Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 750/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 35
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant : starszy referent sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi F. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz F. D. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K., decyzją z 10 maja 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla inwestora Firma B z siedzibą w K. dla zamierzenia budowlanego: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wraz z instalacjami wewnętrznymi (w tym wentylacji mechanicznej) oraz instalacjami zewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej i oświetlenia terenu, zagospodarowaniem terenu, w tym komunikacją wewnętrzną, parkingami, chodnikami i zielenią, na działkach nr: [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w K.".

W uzasadnieniu organ stwierdził, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją. Na terenie objętym wnioskiem obowiązuje ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy Nr [...] z dnia 8 marca 2013 r. znak : [...], przeniesiona decyzją Nr [...] z dnia 26 maja 2017 r. znak : [...] Projekt budowlany jest zgodny z ww. decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta K." - etap A, zatwierdzonego Uchwalą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 12 września 2018 r., na obszarze oznaczonym w graficznym załączniku do planu, jako "42.ZP.5". Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Obszar oddziaływania obiektu wyznaczony jest przepisami odrębnymi, którymi w przypadku obiektów budowlanych są warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). W oparciu o posiadaną dokumentację projektową, organ ustalił, że wymogi w zakresie przepisów technicznych (tj. odległości obiektów budowlanych od zbiorników nieczystości stałych (§ 23) i ciekłych (§ 36), parkingów i garaży (§ 18-21), budynków produkcyjnych i magazynowych (§ 88, 36) i odległości między budynkami ze względu na zacienianie (§ 57-60), odległości przeciwpożarowe (§ 271) oraz usytuowanie budynków w stosunku do granic działki budowlanej (§ 10-13)) zostały zachowane w stosunku do nieruchomości sąsiednich.

Następnie organ odniósł się do uwag wniesionych w toku postępowania przez F. D..

W zakresie zastrzeżeń dotyczących braku odniesienia się i sprawdzenia zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 15 marca 2013 r. znak: [...], wyjaśnił, że charakter oraz zakres przedmiotowego zamierzenia budowlanego zdefiniowany został we wniosku inwestora o pozwoleniu na budowę. Do wniosku inwestor dołączył ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Inwestycja realizowana jest w oparciu o decyzję o ustaleniu warunków zabudowy praz postanowienia miejscowego planu. Użyte w ww. decyzji WZ sformułowanie "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego" uprawnia inwestora do wystąpienia o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a zakres inwestycji ściśle określają linie rozgraniczające teren inwestycji. W związku z powyższym przedmiotowa inwestycja objęta zakresem bieżącego wniosku stanowi odrębne, niezależne zamierzenie budowlane. W odniesieniu do przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, zgodnie z przedłożonym w części opisowej projektu zagospodarowania terenu "Zestawieniu powierzchni działki budowlanej" powierzchnie części terenu znajdującego się w granicach opisywanej powyżej decyzji WZ wynoszą: powierzchnia terenu inwestycji - 1857,42 m2, powierzchnia utwardzona (drogi wewnętrzne, miejsca postojowe, chodniki) - 654,58 m2, powierzchnia netto garażu (z miejscami postojowymi) – 980,48 m2; powierzchnie części terenu znajdującego się w granicach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta K."- etap A: powierzchnia terenu inwestycji - 739,58 m2 , powierzchnia utwardzona (drogi wewnętrzne, miejsca postojowe, chodniki) – 36,58 m2. Część terenu przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego znajdującego się w granicach opisywanej powyżej decyzji WZ nie znajduje się w obrębie parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych. Na terenie nie występują, podlegające ochronie przyrody, formy przyrody. Przedmiotowa inwestycja nie jest wyszczególniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 lipca 2010 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1397 ze zm.) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W zakresie zastrzeżeń dotyczących wpływu projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na zacienienia potencjalnego budynku na działce nr [...] obr. [...] stanowiącej własność F. D., a tym samym ograniczenia w jej zagospodarowaniu organ podał, że wymogi wynikające z rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostały zachowane w stosunku do nieruchomości sąsiednich, co jest równoznaczne z faktem, że projektowana inwestycja nie zagraża możliwości realizacji inwestycji na działkach sąsiednich. W projekcie budowlanym oraz w piśmie wyjaśniającym projektanta z dnia 9 maja 2019 r. zamieszczono analizę nasłonecznienia oraz naturalnego oświetlenia pomieszczeń (przesłaniania), uwzględniające potencjalną zabudowę na sąsiedniej działce nr [...] obr. [...]. Przedłożone analizy potwierdzają spełnienie warunków § 13 i § 60 rozporządzenia.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył F. D., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest sprzeczny z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

1. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, podczas gdy projekt przewiduje lokalizację stanowisk postojowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, nie będącą działką drogową, bez zachowania minimalnych odległości przewidzianych w przepisach techniczno-budowlanych;

2. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez pominięcie jako strony postępowania Wspólnoty Mieszkaniowej budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce o numerze ewidencyjnym [...], objętej księgą wieczystą [...], która winna być stroną postępowania choćby przez wzgląd na miejsce usytuowania stanowisk postojowych zbyt blisko granicy pomiędzy nieruchomościami oraz zorganizowanie dojazdu do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną zlokalizowaną na działce nr [...];

3. art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie w projekcie budowlanym oraz w wydanej decyzji wszystkich wymagań określonych w załączniku nr 1 do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, tj.:

a. nieokreślenie w pozwoleniu na budowę warunków i sposobu

zagospodarowania mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo

przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji (zał. nr 1, str. 3);

b. nieprzedstawienie pełnej analizy wpływu odprowadzania wód deszczowych

na odbiornik (zał. nr 1, str. 3);

c. zatwierdzenie niwelacji terenu ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz

niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu (zał. nr 1, str. 3);

5. art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie dokonania stosownych uzgodnień z Wodami Polskimi oraz uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w związku z lokalizacją w obszarze inwestycji urządzeń melioracji wodnych, tj. sieci drenarskiej.

Odwołujący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji

W uzupełnieniu do powyższego odwołania w piśmie z dnia 15 października 2019 r. F. D. zarzucił również naruszenie:

1) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z pkt II.1. lit. d zał. nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 8 marca 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy poprzez błędne przyjęciem przez organ l instancji, że wysokość planowanego budynku wynosi 15,92 m, podczas gdy wysokość przekracza o 2,25 m ustaloną w decyzji o warunkach zabudowy Nr [...];

1) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z mało precyzyjną i niezgodną nazwą projektowanego zamierzenia budowlanego określoną w decyzji o warunkach zabudowy;

2) 4) i 5) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w związku z brakiem opinii geotechnicznej oraz dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego, a także przedłożenie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej opracowanej na rzecz innego podmiotu, a roboty geologiczne dotyczyły innej działki;

6) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu, podczas gdy projektowane zamierzenie budowlane stanowi kolejny etap inwestycji;

7) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ponieważ w związku z treścią opisu projektu zagospodarowania terenu wymagane jest sporządzenie projektu zamiennego w zakresie miejsc postojowych;

8) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w związku z treścią opisu projektu zagospodarowania terenu dot. lokalizacji śmietnika;

9) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art 35 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego w związku z wymaganiem sporządzenia dodatkowych projektów wykonawczych oraz rysunków wykonawczych;

10) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego w związku z brakiem projektu drogowego;

10) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z brakiem odniesienia się do decyzji o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej, zieleni, ochrony melioracji wodnych, odprowadzania wód, obsługi komunikacyjnej;

12) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, oraz ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z brakiem przedłożenia decyzji środowiskowej odpowiadającej swoją treścią projektowanemu zamierzeniu inwestycyjnemu;

12) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w związku z brakiem przedłożenia przez inwestora umowy z 10 czerwca 2010 r., znak: [...] w sprawie realizacji drogi publicznej, co zdaniem odwołującego się skutkuje niejasnymi zapisami umowy z 22 marca 2019 r. w sprawie przystąpienia do długu określonego ww. umową;

14) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w związku z niezgodnością zamierzenia inwestycyjnego z "inwentaryzacją drzewa";

14) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w związku z niezgodnością pomiędzy przedmiotem projektowanego zamierzenia budowlanego, a częścią opisową projektu instalacji elektrycznych zewnętrznych oraz częścią opisową projektu konstrukcyjnego;

15) naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlana w zw. z § 57 oraz § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z ograniczeniem naturalnego oświetlenia dla inwestycji mogącej potencjalnie powstać na działce nr [...];

16) naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w zw. z rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w związku brakiem w dokumentacji "pustej" mapy do celów projektowych, brak potwierdzeń "za godność z oryginałem" wszystkich kopii dokumentów, brak zaświadczenia głównego projektanta obejmującego ważnością okresu prowadzenia postępowania przed organem l instancji.

Wojewoda decyzją z dnia 21 kwietnia 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz.256), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji odwołał się do brzmienia art. 4 i 5 ustawy Prawo budowlane, a także wyjaśnił, że w przepisie art. 35 ustawy Prawo budowlane zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę został ograniczony wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki. Organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego i jego rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, gdyż nie jest uprawniony do badania zgodności tego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa, z wyjątkiem projektu zagospodarowania terenu oraz przepisów określających wymogi ochrony środowiska. Natomiast zgodnie z art. 20 ustawy Prawo budowlane do obowiązków projektanta należy m.in. opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Na projektancie spoczywa odpowiedzialność przed właściwą izbą zawodową jak również odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej.

Organ wskazał, że teren inwestycji jest objęty częściowo ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla Wybranych Obszarów Przyrodniczych Miasta K. - Etap A Obszar Nr [...]", oznaczony symbolem "[...]", na pozostałym terenie obowiązuje wydana przez Prezydenta Miasta K. decyzja Nr [...] z 8 marca 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy następnie przeniesiona na rzecz spółki Firma B

Następnie organ odniósł się do poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w punkcie 1 organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b) wskazano, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy zaliczyć nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody oraz 2 ha na obszarach innych. Działki inwestycyjne nr [...] obr. [...] zajmują powierzchnię 2597 m2, w tym 739,58 m2 wynosi powierzchnia objęta ww. planem miejscowym o symbolu 42.ZP.5 o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki. Wobec powyższego, ponieważ powierzchnia dziatek inwestycyjnych nie przekracza 2 ha nie jest wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w punkcie 2 organ II instancji wyjaśnił, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu zaprojektowane zostało 10 miejsc postojowych wzdłuż drogi p.pożarowej, oddzielnie 2 miejsca parkingowe również wzdłuż ww. drogi oraz 2 miejsca parkingowe dla niepełnosprawnych w głębi terenu inwestycji. Odległość od okien projektowanego budynku wynosi 7,75 m, od okien budynku położonego na działce nr [...] ponad 10 m. Zatem zachowane zostały wymagania określone w § 19 ust 1 pkt 1 lit a) rozporządzenia wykonawczego.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w punkcie 3 organ II instancji wyjaśnił, że przepisy prawa nie regulują odległości usytuowania dróg wewnętrznych w od istniejącego budynku. W kwestii nieuznania jako strony postępowania Wspólnoty Mieszkaniowej budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce o nr [...], organ przytoczył stanowisko wyrażone w uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 lutego 2014 r., Sygn. akt li SA/Kr 1426/13, gdzie wskazano, że tylko strona, która została pominięte w postępowaniu administracyjnym ma prawo podnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w punkcie 4 organ II instancji wyjaśnił, jak wynika z rozporządzenia z dnia 24 sierpnia 2016 r. Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę (Dz.U. z 2016 r. poz. 1493 ze zm.) w decyzji o pozwoleniu na budowę nie ma obowiązku wskazania warunków i sposobu zagospodarowania mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji. Z kolei zgodnie z założeniami projektowymi wody opadowe z dachów i terenów utwardzonych odprowadzane będą do zbiornika retencyjnego należącego do inwestora, a następnie zostaną one odprowadzone do potoku [...], poprzez istniejący wylot. Natomiast dla wód deszczowych z terenów zielonych przewidziano, zgodnie z celami Ramowej Dyrektywy Wodnej zapewnienie przesiąkania jej do gruntu, poprzez zastosowanie gruntów przepuszczalnych, bez szkody dla terenów sąsiednich. Celem zabezpieczenia przed zalewaniem sąsiedniej działki nr [...] zaprojektowane zostało korytko betonowe, z którego woda deszczowa odprowadzana będzie do kanalizacji deszczowej znajdującej się na terenie działek inwestycyjnych. Teren został zniwelowany w związku z koniecznością posadowienia obiektu.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w punkcie 5 organ II instancji wyjaśnił, że dla przedmiotowej inwestycji opracowany został przez uprawnionego hydrogeologa projekt techniczny obniżenia poziomu wody z lokalnych sączeń i wody opadowej (str. A -111 do A - 128 projektu budowlanego). Projekt ten przedłożony został w Państwowym Gospodarstwie Wodnym Wody Polskie i na jego podstawie wydane zostało zaświadczenie z 26 listopada 2018 r., znak: [...] o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego z dnia 24 października

2018 r.

Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów podniesionych w piśmie uzupełniającym wskazując co następuje.

W kwestii zarzutu z punktu 1 organ podał, że w załączniku Nr 1 decyzji WZ określono, że wysokość elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wynosi od 12 do 16m. Przy czym całkowita wysokość budynku nie może przekroczyć 16m. Zgodnie z § 6 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenie, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Jak wynika z projektu budowlanego, wysokość mierzona od najniżej położonego wejścia do budynku (l kondygnacja nadziemna) nie przekracza 16 m i wynosi 15,92 m (elewacja 1 A - rys. C. 1-31 proj. budowlanego).

W kwestii zarzutu z punktu 2 organ wyjaśnił, że w nazwie inwestycji nie uwzględniono działek, na których nie przewiduje się wykonywanie robót budowlanych, gdyż roboty te zrealizowane zostały na podstawie odrębnego postępowania.

W kwestii zarzutu z punktu 3, 4 i 5 organ wyjaśnił, że dokumentacja geologiczno-inżynierska dołączona została do projektu budowlanego (od str. A-46 do str. A-110). Warunki gruntowe pozostają niezmienione. Dokumentacja ta dotyczy rodzaju inwestycji, a nie adresata opracowania.

W kwestii zarzutu z punktu 6 organ wskazał, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę nie stanowi etapowania inwestycji.

W kwestii zarzutu z punktu 7 organ wskazał, że być może jest to omyłka w opisie. Projekt zagospodarowania terenu nie wymaga sporządzenia projektu zamiennego w zakresie miejsc postojowych. Ponadto za błędy projektowe odpowiada projektant.

W kwestii zarzutu z punktu 8 organ wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że śmietnik zlokalizowany jest przy wewnętrznej drodze osiedlowej, z którego korzystać będą mogli przyszli mieszańcy budynku nr [...]. Śmietnik został zrealizowany na podstawie odrębnego postępowania.

W kwestii zarzutu z punktu 9 organ wskazał, że przepisy prawa budowlanego przewidują zatwierdzenie projektu budowlanego. Projekty wykonawcze wykonywane są na potrzeby inwestycji, przed przystąpieniem do robót budowlanych, celem uszczegółowienia rozwiązań technicznych.

W kwestii zarzutu z punktu 10 organ wskazał, że dojazd do projektowanego obiektu zapewnia zrealizowana droga serwisowa (ul[...]) oraz wykonana dla budynków od nr [...] do nr [...] inwestycji [...] osiedlowa droga wewnętrzna. Istniejący układ drogowy zapewnia właściwą i bezkolizyjną obsługę komunikacyjną budynku i garażu podziemnego. Zatem, projekt drogowy w tym wypadku nie jest wymagany.

W kwestii zarzutu z punkt 11 organ wskazał, że w załączniku Nr 1 decyzji WZ wskazano, że ustala się szerokość elewacji frontowej do działki drogowej [...] i [...] dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego od 13 m do 26 m. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu szerokość elewacji od ul. [...] wynosi 18,51 m. Wobec powyższego powyższy warunek został dochowany. Odnośnie do pozostałych zarzutów wskazanych w tym punkcie udzielono wyjaśnień powyżej.

W kwestii zarzutu z punktu 12 organ odwołał się do wyjaśnień dotyczących punktu 1.

W kwestii zarzutu z punktu 13 organ wyjaśnił, że kwestie umów zawartych z ZIKiT (obecnie ZDMK) nie mogą być rozpatrywane przez organ architektoniczno-budowlany, gdyż są to sprawy cywilno-prawne.

W kwestii zarzutu z punktu 14 organ wskazał, że wykonana na działkach [...] obr. [...] inwentaryzacja drzew wykazała, że na terenie inwestycji (działka nr [...]) znajduje się drzewo kolidujące z tą inwestycją i wymaga wycięcia. Jest to drzewo owocowe, które na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska nie wymaga uzyskania zezwolenia na wycięcie. Ponadto, jak wynika z projektu zieleni i małej architektury planowane są nowe nasadzenia.

Odnosząc się do zarzutu z punktu 15 wyjaśniono, że organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego i jego rozwiązań konstrukcyjno- budowlanych, ponieważ nie ma uprawnień do oceny w tym zakresie, za wyjątkiem projektu zagospodarowania terenu oraz przepisów określających wymogi ochrony środowiska.

W kwestii zarzutu z punktu 16 organ wskazał, że przepisy określające wymagania § 13 oraz nasłonecznienie, określone w § 60 rozporządzenia wykonawczego mają zastosowanie w odniesieniu do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z treści powyższych przepisów, które umożliwiają dokonanie stosownych obliczeń i wykresów (linijka słońca). Niemniej jednak projektant przedstawił hipotetyczne ustawienie budynku na działkach nr [...], w odległości 5,20 m od granicy z działką nr [...], wykazując, że taki budynek będzie posiadał nieograniczone nasłonecznienie od strony wschodniej, zachodniej, północno-wschodniej i północno-zachodniej. Natomiast od strony projektowanego budynku Nr [...] w godzinach od 7.40 do 10.40 oraz od godz. 14.50 do 16.20. Wobec powyższego warunki § 60 rozporządzenia zostały spełnione.

Odnosząc się do zarzutu z punktu 17 wyjaśniono, że kopia mapy do celów projektowych znajduje się na str. 14 akt sprawy. Obowiązek dołączenia stosownego uprawnienia i wpisu do izby jest wymagane na dzień wykonania projektu budowlanego.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że weryfikacja materiału dowodowego potwierdza ustalenia organu I instancji odnośnie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowalne, a także warunków zawartych w art. 32 ust. 4 ww. ustawy. Projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w decyzji WZ. W wyznaczonym terenie dla działek nr [...] obr. [...] określono następujące warunki zabudowy: wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy - od 23% do 27%, udział powierzchni biologicznie czynnej nie mniej niż 25%, szerokość elewacji frontowej o ul. [...] od 13 m do 26 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki od 12 m do 16 m, układ połaci dachowych - dach płaski, wskaźnik miejsc postojowych -1,2 m.p. na jedno mieszkanie. Wysokość projektowanego budynku nie przekracza 16 m, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wynosi 19,31 %, wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi ponad 22,36 %. W projekcie przewidziano dach płaski. Zaprojektowano 32 mieszkania, zatem ilość m.p. winna wynosi 38,4, zaprojektowano 29 m.p. w tym 25 w garażu podziemnym i 14 m.p. na terenie inwestycji. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu opracowany został w formie elektronicznej na mapie do celów projektowych wykonanej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, m.in. określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności z przepisami zawartymi w § 12, § 13, § 14, § 28, § 60 oraz § 271-273. Przedmiotowa inwestycja nie powoduje przesłaniania oraz nie ogranicza nasłonecznienia sąsiednich nieruchomości, nie spowoduje zmiany w stosunkach wodnych na nieruchomościach sąsiednich, nie narusza norm przeciwpożarowych, jak również nie ogranicza użytkowania sąsiednich nieruchomości, w sposób dotychczasowy. Przedmiotowa inwestycja nie jest zakwalifikowana do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko. Ponadto, projektowana inwestycja/a nie oddziałuje na obszar Natura 2000.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł F. D., powielając swoje wcześniejsze zarzuty. Skarżący zarzucił decyzji Wojewody naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego oraz procesowego tj.:

1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy przez organ

II instancji decyzji administracyjnej Prezydenta Miasta K. pomimo, że została ona wydana z naruszeniem norm administracyjnego prawa materialnego i procesowego uzasadniającym jej uchylenie i wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz odmowie udzielenia pozwolenia na budowę;

2) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące wydaniem decyzji podczas gdy projekt budowlany przewiduje lokalizację stanowisk postojowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, nie będącą działką drogową, bez zachowania minimalnych odległości;

3) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w z w. z pkt II. 1 lit. d załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, polegające na przyjęciu, że wysokość budynku objętego planowanym zamierzeniem inwestycyjnym została obliczona prawidłowo oraz stosownie do zatwierdzonego projektu budowlanego wynosi 15,92 m, a tym samym jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, podczas gdy wysokość budynku została ustalona nieprawidłowo (tj. obliczając wysokość budynku Inwestor nie uwzględnił średniego poziomu istniejącego terenu przed głównym wejściem do budynku), w konsekwencji czego rzeczywista wysokość budynku przekracza wysokość ustaloną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji o 2,25 m;

4) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące wydaniem decyzji, pomimo że nazwa projektowanego zamierzenia inwestycyjnego określona w projekcie budowlanym jest mało precyzyjna oraz niezgodna z nazwą projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, określoną w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jak również częścią opisową projektu zagospodarowania terenu;

5) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące zatwierdzeniem przez organ I instancji niekompletnego projektu budowlanego, nie zawierającego opinii geotechnicznej oraz dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego, a następnie utrzymaniem w mocy przez organ II instancji, decyzji organu I instancji, podczas gdy przedłożenie powyższych dokumentów było konieczne z uwagi na zakwalifikowanie projektowanego przedsięwzięcia do II kategorii geotechnicznej;

6) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące wydaniem decyzji, pomimo że przedłożona przez Inwestora dokumentacja geologiczno - inżynierska (z marca 2014 roku), została opracowana na rzecz innego podmiotu tj[...] Sp. z o. o. oraz roboty geologiczne stanowiące podstawę do przedmiotowego opracowania nie zostały wykonane na działce nr [...], objętej przedmiotem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego;

7) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące wydaniem decyzji, pomimo że przedłożona przez inwestora decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 29 kwietnia 2014 r. (znak sprawy: [...]),zatwierdzająca dokumentację geologiczno-inżynierską została wydana na rzecz innego podmiotu tj. [...] Sp. z o.o.;

8) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, który jak wynika treści części opisowej Planu Zagospodarowania Terenu "(...) stanowi uzupełnienie osiedla zrealizowanego na działkach sąsiednich", co świadczy o tym, że projektowane zamierzenie inwestycyjne stanowi kolejny etap inwestycji, a przez to dokumentacja projektowa winna być zgodna z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane,

9) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, bowiem zgodnie z treścią pkt 4.4 części opisowej Planu Zagospodarowania Terenu: "dla projektowanej inwestycji projekt przewiduje

łącznie 25 miejsc postojowych w garażu podziemnym oraz 14 miejsc postojowych na terenie (w tym 12 dostępnych bezpośrednio z drogi osiedlowej (wg odrębnego projektu zamiennego)", a tym samym przedmiotowe zamierzenie budowlane wymaga, po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, sporządzenia projektu zamiennego w zakresie miejsc postojowych;

9) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, bowiem zgodnie z treścią pkt 9 części opisowej Planu Zagospodarowania Terenu: "odpadki i śmieci składowane będą w kontenerach na śmieci okresowo opróżnianych (lokalizacja śmietnika przy wewnętrznej drodze osiedlowej wg odrębnego pozwolenia)" a tym samym organy obu instancji nie

wyjaśniły okoliczności związanych z lokalizacją miejsca składowania śmieci dla projektowanego zamierzenie budowlanego (odległości od granicy działki oraz okien lokali mieszkalnych);

11) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, bowiem zgodnie z treścią pkt 16 opisu architektonicznego zatwierdzonego projektu budowlanego: "(...) sporządzone zostaną projekty wykonawcze: instalacji wodociągowej przeciwpożarowej oraz instalacji elektrycznej ze szczególnym uwzględnieniem oświetlenia awaryjnego oraz przeciwpożarowych wyłączników prądu", jak również z treścią pkt. 7.4.2 projektu konstrukcyjnego: "wymiary i sposób zbrojenia poszczególnych pozycji belek wg rysunków wykonawczych", co wskazuje na fakt, że przedmiotowe zamierzenie budowlane wymaga po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę sporządzenia dodatkowych projektów wykonawczych oraz rysunków wykonawczych dotyczących pozycji i wymiarów belek zbrojeniowych;

12) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, nie zawierający projektu drogowego, podczas gdy z treści pkt 12 części opisowej projektu instalacji zewnętrznych kanalizacji sanitarnej i deszczowej wynika, że: "(...) rzędne studzienek oraz wpustów dopasować do rzędnych terenu wg projektu drogowego. Niniejszy projekt należy rozpatrywać z projektami a) architektonicznym, b)drogowym, c) branżowymi (...) Nawierzchnie oraz lokalizacja wpustów ulicznych i odwodnień liniowych wg projektu drogowego.", a tym samym był on wymagany do zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego;

13) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z pkt II. 1 lit. c, II. 1 lit. f, II.2 lit. a, II.4 lit. b, II.4 lit. f załącznika nr 1 do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące wydaniem decyzji, pomimo że w dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora nie odniesiono się do niektórych ustaleń warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie szerokości elewacji frontowej, cech zabudowy (zieleni) i zagospodarowania terenu wynikających z analizy urbanistyczno-architektonicznej, warunków w zakresie ochrony melioracji wodnych, odprowadzania wód opadowych,, jak również obsługi komunikacyjnej inwestycji;

14) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę, pomimo że inwestor nie przedłożył w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odpowiadającej swą treścią projektowanemu zamierzeniu inwestycyjnemu;

15) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, z uwagi na fakt pominięcia w przedłożonej przez inwestora dokumentami projektowej, umowy z dnia 10 czerwca 2010 roku nr [...] w sprawie realizacji drogi publicznej, co czyni niejasnymi zapisy umowy z dnia 22 marca 2019 roku w sprawie przystąpienia do długu określonego wyżej wskazywaną umową;

16) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę, pomimo niezgodności występującej pomiędzy przedmiotem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, a "inwentaryzacją drzewa"

17) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, pomimo niezgodności występujących pomiędzy przedmiotem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, a częścią opisową projektu instalacji elektrycznych zewnętrznych (str. B-32) oraz częścią opisową projektu konstrukcyjnego (pkt 7.1, 7.6 oraz 7.7), które to fragmenty wyraźnie mogą wskazywać, że

przedmiotem projektowanego zamierzenia budowlanego jest istniejący budynek, kilka budynków, lub też budynek o dwóch klatkach schodowych;

18) art. 5 ust. 1 pkt 9 art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w z w. z § 57 oraz § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji, w której projektowana zabudowa spowoduje niedopuszczalne ograniczenie oświetlenia naturalnego dla inwestycji mogącej potencjalnie powstać na działce o nr [...], co spowoduje naruszenie uzasadnionych interesów (w postaci prawa zabudowy) właścicieli tej nieruchomości;

19) art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji, pomimo że do przedłożonej dokumentami formalno-prawnej nie dołączono "pustej" mapy ewidencyjnej, nie dokonano potwierdzenia za zgodność z oryginałem wszystkich kopii dokumentów, jak również zaświadczenia głównego projektanta nie obejmują swoją ważnością całego okresu trwania postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w szczególności, że dokonywano uzupełnień dokumentacji projektowej.

20) art. 107 § 3 kpa poprzez zbyt ogólnikowe sformułowanie uzasadnienia skarżonej decyzji organu II instancji, polegające na nieprawidłowym opisie stanu faktycznego (w zakresie zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji) oraz przytoczeniu obowiązujących przepisów prawa, jak również skrótowym odniesieniu się przez organ II instancji do zarzutów stawianych w odwołaniu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi przytoczone wyżej zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna, jakkolwiek nie wszystkie podniesione zarzuty zostały ocenione jako trafne.

Sąd rozpocznie od wyjaśnienia stanowiska w sprawie zarzutów trafnych; jak to się okaże trafnych o tyle, o ile uzasadniają konkluzję o niewyjaśnieniu wszystkich koniecznych aspektów danego zagadnienia bądź nieustosunkowaniu się do niego.

Pierwszym z tej grupy zarzutów jest kwestia odległości miejsc postojowych od granicy działki sąsiedniej. Przepis § 19 Rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej "r.w.t.") brzmi następująco:

§ 19. 1. Odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż:

1)dla samochodów osobowych:

a)7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie,

b)10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie,

c)20 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych;

2)dla samochodów innych niż samochody osobowe:

a)10 m - w przypadku parkingu do 4 stanowisk postojowych włącznie,

b)20 m - w przypadku parkingu powyżej 4 stanowisk postojowych.

2. Stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż:

1)dla samochodów osobowych:

a)3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie,

b)6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie,

c)16 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych;

2)dla samochodów innych niż samochody osobowe:

a)6 m - w przypadku parkingu do 4 stanowisk postojowych włącznie,

b)16 m - w przypadku parkingu powyżej 4 stanowisk postojowych.

3. Odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się do sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynku opieki zdrowotnej, budynku oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży.

4. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, nie jest wymagane przy sytuowaniu parkingów między liniami rozgraniczającymi ulicę.

5. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku.

6. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku niezadaszonych parkingów składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w zabudowie jednorodzinnej oraz w zabudowie zagrodowej, jeżeli stykają się one z niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce.

7. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową.

Warto zauważyć, że w kwestii odległości od okien budynków mieszkalnych wypowiedział się Wojewoda w decyzji /k.54 akt odwoł./, uznając, że spełnione są wymogi § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a. i Sąd tę ocenę w pełni podziela. Natomiast skarga zarzuca, że projekt przewiduje lokalizację miejsc postojowych bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, co, jak należy rozumieć, naruszać ma § 19 ust. 2 r.w.t. W tej kwestii projekt się nie wypowiada, jak również brak tutaj wypowiedzi organu. W szczególności trudno jest odczytać z projektu zagospodarowania terenu, gdzie przebiega granica między działką inwestycyjną [...] a działką sąsiednią [...]. Jeśli przyjąć tutaj wyjaśnienia ZDMK zawarte w projekcie /k.A-129 proj.bud./, to droga wewnętrzna między tymi działkami poprowadzona jest w istocie po obu działkach. Gdyby tak uznać, to biorąc pod uwagę, że miejsca postojowe są w pewnej odległości od granicy drogi, oraz biorąc pod uwagę, że w drodze znajduje się jeszcze pas działki nr [...], to należałoby zaprzeczyć twierdzeniu skargi, że miejsca postojowe położone są bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Niemniej kwestia odległości nie została wyjaśniona; w szczególności nie wiadomo, czy organ odwoławczy przyjął, że chodzi o przypadek z § 19 ust. 7 r.w.t.

Pozostając przy miejscach postojowych; skarga zarzuca niekompletność projektu, skoro projekt przewiduje miejsca postojowe według odrębnego projektu zamiennego /k.B-5/. W decyzji Wojewoda wskazał, że w tym zakresie projekt zagospodarowania terenu nie wymaga projektu zamiennego i że być może jest to pomyłka w opisie, a także, iż za błędy projektu odpowiada projektant. To ostatnie nie ulega wątpliwości, niemniej, jak wiadomo, z mocy art.35 ust. 1 pkt 2 p.b. skontrolowanie zgodności z prawem zagospodarowania terenu należy do organów administracji architektoniczno – budowlanej. Wobec tego należało wyjaśnić z inwestorem, czy rzeczywiście jest to omyłka, zwłaszcza że odwołanie się do innych opracowań, których brak, ma miejsce jeszcze przy innych rozwiązaniach technicznych, o czym niżej.

Kwestią wymagającą jednoznacznego wyjaśnienia pozostaje problem zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, wobec faktu, że kontrola tej okoliczności jest jednym z głównych zadań organu w kontrolowanym postępowaniu. W wyroku z dnia 23 kwietnia 2020 r. II OSK 2037/19, LEX nr 3041339 NSA podkreślił, że "Podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jako że dokumenty te określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.".

W projekcie ujęto analizę zgodności z zapisami WZ i MPZP /k.B-7-8/, ale w kilku aspektach wymaga ona wyjaśnienia.

Pierwszym i najistotniejszym zagadnieniem jest parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określa się go w oparciu o zapisy § 7 Rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ.U.2003.164.1588). § 7 ust. 2 wskazuje, że wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. W decyzji WZ dla przedmiotowego terenu wskazano, że wysokość całkowita budynku nie może przekroczyć 16 m [...] Projekt podaje, że projektowana wysokość budynku mierzona w powyższy sposób wynosi 15,92 m, że zatem warunek jest spełniony. Jednocześnie organ odwoławczy powołał się w decyzji na § 6 r.w.t., który brzmi: "Wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi." Organ konkludował, że jak wynika z projektu budowlanego, wysokość mierzona od najniżej położonego wejścia do budynku wynosi 15,92m. Należy wytknąć kwestię przyjęcia przez organ niewłaściwego sposobu pomiaru, wynikającego z przyjęcia innej niż należy definicji z rozporządzenia o warunkach technicznych. Natomiast najbardziej problematyczne jest określenie, jak jest mierzona wysokość 15,92 m, w sposób odmienny przez projektanta i organ (wysokość mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem czy też od poziomu terenu przed najniżej położonym wejściem); a to wszystko w świetle rysunku zamieszczonego w projekcie k. C 1-31 – elewacja 1C z głównym wejściem do budynku. Z rysunku tego można odczytać, że wysokość tę zmierzono, przyjmując jako poziom "0" rzędną 231,95 m. Natomiast, z projektu zagospodarowania terenu wynika, że rzędna przy głównym wejściu do budynku wynosi nie 231,95 tylko 229,6 m, a zatem znacznie niżej. W opisie zagospodarowania terenu brak stwierdzenia, jaki poziom "0" przyjęto dla budynku (poza wskazanym rysunkiem). Należy zatem jednoznacznie wyjaśnić, biorąc pod uwagę definicję z § 7 ust. 2 cytowanego rozporządzenia w sprawie wymagań dla nowej zabudowy, jaką rzędną przyjęto dla określenia wysokości budynku i czy miejsce położenia tej rzędnej odpowiada "średniemu poziomowi terenu przed głównym wejściem do budynku". Jest to bardzo istotne, gdyż podana przez projektanta wysokość oscyluje wokół górnej granicy zakreślonej decyzją WZ.

Co się tyczy zarzutu dotyczącego niewyjaśnienia okoliczności związanych z lokalizacją miejsca składowania śmieci dla projektowanego zamierzenia budowlanego, a zwłaszcza odległości od granicy działki oraz okien lokali mieszkalnych, to jest on zasadny. Jak wynika z projektu budowlanego, wskazano tam, że "lokalizacja śmietnika przy drodze osiedlowej wg odrębnego pozwolenia"[...] Organ wskazał, że śmietnik "został zrealizowany na podstawie odrębnego postępowania". Nie wiadomo, czy w istocie taka realizacja już nastąpiła, w każdym razie jest to o tyle niezrozumiałe, że aktualnie budowa obiektów małej architektury na terenach prywatnych ( to jest niepublicznych oraz dostępnych ogólnospołecznie) nie wymaga nawet zgłoszenia (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2018 r. II OSK 2373/17, LEX nr 2477057) . Jest jednakże pewnym, że niezależnie od "odrębności" pozwolenia, projekt zagospodarowania terenu musi spełniać wymogi rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W tym zakresie § 23 r.w.t. brzmi:

§ 23. 1. Odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej:

1)10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi;

2)3 m - od granicy działki budowlanej;

3)10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40.

2. Zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest wymagane, jeżeli miejsca te stykają się z podobnymi miejscami na działce sąsiedniej.

3. W przypadku przebudowy istniejącej zabudowy odległości, o których mowa w ust. 1, mogą być pomniejszone, jednak nie więcej niż o połowę, po uzyskaniu opinii państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

4. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie określa się.

5. Dojście od najdalszego wejścia do obsługiwanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego lub użyteczności publicznej do miejsca do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, wynosi nie więcej niż 80 m. Wymaganie to nie dotyczy budynków na terenach zamkniętych.

Projekt nic nie mówi o zachowaniu powyższych odległości określonych w ust. 1 § 23 r.w.t. i w tym zakresie organ winien uzyskać od inwestora stosowne wyjaśnienia.

W nawiązaniu do uwag o zamieszczeniu w projekcie wpisu o odrębnym projekcie zamiennym co do miejsc postojowych, trzeba dodać, że skarżący zwraca też uwagę na wpis dotyczący realizacji studzienek kanalizacyjnych w ramach projektu zagospodarowania terenu - instalacji sanitarnych zewnętrznych [...] Mianowicie wskazuje, iż zapis w punkcie 12 podaje, aby rzędne studzienek oraz spustów dopasować do rzędnych terenu wg projektu drogowego, którego brak w projekcie budowlanym. Wobec tego należy wyjaśnić tę kwestię, w ramach ustalenia kompletności projektu budowlanego.

Jak chodzi o dalsze zarzuty niewyjaśnienia zgodności projektowanej inwestycji z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, stwierdzić trzeba, że w istocie projektant nie odniósł się do wszystkich warunków wskazanych w decyzji. Tymczasem, jak to trafnie wskazał WSA w Krakowie, w wyroku z dnia 27 marca 2019 r. II SA/Kr 59/19, LEX nr 2705289: związanie wynikające z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu architektoniczno-budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkr 1 p.b., ale także wprowadza wyraźny zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ustalenie tych warunków w decyzji o warunkach zabudowy to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja". W wyroku NSA z dnia 30 października 2012 r. II OSK 1226/11 LEX nr 1234132 jasno wskazano, że "Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę nie może zawierać innych ustaleń, niż te przyjęte w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Skarga zarzuca, że w projekcie nie odniesiono się do szeregu ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, co było obowiązkiem projektanta. Poruszono po pierwsze problem elewacji frontowej [...], punkt c/. W tym zakresie można by oprzeć się na wyjaśnieniach projektanta, że dostosowano kolorystykę i materiały użyte na elewacji do zapisów WZ, znajdujące się w aktach sprawy /k.120 akt I inst./. Jednak takie stwierdzenie powinno być zamieszczone w projekcie budowlanym. Najistotniejsze jest jednak zagadnienie związane z wymogami dotyczącymi prac w obrębie Potoku [...] /p. II.2 lit. a decyzji WZ k. A-26/ oraz z odprowadzaniem wód opadowych / p.II.4 lit.b decyzji WZ, k. A-27/. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu nie odniesiono się jednoznacznie co do sposobu dostosowania się do tych zaleceń, gdy tymczasem decyzja wymagała uzgodnienia szczegółów dotyczących ewentualnych prac w obrębie koryta potoku i lokalizacji obiektów i urządzeń z [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w K.. Oczywistym jest, że w związku ze zmianą stanu prawnego pewne aspekty decyzji ( jak choćby nazwa organu uzgadniającego) przestały być aktualne. "W sytuacji rozbieżności między obowiązkami nałożonymi w decyzji o warunkach zabudowy a treścią obowiązującego prawa należy przyznać prymat obowiązującym przepisom. W toku postępowania o pozwolenie na budowę autor projektu budowalnego zobowiązany jest bowiem stosować się przede wszystkim do wymogów, określonych w art. 33 i art. 34 p.b." (wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 czerwca 2019 r. II SA/Łd 219/19, LEX nr 2693186). Jednak nadal istnieje obowiązek ustosunkowania się w projekcie do treści obowiązków nałożonych decyzją WZ.

Organ wskazał, w oparciu o wyjaśnienia inwestora /k.120 akt I inst./, że opracowany przez inwestora projekt obniżenia poziomu wody z lokalnych sączeń i wody opadowej /A-111/ został zgłoszony i w oparciu o niego Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wydało zaświadczenie o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego [...] Jednak, zgodnie z wymogami badania zgodności z decyzją WZ, należy jednoznacznie wskazać, czy zalecenia WZ, z punktu widzenia aktualnego stanu prawnego, zostały wykonane.

Decyzja zarzuca, że inwestor nie przedłożył do dokumentacji formalno – prawnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo że w punkcie 9 opisu projektu zagospodarowania terenu /k.B-8/ wskazał, że przedmiotowa inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Gdyby tak było w istocie, to musielibyśmy stwierdzić istnienie poważnego naruszenia po stronie organu. "Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany sprawdzić, czy projektowana inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli w ocenie takiego organu projektowana inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzji takiej nie dołączono, to organ ten jest uprawniony do zastosowania art. 35 ust. 3 p.b. Odmienny sposób rozumienia, w szczególności taki, że art. 35 p.b. nie uprawnia organu administracji architektoniczno-budowlanej do zażądania przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo że taka decyzja zgodnie z przepisami jest wymagana, stanowiłby dysfunkcjonalny element przepisów zapewniających uwzględnienie ochrony środowiska w procesie inwestycyjnym" (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 1 lipca 2020 r. II SA/Ke 238/20, LEX nr 3042569).

W tym zakresie organ II Instancji stwierdził, że brak takiego wymogu w odniesieniu do wskazanej inwestycji, powołując się na Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839 z dnia 2019.09.26). Tymczasem Rozporządzenie to w § 4 stanowi, że do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z kolei w art. 71 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy jest mowa o decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.). Wynika z tego, że jeśli, tak jak w niniejszym przypadku, postępowanie toczyło się przed wejściem w życie rozporządzenia, to powinno się zastosować przepisy Rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r .w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 t.j.). Tak więc z punktu widzenia tego rozporządzenia winien organ ocenić konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Kończąc omówienie zarzutów wymagających wyjaśnienia przez organ odwoławczy, wskazać należy, że skarżący zarzucił wrysowanie na projekcie zagospodarowania terenu, w obszarze [...], częściowo na zbiorniku koło wymiaru 1000, obiektu trapezu z liniami, bez określenia w legendzie, czym jest ten obiekt, co może wpływać na bilans terenu biologicznie czynnego. Rzeczywiście, brak jest jakiegokolwiek opisu tego obiektu, co powoduje, że nie ma możliwości przesądzenia, czy jest to kwestia istotna dla bilansu powierzchni terenu, czy nie mająca żadnego związku. Wymagać to musi wyjaśnienia projektanta, o co winien zwrócić się organ.

Powyższe braki i nieścisłości, poza błędnym zastosowaniem przepisów prawnych, sprowadzają się do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a więc do naruszenia przepisów procesowych, a to art. 7, 77 i 80 k.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ doprowadzi do wyjaśnienia i uściślenia wskazanych kwestii i przedstawi w oparciu o nie swoje stanowisko wraz z właściwą decyzją.

Przechodząc do omówienia zarzutów, których Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela, zacząć należy od nazwy inwestycji. Skarga zarzuca, że różni się ona w decyzji WZ oraz w projekcie budowlanym. Organ wskazał w odniesieniu do tego zarzutu, że w nazwie inwestycji nie uwzględniono działek, na których nie przewiduje się robót budowlanych. W ocenie Sądu, choć rzeczywiście nazwa nieco się różni, to jednak nie na tyle, aby dyskwalifikowało to projekt budowlany, bądź też, aby uznać, że nie da się zidentyfikować inwestycji projektowanej z objętą warunkami zabudowy. Jak to słusznie wskazał NSA (do 2003.12.31) w Katowicach w wyroku z dnia 4 grudnia 2002 r. II SA/Ka 324/01 – to rodzaje inwestycji określone w projekcie budowlanym i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu muszą być tożsame. W tym wypadku tak bez wątpienia jest, albowiem w obu nazwach chodzi o budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym oraz instalacjami. Co do tych ostatnich, to zostały one nazwane zbiorczo, bez wymienienia ( instalacje wewnętrzne), ale skoro projekt wyjaśnia, o które instalacje chodzi, to takie określenie nie stanowi błędu. Dalej, wprawdzie nie wymieniono istniejącej w projekcie kanalizacji deszczowej, ale wraz z drogami może ona być ujęta pod określeniem "zagospodarowanie terenu".

W kwestii warunków geotechnicznych posadowienia budynku przedstawiono 3 zarzuty:

-brak opinii geotechnicznej oraz dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego w sytuacji zakwalifikowania obiektu do II kategorii geotechnicznej;

- pominięcie faktu, że przedłożona dokumentacja została wydana na rzecz innego podmiotu oraz że roboty geologiczne nie zostały wykonane na działce nr [...],

-przyjęcie przez organ decyzji zatwierdzającej dokumentację geologiczno – inżynierską mimo wydania jej na rzecz innego podmiotu.

Zanim Sąd przejdzie do omówienia tych zarzutów, wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono zbieżne poglądy co do sygnalizowanego zagadnienia. Tytułem przykładu wskazać można częściowo tezę wyroku WSA w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r. II SA/Gd 722/17, LEX nr 2439400: "Projekt budowlany, w zależności od potrzeb, powinien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. To projektant konstrukcji obiektu budowlanego decyduje o tym, czy w danej sprawie występuje potrzeba przeprowadzenia badań geologiczno - inżynierskich, a jeżeli taka potrzeba istnieje, wyniki tych badań dołączane są do projektu budowlanego. Z powyższego przepisu nie wynika, że organ wydający pozwolenie na budowę może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia ww. badań". Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2019 r. II OSK 757/19, LEX nr 2724090 wywiódł, iż: "W art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b. zamieszczony został wymóg zawarcia w projekcie budowlanym w zależności od potrzeb wynikających ze specyfiki uwarunkowań danego terenu wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Z tej normy należy wywieść wniosek, iż nie jest to obligatoryjny element projektu budowlanego i to od projektanta zależy zakres i rodzaj wykonanych badań. Oczywiście w pewnych szczególnych uwarunkowaniach glebowych lub terenowych będzie konieczne zlecenie odpowiedniej ekspertyzy przez posiadających wymagane kwalifikacje ekspertów, zaś wyniki tych ekspertyz powinny być dołączone jako materiał dowodowy do projektu budowlanego". W cytowanym wyroku II SA/Gd 722/17 Sąd dodawał, iż "Dokonana przez projektanta kwalifikacja geotechniczna budynku, zawarta w części opisowej projektu architektoniczno - budowlanego, nie podlega ocenie w zakresie zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, a w konsekwencji wymyka się kognicji sądu administracyjnego. Odpowiedzialność za prawidłowość przyjętych rozwiązań i dokonanych obliczeń ponosi projektant". Jak z powyższego wynika, kwestie oceny celowości sporządzenia czy też poprawności dokumentacji geotechnicznej leżą poza zakresem badania sądu; w tym poza zakresem oceny leży kwestia, czy z punktu widzenia przyjętej kategorii geotechnicznej przedstawiona dokumentacja jest wystarczająca. Można tylko wskazać, że projekt zawiera obszerną dokumentację geotechniczną /k. A-46 – [...]

Co się tyczy podmiotu, który uzyskał dokumentację i decyzję [...], czyli [...] Sp. z o.o., to podmiot ten przeniósł na [...] Spółka z o.o. w K. decyzję o warunkach zabudowy w 2017r. [...], zatem był jego poprzednikiem inwestycyjnym. W ocenie Sądu zatem nie ma przeszkód, aby następca – obecny inwestor nie mógł skorzystać z dokumentacji opracowanej dla tego terenu, skoro przejął po poprzedniku wstępne uprawnienia do realizacji inwestycji. Co zaś się tyczy zarzutu, że prace geologiczne zostały wykonane na innej działce niż działka nr [...] – stwierdzić trzeba, że na tej działce znajdował się otwór wiertniczy nr [...], odnośnie którego dokumentacja zalega na k. A-63, A-64, A-66, A-81, A-82, A-100. Wobec powyższego zarzuty te są bezzasadne.

Skarżący sformułował tezę, że mamy do czynienia z etapowaniem inwestycji z uwagi na sformułowanie, iż zagospodarowanie terenu stanowi uzupełnienie osiedla zrealizowanego na działkach sąsiednich. Stwierdzenie to padło w kontekście wyjaśnień zawartych w projekcie, jak będzie się odbywała obsługa komunikacyjna inwestycji, mianowicie po zrealizowanej w ramach budowy osiedla sąsiedniego drodze wewnętrznej. Jednak w ocenie Sądu niezależnie od tego stwierdzenia, przedmiotowa realizacja jest odrębną inwestycją, która znalazła osobny byt już od etapu decyzji o warunkach zabudowy. Tamże została określona jako budowa domu mieszkalnego wielorodzinnego na przedmiotowych działkach i w takim kształcie opisano ją w projekcie budowlanym. Z tego względu stwierdzenie wyżej przytoczone należy rozumieć wyłącznie jako opis stanu faktycznego wyjaśniający wspólną drogę wewnętrzną.

Nie są zasadne pozostałe zarzuty odnośnie braku odniesienia się do decyzji WZ w zakresie zieleni, zagospodarowania terenu i obsługi komunikacyjnej inwestycji.

Decyzja WZ wskazywała (A-25), że należy starannie zaprojektować zieleń wysoką i niską. Projekt zawiera w związku z tym zaprojektowanie zieleni i małej architektury (B-13), które obejmuje cały teren inwestycji. Podobnie, w zakresie obsługi komunikacyjnej, decyzja WZ wskazywała, że obsługę komunikacyjną zapewni droga publiczna – ul. [...], przez projektowaną drogę wewnętrzną wzdłuż tej ulicy, a następnie projektowaną drogę wewnętrzną wzdłuż cieku wodnego i projektowany zjazd na teren inwestycji. Aktualnie w projekcie wskazuje się (B-5), że dojazd do terenu inwestycji będzie realizowany przez drogę serwisową ul. [...] wzdłuż ul. [...], a następnie przez drogę wewnętrzną osiedlową.

Jak łatwo można się przekonać, analizując rysunek terenu – załącznik nr 2 do decyzji WZ (A-30), projektowana droga wewnętrzna wzdłuż cieku wodnego ( [...] o której mowa w decyzji, jest obecnie ulicą [...]. Wobec tego wskazanie decyzji o warunkach zabudowy pokrywa się z projektowanym dojazdem w projekcie budowlanym. Zarzut nie odniesienia się do decyzji WZ w tych zakresach jest nieuzasadniony.

W tym miejscu należy także zauważyć, że wbrew twierdzeniom skargi, w projekcie zagospodarowania terenu uwidoczniono obrys garażu podziemnego (błękitna przerywana linia); inna sprawa, że jest stosunkowo słabo widoczna.

Przechodząc od razu do zarzutu związanego z komunikacją, a mianowicie braku w aktach i projekcie umowy projektowej z ZIKIT z dnia 10 czerwca 2010r. nr [...] w sprawie realizacji drogi publicznej, na wstępie stwierdzić trzeba, że taka umowa nie jest wymaganym elementem projektu budowlanego. Jeśli natomiast inwestor zawiera cywilnoprawną umowę co do realizacji jakichś odcinków komunikacji, musi się oczywiście liczyć z konsekwencją w postaci oczekiwania jej wykonania przez drugą stronę i podjęcia w tym celu kroków prawnych. Natomiast nie jest to aspekt decydujący o ocenie projektu budowlanego. Ponadto, niezależnie od powyższego, w aktach sprawy /k.132 akt adm. I inst./ znajduje się umowa przystąpienia do długu określonego umową z dnia 10.06.2020r., do której odwołuje się Zarząd Dróg Miasta K. w swoim uzgodnieniu [...] proj.bud./, gdzie można poznać zarys obowiązków przystępującego oraz zobowiązanego z pierwotnej umowy.

Co się tyczy zarzutu związanego z "inwentaryzacją drzewa", nie ma żadnego znaczenia, że w opracowaniu jako planowaną inwestycję wymieniono "zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych" [...] proj.bud./. Istotne jest bowiem to, że w załączniku znajduje się mapa z lokalizacją drzewa w stosunku do planowanej inwestycji (A-44), którą jest tylko 1 budynek, tożsamy z projektowaną inwestycją. Ponadto drzewo wymienione jest w opisie na k. B-5 projektu bud. oraz na rysunku B-13.

Odnośnie twierdzenia o naruszeniu § 57 i 60 ust. 1 i 2 r.w.t. poprzez zarzut niedopuszczalnego ograniczenia oświetlenia naturalnego na działce nr [...] dla inwestycji mogącej potencjalnie tam powstać, to zarzut ten nie może odnieść skutku. Przede wszystkim trzeba wskazać, że istotną analizą przesłaniania i nasłoneczniania jest ta dołączona do projektu budowlanego i treść wcześniejszych nie ma znaczenia dla oceny sprawy. Jak zatem wskazuje wspomniana analiza w projekcie [...], przedmiotowa realizacja nie będzie kolidować z projektowanym budynkiem na działce nr [...] z rozpatrywanego punktu widzenia. Na zakończenie tego wątku należy nadto wskazać, za WSA w Gdańsku, że: "1. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i normami obowiązującymi w budownictwie. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm p.b. i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich.2. Ewentualne zacienienie działki nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz ich oświetlenia i nasłonecznienia - § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690)" (por. wyrok z dnia 14 maja 2014 r. II SA/Go 212/14, LEX nr 1485712). Przesłanka niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości może zachodzić tylko wtedy gdy planowany obiekt naruszałby w tej mierze konkretne przepisy. Organ, uwzględniając wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich nie jest zobligowany do porównania warunków dostępu do światła dziennego przed i po zrealizowaniu inwestycji, a wyłącznie do zweryfikowania, czy stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. planowana inwestycja w zakresie nasłonecznienia odpowiada obowiązującym przepisom techniczno-budowlanym (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r. II OSK 404/18, LEX nr 2774293).

W kwestii zarzutu, iż nie dołączono do projektu "pustej" mapy ewidencyjnej, warto wskazać, że zarzut nie wymienia konkretnej podstawy prawnej do takiego działania. Niezależnie od tego, w aktach administracyjnych znajduje się "pusta" mapa terenu /k.14 akt adm. I inst./. Jeśli chodzi o ważność zaświadczenia głównego projektanta, to zgodnie z art. 33 ust. 2. P.b. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1)cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Jak z tego wynika, ważność zaświadczenia nie musi obejmować całego okresu trwania postępowania administracyjnego.

Co do zarzutu braku poświadczenia "za zgodność z oryginałem" złożonych kopii dokumentów, odnosząc się do znaczenia prawnego potwierdzenia zgodności z oryginałem kserokopii innych niż projekt budowlany dokumentów to, ze względu na brak szczególnej regulacji tej instytucji, należy oprzeć się na ogólnych zasadach postępowania dowodowego procedury administracyjnej. Zgodnie z art. 75 § 1 kpa dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Potwierdzenie zgodności z oryginałem jest poświadczeniem urzędowym, a nie poświadczeniem osoby prywatnej, składającej projekt. Jeśli zatem kopie wzbudziłyby wątpliwość organu, powinien on zażądać oryginałów; pozostaje to w gestii jego oceny.

Przechodząc do zarzutów w kwestii zatwierdzenia projektu budowlanego bez projektów wykonawczych w zakresie niektórych instalacji i bez rysunków wykonawczych co do belek zbrojeniowych, jak również pomimo domniemanej niezgodności między przedmiotem inwestycji a częścią opisową projektu instalacji elektrycznych zewnętrznych oraz projektu konstrukcyjnego, to zarzuty te są bezzasadne. W kwestii projektów wykonawczych, warto przywołać wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2020 r. II SA/Kr 1343/19, LEX nr 2785235, gdzie wskazano: "Projekt wykonawczy nie podlega ocenie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, a roboty budowlane są wykonywane w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany. Jednocześnie za stwierdzenia zawarte w części architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego ponosi wyłącznie projektant. Część konstrukcyjna projektu budowlanego nie podlega kontroli przez organ, a ewentualne dodatkowe uszczegółowienia rozwiązań projektowych (tych samych zatwierdzonych) mogą być ew. zawarte w projekcie wykonawczym, który nie podlega zatwierdzeniu decyzją w sprawie pozwolenia na budowę".

Ogólnie zaś wskazać trzeba, że "Odpowiedzialność za prawidłowe tj. zgodne z przepisami powszechnie obowiązującymi ale również zgodne z wiedzą techniczną, sporządzenie projektu budowlanego spoczywa na projektancie. O ile organy administracji architektoniczno - budowlanej mają obowiązek sprawdzić kompletność projektu budowlanego i jego zgodność z przepisami powszechnie obowiązującymi, o tyle nie mają takiej kompetencji w zakresie sprawdzenia projektu budowlanego, co do jego zgodności z zasadami wiedzy technicznej. Pracownicy organu - w przeciwieństwie do projektanta - nie muszą bowiem legitymować się taką wiedzą i nie muszą dysponować poświadczającymi ją uprawnieniami i zaświadczeniami. Nawet jednak gdyby pracownik organu taką wiedzę i kwalifikacje posiadał, to w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie pełni on roli projektanta w rozumieniu przepisów p.b., ale rolę organu i nie ma ani prawa, ani obowiązku wyręczać projektanta w zakresie jego obowiązków" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 lipca 2016 r. II SA/Kr 592/16, LEX nr 2104915 ). "Właściwy organ co do zasady nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno - budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska" (tak WSA w Łodzi w wyroku z dnia 16 października 2018 r. II SA/Łd 459/18, LEX nr 2575908). WSA w Warszawie w wyroku z dnia 23 stycznia 2018 r. VII SA/Wa 700/17, LEX nr 2480809 wskazał nadto, że projekt budowlany w części obejmującej projekt architektoniczno-budowlany, a więc w zakresie rozwiązań dotyczących bezpośrednio obiektu budowlanego, tj. jego formy, konstrukcji, i funkcji, a także proponowanych rozwiązań technicznych, materiałowych i zasad nawiązania do otoczenia, nie podlega co do zasady merytorycznej kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej (por. też wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2020 r. II SA/Kr 1190/19, LEX nr 2780655).

Podobne stanowisko wielokrotnie zajmował NSA, czego przykładem jest wyrok z dnia 23 stycznia 2020 r. II OSK 2089/18, LEX nr 3022072 : "Zasadą jest, że odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt, którzy mają obowiązek złożyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 p.b.). Przepis art. 35 p.b. przewiduje ograniczony zakres badania projektu budowlanego przez organy nadzoru budowlanego" (w tym przypadku organy administracji architektoniczno – budowlanej).

W świetle powyższych przytoczeń rozwijających myśl ustawodawcy wyrażoną w art. 35 p.b. stwierdzić trzeba, iż zarzuty dotyczące projektu budowlanego w zakresie instalacji i belek konstrukcyjnych dotyczą sfery, za którą odpowiada projektant.

Reasumując, wskazane na wstępie nieścisłości i podniesione wątpliwości należy wyjaśnić i w ocenie Sądu, na tym etapie, wystarczającym będzie, aby uczynił to organ odwoławczy. Jeżeli zaś organ dojdzie do wniosku, że w wyniku poczynionych ustaleń występują przeszkody do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora, to postąpi w zależności od wagi odkrytych naruszeń. Z tych względów na zas. art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U. 1028.265 t.j.). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 500 zł, opłata kancelaryjna 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 480 zł.