Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1017/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Małgorzata Stahl, Sędziowie : WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, p.o. WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli oddala skargę. -


UZASADNIENIE

Syg.akt II SA/Łd 1017/01

Uzasadnienie

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał M.H., rozbiórkę budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy około 41 m2, wybudowanego na terenie działki o numerze ewidencyjnym 72, przy ul. A 30 w G. bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że skarżąca jesienią 2000r. wybudowała, na terenie nieruchomości, parterowy budynek gospodarczy o wymiarach 6,95 m. x 5,95 m. z dachem płaskim ze spadkiem w kierunku granicy z działką nr 70/1, stanowiącej własność Z.G., bez wymaganego pozwolenia na budowę. Budynek wykonany został w całości z elementów prefabrykowanych. Inwestorka uzyskała decyzję Burmistrza G. z dnia [...] Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, obejmującej budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego, przyłącza sieci wodociągowej i zbiornika ścieków na działce o numerze ewidencyjnym 72, położonej w G., przy ul. A 30. Decyzja wspomniana straciła ważność po upływie 12 miesięcy od daty wydania tj. 9.września 2000r. M.H. nigdy nie występowła z wnioskiem o pozwolenie na budowę obiektów, objętych decyzją o warunkach zagospodarowania. Uznając zatem, że budynek gospodarczy wzniesiony został bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał jego rozbiórkę.

Od decyzji powyższej odwołanie złożyła M.H., wnosząc o pozostawienie budynku jako tymczasowego pomieszczenia gospodarczego do prowadzenia planowanej budowy domu jednorodzinnego i trwałego budynku gospodarczego, deklarując jednocześnie rozebranie go przed zakończeniem planowanych robót budowlanych.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy w całości orzeczenie organu I Instancji. Powołując się na treść art. 48 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414), wskazał, iż obiekt wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę podlega przymusowej rozbiórce. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pozwolenia na budowę ani zgłoszenia nie wymaga budowa obiektów, przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy oraz ustawienie barakowozów, używanych przy wykonywaniu robót budowlanych. Ponieważ jednak M.H. nie występowała o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i trwałego budynku gospodarczego, zaś roboty budowlane związane z tymi inwestycjami nie zostały rozpoczęte, zatem również wzniesienie tymczasowego budynku gospodarczego, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec tego zatem, że skarżąca takiego pozwolenia nie uzyskała, obiekt wskazany, jako samowola budowlana, podlega przymusowej rozbiórce.

Skargę na powyższą decyzję złożyła M.H., zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo budowlane oraz art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co mogło w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Wskazała, że zgodnie z regulacją, zawartą w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego, budowa obiektów gospodarczych, uzupełniających zabudowę zagrodową, w ramach istniejącej działki siedliskowej, o powierzchni do 35 m2 i rozpiętości nie większej niż 4,80 m. nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W decyzji organu II Instancji wymiary budynku, odbiegające od wskazanych w orzeczeniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., pozwalają, zdaniem skarżącej, na przyjęcie, iż budynek gospodarczy, będący przedmiotem badania, spełnia powyższe parametry. Rozbieżność zaś pomiędzy wspomnianymi wymiarami dowodzi nierzetelnego wyjaśnienia sprawy.

W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. sprostował z urzędu, w wydanej przez siebie decyzji, oczywistą omyłkę pisarską, polegającą na błędnym wskazaniu wymiarów budynku, precyzując, iż wielkości te odpowiadają wymiarom, przyjętym za podstawę decyzji przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż regulacja zawarta w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo budowlane dotyczy obiektów budowlanych, związanych z produkcją rolną. Ponadto obmiar budynku gospodarczego, dokonany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., który nie był przez skarżącą kwestionowany, znacznie przekracza parametry wskazane w ustawie. Organ II instancji podniósł nadto, że nawet przy założeniu, że budynek gospodarczy, zlokalizowany na nieruchomości, przy ul. A 30 w G., posiada wszystkie cechy wskazane w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo budowlane, jego wzniesienie winno poprzedzać zgłoszenie, organowi administracji architektoniczno – budowlanej, zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy. W myśl art. 48 tejże ustawy przymusowej rozbiórce podlegają natomiast również obiekty wybudowane bez wymaganego zgłoszenia.

Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.lipca 2001r. wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 10.lutego 2004r. skarżąca podniosła, iż nie wiedziała że na budowę budynku tymczasowego również wymagane jest pozwolenie na budowę. Nie wiedziała także, iż budynek taki jest obwarowany wymogami, co do wielkości zabudowy.

Zainteresowany Z.G., wnosząc o oddalenie skargi wskazał, że budynek, będący przedmiotem postępowania posiada fundamenty betonowe o głębokości 0,5 metra i ma charakter stały, będąc usytuowany w odległości 10 m od miedzy. Podniósł również, że na terenie nieruchomości skarżącej znajduje się ponadto inny budynek o charakterze gospodarczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.styczia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi natomiast w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 48 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Na podstawie art. 28 cytowanej ustawy natomiast, roboty budowlane rozpocząć można jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od wspomnianego obowiązku, określone zostały w art. 29 i 30 ustawy.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wybudowała budynek gospodarczy bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wzniesiony przez nią obiekt budowlany, nawet jeżeli z założenia miał mieć charakter czasowy, wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem nie został wzniesiony w trakcie realizacji robót budowlanych (art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy). Tym samym więc zastosowana przez organy administracji kwalifikacja prawna dla dokonanych naniesień budowlanych, była prawidłowa. Obowiązujące w dacie orzekania przepisy Prawa budowlanego, nie przewidywały bowiem możliwości legalizacji samowoli budowlanej bez względu na racjonalność przesłanek, jakimi kierowali się inwestorzy.

Odnosząc się natomiast do zarzutów, zawartych w treści skargi, wskazać należy, iż są one bezzasadne. Art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo budowlane zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiekty gospodarcze, związane z produkcją rolną i uzupełniające zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej – parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. W przedmiotowej sprawie skarżąca ani w toku postępowania administracyjnego ani też sądowego nie podnosiła, by wzniesiony obiekt gospodarczy, związany był z produkcją rolną i uzupełniał istniejącą zabudowę zagrodową. Zarówno decyzja o warunkach zabudowy jak i składane przez skarżącą wyjaśnienia w toku postępowania administracyjnego wskazywały zresztą, iż nieruchomość przeznaczona jest pod zabudowę jednorodzinną, przy czym jedynie brak środków finansowych powstrzymał skarżącą przed przystąpieniem do realizacji inwestycji.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Organy administracji wszechstronnie i gruntownie zgromadziły materiał dowodowy w niniejszej sprawie oraz dokonały jego wnikliwej oceny. Kwestia rozbieżności w pomiarach wzniesionej budowli, została przez organ II instancji zweryfikowana, w wydanym postanowieniu o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Biorąc zaś pod uwagę fakt, iż odpowiada ona pomiarom dokonanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., których skarżąca nie kwestionowała, brak jest podstaw do twierdzenia, że stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony.

W tym stanie rzeczy, wobec faktu, że brak jest przesłanek, wymienionych w art. 145 p.s.a. a zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.s.a., skargę M.H. oddalono, jako bezzasadną.