Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 898/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.71
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędziowie: Asesor WSA Ewa Kamieniecka - sprawozdawca Asesor WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant: Małgorzata Rutkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2006 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Starosta Powiatu W. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o uznaniu J. K. za osobę bezrobotną z dniem [...]r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na nie spełnienie warunków uprawniających do przyznania zasiłku.

W odwołaniu od decyzji zainteresowany wyjaśnił, że został zwolniony z przyczyn dotyczących zakładu pracy po dwudziestu latach pracy z dniem [...]r. W tym czasie miał ukończone [...] lat życia. Od [...]r. jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy i mimo licznych starań nie otrzymał zatrudnienia. W [...]r. pracował przez [...] dni i otrzymał wynagrodzenie w wysokości [...] zł. Według zainteresowanego, skoro został zwolniony z pracy mając ukończone [...] lat życia, to powinien otrzymać zasiłek na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda D. decyzją z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję mocy. W uzasadnieniu decyzji podano, że zainteresowany został zarejestrowany jako bezrobotny po raz pierwszy w dniu [...]r. i przyznano mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. Prawo do zasiłku zainteresowany utracił w dniu [...]r. z powodu upływu okresu jego pobierania. W związku z podjęciem pracy w ramach umowy zlecenia, zainteresowany utracił status osoby bezrobotnej z dniem [...]r. Ponownie zainteresowany zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...]r., uzyskując status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Zainteresowany w okresie [...] miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia [...]r. do dnia [...]r. nie udowodnił ani jednego dnia zatrudnienia uprawniającego do zasiłku wobec wymaganych przez ustawodawcę co najmniej 365 dni. Zainteresowany nie spełnił również żadnego z pozostałych warunków określonych w art. 71 ustawy, stanowiących podstawę do przyznania zasiłku. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy ustawy nie przewidują możliwości przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobom mającym trudności z uzyskaniem zatrudnienia oraz będącym w trudnej sytuacji materialnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący ponownie wyjaśnił, że został zwolniony z przyczyn dotyczących zakładu pracy z dniem [...]r. Legitymował się wówczas blisko [...]- letnim stażem pracy oraz miał ukończone [...] lat życia. W dniach [...]-[...]r. pracował na podstawie umowy zlecenia i otrzymał wynagrodzenie w wysokości [...] zł. W związku z uzyskaniem przychodu wyrejestrował się i ponownie zarejestrował się w PUP. Według skarżącego powinien otrzymać zasiłek dla bezrobotnych jeszcze przez sześć miesięcy na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b obowiązującej już wówczas ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zasłanianie się w tej sytuacji innymi przepisami tej ustawy, w szczególności art. 71, jest absurdalne i nielogiczne. Ustawodawca zdawał sobie sprawę, jak niewielkie szanse uzyskania pracy mają osoby po "pięćdziesiątce". Przepisów ustawy nie można stosować wybiórczo, tak jak pasuje to PUP. Skarżący zarzucił, że nie otrzymał propozycji zatrudnienia, pomimo obowiązku PUP wynikającego z art. 50 ustawy, który jest dla PUP mało istotny.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 ). Sądy administracyjne nie są natomiast uprawnione do kierowania się zasadami słuszności lub zasadami współżycia społecznego.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec nie stwierdzenia powyższych uchybień w niniejszej sprawie, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody D. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu W., uznającą skarżącego za osobę bezrobotną i odmawiającą przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podstawę materialnoprawna powyższych decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. nr 99, poz. 1001 ).

Zasady przyznawania zasiłków dla bezrobotnych zostały uregulowane w rozdziale 15 cyt. ustawy "Świadczenia dla bezrobotnych".

Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy ( ... ), jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni m. in. był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy ( ... ) lub świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, ( ... ) przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Z powyższego przepisu wynikają przesłanki, jakie skarżący winien spełnić w celu uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w związku z ponowna rejestracją w dniu [...] r. Spełnienie tych przesłanek dotyczy wszystkich bezrobotnych, a więc również bezrobotnych którzy ukończyli 50 rok życia, ponieważ ustawodawca nie przewidział w tym zakresie jakichkolwiek odstępstw. W szczególności ustawodawca nie przewidział możliwości przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobom, które ukończyły 50 rok życia, posiadają długoletni staż pracy i przez dłuższy okres czasu bez własnej winy pozostają bez pracy, a nie spełniają przesłanek z art. 71 ust. 1 cyt. ustawy.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący nie spełnił przesłanek przewidzianych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania przepracował jedynie [...] dni i osiągnął wynagrodzenie w wysokości [...] zł. Wobec powyższego organ zatrudnienia zgodnie z przepisami prawa odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Natomiast w art. 72 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określona została wysokość zasiłku przysługującego bezrobotnemu, w zależności od długości okresu uprawniającego do zasiłku, a w powoływanym przez skarżącego art. 73 ustalono długość okresu pobierania zasiłku przez poszczególne kategorie bezrobotnych. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. ustawy okres pobierania zasiłku wynosi 12 miesięcy dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku. Ustawodawca preferuje osoby powyżej 50 roku życia poprzez ustalenie dla nich wydłużonego okresu pobierania zasiłku. Jednakże przepis ten nie może stanowić samoistnej podstawy do przyznania zasiłku osobie powyżej 50 roku życia, ponieważ osoba ta winna również spełnić, jak wyżej wskazano, przesłanki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych wynikające z art. 71 cyt. ustawy.

Ponadto podstawy do przyznania skarżącemu zasiłku na "uzupełniający" okres 6 miesięcy nie mogą stanowić również uregulowania wynikające z ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w początkowym okresie jej obowiązywania, przewidujące przyznawanie zasiłku na okres 12 miesięcy. Organ zatrudnienia zobowiązany jest bowiem do stosowania przepisów obecnie obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.