Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 121/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.221 ust.3 i ust.4, art.56
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art.122,180,187 par.1, art.191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności wynikającej z długu celnego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 29 lipca 2005 r. w Oddziale Celnym w Prudniku "A" spółka z o.o. w Warszawie zgłosiła za pośrednictwem Agencji Celnej J. do procedury dopuszczenia do obrotu towary: "tkanina z włókien ciętych syntetycznych" (poz. 1 SAD), "tkanina z włókien ciągłych syntetycznych" (poz. 2 SAD). Dla zgłoszonych towarów zadeklarowano pochodzenie indonezyjskie. Do zgłoszenia dołączono: fakturę handlową nr x z 31.05.2005r, fakturę handlową nr y z 27.05.2005r. wystawioną przez koreańską firmę B Co. Ltd [...], SEOUL (dot. poz. 2 SAD), certyfikat jakościowy wystawiony przez indonezyjską firmę P z dnia 27.05.2005r., certyfikat pochodzenia towaru z 30.05.2005r., dokument CMR oraz deklaracje DV1.

Dyrektor Izby Celnej zwrócił się do władz Indonezji o weryfikację certyfikatu pochodzenia towaru z 30.05.2005r. zalegalizowanego przez władze Indonezji oraz do władz Korei o weryfikację faktury nr y z 27.05.2005r. wystawionej przez koreańską firmę B Co. Ltd.

Pismem z dnia 12.09.2006r. uzyskano odpowiedź z Indonezji stwierdzającą autentyczność certyfikatu pochodzenia z 30.05.2005r. Jednocześnie w piśmie tym stwierdzono, że faktura nr y z 27.05.2005r., którą załączono do wniosku o weryfikację FORM A, nie była wystawiona przez indonezyjskiego eksportera towaru - firmę P. Załączono przy tym fakturę za przedmiotowy towar wystawioną przez P. Przekazana faktura indonezyjskiego eksportera była wystawiona tego samego dnia 27.05.2005r. oraz posiada ten sam numer y, co załączona przez stronę do zgłoszenia faktura koreańskiego kontrahenta.

Władze Korei odpowiedziały, pismem z dnia 23.08.2006r., że faktura numer y nie jest autentyczna.

Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu postanowieniem z dnia 31.10.2006 r. wszczął postępowanie celne w sprawie wartości celnej przedmiotowego towaru. Stronę wezwano do przekazania informacji o powiązaniach handlowych z indonezyjską firmą P i koreańską B Co. Ltd. Strona podała, że nie jest w stanie podać tych informacji, gdyż wszystkie dokumenty księgowe przekazano do Urzędu Celnego w Warszawie w związku z kontrolą.

Postanowieniem z dnia 14.12.2006 r. wydanym na podstawie art. 87 § 1 ustawy z dnia 19.03.2004 r.- Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622 ze zm.) organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie w związku ze zwróceniem się za pośrednictwem Ministra Finansów o udzielenie pomocy administracyjnej przez władze celne Korei odnośnie przedmiotowej transakcji, na co przez okres ok. 2 lat nie udzielono odpowiedzi.

Pismem z dnia 11.08.2008 r. ABW Delegatura w Opolu powiadomiła o prowadzeniu w przedmiotowej sprawie śledztwa wszczętego dnia 06.03.2006 r. w sprawie zaniżania należności publicznoprawnych m.in. w odniesieniu do przedmiotowego zgłoszenia celnego wskutek posługiwania się przez importerów fałszywymi fakturami.

Po podjęciu postępowania, postanowieniem z dnia 12.09.2008 r. z równoczesnym wyznaczeniem stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu decyzją z dnia 8 października 2008 r. (skorygowaną postanowieniem z dnia 09.10.2009r. w związku z drobnym błędem rachunkowym), wydaną na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) dalej jako: [O.p.] w związku z art. 1, art.2, art. 51, art. 65 ust. 5 i art. 73 ust. 1 Prawa celnego, art. 20, 29, 78, 214, 220 WKC, art. 72a ust. 5, art. 78, art. 80, art. 81 i art. 181a rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/ (Dz. Urz. We L 253 z dnia 11.10.1993 ze zm.) – dalej jako: [RWKC] zmienił dane w polach 22, 46 i 47 dla pozycji 2 dokumentu SAD i retrospektywnie zaksięgował pozostającą do pokrycia kwotę należności wynikającą z długu celnego powstałego w związku ze zgłoszeniem celnym z dnia 29.07.2005 r. w wysokości 2012,80 zł.

W ramach tej decyzji ustalono wartości celną towaru zgodnie z art. 29 WKC przyjmując za podstawę wartość transakcyjną, za którą uznano kwotę 8556,63 USD wynikającą z faktury uzyskanej od organów weryfikacji z kraju eksportu, czyli z faktury nr y z 27.05.2005r. wystawioną przez indonezyjską firmę P. Jednocześnie uznano za niewiarygodną wartość zadeklarowaną w oparciu o fakturę załączoną do zgłoszenia celnego nr y z 27.05.2005r. wystawioną przez B Co. Ltd.

Organ celny w wyniku informacji otrzymanych od organów ścigania, nie dał wiary dokumentom handlowym przedstawionym do zgłoszenia celnego, a to faktury handlowej o tych samych numerach, jednakowych ilościach opakowań, masy, asortymentu towaru, jednak ze wskazaniem wyższej wartości transakcji.

Już po wydaniu decyzji do organu I instancji wpłynęło pismo strony, iż w związku z zabezpieczeniem całej dokumentacji handlowo-księgowej przez ABW Delegatura w Opolu Spółka nie jest w stanie przedłożyć żadnych dokumentów do prowadzonego postępowania, ani złożyć jakichkolwiek wyjaśnień.

W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na konieczność przeprowadzenia w znacznej części postępowania dowodowego, Spółka zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. z uwagi na pominięcie oświadczenia strony z dnia 1.12.2006 r. o niemożności przedłożenia żądanych dokumentów z uwagi na ich przekazanie do Urzędu Celnego w celu przeprowadzenia kontroli, jak i jej późniejszego oświadczenia o zabezpieczeniu tych dokumentów przez ABW – Delegatura w Opolu. Zdaniem strony organ posiadał pełną wiedzę w zakresie pozyskania materiału dowodowego mającego wpływ na wymiar cła, lecz tego zaniechał, co stanowi naruszenie utrwalonego w orzecznictwie poglądu, iż obowiązkiem organu jest uzupełnienie materiału dowodowego jeśli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy lub nie może takiego pełnego materiału przedstawić.

Zarzucono ponadto bezpodstawne, bo sprzeczne z art. 181a RWKC ustalenie wartości celnej towaru z pominięciem ceny transakcyjnej i pominięcie trybu procedowania określonego w art. 181a ust. 2 RWKC, głównie poprzez naruszenie obowiązku zapewnienia stronie odpowiedniej możliwości udzielenia odpowiedzi. To z kolei skutkowało naruszeniem art. 191 O.p. stauującym zasadę swobodnej oceny dowodów, której zastosowanie musi być poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym.

Strona zakwestionowała też jednoczesne wydanie postanowień: o podjęciu zawieszonego postępowania oraz o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz naruszenie art. 210 § 4 O.p. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

W ramach postępowania odwoławczego uzyskano informację z dnia 23.12.2008 r. od Dyrektora Delegatury ABW w Opolu o wszczęciu w dniu 06.03.2006 r. postępowań karnych w sprawie posłużenia się m.in. przez Spółkę fałszywymi dokumentami, w tym w odniesieniu do faktury nr y załączonej do przedmiotowego zgłoszenia celnego oraz, że sprawy te są w toku. Nie zostały one zakończone do chwili wydania decyzji przez organ II instancji.

W piśmie stanowiącym wypowiedź w sprawie zebranego materiału dowodowego Spółka uzupełniła zarzuty o naruszenie przez organ I instancji art. 200 O.p., przyznanie mocy dokumentów urzędowych zgodnie z art. 194 § 1 i § 2 O.p. dokumentom otrzymanym od władz kraju pochodzenia towaru, bez próby badania przyczyn utraty wartości towaru, oparcie rozstrzygnięcia na kserokopii faktury nr y z dnia 27.05.2005 r., czym naruszono § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.11.2004 r. w sprawie czynności wykonywania kontroli celnej (Dz. U. Nr 255 poz. 2559 ze zm.).

Odnosząc się do podniesionych zarzutów i ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Celnej w Opolu zaskarżoną do tut. Sądu decyzją z dnia 14 grudnia 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu, wskazując na istotę spornego zagadnienia sprowadzającego się do wyjaśnienia wartości celnej zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym z dnia 29.07.2005 r. towaru i będącej jego następstwem określenia kwoty długu celnego powołał przepis art. 29 ust. 1 WKC, zgodnie z którym wartością celną jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar Wspólnoty.

W ocenie tego organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał podstawy do stwierdzenia, że eksporterem przedmiotowego towaru na obszar celny Wspólnoty była indonezyjska firma P, która w dniu 27.05.2005r. wystawiła fakturę nr y, określając wartość transakcyjną za towar na 8556,63USD. Obciążała ona koreańską firmę B Co. Ltd. Finalne przeznaczenie tej przesyłki oznaczono: "Hamburg w tranzycie". Zdaniem organu kontrahent koreański był pośrednim ogniwem w łańcuchu transakcji pomiędzy indonezyjskim eksporterem a polskim ostatecznym odbiorcą. Firma P w dniu 30.05.2005r. zawnioskowała do właściwego urzędu w kraju wywozu tj. Indonezji o legalizację certyfikatu pochodzenia towaru na formularzu FORM A potwierdzającego indonezyjskie pochodzenie towaru, który został zalegalizowany (pole12) stosownym stemplem i podpisem w dniu 30.05.2005 r., co dowodzi jego uzyskania przed faktycznym dokonaniem wywozu, gdyż w przeciwnym razie byłby opatrzony zapisem o retrospektywnym wystawieniu. Oznacza to, że wywóz nastąpił najwcześniej dnia 30.05.2005 r. (lub po tym dniu). Bezspornym jest w sprawie, że strona do przedmiotowego zgłoszenia celnego, dołączyła fakturę koreańskiej firmę B Co. Ltd nr y z 27.05.2005r. posiadającą ten sam numer i datę, co faktura firmy indonezyjskiej. Mimo, że obie faktury dotyczą tego samego towaru i wskazują na jego skierowanie na rynek Wspólnoty, wykazują skrajnie różne wartości transakcyjne. Spowodowało to konieczność analizy materiału dowodowego pod kątem wiarygodności informacji zawartych w tych dokumentach oraz ich przydatności dla potrzeb określenia wartości celnej.

Zdaniem organu nie można uznać za wiarygodną okoliczności, że koreański kontrahent sprzedałby skarżącej w dniu 27.05.2005r. towar o wartości 977,90 USD, który nabył w tym samym dniu, jako pośrednik, od firmy z Indonezji w cenie 8556,63 USD. Z powyższych okoliczności, w ocenie organu odwoławczego wynikałoby, iż celem działania koreańskiego pośrednika handlowego było wyłącznie wygenerowanie dużej własnej straty. Takie działanie koreańskiego pośrednika nie mogło wynikać z niespodziewanej utraty wartości towaru, ponieważ w dniu obu transakcji towar jeszcze nie opuścił Indonezji, a eksporter dysponował jeszcze towarem przygotowując wysyłkę i dokonywał formalności związanych z potwierdzeniem pochodzenia. Wskazano także, iż kwota zadeklarowanej transakcji 977,90 USD pokryłaby w rzeczywistości jedynie koszty transportu. Dodatkowo, błąd popełniony w załączonej do zgłoszenia fakturze w oznaczeniu nazwy siedziby "Nasam" zamiast "Namsan", również poddaje w wątpliwość, czy osoba wpisująca nazwę znała dokładnie dane adresowe firmy.

Suma tych rozważań doprowadziła organ odwoławczy do stwierdzenia, iż dane zawarte w fakturze nr y z 27.05.2005r. dołączonej do zgłoszenia celnego wystawionej przez firmę koreańską nie są wiarygodne, przez co ujęta w niej wartość transakcyjna także nie ma tego waloru i nie może służyć do ustalenia wartości celnej na podstawie art. 29 WKC. Uznano natomiast za wiarygodną fakturę wystawioną przez indonezyjską firmę P. W świetle art. 29 WKC ta druga faktura obrazuje wartość transakcyjną towaru.

Organ odwoławczy zaakceptował więc zastosowany przez organ I instancji sposób wyliczeń i stawkę celną jak też niezaksięgowaną kwotę długu celnego.

Odnosząc się natomiast do poszczególnych zarzutów odwołania stwierdzono, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Nie naruszono zasad postępowania dowodowego poprzez pominięcie oświadczenia strony z dnia 01.12.2006 r. o niemożności złożenia wyjaśnień z uwagi na przekazanie dokumentacji do Urzędu Celnego w Warszawie w związku z kontrolą, gdyż brak było przeszkód procesowych do wglądu strony w tę dokumentację, co umożliwiłoby jej złożenie wyjaśnień. Przy ustalaniu wartości celnej nie pominięto metody wartości transakcyjnej, nie naruszono też art. 181a ust. 2 RWKC z uwagi na brak wymaganego tu wniosku strony, ani też zasady czynnego jej udziału w postępowaniu, gdyż zapewniono jej możliwość składania wyjaśnień. Także pozostałe zarzuty strony zawarte zarówno w odwołaniu jak i w piśmie z dnia 01.10.2009 r. o naruszeniu art. 180 i art. 187 § 1 O.p. uznano za nieskuteczne, w tym co do nadania mocy dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 194 O.p. zagranicznym dokumentom uzyskanym w trakcie postępowania weryfikacyjnego.

W skardze na tę decyzję, wnosząc o jej uchylenie, zarzucono naruszenie:

- art. 180 § 1 O.p. w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego i w związku z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim poprzez dopuszczenie jako dowodu nieprzetłumaczonej urzędowo na język polski faktury nr y z 27.05.2005r. firmy indonezyjskiej,

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 229 O.p. w związku z art. 73 PC poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie i rozważenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie dodatkowych czynności dla uzupełnienia tego materiału skutkujące błędnym rozstrzygnięciem sprawy,

- art. 29 WKC poprzez błędne przyjęcie za wartość transakcyjną kwoty z ujawnionej faktury nr y z 27.05.2005r,

- art. 121 § 2 O.p. w związku z art. 181a ust. 2 RWKC poprzez nieudzielenie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania a zwłaszcza brak pouczenia strony o możliwości zwrócenia się do organu w celu wyjaśnienia powodów wątpliwości dotyczących wartości celnej towaru,

- art. 208 § 1 O.p. w związku z art. 221 ust. 3 WKC poprzez nieumorzenie postępowania mimo, że powiadomienie skarżącej o długu celnym nastąpiło po upływie trzech lat licząc od dnia powstania długu celnego.

Uzasadniając zarzuty skarżąca podniosła, że obcojęzyczne dokumenty nieprzetłumaczone przez tłumacza przysięgłego na język polski nie mogą być dowodem w sprawie jako pozostające w sprzeczności z ustawą o języku polskim i art. 27 Konstytucji RP, a nawet gdyby do takiego przetłumaczenia doszło, faktura ta została błędnie oceniona przez organy i jako taka nie mogła być podstawą rozstrzygnięcia, gdyż organy pominęły okoliczność zakupu towaru przez skarżącą po przecenie spowodowanej jego uszkodzeniem w trakcie transportu do Europy. Towar sprzedano jako II gatunku w opcji "ex stock" (towar zalegający). Zarzucono, że organy zaniechały zbadania powyższych przyczyn uzasadniających obniżenie ceny towaru, co narusza obciążający ich z mocy art. 122 O.p. obowiązek wyczerpującego, a nie pobieżnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy a następnie wszechstronnego rozpatrzenia zebranych dowodów. Przyjęty przez organy stan faktyczny nie znajduje oparcia w zgromadzonych dowodach i nie mógł być podstawą rozstrzygnięcia.

Zarzucono również bezkrytyczne przyjęcie informacji podanych przez władze indonezyjskie i koreańskie, podczas gdy okoliczności te nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materialne dowodowym zebranym w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując całość dotychczasowych wywodów. Nie zgodził się z zarzutem przedawnienia wyjaśniając, że fakt wszczęcia postępowania karnego w dniu 06.03.2005 r. umożliwiał – z uwagi na treść art. 221 ust. 4 WKC w związku z art. 56 Prawa celnego - powiadomienie dłużnika o kwocie należności po upływie 3 - letniego terminu, co zarazem nastąpiło przed upływem 5-letniego terminu od chwili powstania długu celnego.

Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2010 r. Sąd dopuścił jako dowód w sprawie złożone przez organ tłumaczenia: faktury handlowej nr y z 27.05.2005r. firmy B Co. Ltd, pisma nr 0087/PLN/IX/2006 z 12.09.2006r. wraz z załącznikami oraz pisma Koreańskiej Izby Handlu i Przemysłu z dnia 23.08.2006r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności, a więc zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 29 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.] stwierdzenie przez Sąd naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy skutkuje koniecznością uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak nakreślonych kryteriów Sąd określonego powyżej naruszenia prawa się nie dopatrzył, co dało podstawę do oddalenia skargi

W pierwszej kolejności, jako najdalej idący, należało rozważyć zarzut naruszenia art. 221 ust. 3 WKC poprzez powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych po upływie lat trzech od dnia powstania długu celnego. Sąd uznaje ten zarzut za bezzasadny. W niniejszej sprawie dług celny powstał z dniem 29.07.2005 r. (data zgłoszenia celnego) i do dnia doręczenia decyzji przez organ I instancji (28.10.2008 r.) upłynęło wprawdzie ponad 3 lata, to jednak zgodnie z niekwestionowaną przez skarżącą informacją Delegatury ABW w Opolu, Prokuratura Okręgowa w Opolu w sprawie [...] wszczęła w dniu 06.03.2006 r. śledztwo w sprawie posłużenia się podrobioną fakturą nr y dołączoną do przedmiotowego zgłoszenia celnego, oraz, że na dzień udzielania odpowiedzi jest ono w toku. Potwierdzeniem tych działań jest przedłożona przez stronę przy piśmie z dnia 6.10.2008 r. kopia postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej w Opolu [...] z dnia 21.06.2007 r. o skierowanym do skarżącej żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu jej pomieszczeń. Powyższe okoliczności wskazują na spełnienie określonych w art. 221 ust. 4 WKC przesłanek uprawniających do powiadomienia dłużnika o kwocie należności celnych po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego. Zgodnie z tym przepisem, "jeżeli dług celny powstał na skutek czynu, podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3". Niewątpliwie wszczęcie postępowania karnego w przedmiocie posłużenia się nieprawdziwymi danymi w fakturze, którą dołączono do zgłoszenia celnego, spełnia przesłankę z art. 221 ust. 4 WKC, co Dyrektor Izby ocenił prawidłowo. Zarazem nie został przekroczony 5-letni termin przedawnienia z art. 56 Prawa celnego, gdyż powiadomienie skarżącej o kwocie należności celnych nastąpiło dnia 28.10.2008 r. (doręczenie decyzji organu I instancji). Skoro nie doszło do naruszenia przytoczonych przepisów, bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 208 O.p.

Istotą sporu w niniejszej sprawie stało się zatem ustalenie zadeklarowanej przez skarżącą w zgłoszeniu celnym z dnia 29.07.2005 r. wartości celnej towaru, a w konsekwencji wysokość powstałej w związku z importem tego towaru kwoty długu celnego.

Zawarte w skardze zarzuty zasadniczo koncentrują się na zagadnieniu błędnego przeprowadzenia przez organy celne postępowania dowodowego, w szczególności z uwagi na oparcie się na dokumentach obcojęzycznych, bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, co dotyczyło zwłaszcza faktury z dnia 27.05.2005r. nr y nadesłanej przez władze Indonezji na skutek weryfikacji certyfikatu pochodzenia FORM A. W związku z tym zarzutem Sąd stwierdza, że istotnie, wypływająca z art. 27 Konstytucji RP konstytucyjna zasada, której odzwierciedleniem są przepisy ustawy z dnia 07.10.1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90 poz. 999 ze zm.) stanowiąca, iż językiem urzędowym jest język polski, nakłada wymóg, aby dokumenty mające znaczenie prawne zostały przetłumaczone na język polski, umożliwiając tym samym prawidłową ocenę wyniku badania treści takiego dokumentu. Pojęcie czynności urzędowych obejmuje również czynności procesowe podejmowane przez organy administracji publicznej, a więc winny one być dokonywane w języku polskim, co w rezultacie oznacza powinność posługiwania się w postępowaniu administracyjnym przetłumaczonymi dokumentami.

W ugruntowanym orzecznictwie NSA wskazuje się (por. np. wyrok z dnia 10.10.2008 r. I GSK 1088/07), że z powyższej zasady nie można jednak wywodzić zakazu dopuszczenia nieprzetłumaczonego dokumentu obcojęzycznego jako dowodu w postępowaniu przed organami administracji celnej. Dopuszczenie takiego dowodu nie jest sprzeczne z art. 180 § 1 O.p., który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przy wykładni tego przepisu należy wziąć pod uwagę, że czym innym jest dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego jako dowodu w postępowaniu, a czym innym wynikający z Konstytucji RP i ustawy o języku polskim wymóg dokonywania czynności urzędowych przez organy administracji publicznej w języku polskim. Wymóg ten jest realizowany w ten sposób, że czynność urzędowa organu celnego polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego wymaga dokonania tłumaczenia dokumentu. Nie zmienia to faktu, że dowodem będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Tłumaczenie nie zastępuje bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść tego dokumentu (por. glosa do wyroku WSA z 16 stycznia 2004 r., III SA 2719/02, PiP 2005/4/317 - t. 1).

W związku z omawianym zarzutem Sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód ze złożonego przez organy celne w toku postępowania sądowego urzędowego tłumaczenia dokumentów w postaci: faktury handlowej nr y z 27.05.2005r. firmy B Co. Ltd, pisma nr [...] z 12.09.2006r. wraz z załącznikami (w tym faktury firmy indonezyjskiej) oraz pisma Koreańskiej Izby Handlu i Przemysłu z dnia 23.08.2006r. Przedłożone tłumaczenia potwierdziły prawidłowość wniosków i ocen wyprowadzonych przez organy celne obu instancji na etapie postępowania administracyjnego co do uznania za niewiarygodną, przy ustalaniu wartości transakcyjnej, faktury nr y z dnia 27.05.2005 r. wystawioną przez firmę koreańską. Na potrzebę przeprowadzenia takiego dowodu, w zgodzie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a., zwrócił uwagę NSA w aprobowanym przez Sąd w składzie tu orzekającym wyroku z dnia 10.05.2007 r. I GSK 1613/06, a podobne stanowisko wypowiedziano też w wyroku z dnia 26.04.2007 r. III SA/Łd 374/07.

W okolicznościach tej konkretnej sprawy Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uznania, iż powyższa wadliwość procesowa mogłaby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku istniałaby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Dodatkowo zgodzić się należy z celnym organem odwoławczym, że w handlu międzynarodowym kontrahenci posługują się fakturą jako dokumentem sformalizowanym, ze standartowo określonymi i nazywanymi w języku angielskim rubrykami, gdzie wskazuje się sprzedawcę, odbiorcę, ilość towaru i jego cenę, środek transportu, i inne standartowe dane i że ich znajomość, w tym podstawowym zakresie, dostępna jest tak uczestnikom obrotu gospodarczego jak i organom celnym. Są to zatem dane hasłowe, uzupełnione danymi liczbowymi. Istotne dla niniejszej sprawy było porównanie danych liczbowych (niewymagających zasadniczo tłumaczenia) zawartych w kwestionowanej przez stronę fakturze nr y wystawiona przez firmę P, takich jak: numer faktury, data wystawienia, ilość towaru i liczba opakowań, cena jednostkowa, danych adresowych wystawcy i odbiorcy, danych opatrzonych występującymi w handlu międzynarodowym symbolami, np. CIF Hamburg. Zwrócić też należy uwagę, że skarżąca podważając generalnie możliwość uznania za dowód nieprzetłumaczonego dokumentu, nie przedstawia argumentacji zwalczającej treść tej faktury ustaloną przez organy, a więc nie podejmuje próby wykazania, że to uchybienie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo zarzuca, że nawet gdyby fakturę tę przetłumaczono, to ocena jej treści została przeprowadzona wadliwie ze skutkiem w postaci pominięcia faktury dołączonej do zgłoszenia celnego.

Znamienne jest przy tym, że skarżąca domagając się uznania za wiarygodną faktury dołączonej przez nią do zgłoszenia celnego, nie wskazuje, aby jej treść była dla niej niezrozumiała (mimo że również była sporządzona w języku angielskim), podobnie jak ustalony z korzyścią dla niej wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia, który także został sporządzony w języku angielskim. W tym przypadku treść tych dokumentów zastrzeżeń strony nie budziła. Zwrócić też trzeba uwagę, że strona w odwołaniu jak i w późniejszym piśmie złożonym w ramach wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego nie zgłaszała tego rodzaju zastrzeżeń, pomimo że zapoznawała się z materiałem dowodowym sprawy i zawarła co do niego pisemną wypowiedź ze wskazaniem zarzutów.

Za bezzasadny i pozostający bez wpływu na wynik sprawy należy uznać zarzut o niezałączeniu do akt administracyjnych oryginału faktury nr y wystawionej przez firmę indonezyjską, z poprzestaniem na kserokopii faksu tej faktury. Z art. 180 O.p. w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego nie można wyprowadzić bezwzględnego zakazu uznania takich kserokopii za dowód, a jedynie obowiązek organów rozważenia, czy istnieją podstawy do przyjęcia zgodności treści tych kserokopii z oryginałami (por. wyrok z dnia 23.10.2007 r. I SA/Rz 44/07). Strona może kwestionować wartość takiego dowodu, ale aby uczyniła to w sposób skuteczny, nie może ograniczyć się tylko do podnoszenia generalnej zasady, iż kserokopia dokumentu bez potwierdzenia jej zgodności z oryginałem nie jest dowodem, ale winna uzasadnić swoje stanowisko o braku wartości dowodowej takich kserokopii. Organ odwoławczy wykazał, że brak było podstaw do kwestionowania prawdziwości nadesłanego dokumentu jako wiarygodnego dowodu uzyskanego w ramach procedury weryfikującej autentyczność świadectwa pochodzenia, przy równoczesnym stwierdzeniu, że skarżąca nie przedstawiła przekonujących argumentów, iż niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentów mogą różnić się w swojej treści od oryginałów i w związku z tym nie mogą stanowić dowodów, na podstawie, których organy dokonały ustaleń stanu faktycznego. Snucie przypuszczeń o możliwej manipulacji nie może być wystarczającym argumentem podważającym ustalenie organu. Wbrew zarzutom skargi z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno wynika, że faktura nie została przez organ odwoławczy uznana za dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 O.p., natomiast organ przytoczył szereg okoliczności przemawiających za jego wiarygodnością, takich jak pozyskanie go w wyniku procesu weryfikacji świadectwa pochodzenia od indonezyjskiego podmiotu uprawnionego do tej weryfikacji z uwzględnieniem faktu, że faktura ta była przedłożona przez eksportera organowi legalizacji kraju eksportu w celu udokumentowania nazwy, ilości, rodzaju i wartości towaru, spełnienia reguł pochodzenia oraz nazwy eksportera, powiązanie świadectwa pochodzenia ze wskazaną fakturą. Organ w rozważaniach wziął też pod uwagę zupełną ekonomiczną nieopłacalność transakcji dla sprzedającego (należność pokryłaby jedynie koszty transportu). Z uwagi na to, iż certyfikat FORM A nie został wystawiony retrospektywnie organ odwoławczy wyprowadził prawidłowy wniosek, że w dacie jego wydawania (30.05.2007 r.) wartość towaru była określona fakturą handlową z dnia 27.04.2005 r. przedstawioną organowi wydającemu to świadectwo, a towar znajdował się przed wysyłką jeszcze na terytorium Indonezji. Zatem eksport powyższych towarów musiał nastąpić po dacie wystawienia świadectwa. Tym samym, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, w dacie sprzedaży wynikającej z obu faktur (indonezyjskiej i koreańskiej), towar musiał znajdować się na Dalekim Wschodzie. Tak więc, na cenę tej sprzedaży uwidocznionej na kwestionowanej fakturze nie mogły mieć wpływu zdarzenia podczas transportu morskiego, ponieważ transport ten nawet się jeszcze nie rozpoczął. Obie faktury wystawione zostały tego samego dnia, a zatem brak było okoliczności dowodzących tak znacznej utraty wartości (8-krotnej)

Przytoczenie powyższych twierdzeń i rozważań organu odwoławczego obala zarzut skarżącej o bezkrytycznym uznaniu przez organy za wiarygodną faktury z dnia 27.05.2005 r. wystawionej przez indonezyjską firmę P i zarazem dowodzi, że dokonały one wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności związanych z dwiema przedmiotowymi fakturami, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. Dowodzi to, że organ odwoławczy formułuje wnioski o faktach z całokształtu zebranych dowodów, uwzględniając ich wzajemne relacje – zgodności, wykluczenia, powiązania, i.t.p. przez co ocena dowodów nie może być uznana za dowolną, lecz odpowiada wymogom art. 191 O.p.

Dysponując takimi dowodami organ odwoławczy zasadnie uwzględnił zatem przy ustalaniu wartości transakcyjnej stanowiącej podstawę do określenia wysokości długu celnego fakturę nr y z dnia 27.05.2005 r. uzyskaną od podmiotu weryfikującego autentyczność świadectwa pochodzenia importowanego towaru, przedstawiając co do tego logiczne i przekonujące wywody, z odwołaniem się do wiedzy i doświadczenia zawodowego oraz zasad logiki. Zaaprobować zatem należy jego stanowisko zwalczające przedstawioną w skardze argumentację skarżącej o przyczynach utraty wartości handlowej towaru, gdyż jest ona nielogiczna i kłóci się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie. Wbrew zarzutom skargi na fakturze sprzedawcy dołączonej do zgłoszenia celnego brak było adnotacji, iż towar jest niepełnowartościowy lub zalegający (w opcji "ex stock"). Również dostrzeżone rozbieżności i nieścisłości pomiędzy tezami zgłaszanymi przez skarżącą a informacjami płynącymi z akt sprawy, a to data odsprzedaży, miejsca położenia towaru, jego transport i ewentualne uszkodzenia zostały przez organ prawidłowo ocenione jako niewiarygodne.

W świetle zebranych w sprawie dowodów, wszechstronnie rozpatrzonych i ocenionych we wzajemnym ze sobą powiązaniu organy celne miały pełne podstawy do przyjęcia wartości transakcyjnej wynikającej z faktury nr y z dnia 27.05.2005 r. wystawionej przez P z Indonezji, co nie narusza – wbrew zarzutom skargi – art. 29 WKC. Zgodnie z tym przepisem wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy "zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty", ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i art. 33, pod warunkami wskazanymi w literach od a) do d) niemającymi w tej sprawie zastosowania, przy czym według ust. 3a) "ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego (...)". Tak więc dla przyjęcia za wartość celną zadeklarowanej wartości transakcyjnej muszą być łącznie spełnione przesłanki: faktyczność ceny zapłaconej lub należnej oraz cel wywozu towaru na obszar celny Wspólnoty. Skuteczne zakwestionowanie przez organy celne wiarygodności faktury z dnia 27.05.2005 r. załączonej do zgłoszenia celnego, wystawionej przez firmę koreańską, zaprzecza faktyczności takiej transakcji i jej celowości. Tymczasem z faktury firmy z Indonezji niewątpliwie wynika cel wywozu towaru na rynek Unii Europejskiej (przez Hamburg), a ponadto wartość wykazana w tej fakturze stanowi niewątpliwie cenę należną za towar wtedy, gdy został on sprzedany na obszar celny Wspólnoty. Zawiera ona kompletne płatności związane z ubezpieczeniem i transportem towaru (warunki dostawy CIF Hamburg), może więc stanowić podstawę do określenia wartości celnej zgodnie z art. 29 WKC, gdyż dane w niej zawarte są wiarygodne.

Sąd nie podziela również pozostałych zarzutów skargi wskazujących na wady postępowania dowodowego polegające na zebraniu niepełnego materiału dowodowego, braku jego wszechstronnego rozpatrzenia, zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych.

Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 73 § 1 Prawa celnego na organie administracji ciąży ciężar wykazania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z zasadą oficjalności. Jednakże brak jest podstaw do twierdzenia, by był to obowiązek absolutny. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd o występującej w administracyjnym postępowaniu zasadzie współdziałania strony w gromadzeniu materiału dowodowego, zwłaszcza tam, gdy z określonych ustaleń strona wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, bądź też gdy to wyłącznie ona posiada wiedzę co do określonych faktów lub środków dowodowych. Obciążający organy obowiązek dowodzenia nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż strona, o ile dysponuje dowodami mającymi znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, winna je przedstawić organowi. Jak bowiem wskazano w wyroku NSA z dnia 6.02.2008 r. II FSK 1671/06 (ONSAiWSA 20009/2/29), ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego.

W niniejszej sprawie strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przejawiała żadnej aktywności dowodowej, dlatego zawarte w skardze sugestie o potrzebie przesłuchania świadków mających "związek" z towarem należy uznać za spóźnione i będące przejawem swoistej taktyki procesowej, wyrażającej się w nieuczestniczeniu w sposób aktywny w postępowaniu przed organami, z równoczesną próbą postawienia organom zarzutu braku wystarczającej aktywności w gromadzeniu dowodów. Prawidłowo ocenił to Dyrektor Izby podnosząc, że skarżąca była wzywana przez organ do przedstawienia kontraktu handlowego lub innych dokumentów (zamówienia, oferty cenowej, dowodu płatności), lecz tego nie uczyniła zasłaniając się przekazaniem dokumentów księgowych w związku z kontrolą i postępowaniem karnym, co z całą pewnością nie stanowiło przeszkody do wglądu do tych dokumentów w każdym z tych postępowań i udzielenia odpowiedzi. Niezastosowanie się do wezwania organu i poprzestanie tylko na wskazaniu, że dokumenty przekazano innemu organowi, nie może być premiowane uwzględnieniem zarzutu, że organy nie podjęły wszystkich możliwych działań do wyjaśnienia stanu faktycznego. Został on, zdaniem Sądu, odtworzony prawidłowo, w zakresie relewantnym dla rozstrzygnięcia sprawy, a jeśli strona chciała dowodzić innego przebiegu zdarzeń, o których miała wiadomości, obowiązana je była zgłosić. Przeciwne działanie narusza zasadę współdziałania strony w gromadzeniu materiału dowodowego i obciąża ją ryzykiem niekorzystnego rozstrzygnięcia.

Sąd zwraca uwagę, że strona, jako uczestnik konkretnego zdarzenia gospodarczego, winna posiadać wiedzę o jego rzeczywistym przebiegu, i zgodnie z zasadą współdziałania w gromadzeniu materiału dowodowego, winna oferować organom środki dowodowe. Jak wynika z przebiegu postępowania, skarżąca dopiero w treści skargi przedstawiła własną wersję wydarzeń usiłując dowieść odmiennego ich przebiegu, a mianowicie tego, iż nabyła on towar od koreańskiego przedsiębiorcy wykazanego w fakturze z dnia 27.05.2005 r., który z kolei miał nabyć ją w składzie celnym w Hamburgu po przybyciu towaru transportem morskim z Korei Płd. Te zarzuty skargi zostały skutecznie odparte przez organ odwoławczy. Zgodzić się należy z jego wywodami, że gdyby aprobować tezę skarżącej o nabyciu towaru przez koreańską firmę w Hamburgu, gdzie towar był towarem zalegającym i uszkodzonym i dlatego tak znacznie stracił na wartości, całkowicie nieprawdziwe byłyby pozostałe dane ujęte w fakturze koreańskiego przedsiębiorcy, takie jak: data sporządzenia faktury (również 27.05.2005 r., podczas gdy transport morski z Korei do Hamburga trwa ok. 30 dni), miejsce załadunku i miejsce przeznaczenia. Tymczasem - wbrew twierdzeniom skarżącej – z faktury tej wynikało, że nie dokumentowała ona zakupu ze składu celnego w Hamburgu, lecz zakup towaru przeznaczonego do wysyłki drogą morską z Korei do Europy i to jeszcze przed rozpoczęciem tego transportu (o czym świadczy nieretrospektywny charakter świadectwa pochodzenia). Skoro transport się nie rozpoczął, to i towar nie mógł ulec uszkodzeniu. Tym samym treść faktury kłóci się z przebiegiem zdarzeń przedstawionych przez skarżącą na użytek skargi. Zarazem organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę przekonująco podważył twierdzenia skarżącej o przyczynach zbieżności daty wystawienia certyfikatu z datą wystawienia faktury i tożsamości numeracji faktur z dnia 27.05.2005 r. W związku z tym zarzutem organ podkreślił, że przepisy procedury celnej nie wymagają, a wręcz zakazują powielania treści i dat z innych dokumentów (co wskazuje na podwójne fakturowanie tego samego towaru), a nadto nie stawiają żadnych wymogów oznakowania i datowania faktur.

Nie są też zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia w postępowaniu celnym przepisów odnoszących się do realizacji wyrażonej w art. 123 § 1 O.p. w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Zaznaczenia wymaga, że wobec treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zarzuty takie, podobnie jak pozostałe zarzuty o charakterze procesowym, mogą odnosić skutek tylko wtedy, gdy zostanie wykazany istotny wpływ uchybień na wynik sprawy.

Zarzut strony o pozbawieniu jej możliwości wzięcia udziału w postępowaniu i naruszeniu art. 200 § 1 O.p. przez organ I instancji jest bezzasadny. Jak wynika z akt administracyjnych, organ ten postanowieniem z dnia 12.09.2008 r. podjął zawieszone postępowanie i wyznaczył stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, lecz mimo prawidłowego doręczenia pisma skarżąca z uprawnienia tego nie skorzystała do chwili wydania decyzji przez organ I instancji; wniosła pismo do organu, lecz po upływie 7-dniowego terminu i doszło ono do organu I instancji już po wydaniu decyzji. Skarżąca natomiast w pełnym zakresie zrealizowała to uprawnienie w postępowaniu odwoławczym, pisemnie wypowiadając się co do zebranego materiału dowodowego, przez co jej prawa nie zostały naruszone. Prawa tego nie niweczyło w żaden sposób wyznaczenie przez organ I instancji 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego równocześnie z niezaskarżalnym postanowieniem o podjęciu zawieszonego postępowania.

Nieskuteczny jest też zarzut o nieprzesłuchaniu świadków – niewskazanych z imienia i nazwiska i bez wskazania tezy dowodowej, z ograniczeniem się do lakonicznego określenia ich jako "osób mających związek z towarem". Taki wniosek dowodowy nie został przez stronę zgłoszony a ponadto zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić to wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; nie można więc skutecznie zarzucać organowi nieprzeprowadzenia wszelkich dowodów, lecz tylko tych, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Ów wpływ na wyjaśnienie sprawy musi być przy tym badany w kontekście materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, gdyż to norma prawa materialnego determinuje zakres postępowania dowodowego. Strona uczestnicząc w zdarzeniu gospodarczym i znając jego przebieg, winna go przedstawić zgodnie z zasadą aktywnego współdziałania w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy. Jeśli więc w postępowaniu, mimo wezwania organu, żadnych wyjaśnień dotyczących przedmiotowego zgłoszenia celnego, w tym przyczyn utraty wartości handlowej towaru nie złożyła, organ, bazując na zebranych dokumentach, miał prawo ocenić fakturę załączoną do zgłoszenia celnego jako niewiarygodną dla ustalenia wartości transakcyjnej towaru, gdyż wniosek taki wypływał z treści dokumentów nadesłanych przez organ weryfikujący świadectwo pochodzenia towaru.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia przez organy celne art. 121 O.p. przez zaniechanie poinformowania skarżącej, że przedłożona faktura handlowa budzi wątpliwości co do jej treści. Skarżąca nie wykazała, by uzyskanie informacji o wątpliwościach organu celnego mogło wpłynąć na wynik sprawy w tym sensie, że strona wskazałaby dowody mogące te wątpliwości usunąć. W toku postępowania skarżąca żadnych dowodów nie zaoferowała. Podobnie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 181a ust. 2 RWKC. Zgodnie z omawianym przepisem, jeżeli organy celne mają wątpliwości, że zadeklarowana kwota stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, mogą zażądać, zgodnie z art. 178 ust. 4, przedstawienia uzupełniających informacji. Jeśli wątpliwości te pozostają, organy celne przed podjęciem ostatecznej decyzji powiadamiają dana osobę na piśmie, i ile się o to zwróciła, o powodach tych wątpliwości i zapewnią jej możliwość udzielenia odpowiedzi. Jak wynika z akt postępowania, już w postanowieniu o wszczęciu postępowania poinformowano skarżącą, iż podstawą prawną takiego postępowania jest art. 181a RWKC, oraz, że powodem wątpliwości co do zadeklarowanej wartości celnej było ujawnienie faktycznej faktury handlowej. Nadto treść tego przepisu była stronie znana, gdyż w odwołaniu wyraźnie nań się powoływała, a mimo to nie skorzystała z możliwości zwrócenia się do organu o pisemne powiadomienie o powodach wątpliwości dotyczących wartości celnej. Ponadto z treści tego przepisu wynika wyraźnie, że wymagany jest wniosek strony, co w sprawie nie miało miejsca.

Skoro w rozpoznawanej sprawie istniały podstawy do przyjęcia, że nie została podważona wiarygodność pisma i załączonej do niego faktury nr y indonezyjskiego podmiotu uprawnionego do weryfikacji świadectwa pochodzenia, jako dowodów podlegających ocenie w ramach zasad obowiązujących w postępowaniu celnym, podniesione w skardze zarzuty należało uznać za bezzasadne.

W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo, zaskarżoną decyzją z dnia 14 grudnia 2009r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, sprostowaną nie zaskarżonym przez stronę postanowieniem z dnia 09.10.2009r., wydanym na podstawie art. 215 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. Organ sprostował błąd rachunkowy wynikający z przestawienia cyfr: 452,20 na 425,20, a sprostowanie to było dopuszczalne i nie budziło wątpliwości z uwagi na zawarte w decyzji prawidłowe uzasadnienie w zakresie podstaw określenia długu celnego, z którego w sposób jednoznaczny wynika, iż weryfikowana wadliwość decyzji jest wyłącznie błędem rachunkowym.

Z uwagi zatem na brak podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub procesowego w sposób wpływający na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.