Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 195/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 11f ust. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 176
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - t.j.
Teza: Okoliczności doręczenia korespondencji zgodnie z procedurą wynikającą ze specustawy drogowej oraz braku wiedzy czy świadomości strony o fakcie doręczenia i takiej formie doręczenia korespondencji nie można kwalifikować jako zdarzeń mających uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji wprowadzonej do obrotu prawnego na zasadzie publicznego obwieszczenia.

TEZY

Okoliczności doręczenia korespondencji zgodnie z procedurą wynikającą ze specustawy drogowej oraz braku wiedzy czy świadomości strony o fakcie doręczenia i takiej formie doręczenia korespondencji nie można kwalifikować jako zdarzeń mających uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji wprowadzonej do obrotu prawnego na zasadzie publicznego obwieszczenia.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 2 maja 2022 r., nr IN.I.7721.9.21.2022.MO w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. K., reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego K. K., zwanej dalej także skarżącą, jest postanowienie Wojewody Opolskiego, zwanego dalej organem odwoławczym lub Wojewodą, z dnia 2 maja 2022 r., IN.I.7721.9.21.2022.MO, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Wydanie zaskarżonego postanowienia poprzedzał następujący stan faktyczny.

Decyzją z dnia 5 listopada 2021 r., nr 7/ZRID/2021, Starosta Opolski – działając na wniosek Zarządu Powiatu Opolskiego – zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi powiatowej nr [...] klasy [...] dla zadania pod nazwą "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w zakresie budowy ścieżki pieszo-rowerowej na odcinku K. – T. [...]. Starosta Opolski zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 176 ze zm.), zwanej dalej "specustawą drogową", zawiadomił o wydaniu decyzji w drodze obwieszczeń na tablicy informacyjnej w siedzibie Starostwa Powiatowego w Opolu, na stronie internetowej tego Starostwa, na tablicy ogłoszeń Gminy T., na stronie internetowej Gminy T. a także w prasie lokalnej. Ponadto pismem z dnia 5 listopada 2021 r. zawiadomiono dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych o wydaniu tej decyzji.

Pismem z dnia 14 marca 2022 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wystąpiła do Wojewody Opolskiego z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania od opisanej wyżej decyzji Starosty Opolskiego. Do wniosku dołączono odwołanie. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zawiadomienie o wydaniu decyzji nie zostało doręczone skarżącej i uniemożliwiło jej zapoznanie się z treścią wydanej decyzji i wniesienie odwołania. Jednocześnie wskazano, że zachowano termin do wniesienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu tj. 7 dni od daty ustania przeszkody w jego dochowaniu. Pełnomocnik skarżącej zwrócił również uwagę, że zawiadomienie o wydaniu decyzji skierowane było na niewłaściwy adres, zatem nie doszło do doręczenia w rozumieniu art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), zwanej dalej K.p.a.

Postanowieniem z dnia 2 maja 2022 r. Wojewoda Opolski odmówił przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że art. 11f ust. 3 specustawy drogowej stanowi wyjątek od zasady doręczania stronom decyzji na piśmie (art. 109 K.p.a.) oraz jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 49 K.p.a. W związku z tym do obu form zawiadomień o wydaniu decyzji przewidzianych w art. 11f ust. 3 specustawy drogowej znajduje zastosowanie art. 49 K.p.a., zgodnie z którym zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia i od tego dnia rozpoczyna bieg termin do wniesienia odwołania dla wszystkich – poza wnioskodawcą – stron postępowania. Zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej doręczenie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Dla ustalenia prawidłowości doręczenia decyzji stronie nie ma znaczenia termin otrzymania przez stronę zawiadomienia o wydaniu decyzji, ani też fakt doręczenia stronie tego zawiadomienia na niewłaściwy adres. Dalej Wojewoda stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy obwieszczenie Starosty Opolskiego o wydaniu decyzji było wywieszone na tablicy ogłoszeń w siedzibie Starostwa Powiatowego w Opolu oraz na stronie internetowej tego organu w okresie od dnia 8 grudnia 2021 r. do dnia 22 grudnia 2022 r., a na tablicy ogłoszeń i BIP Urzędu Gminy T. w okresie od dnia 15 grudnia 2021 r. do dnia 4 stycznia 2022 r. Obwieszczenie zostało opublikowane w prasie lokalnej w dniu 13 grudnia 2021 r. Wojewoda Opolski uznał, że strony zostały zawiadomione o wydanej decyzji 14 dni licząc od daty ostatniego z obwieszczeń tj. z dniem 29 grudnia 2021 r. Od tej daty rozpoczął bieg 14-sto dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Opolskiego z dnia 5 listopada 2021 r. Ponieważ pomimo prawidłowego doręczenia decyzji stronom skarżąca nie złożyła odwołania w tym terminie organ odwoławczy uznał, że doszło do uchybienia terminu. Odmowę przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania Wojewoda uzasadnił tym, że skarżąca - z uwagi na szczególną procedurę doręczenia - nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a więc nie spełniła jednej z przesłanek przywrócenia uchybionego terminu, o których stanowi art. 58 K.p.a.

W skardze na postanowienie Wojewody Opolskiego wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pełnomocnik skarżącej postawił cztery zarzuty. Pierwszy zarzut obejmuje naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Drugi zarzut dotyczy naruszenia art. 58 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Trzeci zarzut obejmuje naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, a to w szczególności przez błędne uznanie, że skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Czwarty zarzut związany jest z naruszeniem art. 11f ust. 3 specustawy drogowej poprzez jego błędne zastosowanie, przyjmując, że termin do wniesienia odwołania rozpoczyna bieg wyłącznie po upływie 14 dni od publicznego ogłoszenia zawiadomienia o wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. W oparciu o przedstawione zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej, powołując się na wyroki NSA z dnia 4 marca 2015 r. (sygn. akt II OSK 2389/14) oraz z dnia 2 września 2014 r. (sygn. akt II OSK 962/13), wskazał, że w przepisie art. 11f ust. 3 specustawy drogowej stanowiącym lex specialis wobec przepisów K.p.a., ustawodawca wprowadził instytucję indywidualnego zawiadomienia o wydaniu decyzji. W przypadku tych podmiotów, którym przepis specustawy drogowej nakazuje wysyłanie zawiadomienia o wydaniu decyzji, termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Zawiadomienie to mimo, że jest dodatkową formą upublicznienia decyzji, wywołuje skutek prawny w postaci odrębnego biegu terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 239), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W opisanych przypadkach sąd uchyla decyzję lub postanowienie. Natomiast stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2-3 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza ich nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 P.p.s.a.

Sposób rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny regulują dwa przepisy: art. 134 oraz art. 135 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co istotne, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do decyzji sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Wskazać też trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 2 maja 2022 r.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było to, czy termin do wniesienia odwołania od decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 176 ze zm.), nadal zwanej "specustawą drogową", rozpoczyna bieg wyłącznie po upływie 14 dni od daty publicznego ogłoszenia tej decyzji, czy też w odniesieniu do stron, którym przesłano następnie pisemne zawiadomienie o jej wydaniu termin ten liczony jest od daty doręczenia tego zawiadomienia. W konsekwencji sporne było również to, czy powołanie się na niedoręczenie tego zawiadomienia z uwagi na błędnie ustalony adres oznacza, że skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, a więc spełniła ustawową przesłankę do jego przywrócenia.

Zgodnie z art. 49 § 1 K.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Stosownie zaś do art. 49 § 2 K.p.a. dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. W orzecznictwie już wielokrotnie zwracano uwagę, że przepis art. 49 K.p.a. wprowadza fikcję doręczenia, regulując możliwość zawiadamiania o decyzjach w drodze obwieszczeń lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli stanowi tak przepis szczególny. Tym samym w stosunku do wszystkich podmiotów, do których znajduje zastosowanie tryb doręczenia decyzji w drodze obwieszczenia obowiązuje data końcowa, którą przyjmuje się jako datę doręczenia decyzji, niezależnie od tego w jakim terminie rzeczywiście strony zawiadamiane na podstawie K.p.a. o decyzji się dowiedziały czy też się z decyzją zapoznały. Słusznie organ uznał również, że przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 49 § 1 K.p.a. są w niniejszej sprawie przepisy specustawy drogowej co skutkowało zastosowaniem jej art. 11d ust. 5, regulującego w sposób szczególny zawiadamianie stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz art. 11f ust. 3, stosownie do którego Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości.

Sądowi znane są wyroki NSA z lat 2014-2015, na które powołuje się w skardze pełnomocnik skarżącej. Należy jednak odnotować, że w tym zakresie nastąpiła wyraźna reorientacja orzecznictwa sądowego. W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 lutego 2017 r.(sygn. akt II OPS 2/16, CBOSA) przyjęto, że stosownie do art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych doręczenie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości nie wyłącza w stosunku do tych osób skutków zawiadomienia o wydaniu decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 K.p.a. W art. 11f ust. 3 specustawy drogowej ustawodawca wyraźnie rozróżnia dwie kategorie stron postępowania w sprawie realizacji inwestycji drogowej: wnioskodawcę oraz pozostałe strony, i w odniesieniu do każdej z tych kategorii stron postępowania przyjmuje odmienny sposób realizacji doręczenia decyzji. W przypadku kategorii pierwszej, obejmującej wyłącznie wnioskodawcę, specustawa drogowa zakłada (nakazuje) doręczenie decyzji w formie właściwej. Formą doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji przyjętą w art. 11f ust. 3 zdanie pierwsze specustawy drogowej w odniesieniu do kategorii określonej przez ustawodawcę mianem "pozostałe strony postępowania" jest obwieszczenie, a więc forma publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 K.p.a. Art. 11f ust. 3 specustawy drogowej w sposób kompletny wskazuje formy doręczeń, jakie znajdują zastosowanie przy wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Oznacza to, że skutek prawnoprocesowy w postaci przyjęcia wynikającego z art. 49 K.p.a. domniemania, że po upływie terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia nastąpiło doręczenie decyzji stronom, którym decyzja nie została doręczona na piśmie, znajduje zastosowanie względem wszystkich stron, z wyjątkiem wnioskodawcy, a zatem również względem dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych. Jakkolwiek przepis art. 11f ust. 3 specustawy drogowej reguluje kwestię wysłania zawiadomienia dotychczasowym właścicielom i użytkownikom wieczystym o wydaniu decyzji, to jednak w żaden sposób nie nadaje tej czynności znaczenia równoważnego doręczeniu decyzji (por. np.: wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3190/19; wyrok NSA z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 3815/19; wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 września 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 211/21; CBOSA).

W ocenie Sądu Wojewoda Opolski prawidłowo uznał, że wszystkie strony postępowania zostały zawiadomione o wydanej decyzji 14 dni licząc od daty ostatniego z obwieszczeń tj. z dniem 29 grudnia 2021 r. Od tej daty rozpoczął bieg 14-sto dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Opolskiego z dnia 5 listopada 2021 r. Ponieważ pomimo prawidłowego doręczenia decyzji stronom skarżąca nie złożyła odwołania w tym terminie organ odwoławczy uznał, że doszło do uchybienia terminu.

Przywrócenie stronie przez organ odwoławczy uchybionego terminu do wniesienia odwołania następuje na wniosek zainteresowanego (strony) po uprawdopodobnieniu braku winy w jego uchybieniu (art. 58 § 1 K.p.a.) oraz po spełnieniu pozostałych przesłanek, o których mowa w art. 58 § 2 K.p.a. Pełnomocnik skarżącej wywodzi, że brak winy w uchybieniu terminu wynika z okoliczności, iż Starosta Opolski zawiadomienie o wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej doręczył (skierował) na nieprawidłowy adres. Należy jednak zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej doręczenie zawiadomienia o wydaniu tej decyzji następuje na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Zawiadomienie o wydaniu decyzji zostało doręczone przez Starostę opolskiego M. K. na adres wskazany w katastrze nieruchomości na dzień dokonania tej czynności. Okoliczności doręczenia korespondencji zgodnie z procedurą wynikającą ze specustawy drogowej oraz braku wiedzy czy świadomości strony o fakcie doręczenia i takiej formie doręczenia korespondencji nie można kwalifikować jako zdarzeń mających uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji wprowadzonej do obrotu prawnego na zasadzie publicznego obwieszczenia. Dlatego Wojewoda Opolski w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo odmówił przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania z uwagi na niespełnienie przesłanki, o której mowa w art. 58 § 1 K.p.a.

W tych okolicznościach skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.