Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 90/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.G. na przewlekłość postępowania Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K.G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem nadanym w dniu 21 września 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na przewlekłość postępowania Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że podaniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. zwrócono się do Burmistrza Miasta i Gminy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "rozbudowa istniejącego gospodarstwa rolnego o budynek tuczarni trzody chlewnej na terenie nieruchomości nr [...]". Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania Burmistrzowi Miasta i Gminy. W dniu [...] marca 2015 r. Burmistrz po raz kolejny wydał decyzję (nr [...]) odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, która następnie została uchylona przez Kolegium

w dniu [...] kwietnia 2015r., decyzją nr [...] i przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wskazano, że decyzja Kolegium wpłynęła do organu I instancji w dniu 15 czerwca 2015 r., jednakże organ od tamtego czasu nie zrobił nic, by załatwić sprawę.

W tym samym dniu, tj. 21 września 2015 r. skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Burmistrza Miasta i Gminy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie w zakresie dotyczącym prowadzenia postępowania administracyjnego do dnia 26 marca 2015 r., ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "ppsa", skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie.

W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zastosowanie znajduje art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej jako "Kpa", w myśl którego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35,

w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta i Gminy jest uprzednie wniesienie przez stronę skarżącą do organu wyższego stopnia zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa.

Analiza akt niniejszej sprawy wskazuje, że skarżący w jednej przesyłce skierowanej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i nadanej w dniu 21 września 2015r. wniósł zarówno zażalenie w trybie art. 37 § 1 Kpa, jak i skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza Miasta i Gminy postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Skierowanie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie na podstawie art. 37 § 1 Kpa w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może być uznane za wykorzystanie przez stronę skarżącą wszystkich środków zaskarżenia w rozumieniu

art. 52 § 1 ppsa. Dopuszczenie takiej możliwości czyniło by przepis art. 37 Kpa zupełnie niecelowym, postępowanie zaś prowadzone przez organ – mające na celu dokonanie stosownych ustaleń zmierzających wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, czy też podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości – iluzorycznym i pozbawionym sensu. Regulacja art. 37 Kpa, podobnie jak art. 52 ppsa wymaga, aby organ ten mógł choćby zapoznać się z treścią zażalenia, co pozwoliłoby mu – w razie jego zasadności – na wdrożenie procedur dyscyplinujących i eliminujących stwierdzone nieprawidłowości. Tymczasem wniesienia zażalenia w dniu złożenia skargi uniemożliwia podjęcie tych działań przez organ (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 914/12, LEX nr 1336423.

Powyższa okoliczność skutkuje tym, iż złożona do sądu administracyjnego skarga na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza Miasta i Gminy postępowania administracyjnego okazała się niedopuszczalna, przez co nie mogła ona zostać rozpoznana pod względem merytorycznym. Skutkowało to jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.

W konsekwencji, na podstawie wskazanego powyżej przepisu, orzeczono jak na wstępie.