Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 80/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 7, 28, 77 par. 1, 80, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 44b, art. 44 c ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 179 poz 1485
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Barbara Pasternak Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie wycofania z obrotu produktów i ich zabezpieczenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżaną przez M. C. (dalej skarżący) decyzją z dnia 7 listopada 2017 r. nr [...], Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) w zw. z art. 44b i art. 44c ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 783 ze zm., zwanej dalej ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2017 r., znak: [...] w przedmiocie:

1. wycofania z obrotu z Punktu sprzedaży o nazwie "A" [...] w T przy ul. W lok. [...] produktów:

a) TMCMF w ilości 243 szt.

b) TSMF w ilości 45 szt.

c) TTHMF w ilości 20 szt.

d) AK w ilości 8 szt.

e) AB w ilości 10 szt

f) AA w ilości 15 szt.

g) AAS [...] w ilości 8 szt.

h) ASD w ilości 71 szt.

na czas niezbędny do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy są one środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy od dnia ich zabezpieczenia, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

2. Dokonania zabezpieczenia produktów, o których mowa w pkt 1 lit. a-h.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 17 sierpnia 2017 r. organ I instancji, przy udziale funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji przeprowadził w sklepie o nazwie "A" [...] w T przy ul. W lok. [...], kontrolę w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorcę przepisów regulujących zakaz wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych.

Mając na względzie uzasadnione podejrzenie, że sprzedawane w przedmiotowym sklepie produkty mogą stwarzać bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi skorzystano z uprawnień wskazanych w art. 10 § 2 k.p.a. i odstąpiono od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

Jak wynika z ustaleń organu skarżący nie chciał dobrowolnie otworzyć drzwi do kontrolowanego lokalu (kontakt przez zewnętrzne okienko podawcze). Drzwi otworzył dopiero po licznych wezwaniach i interwencji funkcjonariuszy Policji.

W trakcie czynności kontrolnych w lokalu ujawniono podejrzane substancje, wobec których zachodziło uzasadnione podejrzenie, że są one środkami zastępczymi lub nowymi produktami psychoaktywnymi. Sprzedawca odmawiał odpowiedzi na wszelkie zadawane pytania przez osoby kontrolujące. Oświadczył, że nie posiada danych podmiotu prowadzącego działalność w T w przedmiotowym lokalu ani dostawców produktów, które sprzedaje.

Podczas kontroli stwierdzono, że w obrocie znajdują się produkty w opakowaniach jednostkowych o nazwach: TMCMF, TSMF, TTHAMF, AK, AB, AA, AAS, ASD.

W sumie zabezpieczono 420 opakowania. Z uwagi na fakt, że oferowane w sprzedaży ww. produkty posiadały znamiona środków zastępczych, za czym przemawiała forma handlowa tych produktów, brak prawidłowego oznakowania (składu, przeznaczenia i pochodzenia produktu, brak opisu w języku polskim), sposób i miejsce ich dystrybucji oraz podobieństwo do produktów, co do których już w innych sprawach organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej uzyskały potwierdzenie, że są one środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi, organ stwierdził, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, iż ujawnione produkty mogą stanowić środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne i być używane zamiast środków odurzających lub substancji psychotropowych lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancje psychotropowe.

Ze względu na znaczną ilość ujawnionych produktów aż 420 szt. okoliczności oraz miejsce ich ujawnienia, które stanowi przestrzeń ogólnodostępną, gdzie osoby trzecie, w tym osoby nieletnie mogą bez przeszkód nabywać wskazane produkty przez okienko podawcze, punkt sprzedaży okratowany z monitoringiem, brak możliwości wejścia dla osób postronnych oraz z uwagi na charakter przechowywania tego rodzaju produktów (produkty ukryte w telewizorze), fakt wcześniejszego wprowadzania do obrotu tego typu produktów w tym samym lokalu, duże zainteresowanie klientów tym asortymentem organ uznał, że dochodziło w nim do wprowadzania do obrotu opisanych wyżej produktów, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że są środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną.

W trakcie kontroli zabezpieczono te produkty zgodnie z protokołem poboru prób nr [...] z dnia 17 sierpnia 2017 r. oraz postanowieniem o zabezpieczeniu produktu nr [...] z dnia 17 sierpnia 2017 r. Przeprowadzona kontrola była już 6 kontrolą przeprowadzoną wobec kontrolowanego obiektu. W trakcie tych kontroli zabezpieczano produkty, które po przeprowadzonych badaniach chemiczno-toksykologicznych w Pracowni Toksykologii Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej okazały się być środkami zastępczymi. W związku z powyższym w stosunku do osób prowadzących działalność w przedmiotowym punkcie sprzedaży toczą się postępowania administracyjne. W toku prowadzonej kontroli stwierdzono, że w skład kontrolowanego obiektu wchodzą takie pomieszczenia jak: pomieszczenie sklepu gdzie znajdują się gabloty z artykułami erotycznymi, chemia erotyczna. Z pomieszczenia sklepu przechodzi się do zamykanego drzwiami metalowymi z okienkiem podawczym pomieszczenia sprzedawcy. W pomieszczeniu pracy sprzedawcy znajduje się szafka, łóżko, telewizor oraz monitoring. Sprzedaż odbywa się przez zewnętrzne okienko podawcze po naciśnięciu dzwonka, sprzedawca widzi na monitoringu kto podchodzi do drzwi. Drzwi i okno z zewnątrz są okratowane.

W trakcie kontroli stwierdzono, że osobą wprowadzającą do obrotu środki zastępcze jest skarżący, który oświadczył, iż od 15 sierpnia 2017 r. przebywa w tym lokalu, który remontuje. Ofertę pracy znalazł na portalu [...]. Klucze do lokalu zostały mu przekazane przez obcą osobę, której personaliów nie zna. Również utrzymuje, że nie zna danych osoby, która go zatrudniła, jednocześnie twierdząc, że nie prowadzi działalności gospodarczej.

W związku z powyższymi ustaleniami organ I instancji - Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] 2017 r., wydał decyzję, znak: [...] o wycofaniu określonych w niej produktów oraz o ich zabezpieczeniu.

Organ I instancji stanął na stanowisku, że skoro stwierdzono, że ujawnione podczas kontroli w przedmiotowym lokalu produkty są wprowadzane do obrotu, to obowiązkiem organu było stosownie do treści art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wydać decyzję nakazującą wycofanie ujawnionych podczas kontroli produktów z obrotu, a wobec istnienia uzasadnionego podejrzenia, że stwarzają one zagrożenie dla życia lub zdrowia, nakazanie także ich zabezpieczenia, poprzez przejęcie i przechowanie, na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, tj. na okres nieprzekraczający 18 miesięcy, stosownie do treści art. 44c ust. 3 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów:

a) art. 107 §3, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. polegające na:

- dowolnym i niepopartym jakimkolwiek dowodem ustaleniu, że skarżący udostępniał osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne;

- zaniechaniu przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania mającego na celu ustalenie osób (osoby), które faktycznie miałyby nabywać od skarżącego środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne;

- zaniechaniu przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania mającego na celu ustalenie osób (osoby) lub podmiotu, które faktycznie miałyby prowadzić działalność gospodarczą w kontrolowanym punkcie;

- zaniechaniu wyjaśnienia w sposób dostateczny, należyty i nie budzący żadnych wątpliwości, że ujawnione substancje mogą stanowić środek zastępczy w rozumieniu art. 4 pkt. 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

- dowolnym i niepopartym jakimkolwiek dowodem ustaleniu, że produkty zabezpieczone podczas kontroli mogą stanowić środki zastępcze;

- całkowitym braku ustalenia ilości rzekomo wprowadzonych przez skarżącego do obrotu środków zastępczych;

b) art. 107 § 3, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. w sposób rażący poprzez oparcie rozstrzygnięcia na arbitralnie przyjętych przez organ założeniach, które nie mają żadnego odzwierciedlenia w zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym;

c) art. 28 k.p.a. polegające na całkowitym pominięciu jako strony postępowania właściciela zabezpieczonych podczas kontroli substancji oraz skierowaniu nakazu zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej do osoby, która w danym punkcie nie prowadzi żadnej działalności gospodarcze];

Ponadto, zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na skierowaniu zakazu określonego we wskazanym przepisie w stosunku do osoby, która faktycznie nie udostępniła osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych, nie jest ich właścicielem i prowadzi w kontrolowany punkcie działalności gospodarczej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Opisaną na wstępie decyzją Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala przyjąć, iż czynności kontrolne w przedmiotowym lokalu (sklepie) były przeprowadzone przez organ I instancji w związku z uzasadnionym podejrzeniem, że sprzedawane w nim produkty są środkami zastępczymi w rozumieniu art. 4 pkt. 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii lub nową substancją psychoaktywną w rozumieniu art. 4 pkt. 11a tejże ustawy, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu jest zabronione. W sytuacji podejrzenia realnego, bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi, organ I instancji nie tylko miał, zdaniem organu odwoławczego, ustawowe prawo ale i obowiązek przeprowadzenia szybkiej interwencji bez powiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli zgodnie z art. 10 § 2 k.p.a.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym "działanie organu praktycznie zawsze będzie wiązać się z wkroczeniem w pewną sferę wolności obywatela, w tym także swobody prowadzenia działalności gospodarczej i z użyciem przymusu państwowego, gdyż jest to podyktowane właśnie koniecznością ochrony interesu publicznego, w tym ochrony zdrowia i życia obywateli, co stanowi podstawowy obowiązek Państwa".

Organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, że to skarżący był wprowadzającym do obrotu stwierdzone podczas kontroli środki zastępcze. Za takim stanowiskiem przemawiają bowiem okoliczności: oświadczenie skarżącego, że nie jest on w posiadaniu dokumentów identyfikujących dostawcę produktów znajdujących się w sprzedaży w przedmiotowym sklepie, nie posiada również danych podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w lokalu. Za tym przemawiają też brak potwierdzenia zatrudnienia skarżącego przez spółkę wynajmującą w tym czasie przedmiotowy lokal lub jakąkolwiek inną, a zarazem brakiem wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Organ odwoławczy wskazał, że sam jednakże brak wpisu do CEIDG nie przesądza już o fakcie prowadzenia lub nie prowadzenia działalności gospodarczej (vide: Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I CSK 364/13), zgodnie z którym: Stosowny wpis nie jest warunkiem niezbędnym dla uzyskania statusu przedsiębiorcy, gdyż decyduje o tym jedynie faktyczne podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej (art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności. Zwrócił ponadto uwagę, że zgodnie z art. 601 § 1 i 2 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r. poz. 1094), kto wykonuje działalność gospodarczą bez wymaganego zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, wpisu do rejestru działalności regulowanej lub bez wymaganej koncesji albo zezwolenia, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny. Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku zgłaszania do ewidencji działalności gospodarczej zmian danych objętych wpisem. Zdaniem organu odwoławczego zasadnie więc organ I instancji nie dał wiary zeznaniom skarżącego.

W ocenie organu odwoławczego zaistniały przesłanki do zastosowania art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Skoro w trakcie kontroli stwierdzono, że w przedmiotowym sklepie sprzedawane są produkty, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi, za czym przemawiała forma handlowa tych produktów, brak prawidłowego oznakowania (składu, przeznaczenia i pochodzenia produktu, opisy w języku angielskim), a ponadto zatrzymane podczas kontroli produkty, tj.: TMCMF, TSMF, TTHMF, AK, AB, AA, AAS, ASD były już zabezpieczane przez organa państwowych inspekcji sanitarnych i poddawane badaniom toksykologicznym, w wyniku których w ich składzie stwierdzano obecność środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych, to organ I instancji miał uzasadnione podejrzenie, że zabezpieczone podczas kontroli w dniu 17 sierpnia 2017 r. produkty mogą z dużym prawdopodobieństwem stanowić środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne. Zdaniem organu odwoławczego taka informacja na tym etapie postępowania jest wystarczająca. W istocie więc produkty, których dotyczy omawiany przepis, nie muszą posiadać faktycznie przymiotu "stwarzające zagrożenie życia lub zdrowia", a tylko w momencie wydawania decyzji wzbudzać podejrzenie (uzasadnione), że taki przymiot (cechę) posiadają. Bez wątpienia, w ocenie organu odwoławczego, produkty będące przedmiotem wstrzymania wprowadzania do obrotu i zabezpieczenia takie cechy posiadały. Sprawozdanie sądowo-lekarskie z przeprowadzonych badań chemiczno-toksykologicznych wyjaśni, czy zabezpieczone produkty stanowią środek zastępczy lub nową substancję psychoaktywną, co będzie miało kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie. W przypadku stwierdzenia, że zabezpieczone substancje nie stanowią środka zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej spowoduje, że organ I instancji niezwłocznie uchyli postanowienie o zabezpieczeniu. W tym więc względzie zarzut jakoby organ I instancji zaniechał wyjaśnienia w sposób dostateczny, należyty i nie budzący żadnych wątpliwości, że ujawnione substancje mogą stanowić środek zastępczy w rozumieniu art. 4 pkt. 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz, że organ I instancji oparł się na dowolnym i niepopartym jakimkolwiek dowodem stwierdzeniu, że produkty zabezpieczone podczas kontroli mogą stanowić środki zastępcze - jest bezzasadny.

Również za niezasadny na tym etapie postępowania uznał organ odwoławczy zarzut skarżącego, że organ nie ustalił ilości wprowadzonych do obrotu substancji. Ilość wprowadzonych substancji będzie bowiem miała znaczenie przy wymierzaniu kary pieniężnej zgodnie z art. 52a ustawy.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wprowadzanie do obrotu oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Definicja ta, w zw. z art. 52 a ust. 1 ustawy, obejmuje zatem każdą postać udostępniania środków zastępczych innej osobie - niezależnie zatem od tego czy odbiorca tych środków jest ich konsumentem czy też wyłącznie pośrednikiem w drodze do konsumenta; niezależnie również od tego czy chodzi o pierwotne udostępnianie produktu innym osobom, czy też o następcze (wtórne) jego udostępnianie.

Zgodnie z wykładnią przepisów art. 52a w związku z art. 4 pkt. 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2684/13, pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o których mowa w art. 4 pkt 34 ustawy, oznacza każde udostępnianie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim zarówno niebędącym jak i będącym ich konsumentami, tj. nabywającymi je w celu własnego spożycia. Ustawodawca w hipotezie i dyspozycji normy art. 52a ust. 1-3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wyraźnie wskazuje, że odpowiedzialności administracyjnej podlega obiektywnie każdy, kto wprowadza do obrotu środki zastępcze, zatem każdy podmiot prawa, który nie stosuje się do obowiązków wynikających z art. 44b ustawy. Zgodnie z brzmieniem treści art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii "wprowadzanie do obrotu jest to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych" oraz z przytoczoną powyżej wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 r, sygn. akt III SA/Kr 1519/16, który w uzasadnieniu tego wyroku podkreślił, że "w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący (...) nie tylko wyłącznie był obecny w kontrolowanym punkcie sprzedaży, ale osobiście sprzedawał, czyli wprowadzał do obrotu odpłatnie, osobom trzecim produkty w postaci saszetek zawierających środki o niewiadomym składzie, pochodzeniu i przeznaczeniu, zwane potocznie "dopalaczami". Co prawda, (...) twierdzi zarówno w odwołaniu jak i skardze, że sprzedaży tych środków dokonywał nie w swoim imieniu, jednak nie wskazał w czyim, a nawet poprzestał na twierdzeniu, że nie wie w czyim imieniu tego dokonywał. Twierdzenia takie są nie tylko pozbawione zwykłego zdrowego rozsądku, ale wskazują na lekceważący stosunek skarżącego do organów państwowych, w tym organów kontroli. Sąd podkreśla, że rację ma organ odwoławczy podnosząc, że "nie może być, tak aby ktoś kto utrudnia postępowanie następnie zarzucał jego wadliwe prowadzenie organowi, któremu prowadzenie tego postępowania utrudnia wręcz uniemożliwia" wyraźnie. wynika, że zarzut skarżącego odnośnie naruszenia tego przepisu jest chybiony.

Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że organ I instancji trafnie przyjął, iż to skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zarówno z akt, jak i z treści odwołania wynika bowiem, że skarżący sprzedawał "dopalacze" i z takim zamiarem przyjechał do T. W związku z powyższym mamy tutaj do czynienia z "udostępnieniem osobom trzecim, odpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych". Nadto, skarżący nie wskazał podmiotu ani żadnego dokumentu na okoliczność zatrudnienia. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący nie tylko wyłącznie był obecny w kontrolowanym punkcie sprzedaży, ale osobiście sprzedawał, czyli wprowadzał do obrotu odpłatnie, osobom trzecim produkty w postaci saszetek wobec których organ I instancji miał uzasadnione podejrzenie, że zawierała w swoim składzie środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne, zwane potocznie "dopalaczami". Co prawda, skarżący twierdzi, że sprzedaży tych środków dokonywał nie w swoim imieniu, jednak nie wskazał w czyim, a nawet poprzestał na twierdzeniu, że nie wie w czyim imieniu tego dokonywał. Twierdzenia skarżącego są nie tylko pozbawione zwykłego zdrowego rozsądku, ale wskazują na lekceważący stosunek skarżącego do organów państwowych, w tym organów kontroli. Należy podkreślić, że nie może być tak, aby ktoś kto utrudnia postępowanie następnie zarzucał jego wadliwe prowadzenie organowi, któremu prowadzenie tego postępowania utrudnia, wręcz uniemożliwia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a., co do błędnego określenia strony poprzez przyjęcie, że skarżący był osobą sprzedającą dopalacze w punkcie sprzedaży organ odwoławczy uznał, że zarzut ten nie może zostać uznany za zasadny. Organ I instancji prawidłowo uznał skarżącego za adresata decyzji, ze względu na uznanie jego osoby za wprowadzającego do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produkty wobec których istnieje uzasadnione podejrzenie, że stanowią środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne. Nadmienić należy, iż skarżona decyzja nie dotyczy zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na okres 3 miesięcy zgodnie z art. 44c ust. 3 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zatem podnoszenie tego w odwołaniu jako zarzut jest bezzasadne i niezgodne ze stanem faktycznym w sprawie. Należy także zwrócić uwagę na liczne błędy w uzasadnieniu odwołania, a mianowicie w punkcie A i B uzasadnienia odwołania użyto nazwiska i imienia "M. Ś.", której to osoby miałaby dotyczyć skarżona decyzja, co jest niezgodne z prawdą i stanem faktycznym gdyż skarżona decyzja dotyczy M. C. Nazwisko osoby M. Ś. pojawia się jeszcze w innym miejscu przedmiotowego odwołania a mianowicie: "W związku z powyższym niedopuszczalne jest nałożenie na M. Ś. nakazu określonego w decyzji". M. Ś. jak powyżej wskazano nie jest sobą wobec której prowadzone jest przedmiotowe postępowanie administracyjne, zatem popełnienie takich błędów nie jest dopuszczalne, tym bardziej, że skarżący reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika.

Również zarzut naruszenia art. 107 § 3, art. 77 oraz art.80 k.p.a. w ocenie organu odwoławczego okazał się nieuzasadniony. Zaskarżona decyzja zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Decyzja z dnia [...] 2017 r., znak: [...] została wydana na podstawie protokołu pobrania próbek do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, stanowiący dowód i pokwitowanie urzędowego pobrania próbek z dnia 17 sierpnia 2017 r., nr [...] oraz postanowienia o zabezpieczeniu produktu z dnia 17 sierpnia 2017 r., nr [...], znak: [...], protokołu z przeprowadzonych czynności kontrolnych z dnia 17 sierpnia 2017 r.. Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że informacje zawarte w tych dokumentach są wystarczające jako uzasadnienie faktyczne. Jako uzasadnienie prawne, Powiatowy Inspektor Sanitarny w zaskarżonej decyzji przywołał przepisy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. (art. 44b i 44c ust. 1) w myśl, których, zakazuje się wprowadzania do obrotu środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, wstrzymanie wytwarzania tego produktu lub wycofanie go z obrotu, na czas niezbędny do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy.

Nadmienił również, że zgodnie z treścią art. 108 k.p.a. organowi Państwowej Inspekcji Sanitarnej przysługuje prawo nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności gdy uzna, iż jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, co w sprawie niniejszej nastąpiło. Istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnej jest to, że staje się ona wykonalna i stanowi tytuł egzekucyjny, mimo że nie jest ostateczna. W przypadku gdyby zaskarżonej decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności strona odwołująca się, do chwili kiedy decyzja stałaby się ostateczna, mogłaby kontynuować działalność w lokalu, w którym wprowadzano do obrotu środki, co do których istniało uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi. Takie działanie byłoby, zdaniem organu odwoławczego, dalece niepożądanym dla ochrony zdrowia ludzkiego a przy tym nie leżałoby w interesie publicznym. Zagrożenie dla zdrowia stwarzane przez środki zastępcze jest bowiem zjawiskiem powszechnie znanym, mającym potwierdzenie w szeroko podawanych do publicznej wiadomości przypadkach zatruć po zażyciu produktów stanowiących środki zastępcze.

A zatem w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki do zastosowania przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego art. 108 k.p.a. i nie zaistniały żadne nowe okoliczności w sprawie, które pozwalałyby taki rygor natychmiastowej wykonalności uchylić.

Na marginesie organ odwoławczy zaznaczył, że w treści odwołania przywołano szereg wyroków, które w ocenie odwołującego się "w sposób jednolity przesądzają, że okoliczność kto faktycznie wprowadzał do obrotu środki zastępcze i nowe substancje psychoaktywne ma znaczenie i to znaczenie kluczowe". W ocenie jednakże organu odwoławczego istotne jest to, że żaden z przywołanych wyroków nie dotyczy i nie mógł dotyczyć problematyki wprowadzania do obrotu środków zastępczych i tym bardziej nowych substancji psychoaktywnych, bowiem dopiero w roku 2010 przeprowadzono akcję zamykania sklepów z tzw. dopalaczami, zaś pojęcie nowej substancji psychoaktywnej wprowadzono do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dniem 1 lipca 2015 r. W wyniku tej akcji zlecono przeprowadzenie badań zatrzymanych produktów. Żaden z przywołanych wyroków nie jest datowany po tym okresie, a tym samym nie mógł dotyczyć problematyki tzw. "dopalaczy", czyli środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego zostało przeprowadzone zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w m.in. w art. 7 k.p.a. Zasada ta bowiem wymaga, by organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy pod względem prawnym i merytorycznym, nienaruszający zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów Państwa, wynikającej z art. 8 k.p.a. Dokonana ocena stanu faktycznego sprawy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 77 k.p.a. Ocena została dokonana w sposób spójny, logiczny i zgodny z wiedzą wywiedzioną w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Dokonana ocena mieści się również w granicach swobodnej oceny dowodów. Z tych też względów zarzut strony dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. należało uznać za niezasadny.

Uznał zatem organ II instancji, że przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego postępowanie administracyjne, w związku z uzasadnionym podejrzeniem wprowadzania do obrotu produktów, które mogą stwarzać zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzi było prawidłowe, a wydana w jego wyniku zaskarżona decyzja ma cechy ważności o których mowa w art. 107 k.p.a.

Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący i wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, powtórzył w jej treści zarzuty i argumentację na ich poparcie przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zarzucił więc naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: art. 107 § 3, art. 7, art. 8, art. 11, art. 28, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., także art. 52a ust.2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 108 § 1 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest przepisu art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na skierowaniu zakazu określonego we wskazanym przepisie w stosunku do osoby, która faktycznie nie udostępniła osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych, nie jest ich właścicielem i prowadzi w kontrolowany punkcie działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą jej wydania był art. 44b i art. 44c ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 783 ze zm., zwanej dalej ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii).

Zgodnie z art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zakazuje się wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1) środków zastępczych;

2) nowych substancji psychoaktywnych.

W myśl natomiast z art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, wstrzymanie wytwarzania tego produktu lub wycofanie go z obrotu, na czas niezbędny do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy.

Stosownie natomiast do treści art. 44c ust. 3 pkt 1 ustawy, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 44c ust. 1, właściwy państwowy inspektor sanitarny dokonuje zabezpieczenia produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną oraz nakazuje zaprzestanie prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzeniu tego produktu do obrotu, na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące.

W ocenie Sądu prawidłowo orzekające w niniejszej sprawie administracyjnej organy uznały, że zachodziły podstawy do skierowania wobec skarżącego nakazu wycofania z obrotu przedmiotowych środków zastępczych, o którym mowa w art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, jak i zabezpieczenia tych produktów, stosownie do brzmienia art. 44c ust. 3 pkt 1 ustawy.

Bezspornie w kontrolowanym lokalu stwierdzono wprowadzanie do obrotu produktów, co do których zachodziło uzasadnione podejrzenie, że są to środki zastępcze w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Zgodnie bowiem z tym przepisem środek zastępczy to produkt zawierający co najmniej jedną nową substancję psychoaktywną lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, który może być użyty zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych.

Skoro w trakcie kontroli w tym lokalu stwierdzono, że sprzedawane są w nim produkty, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi, za czym przemawiała forma handlowa tych produktów, brak prawidłowego oznakowania (składu, przeznaczenia i pochodzenia produktu, opisy w języku angielskim), a ponadto zatrzymane podczas kontroli produkty, tj.: TMCMF, TSMF, TTHMF, AK, AB, AA, AAS, ASD były już zabezpieczane przez organa państwowych inspekcji sanitarnych i poddawane badaniom toksykologicznym, w wyniku których w ich składzie stwierdzano obecność środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych, zgodzić się należy z orzekającymi organami obydwu instancji, że istniało uzasadnione podejrzenie, że zabezpieczone przedmiotowe produkty podczas kontroli w dniu 17 sierpnia 2017 r. mogą z dużym prawdopodobieństwem stanowić środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne.

Wbrew więc zarzutom skargi za uzasadnione - w świetle okoliczności niniejszej sprawy - należało uznać wydanie decyzji nakazującej wycofanie z obrotu i zabezpieczenie produktów wobec skarżącego.

Celem przepisu art. 44 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest wyeliminowanie zagrożenia dla życia i zdrowia, jakie wywołują "dopalacze", czyli środki zastępcze w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy.

Państwowy inspektor sanitarny zobowiązany jest więc - w razie stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że stanowią one środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne, podjąć czynności zmierzające do przeprowadzenia przez specjalistyczny podmiot badań mających na celu ustalenie czy rzeczywiście te produkty takimi środkami lub substancjami. Organ ten w pierwszej kolejności w drodze decyzji nakazuje więc wstrzymanie wytwarzania takich produktów albo jeśli są one już w obrocie - wycofanie ich z obrotu - na czas niezbędny do przeprowadzenia badań. Następnie organ dokonuje zabezpieczenia podejrzanych produktów oraz nakazuje zaprzestanie prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzeniu produktu do obrotu - również na czas niezbędny do przeprowadzenia badań produktu. Następnie w razie potwierdzenia po przeprowadzeniu badań, że produkt jest środkiem zastępczym lub substancją psychotropową, organ kolejną decyzją zakazuje (całkowicie) jego wytwarzania lub wprowadzania do obrotu oraz nakazuje jego wycofanie z obrotu, a także orzeka jego przepadek na rzecz Skarbu Państwa i zniszczenie (art. 44c ust. 1, 3, 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii).

Istotnie, przepis art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie przewiduje wprost, do kogo mają być adresowane powyższe decyzje - przy określaniu ich adresatów należy więc dokonać wykładni systemowej przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Celem tej ustawy, jak już z samej nazwy wynika, jest przeciwdziałanie narkomanii, które realizuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, gospodarczej, oświatowo-wychowawczej i zdrowotnej, a w szczególności przez m.in. zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii (art. 1 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy). Ustawa wprowadza więc zasadę, że obrót, wytwarzanie, przetwarzanie, przerób i posiadanie takich substancji jest możliwe wyłącznie na podstawie pozwolenia wydawanego tylko szczegółowo określonym podmiotom przez uprawnione organy i czynności te podlegają ponadto ścisłemu nadzorowi. Istnieje więc ogólny zakaz dokonywania takich czynności bez zezwolenia, co oznacza, że dotyczy on wszystkich podmiotów prawa. O ile więc ustawa ta wprost nie zezwala określonym podmiotom bądź grupie podmiotów na obrót, wytwarzanie, przetwarzanie, przerób czy posiadanie takich substancji, to obowiązkiem podmiotów prawa jest powstrzymywanie się od dokonywania takich działań.

Jednym z przewidzianych w ustawie sposobów realizacji zapobiegania narkomanii jest określony w przepisie art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii całkowity zakaz wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych.

Podkreślić więc należy, że ustawa nie przewiduje żadnych wyjątków w tym zakresie.

Na każdym zatem podmiocie prawa ciąży obowiązek powstrzymywania się od dokonywania tych czynności. Ustawa definiuje przy tym w art. 4 pkt 34 "wprowadzanie do obrotu" jako udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych; a w pkt 35 "wytwarzanie" jako czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki odurzające, substancje psychotropowe, prekursory, środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne, ich oczyszczanie, ekstrakcję surowców i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków lub substancji.

W świetle powyższego, każdy podmiot prawa ma obowiązek powstrzymywać się od wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych. Z uwagi na ogólnie sformułowany zakaz, za niezasadne należało uznać argumenty podniesione w skardze, że obowiązek ten spoczywa wprowadzającym je bezpośrednio, prowadzącym działalność gospodarczą w danym lokalu, producencie. Ponownie podkreślić więc należy, że każdy podmiot prawa, ma obowiązek powstrzymywania się od dokonywania wskazanych powyżej czynności.

Określając zatem adresatów poszczególnych decyzji wymienionych w art. 44c należy mieć na uwadze powyższą zasadę

Należy też zauważyć, że powołany przepis art. 44c ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii posługuje się ogólnym pojęciem działalności, nie ograniczając jej do działalności gospodarczej.

Mając zatem na uwadze zakaz dokonywania jakichkolwiek czynności polegających na wytwarzaniu i wprowadzaniu do obrotu środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych oraz to, że kontrolowane decyzje zostały podjęte przez państwową inspekcję sanitarną w ramach szeregu innych czynności mających wspólnie na celu zapobieżenie zagrożeniu dla życia i zdrowia, przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że adresatem takiej decyzji nie musi być wyłącznie przedsiębiorca, ale każdy, kto prowadzi jakąkolwiek działalność w pomieszczeniach, w których środki takie są wytwarzane albo wprowadzane do obrotu, jeżeli działalność ta mogłaby w najmniejszym nawet stopniu ograniczać lub utrudniać usunięcie stanu zagrożenia wywołanego przez "dopalacze" znajdujące się w tym pomieszczeniu.

Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii, definiując "wprowadzanie do obrotu" nie ogranicza bowiem tego pojęcia wyłącznie do osoby bądź podmiotu, który fizycznie wręcza dany środek innej osobie, jak to próbuje argumentować skarżący. Ustawa mówi o udostępnianiu takich środków osobom trzecim, co jest pojęciem znacznie szerszym niż dawanie, wręczanie, przekazywanie; "udostępnianie" to "pozostawanie do dyspozycji", nie musi nawet wiązać się z żadną aktywnością, ale może polegać na przyzwoleniu, na biernej postawie. Analiza systemowa i funkcjonalna przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że przez udostępnianie należy rozumieć więc także samo "stwarzanie możliwości" nabycia takich środków w danym miejscu np. w lokalu.

W pełni podzielić więc należy stanowisko WSA w Lublinie, zaprezentowane w wyroku tegoż Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 276/16, które Sąd orzekający w tej sprawie podziela, że: "Z tych względów stwierdzić należy, że decyzja wydawana na podstawie art. 44c ust. 3 u.p.n. może być skierowana nie tylko do tego, kto wytwarza środek zastępczy (producenta) i nie tylko do przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą. Decyzja taka może być skierowana do każdej osoby bądź podmiotu, który prowadzi w pomieszczeniu jakąkolwiek działalność, w wyniku której udostępnia, a więc stwarza, nawet "przy okazji", możliwość nabywania takich środków przez inne osoby.

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Za prawidłowe uznać należy te argumenty orzekających organów, które podnoszą za tut. Sądem, że "w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący (...) nie tylko wyłącznie był obecny w kontrolowanym punkcie sprzedaży, ale osobiście sprzedawał, czyli wprowadzał do obrotu odpłatnie, osobom trzecim produkty w postaci saszetek zawierających środki o niewiadomym składzie, pochodzeniu i przeznaczeniu, zwane potocznie "dopalaczami". Co prawda, (...) twierdzi zarówno w odwołaniu jak i skardze, że sprzedaży tych środków dokonywał nie w swoim imieniu, jednak nie wskazał w czyim, a nawet poprzestał na twierdzeniu, że nie wie w czyim imieniu tego dokonywał."(por. m. in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2017 r, sygn. akt III SA/Kr 1519/16).

Z tego względu rację mają organy, że decyzja mogła być skierowana do skarżącego. Zarówno z akt, jak i z treści odwołania wynika, że to skarżący sprzedawał "dopalacze" i z takim zamiarem przyjechał też do T. Trafnie organy wskazały, że mamy tutaj do czynienia z "udostępnieniem osobom trzecim, odpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych". Skarżący nie wskazał też, że tym podmiotem był ktoś inny. Nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący nie tylko wyłącznie był obecny w kontrolowanym punkcie sprzedaży, ale i osobiście sprzedawał produkty zastępcze, a więc wprowadzał je do obrotu odpłatnie, osobom trzecim. Miejsce w którym to czynił (przez okienko podawcze) było zaś ogólnodostępne dla osób trzecich, w tym także dla nieletnich.

Sąd podzielił zatem stanowisko organów, że dokonana ocena stanu faktycznego znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Organy nie naruszyły zatem przepisów postępowania tj. art. 7, 28, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Przeprowadziły bowiem wyczerpująco postępowanie wyjaśniające i sporządziły obszerne uzasadnienia, w którym szczegółowo przedstawiły stan faktyczny oraz wyjaśniły podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia. Dokonane ustalenia były wystarczające do jego wydania.

Zarzuty skarżącego dotyczą przede wszystkim interpretacji przepisów, a w zakresie ustaleń faktycznych zwraca on uwagę na okoliczności, które - jak wyżej wskazano - w świetle dokonanej przez Sąd wykładni przepisów - nie mogły mieć istotnego znaczenia dla treści rozstrzygnięcia.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 108 k.p.a. dotyczący nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji - z uwagi na duże ryzyko, że niezamknięcie lokalu, w którym stwierdzono środki zastępcze (niezaprzestanie prowadzenia w nim działalności) spowoduje dalsze nielegalne udostępnianie tych środków osobom trzecim, w tym dzieciom i młodzieży, co stanowi zagrożenie ich zdrowia i życia.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.