Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 742/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 9,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 57 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 47
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi V. K. z udziałem uczestniczki postępowania B. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 17 lutego 2010 r. wniesionej przez V. K. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2010r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z 5 czerwca 2009r. Cudzoziemiec wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wniosek umotywował pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską. Ostatnio Cudzoziemiec posiadał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielone mu decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2007 r., na okres do dnia [...] lipca 2009 r.

Decyzją z [...] sierpnia 2009r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż okoliczności sprawy wskazują, że związek małżeński skarżącego i obywatelki polskiej został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Od powyższego rozstrzygnięcia Cudzoziemiec wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu odwołania V. K. oświadczył, iż jego małżeństwo z B. K. nie jest fikcją, ich pożycie układa się harmonijnie, mieszka on razem z żoną. Wskazał ponadto, iż pomiędzy nimi istnieje więź fizyczna, psychiczna i gospodarcza.

Decyzją z [...] stycznia 2010r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2009r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż skarżący związek małżeński z obywatelką polską zawarł w dniu 28 maja 2005 r. W ocenie organu związek małżeński Cudzoziemca z obywatelką polski posiada cechy zawarcia go w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższe organ stwierdził na podstawie przeprowadzonego przez funkcjonariuszy [...] Oddziału Straży Granicznej w S. wywiadu środowiskiowego w miejscu zamieszkania Cudzoziemca wraz z żoną, tj. w S. przy ul. P. W jego wyniku ustalono, że Cudzoziemiec jest zameldowany pod ww. adresem, jednakże tam nie mieszka. Sąsiedzi obywatelki polskiej (żony skarżącego) stwierdzili, iż pod tym adresem zamieszkuje kobieta – B. K. ze swoim synem. Odnośnie Cudzoziemca wskazali, po okazaniu im jego zdjęcia, iż nigdy mężczyzny z fotografii nie widzieli i tylko jedna z kobiet potwierdziła, iż zna Cudzoziemca z widzenia, gdyż pracuje on na pobliskim targowisku. Dodatkowo funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzili w dniu 23 czerwca 2009 r. wywiad środowiskowy w lokalu mieszkalnym, którego właścicielem jest skarżący (S., Osiedle [...]). Ustalili, iż pod tym adresem mieszka była żona Cudzoziemca wraz ze swoim mężem obywatelem polskim K. M. (zgodnie z wyjaśnieniami jego żony, pracuje on dorywczo w W. i nie jest aktualnie zameldowany w tym mieszkaniu) oraz z małoletnimi córkami z poprzedniego związku małżeńskiego. Tego dnia zastano również Cudzoziemca w tym lokalu. I. K. (była żona Cudzoziemca) wyjaśniła, iż jej były mąż bardzo często przebywa w ww. mieszkaniu i zajmuje w nim jeden z trzech pokoi. Ponadto wskazała, iż wnioskodawca pomaga rodzinie tj. robi zakupy i opiekuje się dziećmi. Powyższe zostało potwierdzone również przez sąsiadkę, która poinformowała, iż w lokalu nr 16 od czterech lat mieszka rodzina Cudzoziemców tj. małżeństwo z dwoma córkami. Dodatkowo poinformowała, iż oprócz V. K. żaden inny mężczyzna tam nie zamieszkuje.

Organ również wskazał, iż w toku postępowania przed organem I instancji Cudzoziemiec i B. K. zostali przesłuchani do protokołu. W wyniku przesłuchania ujawniły się istotne rozbieżności, dotyczące m.in. sposobu spędzania wspólnie czasu w czasie Świąt Wielkanocnych, Świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku. Mianowicie V. K. zeznał, iż Święta Wielkanocne spędził wraz z żoną – B. K. w domu, natomiast jego żona oświadczyła, iż: cyt. "Mąż spędził święta z córkami". Podobnie odnośnie Sylwestra Cudzoziemiec stwierdził, że spędził ten wieczór w domu wraz z żoną, natomiast jego żona podała, iż w tym czasie wnioskodawca poszedł do znajomych i nie złożył jej życzeń oraz nie zadzwonił.

Ponadto B. K. przesłuchana w dniu [...] lipca 2009 r. wyjaśniła, iż ich małżeństwo jest tylko na papierze, gdyż mają oni rozdzielność majątkową, nie mieszkają razem, a jej mąż w zasadzie przebywa u swojej byłej żony i tam też przechowuje swoje rzeczy. Dodatkowo stwierdziła, że z mężem spotyka się incydentalnie i uważa, że zawarcie związku małżeńskiego z V. nie było dobrym pomysłem, jej małżeństwo jest raczej umową pomiędzy nią a Cudzoziemcem.

Mając powyższe na uwadze organ wyjaśnił, iż sam fakt zawarcia związku małżeńskiego z obywatelem polskim nie jest wystarczającą przesłanką do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ wskazał, że związek V. K. i B. K. odbiega od modelu wskazanego w art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (Dz.U. z 1964r. Nr 9 poz. 59 z późn. zm.) i jest on raczej swoistym rodzajem obustronnego układu, ukierunkowanego na umożliwienie Cudzoziemcowi pobytu w Polsce.

Pismem z 17 lutego 2010r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2010r.

Zaskarżanej decyzji zarzucił:

1. błędne zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 4 w związku z art 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.), zwanej dalej ustawą o cudzoziemcach, przez przyjęcie, że związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, podczas gdy zawierając to małżeństwo małżonkowie nie mieli takiego celu zawarcia małżeństwa;

2. naruszenie art. 47 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) przez wydanie decyzji uniemożliwiającej B. K. realizację prawa do wspólnego zamieszkania z mężem w przypadku utrzymania mocy prawnej zaskarżonej decyzji, co stanowi naruszenie usprawiedliwionego interesu B. K. jako żony Cudzoziemca i strony postępowania;

3. naruszenie art. 9 i 8 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., przez nieuwzględnienie tego, że dwukrotnie przesłuchiwano B. K. po nocnej pracy jako salowa w szpitalu. Na możliwość przesłuchania w innych okolicznościach winien zwrócić uwagę organ I instancji, jak i okoliczność ta winna być wychwycona przy analizie materiału przez organ II instancji. Zdaniem skarżącego przesłuchanie po nocnej zmianie mogło mieć wpływ na treść zeznań żony Cudzoziemca.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Pismem z 10 marca 2010r. B. K. poparła skargę Cudzoziemca i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Potwierdziła, że jej małżeństwo trwa nadal. Wskazała, iż jej przesłuchiwania były przeprowadzane po nocnej pracy i podczas nich była bardzo przemęczona. Wyjaśniła, iż jej relacje z mężem poprawiły się, wcześniej była zła, że mąż jedzie z córkami, a szczególnie z byłą żoną na U., ale po wyjaśnieniu sprawy zgodziła się z nim. Dodatkowo poinformowała, że ze względu na konieczność sprawowania opieki nad rodzicami mieszkającymi w innej miejscowości i jej pracę na zmiany, często mija się z mężem, ale wiele małżeństw jest w takiej sytuacji. Wyjaśniła, iż oni, jako małżeństwo dojrzałe i wyrozumiałe, wspólnie znajdują kompromisy w każdej sytuacji ich życia.

Pismem procesowym z 2 czerwca 2010r. skarżący podtrzymał skargę i zawarł polemikę z odpowiedzią na skargę.

Postanowieniem zawartym w protokole rozprawy z 22 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił B. K. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania.

W toku rozprawy uczestniczka postępowania wskazała, iż drugie zeznanie złożyła będąc zastraszana, że syn zostanie aresztowany za składanie fałszywych zeznań składanych funkcjonariuszom Straży Granicznej w czasie gdy zastali go w mieszkaniu. Wyjaśniła również, że nikogo nie informowała, iż była zastraszana przy składaniu swoich zeznań. Dodatkowo stwierdziła, iż z mężem spotyka się po przyjeździe od rodziców lub po pracy i że nie ma czasu na wspólne wyjazdy i weekendy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ zarówno dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, jak też prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawne.

W sprawie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe.

Cudzoziemiec, jego aktualna żona B. K. oraz była żona I. K. zostali przesłuchani. B. K. była słuchana dwukrotnie tj. [...] i [...] lipca 2009 r. Z protokołu wynika, iż była pouczona o prawie odmowy zeznań, odmowy odpowiedzi na pytania w zakresie objętym art. 83 kpa. Była też pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Oba protokoły przesłuchania zostały przez nią podpisane po złożonym oświadczeniu, iż czyni to po odczytaniu tego protokołu. Z treści tych protokołów nie wynika aby zgłaszała jakąkolwiek niedyspozycję, złe samopoczucie, czy inne trudności w składaniu zeznań.

W protokołach nie ma też uwag osób ją przesłuchujących co do jej szczególnego zachowania, braku koncentracji. Przesłuchania prowadzone były przez dwie różne osoby. Rozbieżność wypowiedzi B. K. z treścią wypowiedzi Cudzoziemca świadcząca o braku istnienia małżeństwa jako związku faktycznego pomiędzy nimi pozostaje w pełnej spójności z treścią ustaleń dokonanych w drodze dwukrotnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w ramach postępowania wyjaśniającego przez Straż Graniczną. Wyniki tego postępowania wyjaśniającego zawiera szczegółowa pisemna informacja Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2009 r.

Okoliczności powyższe stanowią, że podnoszone w skardze zarzuty, iż niespójności wypowiedzi B. K. z wypowiedziami męża wynikały z jej zmęczenia (zarzut, że zeznania składane były po pracy nocnej jako salowej w szpitalu) i tym samym wynikały z niewłaściwych okoliczności jej przesłuchania (zarzut, że organ nie zapewnił jej możliwości przesłuchania w innych okolicznościach naruszając art. 8 i 9 kpa.) są w rzeczywistości gołosłowną polemiką z ustaleniami organu.

Podnieść należy, że B. K. przesłuchiwana była na okoliczność podstawowych zasad funkcjonowania związku dwojga ludzi. Rozbieżności w jej i męża wypowiedziach dotyczą dat i zdarzeń szczególnych. To nie są rozbieżności dotyczące codziennych drobnych okoliczności, które z racji ich oczywistego istnienia i powtarzania się mogłyby nakładając się na siebie zmieszać w czasie i pamięci zeznającego, zwłaszcza gdy jest zmęczony. Te rozbieżności dotyczą dwóch corocznych najważniejszych świat religijnych uznawanych powszechnie przez formę ich spędzania za święta rodzinne, dotyczą tez ostatniego sylwestra. Twierdzenia małżonków, że kolację wigilijną, śniadanie wielkanocne, Sylwestra spędzali w zupełnie innych miejscach i z udziałem zupełnie innych osób są dowodem na brak wspólnego spędzania czasu a nie dowodem zwykłej pomyłki w wypowiedziach wywołanej zmęczeniem.

Ponadto zauważyć należy, że B. K. tylko raz, w dniu [...] lipca 2009 r., stwierdziła do protokołu, iż jest po pracy nocnej nie zgłaszając przy tym żadnych zastrzeżeń z tym związanych. Stwierdzenie to zostało dokonane na wyraźne pytanie przesłuchującej. Samo przesłuchanie obywało się w kilka godzin po zakończeniu pracy przez przesłuchiwaną (zgodnie z protokołem rozpoczęto je o godz. 12: 30, a B. K. pracowała w nocy poczynając od godz. 19:00 dnia poprzedniego w szpitalu położnym w S., czyli mieście w którym była przesłuchiwana). Przy przesłuchaniu w dniu [...] lipca 2009 r. w ogóle nie odnosiła się do pracy, stanu zdrowia, ani innych przeszkód, które mogłyby być uznane za uniemożliwiające swobodną wypowiedź. Każdorazowo podpisała protokół zeznań. Sąd nie widzi podstaw do uznania aby w toku tak przeprowadzonych czynności z przesłuchań B. K. doszło do naruszenia zasad określonych art. 8 lub 9 kpa. Zatem prawidłowo organ przeprowadził ten dowód w sprawie i dokonał merytorycznej oceny treści złożonych zeznań. Wynika z tych zeznań swoisty układ małżonków ("nie mieszkamy razem", "mąż w zasadzie przebywa u swojej byłej żony, tam ma złożone swoje rzeczy, a my spotykamy się incydentalnie", "myślę, że dobrze zrobiłam, że pomogłam mu zostać w Polsce, mimo swoich wad to dobry człowiek"). Ocena tych zeznań dokonana jest też w kontekście innych dowodów. Z wywiadu środowiskowego wynika, że sąsiadka byłej żony Cudzoziemca potwierdza, iż mieszka on od czterech lat z byłą żoną I. K. i dwiema córkami w mieszkaniu na Osiedlu Z. Mieszkanie to jest jego własnością. Pracownicy Straży Granicznej zastali go tam w czasie prowadzenia wywiadu. Była żona potwierdziła fakt, iż ma ona swoje rzeczy w jednym pokoju. Natomiast większość sąsiadów mieszkania należącego do B. K. przy ul. P. w S. twierdziła, iż mieszka tam tylko ona z synem. Ta większość sąsiadów nieznanała Cudzoziemca nawet z widzenia.

Te okoliczności ustalone w wywiadzie pozwalają również na dokonanie prawidłowej oceny zeznań B. K.. Faktem jest, że B. K. w postępowaniu sądowym podjęła działania mające na celu uchylenie się od swoich twierdzeń złożonych przed organem.

W piśmie procesowym z dnia 10 marca 2010 r. skierowanym do Sądu – uczestniczka postępowania popierając skargę Cudzoziemca podniosła dodatkowe zarzuty co do nieprawidłowości w ustaleniach organu. Oświadczyła, że ustalenia zostały dokonane w oparciu o wymuszone na niej zeznania z dnia [...] lipca 2009 r. Wymuszenie zostało dokonane przez osobę ją przesłuchującą w formie szantażu skierowanego do niej. Ten szantaż, jak wyjaśniła na rozprawie, miał wymusić negatywne wypowiedzi o jej małżeństwie pod groźbą aresztowania jej syna za składane fałszywych zeznań przed funkcjonariuszami Straży Granicznej w czasie czynności wywiadu przeprowadzonego w jej mieszkaniu. Wskazać należy, że jednocześnie w piśmie z 10 marca 2010 r. uczestniczka postępowania wskazywała dalej: "syn zresztą mówił prawdę o tym, co wiedział o naszym małżeństwie, a przez długotrwałe wyjazdy do pracy w N. wiedział niewiele i niekiedy mylnie". Już to jedno stwierdzenie świadczy o tym, że B. K. nie miała i nie mogła mieć żadnych obaw o syna. Podnoszone zarzuty są nieudaną, zdaniem Sądu, próbą wycofania ze zbyt szczerej wypowiedzi złożonej przez B. K. przed organem. Nieudolność tej próby polega na tym, że zarzuty z upływem czasu są coraz bardziej daleko idące (wypowiedź udzielona pod wpływem zmęczenia a później wypowiedź udzielona pod wpływem szantażu). Zawierają w sobie sprzeczności ( uczestniczka chciała chronić syna przed odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania a jednocześnie wiedziała, że mówił prawdę, wiedziała też, że wypowiedzi były jedynie informacją do prowadzonego wywiadu). Uczestniczka nie przedstawia żadnego racjonalnego wytłumaczenia, dlaczego o tym szantażu milczała. Nie wskazała też co miałaby osoba przesłuchująca ją sugerować jako treść jej wypowiedzi.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, iż postępowanie karne prowadzone przez organy do tego powołane jest działaniem niezależnym od woli uczestniczki ani od woli osoby jej przesłuchującej, czyli nie może być przedmiotem, powodem szantażu, należało uznać, że nie ma żadnych podstaw do uznania zarzutów uczestniczki za zasadne.

Ustalenia organu są prawidłowe a wnioski z nich wyciągnięte logiczne i zasadne.

Słuszne jest stwierdzenie organu, iż zebrane dowody dają podstawę do uznania, że związek Cudzoziemca z B. K. odbiega od modelu małżeństwa związanego ze wspólnym pożyciem, wzajemną pomocą i wiernością. Jest natomiast rodzajem obustronnego układu ukierunkowanego na umożliwienie Cudzoziemcowi pobytu w Polsce. Świadczą o tym m.in. takie okoliczności jak brak wspólnego zamieszkiwania (wynika on z rozbieżności zeznań Cudzoziemca i B. K., wywiadu środowiskowego), wieloletnie zamieszkiwanie Cudzoziemca z byłą żoną, córkami (wywiad, obecność Cudzoziemca w tamtym domu w czasie wywiadu, zajmowanie jednego pokoju, niespójność w wypowiedziach przesłuchiwanych osób), ukrywanie faktu zamążpójścia przez B. K. przed sąsiadami (wywiad).

Przyjęcie przez organ tych ustaleń i odmowa uznania za prawdziwe twierdzeń Cudzoziemca i jego byłej żony I. K. w części dotyczącej jego częstego pobytu w mieszkaniu na Osiedlu Z. jako wyłącznych wizyt związanych z odwiedzinami córek było zasadne.

Ustalenia znajdują oparcie w przeprowadzonych dowodach przy czym są to różne dowody. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z należytą starannością i w brew zarzutom skarżącego nie sprowadzało się do wykrycia tylko różnic w wypowiedziach małżonków.

Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy.

Dokonane ustalenia pozwoliły na stwierdzenie zaistnienia przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt. 4 ustawy o cudzoziemcach, gdyż małżeństwo Cudzoziemca zostało zawarte w celu obejścia przez niego przepisów o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie.

Taki wniosek wynika już z samej oceny tego małżeństwa dokonanej przez B. K. w dniu [...] lipca 2009 r. Potwierdzają to dwukrotne wywiady środowiskowe. B. K. wypowiedzi o papierowym małżeństwie poprzedziła informacją o twierdzeniu męża, że jak nie wezmą ślubu to będzie musiał wyjechać na U. Uczestniczka mówiła też o tym, że dopiero po ślubie dowiedziała się o zamieszkiwaniu w Polsce byłej żony i dzieci, i jak ta okoliczność wpłynęła na ich małżeństwo.

Zatem zarzuty Cudzoziemca, iż organ nie wykazał jego zamiaru co do zawieranego związku małżeńskiego na datę jego zawarcia nie zasługuje na uwzględnienie.

Niezasadny jest też zarzut odnoszący się do daty prowadzonego postępowania dowodowego na okoliczność zamiaru Cudzoziemca co do zawieranego związku małżeńskiego.

Przesłanka, czy związek małżeński z Polką, na który powołuje się Cudzoziemiec we wniosku o zezwolenie na zamieszkanie, nie został zawarty w celu obejścia przepisów prawa dotyczących udzielenia tego zezwolenia, powinno być każdorazowo badane w toku prowadzonego postępowania. Wynika to z treści art. 55 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

Bez znaczenia dla tej sprawy jest okoliczność, iż w poprzednim postępowaniu administracyjnym o udzielenie takiego zezwolenia organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego.

Bez znaczenia dla sprawy jest też podnoszona przez skarżącego okoliczność iż od 2007 r. miał możliwość starać się o zezwolenie na zamieszkanie na podstawie prowadzonej działalności gospodarczej. Nie zrobił tego. Organ prowadził postępowanie zgodnie z wnioskiem Cudzoziemca. Cudzoziemiec wnosił o udzielenie zezwolenia za zamieszkanie z uwagi na małżeństwo z Polką. Obecnie poza oceną Sądu jest twierdzenie skarżącego, że kwota 1000 zł przeznaczona na utrzymanie domu posiadanego z B. K. mogłoby wydatnie podnieść kondycję jego firmy i uczynić zgodę na pobyt z tego tytułu łatwą da uzyskania.

W sprawie nie była badana działalność gospodarcza Cudzoziemca i jej korzystny wpływ na gospodarkę narodową.

Natomiast twierdzenie skarżącego, iż uiszczana kwota 1000 zł miesięcznie do rąk B. K. świadczy o istnieniu ich związku małżeńskiego i szczególnych relacji między nimi pozostaje w wyraźnej sprzeczności z zeznaniami żony złożonymi [...] lipca 2009 r. charakteryzującymi ten związek w sposób całkowicie niekorzystny dla skarżącego.

W świetle tych zeznań, prawidłowo złożonych zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty skargi odnoszące się do stronniczego przeprowadzenia dowodu z uwagi na brak zadania pytań dotyczących wpływu choroby rodziców uczestniczki na rozluźnienie pożycia małżeńskiego. B. K. zeznała "nie mieszkamy razem", "spotykamy się incydentalnie". Przy takich stwierdzeniach nie można mówić o niedopytanych okolicznościach.

Reasumując zarzuty skargi są tylko polemiką z ustaleniami organy nie podzielaną przez Sąd.

W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 1 pkt. 4 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt. 6 ustawy o cudzoziemcach przez uznanie, iż związek małżeński został zawarty przez Cudzoziemca w celu obejścia przepisów o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż ustalenia to jest prawidłowe. Nie doszło też do naruszenia przepisu art. 47 Konstytucji RP stanowiącego m.in. o prawie do ochrony życia rodzinnego. Decyzja nie jest decyzją wydaleniową Cudzoziemca tylko odmawiającą zgody na zamieszkanie na czas określony w oparciu o faktycznie niefunkcjonujący związek małżeński z Polką zawarty w celach w/w.

Z wymienionych powodów, uznając skarżoną decyzję w całości za prawidłową Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.