Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 889/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OZ 889 / 13 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 636/11 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II OZ 889 / 13

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu J. B. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną. Zadeklarowany dochód w rodzinie wynosi 407,86 zł, na który składa się emerytura wnioskodawcy oraz kwota uzyskiwana z wynajmu. Wnioskodawca wskazał, że posiada we współwłasności mieszkanie o powierzchni 32 m2 oraz nieruchomość o powierzchni około 380 m2 i podał, że nie posiada więcej majątku w Polsce.

Skarżący wezwany do nasłania dodatkowych wyjaśnień i oświadczeń w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), stwierdził, że nie czuje się w obowiązku udzielania informacji na temat sytuacji materialnej we Francji. Dodał, że do Francji wyemigrował w 1972 r. i posiada obywatelstwo francuskie. Ma skromną emeryturę, która po opłaceniu różnych świadczeń ledwo wystarcza na życie. W sprzeciwie od postanowienia referendarza stwierdził, że polski ustawodawca nie przewidział takiej sytuacji, w jakiej się znajduje. Nie zgadza się z tym, żeby emerytura otrzymywana we Francji była przeliczana na polskie pieniądze, bowiem wysokość emerytury we Francji ma inną wartość niż w Polsce. Dlatego złożył formularz PPF przedstawiając jedynie swą sytuację materialną w Polsce.

Oddalając wniosek skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na charakter instytucji z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i stwierdził, że nie mógł prawidłowo i rzetelnie ocenić sytuacji finansowej wnioskodawcy wobec braku podania przez niego szczegółowych informacji. Wnioskodawca nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, iż znajduje się w sytuacji materialnej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z formularza wniosku nie wynikają dane, na podstawie których możliwa była ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy, w szczególności w świetle złożonych przez skarżącego wyjaśnień zawartych w oświadczeniu i sprzeciwie, tj. informacji dotyczących otrzymywania emerytury we Francji, gdzie mieszka. Skarżący uznał za niestosowne podawanie wysokości wspomnianej emerytury otrzymywanej we Francji, a także nie udzielił informacji na temat ponoszonych wydatków, a zatem uniemożliwił Sądowi podjęcie decyzji o przyznaniu prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie. Sąd zgodził się ze skarżącym, że inna jest wartość pieniędzy w poszczególnych krajach, jednak gdyby skarżący udzielił odpowiedzi w sposób do którego został zobowiązany Sąd miałby podstawy do oceny, czy można skarżącego zaliczyć do osób ubogich, spełniających warunek do przyznania prawa pomocy.

W związku z nieustosunkowaniem się skarżącego do zawartych w zarządzeniu pytań, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 260 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. B.. Jak podał skarżący ma na utrzymaniu żonę, a jego emerytura jest niska i ledwo wystarcza im na życie. Wydanie choćby 1 złotówki na to postępowanie byłoby w jego ocenie niemoralne z uwagi na upokarzające traktowanie go przez Sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stronie może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z konstrukcji powołanego powyżej przepisu art. 246 § 1 P.p.s.a. wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W przedmiotowej sprawie, co prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji, nie zostało wykazane przez skarżącego, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Również we wniesionym zażaleniu, skarżący nie wskazał na istnienie takich okoliczności, które pozwalałyby na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, co do jego sytuacji materialnej i rodzinnej. Podstawowe znaczenie ma to, iż skarżący pomimo precyzyjnie sformułowanego zarządzenia z dnia 19 lutego 2013 r., wydanego w trybie art. 255 P.p.s.a. nie wykonał go, a wręcz odmówił wyjaśnienia swojej sytuacji majątkowej i dochodowej we Francji, gdzie mieszka. Argumentacja skarżącego sprowadzała się w tym zakresie jedynie do ogólnych stwierdzeń o swojej ciężkiej sytuacji majątkowej, jednak bez przedstawienia jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby to oświadczenia. Tymczasem podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy, który nie przedstawia żądanych wyjaśnień lub przedstawia je w bardzo ograniczonym zakresie, musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z jego bierności.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. jako pozbawione uzasadnionych podstaw.