Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 103/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Grochowska-Jung, Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2006 r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 23 marca 2003 r. o wypłatę uposażenia za okres od dnia [...] stycznia 1999 r. do [...] stycznia 2001 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

IISAB/Wa103/06

UZASADNIENIE

[...] J.K. pełnił zawodową służbę wojskową do dnia [...] stycznia 2001 r., ostatnio w dyspozycji Dowódcy [...].

Decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. jednostka wojskowa, w której w/w pełnił zawodową służbę wojskową uległa rozformowaniu.

Z uwagi na brak możliwości wykorzystania Pana [...] J.K. w dalszej służbie wojskowej, decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wypowiedział w/w stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Decyzję doręczno zainteresowanemu w dniu 5 kwietnia 2000 r.

W dniu [...] stycznia 2001 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał dla celów ewidencyjnych decyzję Nr [...], w której zwolnił [...] J.K. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł z dniem [...] stycznia 2001 r. do rezerwy.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 lutego 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA1450/02 oddalił skargę [...] J.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Pismem z dnia 23 marca 2003 r. w/w zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wypłatę nieopłaconego uposażenia należnego z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za okres od dnia [...] stycznia 1999 r. do dnia [...] stycznia 2001 r.

Bezczynność organu w zakresie wyżej wymienionego wniosku stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej do wydania decyzji w sprawie wypłaty nieopłaconego uposażenia należnego z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za okres od [...] stycznia 1999 r. do [...] stycznia 2001 r. W uzasadnieniu skargi w/w powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie II SA/Wa 2208/05, z uzasadnienia którego wynika, że z dniem 1 lipca 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm/. W świetle postanowień tej ustawy uprawnionym do rozstrzygania spraw żołnierzy zawodowych związanych z pełnieniem zawodowej służby wojskowej, w tym kwestii uposażenia, jest Minister Obrony Narodowej. Ocena ta odnosi się również bezpośrednio do wniosku z dnia 23 marca 2003 r. w przedmiocie uposażenia za okres od dnia [...] stycznia 1999 r. do dnia [...] stycznia 2001 r. jako sprawy indywidualnej wynikającej ze stosunku służbowego żołnierza zawodowego, która ma charakter administracyjnoprawny, zatem odmowa wypłacenia należności z tytułu tej służby winna nastąpić w formie decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku z dnia 23 marca 2003 r. o wypłatę nieopłaconego uposażenia należnego z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za okres od dnia [...] stycznia 1999 r. do [...] stycznia 2001 r.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał, że w piśmie z dnia 21 września 2005 r. Pan J.K. sprecyzował zakres swojego żądania z dnia 23 marca 2003 r. i 17 listopada 2004 r. oraz 4 listopada 2005 r. i wniósł o uchylenie decyzji zwalniającej go z zawodowej służby wojskowej w trybie art. 155 kpa oraz wypłacenie z tego tytułu stosownych należności.

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. odmówił zmiany decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. W dniu 22 lutego 2006 r. skarżący wniósł do Ministra Obrony Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skarżący sam dokonał modyfikacji pierwotnych żądań zawartych w pismach i w związku z tym wydanie decyzji dotyczących wypłaty stosownych należności zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w postaci żądania strony o zmianę w trybie art. 155 kpa decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. Wobec powyższego Minister Obrony Narodowej nie pozostaje w zwłoce.

Ponadto w piśmie z dnia 13 lipca 2006 r. Minister Obrony Narodowej wyjaśnił, że nigdy nie wpłynął do niego wniosek skarżącego z dnia 23 marca 2003 r. w przedmiocie wypłaty uposażenia, ani bezpośrednio, ani w formie prawem przewidzianej przekazany z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania według właściwości. Akta sprawy przekazane z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji także nie zawierają wniosku skarżącego z dnia 23 marca 2003 r.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270/ wnoszenie skargi na bezczynność organów administracji jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nie wydają one rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym w sprawach szczegółowo wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy.

Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy żądania zawartego we wniosku z dnia 23 marca 2003 r. o wypłatę uposażenia za okres od dnia [...] stycznia 1999 r. do [...] stycznia 2001 r.

Zgodnie z art. 149 powołanej wyżej ustawy istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W sprawie niniejszej Sąd nie ma takiej możliwości, ponieważ skarżący nie wykazał, że wniosek z dnia 23 marca 2003 r. wpłynął do Ministra Obrony Narodowej bezpośrednio lub został w formie prawem przewidzianej, przekazany z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Skoro, jak ustalono w sprawie niniejszej, skarżący wystąpił ze skargą na bezczynność Ministra Obrony Narodowej, który nie był zobowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia w jego sprawie, ponieważ nie wpłynął do niego wniosek z dnia 23 marca 2003 r., skargę tę należało oddalić jako bezzasadną.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.