Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 729/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej p o s t a n a w i a: zwolnić skarżącego M. K. od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

M. K. (dalej też jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną i synem. Syn skarżącego jest uczniem trzeciej klasy zasadniczej szkoły zawodowej. Żona skarżącego uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia w wysokości 1912 złotych miesięcznie netto, przy czym otrzymywane przez nią wynagrodzenie realnie wynosi 1398 złotych z uwagi na zajęcie przez komornika wynagrodzenia w części wynoszącej 513 złotych. Sam skarżący prowadzi działalność gospodarczą, przy czym w 2012 roku przy przychodzie sięgającym 13 599 złotych koszty uzyskania przychodów osiągnęły poziom 30 179 złotych, skutkiem czego 2012 rok skarżący zakończył stratą w kwocie 16 580 złotych. Z kolei w 2013 roku przychód z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego sięgnął kwoty 1 390 złotych, co przy wydatkach wynoszących 4 512 złotych oznacza stratę sięgającą kwoty 3 122 złotych. Wobec skarżącego wszczęte jest postępowanie egzekucyjne z uwagi na zobowiązania z tytułu należności podatkowych, mandatów oraz kar pieniężnych nałożonych decyzjami Głównego Inspektora Transportu Drogowego sięgającymi łącznie kwoty 130 142 złotych, do której doliczone zostały odsetki sięgające kwoty 80 326 złotych. Skarżący wskazał, iż nie posiada żadnego majątku, zamieszkując wraz z rodziną w domu należącym do jego teściowej. Nie dysponuje nadto żadnymi oszczędnościami, jak też przedmiotami wartościowymi.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2

października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.

W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w niewielkim rozmiarze, o czym świadczy wysokość osiąganych przez niego przychodów, z której to działalności nie osiąga przy tym dochodu, notując zarówno w

2012 oraz 2013 roku stratę. Żona skarżącego uzyskuje dochód w kwocie 1398 złotych. Na utrzymaniu małżonków pozostaje pobierający naukę syn. W takiej sytuacji, uwzględniając zwykłe potrzeby życiowe trzyosobowej rodziny oraz związane z nimi wydatki, w ocenie rozpoznającego wniosek referendarza sądowego, skarżący nie ma możliwości

poczynienia jakichkolwiek oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania sądowego. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04). Ponadto zgodnie z oświadczeniem skarżącego nie dysponuje on oszczędnościami, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Tym samym uznać należy, iż skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2

pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.