Postanowienie NSA, sygn. akt FSK 1864/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176, art. 180
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Brak w skardze kasacyjnej jednoznacznego wniosku o uchyleniu lub zmianę zaskarżonego wyroku /art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ powoduje, iż taka skarga - jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnoprawnych - jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

TEZY

Brak w skardze kasacyjnej jednoznacznego wniosku o uchyleniu lub zmianę zaskarżonego wyroku /art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ powoduje, iż taka skarga - jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnoprawnych - jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edmund Łój, Sędziowie NSA Stanisław Bogucki (spr.), Artur Mudrecki, Protokolant Iwona Wtulich, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "K." Leszek K., Mariusz K. Spółka Jawna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 maja 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1687/02 w sprawie ze skargi "K." Leszek K., Mariusz K. Spółka Jawna na decyzję Izby Skarbowej w S. Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 27 czerwca 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 1999 r. odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 maja 2004 r., SA/Sz 1687/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę "K." Leszek K., Mariusz K. spółki jawnej na decyzję Izby Skarbowej w S. Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 27 czerwca 2002 r., (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 1999 roku.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazano, że kwestia sporna dotyczy interpretacji art. 19 ust. 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz ustalenia, w którym momencie podatnik otrzymał zakupione w "G." samochody. Rozpatrując skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że samochody nabyte przez podatnika na podstawie faktur VAT, otrzymanych przez podatnika w dniu 31 marca 1999 r., zostały dostarczone do magazynu spółki "K." w dniu 1 kwietnia 1999 r. przez przewoźnika PW "W." Skład Celny w K. Należy zatem stwierdzić, że otrzymanie przez podatnika towaru nastąpiło 1 kwietnia 1999 r. i dopiero w rozliczeniu za ten miesiąc mógł on dokonać obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w ww. fakturach, stosownie do art. 19 ust. 1, 3 i 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że odmienna interpretacja przepisu art. 19 ust. 3a ww. ustawy dokonana przez spółkę "K.", że przepis ten pozwala na obniżenie podatku w deklaracji za miesiąc poprzedni, składanej /zgodnie z przepisami/ do dnia 25 następnego miesiąca, jeżeli podatnik otrzymał towar w tym następnym miesiącu ale przed złożeniem deklaracji /gdyż obniżenie podatku następuje "w miesiącu otrzymania towaru"/, jest nie do przyjęcia, także i z tego powodu, że wprowadzałoby dodatkowy, nie przewidywany ustawą termin "otrzymania towaru przed złożeniem deklaracji VAT-7" /przy czym byłby to w istocie termin zależny od podatnika, a ponadto stanowiłoby to odejście od ustawowych, miesięcznych okresów rozliczania podatku/. Odnosząc się do tej spornej kwestii Sąd zwrócił uwagę, że z uwagi na brak w ustawie o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym definicji "otrzymania towaru", należy stosować zasady określone w przepisach kodeksu cywilnego, a w szczególności zasady określone w umowie stron. W myśl zaś ogólnych warunków sprzedaży wynikających z umowy z dnia 27 listopada 1996 r., sprzedaż towaru zamówionego przez nabywcę dochodzi do skutku w dniu doręczenia faktury sprzedaży, natomiast odebranie samochodów następuje poprzez niezwłoczne ich dostarczenie bezpośrednio do magazynu nabywcy albo do pomieszczenia przechowawcy. Sąd w zaskarżonym wyroku zwrócił uwagę, że w rozpatrywanej sprawie samochody zostały dostarczone do magazynu nabywcy przez przewoźnika w dacie ustalonym przez organ podatkowy, a termin ten nie został skutecznie podważony.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosła spółka "K." /reprezentowana przez doradcę podatkowego/, zaskarżając ten wyrok w całości. Zarzuciła ona zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 19 ust. 1 - 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Powołując się na tak sformułowaną podstawę kasacyjną zażądano "uchylenia zaskarżonej decyzji w całości".

Uzasadniając skargę kasacyjną stwierdzono, że jest poza sporem, iż w dacie składania deklaracji za marzec 1999 r., tj. przed dniem 25 kwietnia, spółka "K." posiadała samochody oraz faktury otrzymane w marcu 1999 r. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie podzieliła poglądu Sądu, że samochody te otrzymała 1 kwietnia 1999 r., gdyż /jej zdaniem/ Sąd błędnie zinterpretował postanowienia umowy wiążącej strony. Tymczasem, zgodnie z umową, wystawienie faktury sprzedaży samochodu przez sprzedającego powoduje natychmiastową zmianę statusu prawnego i własnościowego pojazdu, poprzez zmianę właściciela, gdyż wystawienie faktury nosi w sobie zarówno cechy zobowiązujące, jak i rozporządzające danej czynności prawnej, w tym także jej skutki, z którymi związane jest przeniesienie posiadania. Należy zatem przyjąć, że wydanie samochodu właścicielowi następuje z chwilą wystawienia faktury i zlecenia przewoźnikowi przewozu rzeczy stanowiących już własność odbiorcy. Sam przewóz samochodu nie miał nic wspólnego z ich otrzymaniem. Strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że nawet gdyby przyjąć za słuszne stanowisko organów podatkowych oraz Sądu, dotyczące daty otrzymania towaru, to nie można zgodzić się z wykładnią, iż dopiero w rozliczeniu za kwiecień 1999 r. można było skutecznie obniżyć podatek należny. Skoro bowiem podatnicy otrzymali towar przed dniem złożenia deklaracji VAT-7, to mieli prawo do obniżenia podatku należnego za marzec 1999 r.

Odpowiadając na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz od strony wnoszącej skargę kasacyjną kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Powinna ona czynić zadość wymaganiom, jakie ogólnie zostały sformułowane w art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w odniesieniu do pism pochodzących od strony /wymagania formalne/ oraz dla niej przewidziane /wymagania materialne/.

Skarga niespełniająca wymagań formalnych może ulec konwalidacji w trybie i na zasadach określonych w art. 49 par. 1 w związku z art. 193 ww. ustawy.

Braki w zakresie wymagań materialnych nie podlegają sanacji, co czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną. Wymagania materialne skargi kasacyjnej to: /1/ oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; /2/ wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; /3/ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; /4/ wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zgodnie z treścią art. 183 par. 1 ww. ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej.

W świetle przedstawionej regulacji prawnej, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w rozpatrywanej sprawie, zarówno w petitum skargi, jak i w jej uzasadnieniu, brak jest wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji należy przyjąć, że brak w skardze kasacyjnej jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku powoduje, iż skarga taka - jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnoprawnych - jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu /por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 1 poz. 13 z aprobującą glosą A. Skoczylasa - OSP 2004 z. 6 poz. 73/. Zawarte w rozpatrywanej skardze kasacyjnej żądanie uchylenia decyzji administracyjnej nie czyni zadość wymaganiom art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż przedmiotem kontroli kasacyjnej może być jedynie orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie decyzja organu administracji publicznej.

Kierując się przytoczonymi względami Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/. Naczelny Sąd Administracyjny nie zawarł postanowienia o kosztach postępowania kasacyjnego, gdyż stosownie do art. 204 pkt 1 ww. ustawy tylko w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona wnosząca skarg kasacyjną jest zobowiązana zwrócić koszty postępowania poniesione przez organ administracji publicznej.