Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2144/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8 000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji – skarżący K. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi mu znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wyjaśnił, że mimo ukończenia wyższych studiów nie może znaleźć pracy w zawodzie. Spłaca również kredyt studencki wynoszący w chwili obecnej 4 000 zł, w czym pomagają mu rodzice ze świadczeń emerytalno-rentowych. Skarżący stwierdził, że w związku z brakiem wystarczającego dochodu, na obecnym etapie nie mógłby nawet uzyskać kredytu na spłatę przedmiotowej należności.

Zauważyć przy tym także należy, że w niniejszej sprawie skarżący w związku z postępowaniem o przyznanie prawa pomocy, złożył dokumenty obrazujące jego sytuację materialną. Z dokumentów tych wynika, że skarżący uzyskuje dochody jedynie z tytułu zatrudnienia na 0, 13 etatu w wysokości 600 zł. Ponadto prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe oraz spłaca kredyt studencki. Na jednym z rachunków bankowych skarżącego widnieje debet sięgający 925 zł, a na drugim znajduje się kwota 8 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej cyt. jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1054/12, LEX nr 1240772).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody co uzasadnia zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej. Już z prostego porównania wysokości osiąganych przez skarżącego dochodów, ciążących na nim obciążeń finansowych oraz kwoty kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją (tj. 8 000) wynika, że jej uiszczenie godzi w materialny byt skarżącego, a jej ewentualny późniejszy zwrot, na wypadek gdyby zaskarżona decyzja okazała się wadliwa - nie wynagrodziłby szkód przez nią wyrządzonych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.