Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 1148/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska, Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.), Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas, Protokolant Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną - gazową oddala skargę


UZASADNIENIE

Ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...]marca 2002 r. nr [...]EG utrzy-mano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., w której cofnięto S. P., zwanemu dalej "skarżącym", pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. Decyzja została wydana na podstawie art. 20 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549). Zgodnie z art. 20 cytowanej ustawy cofnięcie pozwolenia na broń następuje w drodze decyzji administracyjnej. Sto-sownie zaś do art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa w art 15 ust 1 pkt 2-6. W świetle zaś art. 15 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wskazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psycho-logicznego.

Jak ustalił Komendant Główny Policji u skarżącego rozpoznano schorzenia o podłożu psychiatrycznym. Nadesłane przez Szpital [...] orzeczenie psychologiczne nr [...] stwierdza istnienie u skarżącego istotnych zaburzeń funkcjonowania psycholo-gicznego i w związku z tym nie może on dysponować bronią (orzecze-nie psychologiczne [...] wydane w trybie odwoławczym).

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Są-du Administracyjnego, skarżący wskazuje, że poddanie badaniom le-karskim zostało na skarżącym wymuszone. Kwestionuje wynik tego badania, a także prawidłowość jego przeprowadzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:

• ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów admini-stracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,

• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,

• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające usta-wę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.

Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej spra-wie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wy- miar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji pu-blicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z pra-wem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Analizując zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów brak jest podstaw dla postawienia jej zarzutu, aby zapadła ona z naruszeniem przepisów prawa.

W sprawie jest istotna okoliczność, czy skarżący należy do krę-gu osób wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psycholo-gicznego, o których mowa w ar. 15 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy o broni i amunicji. W odniesieniu bowiem do takich osób właściwy or-gan Policji wydaje obligatoryjną decyzję, cofającą pozwolenie na broń.

Badania psychologiczne na potrzeby posiadania pozwolenia na broń normowane są przepisami prawa. Kwestię tę reguluje rozporzą-dzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. sprawie badań le-karskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898), wydane w wykonaniu delegacji wynikającej z art. 15 ust. 7 cytowanej ustawy. W świetle przepisów § 3 ust. 4 i 6 wspomnianego rozporządzenia Ministra Zdro-wia orzeczenie psychologiczne stanowi podstawę do wydania pozwo-lenia na broń. Innymi słowy, właściwy organ Policji jest związany tym orzeczeniem. Jeżeli więc, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, orzeczenie psychologiczne stwierdzało u skarżącego istnienie istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego w

stopniu uniemożliwiającym dysponowanie bronią, właściwy organ Po-licji nie mógł w tym przedmiocie dokonać odmiennych ustaleń.

Natomiast już rzeczą skarżącego jest ewentualne wszczęcie od-rębnego postępowania przed właściwym organem, ukierunkowanego na uchylenie niekorzystnego orzeczenia psychologicznego lub wyda-nie w to miejsce nowego orzeczenia, np. w trybie postępowania w sprawach skarg i wniosków.

Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga pod-lega oddaleniu, stosownie do art. 151 p.s.a.