Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1114/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 156
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 36 - 46 a
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta L. decyzją nr [...] z 23 kwietnia 2001 r., znak: [...], ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] przy ul. [...] w L. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami infrastruktury technicznej. Decyzja ta została skierowana do stron postępowania w osobach: wnioskodawców - B. i M. M., a także K. i M. M., M. J., S. W., J. W., B. W. oraz L. W. - będących właścicielami nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością podlegającą zainwestowaniu.

A. J. pismem z 14 sierpnia 2008 r., działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik swojego męża M. J., wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Podniesione przez wnioskodawców zarzuty dotyczyły niezgodności realizacji budynku mieszkalnego na działce nr [...] z przepisami prawa i warunkami pozwolenia na budowę. Wskazano także na stan prawny i faktyczny działki nr [...] jako drogi publicznej: ok. 1998 r. Burmistrz Miasta L. zezwolił na zabudowę terenu przeznaczonego na wykonanie ulicy [...] o planowanej szerokości 10 m (budynek na działce nr [...] został usytuowany niemal w granicy tej drogi). Wskazali, że Miasto L. nie jest również właścicielem działki nr [...]. W związku z tym przebieg ulicy został "zafałszowany" na mapie zasadniczej, a manipulacje dokumentami i treścią map skutkują tym, że działka nr [...] faktycznie - stanowiąca własność wnioskodawców - nie posiada dostępu do drogi publicznej. Nadto nie skorygowano granic ewidencyjnych działki nr [...], w obrębie której znajdują się "wirtualne" punkty graniczne. Wnioskodawcy dołączyli 26 kopii map, szkiców, wyjaśnień i korespondencji urzędowej.

Rozpatrując powyższy wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 27 listopada 2008 r., na podstawie art. 157 § 2 - 3 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "K.p.a.", odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji nr [...].

Uzasadniając powyższe organ podał, że badane akta sprawy wskazują, że A. i M. J. nie posiadają w sprawie zakończonej wydaniem ww. decyzji przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. Nie wykazali bowiem - mimo podniesienia licznych kwestii i wielowątkowej argumentacji - posiadania interesu prawnego, a co najwyżej interes faktyczny, który jednakże nie może stanowić przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Działkę nr [...], na której wzniesiony został kwestionowany we wniosku budynek mieszkalny, dzieli od działki nr [...] (stanowiącej własność A. i M. J.) droga nr [...] stanowiąca współwłasność B., J., L. i S. W. oraz spadkobierców zmarłej M. W.. Brak jest zatem bezpośredniego sąsiedztwa między działkami nr [...] i [...]. A. i M. J. nie byli traktowani jako strony administracyjnego zarówno w sprawie warunków zabudowy, jak i w sprawie pozwolenia na budowę.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem A. i M. J. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 16 lutego 2011 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 28, art. 127 § 3 i art. 157 K.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 157 § 3 K.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył M. J., wnosząc o jej unieważnienie z uwagi na naruszenie prawa własności strony, sprzeczność samą w sobie, nadto pogwałcenie zasad współżycia społecznego. Wskazał, że został naruszony jego interes prawny i ekonomiczny jako strony, co skutkuje w pogwałceniu elementarnych praw strony, wynikających z art. 32 oraz art. 64 Konstytucji RP. Uzasadniając powyższe skarżący wskazał, że od wielu lat za pośrednictwem różnych instytucji, w tym organów ścigania, od niego jako właściciela działki nr [...] i nr [...], żąda się i dokonuje prób wymuszenia prawa dojazdów do innych nieruchomości, w tym do działki nr [...]. Ponadto Burmistrz Miasta L. do chwili obecnej nie uregulował stanu prawnego ulicy [...], która zgodnie z zatwierdzoną uchwałą Rady Miejskiej w L. z grudnia 1998 roku ma przebiegać po działce nr [...], [...] i [...]. Działka nr [...] do chwili obecnej nie stanowi własności Miasta L.. Faktycznie w obrębie [...] Miasto L. nie jest prawnym właścicielem żadnej działki, po której ma obecnie przebiegać ulica [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 4 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 726/11, uchylił ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 lutego 2011 r., nr [...]

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji składa się z 2 etapów: pierwszy dotyczy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, drugi - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Pierwszy etap kończy się zgodnie z przepisem art. 157 § 3 K.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania lub decyzją o odmowie wszczęcia postępowania, w zależności czy warunki formalnoprawne są lub nie są spełnione (por. wyrok NSA z 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt l OSK 1366/09, Lex 744983). W pierwszym etapie nie dokonuje się oceny czy wnioskowana do stwierdzenia nieważności decyzja była dotknięta jedną z wad z art. 156 § 1 lub 156a K.p.a. stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności. Nie można zatem odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uzasadniając odmowę brakiem podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji.

Okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności mogą być podmiotowe lub przedmiotowe. Wśród podmiotowych taką okolicznością jest wniesienie żądania przez podmiot nie będący stroną postępowania.

Postępowanie toczące się z wniosku o stwierdzenie nieważności ma charakter nadzwyczajny, samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego, a więc istnieje w nim konieczność ustalenia przez organ prowadzący postępowanie nieważnościowe prawidłowego kręgu stron postępowania. Nie jest zatem uprawniony pogląd sprowadzający się do automatycznego przyjmowania, że stronami tego postępowania są strony postępowania zwykłego, co prowadziłoby organ prowadzący postępowanie nieważnościowe do zwolnienia z obowiązku od ustalenia stron tego postępowania, a w konsekwencji narażałoby organ na zarzut wydania decyzji z naruszeniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (por. wyrok WSA w Opolu z 17 maja 2010 r. sygn. akt IISA/Op 198/10, LEX 674328).

Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie natomiast z ugruntowanym orzecznictwem oraz poglądami doktryny w sprawach dotyczących warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, za strony postępowania uznaje się obok wnioskodawcy także osoby uprawnione do nieruchomości graniczących z terenem wnioskowanym do zagospodarowania, co jednak nie wyklucza, że ze względu na konkretne okoliczności nawet bezpośrednie graniczenie z terenem inwestycji nie da zainteresowanemu prawa strony, a z drugiej strony możliwe jest, że przy inwestycji, której obszar oddziaływania obejmuje nieruchomości nie graniczące bezpośrednio z terenem inwestycji - stronami będą również ich właściciele lub wieczyści użytkownicy (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 kwietnia 2007 r., sygn. II SA/Kr 1400/04).

W ocenie Sądu w sytuacji gdy skarżący - który nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją wnioskowaną do stwierdzenia nieważności, będący właścicielem, razem z A. J., działki nr [...] - podnosi, że działka drogowa nr [...], oddzielająca działkę należącą do niego i jego żony A. J. i działkę inwestora, ma nieuregulowane granice i jest znacznie węższa niż przyjęły organy oraz, że działka drogowa nr [...] w części stanowi własność skarżącego i jego żony, organy zobowiązane były do prawidłowego ustalenia tej kwestii.

W toku postępowania wyjaśniającego organy mają bowiem obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia związanego z pierwszym etapem wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. W szczególności wobec podniesionych zarzutów przez A. J. i M. J. w ich wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - dotyczących nieustalonych granic działki nr [...] oraz nadmiernego przybliżenia budynku mieszkalnego sytuowanego na działce nr [...] do działki drogowej - przed wydaniem decyzji opartej na przepisie art. 157 § 2 i 3 K.p.a. organy miały obowiązek, zgodnie z ogólną zasadą prawdy obiektywnej z art. 7 K.p.a., podjąć wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Sąd wskazał, że okoliczność, że skarżący i jego żona nie złożyli w tym zakresie wszystkich dokumentów potwierdzających podnoszone zarzuty nie zwalnia bowiem organu z obowiązków przewidzianych w art. 7 oraz w 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a.

Sąd podkreślił, że uznając wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji za przedwczesne nie przesądza, że strona skarżąca jest legitymowana do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza M. L. nr [...] z 23 kwietnia 2001 r. znak: [...], lecz stwierdza konieczność wyjaśnienia tej kwestii w sposób nie budzący wątpliwości, przy pomocy wszystkich dostępnych organowi i stronie dowodów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło od powyższego wyroku skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono błędne przyjęcie, że Kolegium w celu zbadania legitymacji A. J. i M. J. do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc weryfikacji "interesu prawnego" wnioskodawców w tym postępowaniu, miało obowiązek:

– ustalenia przebiegu granicy i parametrów działki "drogowej" nr [...], podczas gdy okoliczności te są prawnie irrelewantne dla rozstrzygnięcia, biorąc przy tym pod uwagę fakt, że ustalenie przebiegu granicy nieruchomości następuje w ramach odrębnego postępowania administracyjnego i ewentualnie również sądowego, którego wynik nie stanowi zagadnienia wstępnego dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

– podjęcia dodatkowych czynności służących wyjaśnieniu, czy działka nr [...] jest w części własnością M. J. oraz jego żony A. J., podczas gdy z akt sprawy, w tym także z pism składanych przez skarżących wynika, że osoby te nie są właścicielami lub współwłaścicielami działki ewidencyjnej nr [...], ani żadnej innej działki bezpośrednio sąsiadującej z podlegającą zainwestowaniu działką nr [...],

– ustalenia, czy budynek mieszkalny usytuowany na działce nr [...], dla którego została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie jest "nadmiernie przybliżony" do działki nr [...], podczas gdy jest to okoliczność prawnie irrelewantna dla weryfikacji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, lecz podlega ewentualnej weryfikacji przez właściwe organy nadzoru budowlanego.

Kolegium zarzuciło również uchybienie obowiązkowi zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku konkretnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania, które wyjaśniałyby:

– jakie konkretnie czynności powinny zostać przedsięwzięte przez Kolegium w celu weryfikacji zarzutu skarżącego w przedmiocie "nieuregulowanych granic działki nr [...]",

– w jaki sposób okoliczności faktyczne, wskazane przez WSA jako wymagające wyjaśnienia przez Kolegium, będą determinować istnienie interesu prawnego skarżącego M. J. i A. J. w przedmiotowej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 kwietnia 2013 r., sygn. II OSK 2455/11 oddalił skargę kasacyjną.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że Sąd I instancji zasadnie uchylił decyzję Kolegium, wskazując na fakt, że organ nie dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych zmierzających do ustalenia ewentualnego istnienia interesu prawnego M. J. oraz A. J. w zaskarżeniu rozstrzygnięcia wydanego w sprawie.

NSA wskazał, że w sprawie podnoszono zastrzeżenia co do przebiegu działki [...], będącej drogą rozdzielającą działkę [...] – należącą do małż. J., od działki [...], dla której Burmistrz Miasta L. wydał warunki zabudowy, a która to decyzja objęta była wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Wprawdzie Sąd I instancji istotnie niezasadnie uznał, iż działka [...] jest w części własnością skarżącego, jednakże okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Podkreślenia wymaga bowiem, że Kolegium przyjęło, iż z samego faktu, że działka [...] oddziela nieruchomość należącą do strony od działki [...] wynika, że małżonkowie J. nie posiadają interesu prawnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tej ostatniej nieruchomości. Organ nie odniósł się jednak w jakikolwiek sposób do zarzutów dotyczących przebiegu granic działki [...], ani do twierdzeń, że w istocie działka ta jest o wiele węższa niż wynikałoby z map załączonych do akt sprawy.

Zastrzeżenia co do przebiegu granic działek oraz ewentualnych niezgodności faktycznego rozmiaru działki [...] zostały zresztą potwierdzone w postanowieniu Sądu Rejonowego w L. z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt [...], które na nowo ustaliło granice pomiędzy działką [...], a działkami nr [...] [...], [...], [...] i [...].

Z dokumentów znajdujących się w aktach rzeczywiście wynika, że ulica rozdzielająca działki [...] i [...] jest w istocie bardzo wąska. Poczynione do tej pory ustalenia przez organ nie mogły w żadnym razie skutkować kategorycznym stwierdzeniem, że z uwagi na brak bezpośredniego sąsiedztwa działek [...] i [...] A. i M. J., jako właściciele tej pierwszej działki, pozbawieni są interesu prawnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki nr [...].

W związku z powyższym NSA wskazał, że ustalenie przebiegu granic, wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, nie wymagało przeprowadzenia odrębnego, czasochłonnego postępowania. Postanowienie w przedmiocie rozgraniczenia stało się bowiem prawomocne przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia SKO.

Sąd II instancji stwierdził, że Sąd I instancji w sposób nie budzący wątpliwości wskazał, że Kolegium winno wyjaśnić wszelkie niejasności dotyczące rzeczywistych granic działek oraz odległości jakie istnieją między tymi granicami. NSA podkreślił, że wskazania Sądu nie muszą przyjąć postaci kategorycznych nakazów dokonania konkretnych czynności, winny jedynie określać kierunek jaki powinny przyjąć działania organu.

NSA podkreślił, że WSA wskazał wyraźnie, że w aktualnym stanie sprawy nie przesądza o istnieniu bądź nie interesu prawnego po stronie małż. J.. Nakazał jedynie przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego i poczynienia na jego podstawie ustaleń.

Następnie, po przeprowadzeniu postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 23 marca 2017 r., znak: [...], po rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności A. J. i M. J., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji nr [...].

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 158 § 1 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 157 § 1 K.p.a. oraz art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, 3 i 4, art. 41 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1, art. 43, art. 46 ust. 1 i 2, art. art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., nr 15 poz. 139 ze zm.), dalej "u.z.p."

A. J. i M. J. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze – zaskarżoną w niniejszej sprawie - decyzją z 30 czerwca 2017 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 17 pkt 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a., oraz art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, 3 i 4, art. 41 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1, art. 43, art. 46 ust. 1 i 2, art. art. 46a ust. 1 u.z.p., utrzymało w mocy decyzję z 23 marca 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na gruncie stanu faktycznego nie zachodzi żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 1 K.p.a., w związku z czym brak było podstaw do orzeczenia zgodnie z żądaniem wniosku.

Organ stwierdził, że wnioskodawczyni A. J. w piśmie z 27 maja 2017 r. podtrzymała dotychczasowe żądania i wnioski dowodowe, zwracając jednocześnie uwagę na treść ostrzeżenia wpisanego w dziale III księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. o numerze [...] dla nieruchomości składającej się z działki nr [...], dotyczącego niezgodności stanu prawnego ujawnionego w przedmiotowej księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.

W dniu 13 czerwca 2017 r. do Kolegium wpłynęły kolejne pisma wnioskodawców, w których m.in. kwestionowali oni sposób prowadzenia postępowania oraz zawartość akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, ponownie zwracali uwagę na ostrzeżenie wpisane w dziale III księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. o numerze [...] dla nieruchomości składającej się z działki nr [...], jak również ostrzeżenia wpisane w działach III ksiąg wieczystych nr [...], [...], [...] i [...]

Dalej organ wskazał, że uwzględniając wytyczne co do dalszego postępowania w sprawie zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z 4 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 726/11, wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] i w jego ramach - w pierwszej kolejności - przeprowadził szczegółowe postępowania wyjaśniające pod kątem ustalenia, czy wnioskodawcom przysługuje interes prawny w zgłoszonym żądaniu.

W efekcie dokonania pozytywnych ustaleń w zakresie legitymacji procesowej wnioskodawców, organ przeprowadził następnie postępowanie rozpoznawcze, w ramach którego zweryfikował decyzję nr [...] pod kątem przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 1 K.p.a.

Organ przywołał treść ww. przepisu i wyjaśnił specyfikę postępowania nieważnościowego. Następnie odniósł się do każdej z opisanych w ww. przepisie w pkt 1 - 7 przesłanek, wyjaśniając dlaczego nie zachodzą w niniejszej sprawie.

W szczególności organ przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy u.z.p. i stosowne uregulowania ówcześnie obowiązującego planu miejscowego.

Konkludując organ stwierdził, że kontrolowana decyzja zawierała wszystkie wymagane elementy i była zgodna z miejscowym planem.

M. J. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W oparciu o dyspozycję art. 2, art. 7, art. 32, art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z 23 marca 2017 r. znak: [...], gdyż podtrzymuje ona naruszenia prawa własności strony i jest sama w sobie sprzeczna. Nadto zostają nią rażąco pogwałcone zasady współżycia społecznego, czego skutkiem jest rażąca obraza art. 7 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W ten sposób naruszony jest interes prawny i ekonomiczny strony, czego skutkiem jest pogwałcenie elementarnych praw strony, wynikających chociażby z art. 32 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Z uwagi na to, że ani podniesione wówczas zarzuty ani przedstawiony wówczas stan do chwili obecnej nie uległy zmianie, skarżący wniósł o przyłączenie do materiału dowodowego całości akt spraw, zarejestrowanych przez Sąd pod sygn. akt: II SA/Kr 726/11 do wyroku WSA w Krakowie z 4 lipca 2011 roku oraz sygn. akt: II SAB/Kr 89/16 do wyroku WSA w Krakowie z 30 czerwca 2016 r., zawierających istotne dowody w sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył dotychczasowo prezentowaną argumentację, opisując swoje działania począwszy od roku 2007.

Skarżący zarzucił, że Kolegium, obok zupełnej ignorancji wskazań WSA w wyroku z 4 lipca 2011 r. sygn. II SA/Kr 726/11, zignorowało też wszystkie wnioski dowodowe stron.

Zarzucił zatajenie przez organ, że działka nr. ew. [...] leży częściowo w terenach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod koncentrację różnych form rodzinnego budownictwa mieszkaniowego, symbol - MN oraz częściowo w terenach zieleni izolacyjnej, symbol - LŁ od obwodnicy, symbol Zo 1/2 (30), gdzie zgodnie z dołączoną przez organ I stopnia do akt legendą do ustaleń m.p.z.p. wyraźnie: "Zo 1/2 (30) Projektowana droga wojewódzka - odbarczająca tereny budowlane położone na północ od linii PKP. Rezerwa pasa drogowego 30.0 m. Minimalna przednia linia zabudowy 10.0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni.".

Skarżący podniósł, że od organu praworządnego państwa prawa oczekuje wnikliwego i szybkiego działania oraz uzasadnienia swych działań w ten sposób, by uzasadnienie jego rozstrzygnięć zawierało choć promil prawdziwych i popartych dowodami faktów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 8 listopada 2017 r. uczestniczka A. J. przedstawiła obszerną polemikę ze stanowiskiem Kolegium. Podniosła m.in. niezgodność decyzji nr [...] z miejscowym planem, przez zmniejszenie przedniej linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni z 10 m na 7 m, brak uzyskania zgody na decyzję nr [...] od właścicieli działki [...], spory cywilne i inne z właścicielami działki [...]. Przedłożyła kopie map i dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje Sądowi podstawę i zarazem obliguje do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia 23 kwietnia 2001 r. znak: [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] obr. [...] w L..

Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że wyrażone w zaskarżonej decyzji przez Kolegium stanowisko odnośnie odmowy stwierdzenia nieważności jest prawidłowe.

Na wstępie należy wskazać na wynikającą z art. 16 § 1 K.p.a. zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Decyzje bowiem, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Trzeba zarazem zauważyć, że uprzednio zapadły w sprawie prawomocne wyroki WSA w Krakowie z 4 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 726/11 oraz NSA z 16 kwietnia 2013 r., sygn. II OSK 2455/11.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2000 r., sygn. I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z 16 czerwca 2009 r., sygn. II SA/Ol 443/09, powołane orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem przede wszystkim z wykładnią prawa (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 472, Komentarz do art. 153 P.p.s.a.; J. Świątkiewicz, Komentarz do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, BWP Justicia, Warszawa 1995, s. 70; T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewski, Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, tom I, Wyd. LexisNexis Warszawa 2002, s. 826-827).

Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Zarówno organ administracji jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji lub postanowienia ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Od tej oceny zarówno organ administracji, jak i sąd może odstąpić jedynie w przypadku zmiany stanu faktycznego sprawy. W toku bowiem ponownego rozpoznania sprawy organ administracji może uwzględnić nowe fakty i dowody, których strona nie mogła powołać w toku poprzedniego postępowania lub jeśli potrzeba ich powołania wynikła później (por. wyrok NSA z 8 lutego 2007 r., sygn. II GSK 240/06).

Pomiędzy oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencje oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracji i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności skarżonej decyzji, miał na względzie wyżej przytoczone przepisy prawne oraz poglądy judykatury i doktryny stanowiące wyjaśnienie podstaw prawnych orzeczenia i zakresu kontroli skarżonego aktu. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające związanie oceną prawną i wskazaniami zawartymi w zapadłymi w sprawie wyrokami WSA w Krakowie i NSA ponieważ nie doszło do wzruszenia tych wyroków w trybie przewidzianym prawem, nie doszło również do istotnej zmiany stanu prawnego ani faktycznego.

Mając powyższe na względzie trzeba wskazać, że zgodnie z wytycznymi WSA wyjaśnionymi przez NSA, organ winien był podjąć wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności dotyczące nieustalonych granic działki nr [...] oraz nadmiernego przybliżenia budynku mieszkalnego sytuowanego na działce nr [...] do działki drogowej, wszelkich niejasności dotyczących rzeczywistych granic działek oraz odległości jakie istnieją między tymi granicami, w kontekście m.in. postanowienia Sądu Rejonowego w L. z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt [...] [...], które na nowo ustaliło granice pomiędzy działką [...], a działkami nr [...] [...], [...], [...] i [...], i powyższe ustalenia odnieść do interesu prawnego właścicieli działki [...].

Jednocześnie Sądy podkreśliły, że na etapie badania interesu prawnego nie dokonuje się oceny czy wnioskowana do stwierdzenia nieważności decyzja była dotknięta jedną z wad z art. 156 § 1 lub 156a K.p.a., zatem kwestia ta nie była przedmiotem kontroli i oceny Sądów.

Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że wbrew zarzutom skargi, z tak nakreślonych obowiązków organ wywiązał się należycie, nie uchybiając art. 153 P.p.s.a.

Trzeba też wskazać, że tłem sprawy jest mający wyraz w treści akt administracyjnych i pism skarżącego wieloletni, wielopłaszczyznowy spór pomiędzy właścicielami i użytkownikami działek obr. [...] w L., a także Gminy L. m.in. o sposób skomunikowania i zagospodarowania działek w tym obrębie, w tym w szczególności o przebieg ulicy im. J. Ż., a także przebieg granic i treść służebności.

Rozstrzygające dla niniejszej sprawy jednak są wyłącznie enumeratywnie wyliczone przesłanki orzeczenia nieważności decyzji ostatecznej. Należy podkreślić, że tryb nieważnościowy, obok np. wznowienia, to tryb nadzwyczajny postępowania.

W odróżnieniu jednak od wznowienia postępowania, które służy rozpoznaniu sprawy na nowo, nieważność decyzji można stwierdzić jedynie, gdy sama decyzja dotknięta jest wadą istotną, tkwiącą w samej decyzji. W postępowaniu tym organ nie może przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej.

Jak słusznie wskazał organ, instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej odnosi się do wad tkwiących w samej decyzji i godzących w elementy stosunku prawnego: podmiotowe, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną. Nie są to zatem wady o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. Z tej racji, że wady tkwią w samej decyzji, postępowanie, w którym została ona wydana może być prawidłowe pod względem prawnym, może być ono jednak źródłem wadliwości decyzji ze względu na merytoryczne treści ustalone w stadium wstępnym lub stadium rozpoznawczym postępowania. Z punktu widzenia bytu prawnego decyzji wadliwej nie ma to jednak znaczenia, ponieważ ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a nie poprzedzające je postępowanie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996 s. 699).

Właściwy organ jest władny orzec o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji administracyjnej, tylko wtedy jeżeli równocześnie stwierdzi, iż wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. oraz gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zawiera art. 156 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ trafnie wskazał, że oceniana decyzja Burmistrza Miasta L. nr [...] została wydana zgodnie z właściwością tego organu, wynikającą z obowiązujących w dacie jej wydania przepisów art. 21 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 40 ust. 3 u.z.p., dlatego nie zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.

Słusznie też organ stwierdził, że analizowana decyzja została oparta na obowiązujących w dacie jej wydania przepisach prawa przepisach art. 39 - 42 u.z.p. oraz przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta L. nr [...] z dnia 29 kwietnia 1994 r. (Dz.Urz. [...] dalej "m.p.z.p.", a zatem nie jest ona obarczona wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 in principio K.p.a.

Od początku postępowania (wniosek z 14 sierpnia 2008 r.) skarżący upatrywali przesłanki stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji w art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a., a to w rażącym naruszeniu prawa przez organ (we wskazanym piśmie "art. 156 ust. 2").

Należy tu wskazać, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 8 września 2011r., I OSK 1566/10, LEX nr 1068431).

Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia, istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje, jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r., II OSK 2226/10, LEX nr 824448).

Naruszenie prawa może zostać zakwalifikowane jako rażące, kiedy jest oczywistym naruszeniem prawa i kiedy wywołuje skutki społeczne, których nie można zaakceptować z punktu widzenia praworządności, a dobrami szczególnie chronionymi powinno być ludzkie życie, zdrowie oraz mienie (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2013 r., VII SA/Wa 1802/13, LEX nr 1408022)

W orzecznictwie wyrażono także pogląd, że o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej; por. też wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 września 1998 r., II SA 1249/97, LEX nr 41819: "Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować".

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że nie każde naruszenie przepisów, do jakiego może dojść przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, nawet gdyby dotyczyło sporej liczby tychże naruszeń, świadczy o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Jak słusznie stwierdził organ, ocena, czy decyzja jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, wymaga przede wszystkim analizy przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę jej wydania.

Poszerzając zatem przedstawione rozważania o analizę mających zastosowanie w tej sprawie ówcześnie obowiązujących przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego trzeba wyjaśnić, że w myśl art. 39 ust. 1 u.z.p., zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a jak wynika z art. 40 ust. 1 u.z.p. w sprawach tych orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 u.z.p., decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7) okres ważności decyzji.

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - w myśl art. 46 ust. 2 u.z.p. - nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stosownie do art. 43 ust. 1 u.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z kolei w myśl obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji art. 46a ust. 1 u.z.p., decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli: 1) jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub 2) nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadkach określonych w art. 13 ust. 1, a decyzja została wydana po powstaniu obowiązku jego sporządzenia. Stwierdzenie nieważności decyzji, o której mowa w ust. 1, następuje na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 46a ust. 2 u.z.p.).

Warto podkreślić, że ratio legis wprowadzenia tychże wymogów formalnych było niewątpliwie zapewnienie czynienia przez orzekające organy prawidłowych ustaleń faktycznych i co za tym idzie – zgodnego z prawem załatwienia sprawy.

Podstawowym kryterium oceny decyzji o warunkach zabudowy pod kątem spełnienia wymogów formalnych powinno być zawsze spełnienie warunku czytelności i jednoznaczności decyzji administracyjnej, mając na uwadze skutki, jakie decyzja tego rodzaju wywołuje, w szczególności na płaszczyźnie prawa budowlanego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy i odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że w świetle akt sprawy zakończonej analizowaną decyzją nr [...], działka [...] - w dacie orzekania przez organ - położona była w terenach oznaczonych w m.p.z.p. symbolami MN (tereny koncentracji różnych form rodzinnego budownictwa mieszkaniowego) oraz ZL (tereny zieleni łęgowej i izolacyjnej). Istotne jest przy tym, że sama inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego miała zostać w całości zlokalizowana na terenach o symbolu MN.

Dlatego też nie mógł przynieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przepisów planu związanych z projektowaną drogą wojewódzką - odbarczającą tereny budowlane położone na północ od linii PKP.

Rezerwa pasa drogowego uwzględniona na działce [...] została zakwalifikowana właśnie jako ZL i nie miała podlegać zabudowie zgodnie z decyzją nr [...].

Organ prawidłowo ustalił, że oceniana decyzja zawierała wszystkie elementy wymagane art. 42 ust. 1 u.z.p., tj. określała rodzaj inwestycji, ustalała warunki wynikające z ustaleń powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące osób trzecich, jak też wskazywała okres jej ważności. Z kolei załącznik graficzny do ww. decyzji określał linie rozgraniczające teren inwestycji (oraz przednie linie zabudowy), odpowiadające postanowieniom zawartym w części IV ww. planu miejscowego, w pkt 2 ppkt 2.1. pppkt 2.1.1. Powyższe prowadzi zaś do wniosku, że analizowana decyzja nie naruszała obowiązujących w dacie jej wydania przepisów prawa materialnego oraz postanowień planu miejscowego.

Odnosząc się do stanowiska wnioskodawców, wszelkie zarzuty wskazujące na rzekomą samowolę budowlaną, do jakiej miało dojść przy okazji późniejszej realizacji inwestycji, dla której ocenianą decyzją ustalono warunki zabudowy, pozostawały bez jakiegokolwiek wpływu dla oceny jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, bowiem kwestia pozwolenia na budowę i faktycznej realizacji inwestycji znajduje się poza granicami niniejszej sprawy i nie podlega kontroli Sądu w tej sprawie sądowoadministracyjnej.

Odnosząc się do pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. należy wskazać, że trafnie organ stwierdził, że analizowana decyzja nr [...] nie jest również dotknięta wadą z pkt 3, albowiem w świetle akt sprawy brak jest podstaw by uznać, że dotyczy ona sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Kolejno, oceniana decyzja nr [...] została prawidłowo skierowana do podmiotów będących stronami w sprawie, a zatem nie zachodzi w tym przypadku wadliwość, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Decyzji tej nie dotyczy również wada tzw. trwałej niewykonalności wynikająca z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., bowiem w sprawie nie zachodzi sytuacja, w której adresat jest trwale pozbawiony czynienia użytku z ustanowionych w decyzji praw lub możliwości wykonywania wynikających z niej obowiązków. Kolejno, z uwagi na charakter decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu brak jest również podstaw do analizowania przesłanki stwierdzania nieważności, wskazanej w art. 156 pkt 6 K.p.a.

Wreszcie nie zachodzi także ostatnia z podstaw stwierdzenia nieważności wskazana w art. 156 pkt 7 K.p.a. Jak słusznie wskazał organ, powołany przepis odsyła do kwalifikowanych wad prawnych, powodujących nieważność decyzji z mocy przepisu szczególnego, którym na gruncie stanu faktycznego jest cytowany wcześniej art. 46a ust. 1 u.z.p. Niemniej jednak, ustalenie iż oceniana decyzja w dacie jej wydania pozostawała w zgodności z ustaleniami ówcześnie obowiązującego m.p.z.p. świadczy, że nie jest ona obarczona taką wadliwością.

Należy też wskazać, że brak jest podstaw do uznania za zasadne w tej konkretnej sprawie zarzutów skargi naruszenia wskazanych w niej przepisów Konstytucji RP.

Wbrew ocenie skarżącego, nie było podstaw do przyłączania do materiału dowodowego całości akt spraw o sygn. II SA/Kr 726/11 i II SAB/Kr 89/16. W aktach tych nie znajduje się żaden dowód, który mógłby mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Na marginesie warto wskazać, że pozostawanie w konfliktowej i niepewnej sytuacji dotyczącej zagospodarowania okolicy i zapewnienia odpowiedniego dojazdu niewątpliwie jest trudne do zaakceptowania i niekomfortowe. Większość jednak formułowanych w trakcie postępowania zarzutów i wniosków skarżącego i jego żony nie mogła być oceniana w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Odpowiednie uprawnienia skarżącego mogą być dochodzone np. przed organami nadzoru budowlanego (samowola sąsiada) czy sądu cywilnego (droga konieczna), czego zresztą skarżący wydaje się być świadomy, a o czym świadczy korzystne dla niego rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w L. Wydział I Cywilny z 31 marca 2014 r. sygn. [...] nakazujące pozwanym sąsiadom przywrócenia m.in. skarżącemu pełnego zakresu służebności przejazdu.

Wyrażone w skardze oczekiwanie od organów wnikliwego i szybkiego działania oraz uzasadniania swych działań prawdziwymi i popartymi dowodami faktami jest niewątpliwie usprawiedliwione i oparte na podstawowych zasadach K.p.a. Zrozumiałe jest również niezadowolenie skarżącego z działania organów w sprawie niniejszej, którego skutkiem było m.in. uchylenie poprzednio wydanych w sprawie rozstrzygnięć, a także stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu wyroku WSA w Krakowie z 30 czerwca 2016 r., sygn. II SAB/Kr 89/16.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ żaden z jej zarzutów nie okazał się zasadny, a Sąd, dokonując kontroli legalności decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organy prowadzące postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a