i stanowi zaległość podatkową, a wstrzymanie wykonania decyzji nie wpłynie również na naliczanie odsetek za zwłokę (art. 239h Ordynacji podatkowej). W świetle powyższego zasadne jest żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270

ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego

nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do § 3 tego artykułu

po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu

lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z przytoczonych przepisów prawnych wynika, że co do zasady akt zaskarżony do sądu podlega wykonaniu. Podstawę tej regulacji prawnej stanowiła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Jednakże ustawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. wprowadził wyjątek od tej reguły, przyznając stronie skarżącej ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że z uwagi na brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a jest uprawniony ustosunkować się do żądania skarżącego. Przede wszystkim podnieść należy, że strona skarżąca zwracając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniła swojego wniosku w sposób rzetelny i wyczerpujący. Skarżące nie podały we wniosku szczegółowych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd rozpoznając wniosek i badając wskazane przez stronę okoliczności uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, musi mieć możliwość zweryfikowania powołanych faktów na podstawie przedłożonych dokumentów. Przedstawienie wszelkich informacji wraz z odpowiednią dokumentacją ciąży na wnioskodawcy, jako zobowiązanym do wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W ocenie sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że we wniosku z dnia 7 maja 2014 r. strona podała wprawdzie, że uzyskuje dochody w okresie wiosna – lato, w związku z czym w maju 2014 r. nie posiadała środków pieniężnych na uiszczenie podatku, jednakże w pierwszej kolejności należy podnieść, że w dniu rozpoznania wniosku przez sąd (18 września 2014 r.) argument ten nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na upływ czasu.

Kolejny argument także nie uzasadnia przyznania przez sąd ochrony tymczasowej, bowiem strona skarżąca informując, że spłaca kredyt w wysokości [...] zł, podała jedynie kwotę, na jaką zaciągnęła kredyt. Strona nie wykazała jednakże od kiedy uiszcza raty kredytu, w jakiej wysokości są poszczególne raty, jaką część kredytu spłaciła, ani ile rat i w jakiej kwocie pozostało jej do zapłaty. Wobec tego nie jest możliwe ocenienie przez sąd czy rzeczywiście uiszczenie kwoty [...] zł z tytułu podatku akcyzowego spowoduje dla strony wyrządzenie znacznej szkody. Nie jest także możliwe ustosunkowanie się co do tego czy jeśli wystąpi szkoda to czy będzie ona znaczna i dotkliwa dla strony. Z uwagi na nieprzedstawienie przez wnioskodawczynie jakichkolwiek dokumentów dotyczących zaciągnięcia i spłaty udzielonego kredytu nie jest możliwe stwierdzenie przez sąd czy zapłata należności podatkowych spowodowałaby zaniechanie spłaty kredytu, a w dalszej konsekwencji skutkowałoby – jak twierdzi strona – wypowiedzeniem umowy kredytu i postawieniem całej kwoty w stan natychmiastowej wymagalności.

Ponadto, z zasad doświadczenia życiowego wynika, że zanim bank udzieli kredytu czy pożyczki, dokładnie i wnikliwie bada zdolność kredytową klienta,

a zatem sprawdza czy pomimo ponoszenia innych kosztów związanych

z prowadzoną działalnością gospodarczą, będzie możliwa terminowa spłata zadłużenia. W przypadku stwierdzenia, że sytuacja klienta nie daje gwarancji terminowego spłacania rat kredytu, bank odmawia przyznania kredytu. Skoro bank znając sytuację finansową strony skarżącej, przyznał jej kredyt to uznał, że spłata rat w przyznanej wysokości nie będzie zagrażała jej funkcjonowaniu. Podkreślić należy, że strona nie wykazała, iż nieterminowo spłaca kredyty z powodu braku środków finansowych poza sezonem prowadzenia działalności.

Dalej strona stwierdziła, że powyższe doprowadzi do utraty płynności finansowej i faktyczne bankructwo firmy, jednakże nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających te okoliczności. Wnioskodawczynie winny wykazać prawdziwość podniesionych faktów, np. przedkładając stosowną dokumentację księgową. Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2014 r., II FZ 393/14 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www. orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym zwrócił uwagę na lakoniczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i pokreślił, że ogólnikowe wskazanie,

iż wykonanie decyzji zagraża bezpowrotną utratą majątku samo przez się nie oznacza wykazania przez stronę, że okoliczności te stanowiące, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., podstawę wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji, rzeczywiście istnieją. Poza tym strona skarżąca nie dołączyła do wniosku (do czego była zobowiązana) żadnych dokumentów potwierdzających zaistnienie przewidywanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym uniemożliwiła sądowi zapoznanie się oraz ocenę jej stanu majątkowego, co jest niezbędne do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Ponadto zauważyć należy, że wnioskodawczynie powołując się na swoją sytuację finansową, nie wyjaśniły w sposób przekonywujący, że wykonanie zaskarżonej decyzji utrudni lub wręcz uniemożliwi kontynuowanie prowadzenia działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że to strona skarżąca jest zobligowana do wykazania ww. przesłanek, nie może tego obowiązku przerzucać na Sąd.

Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny

Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r.

(II FSK 404/12 (LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi

o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie,

że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ciążące na stronie należności do zapłaty nie świadczą same

w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku środków finansowych na zapłatę zobowiązania. Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków

np. poprzez zaciągnięcie kolejnego kredytu.

Strona skarżąca podnosząc, że wykonanie zaskarżonej w decyzji spowoduje to, iż poniesienie on znaczną szkodę, nie podała żadnych konkretnych faktów. Groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków musi być realna i skonkretyzowana. Sąd zauważa,

że istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że strona powinna wykazać istnieje realnej szkody, wskazując jej rozmiar.

Nie wykazała także w jakiej wysokości są ponoszone przez nią inne nakłady finansowe, co umożliwiłoby sądowi odniesienie się do kwestii powstania znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Postulat taki jest tym bardziej uzasadniony, że kwota ciążących na stronie należności jest stosunkowo niewielka, wynosi bowiem [...] zł z tytułu podatku akcyzowego. Wnioskodawczynie nie wykazały w jaki sposób zapłata ww. należności spowoduje utratę płynności finansowej przez jego firmę, a w dalszej kolejności doprowadzi do zaciągnięcia nowych zobowiązań finansowych czy do bankructwa.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.