Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 546/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-12-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i 2 pkt c, art. 104 b ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie: Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant : st. sekr. sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] 2013., Nr [...], wydaną na podstawie art.2 ust. 1 pkt 2 i art.71 ust.1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] 2013r., nr [...] w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Decyzją Starosty Powiatu [...] uznano [...] z dniem 3 kwietnia 2013r. za osobę bezrobotną i odmówiono przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zdaniem organu, z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji spełniła warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni.

Od tej decyzji [...] odwołała się, wnosząc o przyznanie prawa do zasiłku. W wyjaśnieniach podała, że w wymaganym okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni tj. od października 2011 r. do marca 2013 r. świadczyła pracę na umowę zlecenie w dwóch firmach i przez 16 miesięcy osiągała minimalne wynagrodzenie za pracę oraz odprowadzane były składki na ubezpieczenie społeczne. Natomiast z uwagi na obowiązujące przepisy pracodawca nie odprowadzał składek na Fundusz Pracy. Podkreśliła swoją sytuację zdrowotną i finansową.

Organ odwoławczy rozpatrując niniejsza sprawę podkreślił, że [...] zgłosiła się, do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] w dniu 3 kwietnia 2013r., celem dokonania rejestracji. W dniu rejestracji przedłożyła:

1) zaświadczenie z dnia 2 kwietnia 2013r. o świadczeniu usługi w firmie [...] na podstawie umowy zlecenia w okresie od 27 grudnia 2008r. do 31 sierpnia 2009r., od 16 września 2011r. do 25 grudnia 2011r., od 3 stycznia 2012r. do 25 września 2012r., od 27 września 2012r. do 10 marca 2013r., oraz zaświadczenie z dnia 28 marca 2013 r. o osiąganym wynagrodzeniu w każdym miesiącu w ww. okresie z którego wynika, że od osiąganego wynagrodzenia za prace zlecone odprowadzano składki na ubezpieczenie zdrowotne, natomiast nie odprowadzano składki na Fundusz Pracy. Podano też, że strona złożyła oświadczenie, że jest zatrudniona na podstawie umowy zlecenia w innym zakładzie pracy;

2) zaświadczenie z dnia 2 kwietnia 2013r. o świadczeniu usługi w firmie [...] na podstawie umowy zlecenia oraz zaświadczenie z dnia 28 marca 2013 r. o osiąganym wynagrodzeniu miesięcznym w okresie od 26 grudnia 2008r. do 31 sierpnia 2009r. za który zostały odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy oraz wynagrodzeniu miesięcznym w okresie od 15 września 2011r. do 31 grudnia 2011r. i od 2 stycznia 2012r. do 10 marca 2013r. za który zostały odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej Wojewoda D. powołując przepis art.71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a-c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stwierdził, że w myśl art.104b ustawy, pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracą, za osoby zatrudnione, które ukończyły 50 rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem pozostawały w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy. Składki na Fundusz Pracy, o których mowo w art. 104 ust. 1, opłaca się za osoby wymienione w art. 104 ust.1 pkt 1-3, które nie osiągnęły wieku wynoszącego co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn (ust.2 art.104b).

Organ odwoławczy podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy wynika, że [...] w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. od 2 października 2011r. do 2 kwietnia 2013r. łącznie przez 365 dni świadczyła pracę, w tym okresie przez 16 miesięcy osiągała minimalne wynagrodzenie za pracę, jednak za ten cały okres nie były odprowadzone przez pracodawcę składki na Fundusz Pracy w związku z ukończeniem przez stronę 50 roku życia. W związku z powyższym cały ten okres nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku.

Zdaniem organu, okresy zaliczane w poczet uprawnień zasiłkowych to okresy, od których opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. W tej sytuacji [...] nie spełnia warunków art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tej sytuacji, decyzja o odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami.

Organ odwoławczy wskazał, że przepisy ww. ustawy nie przewidują jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nich zasad i nie dają organom administracji żadnych uprawnień do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uchylenie decyzji nie jest możliwe, gdyż została wydana na podstawie obowiązującego prawa. W sprawie pomocy finansowej strona powinna się zgłosić do ośrodka pomocy społecznej właściwego ze względu na miejsce zamieszkania.

Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, organ odwoławczy orzekł jak wyżej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję wniosła [...], podkreślając, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wskazała, że w okresie 18 miesięcy poprzedzający dzień rejestracji tj. 2 października 2011 r. do 2 kwietnia 2013 r. spełniała wymagane 365 dni by otrzymać zasiłek dla bezrobotnych, bo osiągnęła wymagane wynagrodzenie za pracę. Były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne (emerytalne, rentowe, wypadkowe, zdrowotne). Natomiast nie były jedynie odprowadzane składki na Fundusz Pracy, ponieważ w 2011r. osiągnęła 57 lat, co oznacza, że była zwolniona od płacenia składek na Fundusz Pracy przez pracodawcę bezterminowo, a to reguluje ustawa opublikowana w Dz.U. z 2009 r., nr 6, poz. 33. Skarżąca wniosła o szybkie rozpatrzenie Jej skargi gdyż została bez środków do życia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r.,poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza.

Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. - nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego, materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Oceniając - według powyższych kryteriów - prawidłowość zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, mieszczących się w granicach rozpoznawanej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że naruszają one prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Na wstępie wskazać należy, iż skarżąca nie kwestionuje prawidłowości decyzji w części dotyczącej przyznania Jej statusu osoby bezrobotnej. Spełnia bowiem wymogi uznania za bezrobotnego określone w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013r., poz. 675).

Sprzeciw skarżącej budzi natomiast fakt odmowy przyznania Jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i c w/w ustawy, który legł u podstaw wydania zakwestionowanego rozstrzygnięcia - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni :

- był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art.104a-105 ( art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a);

- świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2 ( art. 71 ust. 1 pkt 2 lit.c).

Jak słusznie dostrzegł organ odwoławczy, biorąc pod uwagę treść art. 71 ust. 1 ustawy, przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym.

Niemniej jednak istotny jest w niniejszej sprawie przepis art.104b ust. 2 ustawy (a do którego odwołuje się cyt.wyżej art.71 ust.1 pkt 2), zgodnie z którym, składki na Fundusz Pracy, o których mowa w art. 104 ust. 1, opłaca się za osoby wymienione w art. 104 ust. 1 pkt 1-3, które nie osiągnęły wieku wynoszącego co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn.

Wskazać przy tym należy, że przedmiotowe zwolnienie – określone w cyt. wyżej art.104b ust.2 omawianej ustawy, wprowadzone zostało ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 6, poz. 33 ze zm.) i zgodnie z art.40 pkt 2 tejże ustawy, weszło w życie z dniem 1 lipca 2009r. .

Oznacza to, że owe zmiany umożliwiły (umożliwiają) uzyskanie prawa do zasiłku osobom, za które nie odprowadzano składki na Fundusz Pracy, a które były pracownikami (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy), czy też osobami, które świadczyły usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług ( art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że bezsporne jest, iż skarżąca w dniu 3 kwietnia 2013r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [..] jako osoba bezrobotna, stąd nabyła status osoby bezrobotnej z dniem rejestracji, lecz bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Organ I instancji w bardzo lakonicznym uzasadnieniu swej decyzji orzekającej o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku stwierdził jedynie ogólnie, że suma okresów, o których mowa w art.71 ust.1 i 2 ustawy - przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, choć trafnie odwołał się do przepisu art.104b ust.2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to stwierdził, że skarżąca nie spełnia warunków art.71 w/w ustawy z tej to przyczyny, że okresy zaliczane w poczet uprawnień zasiłkowych to okresy, od których opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, a co nie ma miejsca w sytuacji skarżącej.

Znamienne jest przy tym, że organ I instancji przekazując w trybie art.133 k.p.a. organowi odwoławczemu akta sprawy wraz z odwołaniem skarżącej od opisanej wyżej decyzji organu I instancji, w piśmie z dnia 27 maja 2013r., Nr [...] stwierdził natomiast, że, cyt.: "Na mocy art. 104b ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Pracodawcy, u których Pani [...] świadczyła pracę, nie mieli obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy, od momentu ukończenia przez Panią [...] [...] roku życia.

Pani [...] w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni świadczyła usługi na podstawie umowy zlecenia lecz podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne nie stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Składki na ubezpieczenie społeczne były opłacone od wynagrodzeń, których podstawa była niższa, niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Od wynagrodzeń wypłacanych w [...], gdzie bezrobotna otrzymywała wynagrodzenia w kwotach przewyższających minimalne wynagrodzenie za wykonywaną pracę, składki na ubezpieczenie społeczne nie były opłacane.

W związku z tym, iż Pani [...] w ostatnich 18 miesiącach przed dniem rejestracji przepracowała co najmniej 365 dni, lecz nie udokumentowała, iż podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, decyzją administracyjną /[...] z dnia [...] 2013r. orzeczono o uznaniu Pani [...] za osobę bezrobotną z dniem 03.04.2013r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku."

Zważyć należy, że organy obu instancji orzekały w oparciu m. innymi o znajdujące się w aktach sprawy :

1. Zaświadczenie z dnia 28 marca 2013r. oraz 2 kwietnia 2013r. potwierdzające

zatrudnienie skarżącej w firmie [...], w oparciu o umowy zlecenia w następujących okresach: od 27

grudnia 2008r. do 31 sierpnia 2009r.; od 16 września 2011r. do 25 grudnia

2011r.; od 3 stycznia 2012r. do 25 września 2012r.; od 27 września 2012r. do 10

marca 2013r. Na zaświadczeniu tym zamieszczono między innymi informację, iż

od wynagrodzeń za prace zlecone były odprowadzone składki na ubezpieczenie

zdrowotne (zleceniobiorca oświadczył, iż jest zatrudniony na podstawie umowy

zlecenie w innym zakładzie pracy), a także, że od w/w wynagrodzenia nie były

odprowadzone składki na Fundusz Pracy;

2. Zaświadczenie z dnia 2 kwietnia 2013r. wystawione przez [...], potwierdzające świadczenie przez skarżącą

usług w w/w firmie, na podstawie umowy zlecenia w okresie od 26 grudnia 2008r.

do 31 sierpnia 2009r.,z równoczesnym stwierdzeniem, iż od wynagrodzenia za

powyższe pracę zlecone były odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne

(emerytalne, rentowe, wypadkowe), zdrowotne, Fundusz Prac oraz FGŚP.

Natomiast od wynagrodzenia za prace zlecone skarżącej od 15 września 2011r.

do 31 grudnia 2011r. i od 2 stycznia 2012r. do 10 marca 2013r. nie były

odprowadzone składki na Fundusz Pracy z powodu ukończenia 55 lat życia

przez zleceniobiorcę.

Zgodzić się należy z organami, że okres 18 miesięcy poprzedzający dzień zarejestrowania skarżącej to przedział czasowy od 2 października 2011r. do 2 kwietnia 2013r. Oznacza to, że w tym to przedziale czasowym, winien był być oceniany przez organy okres co najmniej 365 dni zatrudnienia – świadczenia usług przez skarżącą pod kątem spełnienia wymogów, o których jest mowa w cyt. wyżej art.71 ust.1 pkt.1 i 2 lit. a -c z uwzględnieniem przepisu art.104a – 105 ustawy, czyli i art.104b ust.2 omawianej ustawy.

Istotne jest przy tym, a co niewątpliwie wynika z akt sprawy, że skarżąca ur. [...], z dniem [...] 2009r. osiągnęła wiek [...]lat.

Oznacza to w myśl cyt. wyżej art.104b ust.2 omawianej ustawy, że pracodawcy skarżącej od dnia 26 października 2009r. zwolnieni byli od opłacania składek na Fundusz Pracy, z uwagi na to, że skarżąca w dniu [..] 2009r. ukończyła [..] lat .

Mając na uwadze powyższe, a także i to, że cyt. wyżej przepis art.71 ust.1 pkt.2 lit.c ustawy nawiązuje wprost do w/w przepisu art.104b ust.2 ustawy, stwierdzić należy, że nie jest zasadne stanowisko organu odwoławczego, iż skoro w okresie od 2 października 2011r. do 2 kwietnia 2013r., w tym łącznie przez 365 dni nie były odprowadzane składki na Fundusz Pracy, to okres ten nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku.

W ocenie Sądu takie stanowisko organu odwoławczego pozostaje w sprzeczności z powyższą regulacją ustawową.

Wprawdzie obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy wynika z art. 104 ust. 1 cyt. ustawy, tym niemniej nie może umykać z pola widzenia fakt, że ustawodawca wychodząc naprzeciw postulatom wsparcia zatrudnienia i aktywizacji zawodowej osób w wieku powyżej pięćdziesiątego roku wprowadził regulację, zgodnie z którą składki na Fundusz Pracy, o których mowa w art. 104 ust. 1, opłaca się za osoby wymienione w art. 104 ust. 1 pkt 1-3, które nie osiągnęły wieku wynoszącego co najmniej [...] lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn (art. 104b ust. 2 ustawy).

Zmiany te umożliwiły tym samym uzyskanie prawa do zasiłku osobom, za które nie odprowadzano składki na Fundusz Pracy, a które były pracownikami (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a), czy też osobami, które świadczyły usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług ( art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c).

Zauważyć przy tym należy, że zarówno art. 71 jak i art. 104 znajdują się w obrębie tej samej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Regulacje te nie mogą być wykładane oddzielnie dla instytucji zasiłku dla bezrobotnych jak i instytucji Funduszu Pracy. Skoro ustawodawca z uwagi na osiągnięcie odpowiedniego wieku przez kobietę i mężczyznę wprowadził zwolnienie od obowiązkowych składek na Fundusz Pracy, to należy je uwzględniać we wszystkich tych przypadkach, gdy z obowiązkiem opłacania składek na Fundusz Pracy ustawodawca uzależnia nabycie określonego uprawnienia. W rozpoznawanym przypadku dotyczy prawa do zasiłku dla bezrobotnych uregulowanego w art. 71 ustawy.

Innymi słowy mając na względzie wyżej powołaną treść art. 104 b ust. 2 ustawy, należy przyjąć, że spełniony jest obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy wobec zniesienia obowiązku ich uiszczania przez ustawodawcę.

Zważyć należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż Sąd dokonując wykładni przepisów prawa winien zmierzać do rezultatu wynikającego z takiego rozumienia prawa, które zapewnia jego spójność oraz konstytucyjność. Sąd jest zobowiązany wybrać taką interpretację normy ustawowej, która umożliwia najpełniejsze urzeczywistnienie norm, zasad i wartości zawartych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2009r. sygn. akt I OSK 533/08 - CBOSA).

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji - wydane zostały z istotnym naruszeniem prawa – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku.

Klauzula zawarta w pkt. II wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu w sposób uwzględniający skargę, przepisu art. 152 przywołanej ustawy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu w zakresie oceny spełnienia przesłanek przez skarżącą odnośnie opłacania składek na Fundusz Pracy w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych należy dokonać z uwzględnieniem wykładni przepisu prawa materialnego zawartej w uzasadnieniu wyroku.