Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 353/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 98a ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako "Kolegium") z dnia 22 lipca 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej jako "Wójt") z dnia 17 czerwca 2019 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W następstwie decyzji Wójta z dnia 20 listopada 2018 r. zatwierdzającej na wniosek A. P. projekt podziału działki nr [..] w S. stanowiącej jej własność, powstało pięć działek od nr [..] do nr [..].

Następnie Wójt wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej od wzrostu wartości działki [..] w wyniku jej podziału i zlecił rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości przed i po podziale oraz poinformował skarżącą o możliwości zapoznania się – po jego sporządzeniu - z operatem. Oceniając operat i przyjmując go jako dowód w sprawie, organ uznał, że został on sporządzony zgodnie z prawem, a nieruchomości gruntowe przyjęte przez biegłą do wyceny mają cechy porównywalne z cechami nieruchomości wycenianej. Wycena została wykonana w oparciu o transakcje rynkowe zawarte na nieruchomościach podobnych, położonych na terenie powiatu.

Decyzją z dnia 17 czerwca 2019 r. organ pierwszej instancji ustalił dla A. P. jako właścicielki nr [..] opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości powstałej w wyniku podziału nieruchomości, w kwocie 1.957,80 zł. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z operatem organ stwierdził, iż wartość nieruchomości przed podziałem wynosiła 162 332 zł, a po podziale wzrosła o 6526,00 zł i wyniosła 168 858 zł. Zgodnie z uchwałą Rady Gminy z dnia 28 września 2007 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej od wzrostu wartości nieruchomości w wyniku podziału, wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej naliczanej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku podziału nieruchomości dokonanej na wniosek właściciela wynosi 30 % różnicy wartości nieruchomości przed i po dokonaniu podziału. Zatem wysokość opłaty adiacenckiej stanowić będzie 1.957,80 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie skarżącej, decyzją z dnia 22 lipca 2020 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta z dnia 17 czerwca 2019 r.

Kolegium stwierdziło, że nie można w sposób skuteczny podnosić w odwołaniu, że organ skorzystał z przysługującego uprawnienia do ustalenia opłaty adiacenckiej. Odnosząc się do operatu organ uznał, że rzeczoznawca majątkowy zastosował do wykonanych wycen podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Operat jest spójny, logiczny i nie zawiera niejasności. W operacie szacunkowym uwzględniono też akt, że działka nie ma dostępu do drogi publicznej, a ustalenia w nim zawarte dokonane zostały z uwzględnieniem tej okoliczności. Dalej w decyzji wskazano, że projekt podziału nieruchomości został przeprowadzony w oparciu o ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu, że Wójt nie uwzględnił, tego, że powierzchnię nieruchomości przy wycenie pomniejsza się o powierzchnie, które zostały wydzielone pod drogi i jest to zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, że z treści zarzutu wynika, że stronie w zasadzie chodziło o art. 98a ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.), dalej jako u.g.n. W związku z tym stwierdzono, że ustawa jasno wskazuje, że chodzi o drogi publiczne, a nie drogi wewnętrzne. Tymczasem w operacie szacunkowym wskazano, że na przedmiotowych działkach znajdują się drogi wewnętrze. W związku z tym zarzut ten nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy i nie może być uwzględniony.

Skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji podnosząc, że działka nadal nie posiada dostępu do drogi gminnej, nie zostały wykonane żadne nowe sieci, a jedyną zmianą jest jej uporządkowanie i dokonany podział. Zdaniem skarżącej ustawa o gospodarce nieruchomościami daje możliwość, a nie obowiązek pobrania daniny w postaci opłaty adiacenckiej, a ustawy nie stosuje się przy podziale nieruchomości dokonanym niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Ponadto zgodnie z art. 98 pkt 3 u.g.n. powierzchnie nieruchomości przy wycenie pomniejsza się o powierzchnie, które zostały wydzielone pod drogi i jest to zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. (w planie część działki od strony wschodniej o powierzchni około 450m2 jest wyznaczona pod drogi, a więc jest to powierzchnia działki, z której właściciel nie może skorzystać, po odliczeniu tej powierzchni wartość działki ulegnie zmniejszeniu, a nie podwyższeniu). Wyceny nie powinno dokonywać się dla poszczególnych działek powstałych po podziale, lecz dla całej nieruchomości, ponieważ nie istnieją one jako oddzielne nieruchomości. Tymczasem przedmiotem operatu szacunkowego jest określenie wartości nieruchomości, a nie poszczególnych działek ewidencyjnych..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Przedmiotem sądowej kontroli, dokonywanej pod względem zgodności zaskarżonego aktu administracji z prawem, poddano w niniejszej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o opłacie adiacenckiej ustalonej dla skarżącej jako właścicielki nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], z tytułu wzrostu jej wartości na skutek podziału.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy rozdziału 1 działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.), dalej jako u.g.n., przewidujące w art. 98a daninę związaną z uzyskaniem korzyści na skutek podziału nieruchomości. Wzrost wartości nieruchomości w takim przypadku jest efektem samego podziału i korzyścią właściciela, którą właściciel dzieli się z gminą.

Wskazany przepis stanowi, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne (ust. 1). Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy ustalająca stawkę opłaty. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne (ust. 1a). Ponadto, art. 98a ust. 1b stanowi, że wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi.

Z przedstawionej regulacji wynika, że ustalenie opłaty adiacenckiej dopuszczalne jest co do zasady w przypadku, gdy:

1) dokonano ostatecznego (prawomocnego) geodezyjnego podziału nieruchomości gruntowej na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres trwania użytkowania,

2) w dniu, w którym orzeczenie o podziale stało się ostateczne (prawomocne), obowiązywała uchwała rady gminy ustalająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej,

3) nie upłynął okres trzech lat liczonych od dnia, w którym orzeczenie o podziale stało się ostateczne (prawomocne),

4) podział nieruchomości spowodował wzrost jej wartości rynkowej.

Badając wypełnienie wymienionych przesłanek sąd uznał, że w niniejszej sprawie uprawnione było wydanie decyzji ustalającej opłatę adiacencką. Nie ma wątpliwości, że decyzją Wójta Gminy z 20 listopada 2018 r., na wniosek właściciela gruntu, został dokonany podział nieruchomości nr [..] i decyzja ta jest prawomocna. Ponadto w tej dacie obowiązywała uchwała Rady Gminy nr X/88/2007 z dnia 28 września 2007 r określająca stawkę opłaty adiacenckiej na poziomie 30 %. Ustalenie przedmiotowej opłaty nastąpiło bezspornie w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne.

Kwestią sporną jest w istocie to, czy organ zasadnie przystąpił do ustalania przedmiotowej opłaty, gdyż zdaniem skarżącej przepis art. 98a ust. 1 zdanie pierwsze u.g.n. wskazuje, że właściwy organ "może" taką opłatę ustalić, a więc nie jest to jego obowiązek. W niniejszej sprawie należało więc właściwie ocenić sytuację, a nie automatycznie stosować tę regulację.

Zarzut ten nie jest zasadny.

Literalne brzmienie powołanego przepisu nie budzi wątpliwości co do tego, że decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej jest podejmowana w wyniku uprawnienia, a nie obowiązku organu, jako konsekwencja uznania administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że jest to decyzja dowolna czy też arbitralna, bowiem jej wydanie obostrzone jest opisanymi wyżej warunkami i tylko ich łączne spełnienie umożliwia w konsekwencji określić wysokość opłaty. Ponadto, granice w jakich zamyka się owo uznanie organu jest obwarowane obowiązującymi przepisami prawa, tak wskazanymi już przepisami materialnymi, jak i procesowymi. Treść tych przepisów stanowi ramy dozwolonego postępowania organu w sytuacji, gdy po jego stronie leży prawo dokonania wyboru jednego z dozwolonych przepisami działań, w tym zaniechania.

Natomiast sądowa kontrola aktów administracyjnych podejmowanych w warunkach takiego uznania ograniczona jest do zbadania, czy wydając zaskarżony akt organ rozważył wszystkie przesłanki ustawowe dla rozstrzygnięcia sprawy oraz czy w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowe postępowanie wyjaśniające.

Sąd wojewódzki ocenił, przesłanki do wydania rozstrzygnięcia o opłacie adiacenckiej i ustalenia jej wysokości zostały w niniejszej sprawie spełnione. Również prawidłowo ustalono, że na skutek podziału dokonanego na wniosek właścicielki doszło do wzrostu wartości gruntu. Okoliczność ta została ustalona na podstawie operatu szacunkowego z dnia 22 maja 2019 r. sporządzonego przez biegłą na potrzeby postępowania, który to dokument w ocenie organów mógł być podstawą wydania przedmiotowej decyzji. Zdaniem sądu pogląd ten jest zasadny.

Operat został bowiem sporządzony przez uprawnioną osobę, z zachowaniem zasad określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., nr 207, poz. 2109), dalej jako rozporządzenie w sprawie wyceny oraz zgodnie z regulacjami zawartymi w u.g., a przy tym nie zawiera niejasności czy pomyłek, które niweczyłyby jego przydatność dowodową w sprawie. Co więcej, operat tak na dzień wydawania decyzji organu pierwszej instancji, jak i decyzji odwoławczej pozostawał aktualny. W opracowaniu tym biegła dokonała wyboru podejścia (porównawczego) i metody (korygowania ceny średniej) wyceny odpowiednio do ustalonego stanu faktycznego i prawnego nieruchomości oraz dostępnych transakcji, zaś przyjęte do porównania nieruchomości podobne nie budzą wątpliwości sądu, co do spełnienia wymogu art. 4 pkt 16 u.g.n. W konsekwencji tego dokonano wyliczeń, które pozwoliły na ustalenie wysokości wzrostu wartości nieruchomości podlegającej podziałowi.

Jednocześnie, odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii braku dostępu działki do drogi publicznej należy wskazać, że okoliczność ta została w operacie uwzględniona. Mianowicie dla potrzeb szacowania w ramach ustalonych cech rynkowych przyjęto określoną skale ocen, obejmującą m.in. cechę "dojazd" o ocenach: bardzo dobry, dobry, średni i przeciętny - dla nieruchomości, które posiadają dojazd przez inną nieruchomość lub służebność gruntową. Określając wartość rynkową działek powstałych po podziale, dla każdej z nich cesze "dojazd" przyznano ocenę "przeciętny", co wynika z faktu uwzględnienia braku bezpośredniego dostępu działek do drogi publicznej. Okoliczności te miały więc wpływu na wartość rynkową wycenianej nieruchomości, a w konsekwencji na wysokość ustalonej opłaty adiacenckiej.

Niezasadny jest również zarzut wskazujący, że wycena winna dotyczyć całej nieruchomości, a nie poszczególnych działek powstałych po podziale.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 98a ust. 1b u.g.n. wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi. Przepis ten, dodany wskutek nowelizacji z 2017 r., miał rozstrzygnąć wątpliwości pojawiające się w tym zakresie na gruncie uprzednio obowiązującej treści przepisu, kiedy to część orzecznictwa prezentowała pogląd taki jak skarżąca, że nieruchomość po podziale i przed posiada analogiczną powierzchnię, taką samą lokalizację, taki sam dostęp do infrastruktury i dlatego błędem jest w celu wykazania wzrostu wartości nieruchomości po podziale powierzchni gruntu jako cechy porównawczej.

Kwestia ta została jednoznacznie uregulowana wprowadzeniem ww. ust. 1b, w związku z czym obecnie nie może budzić wątpliwości, że właściwa wycena nieruchomości po podziale powinna być oparta na wycenie poszczególnych działek wydzielonych w wyniku tego podziału i zsumowaniu ich wartości. Z istoty podziału nieruchomości wynika bowiem, że stan nieruchomości przez podziałem zasadniczo różni się od stanu, jaki powstaje z momentem ostateczności decyzji zatwierdzającej podział. W wyniku podziału powstają nowe działki, które muszą odpowiadać wymogom wynikającym z przepisów u.g.n., jako że mogą stanowić samodzielny przedmiot obrotu cywilnoprawnego jako odrębne nieruchomości. Stąd też dla ustalenia wartości nieruchomości po podziale należy ustalić wartości nowo powstałych działek, których to suma będzie wartością nieruchomości po podziale.

Wycena nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości powinna odzwierciedlać ratio legis instytucji opłaty adiacenckiej. Wzrost wartości w tym przypadku wynika z dokonania podziału nieruchomości (w postępowaniu administracyjnym lub sądowym), którego skutkiem jest wydzielenie działek mogących stanowić odrębne nieruchomości. Brak dopuszczenia określenia wartości nieruchomości po podziale jako sumy wartości poszczególnych działek ogranicza natomiast możliwość wykonania rzetelnej wyceny nieruchomości w związku z niedostateczną liczbą nieruchomości podobnych do nieruchomości po podziale. Obserwacja rynku wskazuje bowiem, że właściciele nieruchomości tylko sporadycznie zbywają po podziale nieruchomość w całości (wszystkie wydzielone działki gruntu łącznie). Dokonane w art. 98a ust. 1b u.g.n. doprecyzowanie zasad wyceny nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości pozwala więc również na wyeliminowanie niewłaściwej praktyki wyceny nieruchomości (zob. uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw, druk 1560, Sejm VIII kadencji).

W związku z tym za prawidłowe należy uznać przedstawienie w operacie wartości poszczególnych działek powstałych po podziale i ich zsumowanie, a następnie odniesienie uzyskanej wartości do wartości nieruchomości przed podziałem i ustalenie na tej podstawie wzrostu wartości rynkowej przedmiotowej działki.

Nie ma też racji skarżąca, że w sprawie należało zastosować art. 98a ust. 3 u.g.n., gdyż część nieruchomość jest w miejscowym planie przeznaczona pod drogi gminne.

Zgodnie z ww. przepisem jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wydzielono działki gruntu pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, do określenia wartości nieruchomości, zarówno według stanu przed podziałem jak i po podziale, powierzchnię nieruchomości pomniejsza się o powierzchnię działek gruntu wydzielonych pod te drogi lub pod ich poszerzenie. Regulacja ta odnosi się więc wyłącznie do nieruchomości, które w decyzji podziałowej zostały wydzielone jako drogi publiczne względnie pod poszerzenie dróg publicznych, nie zaś pod inne drogi, choćby były one nawet ogólnie dostępne. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470), dalej jako u.d.p., drogami publicznymi są: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne. Natomiast zgodnie z art. 7 u.d.p., do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych (ust. 1). Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (ust. 2), a ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy (ust. 3). Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 u.d.p., drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi.

Jak wynika z obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr XIX/171/08 z dnia 25 września 2008 r., działki nr [..] i [..] w części są oznaczone symbolem 020.KDW – droga wewnętrzna (niepubliczna). Następnie z mapy z podziałem wynika, że działka nr [..] została przeznaczona jako teren dojazdowy do wydzielonych działek budowlanych. Z związku z tym, w świetle art. 98a ust. 3 u.g.n., brak było podstaw do pomniejszenia na potrzeby wyceny powierzchni nieruchomości wydzielonych pod drogi publiczne lub ich poszerzenie, gdyż z takimi drogami nie mamy do czynienia w rozważanym wypadku.

Wreszcie, zdaniem sądu, nie ma racji skarżąca podnosząc, że okoliczności sprawy uzasadniały odstąpienie od ustalenia opłaty adiacenckiej, a to ze względu na treść art. 98a ust. 2 u.g.n., który stanowi, że przepisu ust. 1 nie stosuje się przy podziale nieruchomości dokonywanym niezależnie od ustaleń planu miejscowego.

Ustawodawca wyłączając możliwość ustalenia opłaty adiacenckiej zastrzegł jednocześnie, że możliwość taka występuje przy podziale nieruchomości dokonywanym niezależnie od ustaleń planu miejscowego. W doktrynie podkreśla się w związku z tym, że z dopuszczalności pobrania opłaty adiacenckiej ustawodawca wyłączył podział nieruchomości dokonywany w warunkach określonych w art. 95 u.g.n., który to przepis określa sytuacje, w których podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od ustaleń planu. Przedmiotowa opłata nie może być zatem pobrana w przypadku dokonywania podziału nieruchomości dla wydzielenia działek gruntu w celach określonych w art. 95 u.g.n., jak również w przypadku dokonywania podziału z urzędu albo na wniosek innych uprawnionych jednostek organizacyjnych. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie wyjaśniła, do której przesłanki z tego przepisu odnosi się stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy. Także zdaniem sądu żadna z określonych w art. 95 przesłanek nie miała miejsca, w szczególności doszło do zniesienia współwłasności zabudowanej nieruchomości w stanie opisanym w punkcie 1 tego przepisu, ani wydzielenie działek w warunkach opisanych w punktach 2, 3, 6, 6a, 6b, 6c, jak też nie spełniono przesłanek z punktów 4, 5, 7 i 8 tego przepisu. W związku z tym przyjąć należało, że podział miał na celu wydzielenie mniejszych działek z większej nieruchomości, która to okoliczność nie uprawnia do zastosowania art. 98a ust. 2 u.g.n.

Mając to na uwadze należało uznać, że w okolicznościach faktycznych sprawy spełnione zostały przesłanki prawne do ustalenia skarżącej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości działki, która na wniosek właściciela poddana została podziałowi, a przy tym brak było okoliczności wyłączających możliwość skorzystania przez Wójta z przysługującego mu uprawnienia do uregulowania sytuacji prawnej strony. Jednocześnie, oceniając postępowanie organu sąd doszedł do wniosku, że spełnia ono wymogi art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w szczególności prawidłowo oceniono operat szacunkowy pod kątem jego rzetelności i zgodności z przepisami, co uprawniało do przyjęcia tego opracowania jako podstawy ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej. Również sąd analizując ów materiał dowodowy nie stwierdził wad, które uniemożliwiłaby posłużenie się w sprawie tym dowodem, a wydane decyzje czyniły niezgodne z prawem. Wreszcie, także uzasadnienie decyzji organów odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wynika z nich zarówno prawna, jak i faktyczna podstawa wydanego rozstrzygnięcia. Powyższej oceny nie zdołały natomiast podważyć zarzuty wniesionej skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako bezzasadną.

W niniejszej sprawie sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn.zm.).

Dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna w CBOSA).