Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2103/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Dnia 4 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2017 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Wójta Gminy O. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", postanowienie Wojewody [...]z [...]maja 2015 r., którym - na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) wymierzono Wójtowi Gminy [...]karę w wysokości [...]zł., za wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...]stycznia 2014 r., z uchybieniem terminu 65 dni.

Uzasadniając orzeczenie, przywołano m.in. następujące ustalenia faktyczne i uwarunkowania prawne:

- [...]grudnia 2012 r. - po rozpoznaniu wniosku z [...]kwietnia 2012 r., złożonego [...]kwietnia 2012 r. (zmienionego [...]kwietnia 2012 r.) przez spółkę [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwaną dalej "Inwestorem" - organ I. instancji wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zwaną dalej "lokalizacyjną" dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej (lokalizacja - [...], działka ew. nr [...]obr. [...]),

- od tego orzeczenia, pismem z [...]stycznia 2013 r. odwołanie złożył Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...]zaś [...]kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało decyzję, określaną dalej mianem "kasatoryjnej", którą uchyliło orzeczenie organ I. instancji a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia; została ona - wraz z aktami sprawy - doręczona organowi I. instancji [...]maja 2013 r.,

- [...]stycznia 2014 r., po ponownym rozpatrzeniu wniosku Inwestora, wydano decyzję lokalizacyjną dla tej samej inwestycji,

- regulacja art. 51 ust. 2, 2b i 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest - co do zasady - zbieżna z treścią art. 35 ust. 6 pkt 1, ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.); przy wykładni wskazanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym można się więc posiłkować orzecznictwem sądowoadministracyjnym, a także tezami doktryny, sformułowanymi na gruncie ustawy - Prawo budowlane,

- zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w razie niewydania przez właściwy organ decyzji lokalizacyjnej w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku wymierza się mu, karę pieniężną w wysokości [...] zł za każdy dzień zwłoki; tak określony termin stanowi gwarancję ochrony praw inwestorów do rozpatrzenia wniosku w rozsądnym terminie - bez zbędnej zwłoki,

- organ orzekający o karze został pozbawiony możliwości swobodnego, uznaniowego decydowania o wymierzeniu kary pieniężnej; po ustaleniu liczby dni przekroczenia wskazanego terminu, ma on obowiązek wymierzenia kary w wysokości [...] zł za każdy dzień zwłoki; brzmienie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie daje podstaw do uznaniowości; wymierzenie kary jest obligatoryjne; jedynie wobec ustalenia, że opóźnienie powstało z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu kara pieniężna za okres, w którym to usprawiedliwione opóźnienie powstało, nie jest wymierzona (vide: wyroki WSA o sygn. akt IV SA/Wa 3245/15, 3502/15, 3543/15, i 1896/16 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"),

- 65-dniowy termin, wskazany w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął bieg 28 maja 2013 r. - w dniu następnym po wpływie do urzędu decyzji kasatoryjnej, wraz z aktami sprawy; data jej wpływu wynika z prezentaty organu, umieszczonej na pierwszej stronie tej decyzji; w przypadku uchylenia decyzji lokalizacyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, początkiem biegu 65-dniowego terminu jest dzień przekazania akt sprawy organowi I. instancji; zgodnie zaś z art. 57 § 1 K.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło; w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2011 r. (sygn. akt II OSK 1197/10 – dostępny w CBOSA), zapadłym na tle analogicznej regulacji, zawartej w ustawie - Prawo budowlane, stwierdzono m.in.: "ustanowiony przepisem art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego termin 65-dniowy, wiążący organ pierwszej instancji również przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, rozpoczyna swój bieg w dacie zwrotu akt sprawy przez organ odwoławczy. Taki sposób liczenia spornego terminu jest bowiem niezbędny dla zapewnienia organowi architektoniczno-budowlanemu właściwego wypełniania ustawowych obowiązków orzeczniczych oraz związanych z tym czynności kontrolnych w zakresie przestrzegania przepisów prawa budowlanego",

- termin zakończył natomiast swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej – [...] stycznia 2014 r., dzień ten jest ostatnim, podlegającym uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia postępowania,

- wobec tego, ponownie prowadzone postępowanie w sprawie lokalizacji trwało łącznie 226 dni, z zastrzeżeniem art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; zgodnie z jego treścią do terminu, nie wlicza się okresów, przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności oraz czasu zawieszenia postępowania i opóźnień, spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu,

- w analizowanej sprawie - pismem z 14 listopada 2013 r., - organ I. instancji wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...]oraz Starosty Powiatu [...]; wystąpienie o uzgodnienie projektu decyzji stanowi termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, o którym mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; pismo, skierowane do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zostało nadane 15 listopada 2013 r., zaś doręczone adresatowi 18 listopada 2013 r.; wniosek o uzgodnienie do Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, został także nadany 18 listopada 2013 r., zaś doręczony 19 listopada 2013 r.; w przypadku Starosty Powiatu [...], ze zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz pisma organu I. instancji z 3 kwietnia 2015 r., wynika, że pismo - zawierające prośbę o uzgodnienie projektu decyzji - zostało doręczone osobiście przez pracownika urzędu 18 listopada 2013 r.,

- 26 listopada 2013 r. wpłynęło do organu I. instancji pismo Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z 26 listopada 2013 r. informujące, że projekt decyzji został uzgodniony; uzgodnienie zostało zatem dokonane w 2-tygodniowym terminie, przewidzianym w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 3 grudnia 2013 r. wpłynęło postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]z [...]listopada 2013 r. o uzgodnieniu projektu decyzji; uzgodnienie zostało zatem dokonane w 21-dniowym terminie, przewidzianym w art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; stanowiska w niniejszej sprawie nie zajął natomiast Starosta Powiatu [...]; zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, brak zajęcia przez organ uzgadniający stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wniosku uważa się za uzgodnienie projektu decyzji; przepis ten, w przeciwieństwie np. do art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie daje organowi, który wystąpił o uzgodnienie, żadnego luzu decyzyjnego; jednoznacznie bowiem wskazuje, że - po upływie terminu - uzgodnienie uważa się za dokonane; skoro Starosta Powiatu [...]nie zajął stanowiska w wyznaczonym terminie, uzgodnienie projektu przedmiotowej decyzji zostało dokonane w ostatnim dniu dwutygodniowego terminu w drodze tzw. "milczącej zgody" - 2 grudnia 2013 r.,

- w świetle tez orzecznictwa sądowoadministracyjnego, odliczeniu od biegu terminu postępowania lokalizacyjnego podlega okres od dnia następującego po dniu nadania pisma o uzgodnienie projektu decyzji (lub od dnia następującego po dniu dostarczenia tego pisma w sposób bezpośredni, czyli bez pośrednictwa operatora pocztowego), do dnia wpływu postanowienia w sprawie uzgodnienia do organu, bądź - jeśli takowe nie zapadło - do dnia "milczącego uzgodnienia" projektu decyzji (vide: wyroki WSA o sygn. akt IV SA/Wa 888/12 oraz 243/13 – dostępne w CBOSA); jeżeli w danej sprawie występuje kilka organów uzgadniających, odliczeniu podlega okres od dnia następującego po dniu najwcześniejszego nadania pisma o uzgodnienie (lub bezpośredniego doręczenia), do dnia wpływu ostatniego postanowienia uzgadniającego lub do dnia najpóźniejszego uzgodnienia projektu decyzji w trybie tzw. "milczącej zgody",

- wobec tego, wliczeniu do 65-dniowego terminu na wydanie przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej nie podlega okres 18 dni - od 16 listopada 2013 r. (od dnia następującego po dniu nadania pisma z dnia 14 listopada 2013 r. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]) do 3 grudnia 2013 r. (dnia, w którym wpłynęło postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]o uzgodnieniu projektu decyzji),

- w postępowaniu lokalizacyjnym nie miały miejsca żadne inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogłyby zostać odliczone od czasu trwania postępowania, na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- konkludując, po arytmetycznym odliczeniu od okresu trwania całego postępowania (226 dni) ustawowych 65 dni, przewidzianych na wydanie decyzji lokalizacyjnej, oraz 18 dni, przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji, rzeczywista zwłoka organu w wydaniu decyzji - prawidłowo ustalona w postanowieniu z [...]maja 2015 r. - wynosi 143 dni; jest to równoznaczne z wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości [...]zł,

- odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu wniesionym przez Wójta Gminy [...]uznano, że nie zasługuje ona na uwzględnienie,

- odpowiadając na zarzut nieodliczenia 30-dniowego terminu na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję kasatoryjną, stwierdzono, że nie znajduje on oparcia w przepisach; przywołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gdańsku z 9 stycznia 2014 r. (sygn. akt I SA/Gd 1490/13 – dostępny w CBOSA), gdzie wskazano: "Wskutek wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego sprawa wraca do etapu postępowania przed organem pierwszej instancji, który zobowiązany jest do niezwłocznego rozpatrzenia takiego wniosku. Organ pierwszej instancji związany jest w tym zakresie postanowieniem organu odwoławczego wydanym w trybie art. 138 § 2 k.p.a. bez względu na to, czy postanowienie to jest prawomocne czy nie, nie ulega bowiem wątpliwości, że postanowienie to z chwilą doręczenia stronie weszło do obrotu prawnego (art. 110 k.p.a.), a ustawa nie przewiduje ograniczenia jego skuteczności."; przenosząc to spostrzeżenia na grunt analizowanej sprawy, wskazano, że decyzję kasatoryjną doręczono 27 maja 2013 r.; wraz ze zwrotnym przekazaniem akt, organ I. instancji uzyskał techniczną możliwość ponownego rozpatrzenia wniosku Inwestora; w związku z tym winien był niezwłocznie rozpatrzyć sprawę; jak wcześniej wskazano, 65-dniowy termin na wydanie decyzji lokalizacyjnej, po uchyleniu poprzedniej, rozpoczął bieg w dniu następującym po dacie wpływu akt sprawy (28 maja 2013 r.); kara pieniężna w przypadku niewydania decyzji w terminie jest wymierzana po zakończeniu postępowania lokalizacyjnego; organ wymierzający karę ocenia, jaki wpływ na opóźnienie w wydaniu decyzji miała okoliczność, że w badanej sprawie strony postępowania miały możliwość wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego do sądu administracyjnego; wobec niewniesienia skargi, przysługiwanie stronom prawa do jej wniesienia, nie mogło mieć żadnego wpływu na czas trwania postępowania w przedmiocie lokalizacji (vide: wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1962/15 – dostępny w CBOSA); gdyby którakolwiek ze stron wniosła skargę, znalazłby zastosowanie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.); stanowi on, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania aktu; w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się ponadto, że nie stanowi przeszkody do przeprowadzenia postępowania administracyjnego, związane z wniesieniem skargi, pozbawienie organu I. instancji dostępu do oryginałów akt postępowania; dopuszcza się bowiem możliwość rozpatrzenia sprawy na podstawie potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii akt (vide: wyrok NSA o sygn. akt I FSK 1827/13 – dostępny w CBOSA); możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie mogła więc stanowić przeszkody w rozpoznaniu sprawy; jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 9 stycznia 2014 r. (sygn. akt I SA/Gd 1490/13 – dostępny w CBOSA): "Nie ma podstaw prawnych twierdzenie, że organ pierwszej instancji jest pozbawiony możliwości rozpatrzenia wniosku strony do czasu upływu terminu do zaskarżenia rozstrzygnięcia kasacyjnego, ewentualnie, w razie wniesienia skargi do Sądu na to rozstrzygnięcie, do czasu jej rozpatrzenia. Żaden bowiem przepis prawny nie przewiduje tego rodzaju ograniczenia skutków prawnych wywołanych ostatecznym postanowieniem wydanym w trybie art. 138 § 2 k.p.a."; w związku z tym nie ma podstaw do odliczenia od 65-dniowego terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 30-dniowego terminu na wniesienie skargi na decyzję kasatoryjną,

- nie znajduje również umocowania w przepisach prawa stanowisko wyrażone w zażaleniu, że czas potrzebny na uostatecznienie się postanowień uzgadniających podlega odliczeniu od ustawowego 65-dniowego terminu na wydanie decyzji; 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 106 § 1 K.p.a., uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, a nie od wyczerpania środków zaskarżenia na postanowienie, zawierające to stanowisko; dodatkowo postanowienia administracyjne, co do zasady, podlegają natychmiastowemu wykonaniu; zgodnie bowiem z art. 143 K.p.a., wniesienie zażalenia nie wstrzymuje z mocy prawa ich wykonania; zatem przed upływem terminu do wniesienia zażalenia postanowienie podlega wykonaniu; jedynie organ administracji, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione (tzw. względna suspensywność zażalenia): w związku z tym dzień wpływu postanowienia uzgadniającego do organu wydającego decyzję lokalizacyjną powoduje zakończenie zawieszenia biegu 65-dniowego terminu na wydanie decyzji, chyba że doszło do uzgodnienia projektu decyzji w trybie tzw. "milczącej zgody", na podstawie art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; wówczas ostatnim dniem, podlegającym odliczeniu, jest ten, w którym upływa ustawowy termin na dokonanie uzgodnienia; brzmienie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje wyraźnie, jakich okresów nie wlicza się do 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej; wynika z niego, że są nimi wyłącznie te - przewidziane w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresy zawieszenia postępowania oraz opóźnień, spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu; posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "nie wlicza się" wskazuje, że powyższe wyliczenie ma charakter katalogu zamkniętego; w konsekwencji nie ma przesłanek, przemawiających za uznaniem, że odliczeniu podlega również okres oczekiwania na uostatecznienie się postanowienia uzgadniającego (vide: wyroki WSA o sygn. akt IV SA/Wa 243/13, 2142/14, 95/16, 96/16 oraz 1896/16 – dostępny w CBOSA); stanowisko takie znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego; w wyroku z 25 czerwca 2010 r. (sygn. akt II OSK 1057/09 – dostępny w CBOSA) stwierdził on: "Za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że z 65-dniowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie podlega wyłączeniu przewidziany dla strony termin do wniesienia zażalenia na postanowienie wydawane w trybie art. 106 § 5 Kpa"; w świetle przedstawionych uwag w analizowanej sprawie końcem okresu - podlegającego odliczeniu od biegu terminu postępowania, z uwagi na prowadzoną procedurę uzgodnienia - jest dzień, w którym nastąpiło ostatnie uzgodnienie projektu decyzji w trybie tzw. "milczącej zgody" przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]; wszelkie okoliczności zaistniałe po tym dniu nie podlegają odliczeniu od ustawowego terminu na wydanie decyzji, w tym 7-dniowy okres, związany z ewentualnym wniesieniem zażalenia na wskazane postanowienie uzgadniające, tym bardziej że zawierało ono pozytywne dla Inwestora stanowisko organu współdziałającego,

- w nawiązaniu do zarzutu zażalenia, dotyczącego nieodliczenia 7-dniowego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy (wraz z okresem na doręczenie korespondencji), wyznaczonego stronom pismem z 10 grudnia 2013 r., wskazano, że do czynności, o jakich mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, które - jakkolwiek wynikają z przepisów prawa, w tym z K.p.a. - to stanowią zwykłe działania organu, składające się na postępowanie administracyjne i nie wymagają dodatkowych, nadzwyczajnych starań, zmierzających do nadania procedurze właściwego biegu; nie można więc uznać za takie czynności np. zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 K.p.a.), zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu (art. 77 § 4, art. 79 § 2, art. 81 K.p.a.), czy też oczekiwania organu na potwierdzenie otrzymania przez stronę innego pisma (vide: wyroki NSA o sygn. akt II OSK 2004/14, 87/08 i 136/08; wyroki WSA o sygn. akt IV SA/Wa 2041/14, 77/15, 1959/15, 3245/15 oraz 40/16 – dostępne w CBOSA); racjonalny ustawodawca, wyznaczając organowi maksymalny termin na wydanie decyzji lokalizacyjnej, musiał uwzględnić czynności, jakie należy przeprowadzić w każdym postępowaniu administracyjnym i uwzględnić charakter postępowania lokalizacyjnego; w przeciwnym wypadku wprowadzenie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym traciłoby sens; w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 stycznia 2013 r., (sygn. akt IV SA/Wa 1913/12 – dostępny w CBOSA) wskazano: "Nie można zgodzić się (...), iż czas postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przeznaczony na zawiadomienia strony w drodze obwieszczenia o wszczęciu postępowania w sprawie oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie oraz zawiadomienia na piśmie inwestora i właścicieli czy użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, czyli na dopełnienie czynności, o których stanowi art. 53 ust. 1 u p.z.p., nie powinien być wliczany do biegu 65-dniowego terminu. Ustawodawca wyraźnie bowiem w art. 51 ust. 2c u.p.z.p. wyliczył przypadki terminów (okresów), których nie wlicza się do 65-dniowego terminu. (...) Nie można do nich zaliczyć terminów jakie pochłaniają czynności związane z tokiem każdego postępowania administracyjnego, czyli związanych z zawiadamianiem stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.), o przeprowadzaniu dowodu łącznie z udziałem w jego przeprowadzaniu (art. 79 k.p.a.), czy też zawiadamianiem stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań łącznie z czasem wyznaczonym na takie zapoznanie (art. 10 § 1 k.p.a.). Wymienione czynności są czynnościami składającymi się na każde postępowanie administracyjne, nad których dopełnieniem czuwa organ prowadzący postępowanie"; także Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie mogą stanowić podstawy do odliczenia od biegu 65-dniowego terminu czynności, polegające na zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania oraz o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (wyroki o sygn. akt II OSK 973/06 oraz 767/07 – dostępne w CBOSA); są to bowiem czynności konieczne do dopełnienia w każdym postępowaniu administracyjnym; za brakiem możliwości odliczenia od ustawowego terminu okresu, związanego z zawiadomieniem stron, na podstawie art. 10 § 1 K.p.a., o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się także w najnowszym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, dotykającym kwestii naliczania kar pieniężnych za wydanie decyzji lokalizacyjnej z naruszeniem 65-dniowego terminu (wyroki o sygn. akt II OSK 986/14, 2160/14, 2162/14, 2187/14, 48/15, 60/15, 1842/15, 2170/15, 2487/15, 28/16, 501/16, 540/16, 658/16, 660/16, 1385/16, 1876/16 – dostępne w CBOSA); szereg orzeczeń zapadło na tle analogicznych spraw, dotyczących kar pieniężnych wymierzonych Wójtowi Gminy [...] za nieterminowe wydawanie decyzji lokalizacyjnych; w ocenie Sądu art. 10 K.p.a. może być podstawą obowiązku spoczywającego na organach administracji zawiadomienia stron o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i wyznaczenia im stosownego terminu do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; jednakże, w przepisie tym, ustawodawca nie wskazał żadnego terminu na dokonanie tych czynności; nie ma więc podstaw do przyjęcia, aby wyznaczony przez organ administracji termin, związany z realizacją obowiązku wynikającego z art. 10 K.p.a., należał do przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, o którym mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; samo nadanie korespondencji jest zwykłą czynnością organu, charakterystyczną dla postępowania administracyjnego, a oczekiwanie na jej skuteczne doręczenie mieści się w ustawowym terminie, przewidzianym na wydanie decyzji; przy tym 65-dniowy termin na wydanie decyzji lokalizacyjnej może zostać zachowany, gdy przy doręczaniu korespondencji nie mają miejsca żadne opóźnienia; w sytuacji, gdy zwłoka w wydaniu decyzji powstała w następstwie przekroczenia zwykłych terminów doręczenia przesyłek, a opóźnienie w doręczeniu pism wynikło nie z winy organu i organ niezwłocznie podjął dodatkowe działania, aby doręczenia przebiegały sprawnie i skutecznie, wówczas zastosowanie powinna znaleźć zasada, wyrażona w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (vide: wyrok WSA o sygn. akt IV SA/Wa 592/14 – dostępny w CBOSA); z akt sprawy lokalizacyjnej nie wynika jednak, aby w trakcie postępowania nastąpiły jakiekolwiek trudności w doręczeniu stronom pisma z 10 grudnia 2013 r., informującego o możliwości zaznajomienia się z całością materiału dowodowego, takie jak np. zaginięcie przesyłki lub zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma i związana z tym konieczność złożenia reklamacji u operatora pocztowego; mogłoby to zostać uznane za okres opóźnienia z przyczyn niezależnych od organu, o którym mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; reasumując, zawiadomienie stron postępowania pismem z 10 grudnia 2013 r., o zebraniu całego materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, należy do kategorii zwykłych działań organu administracji publicznej; tym samym nie można uznać tego zawiadomienia za okoliczność zawieszającą bieg terminu, określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- organ nie podzielił stanowiska zażalenia, jakoby do 65-dniowego terminu na wydanie decyzji nie powinien być wliczony okres, przeznaczony na opracowanie projektu decyzji przez zewnętrzną firmę urbanistyczną; procedura wydawania decyzji administracyjnej obejmuje każdorazowo sporządzenie jej projektu; przy tym art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że projekt decyzji lokalizacyjnej może sporządzić jedynie osoba profesjonalnie przygotowana do prac projektowych i planistycznych, związanych z gospodarką przestrzenną; przygotowanie projektu decyzji przez osobę, posiadającą odpowiednie uprawnienia, jest więc stałym wymogiem w postępowaniu lokalizacyjnym - nie ma charakteru nadzwyczajnego; wobec tego czynności, związane ze sporządzeniem projektu decyzji, stanowią zwykłe działania, składające się na postępowanie lokalizacyjne, które nie wstrzymują biegu 65-dniowego terminu na wydanie decyzji; to organ odpowiedzialny za wydanie decyzji lokalizacyjnej jest zobowiązany do zapewnienia, aby jej projekt został sporządzony przez uprawnioną do tego osobę, w czasie umożliwiającym organowi zakończenie postępowania w terminie, określonym w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; w związku z tym, organ prowadzący postępowanie lokalizacyjne winien monitorować przebieg czynności, związanych z opracowaniem projektu decyzji, tak aby ich przeprowadzanie przez pracowników urzędu oraz osoby współpracujące z urzędem nie wpłynęło na niedotrzymanie ustawowego terminu załatwienia sprawy; przede wszystkim organ powinien zabezpieczyć należytą obsadę kadrową, zapewniającą terminowe załatwianie spraw administracyjnych, a - w przypadku zlecenia sporządzenia projektu decyzji lokalizacyjnej osobie zatrudnionej poza urzędem - powinien dołożyć wszelkich starań, żeby uzyskać projekt decyzji w terminie, który pozwoli mu na orzeczenie bez żadnej zwłoki; zaznaczono, że - w świetle art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie ma znaczenia, czy zadanie dotyczące sporządzenia projektu decyzji jest powierzone osobie zatrudnionej w danym urzędzie, czy poza administracją publiczną; osoby, o których mowa w art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mogą być traktowane jako organy właściwe w sprawach lokalizacyjnych, ponieważ są nimi podmioty, wymienione w art. 51 ust. 1 wskazanej ustawy; decyzje lokalizacyjne są zatem rozstrzygnięciami wójta (burmistrza, prezydenta miasta) albo wojewody; projekt, przygotowany przez osobę wskazaną w art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podlega akceptacji organu właściwego w sprawie; ponosi on też odpowiedzialność za całe rozstrzygnięcie; wobec tego opracowanie projektu decyzji przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia nie może być uznane za okoliczność niezależną od organu - której organ nie może przewidzieć; w utrwalonej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego, okresy opóźnień, powstałe z przyczyn niezależnych od organu, są spowodowane działaniem czynników, na które nie miał on wpływu; chodzi zarówno o działanie sił przyrody, jak i o działania lub zaniechania innych organów, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (vide: wyrok NSA z 10 sierpnia 2001 r., sygn. akt SAB 1/01 oraz o sygn. akt I OSK 1364/11; wyroki WSA o sygn. akt IV SA/Wa 2185/14, i 2186/14 – trzy ostatnie dostępne w CBOSA); można to odnieść również do sytuacji, gdy - w trakcie procedowania - wystąpi konieczność odesłania projektu z powrotem do urbanisty, w celu dokonania poprawek czy też uzupełnienia projektu decyzji; to prowadzący postępowanie organ jest odpowiedzialny za monitorowanie i nadzorowanie procesu sporządzania projektu decyzji lokalizacyjnej; skoro przygotowanie projektu decyzji nie należy do okoliczności, wskazanych w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to okres trwania tej czynności nie podlega odliczeniu od 65-dniowego terminu, w ciągu którego powinna zapaść decyzja lokalizacyjna; takie stanowisko prezentowane jest również w najnowszym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, dotykającym kwestii prawidłowego naliczania kar za nieterminowe wydanie decyzji lokalizacyjnej; w wyroku z 23 września 2016 r. (sygn. akt II OSK 3148/14 – dostępny w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządza osoba, o której mowa w art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, posiadająca stosowne uprawnienia do projektowania w planowaniu przestrzennym. Może to być zarówno pracownik gminy, jak i osoba działająca na zlecenie. Wybór odpowiedniej osoby należy do organu wykonawczego gminy, przy czym organ ponosi odpowiedzialność za terminowość czynności wykonywanych przez tę osobę niezależnie od podstawy prawnej, na jakiej powierzono jej sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. To na organie spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy, by wydanie decyzji lokalizacyjnej było możliwe w ustawowym terminie 65 dni." analogiczne stanowisko zajmuje Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie (wyrok o sygn. akt IV SA/Wa 3727/15 – dostępny w CBOSA); wobec tego okres przeznaczony na opracowanie projektu decyzji lokalizacyjnej przez urbanistę, współpracującego z organem I. instancji, nie podlega wyłączeniu z biegu 65-dniowego terminu na wydanie decyzji; z akt postępowania nie wynika nawet, w jaki sposób wnoszący zażalenie ustalił "czas związany z przygotowaniem przez zewnętrzną firmę urbanistyczną projektu decyzji lokalizacyjnej", który miałby wynosić 140 dni; w aktach znajduje się projekt decyzji, opatrzony pieczęcią wpływu do Urzędu Gminy z datą 22 października 2013 r., a bezpośrednio po nim pismo Wójta Gminy [...], skierowane do "[...]" Przedsiębiorstwa Gospodarki Gruntami w [...], z datą 4 listopada 2013 r., zawierające prośbę o ponowne sporządzenie projektu decyzji, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w decyzji kasatoryjnej; z kolei, do pisma z 14 listopada 2013 r., którym skierowano projekt decyzji do uzgodnień, załączono nowy projekt decyzji; różnił się on treścią od opatrzonego datą 22 października 2013 r. i uwzględniał decyzję organu odwoławczego; w aktach sprawy lokalizacyjnej znajduje się też zwrotne potwierdzenie odbioru; wynika zeń, że kserokopia decyzji kasatoryjnej została wysłana do "[...]" 17 czerwca 2013 r., zaś odebrana przez ten podmiot 18 czerwca 2013 r.; w aktach sprawy znajduje się kolejne zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że bliżej nieokreślona korespondencja została nadana do "[...]" 30 lipca 2013 r., zaś odebrana przez adresata 31 lipca 2013 r.; Wojewoda [...]pismem z 26 marca 2015 r., wezwał organ I. instancji do wskazania, jakich konkretnie pism dotyczą zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji, skierowanej do "[...]", z uwagi na brak w aktach sprawy "pism przedstawiających treść przesłanej korespondencji"; w odpowiedzi na wezwanie Wójt Gminy [...]wyjaśnił (pismo z 3 kwietnia 2015 r.), że do "[...]" została przesłana kserokopia decyzji kasatoryjnej (zgodnie z zapisem, widniejącym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru); analiza wskazanej dokumentacji, zawartej w aktach sprawy lokalizacyjnej prowadzi do wniosku, że od dnia nadania do "[...]" bliżej nieokreślonych dokumentów (30 lipca 2013 r.), do przekazania projektu decyzji do uzgodnień (14 listopada 2013 r.), upłynęło 107 dni, a nie 140 dni, jak twierdzi wnoszący zażalenie; z kolei od dnia nadania do "[...]" kserokopii decyzji kasatoryjnej (17 czerwca 2013 r.), do dnia wystąpienia o uzgodnienie projektu decyzji (14 listopada 2013 r.), upłynęło 150 dni; również nie pokrywa się to z liczbą dni, podaną w zażaleniu; wynika stąd, że powoływany 140-dniowy okres przygotowywania projektu decyzji przez zewnętrzną firmę urbanistyczną nie jest odzwierciedlony w materiale dowodowym; bezzasadne jest żądanie, aby czas opracowywania projektu decyzji lokalizacyjnej został potraktowany jako okres opóźnienia, spowodowany z przyczyn niezależnych od organu, podlegający odliczeniu od terminu 65 dni; długi czas sporządzania projektu decyzji (wynoszący wedle organu lokalizacyjnego aż 140 dni) świadczy bowiem o braku nadzoru nad czynnością w tym zakresie; organ gminny miał obowiązek zadbać o taką organizację działań, w ramach prowadzonego postępowania lokalizacyjnego, by możliwe było dochowanie ustawowego terminu 65 dni; przede wszystkim winien był więc na bieżąco monitorować prawidłowość toku postępowania; brak zainteresowania przebiegiem czynności, związanych z wykonaniem projektu decyzji, obciąża organ lokalizacyjny; mając natomiast na uwadze, że - pismem z 4 listopada 2013 r. - organ wystąpił do urbanisty o ponowne sporządzenie projektu decyzji, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w decyzji kasatoryjnej, koniecznym staje się uwypuklenie, że organ właściwy do wydania decyzji lokalizacyjnej powinien czuwać nad tym, aby projekt decyzji został sporządzony zgodnie z wymogami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przede wszystkim, aby przygotowywany przez uprawnioną do tego osobę projekt decyzji zawierał wszystkie niezbędne elementy; po otrzymaniu projektu decyzji organ powinien przeanalizować go i - jeśli stwierdzi, że nie jest on kompletny, - powinien podjąć stosowne kroki w celu usunięcia dostrzeżonych uchybień; wszelkie jednak czynności, związane ze sporządzeniem projektu decyzji, powinny zmieścić się w maksymalnym terminie, przewidzianym przez ustawodawcę na wydanie decyzji lokalizacyjnej (65 dni),

- nie uwzględniono także zarzutu zażalenia, że art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie powinien mieć zastosowania do postępowania toczącego się na skutek uchylenia decyzji kasatoryjnej; z punktu widzenia brzmienia wskazanego przepisu istotne dla wymierzenia kary pieniężnej są takie okoliczności jak: wydanie decyzji lokalizacyjnej, przekroczenie 65-dniowego terminu i ilość dni zwłoki; nie ma zaś znaczenia, że – jak w analizowanym przypadku - postępowanie lokalizacyjne było prowadzone po uchyleniu wcześniejszej decyzji (z 31 grudnia 2012 r.); celem wprowadzenia art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym było wyeliminowanie występujących przypadków nieuzasadnionego wydłużania postępowania w sprawie wydawania decyzji lokalizacyjnej; cel tej szczególnej regulacji jest aktualny przez cały czas trwania postępowania, aż do jego ostatecznego zakończenia; podjęcie decyzji lokalizacyjnej nie powoduje, że ustaje działanie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdy następnie - wskutek złożonego odwołania - dochodzi do wydania przez organ wyższego stopnia decyzji kasacyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; ze względów celowościowych uprawnione jest założenie, że sankcja, przewidziana za nieterminowe rozpoznanie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinna być stosowana zarówno przy pierwszym, jak i przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ lokalizacyjny, gdy organ odwoławczy orzekł kasacyjnie, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.; omawiana regulacja nabiera wręcz większego znaczenia, gdy postępowanie administracyjne wydłuża się wskutek wydania wadliwej decyzji przez organ I. instancji; niezasadne byłoby w takiej sytuacji złagodzenie skutków nieterminowego załatwienia sprawy przy ponownym jej rozpoznaniu poprzez stosowanie regulacji K.p.a. w miejsce unormowania szczególnego z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (vide: T. Lewandowski, Termin na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, Komentarz praktyczny, Lex 2011); także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że analogicznie brzmiący art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane, znajduje zastosowanie do postępowań w sprawie wydania pozwolenia na budowę także wówczas, gdy są one prowadzone ponownie w następstwie uchylenia przez organ odwoławczy wydanej uprzednio decyzji; przyjęcie odmiennego poglądu jest nie do zaakceptowania z uwagi na cel wprowadzenia danej regulacji, (vide: wyroki NSA o sygn. akt II OSK 1197/10 oraz WSA o sygn. akt VII SA/Wa 2027/11 – dostępne w CBOSA),

- odnosząc się do zarzutu naruszenia, przy wydaniu postanowienia z 14 maja 2015 r., art. 7 i 77 K.p.a., poprzez ustalenie stanu faktycznego bez wszechstronnego rozważenia i uwzględnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, wskazano, że Wojewoda [...]prawidłowo wyliczył zwłokę w wydaniu decyzji lokalizacyjnej, poprzez arytmetyczne obliczenie okresu od dnia następnego po dniu wpływu akt sprawy do wydania decyzji lokalizacyjnej, uwzględniając przy tym treść art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uznając, że odliczeniu od czasu trwania postępowania podlega okres przeznaczony na uzgodnienie projektu decyzji; ponadto organ wojewódzki podjął czynności procesowe w celu uzupełnienia materiału dowodowego; przywołano zawiadomienie z 26 marca 2015 r., o wszczęciu postępowania, zawierające wezwanie organu I. instancji do wyjaśnienia sposobu doręczenia korespondencji przez Skarżącego oraz przedłożenia stosownych dokumentów, a także do wyjaśnienia, z jakimi pismami korespondują zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji, skierowanej do "[...]"; pozwoliło to na rzetelne ustalenie okresu, podlegającego odliczeniu od ustawowego terminu.

W skardze zarzucono naruszenie:

- art. 51 ust. 2, w zw. z ust. 2c, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie czasu trwania postępowania przed organem I. instancji bez wyłączenia wszystkich terminów, przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, oraz okresu opóźnienia powstałego z przyczyn niezależnych od organu:

- 7-dniowego terminu na uprawomocnienie się postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska;

- 7-dniowego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy wraz z okresem na doręczenie korespondencji;

- 30-dniowego terminu na ewentualne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję kasatoryjną;

- okresu, związanego z przygotowaniem przez firmę urbanistyczną projektu decyzji lokalizacyjnej;

a w konsekwencji:

błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na wadliwym ustaleniu, jakoby czas trwania postępowania lokalizacyjnego, zakończonego decyzją z [...] stycznia 2014 r. wyniósł 143 dni; termin załatwienia sprawy winien być tymczasem liczony z wyłączeniem terminów do dokonania czynności i okresu opóźnienia, niezależnego od organu; tym samym decyzja lokalizacyjna została wydana z zachowaniem ustawowego terminu,

- art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego zastosowanie w sprawie, pomimo, że nie zachodził przypadek niewydania przez właściwy organ decyzji lokalizacyjnej w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o jej wydanie,

- art. 7 i 77 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia i uwzględnienia istotnych dla sprawy okoliczności, które należycie rozpatrzone doprowadziłyby do odstąpienia od nałożenia kary.

Uzasadniając skargę przywołano argumentację analogiczną do sformułowanej poprzednio w zażaleniu, w następstwie którego wydano zaskarżony akt.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wobec treści art. 119 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawę rozpatrzono w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

W sprawie trafne są ustalenia organu administracji, co do istotnych faktów, jak i ich oceny, w świetle regulacji, zakreślających zasady wymierzenia kary pieniężnej za przekroczenie terminu wskazanego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przytoczono stosowne regulacje normatywne, dokonując ich prawidłowej wykładni, z szerokim przywołaniem poglądów judykatury i doktryny. Z uwagi na uprzednie zreferowanie stanowiska organu, jego ponowne powtarzanie nie byłoby zasadne. Sąd przyjmuje je za własne, z zastrzeżeniem sformułowanym w końcowej części uzasadnienia.

Odnosząc się do zarzutów skargi można jedynie dodać, co następuje:

W sprawie nie są w istocie sporne jej istotne okoliczności faktyczne, lecz ocena, czy - wobec stosownych regulacji prawnych - zasadnym było zastosowanie sankcji także za sporne okresy trwania postępowania. W tym świetle bezzasadne są zarzuty skargi, gdzie podniesiono, jakoby sprawa nie została we właściwym zakresie wyjaśniona (naruszenie przepisów K.p.a.).

Trafnie skonstatował organ że - wobec określonej kategorii zdarzeń, w toku postępowania - nie chodziły w danej sprawie przesłanki do odliczenia okresów jego trwania wymienionych w skardze. Stanowisko judykatury, przywołane zresztą szeroko w zaskarżonym akcie, jest w tym zakresie utrwalone a Sąd, w tym składzie, nie znajduje podstaw, aby regulacje prawa materialnego zakreślające, jakiego rodzaju okresy trwania postępowania nie są wliczane do terminu załatwienia sprawy, rozumieć odmiennie.

W tym świetle, reasumując można jedynie wskazać, co następuje:

- brak podstaw do odliczenia terminu dla ewentualnego zaskarżenie decyzji kasatoryjnej; nawet ewentualne wniesienie skargi nie skutkowałoby bowiem - co do zasady - wstrzymanie wykonania tego aktu (możliwe byłoby wyłącznie fakultatywne wstrzymanie wykonania danej decyzji przez organ odwoławczy bądź sąd administracyjny),

- nie ma też podstaw do odliczenia terminów na uprawomocnienie postanowień w przedmiocie uzgodnienia; jak trafnie wskazał organ, są one natychmiast wykonalne,

- nie podlega odliczeniu termin na zapoznanie się stron z aktami sprawy; jest to bowiem zwykła czynności w ramach typowego postępowania administracyjnego zaś konkretne terminy w danym zakresie nie są ustawowo zakreślone,

- nie może być uwzględniona zwłoka, wynikająca z ewentualnych nieprawidłowości po stronie podmiotu, wykonującego usługi w zakresie przygotowania projektu decyzji lokalizacyjnej na rzecz organu administracji; skutki ewentualnych zaniedbania w tym zakresie obciążają struktury administracji, obowiązane - względem stron - załatwić sprawę w wymaganym terminie; bez znaczenia jest w tym kontekście to, jak jest zorganizowana praca organu - przez zatrudnienie pracownika o wymaganych ustawą kwalifikacjach bądź zlecenie określonych zadań firmie zewnętrznej, tak aby osoba sporządzająca projekt decyzji miała stosowne kwalifikacje; w tym kontekście nie celowe były dywagacje organu, gdzie sformułowano wątpliwości odnośnie – wskazywanej przez organ lokalizacyjny - długości zwłoki, jaka miała wynikać z czynności firmy zewnętrznej; nie miało to znaczenia dla wyniku danej sprawy (jak trafnie skonstatował organ, okres ten nie mógł podlegać odliczeniu); zawarcie jednak w uzasadnieniu rozważań nie istotnych dla meritum, nie skutkowało wadliwością danego orzeczenia, gdy chodzi o właściwe ustalenie należnej kary pieniężnej.

Sąd – w pozostałym zakresie - w pełni podziela przy tym szeroką argumentację, sformułowaną przez organ administracji, wobec argumentacji zażalenia, analogicznej do zawartej w skardze. Jej ponowne przywoływanie byłoby - jak już wskazano - bezzasadne.

W tym świetle chybione są zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa materialnego, zakreślających przesłanki wymierzenia kary pieniężnej, w tym zasady, gdy możliwe jest nie wliczanie określonych okresów, przy ogólnej ocenie czasu trwania postępowania. Nie może budzić także wątpliwości, że przedmiotowa regulacja, dyscyplinująca organ, znajdzie zastosowanie w przypadku ponownego orzekania w przedmiocie lokalizacji, wobec wydania decyzji kasatoryjnej.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.