Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 9/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Anna Rudzińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Burmistrza Miasta Ż. w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, II. stwierdzić, że bezczynność Burmistrza Miasta Ż. w powyższej sprawie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądzić od Burmistrza Miasta Ż. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 14 października 2012 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza Miasta Ż. o informację czy z budżetu miasta w 2012 r. w jakikolwiek sposób finansowano Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Ś. sp. z o.o.

Nie otrzymawszy odpowiedzi, pismem z dnia 8 stycznia 2013 r., wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Ż. w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę zobowiązany stwierdził m.in., że w dniu 15 stycznia 2013 r. informacja publiczna, o jaką wnioskował skarżący, została udzielona. Na żądanie Sądu kopię pisma o tym, adresowanego do skarżącego, przesłał do akt sprawy.

Pismem z dnia 29 stycznia 2013 r. skarżący wniósł o uznanie, że "na dzień wniesienia skargi strona przeciwna pozostawała w bezczynności w przedmiocie informacji publicznej; zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania obejmujących wpis (...) i umorzenie postępowania w myśl art. 161 § 1 pkt 3 ppsa ze względu na jego bezprzedmiotowość (...)".

Wniosek o umorzenie postępowania jest jak najbardziej zasadny. Postępowanie sądowe bowiem stało się bezprzedmiotowe. W postępowaniu tym Sąd, stwierdziwszy bezczynność zobowiązanego, nakazał załatwienie wniosku skarżącego w prawem przewidzianym terminie. Jeśli zatem po wniesieniu skargi zobowiązany załatwił wniosek nie czekając na orzeczenie Sądu, orzekanie w tej kwestii stało się bezprzedmiotowe, co skarżący trafnie powiązał z art. 161 § 1 pkt 3 ppsa.

Jednocześnie, na podstawie art. 201 § 1 ppsa Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 zł.

Zgodnie z art. 149 § 1 ppsa Sąd – takim przypadku – stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W przywołanej wcześniej odpowiedzi na skargę podmiot zobowiązany stwierdził, że "wskazana w skardze bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa". W uzasadnieniu tego pisma natomiast – że skarżący dwukrotnie zwrócił się o powyższą informację: 14 października 2012 r. i 5 listopada 2012 r. Na żaden z tych wniosków nie została wysłana odpowiedź, ze względu na niewłaściwy przepływ informacji pomiędzy referatami. Z uwagi na niedopełnienie obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarga została uwzględniona w całości.

Ta samoocena zobowiązanego jest trafna. Należy uwzględnić, że skarżący dwukrotnie zwrócił się o informację. Mimo to, na żadną z nich, odpowiedzi nie udzielono. Dopiero wniesiona do Sądu skarga wywołała właściwą reakcję zobowiązanego. Trzymiesięczna zwłoka w sytuacji gdy informacja powinna być udzielona bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy). Zaniedbania organizacyjne, przyznane przez samego zobowiązanego, w pełni uzasadniają więc taką ocenę.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji postanowienia. Brak natomiast podstawy prawnej, zwłaszcza w ppsa, by orzec, że w dniu wniesienia skargi zobowiązany pozostawał w bezczynności.