Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 217/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] października 2021 r. M.K. zwróciła się do Wójta Gminy B. (dalej: "Wójt") o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką S.R., która jest niezdolna do samodzielnej egzystencji, o czym orzeczono na mocy orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] października 2014 r. W orzeczeniu tym wskazano, że niezdolność do samodzielnej egzystencji istnieje od [...] lipca 2012 r. Do wniosku wnioskodawczyni załączyła m.in. ww. orzeczenie i oświadczenie, że na podstawie art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2020 poz. 111 ze zm.; dalej: "u.ś.r.") rezygnuje z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego decyzją Wójta z dnia [...] lutego 2021 r. od miesiąca złożenia wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w trakcie którego przeprowadzono wywiad środowiskowy z wnioskodawczynią i jej matką oraz z siostrą wnioskodawczyni – K.K. oraz pozyskano również oświadczenie od brata wnioskodawczyni – M.R., decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] Wójt odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że jakkolwiek z akt sprawy wynika, że od poniedziałku do piątku wnioskodawczyni sprawuje całodobową opiekę nad matką, którą wykonuje w sposób właściwy oraz zrezygnowała z tego powodu z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, to jednak wnioskowane świadczenie nie może być przyznane ze względu na fakt, że niepełnosprawność osoby pozostającej pod jej opieką, powstała po ukończeniu przez nią 25 lat, która to okoliczność wyklucza przyznanie świadczenia z uwagi na obowiązujący art. 17 ust. 1b u.ś.r. Organ wskazał, że co prawda z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS nie wynika kiedy powstała niepełnosprawność matki wnioskodawczyni, to jednak ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 10 lipca 2012 r. Co prawda organ powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13), mocą którego uznano art. 17 ust. 1b u.ś.r. za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, to jednak uznał, że przepis powyższy, nie został wyeliminowany z obrotu prawnego, co oznacza, że w niezmienionym brzmieniu w nim funkcjonuje i dopóki w tej materii nie zostaną wprowadzone nowe rozwiązania ustawowe, jest on zobligowany stosować obowiązujące przepisy prawa, bowiem wykonanie ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego należy do ustawodawcy, a nie do samorządu. Organ wskazał także, że nie mógł uwzględnić wniosku o uchylenie specjalnego zasiłku opiekuńczego z dniem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem wydana decyzja jest decyzją odmowną.

Ponadto organ ustalił, że M.K. od kilku miesięcy przebywa

u swojej matki, gdzie sprząta, gotuje, pierze, realizuje recepty, umawia lekarza, załatwia opał oraz pomaga w utrzymaniu higieny osobistej. Do swojego domu przyjeżdża tylko na sobotę lub niedzielę, gdy zmieni ją rodzeństwo – K.K. i M.R. Ustalono również, że K.K. od roku w weekendy zajmuje się matką - do matki zajeżdża około godziny 9:00 w sobotę ze swoim jedzeniem, z którego przygotowuje posiłki oraz z przyborami do mycia. Za zakupy płaci własnymi pieniędzmi. Opiekę sprawuje do godziny 17:00 w niedzielę. Opieka ta polega na przygotowaniu posiłków, podaniu ich, podaniu leków, zmianie pościeli, praniu, sprzątaniu, paleniu w piecu. K.K. poinformowała, że od poniedziałku do piątku opiekę nad matką sprawuje jej siostra M.K., natomiast niewielki udział w opiece przypisuje ich bratu M.R.. Organ ustalił, że K.K. jest osobą pracującą zawodowo od poniedziałku do piątku oraz wedle jej oświadczenia - w razie potrzeby byłaby w stanie zapewnić częściową odpłatność za sprawowaną opiekę nad matką przez osoby trzecie. Organ ustalił, że siostry są ze sobą skonfliktowane i nie potrafią porozumieć się co do sprawowania opieki nad matką. M.R. oświadczył natomiast, że opiekuje się matką w każdą sobotę, niedzielę i święta, zaś od poniedziałku do piątku opiekę sprawuje M.K. M.R. wskazał również, że pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, lecz z uwagi na trudną sytuację materialną, nie jest w stanie zapewnić matce odpłatnej opieki.

Organ wskazał także, że wymagająca opieki matka wnioskodawczyni oświadczyła, że bez pomocy innych osób nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować. Ustalono, że jest ona osobą leżącą, wstaje jedynie, aby zjeść, załatwić potrzeby fizjologiczne i toaletę osobistą (tj. w pokoju w którym przebywa przy łóżku). Ma ona zdiagnozowane wiele jednostek chorobowych takich jak: nadciśnienie, parkinson, cukrzyca, choroby serca, przewlekła choroba nerek i niewydolność krążenia. W trakcie wywiadu ustalono, że gdyby nie pomoc córki M.K., musiałaby ubiegać się o całodobową pomoc instytucjonalną.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: "SKO") utrzymało w mocy ww. decyzję Wójta, jednakże nie przychyliło się do stwierdzenia, że w sprawie nie został spełniony warunek z art. 17 ust. 1b u.ś.r., powołując się na ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13). SKO podkreśliło, że bez względu na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, organy powinny zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania przedmiotowego świadczenia, z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 u.ś.r., która została uznana za niekonstytucyjną.

Mimo powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie M.K. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. SKO wskazało bowiem, że z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni nie sprawuje opieki nad matką w stopniu uzasadniającym przyznanie żądanego świadczenia, bowiem wykonywane przez nią czynności (sprzątanie, gotowanie, realizowanie recept, umawianie wizyt lekarskich, organizowanie opału, pomoc w utrzymaniu higieny osobistej) stanowią jedynie pomoc przy prowadzeniu gospodarstwa domowego. Są to czynności dnia codziennego, wykonywane przez osoby pracujące zawodowo i wykonywane przed rozpoczęciem pracy oraz po je zakończeniu oraz nie wymagają całodobowej dyspozycyjności wnioskodawczyni. Organ odwoławczy podkreślił również, że pomoc matce świadczą także jej pozostałe dzieci: K.K. oraz M.R. pracujące zawodowo. Mimo, że pomoc ta udzielana jest w weekendy i święta, to K.K. zadeklarowała gotowość w ponoszeniu częściowej odpłatności za sprawowaną opiekę nad matką. W ocenie SKO, zakres opieki udzielanej matce przez wnioskodawczynię nie wykracza poza obowiązki domowe, które wykonywane są w każdym gospodarstwie – co więcej z reguły przez osoby pracujące w pełnym wymiarze czasu pracy. Ponadto opieka ta nie zawsze wykonywana jest bezpośrednio, lecz w wiele czynności zaangażowane jest również jej rodzeństwo, które wspiera matkę także materialnie (np. przez zakup żywności i przyborów do higieny osobistej) oraz pomaga w czynnościach życia codziennego. SKO podkreśliło przy tym, że zakres opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, uprawniający w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. do świadczenia pielęgnacyjnego, nie może ograniczać się do wykonywania podstawowych czynności domowych, które mogą być w całości wykonywane poza godzinami pracy. Wprawdzie wnioskodawczym oświadczyła, że w dniu 1 grudnia 2014 r. zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym, to jednak zebrany materiał dowodowy, w ocenie SKO wskazuje, że mogłaby ona podjąć zatrudnienie chociażby na część etatu, angażując swoje rodzeństwo, które wyraża chęć pomocy, w sprawowanie opieki nad matką również w tygodniu.

Powyższą decyzję zaskarżyła w całości do sądu administracyjnego M.K., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. przez przyjęcie, że niepodejmowanie przez nią pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania tej opieki osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długoterminowej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znaczenie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że wedle art. 17 ust. 1 u.ś.r., podstawowym wymogiem uzyskania żądanego świadczenia jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki, wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nie musi być opieką całodobową. Powołując się na orzecznictwo skarżąca wskazała, że pojęcie stałej opieki nie może być rozumiane jako wykonywanie opieki nieustannie, tj. przez 24 godziny na dobę, lecz powinna to być opieka stała, w sensie trwałości, zaś długotrwała, w sensie rozciągłości w czasie, a jej zakres wyznaczony niepełnosprawnością osoby jej wymagającej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego. Akceptując i podzielając w całości argumentację organu odwoławczego, Sąd uznał że ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa materialnego.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.śr., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny

i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem

o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W myśl zaś art. 17 ust. 1b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca należy do kręgu podmiotów, o których mowa wyżej, albowiem stosownie do art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, ciąży na niej jako zstępnej pierwszego stopnia w linii prostej, obowiązek alimentacyjny względem matki. Natomiast jak wynika

z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] października 2014 r., matka skarżącej ma stwierdzoną trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji od dnia

10 lipca 2012 r., co jest równoznaczne ze znacznym stopniem niepełnosprawności.

Sąd podziela przy tym stanowisko Kolegium, że wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, utraciło przymiot konstytucyjności przewidziane art. 17 ust. 1b u.ś. r. kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego przez opiekunów dorosłych niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2 ustawy. Z tych przyczyn w odniesieniu do opiekunów dorosłych niepełnosprawnych, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Organ odwoławczy słusznie zatem zweryfikował błędne stanowisko organu I instancji uznające za podstawę negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie, zaistnienie przesłanki uniemożliwiającej przyznanie wnioskowanego świadczenia wskazanej

w art. 17 ust. 1 b w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

Powyższe okoliczności nie budzą zastrzeżeń stron, w tym samej skarżącej, znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy i jako takie odpowiadają prawu.

Spór w niniejszej sprawie koncentruje się natomiast wokół oceny spełnienia przesłanki pozytywnej określonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie organu odwoławczego skarżącej nie można przyznać wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż brak jest związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy sprawowaną opieką a nie podejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez skarżącą, a także rezygnacją z takich form aktywności, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy.

Sąd ocenę tę w pełni podziela i przyjmuje za własną.

Przede wszystkim podkreślić należy, że celem omawianego świadczenia jest częściowe pokrycie wydatków ponoszonych przez rodzinę w związku

z koniecznością zapewnienia opieki i pielęgnacji osobie niepełnosprawnej.

W odróżnieniu od innych świadczeń opiekuńczych świadczenie pielęgnacyjne, jako tego rodzaju forma wsparcia rodziny, nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czynią to w tak dużym - a wynikającym ze stopnia niepełnosprawności osoby, którą się opiekują - zakresie i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie innej pracy. Przez rezygnację z zatrudnienia,

w znaczeniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy więc rozumieć faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania.

Trafnie zatem podnosi Kolegium, że omawiany przepis należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bądź wymusza na osobie sprawującej opiekę rezygnacji z wykonywanej pracy. W tym miejscu podkreślić należy, że sposób sprawowania opieki nie został w u.ś.r. określony i dlatego należy go rozpatrywać przez pryzmat celu tej rezygnacji, z której wynika, że musi mieć ona charakter stały bądź długotrwały i odnosić się do wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych osoby pozostającej pod opieką, których z uwagi na niepełnosprawność nie jest w stanie sama sobie zapewnić. Według NSA "określenia stała lub długoterminowa wskazują, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, a zatem sporadycznie (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2201/15, Lex 2240790).

Jak wynika z powyższego, zarówno wyrażenie "stała" lub "długoterminowa" są wyrażeniami odnoszącymi się do czasu sprawowania opieki. Jednoczesne rozróżnianie przez ustawodawcę opieki stałej i długoterminowej wskazuje, że nie wymaga on, aby osoba sprawująca opiekę przebywała bez jakichkolwiek przerw

w ciągu dnia w pobliżu osoby, która opieki w świetle orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wymaga. Otóż według treści tej regulacji opieka powinna być sprawowana codziennie w taki sposób, który uniemożliwia wykonywanie przez opiekuna pracy zarobkowej. Przesłanka warunkująca uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego zostanie spełniona, jeżeli opiekun pozostaje w ciągłej dyspozycji swego podopiecznego, przez co należy rozumieć także sytuację, w której oprócz sprawowania opieki, wykazuje gotowość niesienia pomocy zarówno w dzień, jak i w nocy. Innymi słowy, znaczy stopień zaangażowania w pomoc osobie najbliższej, uniemożliwia opiekunowi podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Omawiana opieka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnia (albo jego niepodejmowaniem)

a sprawowaną opieką musi być bezpośredni (tak m.in.: wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 4023/18). Dodać również należy, że zakres opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, uprawniający w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. do świadczenia pielęgnacyjnego, nie może ograniczać się do wykonywania podstawowych czynności domowych, które mogą być w całości wykonywane poza godzinami pracy.

Tymczasem ustalony na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wywiadu środowiskowego stan faktyczny nie dowodzi, że zakres sprawowanej przez skarżącą opieki, uniemożliwia jej podjęcie zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej. Przede wszystkim, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, opieka którą wykonuje skarżąca względem matki (sprzątanie, gotowanie, wykupowanie lekarstw, umawianie wizyt lekarskich, organizowanie opału oraz pomocy w utrzymaniu higieny osobistej) stanowi pomoc przy prowadzeniu gospodarstwa domowego, która w istocie sprowadza się do czynności dnia codziennego i może być wykonywana przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują ją przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu i nie wymagają całodobowej dyspozycyjności skarżącej. Co więcej opieka ta nie zawsze wykonywana jest bezpośrednio przez skarżącą, lecz w opiekę nad niepełnosprawną matką włączone są również jej pozostałe dzieci, które pracują zawodowo, tj. M.R.i i K.K. Z akt sprawy wynika, że skarżąca przebywa u niepełnosprawnej matki od niedzieli do soboty rano, zaś w sobotę i niedzielę opiekę nad matką sprawuje druga córka oraz sporadycznie brat. K.K. – siostra skarżącej, zajmuje się kompleksową opieką nad matką w weekendy. Przyjeżdża w sobotę o godz. 9.00 rano, przywozi ze sobą jedzenie, z którego przygotowuje matce posiłki oraz zabiera przybory, którymi myje matkę. Nadto podaje leki, zmienia pościel, pierze, sprząta, pali w piecu. Zrobione zakupy finansowane są przez nią z własnych środków. Opiekę sprawuje do niedzieli do godz. 17.00. Dodatkowo z jej oświadczenia wynika, że w razie potrzeby byłaby w stanie zapewnić częściową odpłatność za sprawowaną opiekę nad niepełnosprawną matką przez osoby trzecie. Natomiast z oświadczenia syna osoby niepełnosprawnej – M.R. wynika, że opiekuje się matka w każdą sobotę, niedzielę i święta. Z uwagi jednakże na trudną sytuację materialną nie jest w stanie zapewnić matce odpłatnej opieki.

Powyższe pozwala stwierdzić, że organy trafnie oceniły, że charakter opieki sprawowanej przez skarżącą nie jest wystarczający do przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Ustalone powyższej okoliczności wskazują bowiem, że skarżąca mimo złożonego oświadczyła, że w dniu [...] grudnia 2014 r. zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym, może - w ocenie Sądu, podjąć zatrudnienie chociażby na pół etatu, angażując do pomocy nad matką swoje rodzeństwo, które niewątpliwie wyraża chęć pomocy w sprawowaniu tej opieki również w tygodniu.

Odnosząc się zatem do powyższego uznać należy, że pomimo spełnienia przez skarżącą warunku wynikającego z art. 17 ust. 1 b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie mogło zostać jej przyznane, gdyż na podstawie faktów ustalonych w sprawie nie ziściła się inna przesłanka, od której spełnienia warunkowane jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Nie kwestionując zatem złego stanu zdrowia matki skarżącej i konieczności pomocy przez córkę, do czego zresztą wraz z rodzeństwem jest zobowiązana chociażby na mocy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, przyjąć należy, że sama tylko konieczność sprawowania opieki nie stanowi jeszcze w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r., wystarczającej podstawy do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, skoro nie uzasadnia tego jej zakres.

Z wyżej przedstawionych przyczyn zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, w szczególności przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r.

W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne.

W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), o czym orzeczono jak w sentencji.

Sprawa niniejsza została rozpoznana przez tut. Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ww. ustawy, wedle którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna

z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.