Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 549/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30c ust. 3 pkt 1 i pkt 2; art. 30i pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w W. na informację zawartą w piśmie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, która swój ostateczny wyraz znalazła w piśmie Ministra Administracji i Cyfryzacji (zwanego dalej: "Ministrem") z dnia [...] lipca 2014 r. o nr [...], informującym o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia.

Stan faktycznym sprawy przedstawia się następująco:

Spółka z o.o. F. z siedzibą w W. złożyła w dniu [...] lipca 2013 r. wniosek o dofinansowanie projektu "Program księgowy online w oparciu o elektroniczne dokumenty", w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013 – Działanie 8.1. "Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej".

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Regionalna Instytucja Finansująca – Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw w Warszawie (zwana dalej: "RIF"), działająca z upoważnienia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (zwanej dalej: "PARP"), poinformowała skarżącą, że projekt nie uzyskał wymaganej minimalnej liczby punktów w ramach oceny kryteriów merytorycznych fakultatywnych. RIF wskazała przy tym, iż projekt otrzymał 40 punktów łącznie, po 20 punktów za kryteria: nr 1 "W ramach projektu wnioskodawca zapewni dywersyfikację źródeł przychodu związanych ze świadczeniem e-usługi" oraz nr 3 "Projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e-usług o znaczeniu krajowym lub międzynarodowym", natomiast w odniesieniu do pozostałych trzech kryteriów – w zakresie ich spełnienia – nie przyznano punktów.

Skarżąca złożyła protest z dnia 18 listopada 2013 r. wskazując, że jej projekt nie został właściwie oceniony w ramach:

a) kryterium nr 3 "Projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu zaawansowanych e-usług o znaczeniu krajowym lub międzynarodowym", z uwagi na brak punktów dla 2 zestawu cecha-korzyść-parametr, a także z uwagi na brak punktów dla 3 zestawu cecha-korzyść-parametr, oraz

b) kryterium nr 4 "Zasadnicza (specyficzna) funkcjonalność dotycząca głównej e-usługi odpowiada za niezagospodarowaną dotychczas niszę rynkową, poprzez zaspokojenie zasadniczej potrzeby grupy docelowej, która nie może być zaspokojona przez inne usługi lub produkty aktualnie dostępne na rynku".

Protest został przekazany przez RIF do PARP wraz z pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., w którym RIF wyjaśniła, że Komisja Konkursowa dokonując ponownej oceny stwierdziła, że dotychczasowe stanowisko o przyznaniu 20 punktów w ramach zakwestionowanego kryterium nr 3 jest prawidłowe. Natomiast w ramach kryterium nr 4 (za które pierwotnie nie przyznano punktów), Komisja Konkursowa dokonując autokontroli przyznała 10 punktów. W konsekwencji RIF uznała, że pierwotna ocena została przeprowadzona prawidłowo, wobec czego odmówiła uznania protestu za zasadny.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Minister poinformował skarżącą o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia, stosownie do treści art. 30i pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenie polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227 poz. 1658 ze zm.; zwanej dalej: "u.z.p.p.r."). Organ wskazał, iż z dniem [...] lipca 2014 r. nastąpiło wyczerpanie alokacji. Na ten dzień stan zakontraktowanych środków wyniósł 100,08% alokacji na wskazane działanie, co dokumentuje wydruk tabeli finansowej z dnia [...] lipca 2014 r.

Spółka wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła:

1) dokonanie oceny przez RIF w sposób nieprawidłowy, naruszając prawo poprzez błędną, niespójną i nieprofesjonalną ocenę kryteriów merytorycznych fakultatywnych;

2) naruszenie art. 30b ust. 7 u.z.p.p.r. poprzez nierozpoznanie protestu w określonym ustawowo terminie.

Wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 1928/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W uzasadnieniu podniesiono, iż pomiędzy wniesieniem protestu, tj. 19 listopada 2013 r., a datą wydania informacji o pozostawieniu protestu bez rozpoznania, tj. 10 lipca 2014 r. – upłynęło 233 dni, zaś z dniem 4 lipca 2014 r. wyczerpane zostały środki na działanie 8.1. W ocenie Sądu, przekroczenie 70 dniowego terminu na rozpatrzenie protestu określonego w art. 30b ust. 7 u.z.p.p.r. było rażące i pozbawiło skarżącą merytorycznej oceny projektu. Zdaniem Sądu, jeżeli zgodnie z art. 30i u.z.p.p.r. instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia, to również Sąd nie może oceniać jego zasadności. Jednocześnie WSA uznał, że ocena projektu była niespójna i nieprofesjonalna. W konkluzji Sąd stwierdził, że w sprawie należało zastosować zasadę tłumaczenia wszelkich wątpliwości na korzyść skarżącej oraz przyjąć, że ocena wniosku stwarzała potencjalną możliwość uzyskania 60 punktów, bowiem ilość punktów mogłaby ulec zwiększeniu w sytuacji gdyby protest został oceniony w zakresie pozostałych zarzutów.

Wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r. o sygn. akt II GSK 2535/14, Naczelny Sąd Administracyjny orzekając na skutek skargi kasacyjnej Ministra, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2014 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotem kontroli sądu administracyjnego nie jest wyłącznie informacja, o której mowa w art. 30b ust. 9 u.z.p.p.r., lecz jest nim ocena projektu, co wynika z postanowień art. 30c ust. 1 – 3 u.z.p.p.r. Sąd uwzględniając skargę, stwierdza, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, co oznacza, że także w przypadku, gdy instytucja zarządzająca na podstawie art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. pozostawia protest bez rozpatrzenia, to sąd administracyjny zobowiązany jest do dokonania kontroli oceny projektu, a nie wyłącznie prawidłowości dokonania czynności, o której mowa w art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. W ocenie NSA, w art. 30c ust. 3 oraz w art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. przedmiot kontroli sądu jest tożsamy i jest nim ocena projektu. Okoliczność, że instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia na podstawie art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. nie stoi na przeszkodzie dokonaniu przez sąd kontroli oceny projektu.

NSA uznał za przedwczesne dokonanie kontroli merytorycznej oceny projektu, wskazując na to, że kontroli takiej nie dokonał w ogóle Sąd pierwszej instancji. Zdaniem NSA, orzekając ponownie Sąd powinien dokonać kompleksowej kontroli oceny projektu pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że ustalenie przez Sąd pierwszej instancji, czy nierozpoznanie protestu w terminie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, powinno być dokonane dopiero po wcześniejszym zweryfikowaniu oceny projektu ze względu na zgodność z prawem materialnym oraz ze względu na zgodność z innymi, niż dotyczące terminów załatwiania spraw, przepisami procesowymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30c i 30i u.z.p.p.r., w związku z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Wskazać dodatkowo należy, iż rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2014 r. o sygn. akt II GSK 2535/14, co nakazuje przepis art. 190 p.p.s.a.

Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 i 30i pkt 2 u.z.p.p.r., sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą lub bez przekazania w wypadku wyczerpania alokacji na realizację działania. Wprowadzając w art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych rozstrzygających powyższe sprawy wskazuje, że przy interpretacji przepisów u.z.p.p.r., przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Należy jednak wyraźnie podkreślić, iż kontrolując legalność oceny projektu przeprowadzonej przez właściwe instytucje, Sąd nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych ani własnych ocen w zakresie tego, czy przedmiotowy projekt spełniał poszczególne kryteria (i w jaki stopniu je spełniał) – nie ma on bowiem specjalistycznej wiedzy w tym zakresie. Dokonuje on zatem jedynie oceny działalności niezależnych ekspertów w zakresie tego, czy ich stanowisko zostało podjęte zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i wyczerpująco uzasadnione.

Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej przez RIF, jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji Ministra z dnia [...] lipca 2014 r., stwierdzić trzeba, iż odpowiadają one prawu.

Ocena Sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania działających w sprawie instytucji z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności z:

- u.z.p.p.r.;

- Regulaminem przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego innowacyjna Gospodarka Priorytet 8 Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1. Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej (zwanym dalej: "Regulamin konkursu");

- Załącznikiem 4.4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (zwanym dalej: "Procedurą odwoławczą");

- Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (zwanym dalej: "Przewodnikiem po kryteriach"),

Należy przy tym mieć na uwadze stanowisko NSA, zawarte w wyroku wydanym w niniejszej sprawie, zgodnie z którym, Sąd zobowiązany jest do dokonania oceny, mając na uwadze zarówno normy prawa procesowego, jak również normy prawa materialnego, kontrolując postępowanie organu oceniającego tylko w tych granicach, które zostały zakreślone w proteście.

Zgodnie z "Zasadami dokonywania oceny merytorycznej", zawartymi w § 7 ust. 2 Regulaminu konkursu, ocena merytoryczna jest dwuetapowa. Pierwszym etapem oceny merytorycznej jest ocena merytoryczna obligatoryjna, drugim – ocena merytoryczna fakultatywna. Ocena merytoryczna dokonywana jest przez dwóch członków oceniających Komisji Konkursowej, zaś w przypadku wystąpienia rozbieżności – wniosek kierowany jest do oceny merytorycznej dokonywanej przez trzeciego członka oceniającego. Wnioski o dofinansowanie, które spełniły wszystkie kryteria oceny merytorycznej obligatoryjnej poddawane są ocenie merytorycznej fakultatywnej. Ocena merytoryczna fakultatywna dokonywana jest w systemie punktowym, zgodnie z zasadami punktacji opisanymi w Przewodniku po kryteriach. Do dofinansowania rekomendowane są projekty, które łącznie spełniają wszystkie kryteria oceny merytorycznej obligatoryjnej oraz uzyskały co najmniej 60 punktów w wyniku oceny merytorycznej fakultatywnej, bez uwzględnienia wpływu kryterium rozstrzygającego – projekt wykazuje wysoką efektywność ekonomiczną.

W niniejszej sprawie poza przedmiotem sporu jest to, że wniosek o dofinansowanie uzyskał pozytywną ocenę w wyniku weryfikacji zgodności z kryteriami oceny formalnej (pismo RIF z dnia [...] sierpnia 2013 r.), jak również to, że uzyskał pozytywną ocenę w wyniku weryfikacji zgodności z kryteriami oceny merytorycznej obligatoryjnej (pismo RIF z dnia [...] września 2013 r.).

Przedmiot sporu sprowadza się natomiast do przyznanej oceny punktowej w zakresie oceny merytorycznej fakultatywnej, w wyniku której projekt uzyskał łącznie 40 punktów. Zdaniem skarżącej ocena dokonana przez RIF jest nieprawidłowa w zakresie kryteriów nr 3 i 4, natomiast zdaniem RIF ocena ta jest prawidłowa, przy czym w zakresie kryterium nr 4 ocena poddana została autokontroli, w wyniku której projekt uzyskał dodatkowo 10 punktów. Ostatecznie jednak projekt nie uzyskał wymaganej minimalnej liczby 60 punktów w ramach oceny merytorycznej fakultatywnej.

Wskazać należy, iż w zakresie kryterium nr 3 "Projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu zaawansowanych e-usług o znaczeniu krajowym lub międzynarodowym", Przewodnik po kryteriach przewiduje możliwość przyznania maksymalnie 50 punktów, w zależności od liczby cech e-usług, w stosunku do których Wnioskodawca udowodnił wystarczający stopień ich zaawansowania – innowacyjności (za każdą cechę 10 punktów). Natomiast w ramach kryterium nr 4 "Zasadnicza (specyficzna) funkcjonalność dotycząca głównej e-usługi odpowiada za niezagospodarowaną dotychczas niszę rynkową, poprzez zaspokojenie zasadniczej potrzeby grupy docelowej, która nie może być zaspokojona przez inne usługi lub produkty aktualnie dostępne na rynku", możliwe było przyznanie 10 albo 20 punktów, w zależności od tego, w jakim stopniu oferowana e-usługa znajduje substytuty na rynku.

W piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. RIF poinformowała skarżącą o przyznaniu projektowi 20 punktów w ramach kryterium nr 3, uzasadniając to tym, że jedynie dwie cechy projektu (nr 1 i 4) są innowacyjne (w wystarczającym stopniu zaawansowane). Skarżąca w proteście podniosła natomiast, iż opisane we wniosku cechy: nr 2 (system będzie wyposażony w generator raportów) i nr 3 (wyszukiwarka biur rachunkowych) również są innowacyjne.

Kontrolując poprawność stanowiska RIF w tym zakresie wskazać należy, iż z Przewodnika po kryteriach wynika, że badane kryterium odnosi się bezpośrednio do e-usług, zatem może być spełnione jedynie przez projekty wprowadzające innowację produktową lub procesową, na poziomie krajowym lub międzynarodowym. Innowacyjność e-usług jest oceniana głównie przez pryzmat kreowania długotrwałej przewagi konkurencyjnej na rynkach docelowych. Sprawdzeniu podlega, czy stopień zaawansowania danej e-usługi na poziomie krajowym lub międzynarodowym został potwierdzony poprzez co najmniej jeden zbiór "cecha-korzyść- parametr". W stosunku do każdej e-usługi sprawdzeniu podlega przede wszystkim to, czy Wnioskodawca określił precyzyjnie, co stanowi jej cechę (cechy) świadczącą o zaawansowaniu, a także czy przedstawił we wniosku o dofinansowanie szczegółową analizę rynku pod kątem występowania danej cechy i świadczące o jej unikatowości. Analiza powinna dotyczyć w pierwszej kolejności bezpośredniej konkurencji ze strony innych usług świadczonych drogą elektroniczną. Niemniej, szczególnie w odniesieniu do rozwiązań niszowych, niezbędne jest również przedstawienie analizy unikalności cechy w szerszym ujęciu rynkowym. Ponadto cecha nie może polegać na przeniesieniu znanych rozwiązań, wykorzystywanych w sposób analogiczny do funkcjonujących już mechanizmów jednak umiejscowionych w nowym kontekście.

W powyższym świetle, zgodzić należy się z oceną dokonaną przez RIF, iż cechy nr 2 (generowanie raportów), jak również nr 3 (wyszukiwarka biur rachunkowych), nie stanowią innowacji w skali krajowej, lecz stanowią rozwiązania występujące w różnych systemach informatycznych. W konsekwencji uznać należało je za "przeniesienie znanych rozwiązań", co zostało wykluczone w Przewodniku po kryteriach. Zaznaczyć przy tym należy, iż ocena w tym zakresie dokonana przez oceniających Komisji Konkursowej nie podlega weryfikacji Sądu, z przyczyn wyjaśnionych na wstępie.

W konsekwencji Sąd stwierdza, iż punktacja przyznana przez RIF w zakresie kryterium nr 3 jest zgodna ze sposobem przyznawania punktów, określonym w Przewodniku po kryteriach. Wobec tego, iż za cechy nr 2 i 3 planowanej e-usługi nie można było przyznać po 10 punktów, dokonana punktacja (po 10 punktów za cechy 1 i 4, tj. łącznie 20 punktów) była prawidłowa.

W odniesieniu do kryterium nr 4 zauważyć należy, iż w Przewodniku po kryteriach przewidziano możliwość przyznania 20 punktów – w sytuacji gdy na rynku nie są oferowane usługi ani produkty (w tym produkty cyfrowe) łącznie realizujące zasadniczą funkcjonalność nowej e-usługi, albo 10 punktów – w sytuacji gdy w żadnej z publicznych sieci telekomunikacyjnych, w których przewiduje się świadczenie nowej e-usługi, nie są oferowane usługi ani produkty cyfrowe łącznie realizujące zasadniczą funkcjonalność tej e-usługi.

W piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. RIF poinformowała skarżącą, iż jej projekt nie spełnia tego kryterium, wobec czego nie przyznano żadnych punktów w tym zakresie. Wskazano przy tym, iż analiza konkurencji przedstawiona przez Wnioskodawcę, jak i stan faktyczny rynku rzeczywistego i wirtualnego wykazują, że potrzeby grupy docelowej mogą zostać zaspokojone przez istniejące usługi.

Po wniesieniu protestu RIF dokonała autokontroli w ramach kryterium nr 4, wskazując w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r., że projekt zasługuje w tym zakresie na ocenę 10 punktów.

Wskazać zatem należy, iż zgodnie z § 8 ust. 2 Procedury odwoławczej, instytucja informująca wnioskodawcę o negatywnym wyniku oceny projektu, po otrzymaniu protestu, obowiązana jest dokonać autokontroli oceny projektu w zakresie objętym protestem w terminie 30 dni od dnia wpływu protestu. Jeżeli instytucją informującą wnioskodawcę o negatywnym wyniku oceny projektu jest Regionalna Instytucja Finansująca, jest ona obowiązana dokonać autokontroli w terminie 15 dni. Jeśli instytucja informująca wnioskodawcę o negatywnym wyniku oceny projektu w wyniku autokontroli oceny projektu nie uzna protestu za zasadny obowiązana jest przesłać w terminie, o którym mowa w ust. 2, protest wraz z pełną dokumentacją oraz uzasadnieniem odmowy uznania protestu za zasadny do Instytucji Pośredniczącej (§ 8 ust. 4). Przy czym zgodnie z § 8 ust. 5 Procedury odwoławczej, jeżeli instytucją informującą wnioskodawcę o negatywnym wyniku oceny projektu jest Regionalna Instytucja Finansująca, obowiązana jest przesłać protest wraz z pełną dokumentacją i uzasadnieniem odmowy uznania protestu za zasadny do Instytucji Wdrażającej. Instytucja Wdrażająca przesyła następnie protest z pełną dokumentacją i własną rekomendacją w sprawie rozpatrzenia protestu oraz uzasadnieniem rekomendacji do Instytucji Pośredniczącej w terminie 15 dni od otrzymania protestu.

W niniejszej sprawie protest z dnia [...] listopada 2013 r. został złożony za pośrednictwem RIF, która stosowanie do § 8 ust. 2 Procedury odwoławczej, dokonała autokontroli oceny zawartej w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r., a następnie przekazała protest wraz z pełną dokumentacją i uzasadnieniem odmowy uznania protestu za zasadny, zawartym w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r., do Instytucji Wdrażającej, tj. do PARP.

Sąd dokonując kontroli działań RIF w powyższym zakresie nie dopatrzył się naruszenia omawianych regulacji prawnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż dokonana autokontrola była przewidziana w przepisach Procedury odwoławczej, stanowisko RIF w tym zakresie zostało uzasadnione i przekazane do Instytucji Wdrażającej z zachowaniem terminu określonego w § 8 ust. 5 Procedury odwoławczej.

Sąd zgadza się z RIF, iż w ramach tego kryterium skarżąca nie wykazała we wniosku, że rynek nie oferuje usług lub produktów, które łącznie mogą zaspokoić te same zasadnicze potrzeby grupy docelowej. Na rynku istnieją bowiem rozwiązania, zarówno w świecie rzeczywistym, jak i wirtualnym, które łącznie realizują zasadniczą funkcjonalność proponowanej e-usługi. Natomiast RIF prawidłowo ocenił, iż projekt zasługuje na 10 punktów. Dostrzeżono bowiem, że dostępne na rynku e-usługi nie są łącznie oferowane w żadnej z publicznych sieci telekomunikacyjnych, jak to ma miejsce w odniesieniu do ocenianego projektu. Jednocześnie zgodzić należy się z organem, iż zmiana punktacji omawianego kryterium (dokonana w ramach autokontroli) nie miała jednak wpływu na ostateczny wynik oceny merytorycznej fakultatywnej. Zauważyć bowiem należy, iż spowodowała ona podniesienie punktacji o 10 punktów, tj. do poziomu 50 punktów. W konsekwencji projekt nie spełnił progu minimalnego 60 punktów, określonego w z § 7 ust. 2 pkt 12 Regulaminu konkursu.

Reasumując przyjąć należało, iż ocena projektu dokonana przez RIF była zgodna z prawem. Skarżąca została prawidłowo poinformowana o wynikach tej oceny, zaś po wniesieniu protestu RIF prawidłowo przekazała protest wraz z autokontrolą do PARP.

Wobec tego, iż kontrolowana w niniejszej sprawie ocena projektu znalazła swój ostateczny wyraz w piśmie Ministra z dnia [...] lipca 2014 r., informującym o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia, przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 30i u.z.p.p.r. w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej, alokacja na realizację działania lub priorytetu, o której mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2, zostanie wyczerpana: 1) właściwa instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 30c; 2) sąd, uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że merytoryczna ocena projektu została przeprowadzona prawidłowo, a działające w sprawie organy nie naruszyły normy prawa materialnego.

Odnosząc się do wskazanego przez skarżącą naruszenia normy prawa procesowego, polegającego na przekroczenie 70-dniowego terminu na rozpatrzenie protestu określonego w art. 30b ust. 7 u.z.p.p.r., Sąd stwierdza, iż naruszenie to, choć w istocie zaistniało w sprawie, to nie miało ono istotnego wpływ na jej wynik. Wskazano już bowiem, że ocena merytoryczna dokonana przez RIF była prawidłowa, co w konsekwencji prowadziło do tego, że projekt nie mógł zostać rekomendowany do dofinansowania. Sąd nie dopatrzył się nadto innych naruszeń w zakresie norm prawa procesowego.

Zatem dla oceny prawidłowości zaskarżonego pisma Ministra z dnia [...] lipca 2014 r. zasadnicze znaczenie ma wystąpienie przesłanki w postaci wyczerpania alokacji. Badając tę przesłankę należy wskazać, że do informacji o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia dołączona została tabela przedstawiająca aktualny stan zakontraktowania środków. Jak wynika z tego dokumentu alokacja na realizację działania 8.1, została wyczerpana. Dostępna alokacja na dzień 4 lipca 2014 r. wynosiła 1 152 450 661,20 zł, zaś wartość dotychczas zakontraktowanych projektów wynosiła 1 153 405 074,23 zł, co oznacza, że stan zakontraktowania środków wyniósł 100,08 % alokacji na ww. działanie. Powyższe dowodzi, że w dacie wydania zaskarżonej informacji ([...] lipca 2014 r.), wystąpiła przesłanka warunkująca pozostawienie protestu skarżącej bez rozpatrzenia.

Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i opierając się na przepisie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r., orzekł jak w sentencji wyroku.