Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 626/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 , art. 145 a par1 , art. 129 par 2 , art. 16 par 1 , art. 151 par 2 , art. 146 par 2 , art. 155, art. 110, art. 126
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4a pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity
article: art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt  11
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c , art. 152, art. 200 i 205 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi P. C. i A. C.-Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących P. C. i A. C.-Z. kwotę [...] złotych ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr[...] , Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo- mieszkalnego z przyłączami, na działce nr [...] położonej w [...] , na rzecz P. F.. Powyższą decyzję zmieniono decyzją z dnia [...] r. nr [...] w ten sposób, że zapis "budowa budynku usługowo-mieszkalnego z przyłączami" otrzymał brzmienie "budowa budynku usługowego

z przyłączami".

Decyzję z dnia [...] r., zmienioną decyzją z dnia [...] r. przeniesiono na rzecz M. F. decyzją z dnia [...] r.

Pismami z dnia [...] r. (data wpływu do organu) P. C. i A. Ch.-Z., zwrócili się do organu o wyjaśnienie, dlaczego pomimo braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydano decyzje ustalające warunki zabudowy dla działek nr [...] , [...] ,[...] . Wskazali, że nie brali udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy na działce nr [...] , nie zostali powiadomieni o wszczęciu postępowania

w sprawie, nie umożliwiono im zapoznanie się ze zgromadzonym dowodami i nie doręczno im tej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy [...] wznowił postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji z dnia[...] ., zmienionej decyzją z dnia [...] r. i przeniesionej na rzecz M. F. decyzją

z dnia [...] r., którą ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku usługowego z przyłączami zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...] .

W toku postępowania organ ustalił, że przedsięwzięcie położone jest

w obszarze pasa ochronnego w obszarze pasa nadbrzeżnego w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczpospolitej Polskiej

i administracji morskiej, a co za tym idzie na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, stanowi obszar bezpośredniego zagrożenia powodzią. Organ stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] r. została wydana bez dokonania uzgodnienia z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej czym naruszono art. 53 ust. 4 pkt 11 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także art. 4a ustawy Prawo wodne.

Postanowieniem z dnia 3 listopada 2010 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] , dokonał uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagą, że realizacja inwestycji w myśl warunków ustalonych w decyzji ostatecznej z dnia [...] r. o warunkach zabudowy będzie możliwa po uzyskaniu decyzji dyrektora urzędu morskiego, zwalniającej od zakazu wykonania robót oraz czynności na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią.

Decyzją z dnia 24 stycznia 2011 r., nr[...] , na podstawie

art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Wójt Gminy [...] stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. zmienionej decyzją

nr [...] z dnia [...] r. i przeniesionej na rzecz M. F. decyzją z dnia [...] r., nr[...] , którą ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku usługowego z przyłączami zlokalizowanego na działce nr [...]

w miejscowości [...] gmina [...] . Jednocześnie organ odmówił uchylenia wymienionej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że decyzja z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa tj. z naruszeniem art. 9, art. 10 § 1

i art. 61 § 4 K.p.a., art. 53 ust. 4 pkt 11 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4a ustawy Prawo wodne. Co prawda decyzja z dnia [...] r. nie zawiera informacji o położeniu działki nr [...] na obszarze pasa ochronnego, a więc w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią a także nie zawiera informacji, że realizacja inwestycji będzie możliwa po uzyskaniu decyzji dyrektora urzędu morskiego zwalniającej od zakazu wykonania robót oraz czynności na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią, jednakże informacje te nie mają wpływu na istotę rozstrzygnięcia zawartego

w decyzji. Informacja o położeniu inwestycji w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią nie stanowi warunku zabudowy i zagospodarowania terenu. Informacja ta, jest tylko informacją pomocną inwestorowi i organowi administracji budowlanej

w prowadzeniu procesu inwestycyjnego i wydaniu pozwolenia na budowę. Niezależnie bowiem czy informacja ta jest zawarta w decyzji czy też nie, nie zwalnia to inwestora ani organu wydającego pozwolenie na budowę od przestrzegania przepisów prawa wodnego w tym uzyskania decyzji zwalniającej z zakazów zawartych w art. 82 ust. 2 czy też pozwolenia wodnoprawnego. Zdaniem organu, wykazane naruszenia nie prowadzą i nie mogą prowadzić do uchylenia decyzji, bowiem w wyniku przeprowadzenia postępowania zapadłaby decyzja w istocie odpowiadająca decyzji dotychczasowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. Ch. i A. Ch.- Z. wnieśli o jej uchylenie podnosząc zarzut naruszenia:

- art. 109 K.p.a. przez nie doręczenie im decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji ją zmieniającej,

- art. 151 § 2 K.p.a., art. 146 § 2 kpa w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p w zw. z art. 54 u.p.z.p oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz

w decyzji o warunkach zabudowy, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

a które polegało na tym, że organ rozpoznający sprawę w pierwszej instancji, uznał iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, podczas gdy w wyniku wznowienia powinna zapaść decyzja określająca w sposób precyzyjny wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich w tym wymagania

z zakresu ochrony przed hałasem i drganiami oraz określająca w prawidłowy sposób funkcję zabudowy,

- art. 151 § 2 K.p.a., art. 146 § 2 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez brak uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji ją zmieniającej.

W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera ustaleń dotyczących funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu jak wymaga tego art. 61 ust. 1 u.p.z.p i § 2 pkt 2 wskazanego rozporządzenia. Brak ustalenia sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu jest rażącą wadliwością decyzji o warunkach zabudowy i doprowadził

do sytuacji, że organ nie mógł prawidłowo ocenić w sprawie uzasadnionych interesów osób trzecich. Odwołujący podnieśli, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej inwestycji polegającej na budowie dyskoteki (co znajduje potwierdzenie w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę) narusza ich uzasadniony interes i jest niezgodne z funkcją sąsiadującej zabudowy.

Decyzją z dnia [...] r., nr SKO.[...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przyznał, że decyzja z dnia

[...] r. wydana została z naruszeniem uprawnień strony i pominięciem uzgodnień z właściwym organem (art. 145 § 1 pkt 4 i 6 K.p.a.). Zarzut naruszenia art. 109 kpa organ uznał za uzasadniony jednakże wskazał, że w dniu

[...] r. A. Ch.-Z. doręczono uwierzytelnione kopie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. i z dnia [...] r., zaś P. Ch. pomimo podejmowanej przez pocztę dwukrotnej próby doręczenia, przesyłki nie odebrał. Ponadto pełnomocnik stron K. Ch. w dniu [...] r. zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy.

W wyniku ponownej oceny materiału dowodowego sprawy organ odwoławczy stwierdził, że ewentualna nowa decyzja będzie odpowiadać w swej istocie decyzji dotychczasowej, gdyż dotychczasowa decyzja w sensie merytorycznym jest zgodna z prawem, a formalnoprawne naruszenia chociaż są, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Kolegium podkreśliło, że decyzja o warunkach zabudowy jest aktem związanym, a nie uznaniowym co oznacza, że w przypadku łącznego spełnienia przesłanek określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ ma obowiązek wydać decyzję zgodną z wnioskiem inwestora.

W szczególności powodem odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie może być sam brak zgody odwołujących się stron na realizację inwestycji. Żaden z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (....) nie nakłada na organ wydający decyzję konieczności uzyskania zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich.

Kolegium podało, że przeprowadzona w niniejszym postępowaniu analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie powołanego rozporządzenia doprowadziła do ustalenia, że obszar objęty analizą jest położony

w centralnej części miejscowości [...] , w analizowanym obszarze znajdują się działki zabudowane budynkami mieszkalnymi, mieszkalno-usługowymi i usługowymi, co pozwoliło określić wymagania dotyczące zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z analizy tej organ wyprowadził wniosek, że zamierzenie inwestora jest kontynuacją dotychczasowej funkcji obszaru nie naruszającej jego charakteru.

Kolegium rozpoznając sprawę, nie dopatrzyło się naruszenia uzasadnionych prawem chronionych interesów odwołujących gdyż zrealizowanie określonego we wniosku zamierzenia inwestora nie wkracza w granice należącej do nich nieruchomości, ani nie uniemożliwia czy też ogranicza korzystanie z niej. Budowa budynku usługowego nie stanowi ingerencji w zastany na tym terenie ład przestrzenny. Organ wskazał na zasadę wolności zagospodarowania terenu wynikającą z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którą każdy ma prawo, w granicach ustawowych,

do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustawowymi w planie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza chronionego prawem interesu publicznego lub osób trzecich.

Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia

[...] r. P. Ch. i A. Ch.-Z. zaskarżyli

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wnosząc o jej uchylenie.

W skardze podniesiono takie same zarzuty jak w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. Ponadto podniesiono zarzut niedopuszczalności wznowienia, które może nastąpić tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, natomiast decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] r. jako że nie została skarżącym doręczona, nie uzyskała waloru prawomocności. Skarżący wskazali, że nawet gdyby przyjąć, że wznowienie postępowania było dopuszczalne, to decyzja zmieniająca z [...] r. została wydana z naruszeniem art. 155 K.p.a., który to przepis dla zmiany decyzji wymaga zgody stron, której to zgody organ nie uzyskał.

Skarżący podważyli stanowisko organu, że inwestycja nie narusza praw osób trzecich, skoro w decyzji o warunkach zabudowy nie zostały precyzyjnie określone normy drgań i hałasu, a zasady logiki i doświadczenia życiowego nakazują domniemywać, że hałas generowany przez dyskotekę może właśnie w znaczący sposób utrudnić korzystanie z sąsiednich nieruchomości, a tym samym bezpośrednio wpłynąć na prawa osób trzecich.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymało stanowisko zawarte

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. na podstawie, której po przeprowadzeniu wznowionego postępowania stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] r. zmienionej decyzją z dnia [...] r. i przeniesionej na rzecz M. F. decyzją z dnia [...] r., którą ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku usługowego z przyłączami zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...] .

Postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, w stosunku do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a. okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania.

Na wstępie, ustosunkowując się do zarzutów skarżących, należy wyjaśnić kwestię ostateczności decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. strona może wnieść odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji lub jej ogłoszenia. Termin z art. 129 K.p.a. dotyczący wniesienia odwołania odnosi się tylko do podmiotów, którym decyzja została doręczona, nie dotyczy osób, które nie brały udziału w postępowaniu przed organem I instancji i którym decyzji nie doręczono. Po upływie terminu do wniesienia odwołania, decyzja staje się ostateczna w myśl art. 16 § 1 K.p.a., niezależnie

od tego, czy organ doręczył lub ogłosił ją wszystkim stronom. Strona, której organ nie doręczył rozstrzygnięcia może skutecznie bronić się tylko przez złożenie wniosku

o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W stanie faktycznym niniejszej sprawy taka sytuacja miała miejsce, dlatego też postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. o wznowieniu postępowania

w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [...] r. prawa nie narusza, a zarzut niedopuszczalności wznowienia należy uznać za bezzasadny.

W przedmiotowej sprawie bezspornym pozostaje fakt zaistnienia przyczyny wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 i 6 K.p.a. Skarżący nie brali bowiem udziału jako strona w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. bez własnej winy. Organ przed wydaniem decyzji nie dokonał również uzgodnień z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 4a pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U.

z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Spór w sprawie dotyczy natomiast przesłanki z art. 146 § 2 K.p.a. uzasadniającej stosownie do art. 151 § 2 K.p.a., odmowę uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji, w przypadku jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Organy administracji publicznej stwierdziły, że zamierzenie inwestora nie narusza w analizowanym obszarze kontynuacji funkcji parametrów, cech

i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W związku z tym uznały, że mimo iż decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] r. zmieniona kolejnymi decyzjami, narusza prawo to nie uchyla się jej, bowiem w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku inwestora mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Przepis art. 146 § 2 K.p.a. wprowadza negatywną przesłankę uchylenia decyzji administracyjnej w wyniku wznowienia postępowania. Stanowi ona odejście od przyjętego w kodeksie postępowania administracyjnego domniemania,

iż kwalifikowana wadliwość procesowa ma wpływ na treść decyzji, czego konsekwencją byłoby uchylenie decyzji po wznowieniu postępowania. Zastosowanie tej przesłanki może nastąpić tylko w razie, gdy nowa decyzja odpowiadałaby

w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ

w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną (por. wyrok WSA we Wrocławiu

z 18.11.2005 r. II SA/Wr 443/04).

W rozpoznawanej sprawie jedną z wad kwalifikowanych, stanowiło nie branie udziału przez strony skarżące w postępowaniu bez własnej winy. Organy wskazały, że konwalidowały to uchybienie, bowiem doręczyły skarżącym decyzje z dnia

[...] r. i z dnia [...] r. jak i zapewniły stronom możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie. Należy jednak podkreślić, co ma istotne znaczenie w sprawie, że brak udziału stron w rozpoznawanej sprawie dotyczy również trybu nadzwyczajnego gdyż decyzja z dnia [...] r.

o zmianie decyzji z dnia [...] r. została wydana w trybie art. 155 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie, za zgodą strony zmieniona lub uchylona przez organ administracji publicznej, który ją wydał jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

W orzecznictwie przyjmuje się, że zmiana decyzji w tym trybie wymaga zgody wszystkich stron postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a nie tylko tych stron, które na mocy decyzji nabyły prawo (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia

8 lipca 2009 r., IV SA/Po 266/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia

2008 r., I SA/Wa 461/08 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2009 r.,

VII SA/Wa 664/09). Podkreśla się ponadto, że zgoda strony musi zostać wyrażona przez złożenie oświadczenia woli przez stronę w sposób niebudzący wątpliwości. Zgoda strony na wzruszenie decyzji nie może być ani dorozumiana, ani domniemana (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2009 r., I OSK 896/08). W rozpoznawanej sprawie strony: P. Ch. i A. Ch.-Z. nie złożyły oświadczeń woli

o wyrażeniu zgody na zmianę decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., a więc na wydanie decyzji z dnia [...] r.

W tej sytuacji nie było podstaw do dokonania zmiany decyzji na podstawie

art. 155 K.p.a. Wymóg uzyskania zgody stron postępowania na zmianę decyzji ostatecznej oznacza wymóg uzyskania przez organ wyraźnych i jednoznacznych oświadczeń stron o wyrażeniu zgody na zmianę decyzji. Nie spełnia tego wymogu poinformowanie stron o treści już podjętej decyzji.

Nie można również stwierdzić, że podjęte przez organ kroki w celu uzyskania wymaganego prawem uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przeprowadzono w sposób prawidłowy. Z akt administracyjnych sprawy wynika,

że postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej

w [...] z dnia [...] r. nie zostało doręczone żadnej ze stron postępowania (w tym inwestorowi) więc nie można skutecznie stwierdzić, że weszło ono do obrotu prawnego i jest wiążące, stosownie do art. 110 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a.

W rozpoznawanej sprawie skoro organ uznał, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania, o czym świadczy fakt, iż wydał postanowienie

o wznowieniu, to winien był rozpoznać sprawę na nowo, tak jakby nie była ona rozstrzygana w danej instancji (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1984 r. sygn. akt

I SA 86/84 publ. ONSA 1984/l/poz. 59 z glosą J. Borkowskiego OSP 1985 zeszyt 5 poz.95).

Wskazane uchybienia organów oznaczają, że we wznowionym postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji z dnia [...] r. zmienionej decyzją z dnia

[...] r. i przeniesionej na rzecz M. F. decyzją z dnia [...] r., którą ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku usługowego z przyłączami zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...] , nie naprawiono wad kwalifikowanych tego postępowania, a będących przyczyną jego wznowienia. Z tego powodu stwierdzenie organu, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 K.p.a.) jest stanowczo przedwczesne i nieuprawnione.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organ winien uwzględnić poczynione powyżej przez Sąd uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Przede wszystkim organ winien, przeprowadzić sprawę od początku i dopiero po dokładnym ustaleniu stanu faktycznego dowody te ocenić i wypowiedzieć się czy mogłaby zapaść decyzja o której mowa w art. 151 § 2 K.p.a. w związku z art. 146 § 2 K.p.a.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] r.

W oparciu o art. 152 ww. ustawy orzeczono jak w pkt II sentencji, a o kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy.