Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 72/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3,  art. 49 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (sprawozdawca), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie : uznania za bezzasadne zarzutu braku wymagalności obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym SM 4/186/09 p o s t a n a w i a 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 grudnia 2009 r. pełnomocnik strony skarżącej – dor. pod. R. O., wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadny zarzutu braku wymagalności obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym.

Na podstawie zarządzeń Przewodniczącej Wydziału III WSA w Warszawie z dnia 13 i 15 stycznia 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej – dor. pod. R.O., został wezwany dwoma pismami z dnia 20 stycznia 2010 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez: złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi i złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia (np. wyciąg z rejestru sądowego) oraz uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. W wezwaniach pouczono, że nieuzupełnienie wskazanych braków oraz nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwań, spowoduje odrzucenie skargi.

Pełnomocnik Skarżącej spółki nadesłał w wyznaczonym terminie pełnomocnictwo z dnia 27 stycznia 2010 r. na którym widniała adnotacja "za zarząd D." i nieczytelny podpis. Dodatkowo dołączył odpis aktualny Spółki z Krajowego Rejestru Sądowego.

Z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczącej opłat sądowych, wynika, że w sprawie został uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł.

Zarządzeniem Sądu z dnia 24 lutego 2010 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez wskazanie, osoby która podpisała pełnomocnictwo z dnia 27 stycznia 2010 r. (imię i nazwisko). Jednocześnie wyjaśniono pełnomocnikowi, że z nadesłanego do Sądu ww. pełnomocnictwa nie wynika, jaka osoba udzieliła pełnomocnictwa.

Pełnomocnik strony skarżącej wyżej wymienione wezwanie otrzymał w dniu 5 marca 2010 r. (k. 31 akt sądowych), a zatem termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upływał w dniu 12 marca 2010 r. (piątek).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

W myśl art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), jeżeli pismo strony, w tym skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Sąd umożliwił uzupełnienie braku formalnego skargi, wskazując pełnomocnikowi właściwy sposób postępowania, wyznaczając 7-dniowy termin na uzupełnienie braku (liczony od doręczenia wezwania) oraz pouczając go o rygorze niezastosowania się do wezwania, tj. odrzuceniu skargi.

Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 5 marca 2010 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braku formalnego rozpoczął bieg w dniu 6 marca 2010 r. i upłynął z dniem 12 marca 2010 r. (piątek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Mimo wezwania brak formalny skargi w postaci wskazania przez kogo zostało podpisane pełnomocnictwo z dnia 27 stycznia 2010 r. nie został usunięty.

Sąd wyjaśnia, że z podpisem łączy się między innymi autentyczność dokumentu i zgodność osnowy dokumentu z wolą osoby podpisującej dokument, gdyż podpis pełni funkcję identyfikacyjną i jednocześnie stanowi "zatwierdzenie" dokumentu. Chodzi w szczególności o możliwość weryfikacji autentyczności podpisu i identyfikacji osoby podpisującej oraz możliwość przyjęcia, że osoba ta zna treść oświadczenia, które podpisuje.

Jak słusznie zauważył Sad Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 czerwca 2009 r. IV CSK 78/09 "przy braku ustawowej definicji podpisu, określenie cech, jakim powinien odpowiadać znak graficzny, aby można go było uznać za podpis, jest przedmiotem wypowiedzi judykatury i doktryny. Pomimo zróżnicowania poglądów, można wyznaczyć pewne wspólne minimum w zakresie oznaczania tych cech. Zasadniczo podpis powinien wyrażać co najmniej nazwisko. Nie jest konieczne, aby było to nazwisko w pełnym brzmieniu, gdyż dopuszczalne jest jego skrócenie, nie musi ono być także w pełni czytelne. Podpis powinien jednak składać się z liter i umożliwiać identyfikację autora, a także stwarzać możliwość porównania oraz ustalenia, czy został złożony w formie zwykle przezeń używanej; podpis więc powinien wykazywać cechy indywidualne i powtarzalne (por. m.in. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1932 r., III 1 Rw 515/32, Zb. Urz. z 1932 r., poz. 67 i cyt. uchwałę z dnia 30 grudnia 1993 r., III CZP 146/93).

Sąd badał, czy pełnomocnictwo zostało udzielone przez wskazany w nim podmiot. Okoliczność tę, na wezwanie Sądu, obowiązana jest wykazać strona skarżąca (pełnomocnik strony skarżącej). W przypadku stron skarżących będących osobami prawnymi lub innymi jednostkami organizacyjnymi konieczne jest więc wykazanie przez stronę skarżącą, że osoba która podpisała pełnomocnictwo była uprawniona do jej reprezentowania, czy to z uwagi na odpowiednią funkcję spełnianą przez tę osobę w organie uprawnionym do reprezentowania strony skarżącej (przykładowo: prezes zarządu, dyrektor), czy to z uwagi pełnomocnictwo udzielone tej osobie przez uprawnione do tego osoby, działające w imieniu strony skarżącej (przykładowo: prokurent, radca prawny, pracownik).

Weryfikacja okoliczności, czy pełnomocnictwo pochodzi od wskazanego w nim podmiotu (D. sp. z o.o.) wymaga posiadania przez Sąd danych o określonej z imienia i nazwiska osobie, która je podpisała. Dopiero dysponując tymi danymi oraz danymi o zasadach reprezentacji Skarżącej spółki, Sąd będzie miał możliwość ich porównania i tym samym sprawdzenia, kto podpisał pełnomocnictwo i czy była to osoba, która mogła skutecznie złożyć skargę.

Niewskazanie tych okoliczności w zakreślonym wyżej terminie sprawi, że skarga jako obarczona brakiem formalnym zostanie odrzucona przez Sąd (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Dołączony do pisma pełnomocnika Skarżącej z dnia 1 lutego 2010 r. dokument pełnomocnictwa z dnia 27 stycznia 2010 r. nie zawierał wskazania osoby która podpisała pełnomocnictwo (nieczytelny podpis). Ponadto pełnomocnik, pomimo stosowanego wezwania, nie usunął braku formalnego skargi, tj. nie wskazał osoby, która podpisała pełnomocnictwo (imię i nazwisko) z dnia 27 stycznia 2010 r. Nie jest więc możliwe ustalenie przez Sąd czy osoba która podpisała ww. pełnomocnictwo była uprawniona do jej reprezentowania, czy to z uwagi na odpowiednią funkcję spełnianą przez tę osobę w organie uprawnionym do reprezentowania strony, czy to z uwagi na pełnomocnictwo udzielone tej osobie przez uprawnione do tego osoby działające w imieniu strony skarżącej.

Sąd był zobowiązany odrzucić skargę z mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.