Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 158/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 3 par. 2, 58 par. 1 pkt 1, 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 109
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. S.A. z siedzibą w K. na bezczynność Prezesa Nardowego Funduszu Zdrowia w zakresie doręczenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej Spółce – V. S.A. z siedzibą w K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżąca Spółka – V. S.A. z siedzibą w K., pismem z dnia

12 kwietnia 2013 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej Prezes NFZ), polegającą na niedoręczeniu pełnomocnikowi skarżącej decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że ww. decyzja wraz

z jej pisemnym uzasadnieniem została doręczona pełnomocnikowi skarżącej Spółki

w dniu 1 października 2012 r. Jednocześnie organ podał, że wspomniana decyzja została pierwotnie doręczona bezpośrednio stronie postępowania w dniu 22 sierpnia 2012 r., co nastąpiło z uchybieniem art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej Kpa.). Prezes NFZ stwierdził, że nie pozostaje

w bezczynności, gdyż czynność doręczenia decyzji, z której brakiem skarżąca powiązała skargę do Sądu, została dokonana bezpośrednio wobec Spółki, a jej pełnomocnik otrzymał poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji.

W konsekwencji powyższego Prezes NFZ wniósł o oddalenie skargi bądź umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy

z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych

(Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.; cytowanej dalej jako "p.p.s.a.").

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym,

na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.)

Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność, przewlekłość organu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zarzucanej Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia bezczynności w zakresie doręczenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w sprawie nieuwzględnienia odwołania

od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w którym skarżąca Spółka występowała w roli oferenta.

Zasadniczą do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie kwestią jest ustalenie czy sprawa ta należy do właściwości sądu administracyjnego.

Jak wskazano powyżej, zarzut bezczynności może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne

i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Doręczenie decyzji, o którym mowa

w art. 109 Kpa., nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Doręczenie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Fakt doręczenia nie czyni danego podmiotu stroną postępowania. Status ten wynika z przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w danej sprawie.

Jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, czynność doręczenia decyzji nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1788/12, publ. baza CBOiS).

Wskazać jednocześnie należy, że prawidłowość doręczenie decyzji może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (por. postanowienia NSA z 6.06.2012 r., sygn. akt I OSK 1194/12; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 438/08; z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1360/06, postanowienie NSA z dnia 12.09.2012, sygn. akt I OSK 1788/12, publ. baza CBOiS).

W tych okolicznościach uznać należy, że niniejsza sprawa nie mieści się

w zakresie kognicji sądu administracyjnego a zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i p.p.s.a.

O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.