Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 354/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Barbara Wasilewska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 573/08 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi W.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 30 lipca 2008 r. nr (...) w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 573/08, mocą którego oddalono wniosek W.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od sierpnia do października 2005 r.

Skarżący podał, że jego przychód jest minimalny z uwagi na brak popytu na usługi transportowe i trudną sytuację ekonomiczną. Natomiast działalność gospodarcza wymaga ponoszenia stałych kosztów. To powoduje, że skarżący nie ma możliwości nawet ratalnej spłaty należności, a jeśli taka konieczność zaistnieje, może to być powodem zwolnienia pracownika. Wszczęcie egzekucji wpłynie negatywnie na wizerunek firmy, a zajęcie konta bankowego rzuci cień na stosunki skarżącego z instytucjami finansowymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie uznał wniosku za zasadny. Powoławszy się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a. - stwierdził, że okoliczności powoływane przez stronę nie świadczą o spełnieniu przesłanek wskazanych w tym przepisie. Skarżący nie poparł swoich twierdzeń skonkretyzowaniem finansowych rezultatów prowadzonej działalności, jej skali czy posiadanego majątku. To wyklucza możliwość stwierdzenia, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo poniesienia znacznej szkody czy wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków, w tym redukcji zatrudnienia czy ograniczenia albo zaprzestania prowadzenia działalności. Sąd dodał, że argumenty zawarte w uchwale o sygn. akt I GPS 1/07, na którą powołała się strona, nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, gdy skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających jej wstrzymanie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z tego przepisu. Na tej podstawie wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź o uwzględnienie jego wniosku.

W jego ocenie istotą wstrzymania wykonania decyzji jest pomoc podatnikowi w uregulowaniu zobowiązania podatkowego bez poniesienia uszczerbku i szkody. Taka pomoc jest niezbędna, gdy wykonanie decyzji skutkowałoby zakończeniem prowadzonej działalności. Tymczasem skarżący nie posiada środków finansowych, bowiem zaangażował je w działalność firmy. Skarżący powtórzył argumenty o niskich przychodach, ryzyku redukcji zatrudnienia, skutkach wszczęcia ewentualnego postępowania egzekucyjnego. Dodał, że w związku z toczącym się postępowaniem dokonano zabezpieczenia na jego majątku, tj. zajęto rachunek bankowy, rzeczy ruchome i ustanowiono hipotekę na nieruchomości, na której znajduje się dom skarżącego. Skarżący ponownie powołał się na uchwałę I GPS 1/07. Stwierdził, że zachowanie status quo w sprawie do czasu rozpoznania jej przez sąd jest zarówno celem dla sądu administracyjnego, jak i dla niego. Wykonanie decyzji, która następnie zostanie uchylona, jest niekorzystne dla podatnika, bowiem pozbawia go środków finansowych niezbędnych do prowadzenia działalności. Wstrzymanie wykonania decyzji pozwoli podatnikowi na zgromadzenie odpowiednich środków i ustabilizowanie sytuacji finansowej. Wykonanie decyzji zaś pociągnie dodatkowe koszty egzekucyjne, odsetki, sprzedaż majątku podatnika wbrew wszystkim ogólnym zasadom prawa, w tym zasadzie proporcjonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji rzetelnie przeanalizował argumentację skarżącego wskazując, że sprowadza się ona w istocie do ogólników, nie popartych żadnymi faktami. To powoduje, że nie może być mowy w tej sprawie o spełnieniu przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie doń skierowane zostało sporządzone w podobny jak wniosek sposób, tj. skarżący w dużej mierze powtórzył dosłownie treść wniosku oraz dodał kilka ogólnikowych stwierdzeń dotyczących rzekomych celów instytucji wstrzymania wykonania decyzji czy też zasad postępowania egzekucyjnego.

Nie jest zgodnym z prawdą stanowisko skarżącego, jakoby celem sądów administracyjnych było utrzymanie status quo sprawy do czasu rozpoznania skargi przez te sądy. Sądy administracyjne powołane są do kontroli administracji publicznej pod kątem legalności jej działań. Kwestia wykonania decyzji została zaś uregulowana w powszechnie obowiązującym przepisie prawa, tj. art. 61 § 1 P.p.s.a., który statuuje zasadę wykonalności decyzji ostatecznych. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji jest natomiast wyjątkiem od tej reguły, co powoduje, że jej zastosowanie musi mieć mocne podstawy faktyczne. Jej celem zaś nie jest, jak twierdzi skarżący, pomoc podatnikowi w uregulowaniu zobowiązania podatkowego, a zapobieżenie skutkom egzekucji, które będą niemożliwe do odwrócenia, bądź doprowadzą do wyrządzenia znacznej szkody. Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z koniecznością ponoszenia ciężarów publicznoprawnych i to zadaniem przedsiębiorcy jest wygospodarowanie stosownych środków na ten cel. Nie jest zadaniem sądów administracyjnych, a pośrednio Państwa, dbanie o dobry wizerunek skarżących, ich stosunki z kontrahentami czy wspieranie materialne w trudnej sytuacji ekonomicznej, czego oczekuje skarżący. Dlatego też okoliczności te pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej kwestii wpadkowej.

Nie znajduje podstawy prawnej także twierdzenie skarżącego o przebiegu postępowania egzekucyjnego, zwłaszcza o licytacji majątku podatnika "wbrew zasadom prawa". Zasady te uregulowane są w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) i nie ma podstaw, by twierdzić, że organy egzekucyjne nie będą ich wobec skarżącego stosować.

Skarżący w zażaleniu nie odniósł się wcale do podstawowego argumentu Sądu pierwszej instancji, który spowodował oddalenie jego wniosku, tj. braku poparcia ogólnikowych twierdzeń jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi, danymi. Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny podziela tę ocenę Sądu pierwszej instancji, a zażalenie sporządzono podobnie do wniosku, nie może być ono uwzględnione.

Powyższe powoduje, że zażalenie jako bezzasadne należało oddalić w oparciu o art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.