Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 353/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 pkt 9, art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 187 i art. 191
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...]; [...], określającą podatnikowi T. K. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok w kwocie [...]zł.

T. K. (dalej: "Podatnik", "Strona", "Skarżący) w 2011 roku prowadził działalność gospodarczą, zaś uzyskane z niej dochody opodatkował w formie podatku liniowego, tj. w sposób określony w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r. , Nr 51, poz. 307 z późn. zm. - dalej w skrócie "u.p.d.o.f."). W dniu 22 lutego 2012 r. Podatnik złożył w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w S. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2011 - [...], w którym wykazał dochód z innych źródeł, zaś 14 lutego 2012 r. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2011 - [...] (wraz z formularzem PIT/B), w którym uwzględnił przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.

W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających - na okoliczność weryfikacji zeznania PIT-36L - Organ I instancji stwierdził, że do przychodów z działalności gospodarczej Podatnik zaliczył przychody uzyskane od A. Sp. z o.o. na podstawie umowy o współpracy zawartej [...] grudnia 2006 roku. W opinii Organu I instancji, przychody osiągane w związku z realizacją tej umowy stanowiły przychody z działalności wykonywanej osobiście.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. ("Organ I instancji") wszczął wobec Podatnika postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Organ I instancji włączył do ww. postępowania akta dotyczące przeprowadzonych czynności sprawdzających oraz kserokopie dokumentów, tj. dowodów zebranych w toku prowadzonych wobec Strony w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz w zakresie podatku od osób fizycznych według jednolitej stawki 19 % za lata 2009 i 2010, w tym protokoły przesłuchań Strony i świadków, a także wyjaśnienia składane przez Stronę i Spółkę A., jej kontrahentów i pracowników.

Postanowieniem zaś z dnia [...] sierpnia 2018 r. włączono dodatkowe materiały z postępowań prowadzonych w ww. zakresach za 2010 rok, w tym wyjaśnienia Strony.

W ramach postępowania, Organ I instancji uzyskał również materiał dowodowy w postaci wyjaśnień Spółki oraz Strony, a także stosownej dokumentacji. Uzyskano również pisemne wyjaśnienia od szeregu kontrahentów Spółki A..

Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Organ I instancji uznał, że relacje prawne wiążące Stronę z A. Sp. z o.o. pozwalały mu na prowadzenie spraw Spółki, a łącząca Stronę ze Spółką umowa o współpracy z dnia [...] grudnia 2006 r. (obowiązująca w 2011 roku) jest umową mającą charakter co najmniej podobny do umów o zarządzanie. Stąd też - jak podkreślił Organ I instancji - przychody osiągnięte w związku z realizacją tej umowy są przychodami ze źródła przychodów, jakim jest działalność wykonywana osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.).

Organ I instancji podkreślił, że nie kwestionuje, że w ramach wykonywanych usług Strona w niewielkim zakresie realizowała również zadania asystenta handlowego, jednak to nie ma wpływu na kwalifikację prawną uzyskanych przez niego przychodów, osiągniętych w związku z realizacją umowy z dnia [...] grudnia 2006 r.

Jak wskazał Organ I instancji, wbrew uznanym za niewiarygodne dowodom, tj. treści umowy, wyjaśnieniom Strony i zeznaniom, a także wyjaśnieniom Spółki i zeznaniom osób reprezentujących Spółkę, wskazującym na wykonywanie przez Stronę zadań stricte handlowca i prokurenta, wykonywał on również zadania w zakresie zarządzania (kierowania Spółką A..

W efekcie dokonanych ustaleń, Organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. określił Stronie wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok w kwocie [...]zł.

Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. Strona - reprezentowana przez pełnomocnika - wniosła odwołanie od powyższej decyzji Organu I instancji, domagając się jej uchylenia w całości i zarzucając jej naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 10 i art. 13 u.p.d.o.f., a także art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej (dalej w skrócie "O.p."). W sporządzonym do odwołania uzasadnieniu odwołująca Strona szeroko rozwinęła tak sformułowane zarzuty.

Organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję Organu I instancji, w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych, wyjaśniając, że przedmiotowe postępowanie dotyczy zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011, i w myśl art. 70 § 1 O.p., co do zasady, przedawniło się z końcem grudnia 2017 r. Jednak, w związku ze wszczęciem w dniu 17 października 2017 r. wobec Skarżącego postępowania karnego skarbowego w sprawie nieprawidłowego wykazania w PIT 36-L za 2011 rok, zamiast w PIT-37 za 2011 rok przychodu uzyskanego w kontraktu menedżerskiego lub umowy o podobnym charakterze ze spółką A., tj. o popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 kodeksu karnego skarbowego (K.k.s.), bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2011, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. został zawieszony, o czym skutecznie zawiadomiono pełnomocnika Strony. Zatem, zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok nie uległo przedawnieniu.

Dalej Organ II instancji skonstatował, że istota rozpoznawanego sporu sprowadza się do kwestii zasadności zakwalifikowania przez Organ I instancji przychodów Podatnika uzyskanych w 2011 roku na podstawie umowy o współpracę z dnia [...] grudnia 2006 r. z A. Sp. z o.o. do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, podczas, gdy - zdaniem Strony odwołującej - powinny być one zakwalifikowane do przychodów z działalności gospodarczej.

Powołując się na art. 5a pkt 6, a także art. 10 oraz art. 13 u.p.d.o.f., Organ II instancji wyjaśnił, że w świetle regulacji ustawowych, przychody z umów o zarządzanie przedsiębiorstwem lub z umów o podobnym charakterze nawet wtedy, gdy są uzyskane w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej, uważa się za przychody z działalności wykonywanej osobiście, a zatem uznać należy, że przychody takie nie mogą być kwalifikowane jako uzyskane z pozarolniczej działalności gospodarczej. Powyższe ma w świetle rozpoznawanej sprawy znaczenie o tyle, że w 2011 roku Strona uzyskiwała przychody w związku z realizacją umowy o współpracę, zawartej [...] grudnia 2006 r. z A. sp. z o.o. Jak wynika z treści § 1 umowy, Strona zobowiązała się do wykonywania czynności asystenta handlowego oraz prowadzenia wszelkich spraw związanych z handlem stalą nierdzewną i kwasoodporną. W umowie wskazano również, że zleceniobiorca obowiązki wykonywać będzie osobiście, nie podlegając w tym zakresie żadnym poleceniom zleceniodawcy, tj. A. sp. z o.o., lub osób trzecich, w miejscu i czasie określonym przez siebie samodzielnie oraz ponosząc wobec osób trzecich pełną odpowiedzialność odszkodowawczą za ewentualnie wyrządzone tym osobom szkody. Wskazaną umowę poprzedzała umowa z dnia [...] lipca 2004 r., na podstawie której Strona pełniła funkcję specjalisty ds. handlowych i administracyjnych oraz prowadził wszelkie sprawy związane z bieżącym administrowaniem.

Jak wskazał Organ II instancji, charakter wymienionych umów był przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który w prawomocnym wyroku z 09 lutego 2011 r. (sygn. akt I SA/Sz 819/10) wskazał m.in., że jako uzasadnione uznać należy poczynione przez organ podatkowy ustalenie, iż ww. umowy są w swojej istocie umowami mającymi charakter co najmniej podobny do umów o zarządzanie, a zatem przychody osiągnięte z tych umów są przychodami ze źródła przychodów, jakim jest działalność wykonywana osobiście. Organ II instancji zaakcentował również, że wyrokiem z dnia 10 lutego 2021 r. (sygn. akt I SA/Sz 2/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Skarżącego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego z dnia 09 listopada 2020 r., utrzymujące w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. dotyczącą zobowiązania Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010. W decyzji tej, umowa o współpracę została zakwalifikowana do umów wymienionych w art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f., co implikowało przyjęcie, iż należności uzyskane przez Skarżącego od spółki stanowią źródło przychodu z art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., tj. z działalności wykonywanej osobiście, opodatkowane na zasadach ogólnych.

Przechodząc do meritum sprawy, organ II instancji wyjaśnił, że w jego ocenie zarówno z zeznań Skarżącego, jak i świadków powiązanych ze spółką, wynika, że Skarżący wykonywał w A. Sp. z o.o. co do zasady czynności przypisane asystentom handlowym, nie podejmował zaś działań polegających na zarządzaniu lub kierowaniu spółką. Organ zauważył jednak, że zeznań tych nie sposób oceniać bez powiązania z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym w szczególności z zeznaniami, czy wyjaśnieniami innych świadków, w tym kontrahentów spółki, a także dokumentami przedstawionymi przez samego Skarżącego, w tym z "Dokumentacją podatkową dla A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością za okres od [...].01.2011-[...].12.2011 transakcje z podmiotami powiązanymi".

Jak wskazał Organ II instancji, kontrahenci A. Sp. z o.o. w wielu przypadkach wskazywali na zwierzchniczą rolę Striony w tej Spółce, na potwierdzenie czego przytoczył obszerne części zeznań K. M., K. Z. i C. L.. Organ zauważył również, że z materiału dowodowego włączonego do akt sprawy postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., zawierającego wyjaśnienia szeregu innych podmiotów, wynika, że podmioty te potwierdziły dokonywanie transakcji z A. Sp. z o.o. i wskazały osoby z ramienia Spółki, z którymi się kontaktowały - głównie K. T. i G. S.. Żaden z ww. podmiotów nie wskazał jednak, aby współpracował ze Stroną. Jedna z przesłuchanych osób wskazała natomiast Stronę jako szefa A. Sp. z o.o. i osoby, z którą asystent handlowy konsultował ceny i terminy dostaw towarów. Jak wskazał Organ II instancji, powołane dowody przeczą, aby Skarżący pełnił w tej Spółce wyłącznie funkcję handlowca.

Powołując się na zeznania kontrahentów wskazanych przez Spółkę w załączniku (raport ze sprzedaży i zakupu) do pisma z dnia [...] stycznia 2017 r., jako ci, z którymi Spółka zawierała transakcje w 2010 roku, Organ II instancji zauważył, że również one wskazują na niewykonywanie przez Stronę zadań stricte handlowca. Także wyjaśnienia kontrahentów wskazanych przez pełnomocnika Strony kierują ku wnioskowi, że jakkolwiek w nielicznych przypadkach Strona pełniła samodzielnie rolę handlowca, to jednak w zdecydowanej większości przypadków albo tej roli nie pełnił, albo pełnił ją we współpracy z innymi handlowcami, a także jako ich przełożony. Stąd też organ odwoławczy ostatecznie zgodził się z organem pierwszej instancji, który w zaskarżonej decyzji wskazał, że zeznania i wyjaśnienia kontrahentów, w tym tych wskazanych przez pełnomocnika Strony, świadczą o jego zaangażowaniu nie tyle jako handlowca, co jako osoby współpracującej z handlowcami, w tym nimi kierującej.

Przechodząc dalej, Organ II instancji wskazał, że powyższy stan rzeczy potwierdzają również zeznania osób, które uprzednio były powiązane ze Spółką, czy to jako pracownicy, czy też członkowie zarządu. Zeznania te pozostawały również w zgodzie z przedłożonym przez Stronę dokumentem pt. "Dokumentacja podatkowa dla A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością za okres od [...].01.2011-[...]12.2011 transakcje z podmiotami powiązanymi". W ocenie Organu, z powyższego wynika, że oprócz działań związanych bezpośrednio ze sprzedażą, Skarżący był odpowiedzialny za szereg innych czynności. Odpierając podniesiony w odwołaniu zarzut, organ zauważył jednocześnie, że ww. dokument powstał po zakończeniu roku 2011, co implikuje zasadność przyjęcia, iż Strona realizowała wszystkie wskazane w nim działania - tym bardziej, że omawiany dokument został przez pełnomocnika Strony przedłożony w celu wyjaśnienia sposobu kształtowania cen za usługi wykonywane na rzecz Spółki oraz charakter i zakres czynności wykonywanych przez Stronę. Co więcej, z przedłożonych do akt dokumentów, a także faktu pełnienia przez Stronę funkcji prokurenta wynika, że był on do dokonywania wspomnianych wyżej czynności uprawniony. Ewentualne niewykonywanie pojedynczych czynności w określonym przez Stronę czasie Organ II instancji uznał więc za pozbawione przesądzającego znaczenia dla ogólnej oceny umowy zawartej ze Spółką. Za istotne przyjął przy tym Organ samo uprawnienie Strony do realizacji danych czynności, co powoduje, że ustalanie tego, które z nich były faktycznie realizowane, nie było niezbędne.

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii, jakoby żaden z obowiązków wymienionych w dokumencie z dnia [...] sierpnia 2006 r. dotyczącym struktury Spółki przyjętej przez Prezesa Z. A. K. , nie stanowi zarządzania jednostką, Organ II instancji przede wszystkim zauważył, że Strona nie wyjaśniła, jak rozumie pojęcie "zarządzania". Według Organu o tym, że Strona zarządzała Spółką A., świadczy jednak chociażby to, że był on zwierzchnikiem handlowców i kierował ich pracami, czy też to, że był on osobą decyzyjną w zakresie udzielania rabatów czy wydłużania terminów. Jak wskazał Organ, pozostali działający w spółce asystenci handlowi nie posiadali takich uprawnień, co więcej, zwracali się oni do Strony określeniem "szefie". O powyższym stanie rzeczy świadczy również - w ocenie Organu - posiadane przez Skarżącego doświadczenie zawodowe, wiedza handlowa i organizacyjna, a także posiadane kontakty handlowe. Co więcej, Spółka istnieje od 1992 roku, zaś Strona była członkiem jej zarządu do 2004 roku.

W dalszej części rozważań Organ II instancji zauważył, że w jego ocenie wynagrodzenie wynikające z łączącej Stronę ze Spółką umowy o współpracy obejmowało wszystkie czynności wykonywane przez Skarżącego (w tym te wymienione w "Dokumentacji (...)", czy też w strukturze przyjętej 14 sierpnia 2008 r.), a nie tylko czynności asystenta handlowego. Co również istotne, z tej "Dokumentacji (...)" wynika, że wymienione w niej czynności, wchodzące w zakres obowiązków Skarżącego, były podejmowane w ramach wynagrodzenia wynikającego z umowy z [...] grudnia 2006 roku (tj. [...] zł oraz wynagrodzenie prowizyjne w wysokości 1 %). Dla wskazanych czynności nie przewidziano zatem odrębnego wynagrodzenia. To zaś powoduje, w ocenie Organu, iż za bezpodstawne uznać należało twierdzenie Skarżącego, jakoby nie otrzymywał on za ww. czynności wynagrodzenia.

Podsumowując, Organ II instancji stanął na stanowisku, że decyzyjność Strony w sprawach Spółki wykraczała poza kompetencje asystenta handlowego i wskazywała na kierowniczą rolę Skarżącego w A. Sp. z o.o. w badanym roku. Za nieprzekonujące uznano w tym zakresie zeznania A. K., B. C., G. S., K. T. i J. B., jako że pozostawały one w niezgodzie z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Organ odwoławczy szczegółowo wskazał przy tym na niejasności, jakie wystąpiły w zeznaniach ww. świadków.

Organ II instancji zwrócił również uwagę, że - jak wynika z wpisu do KRS dokonanego 30 sierpnia 2001 r. - Strona była wspólnikiem Spółki A. (50 % udziałów) i zarazem członkiem jej zarządu (prezes), wyznaczonym do samodzielnej reprezentacji (umowa spółki). Na podstawie wpisu do KRS dokonanego [...] maja 2002 r., ze składu zarządu Spółki wykreślono A. A., zaś na podstawie wpisu z [...] marca 2004 r. - w miejsce Strony jako prezesa zarządu wpisano A. K. (żonę Strony), natomiast w miejsce wiceprezesa zarządu za [...]. Strona oraz J. B. zostali prokurentami Spółki. Organem uprawnionym do reprezentacji Spółki ustanowiono działających łącznie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu działającego łącznie z prokurentem. W ocenie Organu II instancji, fakt odwołania Strony z funkcji prezesa zarządu, przy jednoczesnym powierzeniu mu funkcji prokurenta (prokura samoistna), nie pozbawił go uprawnień decyzyjnych w Spółce. Pomimo dokonanych zmian, Strona w 2011 roku nadal pozostawała wspólnikiem Spółki, co świadczy o jego decyzyjnej, a nie podporządkowanej roli. Za nielogiczne uznał Organ przyjęcie, jakoby współwłaściciel Spółki nie mógł decydować o jej losach.

Skoro, Strona w 2011 roku była zarówno wspólnikiem, jak i prokurentem Spółki, a ponadto samodzielnie wykonywała powierzone jej obowiązki i nie zatrudniała innych osób, to zdaniem Organu miała faktyczny wpływ na zarządzanie Spółką. To potwierdza również posiadana przez Stronę wiedza, w tym m.in. w zakresie wynagrodzenia otrzymywanego przez innych handlowców.

Jak wskazał Organ II instancji, powiązania kapitałowe i funkcyjne ze Spółką potwierdzają, że zakres możliwości decyzyjnych Skarżącego był znacznie większy, aniżeli wynikałoby tylko z treści samej umowy o współpracy, jako że nie uwidacznia ona kierowniczej roli Skarżącego.

Wszystko powyższe spowodowało, że w ocenie Organu II instancji zasadnie stwierdził Organ I instancji, że zawarta przez Stronę umowa o współpracy jest w swej istocie umową mającą charakter co najmniej podobny do umowy o zarządzanie (art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f.). Przychody z niej osiągnięte są zatem przychodami ze źródła przychodów, jakim jest działalność wykonywana osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.). Prawidłowo więc Organ I instancji uznał, że Strona powinna przychody z działalności osobistej, osiągnięte w 2011 roku w związku z realizacją umowy z [...] grudnia 2006 r., rozliczyć według skali podatkowej, tj. zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. Przychód netto osiągnięty przez Stronę w 2011 roku z powyższego tytułu ustalono w kwocie [...]zł. Zasadnie również Organ I instancji, określając Stronie wysokość zobowiązania podatkowego, uwzględnił kwotę [...]zł, stanowiącą rozliczenie pożyczki zaciągniętej przez niego w A. Sp. z o.o. Prawidłowo uwzględnił również koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł oraz dokonał rozliczenia składek na ubezpieczenie społeczne, jak również ubezpieczenie zdrowotne.

W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego w S. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2021 r. w całości, pełnomocnik Strony wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, zarzucając jej naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 10 i art. 13 u.p.d.o.f.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił swoją argumentację na poparcie zasadności podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Skargi nie uwzględniono, Sąd bowiem, w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, stwierdził, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że skarga obarczona jest istotną wadą konstrukcyjną. Nie wystarczy bowiem przytoczenie zarzutów przez wskazanie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, lecz konieczne jest nadto ich uzasadnienie, tj. określenie naruszenia prawa, jak stanowi ustawodawca w art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Rolą wnoszącego skargę, a tym bardziej pełnomocnika profesjonalnego reprezentującego Skarżącego, jest przekonanie sądu, że skarżone orzeczenie organu narusza konkretne przepisy prawa w sposób nakazujący jego wyeliminowanie z obrotu prawnego na jednej z podstaw przewidzianych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Nie wystarczy więc samo podniesienie zarzutów naruszenia przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 10 i art. 13 u.p.d.o.f.), bez jakiekolwiek uzasadnienia ich naruszenia. Natomiast, jak wynika z uzasadnienia skargi, pełnomocnik Skarżącego, usprawiedliwiając podniesione w niej zarzuty, oparł się na przepisach innej regulacji prawnej niż ma zastosowanie w sprawie, mianowicie, przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, a także na orzecznictwie sądowym odnoszącym się do innej materii prawnej niż jest kwestionowana.

Jednak w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (przepis art. 57 a P.p.s.a nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie), zatem nawet ogólnikowe wskazanie w skardze na wadliwość czy nieprawidłowość decyzji nie uwalnia sądu administracyjnego od rozpoznania takiej skargi, jednakże utrudnia ustosunkowanie się do tak sformułowanych zarzutów.

Z treści zarzutów skargi jak i jej uzasadnienia można wyartykułować, że Skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez Organ podatkowy, a jedynie ich ocenę prawną Organu, a mianowicie, nie zgadza się, że przychody uzyskane przez Skarżącego w roku 2011 na podstawie umowy o współpracy z dnia [...].12.200 r. zawartej z A. Sp. z o.o., należy zakwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, stosownie do art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f., zamiast - jak uważa Skarżący - do przychodów z działalności gospodarczej, o jakich mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.

Zatem, podkreślić należy, że podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 z późn. zm. - zwanej w skrócie u.p.d.o.f.), a w szczególności art. 10 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 oraz art. 13 pkt 9. W zakresie tych przepisów Organ przeprowadził postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie, tym samym te przepisy mają kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej materii. Te więc przepisy, jako znajdujące zastosowanie w badanej sprawie, należy przytoczyć.

Przepis art. 10 u.p.d.o.f. zawiera katalog źródeł przychodów, według którego źródłami przychodów są między innymi działalność wykonywana osobiście (pkt 2) oraz pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3).

W myśl zaś art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f., za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7 (pkt 7 nie znajduje zastosowania w stanie faktycznym badanej sprawy).

W świetle przytoczonych przepisów nie budzi wątpliwości, że już samo brzmienie przepisu art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. przesądza, że przychody z umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody uzyskiwane przez podatnika z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (podkreślenie własne Sądu), należy uważać za przychody z działalności wykonywanej osobiście.

Przepis art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. ma charakter bezwzględnie obowiązujący (ius cogens), co oznacza, że organ podatkowy jest bezwzględnie związany tą normą postępowania przy kwalifikowaniu przychodów do określonego źródła przychodów, musi więc tę normę prawną zastosować, nie może wolą strony wyłączyć jej lub ograniczyć w stosowaniu w sytuacji, gdy wystąpi stan faktyczny przewidziany dyspozycją takiej normy. To ustawodawca wprost w tym przepisie art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. zadecydował, że do źródła przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.of., należy zaliczyć wszystkie przychody uzyskiwane z umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, a więc nawet wówczas, gdy umowy te będą zawarte w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika (tutaj Skarżącego).

Nie jest sporne, że w roku 2011 Skarżący prowadził jednoosobową działalność gospodarczą z siedzibą w D. przy ulicy [...], zaś uzyskane dochody opodatkowano podatkiem liniowym, tj. w sposób określony w art. 30c u.p.d.o.f. Przy czym z akt sprawy również niespornie wynika, że A. Sp. z o.o. zlecała m. in. Skarżącemu usługi, które Skarżący na jej rzecz świadczył (zob. str. 15 "Dokumentacja podatkowa ...", o czym niżej) na mocy umowy współpracy.

Poza sporem jest także, że Skarżący zawarł z A. Sp. z o.o. umowę o współpracy z dnia [...].12.2006 r., z której wynika, że Skarżący pełnił w tej Spółce funkcję asystenta handlowego, tj. prowadził wszelkie sprawy związane z handlem stalą nierdzewną i kwasoodporną, przy czym szczegółowe zadania, obowiązki i odpowiedzialność określają postanowienia Załącznika nr [...] do umowy, z zastrzeżeniem, że obowiązki te wykonywać będzie osobiście nie podlegając w tym zakresie żadnym poleceniom Zleceniodawcy (czyli Spółki A. lub osób trzecich, w miejscu i czasie określonym przez siebie samodzielnie oraz ponosząc wobec osób trzecich pełną odpowiedzialność odszkodowawczą za ewentualnie wyrządzone tym osób szkody. Umowa ta obowiązywała także w roku podatkowym 2011 r.

Nadto, z umowy o współpracy z dnia [...].12.2006 r. również wynika, że Skarżący wykonywał powierzone mu zadania w siedzibie A. Sp. z o.o. lub w innym określonym przez siebie miejscu (§ 2 ust. 1 umowy), przy czym telefon komórkowy Spółka postawiła Skarżącemu do dyspozycji, którego koszty eksploatacji zobowiązała się pokrywać, a także uzasadnionych przejazdów służbowych własnym samochodem, z zastrzeżeniem, że miesięczny zwrot wydatków nie może przekroczyć kwoty [...]zł netto (bez podatku VAT).

Okoliczności te świadczą, że w roku podatkowym 2011 Skarżący działał w ramach majątku i wewnętrznej struktury organizacyjnej A. Sp. z o.o. a Jego kompetencje, a więc uprawnienia i obowiązki (niezależnie od szerokich uprawnień prokurenta samoistnego), które obejmowały różne istotne obszary działalności tej Spółki.

Nie jest bowiem sporne, że Skarżący przedłożył Organowi podatkowemu I instancji "Dokumentację podatkową dla A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością za okres od [...].01.2011-[...].12.2011 transakcje z podmiotami powiązanymi" - sporządzoną dla potrzeb podatkowych, stosownie do art. 9a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - z której wprost wynika, że oprócz działań związanych bezpośrednio ze sprzedażą (funkcją handlowca), a zatem czynności związanych z pełnieniem funkcji asystenta handlowego, przewidzianej i określonej przez Spółkę ww. umową o współpracy z dnia [...].12.2006 r., Skarżący nadto podejmował w imieniu tej Spółki działania w innych obszarach jej działalności, gdyż był odpowiedzialny: za infrastrukturę firmy, transport, obszar produkcji, leasingi środków transportowych i maszyn, szkolenia BHP, prowadzenie procesu rekrutacji pracowników, współpracę z podmiotami zewnętrznymi (działalność poza handlowa, m. in. z firmami leasingowymi, ochrona obiektu, z firmami telekomunikacyjnymi, z firmami remontowymi) w ramach pełnomocnictwa udzielonego przez Zarząd), wdrażanie procedur, instrukcji (dokumenty wewnętrzne określające sposób działania procesu: zakup - magazynowanie - sprzedaż), dokumentację firmy, współpracę z kluczowymi kontrahentami (na zasadach określonych przez Zarząd) - zob. str. 12 Dokumentacji.

Z samej już treści wyżej powołanej umowy o współpracy z dnia [...].12.2006 r., jak i treści Dokumentacji podatkowej Spółki A. za okres od [...].01.2011-[...].12.2011, wprost wynika, że uprawnienia Skarżącego w zakresie działania w imieniu i na rzecz tej Spółki były bardzo szerokie, obejmowały bowiem w istocie wszystkie aspekty jej działalności, poczynając od infrastruktury firmy, przez obszar transportu, produkcji, leasingu środków transportowych i maszyn, szkoleń BHP, a także prowadzenie procesu rekrutacji pracowników, współpracy z podmiotami zewnętrznymi (działalność poza handlowa, m. in. z firmami leasingowymi, ochrona obiektu, z firmami telekomunikacyjnymi, z firmami remontowymi), również wdrażanie procedur, instrukcji (dokumenty wewnętrzne określające sposób działania procesu: zakup - magazynowanie - sprzedaż), prowadzenie dokumentacji firmy, kończąc na współpracy z kluczowymi kontrahentami.

Same te okoliczności już jednoznacznie świadczą, że Skarżący był związany węzłem prawnym ze Spółką A. w zakresie zarządzania w wyżej przedstawionymi obszarami działania tej Spółki, a tym samym zachodzi podstawa do przyjęcia, że w roku podatkowym 2011 Skarżący był związany ze Spółką A. umową o podobnym charakterze do umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem czy kontraktu menedżerskiego, o jakiej mowa w art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f.

Tezę tę potwierdza niekwestionowany materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, a w szczególności zeznania kontrahentów Spółki A., którzy wskazywali na kierowniczą rolę Skarżącego w tej Spółce (zeznania K. M., K. Z., C. L.), czy wyjaśnienia choćby kontrahentów Spółki, którzy potwierdzili dokonywanie transakcji ze Spółką A., ale wskazując na osoby działające w imieniu tej Spółki, z którymi się kontaktowali, wskazali głównie na P. K. T. i G. S., a nie na Skarżącego jako pełniącego funkcje handlowca. Na przykład, pracownik Z. Sp. z o.o. - K. M., wskazał na Skarżącego jako szefa A. i przełożonego K. T., z którym ten konsultował ceny i terminy dostaw towarów. Dowody te zaprzeczają zatem tezie Skarżącego, że pełnił wyłącznie funkcję handlowca, a wręcz świadczą, że Skarżący występował w kontaktach z kontrahentami A. Sp. z o.o. jako "szef" tej Spółki, tak bowiem do niego się zwracali. Stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany, w związku z tym nie ma potrzeby przytaczania zeznań świadków, które szczegółowo przedstawił Organ podatkowy.

Na potwierdzenie zasadności tego stanowiska wskazują również niesporne okoliczności, a mianowicie, że w 2011 roku Skarżący był zarówno wspólnikiem, jak i prokurentem Spółki A.. Zatem, samodzielnie wykonywane obowiązki w zakresie powierzonych Mu strategicznych obszarów działania tej Spółki, w tym możliwość zatrudniania innych osób, niewątpliwie wskazuje, że uprawnienia Skarżącego przekraczały uprawnienia asystenta handlowego Spółki A., a faktycznie miały wpływ na zarządzanie Spółką. Świadczy o tym także wiedza Skarżącego w przedmiocie wynagrodzeń otrzymywanych przez innych handlowców, którzy jednak takiej wiedzy w tym zakresie, jak Skarżący, nie posiadali.

Poza tym, przypomnieć należy, że w podobnym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznawał już sprawy ze skarg T. K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2004, 2005, 2006 i 2010 r., w których istotą sporu była ocena przychodu Skarżącego uzyskanego na podstawie umów zawartych przez Skarżącego z A. Sp. z o.o. z siedzibą w S., w tym umowy o współpracy z dnia [...].12.2006 r., w kontekście źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. (działalność wykonywana osobiście) lub art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (pozarolnicza działalność gospodarcza). Wszystkie skargi zostały oddalone w tych sprawach, tj. sygn. akt I SA/Sz 919/06 (skarga kasacyjna oddalona wyrokiem NSA z 18.09.2008 r., II FSK 854/07); sygn. akt I SA/Sz 719/10 (skarga kasacyjna oddalona wyrokiem NSA z 06.12.2012 r., II FSK 856/11); sygn. akt I SA/Sz 819/10 (skarga kasacyjna oddalona wyrokiem NSA z 06.12.2012 r., II FSK 1030/11) oraz ostatni nieprawomocny wyrok z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 2/21.

Co istotne, przedmiotem kontroli Sądu w ww. wyroku z dnia 09.02.2011 r., I SA/Sz 819/10, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2006 była m. in. także umowa z dnia [...].12.2006 r., która jest przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok. W wyroku tym (I SA/Sz 819/10) Sąd stwierdził, że m. in. umowa o współpracy z dnia [...].12.2006 r. jest w swojej istocie umową mającą charakter co najmniej podobny do umów o zarządzanie, a zatem przychody osiągnięte z takich umów są przychodami ze źródła przychodów, jakim jest działalność wykonywana osobiście i to niezależnie od tego, że "zarządzanie i kierowanie w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej" jest także przedmiotem działalności gospodarczej Skarżącego.

Podkreślić przy tym należy, że w jeszcze wcześniejszym wyroku, tj. w ww. wyroku z dnia 14.03.2007 r., I SA/Sz 919/06, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2004 (utrzymanym w mocy przez NSA) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalając skargę, wyjaśnił, że:

"Z dniem 1 stycznia 2004 r. istotnie zmienione zostały przepisy regulujące opodatkowanie przychodów osiąganych z działalności wykonywanej osobiście, określonych w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176 ze zm.). Z tą datą weszły w życie zmienione przepisy art. 13 pkt 9 oraz art. 5a pkt 6 tej ustawy, zgodnie z którymi, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się m.in.: przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, o których mowa jest w pkt 7 (art. 13 pkt 9), zaś z dniem tym, pozarolnicza działalność gospodarcza to działalność zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzona we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Z tym dniem weszły w życie także nowe przepisy o podatku od towarów i usług dotyczące menedżerów.

Z powyższego unormowania jednoznacznie wynika, że dla potrzeb podatku dochodowego od osób fizycznych w 2004 r. nie ma już znaczenia, czy menedżer ma zarejestrowaną pozarolniczą działalność gospodarczą, polegającą na świadczeniu usług zarządzania przedsiębiorstwem, czy też nie, gdyż ustawodawca zadecydował, że wszelkie przychody menedżera osiągane z tytułu wykonywania usług na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, podlegają zaliczeniu do przychodów osiąganych z działalności wykonywanej osobiście.

Taka regulacja oznacza, że organy podatkowe w toku prowadzonego postępowania podatkowego zobligowane są wykazać, że przychody podatnika, osiągnięte przez niego w 2004 r., są przychodami uzyskanymi na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, gdyż sam fakt zarejestrowania przez podatnika swojej działalności, jako pozarolniczej działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług zarządzania przedsiębiorstwem, nie ma znaczenia dla możliwości zaliczenia osiągniętych przychodów do źródła przychodów określonego w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, tj. do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.".

Podkreślić przy tym należy, że brzmienie wyżej przytoczonych przepisów w roku podatkowym 2011 r. nie uległo zmianie.

Oceniając więc zaskarżoną decyzję, Sąd orzekający w sprawie uznał, że Organy podatkowe obu instancji przeprowadziły postępowanie podatkowe z zachowaniem obowiązujących przepisów postępowania (art. 187 i art. 191 O.p.), tj. zebrały materiał dowodowy wystarczający dla merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a następnie dokonały jego wyczerpującej oceny prawnej w kontekście znajdujących zastosowanie w tej sprawie przepisów prawa materialnego (art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f.). Organy te, dokonując analizy treści umowy o współpracę zawartą w dniu [...].12.2006 r. przez Skarżącego z A. Sp. z o.o., oceniając treść zeznań świadków przesłuchanych w sprawie, jak również treść ww. Dokumentacji podatkowej dla A. Sp. z o.o. za okres [...].01.2011-[...].12.2011, zasadnie uznały, że przychody uzyskane w roku 2011 na podstawie umowy o współpracy z dnia [...].12.2006 r. zawartej z A. Sp. z o.o. stanowią źródło przychodów z art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., gdyż zostały uzyskane na podstawie umowy, która w swojej istocie przybrała charakter co najmniej podobny do umowy o zarządzanie. Zdaniem Sądu, relacje wiążące Skarżącego ze Spółką A. wskazywały na to, że w roku podatkowym 2011 Skarżący, posiadając kompetencje (uprawnienia i obowiązki) do samodzielnego działania w imieniu i na rzecz tej Spółki z tytułu bycia prokurentem samoistnym Spółki oraz szerokiego umocowania przez zarząd Spółki w strategicznych obszarach działalności Spółki (okoliczności niesporne), w istocie zarządzał tą Spółką na jej rachunek i ryzyko, w zamian za co otrzymywał od Spółki, określone w § 5 umowy o współpracy z dnia [...].12.2006 r., miesięczne wynagrodzenie stałe w wysokości [...] zł netto płatne z dołu do dnia 5 każdego miesiąca, dodatek w wysokości 1 % sprzedaży towarów handlowych netto wypłacany w miesięcznych okresach rozliczeniowych, w terminach wypłaty wynagrodzenia stałego, oraz wyjątkową premię uznaniową za szczególne osiągnięcia wyników w sprzedaży, a także zwrot kosztów podróży i noclegów, kosztów podróży własnym samochodem oraz do własnej dyspozycji telefon komórkowy, którego koszty także pokrywała Spółka.

W ocenie Sądu, skoro Skarżący nie kwestionuje, że na podstawie ww. umowy o współpracy z dnia [...].12.2006 r. pełnił funkcję asystenta handlowego z zastrzeżeniem, że obowiązki te będzie wykonywać osobiście nie podlegając w tym zakresie żadnym poleceniom Zleceniodawcy, czyli Spółki, lub osób trzecich, a oprócz tych działań związanych bezpośrednio ze sprzedażą (funkcji handlowiec) - jak wynika z niespornej treści ww. Dokumentacji podatkowej - jednocześnie w ramach umocowania przez Zarząd Spółki A. uprawniony był do działania w innych istotnych obszarach działalności tej Spółki, zajmował się bowiem prowadzeniem w jej imieniu i na jej rzecz wszelkimi sprawami związanymi z tymi strategicznymi obszarami działania Spółki, tj. z infrastrukturą firmy, transportem, produkcją, leasingiem środków transportowych i maszyn, szkoleniem BHP, prowadzeniem procesu rekrutacji pracowników, współpracą z podmiotami zewnętrznymi (działalność poza handlowa, m. in. z firmami leasingowymi, ochrona obiektu, z firmami telekomunikacyjnymi, z firmami remontowymi), wdrażaniem procedur, instrukcji (dokumenty wewnętrzne określające sposób działania procesu: zakup - magazynowanie - sprzedaż), dokumentacją firmy, współpracą z kluczowymi kontrahentami - to nie budzi wątpliwości w świetle niekwestionowanych okoliczności faktycznych występujących w badanej sprawie, że faktyczny umowny węzeł, jaki wiązał Skarżącego ze Spółką w 2011 r., chociaż niepisany wprost w umowie, w istocie przybrał charakter podobny do umowy o zarządzanie w rozumieniu art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f., a w konsekwencji tego, przychód uzyskany na podstawie takiej umowy, tutaj, wynikający z umowy o współpracy z 01.12.2006 r., należało zakwalifikować jako przychód z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.

Wobec tego Sąd stwierdził, że Organy podatkowe obu instancji w sposób uprawniony zastosowały w kontrolowanej sprawie przepis art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. uznając, że przychody z umowy o współpracy z dnia [...].12.2006 r. stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście, o jakiej mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., gdyż niezależnie, czy czynności asystenta handlowego wykonywane były w ramach działalności gospodarczej Skarżącego, ustawodawca w art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. nakazał zakwalifikować takie przychody jako "przychody uzyskane z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.".

Końcowo, jakkolwiek zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w skardze nie był podnoszony - Sąd z urzędu zbadał tę kwestię wobec faktu, że sprawa niniejsza dotyczy zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011, które w myśl art. 70 § 1 O.p., co do zasady, uległo przedawnieniu z upływem dnia 31.12.2017 r. Jednak, jak słusznie podkreślił Organ II instancji, w związku z wszczęciem w dniu 17.10.2017 r. wobec Podatnika postępowania karnego skarbowego w sprawie nieprawidłowego wykazania w PIT-36L za 2011 r., zamiast w PIT-37 za 2011 r., przychodu uzyskanego z kontraktu menadżerskiego lub umowy o podobnym charakterze ze Spółką A., tj. o popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 Kodeksu karnego skarbowego - bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2011 r., na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., uległ zawieszeniu, o czym - w myśl art. 70c O.p. - pełnomocnik Skarżącego został skutecznie zawiadomiony w dniu 29.11.2017 r., a także Skarżący - w dniu 27.11,.2017 r. Okoliczności tych Skarżący nie kwestionuje.

Sąd przy tym z urzędu także zbadał, czy doszło do skutecznego zawieszenia terminu przedawnienia w niniejszej sprawie w kontekście uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w dniu 24 maja 2021 r. w sprawie o sygn. akt I FPS 1/21 i stwierdził - na podstawie informacji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zawartej w piśmie z dnia 22 czerwca 2021 r., w wykonaniu zobowiązania Sądu z dnia 18 czerwca 2021 r. - że we wszczętym w dniu 17.10.2017 r. postępowaniu karnym skarbowym w ramach dochodzenia przeprowadzono czynności procesowe (tj. w dniu 17.10.2017 r. wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów, w dniu 22.11.2017 r. wezwano stronę do osobistego stawiennictwa w charakterze podejrzanego, w dniu 14.12.2017 r. ogłoszono zarzuty i przesłuchano Skarżącego w charakterze podejrzanego, w dniu 21.12.2017 r. uzasadniono postanowienie o przedstawieniu zarzutów, w dniu 12.01.2018 r. wydano postanowienie o zawieszeniu dochodzenia w sprawie), które nie dają podstawy do przyjęcia, że nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji zachodzi podstawa do uznania, że zaskarżona decyzja, obejmuje nieprzedawnione zobowiązanie podatkowe Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. i została doręczona także przed upływem terminu przedawnienia tego zobowiązania.

W tym stanie sprawy Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.

Przywołane przez Sąd orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie § 1 ust. 1 i 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obszarem, na którym wystąpił stan epidemii oraz art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wiązanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U., poz. 374 z późn. zm.).