Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1164/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...], na podstawie artykułu 29 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) działając na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad po rozpatrzeniu wniosku A. K., występującej z upoważnienia K. G., G. D., M. K. zam. ul. [...], zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...], dz. nr [...]w m. [...] przy ul. [...] na dz. nr [...]obręb [...] do dz. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...], dz. nr [...] do nieruchomości - budynek mieszkalny na działce [...] poprzez - działkę [...]obręb [...] do [...] Służby Dróg i Kolei. Po przeanalizowaniu dokumentacji jaka wpłynęła (wniosek, wypis i wyrys z ewidencji gruntów z dnia [...] lipca 2010r. na działkę [...], kopia mapy zasadniczej bez zaznaczenia lokalizacji zjazdu, fragment uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2006r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] z wyłączeniem obszaru miasta - fragment rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Akt notarialny - działka nr [...]części nieruchomości dz. nr [...]) wystosowano wezwanie o uzupełnienie dokumentów. Dokumenty uzupełniono w terminie, na podstawie których stwierdzono, iż właścicieli działki nr [...]jest więcej. Dnia 22 czerwca 2011 r. dokonano wizji w terenie w celu zapoznania się zagospodarowaniem, uwarunkowaniami przedmiotowych działek, a także sytuacją ruchową jaka panuje na drodze krajowej (dokumentacja fotograficzna w aktach sprawy).

W trakcie prowadzonego postępowania oraz po przeanalizowaniu dokumentów i otrzymanej analizy Bezpieczeństwa Ruchtu Drogowego [BRD], organ stwierdził, że w terenie istnieją 2 zjazdy, w obszarze skrzyżowania z drogą powiatową, droga krajowa przebiega w łuku poziomym i przedmiotowe działki nie mają możliwości włączenia z innej drogi publicznej.

Pismem znak [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. organ wskazał wypowiedzieć się stronom w ciągu 2 tygodni w przedmiotowej sprawie oraz poinformował o istniejących uwarunkowaniach oraz konieczności wprowadzenia zmian. Ponadto zauważył, że należy zawiadomić właścicieli działek nr [...] o toczącym się postępowaniu oraz rozwiązaniach dotyczących obsługi komunikacyjnej i wyrażenie zgodny na proponowane warunki techniczne. A. K., K. G., G. D. wyrazili zgodę na włączenie się z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], a dalej do działki nr [...].

Pismem znak [...] z dnia [...] września 2011 r. poinformowano o konieczności dostarczenia niezbędnych dokumentów w tym wypisu i wyrysu dla działek nr [...]i [...]oraz zgody właścicieli przedmiotowych działek na zaproponowane rozwiązanie. W związku brakiem odpowiedzi ze strony wnioskodawców organ wezwał w trybie art. 64 § 2 k.p.a. o niezbędne dokumenty oraz zgody właścicieli działki nr [...]na wykonanie zjazdy z drogi krajowej nr [...] oraz działki nr [...]na likwidację zjazdu z drogi, (pismo z dnia 24 października 2011 r.). Dnia 8 listopada 2011 r. wpłynęła zgoda M. K. oraz wypis z ewidencji gruntów na działkę nr [...], który potwierdził, że właścicielem powyższej działki jest M. K.. W związku z brakiem wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów dla działki nr [...]oraz zgody właścicieli działki na likwidację zjazdu organ pozostawił sprawę bez rozpoznania (pismem z dnia 24 listopada 2011 r.).

Dnia 17 listopada 2011 r. wpłynął wniosek od W. O. reprezentującego K. G. w sprawie uzgodnienia lokalizacji zjazdu z drogi krajowej nr [...], dz. nr [...]1 we wsi [...] przy ul. [...], załączając dane ze zbioru meldunkowego P. B., nie załączając dokumentu potwierdzającego kto jest właścicielem działki nr [...]. W związku z powyższym organ podjął ponowne czynności celem załatwienia sprawy, wystąpił do Powiatowego Zakładu Katastralnego we [...] o uzyskanie wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...], obręb [...], celem ustalenia, kto jest właścicielem tej działki i czyjego interesu prawnego dotyczy prowadzone postępowanie.

Zawiadomieniem z dnia 20 grudnia 2011 r. zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. organ poinformował strony oraz właściciela działki nr [...] P. B. o prowadzonym postępowaniu w sprawie uzgodnienia lokalizacji zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę [...] poprzez działkę nr [...]. W ciągu 14 dni strony mogły wypowiadać się w przedmiotowej sprawie. W ustalonym przez organ terminie G. H. Kancelaria Radcy Prawnego [...] wystąpiła z pismem wyrażając stanowisko P. B..

Organ po dogłębnym przeanalizowaniu sprawy wyraził zgodę na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...]poprzez działkę nr [...], z warunkiem likwidacji zjazdu istniejącego do działki nr [...] i [...]i konieczności zapewnienia dostępu do drogi publicznej pozostałym stronom postępowania.

Organ wskazał, że lokalizacja zjazdu z drogi krajowej do działki nr [...]poprzez działkę nr [...]spełnia wymogi wynikające z zapisów §9, § 55 ust. 1 pkt 4 oraz § 79 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430), a tym samym będzie zachowana płynność i bezpieczeństwo ruchu drogowego na przyległej drodze krajowej.

Zarządzenie nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 24 grudnia 2009r., zmieniające zarządzenie w sprawie klas istniejących dróg Krajowych odcinek drogi nr [...] zalicza do klasy drogi głównej ruchu przyspieszonego. W związku z czym przedmiotowa droga musi spełniać wymagania techniczne i użytkowe tak jak to określił ustawodawca zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430). Ponadto §9 ust. 3 w/w rozporządzenia wyraźnie mówi, że w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego należy mieć na uwadze to, że lokalizowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W związku z tym, że jest to droga GP i występuje na niej bardzo duże natężenie ruchu drogowego, to sposób skomunikowania przedmiotowych działek wymaga dokonania dogłębnej analizy, nie tylko pojedynczej działki ale także obszaru. Takiej dogłębnej analizy podjął się zarządca drogi.

Ponadto organ podkreślił, że z przeprowadzonego Generalnego Pomiaru Ruchu na drogach krajowych w roku 2010 wynika, że na przedmiotowym odcinku występuje bardzo duże natężenie ruchu tj. 15528 pojazdów na dobę ([...]), co w konsekwencji wyznacza godzinę szczytu i odpowiadającej jej liczbie ponad 1500 pojazdów. W związku z powyższym, że występuje tak duże natężenie to każdy dodatkowy zjazd wprowadza zagrożenie w płynności ruchu. Zatem zarządca drogi musi przewidzieć wszelkie zagrożenia i dbając o zachowanie bezpieczeństwa prowadzić działania mające na celu minimalizowanie powstających zagrożeń. Zważywszy na fakt, że liczba pojazdów corocznie się zwiększa i natężenie na drogach ma tendencję wzrostową to należy minimalizować ilość zjazdów i w miarę możliwości szukać innych rozwiązań mających na celu poprawę bezpieczeństwa. Przedmiotowe działki i projektowany zjazd znajdują się w obszarze skrzyżowania z drogą powiatową nr [...], na której często dochodziło do kolizji z uwagi na ograniczoną widoczność na drodze powiatowej i krajowej. Celem umożliwienia włączenia się pojazdów z drogi podporządkowanej został usytuowany znak [...] "[...]". Analizując lokalizację zjazdu w audycie BRD wzięto również pod uwagę funkcjonowanie tegoż skrzyżowania i wpływ na ruch drogowy, obsługę działek przy zmianie ich zagospodarowania.

Organ wyjaśnił, że §77 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430) mówi, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Powyższy zapis wyraźnie mówi, że wymagania bezpieczeństwa to priorytet, więc zarządca przy wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu kierował się przede wszystkim bezpieczeństwem.

Działka nr [...], jako działka rolna posiadała dwa zjazdy indywidualne z drogi krajowej. Została podzielona na mniejsze działki, które zostały skomunikowane poprzez drogę Wewnętrzną (działka nr [...]) do istniejącego zjazdu oraz drugi zjazd, który miał obsługiwać działkę nr [...]. Jednakże zjazd występujący w miejscu działki nr [...]zlokalizowany jest na łuku wewnętrznym, co bardzo zagraża bezpieczeństwu na drodze krajowej. Również funkcja działki nr [...] ulegnie zmianie z uwagi na planowaną zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności. Więc niewłaściwie byłoby, aby obsługa komunikacyjna odbywała się poprzez ten właśnie zjazd, biorąc pod uwagę bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego. Najwłaściwszym rozwiązaniem byłoby wprowadzenie drogi wewnętrznej włączającej się do dróg innych niż droga ruchu głównego przyspieszonego. Zwłaszcza, że § 19 ust.3 pkt 3 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] z wyłączeniem obszaru miasta (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2006r.) mówi, że: "dla nieruchomości przyległych wyłącznie do dróg głównych - KDG wjazdy należy zapewnić za pośrednictwem dróg wewnętrznych". Co jednoznacznie ukazuje, że nowe zjazdy z drogi krajowej są niemożliwe. Rozważając zachowanie bezpieczeństwa i obowiązujące prawo miejscowe właściwszym jest "przeniesienie" istniejącego zjazdu do działki nr [...]na osi drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]), co oznacza likwidację powyższego zjazdu i lokalizację nowego do działki nr [...]. Jednocześnie zarządca drogi krajowej pragnie podkreślił, że nie odbiera dostępu do drogi publicznej właścicielowi działki nr [...] P. B., gdyż dostęp ten będzie zapewniony poprzez działkę nr [...] i [...], co zostało wpisane w treść decyzji. Zarządca drogi ma także na uwadze bezpieczeństwo P. B..

Organ w toku postępowania podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli zgodnie z art. 7 k. p. a. Zważywszy na fakt, że dostępu do drogi publicznej nie pozbawiono żadnej ze stron, a jednocześnie zachowano zapewnienie większego bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej, a jednocześnie nie zwiększając ilość zjazdów z drogi krajowej nr [...] zachowano funkcję oraz przeznaczenie tej drogi publicznej. W związku z tym, że droga krajowa nr [...] jest drogą główną ruchu przyspieszonego to najważniejszym jest utrzymać klasę w/w drogi, co leży w słusznym interesie wszystkich obywateli.

Organ podkreślił, że ograniczanie punktów kolizji na drodze o ruchu głównym przyspieszonym pozwoli zapewnić czytelność drogi i brak niespodziewanych zmian w otoczeniu drogi, dzięki czemu istnieje duże prawdopodobieństwo ograniczenia wypadków, czy kolizji drogowych. Biorąc pod uwagę całość sprawy, wykonanie zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], będzie stanowić obsługę komunikacyjną dz. nr [...], pod warunkiem likwidacji dwóch zjazdów, tym bardziej, że przedmiotowy nowy zjazd byłby zlokalizowany w sąsiedztwie zjazdu do działki nr [...], co wpłynęłoby negatywnie na obniżenie poziomu bezpieczeństwa i płynności ruchu na omawianym odcinku drogi. Tak więc organ przyznał ostatecznie wyższość ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym.

Ponadto Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nie została uwzględniona w postępowaniu podziałowym działki nr [...]. Należy mieć na uwadze, że sąsiedztwo działki z drogą krajową nie zapewnia gwarancji zjazdu z tej drogi.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 roku Nr 19, poz. 115 z późniejszymi zmianami): "Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu (...)", a art. 29 ust 3 w/w ustawy mówi, że: "(...) W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, (...)". Tak więc tylko zarządca drogi określa możliwość lokalizacji zjazdu, a należy podkreślić, że zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych: "Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu (...). Tak więc tut, Oddział musi uwzględniać obwiązujące przepisy i może nie wyrazić zgody na lokalizację zjazdu.

Zdaniem organu, organ wydający decyzję podziałową winien uwzględnić stanowisko właściwego zarządcy drogi krajowej, tak aby we właściwy sposób dokonać podziału działki nr [...], bądź też zapewnić dojazd od innej drogi. Wspomniany organ winien się ustosunkować się do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] z wyłączeniem obszaru miasta (§ 19 ust.3 pkt 3) co do zapisu: "dla nieruchomości przyległych wyłącznie do dróg głównych - KDG wjazdy należy zapewnić za pośrednictwem dróg wewnętrznych" oraz uwarunkowań wynikających z przepisów szczególnych tj. cyt. wyżej Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430). Organ podkreślił także charakter drogi krajowej nr [...], która służy przede wszystkim do obsługi ruchu tranzytowego, a nie lokalnego. Wprowadzenie nowego dodatkowego zjazdu wprowadzi zakłócenia na drodze krajowej, zagrażać będzie bezpieczeństwu ruchu drogowego. Takie działania mogłyby w znacznym stopniu zmienić charakter drogi krajowej, co nie spełniałoby wymogów Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430).

Organ wyjaśnił, że P. B. nie wyraził zgody na likwidację zjazdu z drogi krajowej do jego działki, podkreślając, że zakup działki nastąpił wyłącznie z tego powodu, że był do niej bezpośredni zjazd z drogi krajowej, i że była to okoliczność faktyczna, unaoczniona w planach i zapewnieniach sprzedawcy. Jednakże zarządca drogi krajowej mając na względzie bezpieczeństwo także wjeżdżających i wyjeżdżających z działki nr [...] zaproponował włączenie się poprzez nowy zjazd zlokalizowany w miejscu najwłaściwszym. P. B. nabył działkę z zamiarem posadowienia na nim obiektów, tak więc zmiana zagospodarowania terenu działki nr [...] wymagałaby i tak uzgodnienia z zarządcą drogi w myśl art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm.), co w konsekwencji wymagałoby przeprowadzenia analizy obsługi komunikacyjnej przedmiotowego terenu w zależności od rodzaju zagospodarowania. Tak więc działka nr [...] mając dostęp do działki nr [...] winna być właśnie obsługiwana poprzez tę drogę wewnętrzną w myśl § 9 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z1999r. Nr 43, poz. 430) oraz zapisów cytowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie odbiera prawa dostępu do drogi publicznej, tak więc działania nie są sprzeczne z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) stanowi, że przez zjazd rozumie się połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa dostęp do drogi publicznej jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Tak więc jak przyjęto w Wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2010r., (VII SA/Wa 2301/09): "z zestawienia powyższych definicji legalnych wynika, że zjazd na drogę publiczną może się odbywać: bezpośrednio z nieruchomości wnioskodawcy, przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej".

P. B. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku z dnia 2 marca 2012 r. P. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] - umorzył postępowanie zainicjowane ww. wnioskiem.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że stroną postępowania jest podmiot, który posiada w danej sprawie interes prawny. Interes prawny ma charakter materialnoprawny. Wykazanie interesu prawnego wymaga wskazania przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu. Organ podkreślił, że interesu prawnego nie należy mylić z interesem faktycznym, tj. sytuacją, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże zainteresowanie to nie jest poparte przepisami prawa. Oznacza to, że o fakcie, czy danemu podmiotowi przysługuje legitymacja do bycia stroną nie decyduje jego wewnętrzne przekonanie, lecz norma prawa, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa lub obowiązki.

W postępowaniu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu stroną postępowania, która może skutecznie zainicjować postępowanie, zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) jest właściciel lub użytkownik nieruchomości przyległych do drogi. Jak wielokrotnie wskazywano w orzeczeniach sądów administracyjnych, postępowanie w tym zakresie ma charakter zamknięty. W konsekwencji w postępowaniu tym nie ma miejsca dla innych podmiotów, w tym właścicieli czy też użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości. Właściciel nieruchomości sąsiedniej posiada jedynie interes faktyczny, niekwalifikowany (vide: wyrok NSA z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 401/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1017/09, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt 4/II SA/Ka 488/03, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 434/09).

Przechodząc na grunt niniejszego postępowania, podkreślić należy, iż dotyczy ono działki nr [...]. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów sporządzonego w dniu [...] listopada 2011 r. przez Starostę Powiatu [...] wynika, że właścicielem działki nr [...] jest Pani M. K.. P. B. jest natomiast według odpisu księgi wieczystej nr [...] (stan na dzień: 5 października 2011 r.) właścicielem działki nr [...]. Nie stwierdzono na podstawie zebranego materiału dowodowego, by P. B. był użytkownikiem działki nr [...]. W związku z powyższymi ustaleniami, P. B., nie będącemu ani właścicielem działki nr [...], ani jej użytkownikiem, nie służy w niniejszym postępowaniu przymiot strony w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Jego niewątpliwe zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy stanowi jedynie interes faktyczny, nie poparty przepisami prawa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. B.. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) oraz przepisów prawa procesowego, a to art. 6, 7, 8, 9, 10, 28 oraz 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz wniósł o uchylenie tej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego w sprawie według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2012r, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku P. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2012r Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - umorzył postępowanie zainicjowane ww. wnioskiem. Zdaniem organu składający wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest stroną postępowania i tym samym nie może skutecznie takiego wniosku złożyć.

Zgodzić należy się z organem, że P. B. nie jest stroną postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu.

Decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2012r udzielono zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] na dz. nr [...]w miejscowości [...] przy ul. [...].

Postępowanie dotyczy więc działki nr ew [...].

Stroną postępowania, która może skutecznie zainicjować postępowanie, zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) jest właściciel lub użytkownik nieruchomości przyległych do drogi. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów sporządzonego w dniu [...] listopada 2011 r. przez Starostę Powiatu [...] wynika, że właścicielem działki nr [...]jest M. K..

P. B. jest natomiast według odpisu księgi wieczystej nr [...] (stan na dzień: 5 października 2011 r.) właścicielem działki nr [...].

P. B. nie jest też użytkownikiem działki nr [...].

W związku z powyższymi ustaleniami organ trafnie ustalił, iż P. B., nie będącemu ani właścicielem działki nr [...], ani jej użytkownikiem nie służy w niniejszym postępowaniu przymiot strony w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Z utrwalonego orzecznictwa sądowo administracyjnego na które powołuje się organ wynika bowiem, że w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu nie ma miejsca dla innych podmiotów, w tym właścicieli czy też użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości. Właściciel nieruchomości sąsiedniej posiada jedynie interes faktyczny, niekwalifikowany.

Niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasad postępowania administracyjnego ( art. 8 k.p.a., art. 61 k.p.a., art. 32 k.p.a., art. 50 k.p.a., art. 61 §4 k.p.a., art. 76 k.pa., art. 61 w związku z art. 64 § 2 k.p.a. ).

Ubocznie należy zauważyć, iż decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2012r. udzielająca zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2013r.

W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm), skargę oddalił.