Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 503/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art..141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 151, art. 176.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 par. 1 i 3.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 32.
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 18 ust. 5 lit. a) i c).
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant Monika Tutak - Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1632/10 w sprawie ze skargi P. K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r. o sygnaturze z VI SA/Wa 1632/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organów administracji obu instancji, co do naruszenia przez skarżącego wykonującego przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). Powyższa ocena sformułowana została w związku z kontrolą jaką przeprowadzono w dniu 19 lutego 2010 r. w W.. Jej podmiotem był samochód osobowy marki Opel nr rej. [...] prowadzony przez M. P. zatrudnionego na umowę zlecenie w przedsiębiorstwie A. O. O. i M. P. K. B., na rzecz którego to przedsiębiorstwa wykonywany był przewóz osób. W trakcie kontroli inspektorzy stwierdzili, że na dachu kontrolowanego pojazdu umieszczony był, na magnesie, baner z napisem "H. C. przewóz osób" z przedniej jego strony. Z tyłu tego banera umieszczony był natomiast napis "[...]". Urządzenie to nie było podłączone do instalacji elektrycznej. Kierowca kontrolowanego samochodu okazał wypis z licencji o nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej skarżącemu. Ostatnia ze wskazanych okoliczności, w ocenie Sądu I instancji, przemawiała za tym, że podmiotem wykonującym przewóz, a tym samym podmiotem ponoszącym konsekwencje naruszenia przy jego wykonywaniu przepisów ustawy o transporcie drogowym był skarżący P. K. B.. Wskazał nadto, że licencja jaką posiadał skarżący nie spełniała warunków dla licencji "taksówkowych", określonych w art. 6 ust. 4 powołanej ustawy, bowiem nie określała na jaki pojazd i obszar została udzielona. Skarżący, na podstawie udzielonej licencji, uprawniony był jedynie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy, co oznaczało, że zastosowanie w stosunku do niego miały zakazy określone w art. 18 ust. 5 lit. a/ – c/ powołanej ustawy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazywał w ocenie Sądu I instancji, że skarżący wykonując przewóz osób pojazdem wyposażonym w opisany wyżej baner złamał zakaz określony w art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy, stanowiący, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż dziewięciu osób wraz z kierowcą zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Sąd I instancji podzielił wykładnię, jakiej dokonał organ w zakresie użytego w powołanym przepisie terminu "urządzenie techniczne". Prowadziła ona do uznania, że pod pojęciem "innego urządzenia technicznego" mieści się każdy przedmiot umieszczony na dachu pojazdu zdolny wywołać skojarzenie takiego pojazdu z przewozem osób. Tym samym efekt skojarzeniowy, jaki przedmiot umieszczony na dachu pojazdu wywołuje, nakazuje zaliczyć go do kategorii "innego urządzenia technicznego" zakazanego dla pojazdów niebędących taksówką. Zdaniem Sądu, zamontowany na skontrolowanym samochodzie baner w treści napisów na nim umieszczonych, jaki i w kształcie przestrzennym nawiązywał do oznaczenia charakterystycznego dla taksówek i służąc prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie przewozów okazjonalnych, upodabniał ten pojazd do taksówki.

Sąd i instancji nie podzielił również zarzutu co do związania organu wykładanią jakiej dokonał Komendant Rejonowy Policji W. I w decyzji z dnia [...] września 2009 r., odnośnie art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy o transporcie drogowym. Wskazał, że każda sprawa administracyjna ma charakter indywidualny i konkretny odnoszący się do indywidualnego adresata i do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Organ w ramach przypisanej mu właściwości i obowiązującej procedury administracyjnej gromadzi materiał dowodowy i dokonuje jego oceny bez obowiązku czynienia ustaleń co do tego, czy inne organy prowadziły w "podobnych" sprawach postępowanie i z jakim wynikiem. Konsekwencją powyższego jest, że sąd dokonujący kontroli konkretnej decyzji nie ma podstaw, aby wypowiadał się na temat decyzji zapadłej w innej sprawie i porównywał ją z decyzją będącą przedmiotem kontroli w prowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnym, nawet jeśli w ocenie skarżącego sprawy są takie same.

Skargą kasacyjną P. K. B. zaskarżył powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego podniesiono naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, podniesiono naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.); art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 181, poz. 1524 ze zm.).

W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd i instancji w zaskarżonym orzeczeniu nie zastosował wykładni lecz wyłącznie oparł się o wykładnię celowościowo– funkcjonalną art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy o transporcie drogowym dokonanej przez organ, zgodnie z którą zamontowane na dachu pojazdu urządzenie jest urządzeniem technicznym w rozumieniu powołanego przepisu. Takie stanowisko, w ocenie skarżącego, zawiera niedopuszczalne luki logiczne. Przewoźnik wykonujący przewóz okazjonalny może bowiem zatrzymać się właśnie okazjonalnie w celu zabrania pasażera, a więc i zawarcia umowy przewozu. Ustawodawca wskazał w ustawie, jakiego rodzaju przedmioty nie mogą znajdować się na dachu pojazdu wykonującego przewóz okazjonalny, a mianowicie nie mogą to być lampy i inne urządzenia techniczne, nie zaś jakiekolwiek urządzenia lub instalacje. Powołując się na techniki prawodawcze określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. Nr 100, poz. 908), wywiódł, że gdyby ustawodawca chciał opisać sporny przepis w sposób, w jaki interpretują go organy i Sąd, to użyłby innych zwrotów językowych określających konkretne instalacje, których umieszczenie na dachu powodowałoby sankcje. Takiego sformułowania ustawodawca nie użył. Oznacza to, że z literalnego brzmienia przepisu art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy o transporcie drogowym nie da się, a wręcz nie można wyprowadzić konkluzji prezentowanej przez organy i Sąd. Wykładnia, że czynnikiem decydującym o uznaniu umieszczonego na dachu pojazdu urządzenia za urządzenie techniczne jest to, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób tego rodzaju oznaczenie wywarło lub mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu, jest w ocenie skarżącego nadużyciem w stosunku do literalnego brzmienia art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy. Prowadziłoby do uznania, że jakiekolwiek kartonowe drewniane lub plastikowe pudło umieszczone na dachu pojazdu jest lampą lub innym urządzeniem technicznym w rozumieniu powołanego przepisu. Podniesiono również, że ustawodawca nie dał żadnej wskazówki dotyczącej wykładni celowościowo-funkcjonalnej zwrotu "lamp lub innych urządzeń technicznych". Również projekt wprowadzający art. 18 ust. 5 nie zawierał żadnego uzasadnienia, na bazie którego można lub należałby dokonywać takiej wykładni.

Odnosząc się do ustalonego przez organy i zaaprobowanego przez Sąd stanu faktycznego w zakresie określenia urządzenia zamontowanego na dachu kontrolowanego pojazdu, wskazano, że skarżący przedstawił dowód w postaci Aneksu nr [...] wystawionego do certyfikatu bezpieczeństwa nr [...] Przemysłowego Instytutu Motoryzacji – Jednostka Certyfikacji Wyrobów. Zgodnie z tym dokumentem baner reklamowy używany przez kierowcę kontrolowanego samochodu to plafon na płycie magnetycznej bez obwodu elektrycznego. Dowód ten został pominięty przez Sąd i organy. W ocenie skarżącego był on istotny, gdyż przyjmując, że taki baner jest kloszem od lampy lub zwykłym pudełkiem z tworzywa sztucznego niezdolnym do wytwarzania światła ani nieposiadającym żadnego zespołu urządzeń technicznych wykonujących pewne procesy, nie można było przyjąć, aby baner ten był lampą lub innym urządzeniem technicznym w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy. Podkreślono także, iż kontrolowany pojazd nie posiadał żadnych oznaczeń informujących, że jest to taksówka. Oznaczenia pojazdu zawierały jedynie oznaczenia, niezabronione przez ustawę, informujące o tym, że jest to przewóz osób. Potencjalny konsument mógł zatem w sposób niebudzący wątpliwości odróżnić ten pojazd od taksówki licencjonowanej. Na tę okoliczność organ dokonujący kontroli nie przeprowadził żadnego dowodu, w szczególności dowodu wskazującego, że wygląd pojazdu mógł wprowadzać potencjalnego konsumenta w błąd.

W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną ani organy administracji, jak również Sąd I instancji nie wskazały źródła wiedzy odnośnie prezentowanej wykładni powołanego art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy. Stanowi to naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również zasad dokonywania wykładni przepisów prawa. Sądowi I instancji zarzucono zignorowanie i pominięcie w uzasadnieniu przedstawionych przez skarżącego argumentów w postaci wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczących naruszenia przez organy Inspekcji Transportu Drogowego przepisów K.p.a. oraz pominięcia ostatecznej decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. I z dnia [...] września 2009 r. umarzającej postępowanie w sprawie naruszenia przez skarżącego art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie wskazano, że decyzja ta dotyczyła podobnej instalacji jak zamontowana na kontrolowanym w niniejszej sprawie pojeździe. Skoro zaś przedmiot i podmiot w tej i zakończonej decyzją z dnia 18 września 2009 r. sprawie są podobne, to odmienne rozstrzygnięcia organów administracji uznać należało za wadliwe.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie skorzystał z prawa wniesienia dopowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., przy czym we wszystkich zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, z wyjątkiem zarzutu drugiego, strona skarżąca zarzuciła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 p.p.s.a., a w zarzucie pierwszym naruszenie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej p.u.s.a.).

Zakwestionowane przepisy są w istocie przepisami ustrojowymi, które bezpośrednio nie mogą być zaliczone do żadnej z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Na skutek działania określonego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą jednak powstać, ustać lub przekształcić się w stosunki prawne, z tego względu uprawnione jest przyjęcie, że zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych mogą być powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl natomiast § 2 kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei powołany przez skarżącego przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. Sąd pierwszej instancji nie naruszył żadnego z tych przepisów, albowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie może być uznany za uzasadniony.

Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący nie sprecyzował na czym naruszenie tego przepisu polegało, poza twierdzeniem, że sąd pierwszej instancji przyjął stan faktyczny bez wyczerpującego rozpatrzenia go przez organy i bez jego właściwej oceny. Takie przytoczenie podstawy kasacyjnej nie odpowiada w pełni wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej określonym w art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym granicami skargi kasacyjnej i wymienionymi w niej podstawami zaskarżenia musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego. Zakładając, iż skarżący kwestionuje prawidłowość sporządzenia uzasadnienia kontrolowanego wyroku stwierdzić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., kiedy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przedstawił w nim bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed prowadzącymi je organami oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując, z jakich przyczyn prawnych skarga została oddalona. Dotyczy to w szczególności prawidłowości przyjętych za podstawę wyroku ustaleń obejmujących wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w treści protokołu z kontroli pojazdu, dokumentacji fotograficznej, to jest zdjęć urządzeń zamieszczonych na pojeździe.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął za podstawę wyroku ustalenia dotyczące umieszczenia na dachu kontrolowanego pojazdu baneru z napisem "[...]". Ustalenia te znajdują potwierdzenie w treści protokołu z kontroli pojazdu oraz zdjęciach pojazdu sporządzonych przez przeprowadzającego kontrolę inspektora transportu drogowego. Pod wskazanym numerem telefonu można zamówić usługę przewozu.

Umieszczenie na dachu pojazdu baneru reklamowego spełnia kryteria zakazu zawartego w art. 18 ust 5 lit. c/ u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Ustawa o transporcie drogowym nie definiuje pojęcia "lamp lub innych urządzeń technicznych". Według Sądu pierwszej instancji przy wykładni przepisu art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. znaczenie ma cel wprowadzenia omawianego zakazu, którym jest zakazanie próby identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten pogląd, dodając, że ustawa o transporcie drogowym wprowadziła odmienne zasady wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (pojazdem niebędącym taksówką) i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, co także podkreślił Sąd pierwszej instancji. Konsekwencją odmienności charakteru powyższych przewozów osób jest wprowadzony art. 18 ust.5 lit. c/ u.t.d. zakaz umieszczania na pojeździe oświetlenia i oznakowania charakterystycznego dla taksówki, w przypadku gdy pojazdem do 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany jest przewóz okazjonalny w transporcie drogowym.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej ratio legis wprowadzonego zakazu (tak jak i pozostałych zakazów określonych odpowiednio w art.18 ust. 5 lit. a/, lit. b/ i lit. c/ u.t.d.) było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. np. uzasadnienie postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r. TS 24/10, wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt II GSK 600/2009 ).

Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (w omawianym znaczeniu) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie posiada standardów wymaganych dla taksówki zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką.

Interpretując pojęcia "lampy lub innych urządzeń technicznych" umieszczonych na dachu pojazdu, o których mowa w art. 18 ust. 5 c u.t.d., wskazówek dla wykładni użytych zwrotów należy poszukiwać, jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, w wykładni celowościowej wprowadzenia zakazów zdefiniowanych w art.18 ust. 5 tej ustawy. Jak już wskazano zakaz ten wprowadzono w celu zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców niemających stosownej licencji oraz ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do wykonywanego przejazdu. Stosując ten rodzaj wykładni uznać należy, że nie ma znaczenia prawnego ustalenie czy lampa umieszczona na dachu pojazdu była podłączona do instalacji elektrycznej, czy też nie, jak i dokładne rozróżnienie przedmiotów określanych przez ustawodawcę, jako lampa lub inne urządzenie techniczne. Istota problemu sprowadza się bowiem do ustalenia, czy zainstalowane na dachu pojazdu urządzenie wyraźnie sugeruje, że oznaczony nim pojazd wykonuje przewóz w oparciu o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione zarzuty odnoszące się do kwestii ustaleń faktycznych obejmujących wyposażenie kontrolowanego pojazdu w urządzenia, o których mowa w art. 18 ust.5 lit. c/ u.t.d. Prawidłowość zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji ustaleń nie może podważyć przedstawiony przez stronę Aneks Nr [...] do certyfikatu bezpieczeństwa wydany przez Przemysłowy Instytut Motoryzacji, wskazujący, że na dachu pojazdu zamontowany był plafon na płycie magnetycznej (bez obwodu elektrycznego). Bowiem w świetle wyżej przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni art. 18 ust.5 lit. c/ u.t.d., istotne było jedynie czy zainstalowane na pojeździe urządzenie upodobniało go do pojazdów, którymi wykonywany jest transport drogowy taksówką. Do oceny, czy w sprawie tej organy miały do czynienia z niedozwolonym urządzeniem, w rozumieniu tego przepisu, wystarczające było oparcie ustaleń na wykonanej podczas kontroli dokumentacji fotograficznej i danych wskazanych w protokole kontroli, co słusznie zauważył organ II instancji, uznając nieprzydatność przedstawionego Aneksu jako dowodu w sprawie.

W świetle dotychczasowych wywodów brak jest podstaw do uznania, że stanowiące podstawę wyroku ustalenia w zakresie okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d., zostały poczynione przez organy administracji publicznej i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji z naruszeniem art. 7, art.77, art. 80 i art. 107§1 i § 3 k.p.a.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła ponadto naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt.1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wadliwie prowadzonego przez organy postępowania w niniejszej sprawie, którego wynikiem było wydanie sprzecznej decyzji w stosunku do decyzji wydanej w takiej samej sprawie i dotyczącej tej samej osoby przez inny organ administracji publicznej, bez bliższego wyjaśnienia zmiany stanowiska.

Wbrew temu zarzutowi nie narusza zasady równości wobec prawa z art. 32 ust.1 Konstytucji RP, jak i zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów Państwa określonej w art. 8 k.p.a., stanowisko sądu pierwszej instancji, iż organ nie naruszył prawa wydając decyzję w stosunku do skarżącego w tym samym przedmiocie, sprzeczną z decyzją Komendanta Rejonowego Policji, a stanowisko to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób wystarczający uzasadnił.

Jak trafnie zauważył WSA, oparcie się Głównego Inspektora Transportu Drogowego na wcześniejszej decyzji innego organu byłoby niezgodne z zasadą praworządności. Nie ma bowiem podstaw prawnych dla uwzględnienia zarzutu odmawiającego uprawnionemu organowi prawa do własnej oceny i interpretacji prawnej stwierdzonego w czasie kontroli stanu faktycznego. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje związania jednego organu wcześniej wydanymi decyzjami innego organu. Decyzja będąca przedmiotem kontroli sądu pierwszej instancji została wydana w indywidualnej sprawie, w oparciu o prawidłowo poczynione ustalenia w konkretnym stanie faktycznym, w którym doszło do naruszenia art.18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. Przepis ten jest normą bezwzględnie obowiązującą, co oznacza, że w razie stwierdzenia jego naruszenia organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej.

W świetle przedstawionych wywodów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zaistniały zatem przesłanki do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł być w związku z tym uznany za usprawiedliwiony (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga kasacyjna zarzuca nadto Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d., przy czym zarzut naruszenia tego przepisu postawiony w obrębie tej podstawy kasacyjnej wiąże się ściśle z zarzutami procesowymi. W konsekwencji dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny ocena zarzutów procesowych zawiera argumentację wskazującą, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował wymieniony w tym zarzucie przepis prawa materialnego.

Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.