Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2823/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 174
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X Spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 527/16 w sprawie ze skargi X Spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od X Spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na rzecz Ministra Przedsiębiorczości i Technologii kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 527/16 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w likwidacji na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2016 r. nr[...].

W uzasadnieniu Sąd pierwszj instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] Minister Rozwoju, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K., utrzymał w mocy postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] listopada 1950 r., nr [...].

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. działając poprzez likwidatora Z. P., wystąpiła do Ministra Gospodarki o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] listopada 1950 r., nr [...] o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa firmy [...] Sp. z o.o. w K. ul. [...] oraz dalszych orzeczeń tego organu o zatwierdzeniu protokołu zdawczo - odbiorczego przejmowanego przedsiębiorstwa oraz objęciu go przez Skarb Państwa (zarządzeniem z dnia [...] grudnia 1950 r.).

Minister Gospodarki ww. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] listopada 1950 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że ostateczną decyzją własną z dnia [...] października 2010 r., nr [...]. umorzono nadzwyczajne postępowanie weryfikacyjne, wszczęte wnioskiem spadkobierczyń nieżyjących udziałowców znacjonalizowanej firmy [...] Sp. z o.o., którego przedmiotem były ww. orzeczenia nacjonalizacyjne. W toku postępowania, zakończonego ww. ostateczną decyzją organ ustalił, w oparciu o zebrane w sprawie dowody, w tym odpis z rejestru handlowego dział [...] Nr [...], że w dniu nacjonalizacji właścicielem przejmowanego przedsiębiorstwa była [...] Sp. z o.o. Tym samym, umarzając postępowanie nieważnościowe organ stwierdził wówczas, że stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. nie są spadkobiercy udziałowców ww. spółki, lecz sama spółka reprezentowana przez jej organy statutowe. Rozpatrując natomiast wniosek z dnia [...] lipca 2015 r., organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że likwidator spółki z o.o. nie ma legitymacji procesowej do wystąpienia w imieniu spółki z wnioskiem o wszczęcie postępowania prowadzonego w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji administracyjnej, tj. w oparciu o art. 156 K.p.a., gdyż przekracza to granice czynności likwidacyjnych przewidzianych przepisami Kodeksu spółek handlowych.

[...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K., działając poprzez likwidatora Z. P., złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2015 r.

Minister Rozwoju postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Ministra Gospodarski z dnia [...] sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że organ badając formalne przesłanki dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzorczego w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy podanie z dnia [...] lipca 2015 r. wniesione przez [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K., w imieniu której wystąpił likwidator Z. P., zostało skutecznie wniesione przez podmiot będący stroną. Na podstawie materiału dowodowego, ustalono, że właścicielem znacjonalizowanego przedsiębiorstwa była osoba prawna - spółka z ograniczoną odpowiedzialnością pod nazwą [...] Sp. z o.o. w K. Spółka nie została wykreślona z rejestru handlowego, tym samym, wyłącznie ta spółka, reprezentowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, przez powołane do tego organy, legitymuje się interesem prawnym do żądania oceny legalności decyzji nacjonalizującej przedsiębiorstwo. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., wydanym przez Sąd Rejonowy w K., [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, rozwiązano przedmiotową spółkę (pkt I) oraz ustanowiono Z. P. jej likwidatorem (pkt II). W dniu [...] listopada 2015 r. [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem KRS [...] co zostało ustalone na podstawie wydruku odpowiadającemu odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców z dnia [...] stycznia 2016 r.

Organ wskazał, że wszczęcie postępowania likwidacyjnego ma ten skutek, że spółka jako osoba prawna wchodzi w stan "zwijania" swojej aktywności, jednakże posiadając przez cały okres pełną podmiotowość i osobowość prawną. Natomiast zdolność do czynności prawnych spółki jest ograniczona tylko do celu likwidacyjnego. Likwidator zastępuje zarząd, a jego podstawowym obowiązkiem staje się udział w procesie zakończenia działalności spółki. Zadania likwidatorów są wyznaczane celem spółki w likwidacji. Tym samym czynności podejmowane przez likwidatorów w ramach czynności likwidacyjnych określonych w art. 282 K.s.h., obejmują czynności kończące bieżące interesy spółki. Nie można, więc rozpocząć nowych interesów, a rozpoczęte należy zakończyć. Czynności likwidatora będą nieważne, gdy wykraczają poza ustalony cel, a zakres przedmiotowy czynności reprezentacyjnych likwidatorów jest węższy niż zakres prawa do reprezentacji zarządu - ze względu na konieczność zakończenia interesów spółki. W ocenie organu art. 282 K.s.h. nie daje likwidatorowi podstawy do wnoszenia do organów administracji publicznej żądań dotyczących wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 156 K.p.a. Wystąpienie przez likwidatora, działającego w imieniu spółki, o wszczęcie postępowania nadzorczego dotyczącego skontrolowania prawidłowości podjęcia ostatecznej decyzji administracyjnej nie mieści się w ustawowej definicji czynności likwidacyjnych, co skutkuje brakiem jego umocowania do działania w imieniu spółki. Likwidator działający w imieniu spółki nie jest stroną postępowania nadzorczego w rozumieniu art. 28 K.p.a. Wnioskowanie o wszczęcie postępowania nadzorczego nie jest czynnością mającą na celu zakończenie interesów bieżących spółki, nie można jej zaliczyć do czynności zmierzających do ściągnięcia wierzytelności, ze względu na fakt pozostawania w obiegu prawnym ostatecznej decyzji nacjonalizacyjnej, która korzysta z domniemania legalności. Nie jest to także czynność mająca na celu wypełnienie zobowiązania spółki lub upłynnienie majątku spółki, tym samym brak jest podstaw do uznania jej za czynność likwidacyjną.

W konsekwencji organ przyjął, że zarówno granice kompetencji likwidatora wytyczone przez art. 282 § 1 K.s.h. jak i cele spółki w likwidacji nie wyposażają likwidatora działającego w imieniu spółki w legitymację do inicjowania postępowań w oparciu o nadzwyczajne tryby weryfikacji decyzji administracyjnych, w tym do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia nacjonalizacyjnego.

Skargę na postanowienie z dnia [...] lutego 2016 r. złożyła [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K., działająca przez likwidatora Z. P., reprezentowana przez adwokata P. P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 i 61 a § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Ministra z dnia [...] sierpnia 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania, w sytuacji gdy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizacyjnej wniesiony został przez stronę, [...] Spółka z o.o. w likwidacji, reprezentowaną przez likwidatora, która będąc podmiotem, do której skierowana była decyzja nacjonalizacyjna, ma interes prawny we wszczęciu i prowadzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nacjonalizacyjnej oraz art. 157 § 1 i 2 k.p.a. przez ich niezastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 282 § 1 k.s.h. poprzez sprzeczne z tym przepisem ustalenie zakresu uprawnień likwidatora prowadzące do uznania przez Ministra, że likwidator nie jest umocowany do składania w imieniu spółki wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, bowiem jego skutkiem była odmowa wszczęcia postępowania oraz naruszenie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez de facto zakwestionowanie prawa do dziedziczenia przez wspólników Spółki, a także naruszenie art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 8 k.p.a. i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydawanie przez Ministra odmiennych decyzji w podobnych sprawach i nierówne traktowanie skarżącej Spółki w porównaniu z innymi podmiotami znajdującymi się w analogicznej sytuacji prawnej i faktycznej, skutkujące podważeniem zaufania do władzy publicznej.

Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, Minister wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz ustosunkował się do zarzutów skargi.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że niniejszej sprawie istota sporu pomiędzy [...] Sp. z. o.o. w likwidacji z siedzibą w K. a Ministrem Gospodarki sprowadza się do oceny, czy likwidator reprezentujący powyższą Spółkę miał umocowanie do zainicjowania postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] listopada 1950 r., nr [...] o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa firmy [...] sp. z o.o. w K. ul. [...] oraz dalszych orzeczeń tego organu o zatwierdzeniu protokołu zdawczo - odbiorczego przejmowanego przedsiębiorstwa oraz objęciu go przez Skarb Państwa (zarządzeniem z dnia [...] grudnia 1950 r.).

Sąd zauważył, że zgodnie z treścią art. 283 § 1 K.s.h. w granicach swoich kompetencji, określonych w art. 282 § 1, likwidatorzy mają prawo prowadzenia spraw oraz reprezentowania spółki. Powołanie likwidatora powoduje zatem, że przejmuje on kompetencje, które w zwykłym okresie istnienia spółki należą do zarządu. Działanie likwidatora takiej spółki kapitałowej na zewnątrz musi mieścić się w zakresie tzw. czynności likwidacyjnych, o których mowa w przepisie art. 282 § 1, które obejmują zakończenie interesów bieżących spółki, ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań i upłynnienie majątku spółki. Przepis ten przewiduje, że nowe interesy mogą wszczynać tylko wówczas, gdy to jest potrzebne do ukończenia spraw w toku.

Jak słusznie wskazał Minister, ustanowienie przez sąd rejestrowy likwidatora dla spółki z o.o. nie powoduje ustania podmiotowości prawnej takiej spółki. Zmianie ulega jedynie cel jej działalności. Likwidacja ma bowiem na celu przede wszystkim zadysponowanie składnikami majątkowymi spółki. Spółka w likwidacji nie ma zatem na celu prowadzenia przedsiębiorstwa, lecz zmierza do zakończenia działalności i zlikwidowania wszelkich spraw spółki. Likwidator w tym celu powinien zakończyć bieżące interesy spółki, związane z wykonywaną działalnością, np. podjąć kroki w celu wstrzymania produkcji, wypowiedzieć umowy ciągłe, ściągnąć wierzytelności spółki, jak również wypełnić zobowiązania spółki. W ten sposób następuje "wygaszanie" jej działalności. Likwidatorzy nie mogą natomiast podejmować nowych interesów, o ile nie są one konieczne do ukończenia spraw w toku (por. J. Bieniak, M. Bieniak, G. Nita-Jagielski, K. Oplustil, R. Pabis, A. Rachwał, M. Spyra, G. Suliński, M. Tofel, R. Zawłocki, Kodeks spółek handlowych, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2012).

W ocenie Sądu, złożenie przez likwidatora Z. P., w imieniu skarżącej Spółki, wniosku o stwierdzenie nieważności wskazanych wyżej orzeczeń należało zakwalifikować jako podjęcie przez likwidatora nowego interesu, niepowiązanego z będącą w toku sprawą tej Spółki. Tego rodzaju działalności likwidatora skarżącej Spółki nie można było zakwalifikować jako działania polegającego na zakończeniu bieżących interesów Spółki, w szczególności ściągnięciu wierzytelności od Skarbu Państwa. Złożenia środka prawnego mającego na celu wszczęcie administracyjnego postępowania nadzorczego nie sposób też uznać za żądanie spełnienia świadczenia z określonego stosunku zobowiązaniowego, przysługującego wierzycielowi względem dłużnika. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie, likwidator Spółki, żądając wszczęcia postępowania nadzorczego, w istocie działał w interesie następców prawnych udziałowców Spółki. Takie działanie nie miało zatem na celu uzyskania określonych korzyści dla likwidowanej Spółki.

Ponadto gdyby przyjąć, że likwidator spółki z o.o. może, w każdym czasie, w trakcie trwania procesu likwidacji spółki, inicjować w jej imieniu nowe postępowania, celem podważenia ostatecznych decyzji, których wynik jest niepewny, to działalność likwidatora nie różniłaby się niczym od uprawnień zarządu Spółki.

Tym samym, Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1376/09 (przywoływanym przez Ministra), że wystąpienie przez likwidatora w imieniu spółki prawa handlowego z wnioskiem nieważnościowym wykracza poza czynności likwidacyjne, mające na celu sprawne zwinięcie majątku spółki i wykreślenie jej z rejestru handlowego.

Wobec tego Sąd uznał, że Minister Rozwoju prawidłowo zastosował przepis art. 61a § 1 K.p.a. odmawiając w niniejszej sprawie wszczęcia postępowania nadzorczego, skoro likwidator skarżącej Spółki – Z. P., nie był legitymowany do złożenia, w imieniu tego podmiotu, żądania stwierdzenia nieważności orzeczeń z 1950 r. we wnioskowanym zakresie.

[...] Sp. z o.o. w likwidacji w K. wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 282 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (dalej jako K.s.h.) poprzez sprzeczne z tym przepisem ustalenie zakresu uprawnień likwidatora prowadzące do uznania, że likwidator nie jest umocowany do występowania w imieniu spółki w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, mocą której pozbawiono tę spółkę majątku i to w sytuacji, gdy spółka nie prowadzi żadnej bieżącej działalności, a cały jej majątek został znacjonalizowany przedmiotową decyzją;

- naruszenie art. 21 ust. 1 i art. 64 w zw. z art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez pozbawienie w istocie prawa do dziedziczenia przez spadkobierców wspólników spółki, albowiem brak możliwości przeprowadzenia weryfikacji w toku postępowania administracyjnego zgodności z prawem decyzji nacjonalizującej majątek spółki, prowadzi do braku możliwości uzyskania odszkodowania za utracony majątek odpowiadający wartości udziałów w spółce.

Ponadto w oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a. i art. 7 oraz 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej, poprzez odmowę jego zastosowania i uchylenia zaskarżonego postanowienia Ministra w sytuacji, gdy stanowi ono rozstrzygnięcie diametralnie odmienne od rozstrzygnięć w innych podobnych sprawach, z uwagi na co doszło do nierównego potraktowania skarżącej spółki w porównaniu z innymi podmiotami znajdującymi się w analogicznej sytuacji prawnej i faktycznej, co podważa zaufanie do władzy publicznej.

Z uwagi na stawiane zarzuty [...] Sp. z o.o. w likwidacji wniosła o:

- uchylenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. wyżej opisanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten Sąd, ewentualnie,

- w razie uznania, iż spełnione są przesłanki z art. 188 P.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżanego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy,

- zasądzenie - na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. - na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjniej rozwinięto uzasadnienie stawianych zarzutów.

W odpowiedzi na skarge kasacyjną Minister Rozowoju i Finansów wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelnyny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 powołanej ustawy, które w niniejszej sprawie nie występują.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 909/14, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl - dalej jako "CBOSA"). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1253/13, CBOSA). A zatem Naczelny Sąd Administracyjny upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2724/12, CBOSA).

Przypomnieć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 2960/17 r., CBOSA; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Naruszony przez Sąd pierwszej instancji przepis musi być wyraźnie wskazany i stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; LEX nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt. II OSK 1977/12, LEX nr 1502246).

Z uwagi na powyższe nie mógł podlegać ocenie zarzut naruszenia art. 282 K.s.h. bowiem jest on podzielony na paragrafy - 1 i 2.

Ponadto skarżąca kasacyjnie wskazała, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 282 K..s.h. poprzez sprzeczne z tym przepisem ustalenie zakresu uprawnień likwidatora podczas gdy naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 6 i 7 K.p.a. oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Wyjaśnić należy, że podstawą rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji był przepis art. 151 P.p.s.a., a zarzutu jego błędnego zastosowania w skardze kasacyjnej nie podniesiono. Wprawdzie zarzucono niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a, jednakże w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 P.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 294/12, LEX nr 1136684; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 329/12, CBOSA; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2255/12 CBOSA; wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt I OSK 3080/15, CBOSA).

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 i art. 64 w zw. z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP albowiem stroną niniejszego postępowania nie są spadkobiercy udziałowców ww. spółki, lecz sama spółka reprezentowana przez likwidatora.

Odnośnie wniosku co do celowości podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wskazać należy, że podjęcie uchwały abstrakcyjnej na podstawie powyższego przepisu jest możliwe wówczas, gdy została spełniona przesłanka materialnoprawna określona w tym przepisie, czyli uchwała ma na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przedmiotem uchwały ma być wyjaśnienie nie jakichkolwiek przepisów prawnych, które dotyczą danej materii, danego zagadnienia, ale tych przepisów, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tym samym przedmiotem uchwały abstrakcyjnej nie mogą być przepisy, które nie stanowiły podstawy prawnej orzekania, albo te przepisy, które stanowiąc taką podstawę prawną nie wywołały rozbieżności w orzecznictwie.

W niniejszej sprawie nie można mówić o rozbieżności orzecznictwa albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznawał sprawy pod kątem zastosowanych przepisów prawa materialnego, a to z uwagi na wadliwość konstrukcyjną skargi kasacyjnej.

Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. mając na względzie uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12, zgodnie z którą artykuł 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 P.p.s.a. stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. W tej sytuacji, wobec oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz organu koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie określonej zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).