Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 88/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 88/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 października 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 6 października 2022 r., sprawy ze skargi A. R., na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, z dnia 9 listopada 2021 r. nr 1201-IEE.711.2.131.2021.11.ET, w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, , , skargę oddala., , , , ,


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie, jako organ egzekucyjny, wszczął przeciwko zobowiązanemu A. R. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 18 lipca 2019 r. znak: [...] do [...] oraz [...]do [...] obejmujących zaległości z tytułu niezapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Wskazane powyżej tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniami o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej z dnia 22 lipca 2019 r. zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 8 sierpnia 2019 r.

Pismem z dnia 15 sierpnia 2019 r. A. R. wniósł zarzuty do wskazanych powyżej tytułów wykonawczych, domagając się ich uchylenia, umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz zwrotu bezprawnie zarekwirowanych kwot. W treści wniosku zobowiązany podniósł, że:

- nie istnieje obowiązek określony w wystawionych tytułach wykonawczych,

- egzekucja jest niedopuszczalna wobec wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3327/15 oraz postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 kwietnia 2018 r. nr 1201-IEE.711.2.54.2018.4.GD,

- doszło do przedawnienie należności.

Postanowieniem z dnia 17 września 2019 r. nr 180200/71/6497/2019-RED-MSS Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie:

1. stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku,

2. odmówił uznania zarzutu niedopuszczalności egzekucji,

3. uznał zarzut przedawnienia należności w całości w zakresie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...] oraz umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na ich podstawie,

4. uznał zarzut przedawnienia należności w części dotyczącej miesięcy od maja 2013 r. do lipca 2013 r. w zakresie tytułów wykonawczych o nr: [...],[...]oraz umorzył postępowanie egzekucyjne w części dotyczącej należności przedawnionych,

5. odmówił uznania zarzutu przedawnienia należności w całości w zakresie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...],

6. odmówił uznania zarzutu przedawnienia w części dotyczącej miesiąca sierpnia 2013 r. w zakresie tytułów wykonawczych nr: [...],[...].

W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie A. R. wniósł o jego uchylenie, umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz zwrot bezprawnie potrąconych mu ze świadczeń emerytalnych kwot. Postanowieniu organu I instancji zobowiązany zarzucił brak rozpoznania zarzutu nieistnienia obowiązku uiszczenia składek na ubezpieczenie społeczne, zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3327/15 oraz postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 kwietnia 2018 r. nr 1201-IEE.711.2.54.2018.4.GD.

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2019 r. nr 1201-IEE.711.2.300.2019.2.JB Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 17 września 2019 r. nr 180200/71/6497/2019-RED-MSS. W uzasadnieniu organ II instancji podkreślił, że organ I instancji uznając zarzut nieistnienia obowiązku za niedopuszczalny prawidłowo wskazał, iż Sąd Okręgowy w K. prawomocnym wyrokiem z dnia 13 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych znak: 180200/40/611/2011/US/Orz stwierdzającą obowiązek ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 1 stycznia 1999 r. Ponadto decyzje stanowiące podstawę do wydanych tytułów wykonawczych, określające zaległości znak: 1802411DZP-DK12/0650; 1802411DZPDK13/00022, 1802411DZPK13/00598 oraz 1802411DZPDK13/01221 zostały zobowiązanemu skutecznie doręczone w dniu 6 czerwca 2019 r. i stwierdzono ich prawomocność i ostateczność. Z powyższego wynika, iż prawidłowo stwierdzono niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku. Ponadto w myśl art. 29 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Prowadząc postępowanie egzekucyjne organ egzekucyjny nie bada zasadności decyzji wymiarowej i wymagalności zobowiązania podatkowego, a tym bardziej nie może dokonać merytorycznej kontroli w tym zakresie.

Po rozpoznaniu skargi A. R., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 271/20 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 18 grudnia 2019 r. nr 1201-IEE.711.2.300.2019.2.JB. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu z uwagi na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 33 § 1 pkt 1 tej ustawy, ponieważ organ II instancji nie zbadał i nie wyjaśnił w sposób dostateczny podstaw faktycznych zarzutów egzekucyjnych nieistnienia obowiązku.

Sąd wyjaśnił, że w kontrolowanej sprawie istotne było to, że skarżący powołał się na wiodące znaczenie w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3327/15 oraz powody, dla których sąd ten uchylił wyrok sądu administracyjnego I instancji oraz wraz z nim postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wobec uchybień poczynionych przez organy egzekucyjne. WSA stwierdził, że zgodnie ze wskazaniami NSA zawartymi w przywołanym wyroku, istotna była kwestia czy decyzja orzekająca o obowiązku zapłaty zaległych składek na ubezpieczenie została skarżącemu (zobowiązanemu) doręczona, z uwagi na podniesiony przez niego zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy miały zatem ustalić, czy decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 listopada 2013 r. rozstrzygająca, że skarżący jest dłużnikiem z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy została skarżącemu doręczona.

WSA w Krakowie stwierdził, że w tej kwestii organ odwoławczy za organem I instancji wskazał jedynie, iż Sąd Okręgowy w K., [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych prawomocnym wyrokiem z dnia 13 czerwca 2019 r. sygn. akt [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych znak: 180200/40/611/2011/US/Orz stwierdzającą obowiązek ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 1 stycznia 1999 r., zaś decyzje stanowiące podstawę do wydanych tytułów wykonawczych, określające zaległości znak: 1802411DZP-DK12/0650, 1802411DZPDK13/00022, 1802411DZPK13/00598 oraz 1802411DZPDK13/01221 zostały zobowiązanemu skutecznie doręczone w dniu 6 czerwca 2019 r. i stwierdzono ich prawomocność, tudzież ostateczność. Sąd stwierdził jednak, że w kontrolowanych aktach sprawy brak jest powyższych decyzji, jak i dowodów ich doręczeń, w tym w szczególności decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 listopada 2013 r., co do której szczegółowe wskazania przedstawił NSA w powołanym powyżej wyroku. Brak jest zatem podstaw do przesądzenia, czy decyzja o obowiązku zapłaty zaległych składek na ubezpieczenie została skarżącemu (zobowiązanemu) doręczona, a to jak wskazał NSA, jest warunkiem do oceny zasadności zarzutu nieistnienia zobowiązania, skoro ta decyzja została wskazana na tytułach wykonawczych kwestionowanych przez skarżącego. Zdaniem WSA w Krakowie, wskazywanie przez organ na wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2019 r. sygn. akt [...] dotyczący stwierdzenia obowiązku ubezpieczenia społecznego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 1 stycznia 1999 r., w tym dołączenie go dopiero do odpowiedzi na skargę, jest ważną okolicznością w sprawie, tym niemniej nie wystarcza dla wykazania bytu prawnego wiążącej decyzji orzekającej o obowiązku zapłaty zaległych składek na ubezpieczenie za poszczególne sporne okresy. W związku z tym Sąd nakazał by ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji uzupełnił akta sprawy o decyzje określające sporne zaległości znak: 1802411DZP-DK12/0650, 1802411DZPDK13/00022, 1802411DZPK13/00598 oraz 1802411DZPDK13/01221 wraz z dowodami skutecznego doręczenia skarżącemu tych decyzji, ze stwierdzeniem ich prawomocności i ostateczności, jako stanowiących podstawę do wydanych tytułów wykonawczych.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 9 listopada 2021 r. nr 1201-IEE.711.2.131.2021.11.ET Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 17 września 2019 r. nr 180200/71/6497/2019-RED-MSS. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że zastosował się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 271/20 i zgromadził brakujące dokumenty. Pismami z dnia 12 sierpnia 2021 r. i dnia 13 września 2021 r. zwrócił się do Dyrektora O/ZUS w Krakowie o nadesłanie decyzji określających zaległości składkowe znak: 1802411DZP-DK12/0650, 1802411DZPDK13/00022, 1802411DZPK13/00598 oraz 1802411DZPDK13/01221 ze stwierdzeniem ich prawomocności i ostateczności oraz dowodami ich skutecznego doręczenia A. R. Ostatecznie, wnioskowane dokumenty zostały nadesłane przy piśmie z dnia 11 października 2021 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie stwierdził, że art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia w nim poruszona została rozpatrzona w innym postępowaniu. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Organ II instancji wskazał, że w art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji ustawodawca stwierdza w sposób jednoznaczny, że w sytuacji gdy zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie stwierdził, że w omawianej sprawie organ egzekucyjny uznając zarzut nieistnienia obowiązku za niedopuszczalny wskazał, iż Sąd Okręgowy w K. prawomocnym wyrokiem z dnia 13 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych znak: 180200/40/611/2011/US/Orz stwierdzającą obowiązek ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 1 stycznia 1999 r. Ponadto decyzje stanowiące podstawę do wydanych tytułów wykonawczych, określające zaległości znak: 1802411DZP-DK12/0650, 1802411DZPDK13/00022, 1802411DZPK13/00598 oraz 1802411DZPDK13/01221 zostały zobowiązanemu skutecznie doręczone w dniu 6 czerwca 2019 r. i stwierdzono ich prawomocność i ostateczność. Z powyższego wynika, zdaniem organu II instancji, że prawidłowo stwierdzono niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku.

Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie zaznaczył, że w myśl art. 29 ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Prowadząc postępowanie egzekucyjne organ egzekucyjny nie bada zasadności decyzji wymiarowej i wymagalności zobowiązania podatkowego, a tym bardziej nie może dokonać merytorycznej kontroli w tym zakresie. Wobec powyższego organ II instancji uznał, że przepis art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji został w niniejszej sprawie zastosowany prawidłowo. Organ nadzoru nie znalazł zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż nie stwierdzono by zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Z powyższym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie nie zgodził się A. R. i pismem z dnia 14 grudnia 2021 r. wniósł na nie skargę, domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 9 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania zakończonego tym postanowieniem. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniami organu, że decyzje nr 1802411DZP-DK12/0650, 1802411DZPDK13/00022, 1802411DZPK13/00598 oraz 1802411DZPDK13/01221 zostały mu skutecznie doręczone, gdyż decyzje te nigdy nie zostały mu doręczone. Poza tym skarżący uważa, że decyzje te dotknięte są nieważnością, gdyż zostały podjęte z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 6 – 10 Kodeksu postępowania administracyjnego albowiem zapadły bez zawiadomienia go o wszczęciu postępowania. Skarżący stwierdził zatem, że brak doręczenia i nieważność decyzji z dnia 12 listopada 2013 r. nr 1802411DZPDK13/01221 skutkuje niedopuszczalnością egzekucji.

W następnej kolejności skarżący wskazał, że spór pomiędzy nim a organami dotyczy nieistnienia obowiązku ubezpieczeniowego. Powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3327/15, w którym uwzględniono podniesiony przez niego zarzut naruszenia art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i nakazano organowi ponowne przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem wykładni prawa przedstawionej w tym wyroku. Zdaniem skarżącego, pomimo nakazu Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ I instancji nie przeprowadził ponownie postępowania dotyczącego zarzutu nieistnienia obowiązku ubezpieczeniowego. W ocenie skarżącego, stanowi to naruszenie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, że także po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 271/20 postanowienia organu I instancji z dnia 17 września 2019 r. oraz postanowienia Dyrektora Izby Administracji skarbowej w Krakowie z dnia 18 grudnia 2019 r. organ nie zbadał i nie wyjaśnił zarzutu nieistnienia obowiązku ubezpieczeniowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia 29 września 2022 r. pełnomocnik z urzędu skarżącego rozszerzył żądanie skargi wnosząc o uchylenie nie tylko zaskarżonego postanowienia organu II instancji, ale również poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Oddziału Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 września 2019 r. nr 180200/71/6497/2019-RED-MSS. Pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty skargi, a ponadto zarzucił:

1) naruszenie art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, poprzez zastosowanie wymienionego przepisu i przyjęcie, że zarzut nieistnienia obowiązku jest niedopuszczalny albowiem został rozpoznany w innym postępowaniu podczas, gdy nie doszło do rozpoznania zarzutu nieistnienia obowiązku w innym postępowaniu a tym samym nie można było stwierdzić, że jest on niedopuszczalny.

2) naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niewnikliwe rozpoznanie sprawy w zakresie: ustalenia czy zarzut nieistnienia obowiązku został rozpoznany w innym postępowaniu, ustalenia kwestii prawomocności wyroku sądu powszechnego, na który powołano się w uzasadnieniach postanowień Dyrektora Oddziału ZUS i Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, ustalenia jaki bieg nadano wnioskom skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji będących podstawą tytułów wykonawczych.

3) naruszenie art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez błędną ocenę dowodu z treści wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt [...] z uzasadnieniem i uznanie, że w wyroku tym rozpoznano zarzut nieistnienia obowiązku, podczas gdy nie wynika to z treści uzasadnienia wskazanego wyroku.

4) naruszenie art. 11, art. 127 § 2 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niewnikliwe rozpatrzenie zażalenia z dnia 9 października 2019 r., przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, nierozpoznanie wszystkich zarzutów tego zażalenia i niedostateczne uzasadnienie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

5) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora Oddziału ZUS mimo, że naruszało ono art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw.

6) błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie ustalenia, że Sąd Okręgowy w K. w wyroku z dnia 13 czerwca 2018 r., [...] rozpoznał w całości zarzut nieistnienia obowiązku będącego podstawą wystawienia tytułów wykonawczych. Błąd ten wynikał z nieprawidłowej oceny dowodu.

W uzasadnieniu pisma pełnomocnik skarżącego przytoczył okoliczności, które jego zdaniem przemawiają za zasadnością podniesionych zarzutów.

W piśmie z dnia 4 października 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie odniósł się do argumentów pełnomocnika skarżącego podniesionych w piśmie z dnia 29 września 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie stwierdził, że argumentacja pełnomocnika opiera się na negowaniu możliwości zastosowania w omawianej sprawie art. 34 § 1a ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku, na podstawie którego wystawiono tytuły wykonawcze wobec zobowiązanego. Zdaniem organu II instancji, w ww. piśmie pełnomocnik nie podnosi okoliczności, które wnosiłyby coś nowego do sprawy. Pismo to nie wpływa więc na zmianę stanowiska organu, wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu i powtórzonego w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 271/20 postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 18 grudnia 2019 r. nr 1201-IEE.711.2.300.2019.2.JB utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 17 września 2019 r. nr 180200/71/6497/2019-RED-MSS. Uchylając postanowienie organu II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że w aktach sprawy brak jest decyzji stanowiących podstawę do wydanych tytułów wykonawczych, określających zaległości znak: 1802411DZP-DK12/0650, 1802411DZPDK13/00022, 1802411DZPK13/00598 oraz 1802411DZPDK13/01221, jak i dowodów ich doręczeń, w tym w szczególności decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 listopada 2013 r., co do której szczegółowe wskazania przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3327/15. W związku z tym Sąd nakazał by ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji uzupełnił akta sprawy o decyzje określające sporne zaległości znak: 1802411DZP-DK12/0650, 1802411DZPDK13/00022, 1802411DZPK13/00598 oraz 1802411DZPDK13/01221 wraz z dowodami skutecznego doręczenia skarżącemu tych decyzji, ze stwierdzeniem ich prawomocności i ostateczności, jako stanowiących podstawę do wydanych tytułów wykonawczych.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, iż w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 2101/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 550/11, CBOSA). Oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 534/12, CBOSA).

W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, organ II instancji zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 271/20, gdyż pismami z dnia 12 sierpnia 2021 r. i dnia 13 września 2021 r. zwrócił się do Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie o nadesłanie decyzji określających zaległości składkowe znak: 1802411DZP-DK12/0650, 1802411DZPDK13/00022, 1802411DZPK13/00598 oraz 1802411DZPDK13/01221 ze stwierdzeniem ich prawomocności i ostateczności oraz dowodami ich skutecznego doręczenia A. R. Wnioskowane dokumenty zostały nadesłane przez organ I instancji wraz z pismami z dnia 23 sierpnia 2021 r., 20 września 2021 r. i 11 października 2021 r.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), w brzemieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r. (zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2019 r. poz. 270). Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało bowiem wszczęte w dniu 18 lipca 2019 r., tj. w dniu nadania tytułom wykonawczym klauzuli o skierowaniu tych tytułów do egzekucji, a więc przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 11 września 2019 r.

Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Z kolei w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Art. 34 § 1a u.p.e.a. stanowi, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie (art. 34 § 5 u.p.e.a.).

Zaprezentowane w art. 33 § 1 u.p.e.a. przesłanki tworzą katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego/zabezpieczającego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1244/10; z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2594/13). W postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a dopuszczalny ustawą zakres badania przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego wskazuje, że badanie to ma tylko charakter formalny. Postępowanie wywołane zarzutami w trybie art. 33 u.p.e.a. nie może bowiem prowadzić do podważenia ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć organów, wydanych w toku postępowania administracyjnego - jako postępowania rozpoznawczego, a więc poza postępowaniem egzekucyjnym, które ma charakter postępowania wykonawczego, zmierzającego do realizacji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Postępowanie w sprawie zarzutu egzekucyjnego jest postępowaniem incydentalnym w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu nie dotyczy zatem sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionującego dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym, co wprost wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a. Tym samym, w postępowaniu egzekucyjnym toczącym się w niniejszej sprawie nie ma możliwości negowania decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie z dnia 24 czerwca 2011 r. nr 180200/40/611/2011/US/Orz, w której stwierdzono, że skarżący, jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym oraz wypadkowemu w okresie od 1 stycznia 1999 r., jak również decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat Kraków – Nowa Huta z dnia: 22 października 2012 r. znak: 1802411DZP-DK12/0650, 3 stycznia 2013 r. znak: 1802411DZPDK13/00022, 22 maja 2013 r. znak: 1802411DZPDK13/00598 i 12 listopada 2013 r. znak: 1802411DZPDZ13/01221. Ewentualna wadliwość wydanych w tym przedmiocie rozstrzygnięć może być podnoszona w innym, odrębnym postępowaniu. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby bowiem o meritum sprawy, a to należy do organu wydającego rozstrzygnięcie będące podstawą egzekucji administracyjnej, nawet wówczas, gdy organem egzekucyjnym jest organ, który wydał decyzję.

W rozpoznawanej sprawie skarżący zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu tego przepisu oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 24 czerwca 2011 r. nr 180200/40/611/2011/US/Orz Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie, stwierdził, że skarżący, jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym oraz wypadkowemu w okresie od 1 stycznia 1999 r. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji, które wyrokiem Sądu Okręgowego w K. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt [...] zostało oddalone. Nie ma przy tym znaczenia, że na znajdującej się w aktach sprawy kserokopii tego wyroku brak jest klauzuli prawomocności. Wyjaśnić należy, że orzeczenie sądowe staje się prawomocne z chwilą upływu terminu na wniesienie od niego środka odwoławczego lub z wydaniem przez sąd drugiej instancji wyroku utrzymującego w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. Nadanie klauzuli prawomocności nie powoduje, że dopiero z chwilą jej nadania orzeczenie sądowe staje się prawomocne. Stanowi ona jedynie potwierdzenie prawomocności orzeczenia sądowego ze wskazanie daty tego uprawomocnienia. Ani w toku postępowania egzekucyjnego ani w toku postępowania sądowego skarżący i jego pełnomocnik nie wykazali, że od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt [...] został wniesiony środek odwoławczy do sądu drugiej instancji, a więc, że nie jest on prawomocny.

Nie ma przy tym racji pełnomocnik skarżącego podnosząc w piśmie z dnia 29 września 2022 r., że w wyroku tym Sąd Okręgowy w K. nie rozpoznał zarzutu nieistnienia obowiązku. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, organ naruszył tym samym art. 34 § 1a u.p.e.a., gdyż nie doszło do rozpatrzenia zarzutu nieistnienia obowiązku w innym postępowaniu. Wskazać należy, że jak wynika z sentencji wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2018 r. istotą toczącego się przed tym Sądem postępowania było ustalenie istnienia po stronie skarżącego obowiązku ubezpieczenia. W uzasadnieniu swojego wyroku Sąd Okręgowy w Krakowie stwierdził, że decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie z dnia 24 czerwca 2011 r. nr 180200/40/611/2011/US/Orz jest prawidłowa i zgodna z prawem, a wskazane w niej okoliczności jednoznacznie przemawiają za tym, że odwołujący się w spornym okresie podlegał ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym Sąd Okręgowy w K. uznał, że po stronie skarżącego istniał obowiązek ubezpieczenia. Nie doszło zatem do naruszenia przez organy egzekucyjne art. 34 § 1a u.p.e.a.

Z kolei wysokość zadłużenia skarżącego z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy zostały określone w decyzjach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat Kraków – Nowa Huta z dnia: 22 października 2012 r. znak: 1802411DZP-DK12/0650, 3 stycznia 2013 r. znak: 1802411DZPDK13/00022, 22 maja 2013 r. znak: 1802411DZPDK13/00598 i 12 listopada 2013 r. znak: 1802411DZPDZ13/01221. Decyzje te stanowiły podstawę wydania tytułów wykonawczych z dnia 18 lipca 2019 r. Decyzje te zostały doręczone skarżącemu w dniu 6 czerwca 2019 r. co potwierdza kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru tych decyzji (k. 31 t. III akt egzekucyjnych), na którym widnieje podpis skarżącego. Nie ma zatem racji skarżący, że decyzje te nie zostały mu nigdy doręczone. Od decyzji tych skarżący nie odwołał się do Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Prawidłowo zatem organy obu instancji uznały, że podniesiony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku jest niedopuszczalny. Obowiązek ten istniał i został potwierdzony wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt [...].

Za bezzasadny należy uznać zarzut skarżącego, że organy nie zastosowały się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3327/15. Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1450/14 oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 7 lipca 2014 r. nr EA/7241-87/14/TM w przedmiocie uznania za niedopuszczalne zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Naczelny Sąd Administracyjny nakazał by w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ ustalił, czy decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 listopada 2013 r. orzekająca, że skarżący jest dłużnikiem z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy została skarżącemu doręczona, gdyż dopiero po przesądzeniu tej okoliczności będzie możliwe podjęcie dalszych czynności procesowych, w ramach których organ obowiązany będzie uwzględnić wykładnię prawa przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym wyroku.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wydał w dniu 23 kwietnia 2018 r. postanowienie nr 1201-IEE.711.2.54.2018.4.GD, którym uchylił postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 14 maja 2014 r. nr 180200/71/62/2014-6781357897-RED-BZ i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 listopada 2013 r. znak: 180200/411/1062/2013/RKS1-6781357897 (nr wg RWA; 1802411DZPDZ13/01221) została wysłana na adres: os. [...] w K. podczas, gdy z twierdzeń skarżącego oraz z akt sprawy wynika, że mieszka on w K. na os. [...]. Organ II instancji uznał zatem, że decyzja z dnia 12 listopada 2013 r. mogła być wydana i doręczona pod niewłaściwy (nieaktualny) adres. W ocenie organu nadzoru, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie przesądza, czy decyzja z dnia 12 listopada 2013 r. została skarżącemu prawidłowo doręczona. To zaś wykluczałoby uznanie niedopuszczalności zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego i konieczność rozpoznania jego zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne przez organ I instancji.

Wskazać należy, że wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3327/15 były wiążące dla organów tylko w toku postępowania egzekucyjnego toczącego się na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] i od [...] do [...], wystawionych przez wierzyciela Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie i doręczonych zobowiązanemu w dniu 20 stycznia 2014 r. Nie były one natomiast wiążące dla organów w toku niniejszego postępowania, toczącego się na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 18 lipca 2019 r. Niemniej jednak jak wynika z akt sprawy decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat Kraków – Nowa Huta z dnia: 22 października 2012 r. znak: 1802411DZP-DK12/0650, 3 stycznia 2013 r. znak: 1802411DZPDK13/00022, 22 maja 2013 r. znak: 1802411DZPDK13/00598 i 12 listopada 2013 r. znak: 1802411DZPDZ13/01221 zostały pierwotnie wysłane na adres skarżącego w K. na os. [...] i pomimo dwukrotnego awizowania nie zostały przez niego odebrane. W związku jednak z ustaleniami organów odnośnie adresu zamieszkania skarżącego powyższe decyzje zostały mu ponowne przesłane na adres: os. [...] w K. i odebrane przez niego w dniu 6 czerwca 2019 r. Tym samym wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zostały przez organy uwzględnione także i w niniejszym postępowaniu.

Orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy obu instancji wymienionych w skardze oraz w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 29 września 2022 r. przepisów postępowania. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że organy działały zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), mającymi odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z art. 18 u.p.e.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniach tych organy wskazały fakty, które stanowiły podstawę podjętego rozstrzygnięcia, argumentację organów z wyjaśnieniem podstawy prawnej i odniesieniem się do stanowiska strony. Zatem uznać należy, że organy zgromadziły wszelkie dostępne dowody, dokonały wszechstronnej analizy oraz oceny materiału dowodowego i odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem tut. Sądu nie budzi wątpliwości. Tak ustalony stan faktyczny, organy poddały ocenie prawnej i stosując właściwe przepisy, dokonały właściwego rozstrzygnięcia w sprawie.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącego i jego pełnomocnika nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonych postanowień (art. 134 p.p.s.a.).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.