Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2941/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6352 Obiekty i usługi hotelarskie
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 39 ust. 2, art. 41 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 133 poz 884
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "B." Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1650/15 w sprawie ze skargi "B." Sp. z o.o. w S. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego oraz wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "B." Sp. z o.o. w S. na rzecz Ministra Sportu i Turystyki kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1650/15, oddalił w całości skargę "B." Sp. z o.o. w S. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego oraz wykreślenia z ewidencji obiektów hotelarskich.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją Wojewody K. z dnia [...] kwietnia 1993 r. obiekt "[...]" położony w U., prowadzony przez O. w S., został zaszeregowany do rodzaju hotel, kategorii *** (trzy gwiazdki).

W dniu [...] listopada 2010 r. przedstawiciele Marszałka Województwa P. przeprowadzili okresową kontrolę ww. obiektu hotelarskiego w zakresie spełniania wymagań określonych w art. 35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 196 ze zm.). W wyniku kontroli stwierdzono, że obiekt nie spełnia wszystkich wymagań przewidzianych dla rodzaju hotel kategorii ***, co zostało przedstawiono w protokole kontroli.

Nowy przedsiębiorca świadczący usługi hotelarskie w tym obiekcie – A. S., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A. S. "[...]" z siedzibą w U., została pouczona o obowiązku z art. 39 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych oraz wezwano ją do wystąpienia do marszałka województwa o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania obiektu, zarówno w protokole kontroli z [...] listopada 2010 r., jak i w wystąpieniu pokontrolnym z [...] stycznia 2011 r. W wyznaczonym terminie nie dopełniono nałożonego obowiązku.

Ze względu na fakt, iż obiekt nie spełniał wymagań przeciwpożarowych, [...] lipca 2011 r. Marszałek Województwa P. wydał decyzję o wykreśleniu z ewidencji obiektów hotelarskich przedmiotowego obiektu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła "B." Sp. z o.o. w S.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Minister Sportu i Turystyki uchylił decyzję Marszałka Województwa P. z [...] lipca 2011 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono, że brak sukcesji decyzji kategoryzacyjnej, która jest wydana konkretnemu przedsiębiorcy świadczącemu usługi hotelarskie w obiekcie hotelarskim, zmiana przedsiębiorcy wymagała potwierdzenia zaszeregowania obiektu. W konsekwencji A. S. winna uzyskać decyzję o potwierdzeniu zaszeregowania. Zdaniem organu, istnieje konieczność wydania decyzji potwierdzającej zaszeregowanie obiektu w przypadku zmiany przedsiębiorcy. Wszelkie obowiązki dotyczące świadczenia usług hotelarskich świadczących w obiekcie hotelarskim wynikające z ustawy o usługach turystycznych spoczywają na przedsiębiorcy prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług hotelarskich, co w sposób jednoznaczny wynika z art. 39 ustawy o usługach turystycznych. Sprawy własnościowe budynku, w którym świadczone są usługi hotelarskie nie są zaś regulowane przepisami tej ustawy. Stosunki właścicielskie związane z obiektem nie mają znaczenia przy świadczeniu usług hotelarskich zarówno w obiekcie hotelarskim, jak i innym obiekcie, w którym są świadczone usługi hotelarskie.

W toku postępowania Marszałek Województwa P. ustalił, że usługi hotelarskie w przedmiotowym obiekcie świadczy inny przedsiębiorca niż wskazany w decyzji Wojewody K. z [...] kwietnia 1993 r. o zaszeregowaniu tego obiektu hotelarskiego, prowadzonego przez O. w S., do rodzaju hoteli, kategorii *** (trzy gwiazdki).

Decyzją z [...] sierpnia 2012 r. Marszałek Województwa P. uchylił decyzję Wojewody K. z [...] kwietnia 1993 r. o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego oraz wykreślił ten obiekt z ewidencji obiektów hotelarskich prowadzonej przez Marszałka Województwa P. Decyzję tę doręczono A. S. oraz spółce "B." Sp. z o.o. w S. Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania.

Decyzją z [...] maja 2013 r. Minister Sportu i Turystyki umorzył postępowanie odwoławcze i wskazał, iż interes prawny w tej sprawie ma przedsiębiorca świadczący usługi hotelarskie w przedmiotowym obiekcie, tj. A. S. Organ uznał, że stroną postępowania była A. S., a nie spółka "B." Sp. z o.o. w S. Organ wskazał, że decyzja Marszałka Województwa P. z [...] sierpnia 2012 r. została skierowana zarówno do przedsiębiorcy – A. S., jak i do "B." Sp. z o.o. w S., który to podmiot nie był stroną postępowania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła "B." Sp. z o.o., podnosząc, że jest stroną postępowania.

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2027/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Sportu i Turystyki z [...] maja 2013 r., i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu WSA wskazał na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2, art. 39, art. 41 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1, art. 45 pkt 3 ustawy o usługach turystycznych oraz stwierdził, że powołane przypisy w sposób jasny regulują, iż w razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie, przedsiębiorca ma obowiązek wystąpić z wnioskiem o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania. Postępowanie to toczy się z wniosku strony, a wystąpienie z takim wnioskiem należy do ustawowych obowiązków podmiotu rozpoczynającego świadczenie usług hotelarskich w obiekcie, który posiada już zaszeregowanie. Niezłożenie przynajmniej wniosku w przedmiocie zaszeregowania powoduje, że przedsiębiorca świadczący usługi w obiekcie, nie świadczy ich w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych. Oznacza to, że postępowanie w przedmiocie uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu do określonego rodzaju, toczące się na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych, nie dotyczy interesu prawnego tego podmiotu, tj. przedsiębiorcy, który rozpoczął świadczenie usług. Skutkiem tego brak jest przymiotu strony w postępowaniu, w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; powoływanej dalej jako: k.p.a.).

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Minister Sportu i Turystyki uchylił decyzję Marszałka Województwa P. z dnia [...] sierpnia 2012 r., którą organ ten uchylił decyzję Wojewody K. o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego "[...]". Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, Minister wskazał organowi I instancji zalecenia WSA o skierowaniu do spółki "B." w S. decyzji Marszałka Województwa P. o uchyleniu decyzji Wojewody K. o zaszeregowaniu przedmiotowego obiektu hotelarskiego do rodzaju hotel, kategorii *** (trzy gwiazdki) oraz o wykreśleniu tego obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich, prowadzonej przez Marszałka Województwa P.

Organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, prowadził postępowanie tylko wobec "B." Sp. z o.o. w S.

Organ naczelny zwrócił uwagę, aby ponownie rozpoznając sprawę Marszałek Województwa P. ustalił następstwo prawne "B." Sp. z o.o. po O. w S.

Pismem z [...] lipca 2014 r. Marszałek Województwa P. zawiadomił "B." Spółkę z o.o. w S., iż postępowanie będzie prowadzić tylko wobec tej spółki oraz wezwał ją do udokumentowania następstwa prawnego po O. w S., dla którego wydana została decyzja Wojewody K. o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego "[...]". Organ uznał, że z uwagi na fakt, iż w ewidencji obiektów hotelarskich figuruje spółka "B." Sp. z o.o. w S., to w świetle art. 28 k.p.a. powinna ona posiadać przymiot strony w sprawie dotyczącej uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego "[...]" w U. oraz wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich, gdyż przedmiotowa sprawa dotyczy interesu prawnego Spółki.

Ponownie rozpatrując sprawę Marszałek Województwa P., decyzją z [...] stycznia 2015 r., uchylił decyzję Wojewody K. o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego "[...]" położonego w U., do rodzaju hotel, kategorii *** (trzy gwiazdki) oraz o wykreśleniu ww. obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich prowadzonej przez Marszałka Województwa P. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w obiekcie hotelarskim działalność prowadzona jest przez innego przedsiębiorcę, niż to wynika z decyzji Wojewody K. z [...] kwietnia 1993 r. Nowy przedsiębiorca nie wystąpił do Marszałka Województwa P. o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania obiektu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła "B." Sp. z o. o. w S.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Minister Sportu i Turystyki utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną o uchyleniu decyzji Wojewody K. z [...] kwietnia 1993 r. W uzasadnieniu podniesiono, że odwołanie od decyzji Marszałka Województwa P. z [...] stycznia 2015 r. wniesione przez "B." Sp. z o.o. w S. oraz wniesione w imieniu P. w W. nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie prowadzone przez Marszałka Województwa P. było wszczęte wobec dwóch podmiotów, tj.: spółki "B." Sp. z o.o. w S. oraz Pani A. S. Wskutek wyroku WSA w Warszawie z 20 grudnia 2013 r. Marszałek Województwa P. wyłączył A. S. z kręgu stron postępowania i dalsze postępowanie prowadził wyłącznie z udziałem spółki "B." Sp. z o.o. w S., która jako jedyna posiada przymiot strony w tym postępowaniu. Organ podniósł, że spółka brała udział w postępowaniu na każdym jego etapie. Natomiast P. w W. nigdy nie było sukcesorem decyzji z [...] kwietnia 1993 r. o zaszeregowaniu obiektu hotelowego.

Zdaniem organu odwoławczego, stan faktyczny sprawy został wystarczająco wyjaśniony. W szczególności wzięto pod uwagę fakt, iż po likwidacji O. z dniem [...] grudnia 1993 r., prowadzenie [...] w U. przejęła "B." Sp. z o.o. w S. Spółka ta w [...] r. wydzierżawiła obiekt A. S. Spółka jest wpisana do ewidencji obiektów hotelarskich prowadzonej przez Marszałka Województwa P., gdyż faktycznie świadczący usługi w tym obiekcie przedsiębiorca, tj. A. S. nie potwierdziła dotychczasowego zaszeregowania obiektu do rodzaju hotel, kategorii *** (trzy gwiazdki), pomimo ciążącego na niej takiego obowiązku. W dotychczas prowadzonych postępowaniach dotyczących [...] spółka "B." w S. uznawała siebie za stronę postępowania i wskazywała swój interes prawny, jako podmiot, który przejął obiekt po O. Organ podkreślił, iż decyzją określającą zaszeregowanie obiektu hotelarskiego do rodzaju i kategorii może posługiwać się wyłącznie przedsiębiorca, który aktualnie świadczy usługi hotelarskie w obiekcie i który posiada wydaną jemu decyzję o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego do rodzaju i kategorii, lub któremu wydano decyzję o potwierdzeniu bądź zmianie zaszeregowania. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że stroną postępowania jest wyłącznie podmiot "B." Sp. z o.o. w S.

W ocenie Ministra, organ I instancji prawidłowo uchylił decyzję Wojewody K. o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego do rodzaju hotel, kategorii *** (trzy gwiazdki) oraz orzekł o jego wykreśleniu z ewidencji obiektów hotelarskich prowadzonej przez Marszałka Województwa P.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła "B." Sp. z o.o. w S., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Sąd I instancji stwierdził, że rozstrzygnięcia organów obu instancji są zgodne z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2013 r. WSA przytoczył treść art. 39, art. 41 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1 oraz art. 45 pkt 3 ustawy o usługach turystycznych oraz podniósł, że powołane przepisy jednoznacznie wskazują, iż w razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie, przedsiębiorca ma obowiązek wystąpić z wnioskiem o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania, co stanowi ustawowy obowiązek podmiotu rozpoczynającego świadczenie usług hotelarskich w obiekcie, który posiada już zaszeregowanie. Niezłożenie wniosku w przedmiocie zaszeregowania powoduje zaś, że przedsiębiorca świadczący usługi w obiekcie, nie świadczy ich w rozumieniu ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Oznacza to, że postępowanie w przedmiocie uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu do określonego rodzaju, toczące się na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych nie dotyczy interesu prawnego tego podmiotu, skutkiem czego jest brak przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Sąd wskazał, iż z uwagi na fakt, że w ewidencji obiektów hotelarskich figuruje "B." Sp. z o.o. w S., to Spółka ta w świetle art. 28 k.p.a. posiada przymiot strony w sprawie dotyczącej uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego "[...]" w U. oraz wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich, gdyż przedmiotowa sprawa dotyczy jej interesu prawnego. WSA przypomniał, że w toku poprzedniego postępowania przed sądem, skarżąca z tych właśnie okoliczności wywodziła swój interes prawny w sprawie. Zdaniem WSA, organy nie naruszyły w rozpoznawanej sprawie przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania. Okoliczności sprawy, zostały zaś prawidłowo ustalone w toku kontrolowanego postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła "B." Sp. z o.o. w S., zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym wpisu i wynagrodzenia pełnomocnika.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2018 r. poz. 1302; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

- prawa materialnego, a to art. 28 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych przez błędną wykładnię i przydanie przymiotu strony Skarżącemu oraz art. 41 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych - samodzielnie, jak i w związku z § 18 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. z 2006 r. Nr 22, poz. 169, ze zm.; powoływanej dalej jako: rozporządzenie) przez niewłaściwe zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, które nie mogą być uznane za usprawiedliwione. Postawione zarzuty sprowadzają się do błędnej wykładni art. 28 k.p.a. w zw. z art. art. 39 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych oraz art. 41 ust. 1 tej ustawy - samodzielnie, jak i w związku z § 18 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie. Podstawowym zagadnieniem prawnym, które znalazło się u podstaw wszystkich zarzutów kasacyjnych z zakresu prawa materialnego, było kwestionowanie prawidłowości przyjęcia przez Sąd I instancji, iż z uwagi na fakt, że w ewidencji obiektów hotelarskich figuruje spółka B. Sp. z o.o. w S., to Spółka ta w świetle art. 28 k.p.a. posiada przymiot strony w sprawie dotyczącej uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego "[...]" w U. oraz wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich.

Należy zauważyć, iż kluczowe znaczenie dla wykładni omawianych przepisów w niniejszej sprawie ma konstatacja, że jak to trafnie podniósł zarówno WSA, jak i organ administracji merytoryczne zarzuty podnoszone przez skarżącą spółkę wobec zaskarżonej decyzji były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 20 grudnia 2013 r. pod sygn. akt VI SA/Wa 2027/13, uchylił decyzję Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, określając jednocześnie kierunek wykładni wskazanych wyżej przepisów. Sąd ten, dokonując wykładni art. 39, art. 41 ust. 1 i 2 oraz art. 42 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych w zw. z art. 28 k.p.a., odpowiedział na pytanie, kto jest stroną postępowania w przedmiocie zmiany zaszeregowania obiektu oraz wykreślenia go z ewidencji obiektów hotelarskich. Rozważył bowiem, czy stroną tego postępowania jest każdy kto prowadzi obiekt, czy też tylko ten, który dokonał zgłoszenia obiektu do potwierdzenia lub zmiany zaszeregowania. W omawianym orzeczeniu wyraźnie wskazano, iż "Powołane przepisy w sposób jasny wskazują, że w razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie, przedsiębiorca ma obowiązek wystąpić z wnioskiem o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania. Postępowanie takie toczy się zatem z wniosku strony, niemniej wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem należy do ustawowych obowiązków podmiotu rozpoczynającego świadczenie usług hotelarskich w obiekcie, który posiada już zaszeregowanie, niezłożenie przynajmniej wniosku w przedmiocie zaszeregowania powoduje, że przedsiębiorca świadczący usługi w obiekcie, nie świadczy ich w rozumieniu ustawy z 29.08.1997 r. Oznacza to, że postępowanie w przedmiocie uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu do określonego rodzaju, toczące się na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z 29.08.1997 r. nie dotyczy interesu prawnego tego podmiotu. Skutkiem tego jest brak przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 28 k.p.a., a w konsekwencji cechy uczestnika postępowania sądowego na prawach strony, w rozumieniu art. 33 § 1 p.p.s.a.".

Ze wskazanego wyżej wyroku WSA z 20 grudnia 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2027/13) wynika zatem wyraźnie, iż stroną postępowania w przedmiocie zmiany zaszeregowania obiektu oraz wykreślenia go z ewidencji obiektów hotelarskich, jest podmiot który dokonał zgłoszenia obiektu do potwierdzenia lub zmiany zaszeregowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, podobnie jak Sąd I instancji oraz organ administracji, jest związany zacytowanym wyżej orzeczeniem i dokonaną w nim wykładnią prawa. W tym kontekście należy zauważyć, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.).

W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy (zob. wyrok NSA z 25 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2692/16 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2073/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Prawidłowo zatem uznał WSA w zaskarżonym wyroku, że skoro w ewidencji obiektów hotelarskich figuruje spółka "B." Sp. z o.o. w S., to Spółka ta w świetle art. 28 k.p.a. posiada przymiot strony w niniejszej sprawie dotyczącej uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego "[...]" w U. oraz wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich, gdyż przedmiotowa sprawa dotyczy interesu prawnego tej Spółki. WSA trafnie również przypomniał, że w toku poprzedniego postępowania przed WSA skarżąca Spółka z tych właśnie okoliczności wywodziła swój interes prawny w sprawie.

Zarzuty i wywody skargi kasacyjnej podważające takie stanowisko nie mogły zostać zatem z natury rzeczy uwzględnione, jako w sposób oczywisty sprzeczne z zasadą związania wynikającą z art. 153 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu należny jest z tytułu udziału radcy prawnego reprezentującego Ministra Sportu i Turystyki w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz złożonej w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną. Organowi za udział w rozprawie nowo ustanowionego pełnomocnika profesjonalnego oraz za odpowiedź na skargę kasacyjną zasądzono koszty w wysokości 100 % stawki minimalnej - 480 zł, co dało kwotę 480 zł.