Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1521/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.), Sędziowie WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, As. WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i W. M. w przedmiocie wykonania wyroku NSA postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 1995 r. na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nakazał W. M. rozbiórkę budynku garażowego oraz słupków ogrodzeniowych w terminie do 30 listopada 1995 r., ponieważ roboty budowlane były prowadzone bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania W.M., decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 1996 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uchylając ją w części dotyczącej rozbiórki słupków ogrodzeniowych i w tej części przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Powyższą decyzję M. i W. M. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 lipca 1999 r. (sygn. akt IV SA 1520/96) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. jak wskazano w uzasadnieniu wyroku organy nie wyjaśniły, czy obiekt jest garażem, czy też wiatą. Ponadto, czy przedmiotowy obiekt wg skarżącego wiata, a wg organów garaż, był wykończony przed 01.01.1995 r., czy też nie, a to ma znaczenie przy ustalaniu, jakie przepisy powinny mieć zastosowanie w sprawie.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. nakazał M. i W. M. rozbiórkę dobudowanego garażu do istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej w W. przy ul. [...], budowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę i projektu budowlanego.

W uzasadnieniu decyzji organ ustalił, iż obiekt jest garażem i był wybudowany w 1995 r., a nie jak twierdzi skarżący, ze jest to wiata wybudowana w 1989 r.

Od powyższej decyzji pierwszej instancji M. i W.M. wnieśli odwołanie.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pismem z dnia [...].04.2002 r. zawiadomił inwestorów o wyznaczonym na dzień 19.04.2002 r. terminie oględzin, na prośbę zainteresowanych oględziny odbyły się w dniu 05.06.2002 r.

W dniu 04.04.2002 r. M. i W. M. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie "zażalenie" prosząc o pomoc w wyegzekwowaniu prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 1999 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucają, że "Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wszczął bezprawnie postępowanie przeprowadzając kontrolę w dniu 03.03.2000 r.", a następnie "wydano decyzję nr [...] nakazując rozbiórkę wiaty". Skarżący, jak pisze, nigdy nie występował o wszczęcie postępowania w sprawie wiaty, wielokrotnie domagał się respektowania i honorowania prawomocnego i ostatecznego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tymczasem w dniu [...].03.2002 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie nr [...] o ponownym postępowaniu dowodowym, co jego zdaniem, ma na celu podważenie wiarygodności wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 1999 r. Nieważność wyegzekwowania prawomocnego wyroku Sądu jest spowodowana celowym postępowaniem urzędników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...].

Jak wynika z odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i akt sprawy, przesłanych do Sądu w dniu 19.02.2004 r., decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2000 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).

Niniejszą skargę należy rozpatrzyć w kontekście wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 1999 r. i działań organów nadzoru budowlanego, jakie zostały podjęte po tym wyroku. Z uzasadnienia w/w wyroku jednoznacznie wynika, ze w ocenie Sadu, organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny, czy sprawa dotyczy garażu, czy też wiaty i kiedy ten obiekt powstał, co jest konieczne do ustalenia w oparciu o jakie przepisy sprawa ma być rozpatrywana. Jak wynika z akt sprawy organy nadzoru budowlanego podjęły działania zmierzające do wyjaśnienia tych wątpliwości.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] marca 2000 r. nakazał skarżącym rozbiórkę "garażu", przesądzając w uzasadnieniu decyzji, że nie chodzi tu o wiatę zbudowaną (ukończoną) przed 01.01.1995 r. Skarżący złożyli od tej decyzji odwołanie a następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę (zażalenie) z prośbą o wyegzekwowanie wyroku z dnia 19 lipca 1999 r., nie czekając na rozstrzygnięcie organu drugiej instancji.

Jak wynika ze skargi i z wyjaśnień złożonych na rozprawie, skarżący zrozumieli wyrok Sądu z dnia 19 lipca 1999 r. w ten sposób, że Sąd w ocenie prawnej tam zawartej, przesądził o tym, ze sporny obiekt jest wiatą, a nie garażem i został zbudowany przed 01.01.1995 r. w związku z czym podlega legalizacji na podstawie Prawa budowlanego z 1974 r. W związku z tym skarżący oczekiwali od organów podjęcia niezwłocznie (po wyroku) kroków zmierzających w tym kierunku. Dlatego też, wydanie decyzji z dnia [...] marca 2000 r. nakazującej rozbiórkę garażu, skarżący uznali za podważenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 1999 r.

Skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 16 i 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym a obecnie art. 3 i art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można wnieść w określonych tam sytuacjach i po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a nie w każdym dowolnym momencie, w toku postępowania administracyjnego.

Tymczasem w niniejszej sprawie skarga została wniesiona do Sądu w toku postępowania odwoławczego, kiedy nie została jeszcze wydana decyzja ostateczna i nie była to skarga na bezczynność o czym świadczą stawiane zarzuty. Jak wynika z wyjaśnień skarżących złożonych na rozprawie, skierowanie w tym momencie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, było spowodowane błędnym zrozumieniem wyroku z dnia 19 lipca 1999 r. i nie wzięciem pod uwagę rozstrzygnięcia organu drugiej instancji (z dnia [...] stycznia 2003 r.), które było dla nich korzystne.

Organy nadzoru budowlanego, zgodnie z wyrokiem Sądu z dnia 19 lipca 1999 r. były zobligowane do wyjaśnienia sprawy (ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego) i wydania rozstrzygnięcia, zgodnie z ustaleniami stanu faktycznego, przy czym powinny załatwić sprawę zachowując terminy określone w art. 35 § 3 kpa.

Należy wyraźnie podkreślić, że ocena prawna zawarta w wyroku z dnia 19 lipca 1999 r., nie przesądzała o rozstrzygnięciu sprawy przez organy administracji publicznej.

W tym stanie rzeczy, należało orzec na postawie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.