Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 66/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49b ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Przemysław Rauchut po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi D. i G. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokat A. B.-L. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) zł. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 listopada 2010 r. (Nr [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nakazał D. i G. K. rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 4,15 x 4,05 m na działce nr [...] w m. S. gm. R. w terminie, gdy decyzja stanie się ostateczna.

Organ I instancji na podstawie kontroli z dnia 11 sierpnia 2009 r. ustalił, że ww. budynek gospodarczy, o konstrukcji drewnianej, ze ścianami z desek, dachem jednospadowym krytym papą, wyposażony w instalację elektryczną, przeznaczony do hodowli gołębi został usytuowany w odległości 1,50 m od granicy działki sąsiedniej oznaczonej nr [...]. Do protokołu kontroli zobowiązani oświadczyli o braku zgłoszenia obiektu i wzniesieniu go w 2002 r. W wyniku powyższych ustaleń organ stwierdził, że inwestor naruszył art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako: "Prawo budowlane") w myśl którego budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25 m2, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Organ I instancji uznał nadto, że usytuowanie budynku w odległości 1,50 m od granicy działki sąsiedniej nr [...] narusza przepis § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis ten stanowi, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W tej sytuacji organ I instancji przeprowadził postępowanie na podstawie art. 49b Prawa budowlanego i wezwał inwestora do przedłożenia określonych dokumentów w terminie 30 dni. Zobowiązani jednak nie przedstawili wskazanych dokumentów w wyznaczonym terminie, w związku z czym organ na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła D. K. Nie zgodziła się z zaskarżoną decyzją ze względu na fakt, że budynek znajduje się na jej własności i nikomu nie przeszkadza. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia 3 grudnia 2009 r. (Nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy, uwzględniając stan faktyczny i prawny rozpoznawanej sprawy, w całości podzielił stanowisko organu I instancji o nakazie rozbiórki. Organ odniósł się również do załączonych do odwołania dokumentów dotyczących przydzielonego budynku inwentarskiego, ale uznał, że nie jest to sporny gołębnik, lecz zupełnie inny budynek oddalony o ok. 1,60 m od gołębnika.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję D. i G. K. uznali, że jest ona krzywdząca i niezgodna ze stanem faktycznym. Zarzucili organowi odwoławczemu, że orzekał nie dysponując aktami organu I instancji.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił również, że orzekał na podstawie akt administracyjnych organu I instancji, które zostały przesłane wraz z odwołaniem przy piśmie z dnia 23 listopada 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego sąd administracyjny jest uprawniony na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, że decyzja ta prawa nie narusza.

Sąd nie podziela zarzutu skargi odnośnie błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie przez organy. Wszystkie czynności organu przeprowadzone w ramach toczącego się postępowania zostały udokumentowane i w sposób bezsporny potwierdzają, że budynek gospodarczy powstał bez wymaganego zgłoszenia planowanego zamierzenia inwestycyjnego właściwemu organowi. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej w przedmiotowej sprawie są poprawne, a sposób ich przeprowadzenia zgodny z regułami określonymi przez proceduralne normy prawne. Nadto Sąd, badając legalność postępowania organów w każdej płaszczyźnie (w tym również formalnej), nie znalazł żadnych podstaw, aby je kwestionować.

Nie można zgodzić się z zarzutami skargi, iż stan faktyczny przyjęty i opisany w zaskarżonej decyzji nie jest prawdziwy. Z akt sprawy bowiem wynika, że w dniu 11 sierpnia 2009 r. organ przeprowadził kontrolę w obecności skarżących. Ze złożonych przez nich wyjaśnień zawartych w protokole pkt V 3 wynika, że obiekt został zrealizowany w 2002 r. bez zgłoszenia właściwemu organowi. Mając na uwadze powyższe ustalenia, należy uznać za bezzasadne zarzuty skarżących w zakresie błędnie ustalonego przez organ stanu faktycznego, ponieważ jak wynika z akt sprawy skarżący uczestniczyli w oględzinach, zostali zapoznani z treścią sporządzonego protokołu i nie wnieśli do niego zastrzeżeń. W związku z tym należałoby uznać, że zgodzili się, a wręcz potwierdzili ustalenia organu opisane w tym protokole. Organ natomiast w znacznym stopniu oparł ustalenia stanu faktycznego na omawianym protokole. Skarżący nie wnosząc zastrzeżeń do protokołu oględzin, i nie przedstawiając dowodów podważających ustalenia organu, potwierdzili kwalifikację wykonanych przez nich robót budowlanych przyjętą przez organy administracji.

Sąd uznał, że stanowisko organu odnośnie usytuowania obiektu w odległości 1,50 m od granicy z działką sąsiednią jest prawidłowe, choć okoliczność ta nie ma charakteru zasadniczego dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Istotna jest natomiast kwestia niewykonania obowiązku nałożonego na skarżących w postanowieniu z dnia 3 września 2009 r. Postanowieniem tym zostali oni zobowiązani do wykonania określonych czynności m in. przedłożenia zaświadczenia Wójta Gminy R. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną, w dniu wszczęcia postępowania, decyzją o warunkach zabudowy w przypadku braku planu. Skarżący jednak na wezwanie organu o dostarczenie dokumentów mogących spowodować doprowadzenie wykonanego obiektu do stanu zgodnego z prawem zachowali postawę bierną i w wyznaczonym terminie nie przedłożyli wymaganej dokumentacji. Należy więc stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo nakazały rozbiórkę omawianego obiektu na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego w związku z niespełnieniem obowiązków wynikających z art. 49b ust. 2 tej ustawy.

Konsekwencją powyższego jest oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).

O kosztach należnych pełnomocnikowi skarżących (pkt II sentencji wyroku), Sąd orzekł, mając na uwadze zakres wykonanej pracy oraz fakt, że koszty te nie zostały przez stronę uiszczone w żadnej części, stosownie do art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 lit. c oraz § 19 pkt 1, a także § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).