Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 604/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 5 par. 1 pkt 1, art. 33 pkt. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant - Małgorzata Sieczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2009r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym; oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 5.000 zł.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego [...] września 2008 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Na tej podstawie [...] października 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego spółki A.

A. Sp. z o. o. pismem z [...] października 2008 r. wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] listopada 2008 r. wpłynęło – w trybie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") – pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o zajęcie stanowiska co do tych zarzutów, które dotyczyły:

- nieskierowania przez wierzyciela do spółki upomnienia przed wystawieniem tytułu wykonawczego, pomimo obowiązku wynikającego z art. 15 § 1 u.p.e.a.;

- nieotrzymania przez pełnomocnika spółki tytułu wykonawczego;

- braku legitymacji dla [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do wystawienia tytułu wykonawczego;

- wskazania nieprawidłowego adresu dłużnika.

Postanowieniem z [...] listopada 2008 r. wierzyciel – [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał zarzuty dłużnika za bezzasadne i wniósł o kontynuowanie egzekucji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów wierzyciel stanął na stanowisku, że jak wynika z § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Równocześnie zgodnie z art. 32 u.p.e.a. zarówno upomnienie jak i tytuł wykonawczy muszą być doręczone bezpośrednio zobowiązanemu. Wierzyciel wskazał także, iż legitymacja dla [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do wystawienia tytułu wykonawczego wynika z art. 51 ust. 1, 2 i 6 oraz art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874). Zdaniem wierzyciela zmiana adresu spółki nie wypełnia przesłanki uznania, iż w sprawie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanej.

Postanowieniem z [...] lutego 2009 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego – po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A. Sp. z o.o. na ww. postanowienie – wydanym na podstawie art. 138 § 1 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 34 § 2 i 17 § 1 u.p.e.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i stwierdził niedopuszczalność wniesienia przez zobowiązaną spółkę zażalenia na postanowienie w zakresie stanowiska co do kontynuowania egzekucji administracyjnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu swojego postanowienia podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie zarzutów spółki.

W skardze z [...] kwietnia 2009 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie w całości postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2009 r., zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania egzekucji administracyjnej na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu skargi Strona powtórzyła zarzuty formułowane w toku postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydawaniu postanowienia w I jak i w II instancji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd oddalił skargę jako niezasadną.

Odnosząc się do zawartego w niej, istotnego zarzutu braku legitymacji dla [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do wystawienia tytułu wykonawczego Sąd wskazuje, iż stosownie do art. 1a pkt 13 u.p.e.a. użyte w ustawie pojęcie wierzyciela oznacza podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Z treści art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wynika natomiast, iż uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do kar pieniężnych wymierzanych przez organy administracji rządowej – właściwy do orzekania organ l instancji, z zastrzeżeniem pkt 4.

Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, wojewódzki inspektor transportu drogowego jest kierownikiem wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Wskazać w tym kontekście należy, iż zgodnie z art. 51 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. – Główny Inspektor. Takie rozwiązanie dopuszcza ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 80, póz. 872 ze zm.), która w art. 2 pkt 2 lit. b stanowi, iż administrację rządową na obszarze województwa wykonują działający pod zwierzchnictwem wojewody kierownicy zespolonych inspekcji, wykonujący zadania i kompetencje określone w ustawach, w imieniu własnym, jeżeli ustawy tak stanowią.

Uprawnieni do kontroli drogowej inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego – stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym – mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z przewozem karę pieniężną za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy. Podkreślenia wymaga przy tym, iż, zgodnie z art. 93 ust. 1a, decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli.

W świetle powyższych regulacji zasadne jest zatem stanowisko organów orzekających w sprawie, iż podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku wynikającego z decyzji z [...] marca 2008 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej jest Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, jako właściwy do orzekania organ l instancji. W ocenie Sądu, należy zatem uznać, iż tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a.

Zasadnie także organy przyjęły, iż w sprawie ma zastosowanie § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Przepisy bowiem u.p.e.a. i akty wykonawcze do tej ustawy nie wprowadzają podziału na sposób powstania należności określając tylko i wyłącznie, że obowiązek przesłania upomnienia zobowiązanemu nie jest wymagany, gdy egzekucja dotyczy należności pieniężnej określonej w orzeczeniu. W rozpoznawanej sprawie orzeczeniem tym jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2008 r. nakładająca na A. Sp. z o. o. karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości pogląd, iż dopiero od momentu skutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego organ egzekucyjny ma do czynienia ze stroną, której uprawnienia są uregulowane m.in. w art. 32 i 40 k.p.a. a zatem może ona działać przez pełnomocnika, któremu – jeżeli został ustanowiony – doręcza się pisma. W tym kontekście tytuł wykonawczy musi być doręczony bezpośrednio zobowiązanemu, co w sprawie niniejszej miało miejsce.

Sąd podziela stanowisko organu, iż podanie nieaktualnego adresu w tytule wykonawczym nie wypełnia podstawy do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej określonego w art. 33 pkt. 4 u.p.e.a.

Sąd zauważa, iż organ zaznaczył w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż wypowiedź wierzyciela co do zasadności kontynuowania egzekucji administracyjnej, nawet wyrażona w formie postanowienia, nie podlega zaskarżeniu i nie była także przedmiotem zarzutów sformułowanych w skardze.

Zawarty w skardze sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej wniosek o wstrzymanie wykonania egzekucji administracyjnej w oparciu o art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Sąd pozostawił poza zakresem swoich rozważań.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.