Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 366/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 ppsa
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2018 r. sprawy ze skargi T. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie wydania orzeczenia: 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do ponownego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r.; 2. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] dopuściło się bezczynności w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w pkt. 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T. B. jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z [...] maja 2013 r., którą to decyzją ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającego na zagospodarowaniu terenu sportowo-rekreacyjnego, obejmującej połączenie z działką przy ul. [...] oraz budowie dwóch wielofunkcyjnych boisk sportowych, czterech placów zabaw, altany dla ochrony przy zjeździe z ul. [...], dwóch altan dla dzieci oraz budowie układu dróg wewnętrznych i dojść dla ich obsługi komunikacyjnej na terenie części działki ew. o nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W.

Wnioskiem z 21 sierpnia 2013 r. H. i B. K. wystąpili o stwierdzenie nieważności ww. ostatecznej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] stycznia 2014 r. stwierdziło nieważność wskazanej decyzji uznając, że planowana inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego, z tego względu, że nie będzie dostępna w każdym czasie i bez ograniczeń dla wszystkich, ponieważ będzie służyć zaspokojeniu potrzeb uczniów szkół prowadzonych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu wniosku I. sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] czerwca 2014 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r.

Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za uzasadnioną i wyrokiem z dnia 16 stycznia 2016 r. sygn.akt IVSA/Wa 1619/14 uchylił decyzję SKO w Warszawie z dnia 5 czerwca 2014 r oraz poprzedzającą ją decyzję SKO w Warszawie z [...] stycznia 2013 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 (sygn.akt IIOSK 1404/15) oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożył T. B. W skardze wniósł o wyznaczenie SKO terminu rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podniósł, iż wpływ spraw do SKO w [...] jest najwyższy w Polsce i sprawozdawcy są bardzo obciążeni pracą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podejmuje czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy przewlekłe prowadzenie postępowania zostało spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (patrz: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).

Skarga może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia – zażalenie na przewlekłość albo wniosek o usunięcie naruszenia prawa, w myśl art. 37 k.p.a.

W rozpoznawanym przypadku czyniło zadość temu wymaganiu pismo skarżącego z dnia 2 sierpnia 2017 r. wzywające organ do usunięcia naruszenia prawa. Przepisy nie zakreślą wymaganego minimalnego bądź maksymalnego okresu pomiędzy wykorzystaniem środków, wskazanych w art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a wniesieniem skargi.

Stosownie do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie,

określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 k.p.a.).

Sąd stwierdza, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie są sporne.

Jak wynika z akt administracyjnych Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 lutego 2017 r. oddalił skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie, a zatem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2016 r stał się prawomocny. Akta administracyjne z sądu zostały zwrócone do organu w dniu 31 maja 2017 r. Skarżący w dniu 2 sierpnia 2017 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie złożył skargę na bezczynność organu. Organ w dniu 7 listopada 2017 r. wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013.

Skarga jest zasadna. Organ od dnia zwrotu akt z Sądu tj. od 31 maja 2017 r. do dnia 7 listopada 2017 r. pozostawał w bezczynności.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Jednocześnie działając na podstawie powołanego powyżej art. 149 § 1 sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach strony. W sytuacji zaś wydania przez organ stosownego aktu przed dniem orzekania przez Sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

W sprawie niniejszej sytuacja taka ma miejsce. Jak wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r.

W tym miejscu wskazać należy, że wydanie przez organ decyzji nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy organ prowadzący postępowanie dopuścił się bezczynności lub przewlekłości, a jeśli tak to czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013r., I OSK 797/13). Zawarty bowiem w zdaniu drugim powołanego wcześniej przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. zwrot "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie

jedynie wówczas, gdy Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Analizując zgromadzony w aktach materiał dokumentacyjny, Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie mniej jednak należy mieć na uwadze, że organ przez 5 miesięcy nie podejmował żadnych czynności Ostatecznie po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i późniejszym wniesieniu skargi na bezczynność organu, SKO w [...] wydało decyzję. W ocenie Sądu, podawane przez organ powody nierozpoznania sprawy w ustawowym terminie nie mogą być usprawiedliwieniem dla zwłoki w jej załatwieniu, gdyż nie mieszczą się w przesłankach określonych w art. 35 § 5 k.p.a. Kwestia braku odpowiedniej obsady etatowej i problemy ze spiętrzeniem podobnych spraw nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony, także w sferze terminów załatwiania sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 21 grudnia 1999 r., sygn. akt V SAB 147/99, LEX nr 50019).

W żadnej mierze nie zwalnia organu od terminowego załatwienia sprawy ilość spraw do niego wniesionych. Trzeba bowiem tak zorganizować pracę organu, aby nie dochodziło do naruszeń praw stron. Stąd też, powołane przez organ okoliczności w ocenie Sądu, nie mogą zasługiwać na uwzględnienie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 w związku z art. 119 pkt 4 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punktach 1-4 sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 powołanej ustawy.