Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 33/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Skarżony organ: Rada Radców Prawnych
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki, Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant Aleksandra Borowiec, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. P. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2002 r., wydanego w sprawie sygn. akt II SA 182/02 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały o odmowie wpisu na listę aplikantów radcowskich p o s t a n a w i a odrzuca skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 marca 2002 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA 182/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę p. D. P. na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] października 2001 r. nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały o odmowie wpisu na listę aplikantów radcowskich. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż przyczyną odrzucenia skargi jest niewyczerpanie przez skarżącą środków odwoławczych w sprawie.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] czerwca 1995 r. Rada Okręgowej Izby

Radców Prawnych w [...] podjęła uchwałę Nr [...], w wyniku której

odmówiła skarżącej wpisu na listę aplikantów radcowskich z uwagi na nieuzyskanie

podczas konkursu na aplikację odpowiedniej ilości punktów. Następnie w wyniku

rozpatrzenia odwołania skarżącej Krajowa Rada Radców Prawnych podjęła w dniu [...] września 1995 r. uchwałę Nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną uchwałę

Rady OIRP w [...].

W 1998 r. skarżąca wystąpiła do KRRP o stwierdzenie nieważności w/w uchwał z 1995 r. jako wydanych bez podstawy prawnej. Następnie KRRP mocą dwóch uchwał - nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 1999 r. odmówiła stwierdzenia nieważności w/w uchwał Rady OIRP w [...] i KRRP z 1995 r.

W toku dalszych czynności skarżąca zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w/w uchwałę KRRP z dnia [...] marca 1999 r.

W wyniku rozpatrzenia tej skargi NSA wydał w dniu 6 lutego 2001 r. wyrok w sprawie sygn. akt II SA 1061/00, na podstawie którego uchylił zaskarżoną uchwałę KRRP z dnia [...] marca 1999 r. i poprzedzającą ją uchwałę KRRP z dnia [...] grudnia 1998 r., podnosząc w uzasadnieniu, iż obie uchwały zostały wydane sprzecznie z wykładnią przepisu art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 1982 r. Nr 19, poz. 145 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 września 1997r.

W związku z wydanym orzeczeniem NSA z dnia 6 lutego 2001 r., KRRP - po ponownym przeanalizowaniu wniosku skarżącej o unieważnienie uchwał z 1995 r., wydała w dniu [...] czerwca 2001 r. uchwałę nr [...], na podstawie której stwierdziła podjęcie uchwały Rady OIRP w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. oraz uchwały KRRP z dnia [...] września 1995 r. z naruszeniem prawa, oraz zasądziła na rzecz skarżącej odszkodowanie w wysokości symbolicznej złotówki.

W piśmie z dnia [...] września 2001 r. skarżąca wystąpiła do KRRP z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z w/w uchwałą KRRP z dnia [...] czerwca

2001r.

W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Krajowa Rada Radców Prawnych wydała w dniu [...] października 2001 r. uchwałę nr [...], na podstawie której ponownie stwierdziła podjęcie uchwały Rady OIRP w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. oraz uchwały KRRP z dnia [...] września 1995 r. z naruszeniem prawa, oraz przyznała skarżącej odszkodowanie w wysokości jednej złotówki, podnosząc w uzasadnieniu, iż wspomniane uchwały wywołały nieodwracalne skutki prawne.

Na w/w uchwałę KRRP z dnia [...] października 2001 r. skarżąca D. P. wniosła w dniu [...] stycznia 2002 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W wyniku rozpatrzenia akt sprawy Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wydał w dniu 27 marca 2002 r. postanowienie, sygn. akt II SA 182/02, na podstawie którego odrzucił w/w skargę p. D. P. W uzasadnieniu NSA wskazał, iż skarżąca nie złożyła uprzednio wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wiec wydana po wyroku NSA z dnia 6 lutego 2001 r. - uchwała KRRP z dnia [...] października 2001 r. została podjęta w pierwszej instancji, zaś skarżącą mylnie poinformowano o prawie skargi do NSA. W związku z tym Sąd uznał, iż przyczyną odrzucenia skargi jest niewyczerpanie przez skarżącą środków odwoławczych w sprawie.

W dniu [...] maja 2002 r. skarżąca - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - złożyła w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego w/w postanowieniem NSA z dnia 27 marca 2001 r. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż jej skarga z dnia [...] stycznia 2002 r. została wniesiona po wyczerpaniu środków odwoławczych, albowiem zaskarżona uchwała KRRP nr [...] z dnia [...] października 2001 r. została wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej uchwałą KRRP z dnia [...] czerwca 2001 r. Z tej przyczyny skarżąca uznała, iż jej wniosek o wznowienie postępowania jest uzasadniony, albowiem miała ona prawo wniesienia skargi do NSA.

W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2002 r. KRRP, przesyłając akta osobowe skarżącej, stwierdziła, iż w jej ocenie p. D. P. nie składała wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś uchwałę z dnia [...] października 2001 r. KRRP podjęła na skutek wyroku NSA, czyli w wyniku ponownego rozpoznania wniosku z 2001 r., a wniosek skarżącej z dnia [...] maja 2001 r. rozpoznawany był tylko jeden raz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] maja 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 -dalej także p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

W związku z tym należy uznać, iż wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego można żądać wyłącznie z powodu nieważności postępowania w sytuacjach, o których mowa w przepisie art. 271 p.s.a., jak również w przypadkach określonych w art. 272 § 1 p.s.a. (gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją RP, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie), oraz w przepisie art. 273 p.s.a., który wskazuje tzw. właściwe podstawy restytucyjne.

Przed dniem 1 stycznia 2004 r. zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami normującymi postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego orzeczeniem tego Sądu można było żądać wyłącznie w przypadkach wskazanych w przepisach art. 401-403 k.p.c, albowiem przepisy te miały zastosowanie do spraw prowadzonych przed NSA na podstawie art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Skarżąca wnosząc w dniu [...] maja 2002 r. skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem NSA w Warszawie z dnia 27 marca 2001 r., sygn. akt II SA 182/02, powołała nieprawidłowo, jako podstawę prawną swojego wniosku, przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Unormowanie to dotyczy wyłącznie wznowienia postępowania administracyjnego i nie ma zastosowania do wznowienia postępowania przed sądami administracyjnymi.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z ustawowych podstaw wznowieniowych, w tym również podstawa wskazana w przepisie art. 403 § 2 k.p.c. (obecnie art. 273 § 2 p.s.a.), według którego można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Wprawdzie z akt sprawy wynika - zdaniem Sądu, iż skarżąca prawidłowo

wyczerpała środki zaskarżenia, a więc - wbrew ocenie NSA - mogła ona wnieść

skargę do sądu administracyjnego na uchwałę KRRP nr [...] z dnia [...]

października 2001 r., niemniej fakt wydania przez NSA postanowienia z dnia 27

marca 2002 r. na podstawie nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego nie może

stanowić podstawy wznowienia przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego.

W ocenie Sądu sytuacja, na którą powołuje się skarżąca w uzasadnieniu swej

skargi o wznowienie postępowania, nie mieści się w żadnym z przypadków wskazanych w przepisach art. 271-274 p.s.a., dających podstawę do zastosowania omawianego nadzwyczajnego trybu wzruszenia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego.

Zgodnie z przepisem art. 281 p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca skargę, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany.

Zdaniem Sądu należy przyjąć, iż skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego wniesiona przez skarżącą D. P. jest niedopuszczalna, albowiem nie jest oparta na ustawowej przesłance wznowieniowej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.